നാല്പതാമത്തെ വചനത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം - പതിമൂന്നാം സംഖ്യ

ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുഖ്യ പ്രതീകമായി, പത്രോസ് 2026-ൽ പാനിയത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് 2020 ജൂലൈ 18-ന്റെ വ്യാജ പ്രവചനത്തെ തിരുത്തുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ കാര്യത്തിൽ അവന്റെ പ്രവർത്തി, 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11-ന്റെ തിരുത്തലിൽ ജോസയ്യ ലിച്ചിന്റെ പ്രവർത്തിയോടും 1844 ഒക്ടോബർ 22-നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ സാമുവൽ സ്നോയുടെ പ്രവർത്തിയോടും ഒത്തുപോകുന്നു. ലിച്ചിന്റെ തിരുത്തൽ ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന് ശക്തിപകർന്നു; സ്നോയുടെത് രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന് ശക്തിപകർന്നു. ഒന്നാംതെയും രണ്ടാംതെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച ശക്തിപകർച്ച മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന് ലഭിക്കുന്ന ശക്തിപകർച്ചയുടെ മാതൃകയാണ്. ഒന്നാംതെയും രണ്ടാംതെയും സവിശേഷതകൾ, ബാഹ്യമായ ഒരു കഷ്ടസന്ദേശവും പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ ആന്തരിക സന്ദേശവും ചേർന്ന ഒരു സംയോജനമായി മൂന്നാമത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിഗുണ പ്രയോഗത്തിൽ, ആദ്യത്തേതും മൂന്നാമത്തേതും—ആരംഭവും അവസാനവും കൂടിയായവ—സമാന്തര സവിശേഷതകൾ കൈവശം വഹിക്കും. അടുത്തിടെ, ഒരു സഹോദരൻ വെളിപ്പാട് ഒൻപതിലെ ആദ്യ കഷ്ടതയോടു ബന്ധപ്പെട്ട നിരവധി സത്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്; അവ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ, വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ “ഭൂകമ്പം” എന്നതിന്റെ മറ്റൊരു ഗൗരവമുള്ള സ്ഥിരീകരണത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമമാണ് ആ “ഭൂകമ്പം”; അത് ആദ്യം ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിൽ നിവൃത്തിയായി, അപ്പോൾ ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പൗരാണിക റോമിന്റെ പ്രവചനഘടന രൂപപ്പെടുത്തിയ പത്തു ജാതികളിൽ ഒരുഭാഗമായിരുന്ന ഫ്രാൻസ് താഴെയിറക്കപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ട് പതിനൊന്നാം അധ്യായം പറയുന്നു: നഗരത്തിന്റെ പത്തിലൊരുഭാഗം വീണുപോയി.

ഈ വചനത്തിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടത്തിന്റെ ഇസ്ലാം എത്തിച്ചേരുന്നു.

“മൂന്നാം കഷ്ടം” രണ്ടാം കഷ്ടത്തിന് പിന്നാലെ ഉടൻ വരുമെന്നായിരുന്നു മുൻഗാമികൾ പ്രതീക്ഷിച്ചത്; എങ്കിലും “വേഗത്തിൽ” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം പെട്ടെന്നുള്ളതും അപ്രതീക്ഷിതവുമായതുമാണ്; അതുതന്നെയാണ് ഇസ്ലാമിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണങ്ങളുടെ സവിശേഷത. മുൻഗാമികൾ അനുമാനിച്ചതുപോലെ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാം കഷ്ടം വരേണ്ടതായിരുന്നില്ല; എന്നാൽ അത് വരുമ്പോൾ 9/11-ൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ “പെട്ടെന്നുമായി അപ്രതീക്ഷിതമായും” സംഭവിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; അങ്ങനെ അത് ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; ആ മുദ്രയിടൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ ഭൂകമ്പത്തിന് അല്പം മുമ്പ് അവസാനിക്കുന്നു.

ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ “ഭൂകമ്പം” “ഭൂമി” മൃഗത്തിന്റെ കുലുക്കലാകുന്നു; 9/11 സംഭവിച്ചപ്പോൾ, “ഭൂമിയെ ഭയങ്കരമായി കുലുക്കുവാൻ” കർത്താവ് എഴുന്നേറ്റുവെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മുദ്രയിടലിന്റെ ആരംഭത്തിലും അതിന്റെ അവസാനത്തിലും ഭൂമി മൃഗം കുലുക്കപ്പെടുന്നു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ “മഹാഭൂകമ്പം.”

സ്തെഫനൊസിനെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊന്നു, കൂടാതെ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മരിച്ചവരുടെ ന്യായവിധി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ സംഭവിച്ചതുപോലെ, കർത്താവിന്റെ വ്യവസ്ഥാപരമായ പ്രവൃത്തിയിൽ മാറ്റം ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് അവൻ “എഴുന്നേൽക്കുന്നത്”. 9/11-ന് ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, കർത്താവ് വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു; അപ്പോൾ അവൻ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തെ കുലുക്കി. അതുപോലെതന്നെ, നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ഇപ്പോഴും ബാബിലോണിലുള്ള തന്റെ മറ്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിലേക്കു തന്റെ സഭയിൽ നിന്നു തന്റെ വ്യവസ്ഥാപരമായ പ്രവൃത്തി മാറ്റുമ്പോൾ, അവൻ അതു ചെയ്യും.

സഹോദരൻ ഡാനിയേൽ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത് ആദ്യ ദുഃഖത്തിന്റെ സവിശേഷതകളാണ്; അവ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ “മഹാഭൂകമ്പം” എന്ന സാക്ഷ്യത്തോടും, ചരിത്രത്തോടും, ആദ്യ ദുഃഖത്തിന്റെ നിവർത്തിയെ സംബന്ധിച്ച പയനിയർമാരുടെ ചരിത്രബോധത്തോടും യോജിച്ചിരിക്കുന്നവയാണ്.

570-ൽ ജനിച്ചും, 606-ൽ ഗോത്രങ്ങളെ ഏകീകരിച്ചും, 610-ൽ തന്റെ ആദ്യ വെളിപ്പാട് പ്രാപിച്ചും, 622-ൽ മദീനയിലേക്കു കുടിയേറിയും, 624-ൽ തന്റെ യുദ്ധപ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചും, 632-ൽ മരിച്ചും ചെയ്ത മുഹമ്മദിനെ അവതരിപ്പിച്ച ചരിത്രത്തോടാണ് ഈ വാക്യങ്ങൾ മുൻഗാമികൾ ശരിയായി പ്രയോഗിച്ചത്. “അഗാധകൂപം” പ്രവചനപരമായി സാത്താന്റെ ഒരു പുതിയ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ മുഹമ്മദ് ആരംഭിച്ചത് അറേബ്യയിലാണ്, വിശാലമായ മരുഭൂമികൾകൊണ്ട് അതും അഗാധകൂപം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

606-ൽ മുഹമ്മദ് പ്രവാചക-രാജാവായി, അല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചിരുന്നതുപോലെ, “വിശ്വസ്തൻ” ആയി മാറി; കാരണം, “കറുത്ത ശില”യായ കഅ്ബയുടെ മൂലക്കല്ല് തിരികെ സ്ഥാപിക്കാൻ ആരെ അനുവദിക്കണമെന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആയിരുന്ന വിവിധ ഗോത്രങ്ങൾ തമ്മിലുണ്ടായ തർക്കം അദ്ദേഹം പരിഹരിച്ചു. കഅ്ബ ഒരു ഘനാകാര കെട്ടിടമാണ് (അതിനാലാണ് “കഅ്ബ” എന്ന പേര്; അറബിയിൽ അതിന്റെ അർത്ഥം “ഘനം” എന്നാണ്), ഇത് സൗദി അറേബ്യയിലെ മക്കയിലെ മഹാ മസ്ജിദിന്റെ മദ്ധ്യഭാഗത്താണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ഇതിന്റെ ഉയരം ഏകദേശം 43 അടി, വീതി 11 അടി, നീളം 10 അടി; ഗ്രാനൈറ്റും മാർബിളും ഉപയോഗിച്ച് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്ന ഇതിന് മീതെ കറുത്ത പട്ടും പരുത്തിയും കൊണ്ടുള്ള ഒരു വസ്ത്രാവരണം മൂടിയിരിക്കുന്നു. കഅ്ബ മുഹമ്മദ്‌നു വളരെ മുമ്പേ നിലനിന്നിരുന്നു; ഇസ്ലാമിക പാരമ്പര്യപ്രകാരം, ഏക ദൈവമായ അല്ലാഹുവിനുള്ള ഒരു ആരാധനാലയമായി അതിനെ ആദ്യം പണിതത് അബ്രാഹാമും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനായ ഇശ്മായേലുമായിരുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകൾ കടന്നുപോകുന്നതിനിടെ അത് വിഗ്രഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു, അറബ് ഗോത്രങ്ങൾ അതിനെ ഒരു ബഹുദൈവാരാധനാ ദേവാലയമായി ഉപയോഗിച്ചു.

കഅ്ബ ഇസ്ലാമിക ലോകത്തിന്റെ ആത്മീയ കേന്ദ്രമാണ്—ഏകദൈവവിശ്വാസത്തെയും ഐക്യത്തെയും അബ്രാഹാമിക വിശ്വാസവും ഇസ്ലാമും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെയും പ്രതീകപ്പെടുത്തുന്ന ലളിതവും പ്രാചീനവുമായ ഒരു നിർമ്മിതി. മുസ്ലിംകൾ അതിനെ വാച്യാർത്ഥത്തിൽ “ദൈവത്തിന്റെ ഭവനം” എന്നു കണക്കാക്കുന്നില്ല; പകരം, ആരാധനയ്ക്കായി ദൈവികമായി നിയമിക്കപ്പെട്ട ഒരു കേന്ദ്രീകൃത അഭിമുഖബിന്ദുവായിട്ടാണ് അവർ അതിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. കഅ്ബ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും തുടർന്ന് പുനർനിർമിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ മുഹമ്മദ് എടുത്ത പ്രവർത്തനങ്ങളിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിന്റെ തുടക്കം കാണപ്പെടുന്നത്.

ഒരു അപ്രതീക്ഷിത പ്രളയം കഅ്ബയ്ക്ക് കേടുപാടുകൾ വരുത്തി, തുടർന്ന് ഖുറൈഷ് ഗോത്രം അത് പുനർനിർമിച്ചു. കരിങ്കല്ലായ അൽ-ഹജർ അൽ-അസ്‌വദ് അതിന്റെ കോണിൽ വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കേണ്ട സമയം വന്നപ്പോൾ, ആ ബഹുമതി ആർക്കാണ് ലഭിക്കേണ്ടതെന്ന കാര്യത്തിൽ വിവിധ വംശവിഭാഗങ്ങൾ തമ്മിൽ തർക്കമുണ്ടായി. ആ പ്രദേശത്തേക്ക് അടുത്തതായി പ്രവേശിക്കുന്ന വ്യക്തി അതിനെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കുമെന്ന് അവർ തമ്മിൽ ഒത്തുതീർപ്പിലെത്തി. മുഹമ്മദു അവിടെ പ്രവേശിച്ചു, അദ്ദേഹം ജ്ഞാനപൂർവ്വം ആ തർക്കത്തിന് പരിഹാരം കണ്ടു: അദ്ദേഹം കരിങ്കല്ല് ഒരു വസ്ത്രത്തിന്മേൽ വെച്ചു; ഓരോ വംശവിഭാഗത്തുനിന്നും ഓരോ പ്രതിനിധിയെ ചേർത്ത് അത് ഒരുമിച്ച് ഉയർത്തി, ഒരുമിച്ച് ചുമപ്പിച്ചു; തുടർന്ന് അദ്ദേഹം സ്വയം അതിനെ അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വെച്ചു. ഈ സംഭവം അദ്ദേഹത്തിന് മക്കയിലെ ജനങ്ങളിൽ വലിയ ബഹുമാനവും “അൽ-അമീൻ” (“വിശ്വസ്തൻ”) എന്ന ബിരുദവും നേടിക്കൊടുത്തു. പല കാലരേഖകളിലും പ്രത്യേകമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രവാചകത്വപൂർവ സംഭവങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. “കരിങ്കല്ല്” ഇസ്‌ലാമിന്മേൽ പ്രവാചക രാജാവായ മുഹമ്മദ് സ്ഥാപിച്ച മൂലക്കല്ലായിരുന്നു. കറുത്ത മൂലക്കല്ല് ക്രിസ്തുവിന്റെ (യഥാർത്ഥ മൂലക്കല്ലിന്റെ) വ്യക്തമായൊരു കള്ളാനുകരണമാണ്; വിഗ്രഹങ്ങളുടെ പ്രവേശനം വർഷങ്ങളോളം നടന്നതിന്റെ ശേഷമുള്ള കഅ്ബാഭവനത്തിന്റെ അഴിമതിയും മുഹമ്മദിനാൽ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു.

ഖുറൈശ് ഹുദൈബിയ്യാ ഉടമ്പടി ലംഘിച്ചതിനുശേഷം, മുഹമ്മദ് ഏകദേശം 10,000 മുസ്ലിംകളടങ്ങിയ സൈന്യവുമായി മക്കയിലേക്കു കുതിച്ചു. വളരെ ചെറുതായ ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; നഗരം കീഴടങ്ങി. തുടർന്ന് മുഹമ്മദ് കഅ്ബയിൽ പ്രവേശിച്ച് അതിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന 360 വിഗ്രഹങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുകയും ആ വിശുദ്ധാലയം ഏകദൈവമായ അല്ലാഹുവിന്റെ ആരാധനയ്ക്കായി വീണ്ടും സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, ഇസ്ലാമിന്റെ രാജാവായ മുഹമ്മദ് മൂലക്കല്ല് സ്ഥാപിച്ചു; വിഗ്രഹാരാധനയിൽ നിന്ന് അവൻ ദേവാലയത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ അഗാധഗർത്ഥത്തിൽനിന്ന് ഉയർന്ന് വരുന്ന മൂന്നു ശക്തികളുണ്ട്; ആ മൂന്നു ശക്തികളിൽ ഓരോന്നും കള്ളക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സാത്താൻ, അഥവാ മഹാസർപ്പം, അത്യുന്നതനായവനെപ്പോലെ ആകുവാനും, അവന്റെ സിംഹാസനത്തിലും അവന്റെ സഭയിലും ഇരിക്കുവാനും ശ്രമിക്കുന്നു.

നാസ്തികതയുടെ മഹാസർപ്പം വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിൽ അഗാധകുഴിയിൽനിന്ന് വന്നു; കത്തോലിക്കതയുടെ മൃഗം അവളുടെ മാരകമുറിവ് സുഖപ്പെട്ടപ്പോൾ അഗാധകുഴിയിൽനിന്ന് ഉയർന്നുവരുന്നു.

ത്രിവിധ ഐക്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ മൃഗം ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിലേക്ക് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു. പൗലൊസ് അത്യന്തം യോജിച്ച രീതിയിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെ, സർപ്പത്തിനെപ്പോലെ കത്തോലിക്കത്വവും താനേ ദൈവമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു.

മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ, കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ മൃഗവും ക്രിസ്തുവിരോധിയാണ്; ഇരുവരും തന്നെ ദൈവമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു; കൂടാതെ, ഇരുവരുടെയും അന്തിമ നാശം അവരുടെ ബൈബിള്‍സാക്ഷ്യത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു; കാരണം മഹാസർപ്പം പാതാളത്തിലേക്കു തള്ളിക്കളയപ്പെടുന്നു, മൃഗമോ നാശപുത്രനാണ്. “നാശം” എന്നത് അന്തിമ വിനാശം തന്നെയാണ്.

ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചരിത്രത്തിൽ മുഹമ്മദിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഇസ്‌ലാം, മുഹമ്മദിന്നു നല്കപ്പെട്ട താക്കോൽ തിരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അതളമില്ലാത്ത കുഴിയിൽനിന്നും പുറപ്പെട്ടുവന്നു. കുഴി തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ സൂര്യനെയും വായുമണ്ഡലത്തെയും ഇരുണ്ടതാക്കിയ “പുക” പുറത്തുവന്നു. കുഴി തുറന്ന “താക്കോൽ” നൈനവെയിലെ യുദ്ധമാണെന്ന് പയനിയർമാർ ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

പ്രവചനത്തിന്റെ ത്രിതല പ്രയോഗത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പയനിയർമാരുടെ ധാരണപ്രകാരം വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അദ്ധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളെ സമീപിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യത്തെ അയ്യോയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആ വാക്യങ്ങളിലെ പ്രവചനസ്വഭാവഗുണങ്ങൾ മഹാഭൂകമ്പസമയത്ത് “വേഗത്തിൽ” എത്തിച്ചേരുന്ന മൂന്നാമത്തെ അയ്യോയുടെ പ്രവചനസ്വഭാവഗുണങ്ങളുടെ മാതൃകയായിരിക്കുന്നുവെന്ന് നാം കാണുന്നു. സൺഡേ നിയമം നിനവേയുടെ യുദ്ധത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

നാഷ്വില്ലിന്മേൽ അഗ്നിഗോളങ്ങൾ വീഴും എന്ന വ്യാജപ്രവചനത്തെ തിരുത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം പത്രോസിനാണ്; നാഷ്വില്ലിന്മേലുള്ള അഗ്നിഗോളങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള എലൻ വൈറ്റിന്റെ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ ശരിയായ പ്രയോഗം “വിഗ്രഹാരാധനയ്ക്ക് ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായി ഏല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് നഗരങ്ങളുടെ നാശത്തിന്റെ” ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു എന്നു അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.

നാഷ്‌വില്ലിലെ അഗ്നിഗോളങ്ങൾ നഗരങ്ങളിന്മേലുള്ള നാശത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; അതോടൊപ്പം തന്നേ, ചുരുക്കമായ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളി സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ ആരംഭവും അവ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ആ സന്ദേശം ഇസ്ലാമിൽ നിന്നുള്ള ഒരു അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; ആ കാലഘട്ടം മഹാഭൂകമ്പസമയത്ത് ഇസ്ലാമിൽ നിന്നുള്ള ഒരു അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണത്തോടെയാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ പ്രഖ്യാപനകാലം, 9/11-ൽ ഇസ്ലാമിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണത്തോടെ ആരംഭിച്ചിരുന്ന ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടൽ സമയത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

അങ്ങനെ, ബാലാമിന്റെയും കഴുതയുടെയും രേഖയോടു സംഗതിയായി, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രവെക്കൽ ആരംഭിച്ചു; അവിടെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിൽ പര്യവസാനിക്കുന്ന മൂന്നു പ്രഹരങ്ങൾ ഉണ്ട്, എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണത്തിൽ പ്രാചീന മഹത്വമുള്ള ദേശത്തിന്മേൽ 2023 ഒക്ടോബർ 7-ഉം, തുടർന്ന് നാഷ്‌വിലിലെ അഗ്നിഗോളങ്ങളിലുമാണ് അത് ഉൾപ്പെടുന്നത്. എല്ലാ രേഖകളും തമ്മിൽ ഏകോപിക്കുന്നു; ചിതറിപ്പോയ രത്നങ്ങളെ ഒത്തുചേർത്ത് പെട്ടകത്തിലേക്കെറിയുന്ന മൺപൊടി-തൂവൽ മനുഷ്യനായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ സത്യങ്ങളുടെ മുദ്രവിമോചനം യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയാണെന്ന് പത്രോസ് മനസ്സിലാക്കുന്നു.

യൂദയുടെ സിംഹം പത്രൊസിന്റെ തിരുത്തപ്പെട്ട നാഷ്‌വിൽ സന്ദേശത്തെ, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിലെ നാല്പതാം വചനത്തിന്റെ ഗൂഢചരിത്രത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിന്റെ അന്തിമ കാലഘട്ടത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതായും, കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, അതേ അധ്യായത്തിലെ പതിനൊന്നുമുതൽ പതിനഞ്ചു വരെയുള്ള വചനങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആ ഗൂഢചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗത്തിനുള്ളിലായും തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ വചനങ്ങളിൽ റാഫിയയിലെ യുദ്ധവും പാനിയത്തിലെ യുദ്ധവും ചേർന്ന്, ആക്ടിയത്തിലെ യുദ്ധംകൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പതിനാറാം വചനത്തിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. പാനിയത്തിലെ യുദ്ധം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ആക്ടിയത്തിലെ യുദ്ധത്തോടു ചേരുമ്പോൾ, നിനവേയിലെ യുദ്ധവും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇസ്ലാമിന്റെ രാജാവായ മുഹമ്മദിന് കൊടുക്കപ്പെട്ട “താക്കോൽ”—അവന്റെ പേര് ഇസ്ലാമിന്റെ സ്വഭാവത്തെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നതല്ല, നിനെവെയിലെ യുദ്ധം അടയാളപ്പെടുത്തിയ നാശത്തിന്റെ സ്ഥലത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. രാജാവിന്റെ പേര് “എബ്രായഭാഷയിൽ അബദ്ദോൻ” എന്നും “ഗ്രീക് ഭാഷയിൽ അവന്നു അപ്പൊല്ലിയോൻ എന്നു പേർ” എന്നും പറയുന്നു. ഗ്രീക്കും എബ്രായവും പഴയനിയമത്തെയും പുതിയനിയമത്തെയും ഊന്നിപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, അബദ്ദോൻ എന്നതിന് “നാശത്തിന്റെ സ്ഥലം” എന്നും അപ്പൊല്ലിയോൻ എന്നതിന് “നശിപ്പിക്കുന്നവൻ” എന്നും അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് നമ്മെ ബോധിപ്പിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് ഒമ്പതിന്റെ പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ ഇസ്ലാമിന്റെ മേലുള്ള രാജാവ് മുഹമ്മദ് ആകുന്നു; എങ്കിലും അത് “അഗാധഗർത്തത്തിന്റെ ദൂതൻ” കൂടിയാണ്, അതായത് സാത്താൻ. ഭൂമിയിൽ സാത്താന്റെ വലങ്കയ്യായ മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ പോപ്പ് എങ്ങനെ എതിർക്രിസ്തുവോ, അതുപോലെ തന്നെ അഗാധഗർത്തത്തിന്റെ ദൂതനായ സാത്താൻ മുഹമ്മദിനെയും നേരിട്ട് നിയന്ത്രിക്കുന്നു.

ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത്, ത്രിവിധ ഐക്യം ലോകത്തിന്മേൽ ബലമായി ഏർപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ ഇരുണ്ട യുഗത്തിന്റെ അവസാനം അടയാളപ്പെടുത്തിയുകൊണ്ട് 1798-ൽ പാപ്പത്വത്തിനു ഏല്പിക്കപ്പെട്ട മാരകമുറിവ് സൌഖ്യമാകുന്നു. ആ മാരകമുറിവ് സൌഖ്യമാകുമ്പോൾ, ഇരുണ്ട യുഗത്തിന്റെ രണ്ടാം കാലഘട്ടം എത്തിച്ചേരുന്നു; ഞായറാഴ്ചാനിയമമെന്ന മഹാഭൂകമ്പത്തിന്റെ സമയത്ത്, ഇസ്ലാം താക്കോൽ തിരിക്കുന്നു; ചൂളയിൽനിന്നുള്ള പുകയെന്നതുപോലെ പുക സൂര്യനെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും മൂടിക്കളയുന്നു, അങ്ങനെ അന്ധകാരം മടങ്ങിവരുന്നു. നിനവേയുടെ യുദ്ധം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം, അത് അന്ധകാരത്തിന്റെ രണ്ടാം കാലഘട്ടത്തെ കൊണ്ടുവരുന്ന താക്കോലാകുന്നു. അവിടെ ദേശീയ മതത്യാഗത്തിനു പിന്നാലെ ദേശീയ നാശം വരുന്നു. അവിടെ “സജീവ ഏകാധിപത്യം” പൂർണ്ണാധിപത്യം നടത്തുന്നു; കാരണം, നിനവേയുടെ യുദ്ധത്തിൽ സൂര്യനെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും അന്ധകാരപ്പെടുത്തുന്ന ഇസ്ലാമിന്റെ പുക ജ്വലിക്കുന്ന ചൂളയെപ്പോലെയാണ്. “ജ്വലിക്കുന്ന ചൂള” അബ്രാഹാമിനോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിന്റെ ഒരു ഘടകമായിരുന്നു.

അബ്രാമിന്റെ നിയമബലികളിനിടയിൽ കൂടി കടന്നുപോയ പുകയുന്ന ചൂള, പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലെ ഭാഗത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈജിപ്തിലെ അടിമത്തത്തെ തിരിച്ചറിയിച്ചു.

ദാനിയേലിന്റെ മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ അടുപ്പുപോലെയുള്ള ഒരു “ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിഭട്ടി” ശദ്രക്ക്, മേശക്ക്, അബേദ്നെഗോ എന്നിവരുടെ അവസ്ഥയായിരുന്നതുപോലെ, ബന്ധനത്തെയും ദാസ്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

നിനവേയുടെ യുദ്ധത്തിന്റെ താക്കോൽ തിരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സൂര്യനെയും ചന്ദ്രനെയും അന്ധകാരപ്പെടുത്തുന്ന പുക, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ യഥാർത്ഥ ഗൗരവത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്ന പീഡനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിലെ പീഡനം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. 627-ൽ ആദ്യ കഷ്ടമായി ഇസ്ലാം പ്രവാചകചരിത്രത്തിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിച്ച “താക്കോൽ” നിനവേയുടെ യുദ്ധമാണെന്ന് ആദിമ പ്രവർത്തകർ ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ആ യുദ്ധം റോമിനും പേർഷ്യയ്ക്കും ഇടയിലായിരുന്നു; അത് റോമിന്റെ വിജയത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; എങ്കിലും അത് പിറ്‌റിക് വിജയം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതായിരുന്നു. അഥവാ, വിജയിക്കാരന് തന്നേ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഹാനികരമായി തീരുന്ന ഒരു വിജയം. ആ പ്രയോഗം എപിറുസിലെ രാജാവായ പിറ്‌റസിന്റെ ഒരു വിജയത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. റോമാക്കാർക്കെതിരായ രണ്ടു യുദ്ധങ്ങൾക്കു ശേഷം (ക്രി.മു. 280-ൽ ഹെറാക്ലിയയും ക്രി.മു. 279-ൽ അസ്കുലവും), അദ്ദേഹം റോമൻ സൈന്യത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തി; എന്നാൽ സ്വന്തം സൈനികരിൽ വളരെ വലിയൊരു വിഭാഗത്തെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി. ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു വിജയം കൂടി ലഭിച്ചാൽ നാം നശിച്ചുപോകും.”

നിനവേയുടെ യുദ്ധം റോമിന് ഒരു തന്ത്രപ്രധാന ജയം ആയിരുന്നു; എങ്കിലും അത് അവസാനിച്ചപ്പോൾ, പിന്നീട് ഇസ്‌ലാമിന്റെ ആക്രമണപ്രവാഹത്തെ ഫലപ്രദമായി ചെറുക്കുവാൻ റോമിനോ പേർഷ്യയ്ക്കോ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. നിനവേയുടെ യുദ്ധത്തിന്റെ ആധുനിക നിവൃത്തിയിൽ പേർഷ്യ എന്നത് ഐക്യനാടുകളാണ്, റோம் പാപ്പാസഭയുമാണ്. രണ്ട് കൊമ്പുകളുള്ള ശക്തിയായ മേദോ-പേർഷ്യ, ഐക്യനാടുകളുടെ രണ്ട് കൊമ്പുകളുള്ള ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ചാ നിയമകാലത്ത് ഐക്യനാടുകൾ വെറും ഒരു കൊമ്പ് മാത്രമാണ്; കാരണം ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന പ്രക്രിയയിൽ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ആ രൂപീകരണം രണ്ടുകൊമ്പുകളെയും ഒന്നായി സംയോജിപ്പിക്കുന്നതിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ, മേദോ-പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ട് കൊമ്പുകളുണ്ട്; അവയിൽ പേർഷ്യൻ കൊമ്പാണ് അവസാനമായി ഉയർന്നുവന്നത്.

സഭയും സംസ്ഥാനവും ഒരുമിച്ചു ചേർന്ന് മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയെ രൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ റിപ്പബ്ലിക്കാനിസവും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും എന്ന രണ്ട് കൊമ്പുകൾ ഒന്നായി ചേരുന്നു. ആ രൂപീകരണം ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര പ്രാബല്യത്തിലാക്കപ്പെടുമ്പോൾ പൂർണ്ണമായി സമാപിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ലളിതമായി പെർഷ്യയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. നിനവേ യുദ്ധത്തിൽ പെർഷ്യ റോമിനാൽ പരാജയപ്പെടുത്തി. റോം പെർഷ്യയെ എങ്ങനെ പരാജയപ്പെടുത്തി എന്നത് ചരിത്രപരമായി പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്; കാരണം അതിൽ റോമൻ ചക്രവർത്തിയായ ഹെറാക്ലിയസിന്റെ സൈനിക നീക്കങ്ങൾ നിർണായകമായിരുന്നു.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ഹെറാക്ലിയസ് നേരിട്ട് മുന്നേറുന്ന ആക്രമണം നടത്താതെ, അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു ആക്രമണമാണ് നടത്തിയത്. ആ അപ്രതീക്ഷിതത്വം സൃഷ്ടിക്കാൻ അദ്ദേഹം നടത്തിയ ശ്രമങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ആ അപ്രതീക്ഷിതത്വത്തിൽ, ആ കാലഘട്ടത്തിലെ യുദ്ധചരിത്രത്തിൽ അപൂർവമായിരുന്ന ശീതകാലത്ത് ആക്രമണം നടത്തണമെന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനം ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു; എന്നാൽ അതിൽ കാര്യങ്ങൾ ഒതുങ്ങിയില്ല. ക്രി.വ. 627-ലെ സെപ്റ്റംബർ മധ്യത്തിൽ ഹെറാക്ലിയസ് വടക്കുനിന്ന് (അർമേനിയൻ മലനിരകളിൽ നിന്ന്) തന്റെ അധിനിവേശം ആരംഭിച്ചു. പേർഷ്യൻ തലസ്ഥാനമായ ക്തേസിഫോനിലേക്കു നേരെ തെക്കോട്ട് പോകുന്ന പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെട്ട വഴിയിലൂടെ നീങ്ങുന്നതിന് പകരം, അതിർത്തിപ്രദേശങ്ങളിലൂടെ (ഏകദേശം ഇന്നത്തെ തുർക്കി–ഇറാൻ അതിർത്തിയരികിലൂടെ) തെക്കുകിഴക്കോട്ട് സഞ്ചരിച്ച്, അദ്ദേഹം വിശാലമായ ഒരു വളവ് വരച്ചു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം തെക്കും പടിഞ്ഞാറും തിരിഞ്ഞ്, ക്രി.വ. 627 ഡിസംബർ 1-ന് ഗ്രേറ്റ് സാബ് നദി കടന്നു. ഇതിലൂടെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈന്യം പുരാതന നിനവെയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കു സമീപം, നിനവെ സമതലത്തിൽ (ടൈഗ്രിസ് നദിയുടെ കിഴക്കൻ കരയിൽ) എത്തിപ്പെട്ടു. ഈ നീക്കം പേർഷ്യൻ സൈന്യത്തോടു താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ തെക്കിൽ നിന്ന് വടക്കോട്ടായിരുന്നു—പേർഷ്യക്കാർ പ്രതീക്ഷിച്ചതിന്റെ തികച്ചും വിരുദ്ധം. അദ്ദേഹം ക്തേസിഫോണിലേക്കു തെക്കോട്ടുള്ള മുന്നേറ്റം തുടരുമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ പ്രതീക്ഷ. ഇത് പേർഷ്യൻ സേനാനായകനായ റഹ്‌സാധിനെ അപ്രതീക്ഷിതമായി പിടികൂടുകയും, അനനുകൂലമായ ഭൂപ്രദേശത്തിലേക്ക് ഹെറാക്ലിയസിനെ പിന്തുടരാൻ അവനെ നിർബന്ധിതനാക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതുവഴി നിനവെയ്ക്കടുത്തുള്ള സമതലങ്ങളിൽ യുദ്ധഭൂമി തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ റോമാക്കാർക്ക് സാധിച്ചു. ഈ തന്ത്രപരമായ നീക്കം, പേർഷ്യൻ സൈന്യങ്ങളുടെ ഇടയിൽ റോമാക്കാർ കുടുങ്ങിപ്പോകുന്നത് തടഞ്ഞു; ആവശ്യമായാൽ അവർക്കൊരു പിന്മാറ്റപ്പാതയും നൽകി. യുദ്ധദിനത്തിലെ മൂടൽമഞ്ഞും, യഥാർത്ഥ പോരാട്ടത്തിനിടെ നടത്തിയ വ്യാജ പിന്മാറ്റ തന്ത്രവും കൂടിച്ചേർന്നപ്പോൾ, അപ്രതീക്ഷിതത്വത്തിന് ഒന്നിലധികം പാളികൾ ഉണ്ടായി. ശീതകാലത്ത് നടത്തിയ ഈ ധീരമായ അധിനിവേശവും, പേർഷ്യൻ ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കുള്ള ഈ വശാക്രമണ പാതയും, ഹെറാക്ലിയസിന്റെ മഹത്തായ സൈനിക നേട്ടങ്ങളിൽ ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് പേർഷ്യക്കാരുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകർക്കാൻ സഹായിക്കുകയും, ദീർഘമായ യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനം റോമാക്കാർ നേടിയ വിജയത്തിൽ നിർണായകമായി സംഭാവന ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.

നിനെവെയുടെ യുദ്ധം ആധുനിക റോമം ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഐക്യനാടുകളെ കീഴടക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എങ്കിലും അത് ഒരു പൈറിക് വിജയം മാത്രമാണ്, കാരണം റോമത്തിന്മേലുള്ള ക്രമാനുഗതമായ ഒരു ന്യായവിധി ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു.

ചോസ്‌റോസ് പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തലവനായിരുന്നു; അതിനാൽ, ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്തെ ഐക്യനാടുകളുടെ പതനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പേർഷ്യ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാം രാജ്യത്തിന്റെ പതനസമയത്ത് അതലഗർത്ഥം തുറക്കുന്ന താക്കോലാകുന്നു. ഇത് ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പതിനാറാം, മുപ്പത്തൊന്നാം, നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യങ്ങളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെയും, അതുപോലെ വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അധ്യായം പതിനൊന്നാം വാക്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

അതേ വാക്യങ്ങളെയും ചരിത്രത്തെയും സംബന്ധിച്ചുള്ള പയനിയർ സ്റ്റീഫൻ ഹാസ്കലിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക:

റോമിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ആ തടസ്സഭിത്തി, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്ന സഭയും രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവിന്റെ ഭിത്തിയാണ്. നിനവെ യുദ്ധത്തിൽ പേർഷ്യയ്‌ക്കെതിരെ റോമിന് ലഭിച്ച പിറ്ഹിക് ജയത്തിന് മറ്റൊരു പാളിയും ഉണ്ട്; കാരണം മുമ്പ് ഒരു നിനവെ യുദ്ധം ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്, അത് ഒരു ആൽഫയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുമ്പോൾ 627-ലെ യുദ്ധം ഒമേഗയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ യുദ്ധം ക്രി.മു. 612-ൽ ആയിരുന്നു; ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടുനൂറ് വർഷങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തോടെ. ആ യുദ്ധത്തിൽ അസ്സീറിയ മൂന്നംഗ സഖ്യകൂട്ടായ്മയാൽ പരാജയപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു; അതോടെ അസ്സീറിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യം അടയാളപ്പെടുത്തി.

നിനവെയിലെ ആൽഫാ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് എ. ടി. ജോൺസ് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു:

ക്രി.മു. 612-ലെ നിനവെയുടെ ആൽഫ യുദ്ധത്തിൽ അസ്സീര്യസാമ്രാജ്യം അവസാനിച്ചതുപോലെ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ആ യുദ്ധത്തിലെ ജയിയായിരുന്നത് ബാബിലോൻ, ഈജിപ്ത്, മീഡിയ എന്നീ മൂന്നു ഘടകങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു ഐക്യമായിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ യുദ്ധപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ രാജാവായ യോശീയാവ് മെഗിദ്ദോയിൽ മരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ ആർമഗെദ്ദോനെ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 627-ലെ നിനവെയുടെ ഒമേഗ യുദ്ധത്തിൽ, ഭരണഘടനയിലെ സംരക്ഷണഭിത്തി നീക്കിക്കളയപ്പെടുമ്പോൾ മൂന്നാം കഷ്ടതയിലെ ഇസ്‌ലാം വിടുതൽ പ്രാപിക്കുന്നു; പേർഷ്യയുടെ പരാജയത്താൽ സംരക്ഷണത്തിനായിരുന്ന “തടസ്സഭിത്തി” നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടതായി ഹാസ്കൽ പേർഷ്യയെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയതുപോലെ അതു മുൻരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മെഗിദ്ദോയിൽ രാജാവായ യോശീയാവിന്റെ മരണം, നിനവെയുടെ ആദ്യ യുദ്ധം അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ രണ്ടാം യുദ്ധമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. 627-ലെ നിനവെയുടെ ആ രണ്ടു യുദ്ധങ്ങളിൽ അവസാനത്തേതിൽ, താക്കോൽ തിരിക്കപ്പെടുകയും അഗാധകുഴി തുറക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നപ്പോൾ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ആദ്യ യുദ്ധം സംഭവിക്കുന്നു; കാരണം ഒന്നാമത്തേത് അവസാനത്തേതായിരിക്കും. അസ്സീര്യയും മൂന്നു ഘടകങ്ങളടങ്ങിയ ഐക്യവും തമ്മിലുള്ള നിനവെയുടെ ആദ്യ യുദ്ധം ആർമഗെദ്ദോണിലേക്കു നയിക്കുന്നു. രണ്ടാം അന്ധകാരയുഗത്തിന്റെ കാലഘട്ടം നിനവെയുടെ യുദ്ധത്തോടെ ആരംഭിക്കുകയും നിനവെയുടെ യുദ്ധത്തോടെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യ കഷ്ടതയായ അഞ്ചാം കാഹളവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വസ്തുതകളെയാണ്, വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ഏതു ഭാഗത്തേക്കാളും ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ചരിത്രസാക്ഷ്യമെന്ന നിലയിൽ പയനിയർമാർ മനസ്സിലാക്കിയത്. ആ സത്യത്തെ ഉറിയാ സ്മിത്ത് താഴെപ്പറുന്നവിധം പ്രസ്താവിക്കുന്നു:

നാഷ്വില്ലിലെ അഗ്നിഗോളങ്ങളുടെ സന്ദേശത്തെ തിരുത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തത്തോടുകൂടി പത്രോസ് പാനിയത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു; ആദ്യമായി, ഒന്നാം അയ്യോയുടെ ഘടകങ്ങൾ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളോടു പൂർണ്ണമായി ഒത്തുചേരുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു. യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം, താൻ ഇതിനകം സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ മറ്റു രേഖകളോടു യോജിപ്പിൽ, ഈ ബോധ്യം മുദ്രവിടുതൽ ചെയ്തു. ക്രി.വ. 627-ൽ റോമാക്കാർ പേർശ്യർക്കെതിരെ നടത്തിയ ആകസ്മികാക്രമണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് ചരിത്രകാരന്മാർ സാക്ഷ്യം പറയും; അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആക്രമണസമയം വരെയും മറഞ്ഞിരിക്കാനായി ശീതകാലത്ത് ഹേരാക്ലിയസ് പേർശ്യയുടെ ചുറ്റുമായി പിന്നാമ്പുറത്തുകൂടി നടത്തിയ നീക്കങ്ങളെ അവർ ഒരു തന്ത്രമായി രേഖപ്പെടുത്തി.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഞങ്ങളെ അറിയിക്കുന്നതു എന്തെന്നാൽ, റോം വെറും “അനുകൂല നിലപാട്” ലഭിക്കാനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്; പിന്നെ അവൾ പ്രഹരിക്കും.

ചക്രവർത്തി ഹെറാക്ലിയസിനോടു സംഭവിച്ചതുപോലെ തന്നേ, യെശയ്യാവു അദ്ധ്യായം ഇരുപത്തിമൂന്നിന്റെ നിവൃത്തിയായി പാപ്പാസനം തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു “രഹസ്യമായും അപ്രതീക്ഷിതമായും” നീങ്ങി വരികയാണ്; അവിടെ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിനായി ടയറിന്റെ വേശ്യ മറക്കപ്പെടുന്നു. ഹെറാക്ലിയസിന്റെ രഹസ്യ അപ്രതീക്ഷിതാക്രമണം എന്നതു 1798 മുതൽ ഞായറാഴ്ചനിയമം വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ ലോകം പാപ്പാസനത്തെ മറന്നിരിക്കുകയെന്നതാകുന്നു. വരിപിന്മേൽ വരി എന്ന രീതിയിൽ, ആദ്യത്തെ അയ്യോ മൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും അയ്യോയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ അയ്യോയിൽ ഒരു പ്രഖ്യാപനം നടത്തപ്പെടുന്നു; അതു ഇസ്ലാമിന്റെ ചരിത്രത്തോടും ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടപ്പെടുന്ന കാലഘട്ടത്തോടും യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു.

ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമമായ നിനവെയുടെ യുദ്ധത്തിൽ താക്കോൽ തിരിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പേ, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ ഇതിനകം മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവരായിരിക്കും. ഞായറാഴ്ച നിയമകാലത്ത്, നാഷ്‌വിലിലെ അഗ്നിഗോളങ്ങളാൽ ആരംഭിക്കപ്പെടുന്ന നഗരങ്ങളുടെ നാശം, യുദ്ധം ക്രൂരമായി പടരുകയും രണ്ടാം പാപ്പാതന്ത്ര രക്തക്കളി ആരംഭിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന “അഞ്ചു മാസം” എന്ന കാലഘട്ടമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ഇത് അഞ്ചാം മുദ്രയിൽ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിലെ രക്തസാക്ഷികൾക്ക് നൽകിയ ഉത്തരത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി സംഭവിക്കുന്നു.

ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിലെ സഹീദന്മാർ, ഞായറാഴ്ചാനിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്തെ ആധുനിക റോമിലെ സഹീദന്മാരെ മുൻകൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആദ്യ സംഘമാണ്. ആ പ്രതിസന്ധി എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ മുദ്രയിടപ്പെടുന്നു; ആ മുദ്രയിടൽ പ്രക്രിയ മൂന്നാം കഷ്ടതയിലെ ഇസ്‌ലാം എത്തിച്ചേർന്നതുമായും, ഉത്തരമഴയുടെ തളിക്കലുമായും കൂടെ 9/11-ൽ ആരംഭിച്ചു. ആദ്യ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിലെ സഹീദന്മാർ പാപ്പത്വം എപ്പോൾ ന്യായവിധിക്കു വിധേയമാകും എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഇരുണ്ട യുഗങ്ങൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുമ്പോൾ രണ്ടാമത്തെൊരു സഹീദസംഘം ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നു അവരോടു അറിയിക്കപ്പെട്ടു; അതുതന്നെയാണ് ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ നിനവെയുടെ യുദ്ധത്തിന്റെ താക്കോൽ നിവൃത്തിയാകുന്ന സമയം. രണ്ടാമത്തെ സഹീദസംഘം പൂർണ്ണമാകുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ മുദ്രയിടപ്പെടുന്നു; 9/11-ൽ ആരംഭിച്ച ആ മുദ്രയിടലിന്റെ കാലഘട്ടം അഞ്ചാം മുദ്രയിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു, കാരണം അവിടെ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സംഭാഷണം വെളിപ്പാട് അദ്ധ്യായം ആറു, വാക്യങ്ങൾ ഒമ്പത് മുതൽ പതിനൊന്ന് വരെ എന്ന ഭാഗത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു; ഇങ്ങനെ 9/11 മുഖേന മുദ്രയിടലിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. ആ അവസാനം വെളിപ്പാട് 9:11-ൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ ഇസ്‌ലാമിന്റെ നാശത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു; മുദ്രയിടപ്പെട്ടവർ ദാനീയേൽ 9:11-ൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദാനീയേലിന്റെ അനുഭവം പൂർത്തിയാക്കിയിരിക്കുന്നവരായിരിക്കും.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ കാര്യങ്ങൾ തുടരും.