നാൽപ്പതാം വചനത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം - പതിനാറാം സംഖ്യ

വെളിപ്പാട് പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാമത്തെ ദൂതനെ തുടർന്നുവരുന്ന രണ്ടു ദൂതന്മാരിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താനാവില്ലെന്ന ജോൺസിന്റെ യുക്തി തികച്ചും സുദൃഢമാണ്. ആ മൂന്നു ദൂതന്മാർക്ക് കാഹളദൂതന്മാരുമായുള്ള ഘടനാപരമായ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരിച്ചറിവ് തീർത്തും പഴുതറ്റതാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഊന്നൽ വെളിപ്പാട് പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നു ദൂതന്മാരിലായിരുന്നുവെന്നതിൽ സംശയമില്ല; എന്നാൽ അവരെ “വേർപെടുത്താനാവാത്തവർ” എന്ന നിലയിൽ കാണുന്നതിനുള്ള യുക്തി, അവർക്കു മുമ്പു വന്ന എല്ലാ ദൂതന്മാർക്കും ഒരുപോലെ സാധുവാണ്.

വെളിപ്പാട് പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നു ദൂതന്മാരിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നതിനാൽ, അദ്ദേഹം സ്വന്തം യുക്തിയെ അതിന്റെ അന്തിമ നിഗമനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയില്ല. ആത്യന്തികമായി, അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും ഏഴാമത്തെയും കഷ്ടകാഹളങ്ങളെ വെളിപ്പാട് പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നു ദൂതന്മാരുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ച യുക്തിയിൽ, കാഹളങ്ങളുടെ നിരയെ ഏഴു കാഹളദൂതന്മാരിൽ ഒന്നാമൻവരെ പിന്നോട്ടു പിന്തുടരുന്നതും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.

ദൂതന്മാരുടെ പരമ്പര ആരംഭിക്കുന്നത് “ഏഴ്” കാഹളദൂതന്മാരോടെയാണ്; വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ ദൂതന്മാരുടെ നിര ഒന്നാം കാഹളത്തിൽ ആരംഭിച്ച് മൃഗത്തിന്റെ മുദ്രയെക്കുറിച്ചുള്ള മൂന്നാം ദൂതന്റെ മുന്നറിയിപ്പുവരെ തുടർന്നുപോകുന്നു. ആദ്യത്തെ നാലു കാഹളങ്ങളും അവസാനത്തെ മൂന്നു കഷ്ടകാഹളങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിഞ്ഞതിൽ ജോൺസ് ശരിയാണ്; കാരണം, “നാലും മൂന്നും” എന്ന ആ പ്രവചനപരമായ ഘടന സഭകളിലും മുദ്രകളിലും കാണപ്പെടുന്നു. വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ മൂന്നു സാക്ഷികളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഇതു സ്ഥാപിക്കുന്നതിലൂടെ, കാണാൻ മനസ്സുവയ്ക്കുന്നവർക്ക് ഏഴ് എന്ന പ്രതീകത്തിൽ നാല് എന്ന പ്രതീകവും മൂന്ന് എന്ന പ്രതീകവും കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്നുവെന്നു കാണാൻ കഴിയുന്നു.

സമീപകാലത്ത് നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞുവരുന്നത്, വെളിപ്പാട് പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാർ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കഷ്ടങ്ങളിലെ ഇസ്‌ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കാലപ്രവചനത്തിലൂടെ ശക്തിപ്രാപിക്കുന്നു എന്നും, മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ ശക്തിപ്രാപിക്കുന്നത് 9/11-ൽ മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടം നിറവേറുന്നതിലൂടെയാണ് എന്നുമാണ്. ജോൺസിന്റെ പ്രയോഗം വ്യക്തമാക്കുന്നത് (ഞാൻ ഉന്നയിക്കുന്ന കാര്യം അദ്ദേഹം ഉന്നയിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും), വെളിപ്പാട് എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാമത്തെ കാഹളദൂതൻമുതൽ വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടത്തിന്റെ കാഹളംവരെയുള്ള ഓരോ ദൂതനും വെളിപ്പാട് പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നു ദൂതന്മാരുമായി വേർപെടുത്താനാവാത്തവിധം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. അവർ ഒരേ പ്രവചനരേഖയിലെ പ്രതീകങ്ങളാണ്. ഓരോ ദൂതനും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന വിവിധ ധർമങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ അവരെ അപ്രകാരം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, ഏഴു സഭകളും മുദ്രകളും കാഹളങ്ങളും ഏഴിനെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നതോടൊപ്പം, ആ ഏഴിന്റെ (സഭകൾ, മുദ്രകൾ, കാഹളങ്ങൾ) സമഗ്രമായ പ്രതീകാത്മകതയ്ക്കുള്ളിൽ നാലിന്റെയും മൂന്നിന്റെയും പ്രതീകത്തെയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഏഴു കാഹളദൂതന്മാരിൽ ഒന്നാമൻമുതൽ മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻവരെയുള്ള ദൂതപരമ്പരയെ ഒന്നാകെ പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇത് പതിനൊന്നു ദൂതന്മാരടങ്ങുന്ന ഒരു പരമ്പരയെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാർ, ന്യായവിധി ആരംഭിച്ചതിനെ പ്രഖ്യാപിച്ച മില്ലറൈറ്റുകളുടെ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശത്തെയും, തുടർന്ന് ന്യായവിധിയുടെ സമാപ്തിയെ പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഏഴ് കാഹളങ്ങൾ സൂര്യാരാധന ബലമായി നടപ്പാക്കിയ ജാതികളിന്മേൽ ന്യായവിധി വരുത്തുന്നതിനായി ദൈവം തന്റെ പരിപാലനത്തിൽ പ്രയോഗിച്ച ശക്തികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ആദ്യത്തെ നാല് കാഹളങ്ങൾ ക്രി.വ. 476-ഓടെ പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ പതനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയുംത് 1449 മുതൽ 1453 വരെ കിഴക്കൻ റോമിന്റെ പതനത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അവസാനത്തെ മൂന്ന് കാഹളങ്ങൾ മൂന്ന് ശാപങ്ങളുടെ ഇസ്ലാമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ, പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ അതിനെ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ ഇറങ്ങിവരുന്ന ക്രിസ്തുവാണ്; പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ അതിനെ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ അവിടുന്ന് വീണ്ടും ഇറങ്ങിവരുന്നു.

പ്രതിരൂപമായ പാപപരിഹാരദിനമാകുന്ന ന്യായവിധി ആരംഭിച്ച 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ഏഴാം കാഹളം മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി. പാപപരിഹാരദിനത്തിൽ യോബേൽ കാഹളം മുഴക്കേണ്ടിയിരുന്നു. അതിനാൽ ന്യായവിധിവേളയിൽ രണ്ടു കാഹളങ്ങൾ മുഴക്കപ്പെടുന്നു: യോബേൽ കാഹളവും ഏഴാം കാഹളവും.

പ്രായശ്ചിത്തദിവസത്തിൽ യോബേൽ കാഹളം ഊതുവാനുള്ള ആജ്ഞയിലേക്കു നയിക്കുന്ന വാക്യങ്ങളിൽ, ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ അതിന്റെ തൊട്ടടുത്ത അധ്യായത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന, ഇസ്രായേൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ചിതറിക്കപ്പെടുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രസംഗസന്ദർഭം അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഭൂമിക്കു നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ശബ്ബത്ത് വിശ്രമം ലംഘിച്ചതിനാൽ ഇസ്രായേലിന്മേൽ വന്ന ന്യായവിധിയെ ഇരുപത്തിയാറാം അദ്ധ്യായത്തിൽ മില്ലർ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു ദിവസം ഒരു വർഷത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന സിദ്ധാന്തം അദ്ദേഹം പ്രയോഗിച്ചു; ഒരു വർഷം മൂന്നുനൂറ്ററുപത് ദിവസങ്ങളാണെന്നും, ഏഴ് പ്രാവശ്യം മൂന്നുനൂറ്ററുപത് എന്നത് ഉടമ്പടി ലംഘിച്ചതിനുള്ള രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റിരുപത് വർഷത്തെ ശിക്ഷയാണെന്നും അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി. അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തിയ ആദ്യ പ്രവചനസത്യമായിരുന്നു അത്. മില്ലറിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ ക്രിസ്തു സ്ഥാപിച്ച അടിസ്ഥಾನದ ഘടകമായ സത്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം അതുതന്നെയാണ്. യോബേൽ കാഹളം വിടുതലിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും പ്രഖ്യാപനമാണ്.

ഏഴാമത്തെ കാഹളം മൂന്നാമത്തെ അയ്യോയായ ഇസ്ലാമാണ്.

ഇസ്ലാമിന്റെ ഏഴാമത്തെ കാഹളം ബാഹ്യമായ പ്രവാചകസത്യവും, യോബേൽ കാഹളം വിശ്വാസത്താലുള്ള നീതീകരണത്തിന്റെ അന്തർസ്ഥാന പ്രവാചകസത്യവും ആകുന്നു—പാപത്തിൽ നിന്നുള്ള വിടുതൽ; സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെ പ്രകാരം അതുതന്നെയാണ് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലുള്ള മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ. ഏഴാമത്തെ കാഹളം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശയായ നിങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു എന്ന രഹസ്യം പൂർണ്ണത പ്രാപിക്കും; അപ്പോൾ ക്രിസ്തു തന്റെ ദൈവത്വത്തെ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മനുഷ്യത്വത്തോടു സംയോജിപ്പിക്കുന്നു. അന്നേരം ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നവർ, മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ മുന്നറിയിപ്പുമായതുമായ ഒരു കാഹളമുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കും. യേശുക്രിസ്തുവിൽ കുറവൊന്നുമില്ലാത്ത വ്യക്തിയായ ആ ദൂതൻ തന്റെ കയ്യിൽ ഒരു സന്ദേശവുമായി ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ, മൂന്നാമത്തെ കഷ്ടം മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

ആദ്യത്തെയും രണ്ടാംതെയും കഷ്ടതകളുടെ കാലപ്രവചനമാണ് ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന് ശക്തിപകർന്നതെന്നും, മൂന്നാം കഷ്ടതയുടെ പ്രവചനമാണ് മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന് ശക്തിപകരുന്നതെന്നും നാം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, കാഹളങ്ങളെ ‘ഞായറാഴ്ചാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ നിർബന്ധനത്തോടുള്ള പ്രതികരണമായി റോമിന്മേൽ വരുത്തപ്പെട്ട ന്യായവിധികൾ’ എന്ന നിലയിൽ നാം തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ ദൈവപരിപാലനത്തിലുള്ള ന്യായവിധികൾ, പ്രത്യേകിച്ച് അവസാനത്തെ മൂന്ന് കഷ്ടതാകാഹളങ്ങൾ, വെളിപ്പാടുപുസ്തകം പതിനാലിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശവുമായി ഒത്തിണങ്ങുകയും സമാന്തരമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ രണ്ട് കഷ്ടതകളും രണ്ട് ദൂതന്മാരും; ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ മൂന്നാം കഷ്ടതയും മൂന്നാം ദൂതനും. ആദ്യത്തെയും രണ്ടാംതെയും ദൂതന്മാരുടെ പ്രാരംഭചരിത്രത്തിൽ, ന്യായവിധിയുടെ തുറക്കൽ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സന്ദേശം ആദ്യത്തെയും രണ്ടാംതെയും കഷ്ടതകളിലെ ഇസ്ലാമിന്റെ നിവൃത്തിയാൽ ശക്തിപ്രാപിച്ചു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ സമാപനചരിത്രത്തിൽ, ന്യായവിധിയുടെ സമാപനം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സന്ദേശം മൂന്നാം കഷ്ടതയിലെ ഇസ്ലാമിന്റെ നിവൃത്തിയാൽ ശക്തിപ്രാപിച്ചു.

ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ഉണ്ടായ ശക്തീകരണം വെളിപ്പാട് പത്ത്, പതിനെട്ട് അധ്യായങ്ങളിലെ ദൂതനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അവൻ “യേശുക്രിസ്തുവിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞ വ്യക്തിയല്ലായിരുന്നു.” ഇസ്ലാമിന്റെ ബാഹ്യസന്ദേശവും ന്യായവിധിയുടെ അന്തർസന്ദേശവും ബാഹ്യമായ മൂന്നാം കഷ്ടത്തിന്റെ കാഹളമാണ്; ന്യായവിധിയുടെ അന്തർസന്ദേശം മൂന്നാം ദൂതന്റെ കാഹളമാണ്. ഇസ്ലാമിന്റെ ബാഹ്യകാഹളം രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനമാണ്; മൂന്നാം ദൂതന്റെ അന്തർകാഹളം രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളാണ്. മരിച്ചവരുടെ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഇവ രണ്ടും എത്തി നാദമുയർത്തി; ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തിലും ഇവ രണ്ടും വീണ്ടും എത്തി.

വെളിപ്പാടു പത്ത്‌ാം അധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി ഇറങ്ങി; അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ ദൂതൻ ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയോടുകൂടെ വെളിപ്പാടു പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദൂതന്റെ ഇറക്കത്തെ മുൻസൂചിപ്പിച്ചു. 321-ലെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിലെ കലാപത്തിന്മേലും, പിന്നെയും 538-ൽ അതേ കലാപത്തിന്മേലും ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധി ആദ്യ ആറു കാഹളങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമകലാപത്തിന്മേലുള്ള അവന്റെ ന്യായവിധി ഏഴാം കാഹളത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അത് മൂന്നാം കഷ്ടവും മൂന്നാം ദൂതനും ആകുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശവും 9/11-ലെ ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശവും ജോൺസ് അവതരിപ്പിച്ച ക്രമത്തിൽ ഏഴാം ദൂതനാൽ ശക്തിപ്രാപിച്ചു. എട്ടും ഒൻപതും അധ്യായങ്ങളിൽ ആറു കാഹളദൂതന്മാർ; പിന്നെ പത്താം അധ്യായത്തിൽ യേശുക്രിസ്തുവിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞ വ്യക്തിത്വമൊന്നുമല്ലാത്ത ദൂതൻ ഇറങ്ങിവരുന്നു. അവൻ ദൂതന്മാരുടെ ക്രമത്തിലെ ഏഴാമൻ ആകുന്നു; അവനെത്തുടർന്ന് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ മൂന്നാം കഷ്ടം വരുന്നു, അതായത് 1844-ൽ മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങിയ ഏഴാം കാഹളം; എങ്കിലും അത് വെളിപ്പാടു പതിനാലിൽ ഒൻപതാം, പത്താം, പതിനൊന്നാം ദൂതന്മാരിലേക്കു നയിക്കുന്ന ദൂതന്മാരുടെ നിരയിൽ എട്ടാമത്തേതാണ്.

മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചുനിർത്താൻ കഴിയില്ല; അതുപോലെതന്നെ, വിശ്വാസത്യാഗത്തിന്മേലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ ഏഴ് കാഹളങ്ങളിൽ നിന്നുമത് വേർപെടുത്താനും കഴിയില്ല. വെളിപ്പാട് എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ന്യായവിധിയുടെ ആദ്യ നാല് കാഹളങ്ങൾ, കി.വ. 321-ൽ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ ആദ്യ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന് ശേഷം പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ പതനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിന്റെ ആരംഭം കി.വ. 330-ൽ അവൻ സാമ്രാജ്യത്തെ കിഴക്കും പാശ്ചാത്യവുമായി വിഭജിച്ചതോടെയായിരുന്നു.

കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ രാഷ്ട്രത്തിൽ ദേശീയ വിശ്വാസത്യാഗം ദേശീയ വിനാശം വരുത്തുമെന്ന തത്ത്വം യാഥാർഥ്യമാകാൻ തുടങ്ങിയത്, 476-ഓടെ പാശ്ചാത്യ റോമിന് അന്ത്യം വരുത്തിയ ആദ്യത്തെ നാലു കാഹളങ്ങളോടെയായിരുന്നു. പ്രവചനപരമായി 1449 ജൂലൈ 27-നുതന്നെ അതിന്റെ ദേശീയ പരമാധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, പൗരസ്ത്യ റോം അന്ത്യം പ്രാപിച്ചത് 1453-ലാണ്. ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട് വീഴ്ത്തപ്പെട്ട ബാബിലോണിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായി, പാശ്ചാത്യ റോമും പൗരസ്ത്യ റോമും പടിപടിയായാണ് അന്ത്യത്തിലേക്കു നയിക്കപ്പെട്ടത്. ആദ്യത്തെ നാലു കാഹളങ്ങളിൻകീഴിൽ 476-ഓടെ ഉണ്ടായ പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ അന്ത്യം, നാലു കാഹളങ്ങളിൻകീഴിൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾക്കുണ്ടാകുന്ന അന്ത്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഇത് ഒരു തലത്തിൽ 1798-ൽ ആരംഭിച്ച് ഞായറാഴ്ച നിയമത്തോടെ അവസാനിക്കുന്ന ഐക്യനാടുകളുടെ നാലു തലമുറകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ നാലു തലമുറകൾ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ നാലു തലമുറകൾക്ക് സമാന്തരമാണ്; അവ വെളിപ്പാട് രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ നാലു സഭകൾക്കും, യെഹെസ്‌കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഉത്തരോത്തരം തീവ്രതയേറുന്ന നാലു മ്ലേച്ഛതകൾക്കും, യോവേലിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ വെട്ടുക്കിളികളുടെ നാലു തരംഗങ്ങൾക്കും സമാന്തരമാണ്.

അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളങ്ങൾ കിഴക്കൻ റോമിന്റെ പതനത്തിനു കാരണമായി; പടിഞ്ഞാറൻ റോമുമായുള്ള പ്രവചനപരമായ ബന്ധത്തിൽ കിഴക്കൻ റോം രാഷ്ട്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറൻ റോം സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറൻ റോമിനെപ്പോലെ ആദ്യം കീഴടക്കപ്പെടുന്ന അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളെയും പടിഞ്ഞാറൻ റോം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ആദ്യത്തെ നാല് കാഹളങ്ങൾ അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിലെ നാല് തലമുറകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഐക്യനാടുകൾ വീഴുമ്പോൾ, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലെ മഹിമയുള്ള ദേശം അപ്പോഴേക്കും വീണുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ ശേഷം വരുന്ന അടുത്ത തടസ്സം ഈജിപ്താണ്, ലോകത്തിലെ ശേഷിക്കുന്ന ജനതകളുടെ ഒരു പ്രതീകം. തുടർന്ന്, പത്ത് രാജാക്കന്മാരായ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ വെളിപ്പാടു പതിനേഴിൽ പറയുന്നതുപോലെ, ‘അൽപസമയത്തേക്കു—ഒരു മണിക്കൂർ’ തങ്ങളുടെ ഏഴാമത്തെ രാജ്യം പാപ്പാസഭയ്ക്കു കൊടുക്കാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. ഹെരോദാവിന്റെ ജന്മദിന വിരുന്നിൽ അവൻ തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ പാതി വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന സമയത്താണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്. ഹെരോദാവിന്റെ ജന്മദിന വിരുന്നിൽ, ആ മണിക്കൂറിൽ തന്നെ ചുമരുകളുടെ ചുണ്ണാമ്പുപൂശിയ ഭാഗത്ത് കൈയെഴുത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; ബേൽശസ്സർ കൊല്ലപ്പെടുന്നു. ആ മണിക്കൂർ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ എത്തിച്ചേരുകയും മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. 1453-ൽ ഇടിഞ്ഞുവീണ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ മതിലുകളുടെ നശീകരണത്തിൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ഏഴാമത്തെ രാജ്യം കീഴടക്കപ്പെടുന്നു. 1449-ൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമം മുതൽ 1453-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ വീഴുന്നതുവരെ നാല് പ്രതീകാത്മക വർഷങ്ങളുണ്ട്. 1798-ൽ പാപ്പാസഭയ്ക്ക് അതിന്റെ മാരകമുറിവ് ലഭിച്ചു.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിൽ, അവസಾನದ കാലത്തു 1798-ൽ പാപ്പത്വം വീണു. തുടർന്ന്, അവസಾನದ കാലത്തു തന്നെ 1989-ൽ തെക്കിന്റെ രാജാവും വീണു. നാൽപ്പത്തിയൊന്നാം വാക്യത്തിൽ ഐക്യനാടുകൾ വീഴുന്നു; നാൽപ്പത്തിരണ്ടാം വാക്യത്തിൽ ഈജിപ്തും വീഴുന്നു; നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ പാപ്പത്വം തന്റെ രണ്ടാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും വീഴ്ചയിലെത്തുന്നു.

നാല്പത്തൊന്നാം വചനത്തിലെ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ (കള്ളപ്രവാചകൻ) വീഴ്ച 1449-നാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; നാല്പത്തിരണ്ടാം വചനത്തിലെ ഈജിപ്തിന്റെ (മഹാസർപ്പം) വീഴ്ച 1453-നാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; പാപ്പാധിപത്യം (മൃഗം) 1798-നാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കുന്നു. കള്ളപ്രവാചകനെയും മഹാസർപ്പത്തെയും കാഹളശക്തികൾ താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്നു; മൃഗത്തെ മഹാസർപ്പശക്തി താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്നു.

നാല് എന്ന സംഖ്യ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ശിഥിലീകരണത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. അലക്സാണ്ടറുടെ രാജ്യം നാലു രാജ്യങ്ങളായി ശിഥിലമായി; മിസ്രയീം നാലാം തലമുറയിൽ ചെങ്കടലിൽ തകർന്നടിഞ്ഞു; യെഹെസ്കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ നാലാമത്തെ മ്ലേച്ഛതയിൽ യിസ്രായേൽ സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽനിന്നുള്ള മൃഗത്തിലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെയും റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിന്റെയും നാലു തലമുറകൾ 1798-ൽ ആരംഭിച്ചു; ഇരു കൊമ്പുകളുടെയും കാര്യത്തിൽ അവ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു. യെരൂശലേമിന്മേലുള്ള യെഹെസ്കേലിന്റെ നാലു കഠിനമായ ന്യായവിധികൾ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിന്മേലുള്ള നാലു ന്യായവിധികളെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു; ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്മേലുള്ള ആ നാലു ന്യായവിധികൾ 1449 മുതൽ 1453 വരെയുള്ള നാലു വർഷങ്ങളെ മുൻകുറിക്കുന്നു; അക്കാലത്ത് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഏഴാമത്തെ രാജ്യം, സോരിലെ വേശ്യ ആധിപത്യം വഹിക്കുന്ന ഒരു സഭാ-രാഷ്ട്ര ബന്ധത്തിൽ, തങ്ങളുടെ രാജ്യത്തിന്റെ പകുതി പാപ്പാധിപത്യത്തിനു നൽകാൻ സമ്മതിക്കുന്നു.

1449 മുതൽ 1453 വരെയുള്ള നാല് വർഷങ്ങൾ ഞായറാഴ്ചനിയമകാലത്ത് ഏഴാമത്തെ രാജ്യം അസ്തമിക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെതന്നെ, ഞായറാഴ്ചനിയമം മുതൽ കൃപാവസാനത്തോളം എട്ടാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ അസ്തമനകാലത്തെയും അവ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ലോകവുമായും പാപ്പാസത്തിന് ഏല്പിക്കപ്പെട്ട മഹാസർപ്പവുമായും ഒരുപോലെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ഈജിപ്തിനെ കീഴടക്കൽ, 1449 മുതൽ 1453 വരെയുള്ള നാല് വർഷങ്ങൾകൊണ്ട് പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ട കാലയളവിന്റെ ആരംഭത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു ഫ്രാക്റ്റലാണ്. ഇതുവഴി ഞായറാഴ്ചനിയമകാലത്ത് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ വീഴ്ചയും, പിന്നെയും മിഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴുമുള്ള അതിന്റെ വീഴ്ചയും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. പ്രചോദനപ്രകാരം, മിഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ നാല് ദൂതന്മാരും പൂർണ്ണമായി വിട്ടയക്കപ്പെടുന്നു.

അലക്സാണ്ടറുടെ രാജ്യത്തിന്റെ നാലു വിഭാഗങ്ങൾ, പശ്ചിമ റോമിന്മേലുള്ള നാലു കാഹളങ്ങൾ, പൂർവ റോമിന്മേൽ അഴിച്ചുവിടപ്പെടുന്ന നാലു കാറ്റുകൾ, യെരൂശലേമിന്മേലുള്ള കഠിനമായ നാലു ന്യായവിധികൾ, സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ പാപ്പാധിപത്യം അതിന്റെ അന്ത്യത്തിലെത്തുമ്പോൾ അഴിച്ചുവിടപ്പെടുന്ന നാലു കാറ്റുകൾ. ഈ പ്രവചനപ്രതീകങ്ങൾ ഇപ്രകാരം അവതരിപ്പിച്ചശേഷം, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ കാലത്തേക്കുള്ള അതിന്റെ പ്രയോഗം മുൻനിർത്തി നാം രണ്ടാമത്തെ കഷ്ടത്തെ പരിഗണിക്കും.

1439-ൽ, ഫ്ലോറൻസിലെ കൗൺസിലിൽ (ഫ്ലോറൻസ് ഐക്യം എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നത്), കിഴക്കൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ പ്രതിനിധികൾ (ബൈസന്തിയൻ ചക്രവർത്തിയായ ജോൺ എട്ടാമൻ പാലയോളോഗോസും കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെ പാത്രിയർക്കീസും നേതൃത്വത്തിൽ) റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുമായി ഔപചാരികമായ ഐക്യപ്രഖ്യാപനത്തിൽ ഒപ്പുവച്ചു. അവർ റോമിലെ പോപ്പിനെ സമസ്ത സഭയുടെ തലവനായി (പരമാധികാരിയായി) അംഗീകരിക്കാൻ സമ്മതിച്ചു.

നൈസീൻ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ “ഫിലിയോക്കെ ഉപവാക്യം” എന്നതിനെ ചക്രവർത്തിയും പാത്രിയർക്കീസും അംഗീകരിച്ചു; അത് നൈസീൻ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിലേക്കുള്ള ഒരു കൂട്ടിച്ചേർക്കലായിരുന്നു, പരിശുദ്ധാത്മാവ് പിതാവിൽനിന്നും പുത്രനിൽനിന്നും പ്രഭവിക്കുന്നു എന്നു അവകാശപ്പെടുന്നതും ആയിരുന്നു. നൈസീൻ വിശ്വാസപ്രമാണം കത്തോലിക്ക വിശ്വാസത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടതുമായ പ്രസ്താവനകളിലൊന്നാണ്. നൈസീൻ വിശ്വാസപ്രമാണം കത്തോലിക്ക വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ ഔപചാരിക സംഗ്രഹമാണ്. യേശുക്രിസ്തു ആർ ആകുന്നു എന്ന സത്യത്തെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതിനായിട്ടാണ് അത് ആദ്യം രചിക്കപ്പെട്ടത്. ക്രി.വ. 325-ൽ ആരിയൂസ് എന്ന പേരുള്ള ഒരു പുരോഹിതൻ യേശു പിതാവായ ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചവനാണ്, പൂർണ്ണമായി ദൈവമല്ല എന്നും ഉപദേശിച്ചതിനാൽ ഒരു വലിയ വിവാദം ഉയർന്നു.

ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുന്നതിനായി കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ചക്രവർത്തി ആദ്യ നിഖ്യാ സൂനഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടി. യേശു പൂർണമായും ദൈവമാണെന്നും പിതാവിനോട് “ഏകസത്തയുള്ളവൻ” ആണെന്നും സൂനഹദോസ് ശക്തമായി സ്ഥിരീകരിച്ചു. പിന്നീട് 381-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ നടന്ന സൂനഹദോസിൽ ഈ വിശ്വാസപ്രമാണം വിപുലീകരിക്കപ്പെട്ടു. നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം സ്ഥാപിതമായത് ഒന്നാമൻ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ ചരിത്രത്തിലാണെന്നതും, പൗരസ്ത്യ ബൈസന്റൈൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ചക്രവർത്തിയായിരുന്ന പതിനൊന്നാമൻ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ എന്ന അവസാനത്തെ കോൺസ്റ്റന്റൈനും അത് ഒരു പ്രശ്നമായിത്തീരുമെന്നതും ഈ ഘട്ടത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. ഒന്നാമനായിരുന്ന മഹാനായ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ആവർത്തിച്ച് ഒരു പ്രതിപാദ്യവിഷയമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. പൗരസ്ത്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലെ ഭരണാധികാരിയാണ് അദ്ദേഹം; അതിനാൽ പൗരസ്ത്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലെ ഭരണാധികാരിയെ അദ്ദേഹം മുൻകുറിക്കുന്നു. ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും തത്ത്വം മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു പ്രവചനപഠിതാവ്, ആരംഭത്തിന്റെയും അന്ത്യത്തിന്റെയും ചരിത്രങ്ങളിൽ നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം ഒരു ഘടകമാണെന്ന വസ്തുത ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.

381-ൽ, നൈസിയൻ വിശ്വാസപ്രമാണം പർഗേറ്ററിയുടെ സിദ്ധാന്തം, യൂഖാരിസ്റ്റിന്റെ സിദ്ധാന്തം, കൂടാതെ യൂഖാരിസ്റ്റിനായി പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പം ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ — അത് ലാറ്റിൻ ആചാരമായിരുന്നു — അംഗീകരിക്കുന്നതോടെ പുതുക്കപ്പെട്ടു. 381-ലെ വിശ്വാസപ്രമാണം ആദിപാപത്തെയും മരണാനന്തരജീവിതത്തെയും സംബന്ധിച്ച കത്തോലിക്കാ വ്യാഖ്യാനവും അംഗീകരിച്ചു. അത് ഈ പ്രധാന വാക്യത്തോടെ അവസാനിച്ചു: “ഞങ്ങളും നിർവചിക്കുന്നു: വിശുദ്ധ അപ്പസ്തോലിക സിംഹാസനവും റോമൻ പൊന്തിഫും സമസ്ത ലോകത്തിനുമേൽ പ്രാഥമ്യം വഹിക്കുന്നു; അവൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ യഥാർത്ഥ വികാരിയാണ്.”

ഫ്ലോറൻസ് കൗൺസിലിൽ, 1453-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപിൾ ഒട്ടോമൻ തുർക്കികൾക്ക് കീഴടങ്ങുന്നതിന് 14 വർഷം മുമ്പ്, 1439 ജൂലൈ 6-ന് മറ്റൊരു പരിഷ്കരിച്ച പതിപ്പിൽ ഒപ്പുവെക്കപ്പെട്ടു. ഈ ഐക്യം ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദത്തിന്റെ കീഴിലായിരുന്നു അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടത്. മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒട്ടോമന്മാർക്കെതിരേ പാശ്ചാത്യത്തിൽ നിന്ന് സൈനികസഹായം ലഭിക്കേണ്ടതിന്റെ അത്യാവശ്യത്തിൽ ബൈസന്തിയൻ സാമ്രാജ്യം ആയാസപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഗ്രീക്ക് പ്രതിനിധികൾ സ്വന്തം ദേശത്തേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ, ഈ കരാർ കിഴക്കൻ സഭയിലെ ഭൂരിപക്ഷം വൈദികരും സന്ന്യാസികളും സാധാരണജനങ്ങളും ശക്തമായി നിരസിച്ചു. അതിൽ ഒപ്പുവെച്ച മെത്രാന്മാരിൽ പലരും പിന്നീട് തങ്ങളുടെ പിന്തുണ പിൻവലിച്ചു. ഈ ഐക്യം ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടില്ല; തുടർന്നുവന്ന വർഷങ്ങളിൽ കിഴക്കൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ അത് ഔപചാരികമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. 1453-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപിൾ വീഴുമ്പോഴേക്കും, ആ ഐക്യം പ്രായോഗികമായി ഇതിനകം തന്നെ തകർന്നുപോയിരുന്നു. ആഴത്തിലുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരവും സാംസ്കാരികവും ജനകീയവുമായ പ്രതിരോധം മൂലം പരാജയപ്പെട്ട ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഐക്യമെന്നാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ അത് പലപ്പോഴും വിവരിക്കുന്നത്.

325-ൽ നടന്ന നിഖ്യായിലെ ഒന്നാം സൂനഹദോസിൽ നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം, ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യത്തിൽ ഒരു “കാലം” എന്നു സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന 360 വർഷങ്ങൾ അവസാനിച്ച 330-ാം വർഷത്തിന് അഞ്ചു വർഷം മുമ്പായാണ് ഇത് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ക്രി.മു. 31-ഉം 330-ഉം എന്നീ വർഷങ്ങൾ രണ്ടും ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഇരുപത്തേഴാം വാക്യത്തിലും ഇരുപത്തൊമ്പതാം വാക്യത്തിലും പറയുന്ന “നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയത്തെ” അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

കിഴക്കൻ റോമിന്റെ പ്രവചനരേഖയുടെ ആരംഭത്തെയും (330) അവസാനത്തെയും (1449–1453) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് കോൺസ്റ്റന്റൈൻ എന്നു പേരുള്ള ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും ചക്രവർത്തിമാരാണ്. ബൈസന്റൈൻ സാമ്രാജ്യം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന കിഴക്കൻ റോമിന്റെ പ്രവചനരേഖയുടെ ആൽഫയും ഒമേഗയും, ക്രി.മു. 31-ലെ ആക്റ്റിയം യുദ്ധം മുതൽ 330-ാം ആണ്ടുവരെ സാമ്രാജ്യത്വ റോം പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിച്ച മുന്നൂറ്റിയറുപതു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തോടും, അവിടെനിന്ന് 1453 വരെയുള്ള തുടർച്ചയോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ക്രി.മു. 31-ലെ ആക്റ്റിയം യുദ്ധത്തിനു മുമ്പ് മാർക്ക് ആന്റണിയും അഗസ്റ്റസ് സീസറും ഒരേ മേശയിലിരുന്ന് നുണകൾ പറഞ്ഞു; അവ ഫലിച്ചില്ല. 330-ാം ആണ്ടിനു മുമ്പ്, 325-ൽ, നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. 1453-ാം ആണ്ടിനു മുമ്പ് ആ നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെതന്നെ പുതുക്കിയ പതിപ്പ് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ക്രി.മു. 31-നു മുമ്പ് രണ്ടു രാഷ്ട്രീയ പ്രമുഖർ ഒരേ മേശയിലിരുന്ന് നുണകൾ പറഞ്ഞു. 325-ൽ ആത്മീയമായ നുണകൾ ഒരേ മേശയിലിരുന്ന് പറയപ്പെട്ടു. ആ രണ്ടു സാക്ഷികൾ 1439-ൽ ഫ്ലോറൻസിലെ സൂനഹദോസിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയവും ആത്മീയവുമായ നുണകൾ ഏതൊക്കെയെന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആ പുതുക്കിയ നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം ഐക്യശാസനം എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു.

ഒരേ മേശയിലിരുന്ന് അസത്യം പറയുന്നതിന്റെ ആദ്യ വഴിയടയാളം ക്രി.മു. 31-നു മുമ്പായിരുന്നു; അത് പുറജാതീയ റോമിലെ രണ്ടു രാഷ്ട്രീയ വിഭാഗങ്ങൾ തമ്മിലായിരുന്നു. ആ അസത്യങ്ങൾക്കു നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയം ക്രി.മു. 31 ആയിരുന്നു; റോമിന്റെ പ്രതീകമായ അഗസ്റ്റസ്, ഈജിപ്തിനെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്തിരുന്ന ഒരു പുരുഷന്റെയും ഒരു സ്ത്രീയുടെയും സഖ്യത്തിനെതിരെ നിലകൊള്ളുന്നതായിരുന്നു അത്. അസത്യങ്ങളുടെ രണ്ടാമത്തെ പരമ്പര 325-ലായിരുന്നു; നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയം 330 ആയിരുന്നു. അസത്യങ്ങളുടെ മൂന്നാമത്തെ പരമ്പര 1439-ലായിരുന്നു; നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സമയം 1449–1453 ആയിരുന്നു. 1439-ൽ മേശയിലിരുന്നവർ പാശ്ചാത്യ റോമിനെയും പൗരസ്ത്യ റോമിനെയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്തു; മതപരമായ ഒരു വാദത്തെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാനായിരുന്നു പൗരസ്ത്യ റോം ശ്രമിച്ചത്. ക്രി.മു. 31-ഉം, അതിനെത്തുടർന്നുള്ള 330-ഉം, പിന്നീടുള്ള 1453-ഉം റോമിന്റെ രേഖയുടെ ത്രിവിധ പ്രയോഗത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു.

മാർക്ക് ആന്റണിയുടെയും ക്ലിയോപാട്രയുടെയും സഖ്യം ഉയർത്തിയ രാഷ്ട്രീയ ഭീഷണി, 325-ൽ ആരിയനിസം എന്ന പാഷണ്ഡസിദ്ധാന്തം ഉയർത്തിയ ആത്മീയ ഭീഷണിയുടെ മുൻകുറിയായിരുന്നു; അതാകട്ടെ, 1439-ൽ ഇസ്‌ലാമിക തുർക്കികൾ ഉയർത്തിയ രാഷ്ട്രീയവും മതപരവുമായ ഭീഷണിയുടെ മുൻകുറിയായിരുന്നു.

നിക്കേയ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിലെ ഉപദേശങ്ങൾ അസത്യങ്ങളാണ്; അവയിൽ സത്യം ഒന്നുമില്ല. 1439 ജൂലൈ 6-ന് ഫ്‌ളോറൻസ് കൗൺസിലിൽ ഒപ്പുവെച്ച പ്രമാണം “ഐക്യപ്രമാണം” എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു; അതു അതേ അസത്യങ്ങളെയും അതിലധികത്തെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു. 1439-ൽ പ്രതിനിധികൾ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ, അവർ ക്രോധത്തോടും ദ്രോഹാരോപണങ്ങളോടും കൂടെ നേരിടപ്പെട്ടു. അന്നത്തെ പ്രചാരത്തിലുള്ള പറച്ചിൽ ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു: “പോപ്പിന്റെ മൈത്രത്തേക്കാൾ തുർക്കിയുടെ തുർബാൻ മെച്ചം.”

ഓട്ടോമാന്മാർക്കെതിരായി പാശ്ചാത്യ സൈനികസഹായം ബൈസന്തിയൻ ചക്രവർത്തിക്കു അത്യന്തം ആവശ്യമായിരുന്നതിനാലാണ് ആ ഐക്യം പ്രധാനമായും ഒപ്പുവെക്കപ്പെട്ടത്. വളരെ കുറവ് (അല്ലെങ്കിൽ യാതൊരു) സൈനികസഹായവും വരികയില്ലെന്നത് വ്യക്തമായതോടെ, ആ ഐക്യത്തിനുള്ള പിന്തുണ ഇല്ലാതെയായി. 1450–1451 കാലഘട്ടത്തിൽ, കിഴക്കൻ സഭയിലെ നിരവധി സിനഡുകൾ ആ ഐക്യത്തെ നിരസിച്ചു; 1453-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ വീണതിനു ശേഷം, ആ ഐക്യം പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. ഫ്ലോറൻസിലെ ഐക്യപ്രമാണത്തിന്റെ അന്തിമഫലം കിഴക്കൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ പരാജയപ്പെട്ടതും നിരസിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു കൗൺസിലായി കണക്കാക്കുന്നു. അതിനെ സാധുവായതായി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും, റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭ അതിനെ ഇന്നും സാധുവായ ഒരു സർവസഭാ കൗൺസിലായി കണക്കാക്കുന്നു.

രണ്ടാം കഷ്ടത്തിന്റെ പ്രവചനപരമായ സവിശേഷതകൾ മൂന്നാം കഷ്ടത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ എങ്ങനെ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള യുക്തിക്രമം നാം രൂപപ്പെടുത്തുകയാണ്. ഒന്നാം കഷ്ടത്തിന്റെ നൂറ്റമ്പതു വർഷത്തെ പ്രവചനം 1299 ജൂലൈ 27-ന് ആരംഭിച്ച് 1449 ജൂലൈ 27-ന് അവസാനിച്ചു.

1404-ൽ ജനിച്ച കോൺസ്റ്റന്റൈൻ പതിനൊന്നാമൻ പാലിയോളോഗോസ് 1449 ജനുവരി മുതൽ 1453 മേയ് 29 വരെ ഭരിച്ചു. 1,100 വർഷത്തിലേറെ നിലനിന്ന കിഴക്കൻ റോമൻ (ബൈസന്റൈൻ) സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ചക്രവർത്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. 1453-ലെ ഒട്ടോമൻ ഉപരോധകാലത്ത്, 80,000-ത്തിലധികം സൈനികരടങ്ങിയ മെഹ്മദ് രണ്ടാമന്റെ സൈന്യത്തിനെതിരെ ഏകദേശം 7,000 മുതൽ 8,000 വരെ മാത്രം പ്രതിരോധഭടന്മാരുമായി അദ്ദേഹം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ പ്രതിരോധത്തിനു ധീരമായി നേതൃത്വം നൽകി. ഒടുവിൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ വീണ 1453 മേയ് 29-ന്, നഗരമതിലുകളിൽ പോരാടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ അദ്ദേഹം കൊല്ലപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹം ഒരിക്കലും സംശയാതീതമായി തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണം റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ (ക്രി.മു. 27-ൽ അഗസ്റ്റസ് സ്ഥാപിച്ച സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ നേരിട്ടുള്ള തുടർച്ച) അന്ത്യം കുറിച്ചു.

ഗ്രീക്ക് ചരിത്രത്തിലും ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തിലും അദ്ദേഹം ഒരു വീരപുരുഷനായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു — പാരമ്പര്യകഥകളിൽ പലപ്പോഴും “മാർബിൾ ചക്രവർത്തി” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ (ഒരു ദിവസം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിനെ രക്ഷിക്കാനായി അദ്ദേഹം മടങ്ങിവരും എന്ന വിശ്വാസം).

ജോൺ എട്ടാമൻ പാലിയോളോഗോസ് (1392–1448) ബൈസന്റൈൻ സാമ്രാജ്യത്തിലെ അവസാനത്തെ ചക്രവർത്തിയുടെ തൊട്ടുമുൻഗാമിയായിരുന്നു; 1425 മുതൽ 1448 വരെയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകാലം. മാനുവൽ രണ്ടാമൻ പാലിയോളോഗോസ് ചക്രവർത്തിയുടെ മൂത്ത പുത്രനും കോൺസ്റ്റന്റൈൻ പതിനൊന്നാമന്റെ ജ്യേഷ്ഠസഹോദരനുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം. മരണാസന്നമായ ബൈസന്റൈൻ സാമ്രാജ്യത്തെ ഓട്ടോമൻമാരിൽനിന്നു രക്ഷിക്കാനുള്ള തീവ്രശ്രമങ്ങളിലാണ് ജോൺ എട്ടാമൻ തന്റെ ഭരണകാലത്തിന്റെ ഏറിയ പങ്കും ചെലവഴിച്ചത്. 1439-ൽ അദ്ദേഹം നേരിട്ട് ഇറ്റലിയിലേക്കു യാത്രചെയ്യുകയും ഫ്ലോറൻസ് സൂനഹദോസിൽ അധ്യക്ഷത വഹിക്കുകയും ചെയ്തു; അവിടെ അദ്ദേഹവും പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് പ്രതിനിധിസംഘവും റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുമായി പുനരൈക്യത്തിലാകാനും മാർപ്പാപ്പയെ സഭയുടെ തലവനായി അംഗീകരിക്കാനും താൽക്കാലികമായി സമ്മതിച്ചു. മഹാനായ കോൺസ്റ്റന്റൈനും നിഖ്യാ സൂനഹദോസിൽ അധ്യക്ഷത വഹിച്ചിരുന്നു. മാർപ്പാപ്പാസ്ഥാനവുമായുള്ള ഈ ഐക്യം തുർക്കികൾക്കെതിരെ പാശ്ചാത്യ സൈനികസഹായം ലഭ്യമാക്കുമെന്നു ജോൺ എട്ടാമൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു; എന്നാൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ ഈ ഐക്യത്തോടു കടുത്ത ജനവിരോധമുണ്ടായിരുന്നു, ഒടുവിൽ അത് പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. 1453-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ പതിക്കുന്നതിന് വെറും അഞ്ചു വർഷം മുമ്പ്, 1448-ൽ (സ്വാഭാവിക കാരണങ്ങളാൽ) ജോൺ എട്ടാമൻ മരിച്ചു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരൻ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ പതിനൊന്നാമൻ ചക്രവർത്തിയാകുകയും നഗരത്തെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതിനിടെ മരിക്കുകയും ചെയ്തു.

1448-ൽ ജോൺ VIII അന്തരിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ സഹോദരനായ കോൺസ്റ്റൻറൈൻ XI അവന്റെ ഉത്തരാധികാരിയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. 1448 ഓടെ ബൈസന്ത്യൻ സാമ്രാജ്യം വളരെ ചെറുതായ ഒരു അധീനരാജ്യമായി ചുരുങ്ങിയിരുന്നു, കോൺസ്റ്റൻറിനോപ്പിളിലെ സിംഹാസനത്തിൽ ആരിരിക്കും എന്ന കാര്യത്തിൽ ഓട്ടോമാനുകൾക്ക് ഗണ്യമായ സ്വാധീനം ഉണ്ടായിരുന്നു. 1449 ജൂലൈ 27-ന് ബൈസന്ത്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അവസാന വർഷങ്ങളിൽ അതീവ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഭവം നടന്നു. ബൈസന്ത്യൻ ചക്രവർത്തിയായ ജോൺ VIII പാലയൊലോഗോസ് 1448-ൽ നേരത്തെ അന്തരിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ സഹോദരനായ കോൺസ്റ്റൻറൈൻ XI പാലയൊലോഗോസ് (അവസാന ചക്രവർത്തി) കോൺസ്റ്റൻറിനോപ്പിളിൽ ചക്രവർത്തിയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ കോൺസ്റ്റൻറൈൻ XI ഔപചാരികമായി സിംഹാസനമേറുന്നതിനുമുമ്പ്, അവൻ ഓട്ടോമാൻ സുൽത്താനായ മുറാദ് II-ന്റെ അടുക്കൽ ദൂതന്മാരെ അയച്ചു ഭരിക്കാൻ അനുമതി അഭ്യർത്ഥിച്ചു. സുൽത്താൻ ആ അനുമതി നൽകി; അതിനുശേഷം മാത്രമാണ് കോൺസ്റ്റൻറൈൻ XI ഔപചാരികമായി കിരീടധാരണം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചക്രവർത്തിയായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തത്. ഈ പ്രവൃത്തി ബൈസന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സ്വമേധയാ സമർപ്പണമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. ആദ്യമായി, ഒരു ബൈസന്ത്യൻ ചക്രവർത്തി താൻ ഓട്ടോമാൻ തുർക്കുകളുടെ അനുമതിയാൽ മാത്രമാണ് ഭരിക്കുന്നതെന്ന് പരസ്യമായി അംഗീകരിച്ചു. വെറും നാല് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 1453-ൽ, കോൺസ്റ്റൻറിനോപ്പിൾ ഓട്ടോമാനുകൾക്കു കീഴടങ്ങി.

1449 ജൂലൈ 27-നു ശേഷം മുന്നൂറ്റിത്തൊണ്ണൂറ്റിയൊന്നു വർഷവും പതിനഞ്ചു ദിവസവും കഴിഞ്ഞ്, 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11-ന്, തുർക്കികൾ നാല് യൂറോപ്യൻ വൻശക്തികൾക്കു കീഴടങ്ങിക്കൊണ്ട് ഈജിപ്തിനെതിരെ സംരക്ഷണം തേടി; അങ്ങനെ ഒരു നാഴിക, ഒരു ദിവസം, ഒരു മാസം, ഒരു വർഷം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനം നിറവേറ്റി. ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കഷ്ടങ്ങളെ ബാധകമാക്കുന്നതിനുള്ള യുക്തിപരമായ അടിത്തറ നാം ഇപ്പോൾ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പ്രതീകമെന്ന നിലയിൽ പത്രോസ് മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു; വില്യം മില്ലർ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ പ്രസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. “താക്കോലുകൾ” ഈ രണ്ടു പ്രസ്ഥാനങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം നിനവേയിലെ യുദ്ധത്തെ അഗാധകൂപം തുറക്കുന്ന “താക്കോൽ” എന്ന നിലയിൽ മാത്രമല്ല, ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ സാക്ഷ്യം മുഴുവനും തികഞ്ഞ ക്രമത്തിൽ വിന്യസിക്കുന്ന പ്രവചനപരമായ താക്കോൽ എന്ന നിലയിലും സമീപിക്കും. മില്ലറുടെ സ്വപ്നത്തിൽ പെട്ടിയോടു ഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന “താക്കോൽ” മില്ലറുടെ ബൈബിൾപഠനരീതിയായിരുന്നു. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തെ വേദവാക്യങ്ങൾകൊണ്ട് പ്രമാണപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയും മൂന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രത്തിലെ “വരിക്കുമേൽ വരി” എന്ന രീതിയും ചേർന്നതാണ് നാല്പതാം വാക്യത്തിലെ ബാഹ്യസന്ദേശത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം തുറന്നുകാട്ടി ക്രമത്തിൽ വിന്യസിക്കാൻ വെളിപ്പാട് ഒൻപതാം അധ്യായത്തിലെ താക്കോലിനെ പ്രാപ്തമാക്കുന്ന താക്കോൽ.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നമ്മുടെ പരിഗണനകൾ തുടരും.