നാൽപ്പതാം വചനത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം - പതിനാറാം സംഖ്യ

വെളിപ്പാട് പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യ ദൂതനെ അതിനെ അനുഗമിക്കുന്ന മറ്റ് രണ്ട് ദൂതന്മാരിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാകില്ലെന്ന ജോൺസിന്റെ തർക്കം പാറപോലെ ദൃഢമാണ്. ആ മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെയും കാഹളദൂതന്മാരുമായുള്ള ഘടനാപരമായ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരിച്ചറിവ് തികച്ചും അഭേദ്യമാണ്. സംശയമില്ലാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഊന്നൽ വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാരിലായിരുന്നു; എങ്കിലും അവരെ “അവിഭാജ്യർ” ആയി പ്രയോഗിക്കുന്നതിനുള്ള തർക്കശാസ്ത്രം, അവർക്കു മുമ്പേ വന്ന എല്ലാ ദൂതന്മാർക്കും അതുപോലെതന്നെ സാധുവാണ്.

വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാരിലേക്കാണ് അവൻ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്; അതിനാൽ തന്റെ സ്വന്തം തർക്കശൃംഖലയെ അതിന്റെ അന്തിമ നിഗമനത്തോളം അവൻ പിന്തുടർന്നില്ല. അവസാനം, വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാരുമായി അഞ്ചാം, ആറാം, ഏഴാം കഷ്ടതാ കാഹളങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കാൻ അവൻ ഉപയോഗിച്ച അതേ തർക്കശൃംഖല, കാഹളങ്ങളുടെ നിരയെ ഏഴ് കാഹളദൂതന്മാരിൽ ആദ്യനിലേക്കു വരെ പിന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നതും ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ദൂതന്മാരുടെ പരമ്പര “ഏഴ്” കാഹളദൂതന്മാരോടുകൂടി ആരംഭിക്കുന്നു; വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ ദൂതന്മാരുടെ നിര ആദ്യ കാഹളത്തിൽ നിന്ന് മൃഗത്തിന്റെ മുദ്രയെക്കുറിച്ചുള്ള മൂന്നാം ദൂതന്റെ മുന്നറിയിപ്പുവരെയും നീളുന്നു. ആദ്യ നാലു കാഹളങ്ങളെയും അവസാനത്തെ മൂന്ന് കഷ്ടകാഹളങ്ങളെയും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതിൽ ജോൺസ് ശരിയാണ്; കാരണം ആ “നാലും മൂന്നും” എന്ന പ്രവാചക ഘടന സഭകളിലും മുദ്രകളിലും കാണപ്പെടുന്നു. വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ മൂന്ന് സാക്ഷികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു, ആ ഏഴിനെ ഒരു പ്രതീകമായി കാണുവാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവർക്ക്, അതിൽ നാലും ഒരു പ്രതീകമായി, മൂന്നും ഒരു പ്രതീകമായി ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നതും കാണുവാൻ അവസരം നൽകുന്നു.

സമീപകാലത്ത് നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതു എന്തെന്നാൽ, വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാർ ഇസ്‌ലാമിന്റെ കാലപ്രവചനത്താൽ—ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കഷ്ടങ്ങളാൽ—ശക്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതും, മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ ശക്തീകരണം 9/11-ൽ മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടം നിവൃത്തിയായതിലൂടെ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതുമാണ്. ജോൺസിന്റെ പ്രയോഗം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതു (അദ്ദേഹം എന്റെ ആശയം ഉന്നയിച്ചില്ലെങ്കിലും) വെളിപ്പാട് എട്ടിലെ ഒന്നാം കാഹളദൂതനിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടത്തിന്റെ കാഹളത്തേക്കു വരെ ഉള്ള ഓരോ ദൂതനും വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാരോടും അവിഭാജ്യമായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. അവ ഒരേ പ്രവചനരേഖയ്ക്കുള്ളിലെ പ്രതീകങ്ങളാണ്. ഓരോ ദൂതനും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന വിവിധ പങ്കുകൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതിന്നു അവയെ അങ്ങനെ തന്നേ തിരിച്ചറിയണം. അതിനാൽ ഏഴ് സഭകൾ, മുദ്രകൾ, കാഹളങ്ങൾ എന്നിവ ഏഴ് എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, കൂടാതെ ഏഴ് എന്ന സമഗ്ര പ്രതീകാത്മകതയ്ക്കുള്ളിൽ നാല് എന്നും മൂന്ന് എന്നും ഉള്ള പ്രതീകത്തെയും (സഭകൾ, മുദ്രകൾ, കാഹളങ്ങൾ) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, ഏഴ് കാഹളദൂതന്മാരിൽ ഒന്നാമനിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ വരെയുള്ള ദൂതന്മാരുടെ നിരയെ സമഗ്രമായൊന്നായി പരിഗണിക്കണം. ഇതിലൂടെ പതിനൊന്ന് ദൂതന്മാരുടെ ഒരു നിര തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാർ, ന്യായവിധി ആരംഭിച്ചതിനെ പ്രഖ്യാപിച്ച മില്ലറൈറ്റുകളുടെ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശത്തെയും, തുടർന്ന് ന്യായവിധിയുടെ സമാപ്തിയെ പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഏഴ് കാഹളങ്ങൾ സൂര്യാരാധന ബലമായി നടപ്പാക്കിയ ജാതികളിന്മേൽ ന്യായവിധി വരുത്തുന്നതിനായി ദൈവം തന്റെ പരിപാലനത്തിൽ പ്രയോഗിച്ച ശക്തികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ആദ്യ നാലു കാഹളങ്ങൾ ക്രി.വ. 427-ആം ആണ്ടോടെ പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ ക്രമാനുഗത പതനം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയുംത് 1449 മുതൽ 1453 വരെ കിഴക്കൻ റോമിന്റെ പതനത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അവസാനത്തെ മൂന്ന് കാഹളങ്ങൾ മൂന്ന് ശാപങ്ങളുടെ ഇസ്ലാമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാടു പത്ത് അദ്ധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ ക്രിസ്തുവാകുന്നു; ആരംഭത്തിൽ പ്രസ്ഥാനത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുവാൻ അവൻ ഇറങ്ങിവരുന്നു, അതുപോലെ അവസാനത്തിൽ പ്രസ്ഥാനത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുവാൻ വെളിപ്പാടു പതിനെട്ടാം അദ്ധ്യായത്തിൽ അവൻ വീണ്ടും ഇറങ്ങിവരുന്നു.

വിധിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, അതായത് പ്രതിരൂപ പ്രായശ്ചിത്തദിവസമായിരുന്ന 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ഏഴാം കാഹളം മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി. പ്രായശ്ചിത്തദിവസത്തിൽ യോബേൽ കാഹളം മുഴക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. ആകയാൽ വിധിയിൽ രണ്ട് കാഹളങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നു; യോബേൽ കാഹളവും ഏഴാം കാഹളവും.

പ്രായശ്ചിത്തദിവസത്തിൽ യോബേൽ കാഹളം ഊതുവാനുള്ള ആജ്ഞയിലേക്കു നയിക്കുന്ന വാക്യങ്ങളിൽ, ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ അതിന്റെ തൊട്ടടുത്ത അധ്യായത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന, ഇസ്രായേൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ചിതറിക്കപ്പെടുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രസംഗസന്ദർഭം അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഭൂമിക്കു നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ശബ്ബത്ത് വിശ്രമം ലംഘിച്ചതിനാൽ ഇസ്രായേലിന്മേൽ വന്ന ന്യായവിധിയെ ഇരുപത്തിയാറാം അദ്ധ്യായത്തിൽ മില്ലർ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു ദിവസം ഒരു വർഷത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന സിദ്ധാന്തം അദ്ദേഹം പ്രയോഗിച്ചു; ഒരു വർഷം മൂന്നുനൂറ്ററുപത് ദിവസങ്ങളാണെന്നും, ഏഴ് പ്രാവശ്യം മൂന്നുനൂറ്ററുപത് എന്നത് ഉടമ്പടി ലംഘിച്ചതിനുള്ള രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റിരുപത് വർഷത്തെ ശിക്ഷയാണെന്നും അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി. അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തിയ ആദ്യ പ്രവചനസത്യമായിരുന്നു അത്. മില്ലറിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ ക്രിസ്തു സ്ഥാപിച്ച അടിസ്ഥಾನದ ഘടകമായ സത്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം അതുതന്നെയാണ്. യോബേൽ കാഹളം വിടുതലിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും പ്രഖ്യാപനമാണ്.

ഏഴാമത്തെ കാഹളം മൂന്നാമത്തെ അയ്യോയായ ഇസ്ലാമാണ്.

ഇസ്ലാമിന്റെ ഏഴാമത്തെ കാഹളം ബാഹ്യമായ പ്രവാചകസത്യവും, യോബേൽ കാഹളം വിശ്വാസത്താലുള്ള നീതീകരണത്തിന്റെ അന്തർസ്ഥാന പ്രവാചകസത്യവും ആകുന്നു—പാപത്തിൽ നിന്നുള്ള വിടുതൽ; സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെ പ്രകാരം അതുതന്നെയാണ് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലുള്ള മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ. ഏഴാമത്തെ കാഹളം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശയായ നിങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു എന്ന രഹസ്യം പൂർണ്ണത പ്രാപിക്കും; അപ്പോൾ ക്രിസ്തു തന്റെ ദൈവത്വത്തെ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മനുഷ്യത്വത്തോടു സംയോജിപ്പിക്കുന്നു. അന്നേരം ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നവർ, മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ മുന്നറിയിപ്പുമായതുമായ ഒരു കാഹളമുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കും. യേശുക്രിസ്തുവിൽ കുറവൊന്നുമില്ലാത്ത വ്യക്തിയായ ആ ദൂതൻ തന്റെ കയ്യിൽ ഒരു സന്ദേശവുമായി ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ, മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടം മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

ആദ്യത്തെയും രണ്ടാംതെയും കഷ്ടതകളുടെ കാലപ്രവചനമാണ് ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന് ശക്തിപകർന്നതെന്നും, മൂന്നാം കഷ്ടതയുടെ പ്രവചനമാണ് മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന് ശക്തിപകരുന്നതെന്നും നാം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, കാഹളങ്ങളെ ‘ഞായറാഴ്ചാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ നിർബന്ധനത്തോടുള്ള പ്രതികരണമായി റോമിന്മേൽ വരുത്തപ്പെട്ട ന്യായവിധികൾ’ എന്ന നിലയിൽ നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ ദൈവപരിപാലനത്തിലുള്ള ന്യായവിധികൾ, പ്രത്യേകിച്ച് അവസാനത്തെ മൂന്ന് കഷ്ടതാകാഹളങ്ങൾ, വെളിപ്പാടുപുസ്തകം പതിനാലിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശവുമായി ഒത്തിണങ്ങുകയും സമാന്തരമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ രണ്ട് കഷ്ടതകളും രണ്ട് ദൂതന്മാരും; ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ മൂന്നാം കഷ്ടതയും മൂന്നാം ദൂതനും. ആദ്യത്തെയും രണ്ടാംതെയും ദൂതന്മാരുടെ പ്രാരംഭചരിത്രത്തിൽ, ന്യായവിധിയുടെ തുറക്കൽ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സന്ദേശം ആദ്യത്തെയും രണ്ടാംതെയും കഷ്ടതകളിലെ ഇസ്ലാമിന്റെ നിവൃത്തിയാൽ ശക്തിപ്രാപിച്ചു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ സമാപനചരിത്രത്തിൽ, ന്യായവിധിയുടെ സമാപനം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സന്ദേശം മൂന്നാം കഷ്ടതയിലെ ഇസ്ലാമിന്റെ നിവൃത്തിയാൽ ശക്തിപ്രാപിച്ചു.

ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ഉണ്ടായ ശക്തീകരണം വെളിപ്പാട് പത്ത്, പതിനെട്ട് അധ്യായങ്ങളിലെ ദൂതനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അവൻ “യേശുക്രിസ്തുവിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞ വ്യക്തിയല്ലായിരുന്നു.” ഇസ്ലാമിന്റെ ബാഹ്യസന്ദേശവും ന്യായവിധിയുടെ അന്തർസന്ദേശവും ബാഹ്യമായ മൂന്നാം കഷ്ടത്തിന്റെ കാഹളമാണ്; ന്യായവിധിയുടെ അന്തർസന്ദേശം മൂന്നാം ദൂതന്റെ കാഹളമാണ്. ഇസ്ലാമിന്റെ ബാഹ്യകാഹളം രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനമാണ്; മൂന്നാം ദൂതന്റെ അന്തർകാഹളം രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളാണ്. മരിച്ചവരുടെ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഇവ രണ്ടും എത്തി നാദമുയർത്തി; ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തിലും ഇവ രണ്ടും വീണ്ടും എത്തി.

വെളിപ്പാടു പത്ത്‌ാം അധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി ഇറങ്ങി; അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ ദൂതൻ ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയോടുകൂടെ വെളിപ്പാടു പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദൂതന്റെ ഇറക്കത്തെ മുൻസൂചിപ്പിച്ചു. 321-ലെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിലെ കലാപത്തിന്മേലും, പിന്നെയും 538-ൽ അതേ കലാപത്തിന്മേലും ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധി ആദ്യ ആറു കാഹളങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമകലാപത്തിന്മേലുള്ള അവന്റെ ന്യായവിധി ഏഴാം കാഹളത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അത് മൂന്നാം കഷ്ടവും മൂന്നാം ദൂതനും ആകുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശവും 9/11-ലെ ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശവും ജോൺസ് അവതരിപ്പിച്ച ക്രമത്തിൽ ഏഴാം ദൂതനാൽ ശക്തിപ്രാപിച്ചു. എട്ടും ഒൻപതും അധ്യായങ്ങളിൽ ആറു കാഹളദൂതന്മാർ; പിന്നെ പത്താം അധ്യായത്തിൽ യേശുക്രിസ്തുവിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞ വ്യക്തിത്വമൊന്നുമല്ലാത്ത ദൂതൻ ഇറങ്ങിവരുന്നു. അവൻ ദൂതന്മാരുടെ ക്രമത്തിലെ ഏഴാമൻ ആകുന്നു; അവനെത്തുടർന്ന് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ മൂന്നാം കഷ്ടം വരുന്നു, അതായത് 1844-ൽ മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങിയ ഏഴാം കാഹളം; എങ്കിലും അത് വെളിപ്പാടു പതിനാലിൽ ഒൻപതാം, പത്താം, പതിനൊന്നാം ദൂതന്മാരിലേക്കു നയിക്കുന്ന ദൂതന്മാരുടെ നിരയിൽ എട്ടാമത്തേതാണ്.

മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചുനിർത്താൻ കഴിയില്ല; അതുപോലെതന്നെ, വിശ്വാസത്യാഗത്തിന്മേലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ ഏഴ് കാഹളങ്ങളിൽ നിന്നുമത് വേർപെടുത്താനും കഴിയില്ല. വെളിപ്പാട് എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ന്യായവിധിയുടെ ആദ്യ നാല് കാഹളങ്ങൾ, കി.വ. 321-ൽ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ ആദ്യ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന് ശേഷം പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ പതനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിന്റെ ആരംഭം കി.വ. 330-ൽ അവൻ സാമ്രാജ്യത്തെ കിഴക്കും പാശ്ചാത്യവുമായി വിഭജിച്ചതോടെയായിരുന്നു.

ദേശീയ മതത്യാഗം ദേശീയ നാശത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന സിദ്ധാന്തം കോൺസ്റ്റന്റീന്റെ ജാതിയിലേക്കു വരുത്തപ്പെട്ടത്, പാശ്ചാത്യ റോമിനെ ക്രി.വ. 476-ൽ അന്തിമാവസ്ഥയിലെത്തിച്ച ആദ്യത്തെ നാല് കാഹളങ്ങളോടുകൂടെയായിരുന്നു. കിഴക്കൻ റോം ക്രി.വ. 1453-ൽ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിച്ചുവെങ്കിലും, പ്രവചനപരമായി അതിന്റെ ദേശീയ പരമാധികാരം 1449 ജൂലൈ 27-ന് തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരു രാത്രിക്കകം തകർത്തുകളയപ്പെട്ട ബാബിലോനിനോടു ഭിന്നമായി, പാശ്ചാത്യവും കിഴക്കൻതുമായ റോം ക്രമേണ അവരുടെ അവസാനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടു. ക്രി.വ. 476-ഓടെ ആദ്യത്തെ നാല് കാഹളങ്ങളുടെ കീഴിൽ പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ പതനം, നാല് കാഹളങ്ങളുടെ കീഴിലുള്ള അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ പതനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതിൽ ഒരു നിലയിൽ ഇത് 1798-ൽ ആരംഭിച്ച് ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ നാല് തലമുറകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ നാല് തലമുറകൾ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ നാല് തലമുറകളോടു സമാന്തരമാണ്; അവ വെളിപ്പാട് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ നാല് സഭകളോടും, യെഹെസ്കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ക്രമേണ വർധിച്ചു വരുന്ന നാല് മ്ലേച്ഛകൃത്യങ്ങളോടും, യോവേൽ പുസ്തകത്തിലെ വെട്ടുക്കിളികളുടെ നാല് തരംഗങ്ങളോടും സമാന്തരമാണ്.

അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളങ്ങൾ കിഴക്കൻ റോമിനെ തകർത്തുവീഴ്ത്തി; പ്രവചനപരമായ ബന്ധത്തിൽ, പാശ്ചാത്യ റോമിനോടുള്ള കിഴക്കൻ റോം രാജ്യം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പാശ്ചാത്യ റോം സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പാശ്ചാത്യ റോം ആദ്യമായി കീഴടക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ആദ്യം കീഴടക്കപ്പെടുന്ന അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളെയും പാശ്ചാത്യ റോം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ആദ്യത്തെ നാല് കാഹളങ്ങൾ അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിലെ നാല് തലമുറകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഐക്യനാടുകൾ വീഴുമ്പോൾ, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലെ മഹിമയുള്ള ദേശം അപ്പോഴേക്കും വീണുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ ശേഷം വരുന്ന അടുത്ത തടസ്സം ഈജിപ്താണ്, ലോകത്തിലെ ശേഷിക്കുന്ന ജനതകളുടെ ഒരു പ്രതീകം. തുടർന്ന്, പത്ത് രാജാക്കന്മാരായ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ വെളിപ്പാടു പതിനേഴിൽ പറയുന്നതുപോലെ, ‘അൽപസമയത്തേക്കു—ഒരു മണിക്കൂർ’ തങ്ങളുടെ ഏഴാമത്തെ രാജ്യം പാപ്പാസഭയ്ക്കു കൊടുക്കാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. ഹെരോദാവിന്റെ ജന്മദിന വിരുന്നിൽ അവൻ തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ പാതി വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന സമയത്താണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്. ഹെരോദാവിന്റെ ജന്മദിന വിരുന്നിൽ, ആ മണിക്കൂറിൽ തന്നെ ചുമരുകളുടെ ചുണ്ണാമ്പുപൂശിയ ഭാഗത്ത് കൈയെഴുത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; ബേൽശസ്സർ കൊല്ലപ്പെടുന്നു. ആ മണിക്കൂർ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ എത്തിച്ചേരുകയും മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. 1453-ൽ ഇടിഞ്ഞുവീണ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ മതിലുകളുടെ നശീകരണത്തിൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ഏഴാമത്തെ രാജ്യം കീഴടക്കപ്പെടുന്നു. 1449-ൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമം മുതൽ 1453-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ വീഴുന്നതുവരെ നാല് പ്രതീകാത്മക വർഷങ്ങളുണ്ട്. 1798-ൽ പാപ്പാസഭയ്ക്ക് അതിന്റെ മാരകമുറിവ് ലഭിച്ചു.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിൽ, അവസಾನದ കാലത്തു 1798-ൽ പാപ്പത്വം വീണു. തുടർന്ന്, അവസಾನದ കാലത്തു തന്നെ 1989-ൽ തെക്കിന്റെ രാജാവും വീണു. നാൽപ്പത്തിയൊന്നാം വാക്യത്തിൽ ഐക്യനാടുകൾ വീഴുന്നു; നാൽപ്പത്തിരണ്ടാം വാക്യത്തിൽ ഈജിപ്തും വീഴുന്നു; നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ പാപ്പത്വം തന്റെ രണ്ടാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും വീഴ്ചയിലെത്തുന്നു.

നാല്പത്തൊന്നാം വചനത്തിലെ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ (കള്ളപ്രവാചകൻ) വീഴ്ച 1449-നാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; നാല്പത്തിരണ്ടാം വചനത്തിലെ ഈജിപ്തിന്റെ (മഹാസർപ്പം) വീഴ്ച 1453-നാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; പാപ്പാധിപത്യം (മൃഗം) 1798-നാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കുന്നു. കള്ളപ്രവാചകനെയും മഹാസർപ്പത്തെയും കാഹളശക്തികൾ താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്നു; മൃഗത്തെ മഹാസർപ്പശക്തി താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്നു.

നാല് എന്ന സംഖ്യ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ലയനത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. അലക്സാണ്ടറുടെ രാജ്യം നാല് രാജ്യങ്ങളായി ചിതറിപ്പോയി; ഈജിപ്ത് നാലാം തലമുറയിൽ ചെങ്കടലിൽ വീണു; യെഹെസ്കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ നാലാമത്തെ മ്ലേച്ഛകാര്യത്തിൽ ഇസ്രായേൽ സൂര്യനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെയും റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിന്റെയും നാല് തലമുറകൾ 1798-ൽ ആരംഭിച്ചു; ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ ഇരുകൊമ്പുകൾക്കും അതിന് അവസാനം സംഭവിക്കുന്നു. യെഹെസ്കേലിൽ യെരൂശലേമിന്മേലുള്ള നാല് കഠിനവിധികൾ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിന്മേലുള്ള നാല് വിധികളെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു; ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാം രാജ്യത്തിന്മേലുള്ള ആ നാല് വിധികൾ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഏഴാം രാജ്യം പാതി രാജ്യം പാപ്പാസഭയ്ക്കു നൽകുവാൻ സമ്മതിക്കുന്ന 1449 മുതൽ 1453 വരെയുള്ള നാല് വർഷങ്ങളെ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതു, ടയർ പട്ടണത്തിലെ വേശ്യ വാഴ്ച നടത്തുന്ന സഭ-രാജ്യബന്ധത്തിലാണ്.

1449 മുതൽ 1453 വരെയുള്ള നാല് വർഷങ്ങൾ ഞായറാഴ്ചനിയമകാലത്ത് ഏഴാമത്തെ രാജ്യം അസ്തമിക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെതന്നെ, ഞായറാഴ്ചനിയമം മുതൽ കൃപാവസാനത്തോളം എട്ടാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ അസ്തമനകാലത്തെയും അവ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ലോകവുമായും പാപ്പാസത്തിന് ഏല്പിക്കപ്പെട്ട മഹാസർപ്പവുമായും ഒരുപോലെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ഈജിപ്തിനെ കീഴടക്കൽ, 1449 മുതൽ 1453 വരെയുള്ള നാല് വർഷങ്ങൾകൊണ്ട് പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ട കാലയളവിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു ഫ്രാക്റ്റലാണ്. ഇതുവഴി ഞായറാഴ്ചനിയമകാലത്ത് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ വീഴ്ചയും, പിന്നെയും മിഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴുമുള്ള അതിന്റെ വീഴ്ചയും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. പ്രചോദനപ്രകാരം, മിഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ നാല് ദൂതന്മാരും പൂർണ്ണമായി വിട്ടയക്കപ്പെടുന്നു.

അലക്സാണ്ടറിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ നാല് വിഭാഗങ്ങൾ, പാശ്ചാത്യ റോമിന്മേലുള്ള നാല് കാഹളങ്ങൾ, കിഴക്കൻ റോമിന്മേൽ വിടുവിക്കപ്പെട്ട നാല് കാറ്റുകൾ, യെരൂശലേമിന്മേലുള്ള നാല് ഭയങ്കര ന്യായവിധികൾ, സഹായിക്കാനാരുമില്ലാതെ പാപ്പാസഭ തന്റെ അന്ത്യത്തിലേക്കു വരുമ്പോൾ വിടുവിക്കപ്പെടുന്ന നാല് കാറ്റുകൾ. ഇങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ പ്രവചനാത്മക പ്രതീകങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, അതിവേഗം വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ അത് പ്രയോഗിക്കുന്ന സന്ദർഭത്തിൽ രണ്ടാം കഷ്ടതയെ നാം പരിഗണിക്കാം.

1439-ൽ, ഫ്ലോറൻസിലെ കൗൺസിലിൽ (ഫ്ലോറൻസ് ഐക്യം എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നത്), കിഴക്കൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ പ്രതിനിധികൾ (ബൈസന്തിയൻ ചക്രവർത്തിയായ ജോൺ എട്ടാമൻ പാലയോളോഗോസും കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെ പാത്രിയർക്കീസും നേതൃത്വത്തിൽ) റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുമായി ഔപചാരികമായ ഐക്യപ്രഖ്യാപനത്തിൽ ഒപ്പുവച്ചു. അവർ റോമിലെ പോപ്പിനെ സമസ്ത സഭയുടെ തലവനായി (പരമാധികാരിയായി) അംഗീകരിക്കാൻ സമ്മതിച്ചു.

ചക്രവർത്തിയും പാത്രിയാർക്കും നിക്കേയാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിലെ “ഫിലിയോക്കെ വ്യവസ്ഥ” അംഗീകരിച്ചു; അത് നിക്കേയാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിലേക്കു ചേർത്ത ഒരു കൂട്ടിച്ചേർക്കലായിരുന്നു, പരിശുദ്ധാത്മാവ് പിതാവിൽനിന്നും പുത്രനിൽനിന്നും പുറപ്പെടുന്നു എന്നു അവകാശപ്പെടുന്നതായി. നിക്കേയാ വിശ്വാസപ്രമാണം കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നതുമായ വിശ്വാസപ്രസ്താവനകളിൽ ഒന്നാണ്. നിക്കേയാ വിശ്വാസപ്രമാണം കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസത്യങ്ങളുടെ ഔപചാരികമായ സംഗ്രഹമാണ്. യേശുക്രിസ്തു ആരാണ് എന്ന സത്യത്തെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതിനായി അതു ആദ്യം രചിക്കപ്പെട്ടു. ക്രി.വ. 325-ൽ ആരിയൂസ് എന്ന പേരുള്ള ഒരു പുരോഹിതൻ യേശു ദൈവപിതാവിനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണ്, അവൻ പൂർണമായി ദൈവമല്ല എന്നും പഠിപ്പിച്ചതിനാൽ ഒരു വലിയ വിവാദം ഉയർന്നു.

പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നതിനായി ചക്രവർത്തി കോൺസ്റ്റന്റൈൻ നിക്കേയയിലെ പ്രഥമ കൗൺസിൽ വിളിച്ചുകൂട്ടി. ആ കൗൺസിൽ യേശു പൂർണ്ണമായും ദൈവമാണെന്നും, പിതാവിനോടു “ഒരേ സാരഭൂതസ്വഭാവമുള്ളവൻ” ആണെന്നും ശക്തമായി സ്ഥിരീകരിച്ചു. പിന്നീട്, കി.വ. 381-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ കൗൺസിലിൽ വിശ്വാസപ്രമാണം വികസിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഈ ഘട്ടത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടത് ഇതാണ്: നിക്കേയ വിശ്വാസപ്രമാണം പ്രഥമ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ ചരിത്രത്തിൽ സ്ഥാപിതമായി; കൂടാതെ അതു അവസാന കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ കാര്യത്തിലും ഒരു വിഷയമായിരിക്കുമായിരുന്നു; ആ അവസാന കോൺസ്റ്റന്റൈൻ കിഴക്കൻ ബൈസന്തിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവസാന ചക്രവർത്തിയായിരുന്ന പതിനൊന്നാമൻ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ആയിരുന്നു. പ്രഥമനായ മഹാനായ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ആവർത്തിച്ച് ഒരു വിഷയമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അവൻ കിഴക്കൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലെ ഭരണാധികാരിയാണ്; അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവൻ കിഴക്കൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവസാനത്തിലെ ഭരണാധികാരിയുടെ പ്രതിരൂപമാകുന്നു. ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തം അവർ മനസ്സിലാക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നിക്കേയ വിശ്വാസപ്രമാണം ആരംഭചരിത്രങ്ങളിലും അവസാനചരിത്രങ്ങളിലും ഒരു ഘടകമാണെന്ന സത്യത്തെ പ്രവചനത്തിന്റെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

381-ൽ, നൈസിയൻ വിശ്വാസപ്രമാണം പർഗേറ്ററിയുടെ സിദ്ധാന്തം, യൂഖാരിസ്റ്റിന്റെ സിദ്ധാന്തം, കൂടാതെ യൂഖാരിസ്റ്റിനായി പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പം ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ — അത് ലാറ്റിൻ ആചാരമായിരുന്നു — അംഗീകരിക്കുന്നതോടെ പുതുക്കപ്പെട്ടു. 381-ലെ വിശ്വാസപ്രമാണം ആദിപാപത്തെയും മരണാനന്തരജീവിതത്തെയും സംബന്ധിച്ച കത്തോലിക്കാ വ്യാഖ്യാനവും അംഗീകരിച്ചു. അത് ഈ പ്രധാന വാക്യത്തോടെ അവസാനിച്ചു: “ഞങ്ങളും നിർവചിക്കുന്നു: വിശുദ്ധ അപ്പസ്തോലിക സിംഹാസനവും റോമൻ പൊന്തിഫും സമസ്ത ലോകത്തിനുമേൽ പ്രാഥമ്യം വഹിക്കുന്നു; അവൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ യഥാർത്ഥ വികാരിയാണ്.”

ഫ്ലോറൻസ് കൗൺസിലിൽ, 1453-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപിൾ ഒട്ടോമൻ തുർക്കികൾക്ക് കീഴടങ്ങുന്നതിന് 14 വർഷം മുമ്പ്, 1439 ജൂലൈ 6-ന് മറ്റൊരു പരിഷ്കരിച്ച പതിപ്പിൽ ഒപ്പുവെക്കപ്പെട്ടു. ഈ ഐക്യം ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദത്തിന്റെ കീഴിലായിരുന്നു അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടത്. മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒട്ടോമന്മാർക്കെതിരേ പാശ്ചാത്യത്തിൽ നിന്ന് സൈനികസഹായം ലഭിക്കേണ്ടതിന്റെ അത്യാവശ്യത്തിൽ ബൈസന്തിയൻ സാമ്രാജ്യം ആയാസപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഗ്രീക്ക് പ്രതിനിധികൾ സ്വന്തം ദേശത്തേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ, ഈ കരാർ കിഴക്കൻ സഭയിലെ ഭൂരിപക്ഷം വൈദികരും സന്ന്യാസികളും സാധാരണജനങ്ങളും ശക്തമായി നിരസിച്ചു. അതിൽ ഒപ്പുവെച്ച മെത്രാന്മാരിൽ പലരും പിന്നീട് തങ്ങളുടെ പിന്തുണ പിൻവലിച്ചു. ഈ ഐക്യം ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടില്ല; തുടർന്നുവന്ന വർഷങ്ങളിൽ കിഴക്കൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ അത് ഔപചാരികമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. 1453-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപിൾ വീഴുമ്പോഴേക്കും, ആ ഐക്യം പ്രായോഗികമായി ഇതിനകം തന്നെ തകർന്നുപോയിരുന്നു. ആഴത്തിലുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരവും സാംസ്കാരികവും ജനകീയവുമായ പ്രതിരോധം മൂലം പരാജയപ്പെട്ട ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഐക്യമെന്നാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ അത് പലപ്പോഴും വിവരിക്കുന്നത്.

ക്രി.വ. 325-ലെ ആദ്യ നിക്കേയാ കൗൺസിലിൽ നിക്കേയാ വിശ്വാസപ്രമാണം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം, ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യത്തിലെ 360 വർഷങ്ങൾ “ഒരു സമയം” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ സമാപിച്ച ക്രി.വ. 330-ാം വർഷത്തിന് അഞ്ചു വർഷം മുമ്പ് ഇതു അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പ് 31-ാം വർഷവും 330-ാം വർഷവും ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ ഇരുപത്തേഴും ഇരുപത്തൊമ്പതും വചനങ്ങളിലെ “നിയുക്തസമയം” എന്നതിനെ രണ്ടും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

കിഴക്കൻ റോമിന്റെ പ്രവചനരേഖയുടെ ആരംഭം (330)യും അന്ത്യം (1449–1453)യും ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും ചക്രവർത്തിയായ കോൺസ്റ്റന്റൈനിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ബൈസന്തിയൻ സാമ്രാജ്യം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന കിഴക്കൻ റോമിന്റെ പ്രവചനരേഖയുടെ ആൽഫയും ഒമേഗയും ക്രി.മു. 31-ലെ ആക്റ്റിയം യുദ്ധം മുതൽ ക്രി.വ. 330-ാം വർഷം വരെ പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിച്ചു വന്നിരുന്ന മുന്നൂറ്ററുപത് വർഷത്തെ സാമ്രാജ്യത്വ റോമിന്റെ അവസാനത്തോടും, തുടർന്ന് 1453-ലേക്കുമുള്ള പ്രവാഹത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ക്രി.മു. 31-ലെ ആക്റ്റിയം യുദ്ധത്തിന് മുമ്പ് മാർക്ക് ആന്റണിയും ഔഗുസ്തസ് സീസറും ഒരു മേശയിൽ അസത്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു; അവ വിജയിച്ചില്ല. ക്രി.വ. 330-ന് മുമ്പായി, 325-ൽ നൈസീയ വിശ്വാസപ്രമാണം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ക്രി.വ. 1453-ന് മുമ്പ് അതേ നൈസീയ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ പുതുക്കിയ പതിപ്പ് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ക്രി.മു. 31-ന് മുമ്പ് രണ്ട് രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ ഒരു മേശയിൽ അസത്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. 325-ൽ ആത്മീയ അസത്യങ്ങൾ ഒരു മേശയിൽ പറഞ്ഞു. ആ രണ്ട് സാക്ഷികളും 1439-ൽ ഫ്‌ളോറൻസ് കൗൺസിലിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയവും ആത്മീയവുമായ അസത്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ പുതുക്കിയ നൈസീയ വിശ്വാസപ്രമാണത്തെ ഐക്യപ്രഖ്യാപനം എന്നു വിളിച്ചു.

ഒരു മേശയിൽ ഇരുന്ന് സംസാരിച്ച അസത്യങ്ങളുടെ ആദ്യ വഴിക്കല്ല് ക്രി.മു. 31-ന് മുമ്പായിരുന്നു; അത് വിഗ്രഹാരാധക റോമിന്റെ രണ്ടു രാഷ്ട്രീയ പക്ഷങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്നതായിരുന്നു. ആ അസത്യങ്ങൾക്കായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയം ക്രി.മു. 31 ആയിരുന്നു; അതിൽ ഈജിപ്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പുരുഷനും ഒരു സ്ത്രീയും ചേർന്നിരുന്ന ഒരു മഹാസഖ്യത്തിനുമെതിരെ റോമിന്റെ പ്രതീകമായ ഔഗുസ്തുസ് ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. അസത്യങ്ങളുടെ രണ്ടാം ഘട്ടം 325-ൽ ഉണ്ടായി, അതിനായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയം 330 ആയിരുന്നു. മൂന്നാം ഘട്ടം 1439-ൽ ഉണ്ടായി, അതിനായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയം 1449–1453 ആയിരുന്നു. 1439-ൽ മേശയിലിരുന്നവർ പാശ്ചാത്യവും പൗരസ്ത്യവും ആയ റോമിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്നു; അവരിൽ പൗരസ്ത്യ റോം ഒരു മതപരമായ വാദത്തോട് യോജിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യം അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു. ക്രി.മു. 31, തുടർന്ന് 330, പിന്നെ 1453 — ഇവ റോമിന്റെ രേഖയുടെ ത്രിവിധ പ്രയോഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

മാർക്ക് ആന്റണിയും ക്ലിയോപാട്രയും തമ്മിലുള്ള സഖ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭീഷണി, ക്രി.വ. 325-ലെ ആരിയൻ മതഭ്രാന്തിന്റെ ആത്മീയ ഭീഷണിയുടെ ഒരു മുൻരൂപമായിരുന്നു; അത് wiederum ക്രി.വ. 1439-ലെ ഇസ്ലാമിക തുർക്കികളുടെ രാഷ്ട്രീയ-മതപരമായ ഭീഷണിയുടെ മുൻരൂപമായി നിന്നു.

നിക്കേയ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിലെ ഉപദേശങ്ങൾ അസത്യങ്ങളാണ്; അവയിൽ സത്യം ഒന്നുമില്ല. 1439 ജൂലൈ 6-ന് ഫ്‌ളോറൻസ് കൗൺസിലിൽ ഒപ്പുവെച്ച പ്രമാണം “ഐക്യപ്രമാണം” എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു; അതു അതേ അസത്യങ്ങളെയും അതിലധികത്തെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു. 1439-ൽ പ്രതിനിധികൾ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ, അവർ ക്രോധത്തോടും ദ്രോഹാരോപണങ്ങളോടും കൂടെ നേരിടപ്പെട്ടു. അന്നത്തെ പ്രചാരത്തിലുള്ള പറച്ചിൽ ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു: “പോപ്പിന്റെ മൈത്രത്തേക്കാൾ തുർക്കിയുടെ തുർബാൻ മെച്ചം.”

ഓട്ടോമാന്മാർക്കെതിരായി പാശ്ചാത്യ സൈനികസഹായം ബൈസന്തിയൻ ചക്രവർത്തിക്കു അത്യന്തം ആവശ്യമായിരുന്നതിനാലാണ് ആ ഐക്യം പ്രധാനമായും ഒപ്പുവെക്കപ്പെട്ടത്. വളരെ കുറവ് (അല്ലെങ്കിൽ യാതൊരു) സൈനികസഹായവും വരികയില്ലെന്നത് വ്യക്തമായതോടെ, ആ ഐക്യത്തിനുള്ള പിന്തുണ ഇല്ലാതെയായി. 1450–1451 കാലഘട്ടത്തിൽ, കിഴക്കൻ സഭയിലെ നിരവധി സിനഡുകൾ ആ ഐക്യത്തെ നിരസിച്ചു; 1453-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ വീണതിനു ശേഷം, ആ ഐക്യം പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. ഫ്ലോറൻസിലെ ഐക്യപ്രമാണത്തിന്റെ അന്തിമഫലം കിഴക്കൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ പരാജയപ്പെട്ടതും നിരസിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു കൗൺസിലായി കണക്കാക്കുന്നു. അതിനെ സാധുവായതായി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും, റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭ അതിനെ ഇന്നും സാധുവായ ഒരു സർവസഭാ കൗൺസിലായി കണക്കാക്കുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ കഷ്ടത്തിന്റെ പ്രവാചകസ്വഭാവഗുണങ്ങൾ മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ എങ്ങനെ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള തർക്കക്രമമാണ് നാം സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ഒന്നാമത്തെ കഷ്ടത്തിന്റെ നൂറ്റിയമ്പതു വർഷത്തെ പ്രവചനം 1299 ജൂലൈ 27-ന് ആരംഭിച്ച് 1449 ജൂലൈ 27-ന് അവസാനിച്ചു.

കോൺസ്റ്റന്റൈൻ XI പാലയോളോഗോസ് 1404-ൽ ജനിച്ചു; 1449 ജനുവരി മുതൽ 1453 മേയ് 29 വരെ ഭരിച്ചു. 1,100 വർഷത്തിലേറെ നിലനിന്നിരുന്ന കിഴക്കൻ റോമൻ (ബൈസന്തിയൻ) സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവസാന ചക്രവർത്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. 1453-ലെ ഒട്ടോമൻ നിരോധനകാലത്ത്, മെഹ്മദ് രണ്ടാമന്റെ 80,000-ത്തിലധികം സൈന്യത്തിനെതിരെ വെറും ഏകദേശം 7,000 മുതൽ 8,000 വരെ പ്രതിരോധസേനക്കാരുമായി അദ്ദേഹം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ പ്രതിരോധത്തിന് ധീരമായി നേതൃത്വം നൽകി. 1453 മേയ് 29-ന് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ ഒടുവിൽ വീണപ്പോൾ, നഗരമതിലുകളിൽ പൊരുതിക്കൊണ്ടിരിക്കെ അദ്ദേഹം മരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം ഒരിക്കലും നിർണായകമായി തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണം റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യം അടയാളപ്പെടുത്തി (ക്രി.മു. 27-ൽ ആഗസ്റ്റസ് സ്ഥാപിച്ച സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ നേരിട്ടുള്ള തുടർച്ച).

ഗ്രീക്ക് ചരിത്രത്തിലും ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തിലും അദ്ദേഹം ഒരു വീരപുരുഷനായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു — പാരമ്പര്യകഥകളിൽ പലപ്പോഴും “മാർബിൾ ചക്രവർത്തി” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ (ഒരു ദിവസം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിനെ രക്ഷിക്കാനായി അദ്ദേഹം മടങ്ങിവരും എന്ന വിശ്വാസം).

ജോൺ എട്ടാമൻ പാലയോളോഗോസ് (1392–1448) 1425–1448 കാലഘട്ടത്തിൽ ഭരണം നടത്തിയ, അവസാനംമുതൽ രണ്ടാം സ്ഥാനത്തിരുന്ന ബിസന്തിയൻ ചക്രവർത്തിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ചക്രവർത്തി മാനുവൽ രണ്ടാമൻ പാലയോളോഗോസിന്റെ മൂത്ത പുത്രനും കോൺസ്റ്റന്റൈൻ പതിനൊന്നാമന്റെ ജ്യേഷ്ഠസഹോദരനും ആയിരുന്നു. ജോൺ എട്ടാമൻ തന്റെ ഭരണകാലത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും മരണമുഖത്തിലായിരുന്ന ബിസന്തിയൻ സാമ്രാജ്യത്തെ ഒട്ടോമാന്മാരിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാനുള്ള അത്യന്തം നിരാശാപൂർണമായ ശ്രമങ്ങളിൽ ചെലവഴിച്ചു. 1439-ൽ അദ്ദേഹം വ്യക്തിപരമായി ഇറ്റലിയിലേക്ക് യാത്രചെയ്ത് ഫ്ലോറൻസ് കൗൺസിലിൽ അധ്യക്ഷനായി; അവിടെ അദ്ദേഹംയും കിഴക്കൻ ഓർത്തഡോക്സ് പ്രതിനിധിസംഘവും താൽക്കാലികമായി റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുമായി വീണ്ടും ഐക്യപ്പെടാനും സഭയുടെ തലവനായി പാപ്പയെ അംഗീകരിക്കാനും സമ്മതിച്ചു. മഹാനായ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ നിക്കേയാ കൗൺസിലിലും അധ്യക്ഷനായിരുന്നതാണ്. പാപ്പാസഭയുമായുള്ള ഈ ഐക്യം തുർക്കികൾക്കെതിരെ പാശ്ചാത്യ സൈനികസഹായം എത്തിച്ചേരുമെന്ന് ജോൺ എട്ടാമൻ പ്രത്യാശിച്ചു; എന്നാൽ കോൺസ്റ്റന്റിനോപ്പിളിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ഈ ഐക്യം അത്യന്തം അപ്രിയമായിരുന്നു, അവസാനം അത് പരാജയപ്പെട്ടു. 1448-ൽ (സ്വാഭാവിക കാരണങ്ങളാൽ) ജോൺ എട്ടാമൻ മരിച്ചു; 1453-ൽ കോൺസ്റ്റന്റിനോപ്പിൾ വീഴുന്നതിന് വെറും അഞ്ചു വർഷം മുമ്പ്. തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരനായ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ പതിനൊന്നാമൻ ചക്രവർത്തിയായി, നഗരത്തെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതിനിടെ മരണപ്പെട്ടു.

1448-ൽ ജോൺ VIII അന്തരിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ സഹോദരനായ കോൺസ്റ്റൻറൈൻ XI അവന്റെ ഉത്തരാധികാരിയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. 1448 ഓടെ ബൈസന്ത്യൻ സാമ്രാജ്യം വളരെ ചെറുതായ ഒരു അധീനരാജ്യമായി ചുരുങ്ങിയിരുന്നു, കോൺസ്റ്റൻറിനോപ്പിളിലെ സിംഹാസനത്തിൽ ആരിരിക്കും എന്ന കാര്യത്തിൽ ഓട്ടോമാനുകൾക്ക് ഗണ്യമായ സ്വാധീനം ഉണ്ടായിരുന്നു. 1449 ജൂലൈ 27-ന് ബൈസന്ത്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവസാന വർഷങ്ങളിൽ അതീവ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഭവം നടന്നു. ബൈസന്ത്യൻ ചക്രവർത്തിയായ ജോൺ VIII പാലയൊലോഗോസ് 1448-ൽ നേരത്തെ അന്തരിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ സഹോദരനായ കോൺസ്റ്റൻറൈൻ XI പാലയൊലോഗോസ് (അവസാന ചക്രവർത്തി) കോൺസ്റ്റൻറിനോപ്പിളിൽ ചക്രവർത്തിയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ കോൺസ്റ്റൻറൈൻ XI ഔപചാരികമായി സിംഹാസനമേറുന്നതിനുമുമ്പ്, അവൻ ഓട്ടോമാൻ സുൽത്താനായ മുറാദ് II-ന്റെ അടുക്കൽ ദൂതന്മാരെ അയച്ചു ഭരിക്കാൻ അനുമതി അഭ്യർത്ഥിച്ചു. സുൽത്താൻ ആ അനുമതി നൽകി; അതിനുശേഷം മാത്രമാണ് കോൺസ്റ്റൻറൈൻ XI ഔപചാരികമായി കിരീടധാരണം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചക്രവർത്തിയായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തത്. ഈ പ്രവൃത്തി ബൈസന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സ്വമേധയാ സമർപ്പണമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. ആദ്യമായി, ഒരു ബൈസന്ത്യൻ ചക്രവർത്തി താൻ ഓട്ടോമാൻ തുർക്കുകളുടെ അനുമതിയാൽ മാത്രമാണ് ഭരിക്കുന്നതെന്ന് പരസ്യമായി അംഗീകരിച്ചു. വെറും നാല് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 1453-ൽ, കോൺസ്റ്റൻറിനോപ്പിൾ ഓട്ടോമാനുകൾക്കു കീഴടങ്ങി.

1449 ജൂലൈ 27-ന് ശേഷം മൂന്നുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും കഴിഞ്ഞ്, 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന്, തുർക്കികൾ ഈജിപ്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷണം തേടി യൂറോപ്പിലെ നാല് മഹാശക്തികൾക്കു കീഴടങ്ങുകയും അങ്ങനെ ഒരു മണിക്കൂർ, ഒരു ദിവസം, ഒരു മാസം, ഒരു വർഷം എന്ന പ്രവചനം നിറവേറുകയും ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിൽ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കഷ്ടത പ്രയോഗിക്കുന്നതിനുള്ള തർക്കശാസ്ത്രം നാം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരുനൂറ്റി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രതീകമായി പത്രോസ് മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; വില്യം മില്ലർ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരിലെ പ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഇരു പ്രസ്ഥാനങ്ങളും “താക്കോലുകൾ” എന്നതിനോടു ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നിനവെയുടെ യുദ്ധത്തെ, അഗാധകുഴിയെ മാത്രം തുറക്കുന്ന “താക്കോൽ” എന്നതിലുപരി, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ സമസ്ത സാക്ഷ്യത്തെയും സമ്പൂർണ്ണ ക്രമത്തിലേക്ക് ഒത്തുചേര്ത്തുകൊണ്ടുവരുന്ന പ്രവചനാത്മക താക്കോൽ എന്ന നിലയിൽ നാം സമീപിക്കും. മില്ലറിന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ പെട്ടിയോട് ചേർത്തിരുന്ന “താക്കോൽ” മില്ലറിന്റെ ബൈബിൾ പഠനരീതിയായിരുന്നു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രത്തിൽ “വരി മീതെ വരി” എന്ന സിദ്ധാന്തത്തോടു ചേർന്ന മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിന്റെ പ്രൂഫ്-ടെക്സ്റ്റിംഗ്, വെളിപ്പാട് ഒമ്പതിന്റെ താക്കോലിന് നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിന്റെ ബാഹ്യസന്ദേശത്തിലെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ തുറന്നു ക്രമത്തിലാക്കുവാൻ അനുവദിക്കുന്ന താക്കോലാകുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നമ്മുടെ പരിഗണനകൾ തുടരും.