ഏലിയാവ് - സംഖ്യ അഞ്ച്

എലീയാവു അഹാബിനാൽ സകല ഇസ്രായേലിനെയും കർമേലിലേക്കു വിളിച്ചുകൂട്ടിച്ചപ്പോൾ, അതു 1798-ൽ മൂന്നു വർഷരയും അരയും നീണ്ട പീഡനത്തിനുശേഷം ദൈവം സഭയെ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിൽനിന്നു പുറത്തുകൊണ്ടുവന്ന്, അവരെ 1844-ലേക്കും അതിനുശേഷം 1863-ലേക്കും നയിക്കുന്നതിന്റെ മുൻചിത്രമായിരുന്നു. ഈ മൂന്ന് തീയതികളും യെശയ്യാവു ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ഘടനയുടെ അന്തിമ മൂന്ന് വഴികുറികളാകുന്നു.

1798, 1844, 1863 എന്ന അതേ ചരിത്രം, മോശെ ഇസ്രായേൽമക്കളെ ഈജിപ്തിലെ ദാസ്യത്തിൽനിന്ന് സീനായി പർവതത്തിലേക്കു നയിച്ചപ്പോൾ മാതൃകയായി മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ ചരിത്രം 1798-ൽ അന്ത്യകാലത്തിന്റെ സമയത്ത് ആരംഭിച്ചു, 1863-ൽ ആ പ്രസ്ഥാനം ഒരു സഭയായിത്തീരുംവരെ തുടർന്ന മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഏലിയാവും മോശെയും മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ രണ്ട് പ്രധാന സാക്ഷികളാകുന്നു; മൂന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രകാലത്ത് വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിലും അവർ തന്നെയാണ് രണ്ട് പ്രധാന സാക്ഷികൾ.

മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ നിത്യസുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; കൂടാതെ *Future for America* അതിന്റെ അവസാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ആരംഭപ്രസ്ഥാനംക്കും അവസാനപ്രസ്ഥാനത്തിനും ഇടയിൽ, നാം ഏഴാംദിവസ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയെ കാണുന്നു. 1856-ലെ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭാചരിത്രകാരന്മാരുടെ പ്രകാരം, മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ശേഷിപ്പു ലവോദിക്യാവസ്ഥയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അങ്ങനെ 1798 മുതൽ 1856 വരെയുള്ള കാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ച ഫിലദെൽഫ്യൻ കാലഘട്ടം അവസാനിച്ചു.

മുമ്പത്തെ ലേഖനത്തിൽ, ചെങ്കടൽ കടന്നതോടനുബന്ധിച്ച നിരാശയെ 1844-ലെ മഹാനിരാശയോടു പ്രചോദനം സമാന്തരപ്പെടുത്തി എന്നു ഞങ്ങൾ തെളിയിച്ചിരുന്നു. അന്നേ പ്രവചനാത്മക ഘട്ടത്തിൽ, മന്നയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ശബ്ബത്തിന്റെ പരീക്ഷണം മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അതേ പ്രവചനാത്മക ഘട്ടത്തിൽ, അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ നിന്നു വന്ന വെളിച്ചം ശബ്ബത്തോടു തുടങ്ങി, കടൽ കടന്നവരും വിശ്വാസത്താൽ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചവരും ആയിരുന്നവർക്കായി പരീക്ഷണത്തിന്റെയും ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും ഒരു പ്രക്രിയ ആരംഭിച്ചു. 1844-നു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന പരീക്ഷണപ്രക്രിയ മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ അവന്റെ ജനനത്തിൽ തുടങ്ങി; മില്ലറൈറ്റുകൾക്കുവേണ്ടി അത് 1798-ൽ ദാനിയേൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്ന ജ്ഞാനവർധനയോടെ ആരംഭിച്ചു; അതു ന്യായവിധിയിലേക്കു നയിച്ച മൂന്ന്-ഘട്ട പരീക്ഷണപ്രക്രിയയെ ഉത്പാദിപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ന്യായവിധി ആരംഭിച്ചതിനെ, മിസ്രയീമിലെ ആദ്യജാതന്മാരിൽ ആരംഭിച്ച് ചെങ്കടലിലെ ജലങ്ങളിൽ അവസാനിച്ച ഫറവോന്റെ ന്യായവിധി മുഖാന്തരം പ്രതിരൂപമായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ജ്ഞാനികളായവർ വിശ്വാസത്താൽ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചതിന് ശേഷം, അഥവാ ചെങ്കടൽ കടന്ന് കഴിഞ്ഞ ശേഷം, 1798-ൽ അന്ത്യകാലാരംഭത്തിൽ തുടങ്ങിയ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ 1844-നു ശേഷവും തുടർന്നു. മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഇത് പത്ത് പരീക്ഷണങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അവയിൽ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും യിസ്രായേൽ പരാജയപ്പെട്ടു. ആ പത്ത് പരീക്ഷണങ്ങളിൽ അവസാനത്തേത് പന്ത്രണ്ട് ചാരന്മാർ വാഗ്ദത്തദേശത്തെ അന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴുണ്ടായതായിരുന്നു. മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യപരീക്ഷണം ശബ്ബത്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മന്നാപരീക്ഷണമായിരുന്നു; മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനുവേണ്ടിയും 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ശേഷമുള്ള ആദ്യപരീക്ഷണമായി ശബ്ബത്ത് തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടു. ഇരു സമാന്തര ചരിത്രങ്ങളിലും ആദ്യപരീക്ഷണം ശബ്ബത്തായിരുന്നതിനാൽ, മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിലെ തുടർന്ന് വരുന്ന ഒമ്പത് പരീക്ഷണങ്ങൾ 1844-നു ശേഷവും വാഗ്ദത്തദേശപ്രവേശനത്തിലേക്കോ മരണത്തിന്റെ മരുഭൂമിയിലേക്കോ നയിക്കുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1863 മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനായുള്ള അന്തിമപരീക്ഷണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ട് ചാരന്മാർ വാഗ്ദത്തദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ റിപ്പോർട്ടുകളുമായി മടങ്ങിയെത്തുമ്പോഴുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ നിന്നാണ് നാം ഈ പരിഗണന ആരംഭിക്കുന്നത്.

സംഖ്യാപുസ്തകത്തിലെ ഈ ഭാഗത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ട അതിവിശിഷ്ടമായ ചില സത്യങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; അതിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രം മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെ മാതൃകയായി സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന നിലയിൽ പരിഗണിക്കാതിരുന്നാൽ അവ എളുപ്പത്തിൽ അവഗണിക്കപ്പെടാം. അവയിൽ ഒരു കാര്യമാണ്, “ദുഷ്ടവാർത്ത” കൊണ്ടുവന്ന കലഹക്കാരൻമാർ തങ്ങളുടെ പത്താമത്തെയും അന്തിമവുമായ പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു; ആ അന്തിമ പരീക്ഷയിൽ രണ്ടു വർഗ്ഗക്കാരായ ജനങ്ങൾ വെളിപ്പെട്ടു. മുൻപുള്ള ഒമ്പത് പരീക്ഷകളുടെ ചരിത്രത്തിലൂടെ രൂപംകൊണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഈ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളും തങ്ങൾ ഏത് “വാർത്ത” സ്വീകരിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തങ്ങളുടെ സ്വഭാവങ്ങളെ പ്രകടമാക്കി. 1863-ൽ, മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിൽ കാണുന്ന അടിമത്തത്തിന്റെ പ്രവചനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട മോശെയുടെ വാർത്ത തള്ളിക്കളഞ്ഞു. യോശുവയും കാലേബും അവതരിപ്പിച്ച വാർത്ത, അവർ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നു വിടുവിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രമൊട്ടാകെ ദൈവം നൽകിയിരുന്ന “വാർത്ത”യുടെ ലളിതമായ ആവർത്തനം മാത്രമായിരുന്നു. മോശെയുടെ ജനനം മുതലേ, നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുമ്പ് അബ്രാഹാമിനോടു വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദേശത്തിലേക്കും അടിമത്തത്തിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കും അവരെ കൊണ്ടുപോകുമെന്നു ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. യോശുവയും കാലേബും അടിസ്ഥാനപരമായ ആ വാർത്തയിൽ ഉറച്ചു നിന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മറ്റുള്ള പത്ത് ഒറ്റുകാർ ദൈവം യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ വാർത്ത നൽകിയിരുന്നുവെന്ന കാര്യം തള്ളിക്കളഞ്ഞു.

1863-ൽ ജെയിംസ് വൈറ്റ് Review and Herald-ൽ മില്ലറുടെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ബോധ്യത്തെ തള്ളിക്കൊണ്ടൊരു ലേഖനം എഴുതിയപ്പോഴും, അതേ വർഷം ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതൊരു പരാമർശവും ഇല്ലാത്ത കള്ളചാർട്ട് ഉറയ്യാ സ്മിത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോഴും, വൈറ്റും സ്മിത്തും ഇരുവരും വില്യം മില്ലറുടെ പ്രവർത്തിയെ മാറ്റിവെച്ച്, മതഭ്രഷ്ട പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ ബൈബിളാധിഷ്ഠിത രീതിശാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. അവർ അടുത്തിടെ “ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാർ” എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്ന മതഭ്രഷ്ടരുടെ രീതിശാസ്ത്രം, ഗബ്രിയേൽ ദൂതൻ നയിച്ചിരുന്ന മില്ലറിന്റെ സന്ദേശത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നതിനുള്ള വാദമായി പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടു. പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ പത്താമത്തെ പരീക്ഷണത്തിൽ അവർ നേരെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നമുക്കൊരു നായകനെ നിയമിച്ചു, ഈജിപ്തിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകാം.” പത്താമത്തെയും അന്തിമത്തെയും പരീക്ഷണത്തിലെ പരാജയം, ആരംഭംമുതൽ ഉണ്ടായിരുന്ന റിപ്പോർട്ടിനോട് യോജിച്ചിരുന്ന “റിപ്പോർട്ട്” എന്നതിനെ നിരസിച്ചതിന്മേലും, ഈജിപ്തിലെ അടിമത്തത്തിലേക്കു മടങ്ങാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിന്മേലും അധിഷ്ഠിതമാണ്. 1843-ലെ പരാജയപ്പെട്ട പ്രവചനത്തിൽ നിരാശപ്പെട്ടവരെ യിരെമ്യാവ് പ്രതീകാത്മകമായി പ്രതിനിധീകരിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം വ്യക്തമായി അവനെ ദൈവത്തിങ്കലേക്കും സന്ദേശത്തോടുള്ള അവന്റെ മുൻകാല ഉത്സാഹത്തിലേക്കും മടങ്ങിവരുവാൻ വിളിച്ചു; എന്നാൽ “ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാർ” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടവരിലേക്കു ഒരിക്കലും മടങ്ങരുതെന്നും കല്പിച്ചു.

1863-ൽ, തങ്ങൾക്ക് പോകരുതെന്ന് കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്കു തങ്ങളെ വീണ്ടും കൊണ്ടുപോകുന്നതിനായി ജെയിംസ് വൈറ്റും ഉറിയാ സ്മിത്തും ഒരു പുതിയ നായകനെ നിയമിച്ചു. മുന്നോട്ടുപോകുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരെ യോശുവയും കാലേബും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പിന്നോട്ടു മടങ്ങുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരെ വൈറ്റും സ്മിത്തും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

സംഖ്യാപുസ്തകത്തിലെ ആ ഭാഗത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യം, അടുത്ത നാല്പത് വർഷങ്ങളിൽ മരുഭൂമിയിൽവെച്ച് എല്ലാ കലഹകാരികളും മരിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന വിധത്തിൽ അവരെ കുറ്റക്കാരാക്കുന്ന അന്തിമ കലഹം, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ “ഒരു ദിവസം ഒരു വർഷം” എന്ന സിദ്ധാന്തത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്ന രണ്ട് പ്രധാന പരാമർശങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് എന്നതാണ്; ശാശ്വതസുവിശേഷത്തിന്റെയും ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെയും സന്ദേശം തുറന്നുകാട്ടുന്നതിനായി മില്ലർ ഉപയോഗിച്ച അത്യന്താപേക്ഷിതമായ പ്രവചനനിയമം ഇതായിരിക്കാം. ആ നിയമത്തിനുള്ള മറ്റൊരു ബൈബിൾസാക്ഷ്യം യെഹെസ്കേൽ പുസ്തകത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു.

ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തം സ്ഥാപിച്ച ആ രണ്ടു വചനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നത്, ആ രണ്ടും വചനങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലമാണ്.

സംഖ്യാപുസ്തകത്തിലെ ആ വചനം പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സംഭവിച്ചതും ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുമായിരുന്നു; യെഹെസ്കേലിലുള്ള ആ വചനം പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തിൽ സംഭവിച്ചതും ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുമായിരുന്നു. ആരംഭത്തിലെ ശിക്ഷ മരുഭൂമിയിലെ മരണമാകുകയും അവസാനത്തിലെ ശിക്ഷ അവരുടെ ശത്രുക്കളുടെ ദേശത്തിലെ ദാസ്യത്വമാകുകയും ചെയ്തു. ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം എന്ന സിദ്ധാന്തം ഒരു നിയമജനത്തിന്റെ കലാപത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. രണ്ട് ശിക്ഷകൾ—ഒന്ന് ആരംഭത്തിൽ, മറ്റൊന്ന് അവസാനത്തിൽ—എന്നാൽ ഇരുവരും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഒന്നാമത്തേത് മരുഭൂമിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നതിനിടെ ക്രമേണ ക്ഷയിച്ച് മരണമാകുമ്പോൾ, അവസാനത്തേത് യാഥാർഥ്യമായ ബാബിലോണിലെ തടങ്കലും ദാസ്യത്വവും ആയിരുന്നു.

ഈ വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രം “പ്രകോപനത്തിന്റെ ദിവസം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ബൈബിള്‍ പ്രതീകമായി മാറി. “പ്രകോപനത്തിന്റെ ദിവസം” സങ്കീർത്തനം തൊണ്ണൂറ്റിയഞ്ച്, യിരെമ്യാവ് മുപ്പത്തിരണ്ട്, എബ്രായർ മൂന്ന് എന്നീ ഭാഗങ്ങളിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഈ സമയത്ത് നാം ആ പ്രതീകത്തെ പരിഗണിക്കുകയില്ല. തിരിച്ചറിയപ്പെടേണ്ട ഒരു പ്രധാന തത്വം മുൻപുള്ള ഭാഗത്തിൽ നിർദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ ഭാഗത്തിൽ പ്രവാചകനായ ശമൂവേൽ, ലൂസിഫർ, എലൻ വൈറ്റ്, പിന്നെ തീർച്ചയായും മോശെ എന്നിവരാൽ ആ തത്വം ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ ഭാഗത്തിൽ പുരാതന ഇസ്രായേൽ ദൈവത്തെ അവരുടെ രാജാവായി നിരസിച്ചു; ആ ചരിത്രം, തങ്ങൾക്കു സീസർ ഒഴികെ വേറെ രാജാവില്ലെന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിച്ച കാലത്തേക്കു മുൻകൂട്ടി വിരൽചൂണ്ടുന്നു. അവർ ദൈവഭരണത്തെ നിരസിച്ച്, തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു രാജാവിനെ തങ്ങൾക്കു നൽകണമെന്ന് ഉറച്ചു ആവശ്യപ്പെട്ടു; എന്നാൽ അവസാനം അവരുടെ രാജാവ് ഒരു റോമൻ രാജാവാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടിവന്നു. അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ ആ റോമൻ രാജാവ് റോമിലെ പോപ്പാണ്.

ദൈവഭരണത്തെ നിരസിച്ചതെന്ന കാര്യം ശമൂവേലിനു അത്രയും അപമാനകരവും വ്യക്തിപരവുമായിരുന്നതിനാൽ, അവൻ അതിനെ തന്റെ പ്രവാചകസ്ഥാനത്തെ നിരസിച്ചതായി മനസ്സിലാക്കി. എന്നാൽ അവരുടെ നിരാകരണം പ്രവാചകന്റെതല്ല, ദൈവത്തിന്റേതാണെന്നു ശമൂവേൽ വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കുന്നതു ദൈവം ഉറപ്പാക്കി. പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ കലഹവുമായി മോശെയുടെയും ശമൂവേലിന്റെയും പ്രവാചകബന്ധം പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഈ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളും കാണിക്കുന്നതുപോലെ, തുടർന്ന് വന്ന ആ കലഹത്തിനുള്ള ശിക്ഷ പുരാതന യിസ്രായേലിന് അന്ത്യം ആയിരുന്നില്ല. ഇപ്പോഴും വാഗ്ദത്തദേശത്തേക്കു പ്രവേശിക്കാനിരുന്ന യോശുവയാലും കാലേബാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സംഘം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; ശമൂവേലിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യം യിസ്രായേലിന്റെ രാജാക്കന്മാരുടെ ഉപസംഹാരത്തിലായിരുന്നു, ആരംഭത്തിൽ അല്ല.

പുരാതന ഇസ്രായേലോടുകൂടെ തന്റെ പ്രവർത്തനം തുടരണമെന്നു മോശെ ദൈവത്തോടു വാദിച്ചു; കാരണം, ആ ഘട്ടത്തിൽ അവരെ അവസാനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നത് തന്റെ ജനത്തെ വിടുവിച്ച വിശുദ്ധചരിത്രത്തെയും അബ്രാഹാമിനോടു ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദേശത്തിലേക്കു അവരെ നയിക്കുമെന്ന തന്റെ വാഗ്ദാനത്തെയും തെറ്റായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായിരിക്കും എന്നു മോശെ നിരൂപിച്ചു. ഇവിടെ ഉള്ള ആശയം ഇതാണ്: സത്യത്തിന് സാക്ഷ്യമായി ആ വിമതതയെ ഉപയോഗിക്കുവാൻ ദൈവം ഉദ്ദേശിക്കുന്നപ്പോൾ, വിമതത സംഭവിക്കാനും തുടരാനും ദൈവം അനുവദിക്കുന്നു.

ശമൂവേലിൽ പ്രകടമായിരുന്ന നീതിയുള്ള കോപത്തിന്റെ മനോഭാവം എലൻ വൈറ്റിലും പ്രകടമായി.

സാമുവേലിന്റെ നിലപാടിനോടു സമാന്തരമായി സഹോദരി വൈറ്റിന്റെ നിലപാടും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; കലഹക്കാരോടും അവരുടെ കലഹത്തോടും കൂടെ നിലകൊണ്ട് തന്റെ “കടമയുടെ” “സ്ഥാനത്ത്” “ഉറച്ചുനിൽക്കുവാൻ” അവളോടു പറയപ്പെട്ടു. പ്രവാചകസ്ത്രീയായ അവൾ കലഹക്കാരെയും അവരുടെ കലഹത്തെയും അവരുടെ വിധിക്കു വിട്ടുകൊടുത്ത് അവരെ വിട്ടുപോകുവാൻ തീരുമാനിച്ചശേഷം, തന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഉറച്ചുനിൽക്കുവാൻ അവൾക്കു കല്പന ലഭിച്ചു.

ആദ്യപ്രസ്താവനയുടെ നിയമം, ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഒരു പ്രാഥമിക ഘടകമായതു, ഒരു വിഷയം ആദ്യമായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന സമയം അത്യുന്നത പ്രാധാന്യമുള്ളതാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ലൂസിഫറിന്റെ കലാപത്തിന്റെ അത്യാരംഭത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു സത്യമായിരുന്നത്, ദൈവം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, ലൂസിഫറിന്റെ മനസ്സിൽ ഉദ്ഭവിച്ച ആദ്യ സ്വാർത്ഥചിന്തയുടെ നിമിഷത്തിലും തന്നേ ലൂസിഫറിനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനാവശ്യമായ സകല ശക്തിയും അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നതാണ്. ദൈവത്തിന് ലൂസിഫറിനെ സൃഷ്ടിയിൽനിന്ന് നീക്കിക്കളയാമായിരുന്നു; കൂടാതെ, അങ്ങനെ ചെയ്യുവാൻ അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നുവെങ്കിൽ, മറ്റൊരു ദൂതന്മാർക്കുപോലും എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്നു അറിയാതെ പോകുന്നവിധത്തിൽ അതു നിർവഹിക്കുവാനുള്ള ശക്തിയും അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നു. തീർച്ചയായും, അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല; കാരണം, മറ്റു കാര്യങ്ങൾക്കൊപ്പം, അതു അവന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഒരു നിഷേധമായേനേ ഇരിക്കൂ. എങ്കിലും, അതുതന്നെ ചെയ്യുവാൻ അവനെ അനുവദിച്ചേനെയുള്ള സൃഷ്ടിശക്തി അവന്നു ഉണ്ടായിരുന്നതു സത്യമാണ്. എന്നാൽ അവൻ അതു ചെയ്തില്ല. അവൻ ക്ഷമയോടെ കലാപം തന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകുവാനും, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ആരംഭിച്ചും അവസാനം ഭൂമിയിലേക്കു വരുവാനും ഇരുന്ന മഹാവിവാദത്തിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകുവാനും അനുവദിച്ചു. പുരാതന യിസ്രായേലിനുവേണ്ടി മോശെയുടെ സംഭാഷണം സാധിപ്പിച്ചതിതുതന്നെയായിരുന്നു. കലാപകാരികളുടെ തലമുറയെ ദൈവം മരുഭൂമിയിൽ മരിക്കുവാൻ അനുവദിച്ചു; ആ ചരിത്രത്തെ നിത്യസുവിശേഷത്തോടു ബന്ധമുള്ള സത്യങ്ങളെ കൂടുതൽ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നതിനുള്ള ഒരു ബൈബിളീയ ഉദാഹരണമായി അവൻ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു.

അങ്ങനെ തന്നേ, ശമൂവേലിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ ദൈവത്തെ രാജാവായി തള്ളിക്കളഞ്ഞ സംഭവത്തിലും. ശമൂവേലിന്റെ വ്യക്തിപരമായ ദൃഢവിശ്വാസങ്ങളും പ്രവാചകജ്ഞാനവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, തന്റെ കർത്തവ്യസ്ഥാനത്ത് നിലകൊണ്ട് പ്രവർത്തനം തുടരാൻ ശമൂവേലിനോടു നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടു. ദൈവത്തിന്റെ ഈ പ്രവാചകപരവും ചരിത്രപരവുമായ മേൽനോട്ടത്തിന്റെ ഘടകം ബാബിലോൻ പ്രവാസത്തിനു ശേഷമുള്ള ദേവാലയപുനർനിർമ്മാണത്തിലും അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവം എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസത്തിന്റെ ഓരോ ഘടകവും പ്രവചിക്കുകയും ഭരിക്കുകയും ചെയ്തു; യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവ്, യെരൂശലേമിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം, ദേവാലയവും വീഥികളും മതിലുകളും. അവർ പ്രവാസത്തിൽനിന്നു മോചിതരാകുന്ന സമയം തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന സമയപ്രവചനങ്ങൾ അവൻ പ്രസ്താവിച്ചു. ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭം അടയാളപ്പെടുത്താൻ എത്ര കല്പനകൾ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് അവൻ നിർണ്ണയിച്ചു. ആദ്യ കല്പനയിലൂടെ ആ പ്രക്രിയ ആരംഭിപ്പിക്കുന്ന ജാതീയരാജാവായ കോരെശിനെ അവൻ പേരുപറഞ്ഞ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യെരൂശലേമിനെയും ദേവാലയത്തെയും പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിലെ എല്ലാ ഘടകങ്ങളും വ്യക്തമായി നിർദ്ദിഷ്ടമാക്കിയിരുന്നു; ആ പ്രവൃത്തി നിറവേറ്റുന്നതിനായി അവൻ നീതിമാന്മാരെയും പ്രവാചകന്മാരെയും എഴുന്നേല്പിച്ചു.

ദൈവത്തിന്റെ വ്യക്തമായ പ്രവാചകപൂർവ്വജ്ഞാനവും ഇടപെടലും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ബാബിലോണിയ തടവിലേക്കു നയിച്ച കലാപം ദൈവജനത്തോടുകൂടിയിരുന്ന അവന്റെ വ്യക്തിപരമായ സാന്നിധ്യത്തെ ഇതിനകം തന്നെ അന്ത്യം വരുത്തിയിരുന്നു. പുനർനിർമിക്കപ്പെട്ട ദൈവാലയത്തിലേക്കു ശെഖീന മഹത്വം ഒരിക്കലും മടങ്ങിയെത്തിയില്ല. ലോകാവസാനത്തിലെ ചരിത്രത്തിനു പ്രവാചകഘടന നൽകുന്നതിനായി ആ സമസ്ത ചരിത്രവും ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു; എങ്കിലും അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ ശെഖീനയുടെ സാന്നിധ്യംകൊണ്ടു ദൈവാലയം ഇനി ഒരിക്കലും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടില്ല. ആ അർത്ഥത്തിൽ, പുനർനിർമിക്കപ്പെട്ട ദൈവാലയം ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം അല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച് ഇസ്രായേലിന്റെ കലാപത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമായിരുന്നു. എങ്കിലും ആ ചരിത്രത്തിലെ പ്രവാചകന്മാർ, മിനിയാപൊളിസിലെ ശമൂവേലും സഹോദരി വൈറ്റും പോലെയുള്ളവർ, പ്രവാചകന്മാരെന്ന നിലയിൽ തുടർന്നും സേവിച്ചു.

ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനിനും ഇടയിലെ മഹാ വിവാദത്തിൽ ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത് ലൂസിഫറിന്റെ കലാപമാണ്; ദൈവം തന്റെ സ്വന്തം ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കായി ആ കലാപം തുടരാൻ അനുവദിച്ചു. ഇസ്രായേൽ മറ്റു ജാതികളെപ്പോലെ ആകുവാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിനെതിരെ സമുയേലിന് നീതിയുക്തമായ ക്രോധം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ആദ്യ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നതിൽ പങ്കാളിയാകുവാൻ അവൻ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടു. അതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിലും പങ്കെടുത്തു; ആ ആലയം പിന്നീടൊരിക്കലും ദൈവത്തിന്റെ ശെഖീനാ സാന്നിധ്യം പ്രാപിച്ചില്ല.

1863-ൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കലഹത്തെ മറച്ചുവെയ്ക്കുവാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ പ്രവചന വചനത്തിനെതിരെ തങ്ങളുടെ “കെട്ടുകഥകളുടെ പാത്രങ്ങൾ” പ്രയോഗിക്കുന്നവരും, 1863-ൽ എന്തെങ്കിലും തെറ്റായി സംഭവിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ പ്രവാചകസ്ത്രീ അതിനെ നിരോധിച്ചേനെയെന്ന തർക്കശാസ്ത്രത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി തങ്ങളുടെ വാദം സ്ഥാപിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവരും, ദൈവത്തിനെതിരായ കലഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യം പറയുന്ന പരാമർശത്തിലേ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആദ്യ സിദ്ധാന്തത്തെ സംബന്ധിച്ചു മനഃപൂർവം അജ്ഞരായിരിക്കുന്നു. ദൈവം തന്റെ സ്വപ്രയോജനങ്ങൾക്കായി കലഹത്തെ അനുവദിക്കുന്നു; വരാനിടയുള്ള കലഹങ്ങളിൽ തന്റെ പ്രവാചകന്മാർ നിഷ്പക്ഷരായി നിലകൊള്ളുകയോ മൗനമായി ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതാണെന്ന് അവൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതു അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാകുന്നു.

ചെങ്കടൽ കടന്നതിന് ശേഷം പുരാതന ഇസ്രായേൽ പരാജയപ്പെട്ട പത്ത് പരീക്ഷണങ്ങളാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട 1844 മുതൽ 1863 വരെയുള്ള പരീക്ഷണപ്രക്രിയയെ നാം പരിഗണിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഈ ബൈബിള്‍സത്യത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് അത്യാവശ്യമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ അനുസരണത്തിന്റെ കാലങ്ങളിലും അനുസരണക്കേടിന്റെ കാലങ്ങളിലും അവന്റെ പ്രവാചകന്മാരായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു; കൂടാതെ, മേൽപ്പറപ്പിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രവാചകൻ എതിർക്കേണ്ടതായിരിക്കുമെന്നു തോന്നുന്ന വിഷയങ്ങളെ അവർ ചിലപ്പോൾ എതിർക്കാതെയും ഇരിക്കുന്നു. ചില അവസരങ്ങളിൽ അവർ കലാപത്തെ വ്യക്തമായും അറിയുന്നവരായിരിക്കുമ്പോഴും നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു; മറ്റു ചില അവസരങ്ങളിൽ ആ കലാപത്തെ സംബന്ധിച്ച് യഹോവ അവരുടെ കണ്ണുകൾ മൂടിക്കൊള്ളുന്നു. ആ ദൃഷ്ടികോണം അംഗീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ 1863 ഒരു പ്രാധാന്യമുള്ള വഴിക്കല്ലായി മാറുന്നു—പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പിനും റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിന്റെ കൊമ്പിനും ഒരുപോലെ.