നാൽപ്പതാം വചനത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം - സംഖ്യ പത്തൊമ്പത്

ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങള്‍ പരസ്പരം പരിപൂരകങ്ങളാകുന്നു; അതായത്, ഒരുമിച്ച് അവ പൂര്‍ണ്ണത പ്രാപിക്കുന്നു.

ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങൾ പ്രവചനപഠിതാവിന്റെ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമായിരിക്കണം; കാരണം അന്തിമദിവസങ്ങളുടെ ബാഹ്യചരിത്രം പ്രധാനമായും അവിടെയാണു പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

“വലിയ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളായാലും,” അല്ലെങ്കിൽ “രാജ്യങ്ങളുടെ ഉദയവും പതനവും” ആയാലും, പരിശുദ്ധ ചരിത്രങ്ങൾ ദൈവവചനത്തിൽ ജീവൻ-മരണം സംബന്ധമായ ഒരു വിഷയമാണ്. 2 തെസ്സലൊനീക്യർ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പൗലോസ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്, സത്യത്തെ സ്നേഹിക്കാത്തവരും അതിനുശേഷം ശക്തമായ ഭ്രമത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരും അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്, ആ ഭാഗത്തിൽ പൗലോസ് നിർദേശിച്ച സന്ദേശത്തെ അവർ നിരാകരിക്കുവാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തതിനാലാണെന്നതാണ്. ആ ഭാഗം പേഗൻ റോവും പാപ്പൽ റോവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതേ ബന്ധം പെർഗമോസും ത്യാതീരയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവുമാണ്; അതുപോലെ തന്നേ, ഇരുമ്പും കളിമണ്ണും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും, കൂടാതെ, മഹാസർപ്പവും മൃഗവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും ആകുന്നു. ത്യാതീരയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പാപ്പൽ റോമിന്റെ ഉദയവും പെർഗമോസിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പേഗൻ റോമിന്റെ പതനവും ശക്തമായ ഭ്രമം സ്വീകരിക്കുന്നവർ വെറുക്കുന്ന ഒരു സത്യമാണ്.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ, 1843-ലെ പയനിയർ ചാർട്ടിൽ ഇടം നേടിയ മില്ലറൈറ്റുകളും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളും തമ്മിലുള്ള വാദം ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ “നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാർ” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രശക്തി ഏതാണ് എന്ന കാര്യത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകൾ വാദിച്ചതുപോലെ ആ കള്ളന്മാർ പേഗൻ റോമിന്റെ ഉദയമായിരുന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ അവകാശപ്പെട്ടതുപോലെ സെല്യൂസിഡുകളുടെ പതനമായിരുന്നോ?

ബൈബിള്‍ ചരിത്രം എന്നത് സോളമോൻ ഇല്ലെങ്കിൽ ജനങ്ങൾ നശിച്ചുപോകുമെന്നു പറഞ്ഞ ദർശനമാണ്. വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ അഞ്ചും പത്തും വാക്യങ്ങളിൽ “അഞ്ച് മാസം” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളെ മില്ലറൈറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചും ചെയ്തു; എങ്കിലും വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ അവർ ആഴത്തിൽ അന്വേഷിച്ചില്ല. പത്താം വാക്യത്തിലെ അഞ്ച് മാസത്തെ അവർ ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു; എന്നാൽ അഞ്ചും പത്തും വാക്യങ്ങളിൽ “അഞ്ച് മാസം” എന്ന പ്രയോഗം ഇരുന്നതുകൊണ്ട്, ആ രണ്ടു വാക്യങ്ങളിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പീഡനത്തിന്റെ പ്രവചനത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നതു മാത്രമാണത് എന്നു അവർ കരുതിയതായി വ്യക്തമാണ്. ഇപ്പോൾ എളുപ്പത്തിൽ തെളിയിക്കാവുന്നതെന്നാൽ, അഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ “അഞ്ച് മാസം” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കുമ്പോൾ, അത് മുഹമ്മദിന്റെ മരണമുണ്ടായ 632-ൽ ആരംഭിച്ച്, ബിസന്ത്യൻ, അഥവാ കിഴക്കൻ റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിലെ സാമ്രാജ്ഞി ഐരീന്റെ അപമാനത്തോടെ 782-ൽ അവസാനിച്ച നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതാണ്.

വചനം പത്തിലെ അവരുടെ പ്രയോഗത്തിൽ, 1299 ജൂലൈ 27-ന് നടന്ന നിക്കോമീഡിയയുടെ യുദ്ധത്തെ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭമായി കണക്കാക്കി, ആ കാലഘട്ടം 1449 ജൂലൈ 27-ന് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ വാഴ്ന്ന അവസാന കോൺസ്റ്റാന്റിന്റെ അപമാനത്തോടെ അവസാനിച്ചതായി നിർണയിച്ചതിൽ പയനിയർമാർ ശരിയായിരുന്നുവെന്ന് പറയേണ്ടതാണ്. വരിക്കു മേൽ വരി എന്ന രീതിയിൽ, നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലഘട്ടം ലോകവ്യാപക ഇസ്ലാമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതായത് അറേബ്യയിലെ ഇസ്ലാമിന്റെ ആദ്യ കഷ്ടവും തുർക്കിയിലെ ഇസ്ലാമിന്റെ രണ്ടാം കഷ്ടവും രണ്ടും അതിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ചക്രവർത്തിയെയും ചക്രവർത്തിനിയെയും ഒരുമിച്ച് അപമാനിച്ച ആ ഇസ്ലാം, ഐറീൻ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സ്ത്രീയും അവസാന കോൺസ്റ്റാന്റിൻ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പുരുഷനും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു രാജ്യം ലോകവ്യാപക ഇസ്ലാം ജയിച്ചടക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ഐറീന്റെ അപമാനത്തോടെ അവസാനിക്കുന്ന നൂറ്റി അമ്പതു വർഷങ്ങളിൽ, അറേബ്യയിലെ ഇസ്ലാം ബൈസന്തിയത്തിന്റെ പ്രദേശമോ അധീനപ്രദേശമോ കൈവശപ്പെടുത്തി; അതിന്റെ ഫലമായി ഐറീൻ അത്രത്തോളം അപമാനിതയായ നിലയിലേക്കു തള്ളപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, മറ്റു നിർബന്ധിത ആവശ്യങ്ങളോടൊപ്പം മൂന്നു വർഷത്തേക്ക് കപ്പം കൊടുക്കുവാൻ അവൾ നിർബന്ധിതയായി. അവസാനത്തെ കോൺസ്റ്റന്റിന്റെ അപമാനം സംഭവിച്ചപ്പോൾ, അത് നാലു വർഷത്തെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി; ആ കാലഘട്ടം ഉപരോധത്തിലും കിഴക്കൻ റോമിന്റെ തലസ്ഥാനത്തിന്റെ പതനത്തിലുമാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. ഇരു സാഹചര്യങ്ങളിലും അത് ഇസ്ലാമായിരുന്നു—ഐറീനുവേണ്ടി അറേബ്യൻ ഇസ്ലാം, അവസാനത്തെ കോൺസ്റ്റന്റിനുവേണ്ടി തുർക്കിഷ് ഇസ്ലാം. അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ, ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കഷ്ടതകളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അറേബ്യൻ ഇസ്ലാമിന്റെയും തുർക്കിഷ് ഇസ്ലാമിന്റെയും രണ്ടു സാക്ഷികളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ലോകവ്യാപക ഇസ്ലാം, ആദ്യം പ്രദേശം കൈവശപ്പെടുത്തുകയും പിന്നെ തലസ്ഥാനം കൈവശപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. കിഴക്കൻ റോമിലെ കോൺസ്റ്റന്റിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അന്ത്യകാല രാഷ്ട്രീയ സത്ത, കിഴക്കൻ റോമിലെ ഐറീനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അന്ത്യകാല മതസത്തയോടു പ്രതീകാത്മകമായി വിവാഹിതമാണ്. മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ എന്ന പ്രതീകം ആദ്യം യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലും പിന്നീട് ലോകത്തും സംഭവിക്കുന്നു എന്ന കാര്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഞാൻ “രാഷ്ട്രീയ സത്ത” എന്നും “മതസത്ത” എന്നും ഉള്ള പദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ, കോൺസ്റ്റന്റിന്റെയും ഐറീന്റെയും പ്രതീകാത്മക വിവാഹമാണ്; അവർ ഇരുവരും തങ്ങളുടെ പ്രദേശവും തലസ്ഥാനവും ഇസ്ലാമിനോടു നഷ്ടപ്പെടുന്നതിലൂടെ അപമാനിതരാകുന്നു.

രണ്ട് ചരിത്രരേഖകളെയും തമ്മിൽ ഒത്തുനിർത്തുന്നതിലൂടെ അവരുടെ വിവാഹം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; 313-ൽ മിലാൻ കല്പന പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നപ്പോൾ കോൺസ്റ്റാന്തിയയുടെയും ലിസിനിയുസിന്റെയും വിവാഹം മുഖാന്തരം അതിന് പ്രതിരൂപം നൽകിയിരുന്നു; അന്നേ സമയം പ്രതീകാത്മകമായ സ്മിർനാ സഭ അവസാനിക്കുകയും പ്രതീകാത്മകമായ പെർഗാമോസ് സഭ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. ശക്തമായ ഭ്രമം പ്രാപിക്കുന്നവരായി പൗലോസ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നവർ, പാപത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ വെളിപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ് ഒരു വിശ്വാസത്യാഗം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പൗലോസിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് സന്ദേശം കാണാൻ നിരസിക്കുന്നു. ആ വിശ്വാസത്യാഗം പെർഗാമോസിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നു; പാപത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ 538-ൽ വെളിപ്പെട്ടു; അന്നാണ് ത്യാതീരാ സഭ ആരംഭിച്ചത്.

കിഴക്കൻ റോമിന്റെ ചരിത്രം, കിഴക്കൻ റോമിനും പാശ്ചാത്യ റോമിനും ഇടയിലുള്ള പ്രതീകാത്മക ബന്ധത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവചനസത്യത്തിന് രണ്ടു സാക്ഷികളെ നൽകുന്നു. ആ ബന്ധത്തിൽ, പാശ്ചാത്യ റോം സഭയും കിഴക്കൻ റോം സംസ്ഥാനവുമാണ്. ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഇരിമ്പും കളിമണ്ണും ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, റോം സഭയുടെയും സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും ഒരു സംയോജനമാണ്.

അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ലോകവ്യാപകമായ ഇസ്ലാം സഭയും രാജ്യവും ഒന്നിച്ചുകൂടിയ രൂപമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ശക്തിക്കെതിരേ വന്നു, അതിന്റെ പ്രദേശവും തലസ്ഥാനവും കൈവശപ്പെടുത്തുന്നു എന്നത് ഉറപ്പോടെ കാണാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കാരണം വെളിപ്പാടു ഒൻപതിന്റെ വിശുദ്ധചരിത്രത്തിലെ മറ്റു രണ്ടു സാക്ഷികളാൽ പിന്തുണയ്ക്കപ്പെടുന്നു. ഒസ്മാൻ 1299 ജൂലൈ 27-ന് നിക്കോമീഡിയയുടെ പ്രദേശം കീഴടക്കി; തുടർന്ന് രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം 1301-ൽ നിക്കേയയുടെ പ്രദേശവും കീഴടക്കി. അവന്റെ മകൻ 1331-ൽ നിക്കേയ എന്ന തലസ്ഥാനനഗരം കീഴടക്കി; അതേ മകൻ 1337-ൽ അവസാനിച്ച നാല് വർഷത്തെ നിരോധനയുദ്ധത്തിലൂടെ നിക്കോമീഡിയ എന്ന തലസ്ഥാനനഗരവും കീഴടക്കി. പയനിയർമാർ 1299 ജൂലൈ 27-നെ ഒസ്മാനുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി അടയാളപ്പെടുത്തി; എന്നാൽ ഒട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ചരിത്രപരമായ രണ്ടാമത്തെ പടിയായി നിക്കേയയുടെ യുദ്ധത്തെ അവർ ഒരിക്കലും പരിഗണിച്ചില്ല. 1299 ജൂലൈ 27 ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലെത്തുന്നതിനുള്ള പല പടികളിൽ ആദ്യത്തെ പടിയായിരുന്നു. തുർക്കിഷ് ഇസ്ലാമിന്റെ ആദ്യത്തെ രണ്ടു പടികൾ 1449-ൽ അവസാനിച്ച ഒരു പ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭം തിരിച്ചറിഞ്ഞു; പിന്നെയും 1840-ൽ, പിന്നെയും 9/11-ൽ, പിന്നെയും 2023 ഡിസംബർ 31-നും.

ആ രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളിലൊന്നാമത്തേതു നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭം മാത്രമല്ല അടയാളപ്പെടുത്തിയതു, മുപ്പത്തിയെട്ട് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭവും അതു അടയാളപ്പെടുത്തി. ഒസ്മാൻ നിക്കോമീഡിയയുടെ പ്രദേശം കൈവശപ്പെടുത്തിയതോടെയായിരുന്നു അതിന്റെ ആരംഭം; ഒസ്മാന്റെ മകൻ നാലുവർഷത്തെ വളയലിന്റെ അവസാനം 1337-ൽ നിക്കോമീഡിയയുടെ തലസ്ഥാനനഗരം കൈവശപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, മുപ്പത്തിയെട്ട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അതിന് സമാപനം വന്നു. മുപ്പത്തിയെട്ട് എന്ന സംഖ്യ “എഴുന്നേൽപ്പ്” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പ്രദേശം കൈവശപ്പെടുത്തിയ ഒസ്മാന്റെ ആദ്യപടി തുർക്കി ഇസ്ലാമിന്റെ എഴുന്നേൽപ്പിനെ അടയാളപ്പെടുത്തി. മുപ്പത്തിയെട്ട് വർഷങ്ങളുള്ള ആ ആദ്യ ഘട്ടത്തിൽ, “നാലു വർഷത്തെ” വളയം സമാപ്തിയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ അപമാനം വരുത്തപ്പെടുന്നു; നാലു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 1453-ൽ, കിഴക്കൻ റോമിന്റെ തലസ്ഥാനനഗരം കൈവശപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.

1453-ൽ ഒട്ടോമാൻ തുർക്കികൾ ആയിരുന്നാലും, അല്ലെങ്കിൽ ഒസ്മാന്റെ മകൻ 1337-ൽ നിക്കോമീഡിയയും 1331-ൽ നിക്കേയയും ഇരുവരെയും കീഴടക്കിയത് ആയിരുന്നാലും, ഈ മൂന്നു സംഭവങ്ങളിലും ഓരോ തലസ്ഥാനനഗരവും ചരിത്രത്തിലെ ഏതോ ഘട്ടത്തിൽ കിഴക്കൻ റോമിന്റെ തലസ്ഥാനമായി സേവിച്ചിരുന്നു. ഈ മൂന്ന് വരികളും കിഴക്കൻ റോമിന്റെ കീഴടക്കലിനെ തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ മൂന്ന് വരികളിൽ ഓരോന്നും ഇസ്ലാം ആദ്യം ഭൂപ്രദേശം കീഴടക്കുകയും അതിനുശേഷം കിഴക്കൻ റോമിന്റെ തലസ്ഥാനം കീഴടക്കുകയും ചെയ്തതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഈ മൂന്ന് തലസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നൊന്നിന്റെയും പേര് അതത് ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ പേരിനോടു ഒരുപോലെയാണ്. ആ മൂന്ന് വരികളിൽ ഓരോന്നിന്നും വ്യക്തമായ ആൽഫാ-ഒമേഗാ ചരിത്രപാത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്. സാമ്രാജ്യാധിപനും സാമ്രാജ്ഞിയും ഇരുവരും ഇസ്ലാമിനാൽ അപമാനിക്കപ്പെട്ടതിലൂടെ ഒരു സഭ-രാജ്യ ബന്ധത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനൊപ്പം, ആ പ്രവചനാത്മക അപമാനം അവരുടെ വരികളെ പാശ്ചാത്യ റോമിനോടും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം 330-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിനെ റோம் നഗരത്തേക്കാൾ മേന്മ നൽകി കോൺസ്റ്റാന്റിൻ മഹാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ പാശ്ചാത്യ റോമും അപമാനിക്കപ്പെട്ടു. പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ അന്തിമ അപമാനം അവസാന സാമ്രാട്ടിനോടുകൂടെ 476-ൽ വന്നു, അതിനുശേഷം അതിവേഗത്തിൽ അതിന്റെ അധഃപതനം തുടരുകയുണ്ടായി.

കിഴക്കൻ റോമിനോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ പാശ്ചാത്യ റോം സഭയായിരുന്നു; കിഴക്ക് രാജ്യമായിരുന്നു. 330-ൽ തുടക്കത്തിൽ അപമാനം, തുടർന്ന് 476-ൽ അപമാനം, പിന്നെ 782-ലും വീണ്ടും 1449-ലും. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വിഭജനത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്ന അപമാനത്തിന്റെ ഒരു രേഖ—476-ൽ ചക്രവർത്താവിനെയും അതിനാൽ സാമ്രാജ്യത്തെയും നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതിന്റേതായ അപമാനത്തോടെ തുടർന്ന്, പിന്നീട് ഇസ്ലാം ആദ്യം 782-ൽ കിഴക്കൻ പ്രദേശത്തേക്കും പിന്നെ 1453-ൽ കിഴക്കൻ തലസ്ഥാനത്തേക്കും അപമാനം കൊണ്ടുവന്നു.

ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഇസ്‌ലാം കിഴക്കൻ റോമിന്റെയും പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെയും ഇരട്ട വംശരേഖയെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു; ഇന്നത്തെ ഇസ്‌ലാം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചം മില്ലറൈറ്റ് മുൻഗാമികൾക്കു ഇസ്‌ലാമിനെക്കുറിച്ചുണ്ടായിരുന്ന അടിസ്ഥാന വെളിച്ചത്തോടു യോജിച്ചിരിക്കുന്നതുമാത്രമല്ല, അതിനെ വളരെ ദൂരത്ത് അതിക്രമിച്ചുമാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. 2024-ൽ ആരംഭിച്ച, ‘ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്ന നിന്റെ ജനത്തിലെ കവർച്ചക്കാർ ആരാണ്’ എന്ന ചോദ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരീക്ഷണകാലം ആ പരീക്ഷണഘട്ടത്തിന്റെ ആൽഫ ആയിരുന്നു; ഇപ്പോൾ പരീക്ഷണഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം, വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ ഇസ്‌ലാം എന്ന വിഷയത്തിൽനിന്നുള്ള വെളിച്ചം, ഈ ഇപ്പോഴത്തെ അന്ത്യദിനങ്ങൾ വരെയും ഒരിക്കലും വിലയിരുത്തപ്പെടാതിരുന്ന പാശ്ചാത്യ റോമിനെയും കിഴക്കൻ റോമിനെയും സംബന്ധിച്ച സാക്ഷികളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.

ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ പത്താം വാക്യം മുതൽ പതിനാറാം വാക്യം വരെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ചരിത്രരേഖകളെ, ഈ ലേഖനങ്ങളിൽ ഇതിനകം പരിഗണനയിൽ ഉള്ള രേഖകളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സാക്ഷ്യങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ട്, ഒൻപതാം അദ്ധ്യായം മുതൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായം വരെയുള്ള ഇസ്‌ലാമിന്റെ പ്രവാചക രേഖകൾ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുന്നു. എന്നാൽ ഇസ്‌ലാമിന്റെ ഉദയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവാചക ദൃഷ്ടാന്തത്തിനുള്ളിൽ മില്ലറൈറ്റുകളുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിയാലായിരം പേരുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും ഉദയവും ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാടു ഒൻപതിലെ സമയപ്രവചനങ്ങളുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ ഉറച്ചുവെക്കപ്പെട്ടതും അതിന്റെ ഭാഗമായതുമായ രണ്ട് നാലുവർഷകാലഘട്ടങ്ങൾ 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള നാലു വർഷങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. 1844-ൽ പ്രവാചകകാലം ഇനി ഇല്ല; ആകയാൽ പ്രതീകാത്മകമായ ആ നാലുവർഷകാലഘട്ടം സമയത്താൽ അല്ല, അതിന്റെ പ്രവാചക സവിശേഷതകളാൽ ആണ് നിർവചിക്കപ്പെടുന്നത്. ആദ്യത്തെ നാലുവർഷകാലഘട്ടം, തന്റെ പിതാവ് ആ പ്രദേശം കീഴടക്കിയതിന് മുപ്പത്തിയെട്ട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 1337-ൽ കിഴക്കൻ റോമിന്റെ മുൻ തലസ്ഥാനമായ നിക്കോമീഡിയയെ ഇസ്‌ലാം കീഴടക്കിയതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. രണ്ടാം നാലുവർഷകാലഘട്ടം 1449-ൽ ഇസ്‌ലാം വരുത്തിച്ചേർത്ത കിഴക്കൻ റോമിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും മതപരവുമായ ഭരണാധികാരികളുടെ അപമാനീകരണത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; മൂന്നാം നാലുവർഷകാലഘട്ടം 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് തന്റെ മഹത്വത്താൽ ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിച്ച ദൂതൻ ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ മഹിമാപൂർണമായ ഒരു പ്രത്യക്ഷീകരണത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

നൂറ്റിനാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിനിടെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രവുമായി, ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം ഒത്തുചേരുന്നു. ആ അന്തിമ മുദ്രയിടൽപ്രവർത്തി പാപത്തിന്റെ മാച്ചുകളയലാണ്; അത് ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും ഒരുമിക്കുന്നതുമാണ്; ഇസ്ലാം കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു യുദ്ധത്തിനിടയിലാണത് സംഭവിക്കുന്നത്.

ഓരോ പ്രവചനത്തിന്റെയും സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തി അന്ത്യദിവസങ്ങളിലാണുള്ളത്; അതുകൊണ്ടു ഈ ഭാഗം ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിനെയാണ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. വെളിപ്പാട് ഒൻപതിലെ ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനം, ഇസ്ലാം നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ട 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് പര്യവസാനിച്ച ചരിത്രത്തിൽ, ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്ന ശക്തിയുടെ ഏറ്റവും സമ്പൂർണ്ണ ദൃഷ്ടാന്തം ഒരുമിച്ചു കൊണ്ടുവരുവാൻ വേണ്ട ചരിത്രപരമായ താക്കോൽ നൽകുന്നു. ആ ഘട്ടത്തിൽനിന്ന് വെളിപ്പാട് ഒൻപതിന്റെ സാക്ഷ്യം പത്താം അധ്യായത്തിലേക്കും ആദ്യദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും ചരിത്രത്തിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. പിന്നെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ മൂന്നാം കഷ്ടം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ പെട്ടെന്ന് എത്തുന്നു; അപ്പോഴാണ് മൂന്നാം ദൂതന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളി ആരംഭിക്കുന്നത്. ഒൻപതാം അധ്യായം, ദാനിയേലിലും വെളിപ്പാടിലും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളുടെ ഉയർച്ചയും വീഴ്ചയും ക്രമീകരിക്കുന്നതിൽ, ഇസ്ലാമിന്റെ താക്കോലാണ്. പത്തും പതിനൊന്നും അധ്യായങ്ങൾ ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാരുടെ അനുഭവത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഒൻപതാം അധ്യായം ബാഹ്യദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രതീകത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; പത്തും പതിനൊന്നും അധ്യായങ്ങൾ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കു കുഞ്ഞാടിനെ അനുഗമിക്കുന്നതോടു ബന്ധപ്പെട്ട ആന്തരികദർശനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ പത്താം അധ്യായം, തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ പുസ്തകത്തോടുകൂടെ ഇറങ്ങിവരുന്ന ശക്തനായ ദൂതനായി ക്രിസ്തുവിനെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ആ സംഭവം, വെളിപ്പാട് ഒൻപതാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നു നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും നിർണ്ണയിക്കുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ, 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11-ന് നിവൃത്തിയായി. വെളിപ്പാട് പത്ത്, യോഹന്നാന്റെ ഉദരത്തിൽ സന്ദേശം കയ്പായി മാറിയ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ തുടർന്നുവരുന്ന ചരിത്രത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള നാല് വർഷങ്ങൾ ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ വരവോടെ ആരംഭിച്ച് മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ വരവോടെ അവസാനിക്കുന്നു. 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11-ലെ നിവൃത്തിക്കു ശേഷമുള്ള ആ നാല് വർഷങ്ങൾ, മൂന്നു നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും ആരംഭിച്ച ഘട്ടത്തിൽ 1449 ജൂലൈ 27 മുതൽ 1453 വരെ നീണ്ട നാല് വർഷങ്ങളാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. ഈ ഇരുവർഷകാലങ്ങളുമെല്ലാം 1333 മുതൽ 1337 വരെ നിക്കോമീദിയയുടെ വളയപ്പിടുത്തത്തിന്റെ നാല് വർഷങ്ങളുമായി ഒത്തുചേരുന്നു. പ്രതീകാത്മകമായി, കിഴക്കൻ റോം ഇസ്ലാമിനാൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം കീഴടക്കപ്പെട്ടു. ഒന്നാമത്തേത് 1331-ൽ നൈസിയയുടെ വളയപ്പിടുത്തത്തിൽ, പിന്നെ 1337-ൽ നിക്കോമീദിയയുടെ നാല് വർഷത്തെ വളയപ്പിടുത്തത്തിൽ, പിന്നെ 1453-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ വളയപ്പിടുത്തത്തിൽ ആയിരുന്നു.

ഡയോക്ലീഷ്യൻ 293-ൽ റോമിനെ നിയമപരമായി കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിച്ചു; കോൺസ്റ്റന്റൈൻ 330-ൽ പ്രവചനാത്മകമായി റോമിനെ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിച്ചു. 395-ൽ ചക്രവർത്തിയായ തീയോഡോസിയസ് ഒന്നാമന്റെ മരണത്തെ തുടർന്ന്, സാമ്രാജ്യം ഔപചാരികമായും സ്ഥിരമായും വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; കാരണം, അവൻ കിഴക്കിനെയും പടിഞ്ഞാറിനെയും തന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർക്കു അവകാശമായി വിട്ടുകൊടുത്തു. 1054-ൽ ഉണ്ടായ “മഹാവിഭേദത്തിൽ” കത്തോലിക്കാ സഭ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് വന്ന പതനത്തെപ്പോലെ തന്നേ ഈ വിഭജനവും ക്രമാനുഗതമായിരുന്നു. ആ വിഭജനം ഇന്നുവരെ നിലനിൽക്കുന്നു. ആ തീയതിമുതൽ അമ്പത് വർഷത്തിനുള്ളിൽ, റോമിലെ പാശ്ചാത്യസഭ ഇസ്ലാമിനെതിരായി ഏകദേശം രണ്ടുനൂറ് വർഷം നീണ്ട ക്രൂസേഡുകൾ ആരംഭിച്ചു. പാശ്ചാത്യ റോം 476-ൽ തന്റെ അവസാന ചക്രവർത്തിയെ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ വീണുപോയി. കിഴക്കൻ റോം 1453-ൽ വീണു. പോപ്പത്വ റോം 1798-ൽ വീണു. പൗരാണിക റോം 293, 330, 395 എന്നീ വർഷങ്ങളിൽ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. പോപ്പത്വ റോം 1054-ൽ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. ദൈവവചനപഠനത്തിൽ രാജ്യങ്ങളുടെ ഉദയവും പതനവും പ്രാഥമികമായ ഒരു സന്ദർഭസൂചികയാണെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാട് ഗ്രന്ഥത്തിലെ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ നിന്ന് ചരിത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്ന രാജ്യങ്ങൾ, ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നത് റോമാണ് എന്ന വാദത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇസ്ലാമിനും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിനും ഇടയിലെ പ്രവാചകബന്ധം, കഴുതപ്പുറത്ത് കയറി ക്രിസ്തു യെരൂശലേമിലേക്കു പ്രവേശിച്ചതാൽ മുൻകൂട്ടി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ സന്ദേശം, ആദ്യ കഷ്ടതയുടെ കാലത്ത് ആരംഭിച്ചും, പ്രവചനത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ഭാഗത്തിൽ രണ്ടാമത്തെ കഷ്ടതയിൽ തുടർന്നും, അതേ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയോടെ ആരംഭിച്ച ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം ഉണ്ടായ നാലു വർഷത്തെ ചരിത്രത്തിൽ അതിന്റെ നിവൃത്തിയിലെത്തിയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കാലപ്രവചനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിനുള്ള തെളിവാണ്. “മുപ്പത്തിയെട്ടും രണ്ടു വർഷവും” (1299 and 1301) എന്ന പ്രതീകത്തോടെ ഇസ്ലാമിന്റെ ഉദയം അടയാളപ്പെടുത്തി പ്രവചനം ആരംഭിച്ചു; “മുപ്പത്തിയെട്ടും രണ്ടു വർഷവും” (1838 and 1840) എന്ന പ്രതീകത്തോടെ മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ഉദയം അടയാളപ്പെടുത്തി അത് സമാപിച്ചു.

1844-ൽ, 1333 മുതൽ 1337 വരെയുള്ള നിരോധനത്താലും 1449 മുതൽ 1453-ലെ നിരോധനം വരെയുള്ള കാലത്താലും പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന മില്ലറൈറ്റുകളുടെ നാലുവർഷകാലയളവിന്റെ സമാപ്തിയിൽ, പ്രവാചകകാലം ഇനി പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പതാക ഉയർത്തപ്പെടുന്നത് ഇസ്‌ലാം ഉയർത്തപ്പെടുന്ന പ്രവചനത്തോടു നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേർ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവത്തെ സമ്പൂർണ്ണമായി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു; പ്രതീകാത്മകമായ മറ്റു അവതരണങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു “തിരഞ്ഞെടുത്ത മുന്തിരിവള്ളി” ആകുന്നു. ഉല്പത്തി 16:12-ൽ ഇശ്മായേൽ ഒരു “കാട്ടുമനുഷ്യൻ” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

“കാട്ടുകഴുത” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദം അറേബ്യയിലെ കാട്ടുകഴുതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിനിധികൾ കാട്ടുകഴുതയുടെ സന്ദേശത്തിന്മേൽ സവാരി ചെയ്യുന്നു—ക്രിസ്തു യെരൂശലേമിലേക്കു സവാരി ചെയ്ത കഴുത, ബിലെയാം അതിനെ മൂന്നാം പ്രാവശ്യം അടിച്ചതിനുശേഷം ഒടുവിൽ സംസാരിച്ച കഴുത. 1840-ൽ ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയ സന്ദേശം പ്രസംഗിച്ച ദൂതന്മാർ, ആ പ്രസ്ഥാനത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയ സന്ദേശം സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന അതേ പ്രവചനചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ പ്രസക്തവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു പ്രവചനം കണ്ടില്ല. 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ചരിത്രത്തെ മാതൃകപ്പെടുത്തിയ അതേ സമയംപ്രവചനത്തിനുള്ളിലെ രണ്ടു നാലുവർഷകാലഘട്ടങ്ങളും അവർ കണ്ടില്ല. യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം ഇപ്പോൾ “പുരാതന പാതകളിൽ” നിന്നുള്ള, മുമ്പ് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത വെളിച്ചം തുറന്നു കൊടുക്കുകയാണ്; അത് 2023 ഡിസംബർ 31 മുതൽ തുറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ വെളിച്ചത്തോടു യോജിക്കുന്ന വെളിച്ചമാണ്. നാഷ്വില്ലിനെ ആക്രമിക്കുന്നത് ഇസ്‌ലാമാണോ എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതു സംശയവും അത് നീക്കിക്കളയുന്നു. ഈ വെളിച്ചം റോമിന്റെ പ്രതീകത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; അങ്ങനെ, 2024-ൽ “നിന്റെ ജനത്തിന്റെ കവർച്ചക്കാരൻമാർ” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുണ്ടായ ആൽഫാ വിവാദത്തിനുള്ള ഒമേഗാ പ്രസ്താവനയായി അത് മാറുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ അതേ പ്രതീകത്തെക്കുറിച്ചുണ്ടായ വാദത്തിന്റെ ഒമേഗാ പ്രതീകവും അതുതന്നെയാണ്. വെളിപ്പാട് ഒമ്പതിലെ സമയംപ്രവചനങ്ങളിലെ ഇസ്‌ലാം, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രവെക്കൽ സമയത്തിന്റെ ആന്തരിക ചരിത്രത്തിനിടയിലെ ബാഹ്യ സന്ദേശമാണെന്ന് അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. നാം ഈ സത്യത്തെ കുറെക്കാലമായി പഠിപ്പിച്ചുവരുന്നു; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ വെളിപ്പാട് ഒമ്പതിൽ ആരംഭിച്ച് വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു രേഖയിൽ ഇത് തെളിയിക്കാനാകും. 1840 മുതൽ 1844 വരെ നിവൃത്തിയായ ഇസ്‌ലാമിന്റെ സമയംപ്രവചനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മൂന്നാമത്തെ നാലുവർഷകാലഘട്ടം, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രവെക്കൽ സമയത്തെ ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ മഹാഭൂകമ്പത്താൽ ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ ഒരു കൊടിയായി ഉയർത്തപ്പെടുന്നു.

യെഹെസ്‌കേൽ മുപ്പത്തിയേഴിൽ ദൈവജനങ്ങളെ ഒരു സൈന്യമായി ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കുന്നത് ആദാമിന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന രണ്ടുഘട്ട പ്രക്രിയയാണ്. ആദ്യം ആദാം മണ്ണുകൊണ്ടു രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നെ ക്രിസ്തു അവനിൽ ജീവശ്വാസം ഊതിക്കൊടുത്തു. യെഹെസ്‌കേലിൽ ആദ്യ പ്രവചനം മരിച്ച ശരീരങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു, എന്നാൽ അവ ഇപ്പോഴും മരിച്ചവരായിത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് നാലു കാറ്റുകളെയും ആ ശരീരങ്ങളുടെ മേൽ ഊതപ്പെടുന്നു; അപ്പോൾ അവർ മഹാസൈന്യമായി എഴുന്നേൽക്കുന്നു. മുപ്പത്തെട്ടും നാല്പതും എന്ന സംഖ്യകൾ ആ രണ്ടുഘട്ടങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഈ കാര്യങ്ങൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ തുടരും.