ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങള് പരസ്പരം പരിപൂരകങ്ങളാകുന്നു; അതായത്, ഒരുമിച്ച് അവ പൂര്ണ്ണത പ്രാപിക്കുന്നു.
“വെളിപ്പാടിൽ ബൈബിളിലെ എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും ഒന്നിച്ചുകൂടുകയും അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ ദാനീയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ പൂരകഭാഗമുണ്ട്.” അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, 585.
ബൈബിളിലെ പ്രവചനങ്ങളിലെ രാജ്യങ്ങളായിരിക്കണം പ്രവചനവിദ്യാർത്ഥിയുടെ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രം; കാരണം പിന്നാക്കാലങ്ങളിലെ ബാഹ്യചരിത്രം പ്രധാനമായും അവിടെയാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
“രാജ്യങ്ങളുടെ ഉദയത്തെയും അസ്തമയത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന കാരണങ്ങളെ ദൈവവചനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പഠിച്ചറിയുന്നതാണ് അതിനേക്കാൾ ഏറെ ശ്രേഷ്ഠം. യൗവനം ഈ രേഖകൾ പഠിക്കട്ടെ; അപ്പോൾ ജാതികളുടെ യഥാർത്ഥ സമൃദ്ധി ദൈവീയ തത്വങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചതോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നതായി അവർ കാണും. മഹത്തായ നവീകരണപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രവും അവൻ പഠിക്കട്ടെ; അപ്പോൾ ഈ തത്വങ്ങൾ എത്രത്തോളം അവജ്ഞിക്കപ്പെടുകയും വിദ്വേഷിക്കപ്പെടുകയും, അവയുടെ വക്താക്കൾ തടവറയിലേക്കും വധവേദിയിലേക്കും കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അതേ ത്യാഗങ്ങളാൽ തന്നേ അവ ഒടുവിൽ ജയിച്ചടക്കിയതായി അവൻ കാണും.” വിദ്യാഭ്യാസം, 238.
“മഹത്തായ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ” ആയിരിക്കട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ “രാജ്യങ്ങളുടെ ഉദയവും പതനവും” ആയിരിക്കട്ടെ, വിശുദ്ധ ചരിത്രങ്ങൾ ദൈവവചനത്തിൽ ജീവൻ-മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയമാണ്. സത്യത്തെ സ്നേഹിക്കാത്തവർ, തുടർന്ന് ശക്തമായ വഞ്ചന സ്വീകരിക്കുന്നവർ, അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതു അവർ ആ ഭാഗത്തിൽ പൗലൊസ് തിരിച്ചറിയിച്ച സന്ദേശം നിരസിക്കുവാൻ തെരഞ്ഞെടുത്തതുകൊണ്ടാണെന്ന് രണ്ടാം തെസ്സലോനിക്ക്യർ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പൗലൊസ് രേഖപ്പെടുത്തി. ആ ഭാഗം പൗരാണിക റോമും പാപ്പായ റോമും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അത് പെർഗമോസും ത്യാതിരയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും തന്നേ ആകുന്നു; അതുപോലെ ഇരുമ്പും കളിമണ്ണും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും, അതുപോലെ മഹാസർപ്പവും പാപ്പാസഭയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും ആകുന്നു. ത്യാതിരയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പാപ്പായ റോമിന്റെ ഉദയവും പെർഗമോസാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പൗരാണിക റോമിന്റെ പതനവും ശക്തമായ വഞ്ചന സ്വീകരിക്കുന്നവർ വെറുക്കുന്ന ഒരു സത്യമാണ്.
മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ, 1843-ലെ പയനിയർ ചാർട്ടിൽ ഇടം നേടിയ മില്ലറൈറ്റുകളും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളും തമ്മിലുള്ള വാദം ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ “നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാർ” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രശക്തി ഏതാണ് എന്ന കാര്യത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകൾ വാദിച്ചതുപോലെ ആ കള്ളന്മാർ പേഗൻ റോമിന്റെ ഉദയമായിരുന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ അവകാശപ്പെട്ടതുപോലെ സെല്യൂസിഡുകളുടെ പതനമായിരുന്നോ?
“പ്രവർത്തനരംഗത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ഓരോ ജാതിക്കും ഭൂമിയിൽ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനം കൈവശം വെക്കാൻ അനുമതി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്; ‘കാവൽക്കാരനും വിശുദ്ധനും’ എന്നവന്റെ ഉദ്ദേശ്യം അവർ നിറവേറ്റുമോ എന്നു കാണപ്പെടേണ്ടതിന്നാണ് അത്. ലോകത്തിലെ മഹാസാമ്രാജ്യങ്ങളായ ബാബിലോൻ, മേദോ-പേർഷ്യ, ഗ്രീസ്, റോം എന്നിവയുടെ ഉദയവും പതനവും പ്രവചനം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇവയിൽ ഓരോന്നിലും, കുറഞ്ഞ ശക്തിയുള്ള ജാതികളിലേതുപോലെതന്നെ, ചരിത്രം സ്വയം ആവർത്തിച്ചു. ഓരോന്നിനും പരീക്ഷണത്തിന്റെ കാലഘട്ടമുണ്ടായിരുന്നു; ഓരോന്നും പരാജയപ്പെട്ടു; അതിന്റെ മഹത്വം മങ്ങിയുപോയി; അതിന്റെ ശക്തി ഒഴിഞ്ഞുപോയി; അതിന്റെ സ്ഥാനം മറ്റൊന്ന് കൈവശപ്പെടുത്തി....”
“വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്റെ താളുകളിൽ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ ജാതികളുടെ ഉദയവും പതനവും മുഖാന്തരം, വെറും ബാഹ്യവും ലോകീയവുമായി മഹത്വം എത്രമാത്രം നിസ്സാരമാണെന്ന് അവർ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. തന്റെ സമസ്ത ശക്തിയോടും മഹിമയോടും കൂടിയ ബാബിലോൻ—അതിന്റെ സമം നമ്മുടെ ലോകം പിന്നീട് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ശക്തിയും മഹിമയും—അന്നത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് അത്ര സ്ഥിരവും നിലനിൽപ്പുള്ളതുമായതായി തോന്നിയിരുന്നതെങ്കിലും, അത് എത്ര സമ്പൂർണ്ണമായി കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു! ‘പുല്ലിന്റെ പുഷ്പം’പോലെ അത് നശിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ തന്റെ അടിസ്ഥാനമായി ഇല്ലാത്ത എല്ലാം അങ്ങനെ തന്നെയാണ് നശിച്ചുപോകുന്നത്. അവന്റെ ഉദ്ദേശവുമായി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടതും അവന്റെ സ്വഭാവത്തെ പ്രകടിപ്പ Jennings? Wait typo. Let's fix. Need only translation. Let's produce correct Malayalam.
ബൈബിള് ചരിത്രം എന്നത് സോളമോന് പറഞ്ഞതുപോലെ ഇല്ലെങ്കില് നശിച്ചുപോകുന്ന ആ ദര്ശനമാണ്. വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ അഞ്ചും പത്തും വാക്യങ്ങളില് “അഞ്ചു മാസം” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നൂറ്റിയമ്പത് വര്ഷങ്ങളെ മില്ലറൈറ്റുകള് തിരിച്ചറിഞ്ഞും പ്രസംഗിച്ചും ചെയ്തു; എന്നാല് വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അധ്യായത്തില് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ അവർ ആഴത്തില് അന്വേഷിച്ചില്ല. പത്താം വാക്യത്തിലെ അഞ്ചു മാസങ്ങളെ അവർ ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു; എന്നാല് അഞ്ചും പത്തും വാക്യങ്ങളില് “അഞ്ചു മാസം” എന്ന പ്രയോഗം രണ്ടിടത്തും ഉള്ളതിനാല്, അത് ആ രണ്ടു വാക്യങ്ങളിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പീഡനത്തിന്റെ പ്രവചനത്തോടുള്ള ഒരു ഊന്നല് മാത്രമാണെന്ന് അവർ വിചാരിച്ചുവെന്നു വ്യക്തമാണ്. ഇപ്പോള് എളുപ്പത്തില് തെളിയിക്കാവുന്നതുപോലെ, അഞ്ചാം വാക്യത്തില് “അഞ്ചു മാസം” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കുമ്പോള്, അത് മുഹമ്മദ് മരിച്ച ക്രി.വ. 632-ല് ആരംഭിച്ച്, ബൈസന്തിയൻ, അഥവാ കിഴക്കന് റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിലെ സാമ്രാജ്ഞിയായ ഐറീന്റെ അപമാനത്തോടുകൂടി ക്രി.വ. 782-ല് അവസാനിച്ച നൂറ്റിയമ്പത് വര്ഷങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
വചനം പത്തിലെ പ്രയോഗത്തിൽ മുൻഗാമികൾ ശരിയായിരുന്നു; അതായത്, 1299 ജൂലൈ 27-ന് നിക്കോമീഡിയയിലെ യുദ്ധത്തെ, ഒരുനൂറും അമ്പതു വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭമായി അവർ എടുത്തു; ആ കാലഘട്ടം 1449 ജൂലൈ 27-ന് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ ഭരിച്ച അവസാന കോൺസ്റ്റാന്റൈന്റെ അപമാനത്തോടുകൂടി അവസാനിച്ചു. വരിയിന്മേൽ വരിയായി, ഒരുനൂറും അമ്പതു വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലയളവ് സർവ്വലോക ഇസ്ലാമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ആദ്യം വരുന്ന കഷ്ടതകളായ അറേബ്യയിലെ ഇസ്ലാമും രണ്ടാമത്തെ കഷ്ടതകളായ തുർക്കിയിലെ ഇസ്ലാമും അതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ചക്രവർത്തിയെയും ചക്രവർത്തിനിയെയും ഒരുമിച്ചു അപമാനിച്ച ആ ഇസ്ലാം, ഐറീൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയും അവസാന കോൺസ്റ്റാന്റൈൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പുരുഷനും ചേർന്ന് രൂപംകൊള്ളുന്ന ഒരു രാജ്യത്തെ സർവ്വലോക ഇസ്ലാം ജയിച്ചടക്കുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.
ഐറീന്റെ അപമാനത്തോടെ അവസാനിക്കുന്ന നൂറ്റി അമ്പതു വർഷങ്ങളിൽ, അറേബ്യയിലെ ഇസ്ലാം ബൈസന്തിയത്തിന്റെ പ്രദേശമോ അധീനപ്രദേശമോ കൈവശപ്പെടുത്തി; അതിന്റെ ഫലമായി ഐറീൻ അത്രത്തോളം അപമാനിതയായ നിലയിലേക്കു തള്ളപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, മറ്റു നിർബന്ധിത ആവശ്യങ്ങളോടൊപ്പം മൂന്നു വർഷത്തേക്ക് കപ്പം കൊടുക്കുവാൻ അവൾ നിർബന്ധിതയായി. അവസാനത്തെ കോൺസ്റ്റന്റിന്റെ അപമാനം സംഭവിച്ചപ്പോൾ, അത് നാലു വർഷത്തെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി; ആ കാലഘട്ടം ഉപരോധത്തിലും കിഴക്കൻ റോമിന്റെ തലസ്ഥാനത്തിന്റെ പതനത്തിലുമാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. ഇരു സാഹചര്യങ്ങളിലും അത് ഇസ്ലാമായിരുന്നു—ഐറീനുവേണ്ടി അറേബ്യൻ ഇസ്ലാം, അവസാനത്തെ കോൺസ്റ്റന്റിനുവേണ്ടി തുർക്കിഷ് ഇസ്ലാം. അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ, ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും കഷ്ടതകളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അറേബ്യൻ ഇസ്ലാമിന്റെയും തുർക്കിഷ് ഇസ്ലാമിന്റെയും രണ്ടു സാക്ഷികളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ലോകവ്യാപക ഇസ്ലാം, ആദ്യം പ്രദേശം കൈവശപ്പെടുത്തുകയും പിന്നെ തലസ്ഥാനം കൈവശപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. കിഴക്കൻ റോമിലെ കോൺസ്റ്റന്റിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അന്ത്യകാല രാഷ്ട്രീയ സത്ത, കിഴക്കൻ റോമിലെ ഐറീനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അന്ത്യകാല മതസത്തയോടു പ്രതീകാത്മകമായി വിവാഹിതമാണ്. മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ എന്ന പ്രതീകം ആദ്യം യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലും പിന്നീട് ലോകത്തും സംഭവിക്കുന്നു എന്ന കാര്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഞാൻ “രാഷ്ട്രീയ സത്ത” എന്നും “മതസത്ത” എന്നും ഉള്ള പദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ, കോൺസ്റ്റന്റിന്റെയും ഐറീന്റെയും പ്രതീകാത്മക വിവാഹമാണ്; അവർ ഇരുവരും തങ്ങളുടെ പ്രദേശവും തലസ്ഥാനവും ഇസ്ലാമിനോടു നഷ്ടപ്പെടുന്നതിലൂടെ അപമാനിതരാകുന്നു.
രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളെയും പരസ്പരം ഒത്തുനിരത്തി നോക്കുമ്പോഴാണ് അവരുടെ വിവാഹം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്; മിലാന്റെ ഫർമാൻ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്ന 313-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിയയുടെയും ലിസിനിയസിന്റെയും വിവാഹത്തിലൂടെ അതിന് ഒരു പ്രതിരൂപം ലഭിച്ചു; അപ്പോൾ സ്മിർണയുടെ പ്രതീകാത്മക സഭ അവസാനിക്കുകയും പെർഗമോസിന്റെ പ്രതീകാത്മക സഭ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. പൗലോസ് ശക്തമായ ഭ്രമത്തിന് വിധേയരാകുന്നവരായി തിരിച്ചറിയുന്നവർ, പാപപുരുഷൻ വെളിപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പ് ഒരു വിശ്വാസത്യാഗം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പൗലോസിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് സന്ദേശം കാണാൻ നിരസിക്കുന്നു. ആ വിശ്വാസത്യാഗം പെർഗമോസിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നു; 538-ൽ പാപപുരുഷൻ വെളിപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് തുയാതീരയുടെ സഭ ആരംഭിച്ചു.
ആരും യാതൊരു വിധത്തിലും നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കാതിരിക്കട്ടെ; ആ ദിവസം മുമ്പെ ഒരു മഹാപത്യയം സംഭവിക്കയും പാപത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ, നാശത്തിന്റെ പുത്രൻ, വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്യാതെ വരികയില്ല. അവൻ ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും എതിർക്കുകയും അവയെക്കാൾ താനെത്തന്നെ ഉയർത്തിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ ദൈവമായി ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഇരുന്നു താനേ ദൈവമാണെന്ന് പ്രകടമാക്കുന്നു. 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:3, 4
കിഴക്കൻ റോത്തിന്റെ ചരിത്രം, കിഴക്കൻ റോത്തിനും പാശ്ചാത്യ റോത്തിനും ഇടയിലുള്ള പ്രതീകാത്മക ബന്ധത്തിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവാചകസത്യത്തിന് രണ്ട് സാക്ഷികളെ നൽകുന്നു. ആ ബന്ധത്തിൽ പാശ്ചാത്യ റോം സഭയും കിഴക്കൻ റോം രാജ്യവും ആകുന്നു. ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഇരിമ്പും കളിമണ്ണും ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, റോം സഭയും രാജ്യവും ചേർന്ന ഒരു സംയോജനമാണ്.
അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ലോകവ്യാപകമായ ഇസ്ലാം സഭയും രാജ്യവും ഒന്നിച്ചുകൂടിയ രൂപമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ശക്തിക്കെതിരേ വന്നു, അതിന്റെ പ്രദേശവും തലസ്ഥാനവും കൈവശപ്പെടുത്തുന്നു എന്നത് ഉറപ്പോടെ കാണാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കാരണം വെളിപ്പാടു ഒൻപതിന്റെ വിശുദ്ധചരിത്രത്തിലെ മറ്റു രണ്ടു സാക്ഷികളാൽ പിന്തുണയ്ക്കപ്പെടുന്നു. ഒസ്മാൻ 1299 ജൂലൈ 27-ന് നിക്കോമീഡിയയുടെ പ്രദേശം കീഴടക്കി; തുടർന്ന് രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം 1301-ൽ നിക്കേയയുടെ പ്രദേശവും കീഴടക്കി. അവന്റെ മകൻ 1331-ൽ നിക്കേയ എന്ന തലസ്ഥാനനഗരം കീഴടക്കി; അതേ മകൻ 1337-ൽ അവസാനിച്ച നാല് വർഷത്തെ നിരോധനയുദ്ധത്തിലൂടെ നിക്കോമീഡിയ എന്ന തലസ്ഥാനനഗരവും കീഴടക്കി. പയനിയർമാർ 1299 ജൂലൈ 27-നെ ഒസ്മാനുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി അടയാളപ്പെടുത്തി; എന്നാൽ ഒട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ചരിത്രപരമായ രണ്ടാമത്തെ പടിയായി നിക്കേയയുടെ യുദ്ധത്തെ അവർ ഒരിക്കലും പരിഗണിച്ചില്ല. 1299 ജൂലൈ 27 ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലെത്തുന്നതിനുള്ള പല പടികളിൽ ആദ്യത്തെ പടിയായിരുന്നു. തുർക്കിഷ് ഇസ്ലാമിന്റെ ആദ്യത്തെ രണ്ടു പടികൾ 1449-ൽ അവസാനിച്ച ഒരു പ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭം തിരിച്ചറിഞ്ഞു; പിന്നെയും 1840-ൽ, പിന്നെയും 9/11-ൽ, പിന്നെയും 2023 ഡിസംബർ 31-നും.
ആ രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളിൽ ഒന്നാമത്തേത് നൂറ്റി അമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭം മാത്രമല്ല അടയാളപ്പെടുത്തിയത്, മുപ്പത്തിയെട്ട് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭവും അതു അടയാളപ്പെടുത്തി. ഒസ്മാൻ നിക്കോമീഡിയയുടെ പ്രദേശം കൈവശപ്പെടുത്തിയതോടെയാണ് അത് ആരംഭിച്ചത്; ഒസ്മാന്റെ മകൻ നാല് വർഷം നീണ്ട നിരോധനത്തിന്റെ അവസാനം 1337-ൽ നിക്കോമീഡിയയുടെ തലസ്ഥാന നഗരം കൈവശപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, മുപ്പത്തിയെട്ട് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അത് അവസാനിച്ചു. മുപ്പത്തിയെട്ട് എന്ന സംഖ്യ “എഴുന്നേൽപ്പ്” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പ്രദേശം കൈവശപ്പെടുത്തിയ ഒസ്മാന്റെ പ്രാരംഭ ഘട്ടം തുർക്കിഷ് ഇസ്ലാമിന്റെ എഴുന്നേൽപ്പിനെ അടയാളപ്പെടുത്തി. മുപ്പത്തിയെട്ട് വർഷങ്ങളുള്ള ആ ആദ്യ ഘട്ടത്തിൽ, “നാല് വർഷം” നീണ്ട നിരോധനം സമാപ്തിയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. നൂറ്റി അമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ, അപമാനം വരുത്തപ്പെടുന്നു; നാലു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം 1453-ൽ കിഴക്കൻ റോമിന്റെ തലസ്ഥാന നഗരം കൈവശപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.
1453-ൽ ഒട്ടോമൻ തുർക്കികൾ ആയിരിക്കട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ 1337-ൽ നിക്കോമീഡിയയും 1331-ൽ നിക്കേയയും കൈവശപ്പെടുത്തിയ ഒസ്മാന്റെ മകനായിരിക്കട്ടെ, ഈ മൂന്ന് സംഭവങ്ങളിലും ഓരോ തലസ്ഥാനനഗരവും ചരിത്രത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഘട്ടത്തിൽ കിഴക്കൻ റോമിന്റെ തലസ്ഥാനമായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. ഈ മൂന്ന് രേഖകളൊക്കെയും കിഴക്കൻ റോമിന്റെ ജയത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് രേഖകളിൽ ഓരോന്നും ഇസ്ലാം ആദ്യം ഭൂപ്രദേശവും തുടർന്ന് കിഴക്കൻ റോമിന്റെ തലസ്ഥാനവും കീഴടക്കിയതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് തലസ്ഥാനങ്ങളുടെയും പേര് അതതു ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ പേരിനോടു ഒന്നുതന്നെയാണ്. ഈ മൂന്ന് രേഖകളിൽ ഓരോന്നിന്നും വ്യക്തമായ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയ ചരിത്രപ്രതിച്ഛായകൾ ഉണ്ട്. സാമ്രാട്ടിനെയും സാമ്രാജ്ഞിയെയും ഇസ്ലാം അപമാനിച്ചതിലൂടെ ഒരു സഭ-രാജ്യ ബന്ധം തിരിച്ചറിയിക്കുമ്പോൾ, ആ പ്രവാചകപരമായ അപമാനം അവരുടെ രേഖകളെ പാശ്ചാത്യ റോമിനോടും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; 330-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റൈൻ മഹാൻ റോം നഗരത്തെക്കാൾ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ പാശ്ചാത്യ റോമും അവനാൽ അപമാനിക്കപ്പെട്ടു. പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ അന്തിമ അപമാനം 476-ൽ അവസാന സാമ്രാട്ടിനോടുകൂടി വന്നു, അതിനുശേഷം അവിടെനിന്ന് അതിവേഗത്തിൽ തകർച്ച തുടർന്നു.
കിഴക്കൻ റോമിനോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ പാശ്ചാത്യ റോം സഭയായിരുന്നു; കിഴക്ക് രാജ്യമായിരുന്നു. 330-ൽ തുടക്കത്തിൽ അപമാനം, തുടർന്ന് 476-ൽ അപമാനം, പിന്നെ 782-ലും വീണ്ടും 1449-ലും. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വിഭജനത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്ന അപമാനത്തിന്റെ ഒരു രേഖ—476-ൽ ചക്രവർത്താവിനെയും അതിനാൽ സാമ്രാജ്യത്തെയും നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതിന്റേതായ അപമാനത്തോടെ തുടർന്ന്, പിന്നീട് ഇസ്ലാം ആദ്യം 782-ൽ കിഴക്കൻ പ്രദേശത്തേക്കും പിന്നെ 1453-ൽ കിഴക്കൻ തലസ്ഥാനത്തേക്കും അപമാനം കൊണ്ടുവന്നു.
ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഇസ്ലാം കിഴക്കൻ റോമിന്റെയും പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെയും ഇരട്ട വംശരേഖയെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു; ഇന്നത്തെ ഇസ്ലാം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചം മില്ലറൈറ്റ് മുൻഗാമികൾക്കു ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുണ്ടായിരുന്ന അടിസ്ഥാന വെളിച്ചത്തോടു യോജിച്ചിരിക്കുന്നതുമാത്രമല്ല, അതിനെ വളരെ ദൂരത്ത് അതിക്രമിച്ചുമാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. 2024-ൽ ആരംഭിച്ച, ‘ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്ന നിന്റെ ജനത്തിലെ കവർച്ചക്കാർ ആരാണ്’ എന്ന ചോദ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരീക്ഷണകാലം ആ പരീക്ഷണഘട്ടത്തിന്റെ ആൽഫ ആയിരുന്നു; ഇപ്പോൾ പരീക്ഷണഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം, വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ ഇസ്ലാം എന്ന വിഷയത്തിൽനിന്നുള്ള വെളിച്ചം, ഈ ഇപ്പോഴത്തെ അന്ത്യദിനങ്ങൾ വരെയും ഒരിക്കലും വിലയിരുത്തപ്പെടാതിരുന്ന പാശ്ചാത്യ റോമിനെയും കിഴക്കൻ റോമിനെയും സംബന്ധിച്ച സാക്ഷികളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.
ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ പത്താം വാക്യം മുതൽ പതിനാറാം വാക്യം വരെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ചരിത്രരേഖകളെ, ഈ ലേഖനങ്ങളിൽ ഇതിനകം പരിഗണനയിൽ ഉള്ള രേഖകളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സാക്ഷ്യങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ട്, ഒൻപതാം അദ്ധ്യായം മുതൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായം വരെയുള്ള ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രവാചക രേഖകൾ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുന്നു. എന്നാൽ ഇസ്ലാമിന്റെ ഉദയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവാചക ദൃഷ്ടാന്തത്തിനുള്ളിൽ മില്ലറൈറ്റുകളുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിയാലായിരം പേരുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും ഉദയവും ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാടു ഒൻപതിലെ സമയപ്രവചനങ്ങളുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ ഉറച്ചുവെക്കപ്പെട്ടതും അതിന്റെ ഭാഗമായതുമായ രണ്ട് നാലുവർഷകാലഘട്ടങ്ങൾ 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള നാലു വർഷങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. 1844-ൽ പ്രവാചകകാലം ഇനി ഇല്ല; ആകയാൽ പ്രതീകാത്മകമായ ആ നാലുവർഷകാലഘട്ടം സമയത്താൽ അല്ല, അതിന്റെ പ്രവാചക സവിശേഷതകളാൽ ആണ് നിർവചിക്കപ്പെടുന്നത്. ആദ്യത്തെ നാലുവർഷകാലഘട്ടം, തന്റെ പിതാവ് ആ പ്രദേശം കീഴടക്കിയതിന് മുപ്പത്തിയെട്ട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 1337-ൽ കിഴക്കൻ റോമിന്റെ മുൻ തലസ്ഥാനമായ നിക്കോമീഡിയയെ ഇസ്ലാം കീഴടക്കിയതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. രണ്ടാം നാലുവർഷകാലഘട്ടം 1449-ൽ ഇസ്ലാം വരുത്തിച്ചേർത്ത കിഴക്കൻ റോമിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും മതപരവുമായ ഭരണാധികാരികളുടെ അപമാനീകരണത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; മൂന്നാം നാലുവർഷകാലഘട്ടം 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് തന്റെ മഹത്വത്താൽ ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിച്ച ദൂതൻ ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ മഹിമാപൂർണമായ ഒരു പ്രത്യക്ഷീകരണത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.
നൂറ്റിനാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിനിടെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രവുമായി, ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം ഒത്തുചേരുന്നു. ആ അന്തിമ മുദ്രയിടൽപ്രവർത്തി പാപത്തിന്റെ മാച്ചുകളയലാണ്; അത് ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും ഒരുമിക്കുന്നതുമാണ്; ഇസ്ലാം കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു യുദ്ധത്തിനിടയിലാണത് സംഭവിക്കുന്നത്.
അവൻ അതലപാതാളക്കുഴി തുറന്നു; അപ്പോൾ വലിയൊരു ചൂളയുടെ പുകപോലെ ആ കുഴിയിൽനിന്നു പുക ഉയർന്നു; കുഴിയുടെ പുകനിമിത്തം സൂര്യനും വായുവും ഇരുണ്ടുപോയി. പുകയിൽനിന്നു വെട്ടുക്കിളികൾ ഭൂമിയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു; ഭൂമിയിലെ തെള്ളുകൾക്കുള്ള അധികാരംപോലെ അവയ്ക്കും അധികാരം ലഭിച്ചു. ഭൂമിയിലെ പുല്ലിനെയോ യാതൊരു പച്ചസസ്യത്തെയോ യാതൊരു വൃക്ഷത്തെയോ ഹാനി ചെയ്യരുതെന്നും, അവരുടെ നെറ്റികളിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്രയില്ലാത്ത മനുഷ്യരെ മാത്രമേ ഹാനി ചെയ്യാവൂ എന്നും അവയ്ക്കു കല്പിക്കപ്പെട്ടു. വെളിപ്പാടു 9:2–4.
ഓരോ പ്രവചനത്തിന്റെയും സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തി അന്ത്യദിവസങ്ങളിലാണുള്ളത്; അതുകൊണ്ടു ഈ ഭാഗം ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിനെയാണ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. വെളിപ്പാട് ഒൻപതിലെ ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനം, ഇസ്ലാം നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ട 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് പര്യവസാനിച്ച ചരിത്രത്തിൽ, ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്ന ശക്തിയുടെ ഏറ്റവും സമ്പൂർണ്ണ ദൃഷ്ടാന്തം ഒരുമിച്ചു കൊണ്ടുവരുവാൻ വേണ്ട ചരിത്രപരമായ താക്കോൽ നൽകുന്നു. ആ ഘട്ടത്തിൽനിന്ന് വെളിപ്പാട് ഒൻപതിന്റെ സാക്ഷ്യം പത്താം അധ്യായത്തിലേക്കും ആദ്യദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും ചരിത്രത്തിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. പിന്നെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ മൂന്നാം കഷ്ടം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ പെട്ടെന്ന് എത്തുന്നു; അപ്പോഴാണ് മൂന്നാം ദൂതന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളി ആരംഭിക്കുന്നത്. ഒൻപതാം അധ്യായം, ദാനിയേലിലും വെളിപ്പാടിലും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളുടെ ഉയർച്ചയും വീഴ്ചയും ക്രമീകരിക്കുന്നതിൽ, ഇസ്ലാമിന്റെ താക്കോലാണ്. പത്തും പതിനൊന്നും അധ്യായങ്ങൾ ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാരുടെ അനുഭവത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഒൻപതാം അധ്യായം ബാഹ്യദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രതീകത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; പത്തും പതിനൊന്നും അധ്യായങ്ങൾ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കു കുഞ്ഞാടിനെ അനുഗമിക്കുന്നതോടു ബന്ധപ്പെട്ട ആന്തരികദർശനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.
വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ പത്താം അധ്യായം, തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ പുസ്തകത്തോടുകൂടെ ഇറങ്ങിവരുന്ന ശക്തനായ ദൂതനായി ക്രിസ്തുവിനെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ആ സംഭവം, വെളിപ്പാട് ഒൻപതാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നു നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും നിർണ്ണയിക്കുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ, 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11-ന് നിവൃത്തിയായി. വെളിപ്പാട് പത്ത്, യോഹന്നാന്റെ ഉദരത്തിൽ സന്ദേശം കയ്പായി മാറിയ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ തുടർന്നുവരുന്ന ചരിത്രത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള നാല് വർഷങ്ങൾ ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ വരവോടെ ആരംഭിച്ച് മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ വരവോടെ അവസാനിക്കുന്നു. 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11-ലെ നിവൃത്തിക്കു ശേഷമുള്ള ആ നാല് വർഷങ്ങൾ, മൂന്നു നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ച് ദിവസവും ആരംഭിച്ച ഘട്ടത്തിൽ 1449 ജൂലൈ 27 മുതൽ 1453 വരെ നീണ്ട നാല് വർഷങ്ങളാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. ഈ ഇരുവർഷകാലങ്ങളുമെല്ലാം 1333 മുതൽ 1337 വരെ നിക്കോമീദിയയുടെ വളയപ്പിടുത്തത്തിന്റെ നാല് വർഷങ്ങളുമായി ഒത്തുചേരുന്നു. പ്രതീകാത്മകമായി, കിഴക്കൻ റോം ഇസ്ലാമിനാൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം കീഴടക്കപ്പെട്ടു. ഒന്നാമത്തേത് 1331-ൽ നൈസിയയുടെ വളയപ്പിടുത്തത്തിൽ, പിന്നെ 1337-ൽ നിക്കോമീദിയയുടെ നാല് വർഷത്തെ വളയപ്പിടുത്തത്തിൽ, പിന്നെ 1453-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ വളയപ്പിടുത്തത്തിൽ ആയിരുന്നു.
ഡയോക്ലീഷ്യൻ 393-ൽ റോമിനെ നിയമപരമായി കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിച്ചു; കോൺസ്റ്റന്റൈൻ 330-ൽ റോമിനെ പ്രവാചകപരമായി കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിച്ചു. 395-ൽ ചക്രവർത്തിയായ തിയോദോഷ്യസ് I-ന്റെ മരണത്തെത്തുടർന്ന്, അദ്ദേഹം കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും തന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർക്കു അവകാശമായി വിട്ടുകൊടുത്തതിനാൽ സാമ്രാജ്യം ഔപചാരികമായും സ്ഥിരമായും വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. കത്തോലിക്കാസഭ 1054-ൽ “മഹാവിഭജനത്തിൽ” കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. പിന്നാലെ വന്ന തകർച്ചപോലെ തന്നെ ആ വിഭജനവും ക്രമാനുഗതമായിരുന്നു. ആ വിഭജനം ഇന്നുവരെ നിലനിൽക്കുന്നു. ആ തീയതി മുതൽ അമ്പതു വർഷത്തിനുള്ളിൽ, റോമിലെ പാശ്ചാത്യസഭ ഇസ്ലാമിനെതിരായി ഏകദേശം ഇരുനൂറ് വർഷത്തെ ക്രൂസേഡുകൾ ആരംഭിച്ചു. പാശ്ചാത്യ റോം 476-ൽ തന്റെ അവസാന ചക്രവർത്തിയെ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ വീണു. കിഴക്കൻ റോം 1453-ൽ വീണു. പാപ്പാത്വ റോം 1798-ൽ വീണു. പൈതൃകരോം 393, 330, 395 വർഷങ്ങളിൽ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. പാപ്പാത്വ റോം 1054-ൽ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. ദൈവവചനത്തിന്റെ പഠനത്തിൽ രാജ്യങ്ങളുടെ ഉദയവും പതനവും ഒരു പ്രധാന അവലംബബിന്ദുവാണെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.
വെളിപ്പാടിന്റെ ഒമ്പതാം അദ്ധ്യായത്തിൽ നിന്ന് ചരിത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്ന രാജ്യങ്ങൾ, ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നത് റോമാണെന്ന വാദത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇസ്ലാമിനും ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിനും ഇടയിലെ പ്രവാചകബന്ധം, ക്രിസ്തു കഴുതപ്പുറത്ത് യെരൂശലേമിലേക്കു കയറിച്ചെന്നതാൽ രൂപകൽപ്പന ചെയ്യപ്പെട്ട അർദ്ധരാത്രിയുടെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശം, ഒന്നാം കഷ്ടത്തിന്റെ കാലത്ത് ആരംഭിച്ചും പ്രവചനത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിൽ രണ്ടാം കഷ്ടത്തിൽ തുടർന്നും, അതേ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയോടുകൂടെ ഒന്നാംതും രണ്ടാംതുമായ ദൂതന്മാരുടെ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം ആരംഭിച്ച നാല് വർഷത്തെ ചരിത്രത്തിൽ തന്റെ നിവൃത്തിയിലെത്തിയതുമായ ഒരു കാലപ്രവചനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിന് തെളിവാകുന്നു. “മുപ്പത്തിയെട്ടും രണ്ടും വർഷം” (1299, 1301) എന്ന പ്രതീകത്തോടുകൂടെ ഇസ്ലാമിന്റെ ഉദയം അടയാളപ്പെടുത്തി ഈ പ്രവചനം ആരംഭിച്ചു; “മുപ്പത്തിയെട്ടും രണ്ടും വർഷം” (1838, 1840) എന്ന പ്രതീകത്തോടുകൂടെ മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ഉദയം അടയാളപ്പെടുത്തി അത് സമാപിച്ചു.
1844-ൽ, 1333 മുതൽ 1337 വരെയുള്ള നിരോധനത്താലും 1449 മുതൽ 1453-ലെ നിരോധനം വരെയുള്ള കാലത്താലും പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന മില്ലറൈറ്റുകളുടെ നാലുവർഷകാലയളവിന്റെ സമാപ്തിയിൽ, പ്രവാചകകാലം ഇനി പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പതാക ഉയർത്തപ്പെടുന്നത് ഇസ്ലാം ഉയർത്തപ്പെടുന്ന പ്രവചനത്തോടു നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
യെഹൂദാ, നിന്റെ സഹോദരന്മാർ നിന്നെ സ്തുതിക്കും; നിന്റെ കൈ നിന്റെ ശത്രുക്കളുടെ കഴുത്തിന്മേൽ ഇരിക്കും; നിന്റെ പിതാവിന്റെ മക്കൾ നിന്റെ മുമ്പിൽ നമസ്കരിക്കും. യെഹൂദാ സിംഹക്കുട്ടിയാണ്; മകനേ, നീ ഇരയിൽനിന്ന് കയറി വന്നു; അവൻ കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, സിംഹംപോലെയും പ്രായംചെന്ന സിംഹംപോലെയും പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു; ആരാണ് അവനെ എഴുന്നേല്പിക്കുക? രാജദണ്ഡം യെഹൂദയിൽനിന്നു നീങ്ങിപ്പോവുകയില്ല; ഭരണദാതാവും അവന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽനിന്ന്, ശീലോ വരുവോളം; ജനങ്ങളുടെ അനുസരണയും അവന്നു ആയിരിക്കും. തന്റെ കഴുതക്കുട്ടിയെ മുന്തിരിവള്ളിയോടും തന്റെ പെൺകഴുതയുടെ കുഞ്ഞിനെ ഉത്തമമുന്തിരിവള്ളിയോടും കെട്ടുന്നു; അവൻ തന്റെ വസ്ത്രം വീഞ്ഞിൽ കഴുകി, തന്റെ അങ്കി മുന്തിരിപ്പഴങ്ങളുടെ രക്തത്തിൽ കഴുകുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വീഞ്ഞിനാൽ ചുവന്നിരിക്കും, അവന്റെ പല്ലുകൾ പാലിനാൽ വെളുത്തിരിക്കും. ഉല്പത്തി 49:8–12.
നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേർ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവത്തെ സമ്പൂർണ്ണമായി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു; പ്രതീകാത്മകമായ മറ്റു അവതരണങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു “തിരഞ്ഞെടുത്ത മുന്തിരിവള്ളി” ആകുന്നു. ഉല്പത്തി 16:12-ൽ ഇശ്മായേൽ ഒരു “കാട്ടുമനുഷ്യൻ” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.
അവൻ ഒരു കാട്ടുമനുഷ്യനായിരിക്കും; അവന്റെ കൈ എല്ലാവർക്കും വിരോധമായിരിക്കും, എല്ലാവരുടെയും കൈ അവന്നു വിരോധമായിരിക്കും; അവൻ തന്റെ സഹോദരന്മാർ എല്ലാവരുടെയും സന്നിധിയിൽ പാർക്കും.
“കാട്ടു” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന വാക്ക് അറേബ്യയിലെ കാട്ടുകഴുതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അന്തിമദിവസങ്ങളിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിനിധികൾ അറേബ്യയിലെ കാട്ടുകഴുതയുടെ സന്ദേശത്തിന്മേൽ സവാരി ചെയ്യുന്നു; ക്രിസ്തു യെരൂശലേമിലേക്കു കയറി വന്ന കഴുതയേയും, ബിലെയാം മൂന്നാം പ്രാവശ്യം അതിനെ അടിച്ചതിനു ശേഷം ഒടുവിൽ സംസാരിച്ച കഴുതയേയും തന്നേ. 1840-ൽ ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയ സന്ദേശം, ആ പ്രസ്ഥാനത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയ സന്ദേശം തന്നെയുള്ള പ്രവാചകചരിത്രത്തിനകത്ത് നിലകൊണ്ട അത്യന്തം പ്രസക്തവും പ്രധാനവുമായ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷത്തെ ഒരു പ്രവചനം കണ്ടില്ല. അതേ കാലപ്രവചനത്തിനകത്ത് തന്നെ 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ചരിത്രത്തെ പ്രതിരൂപീകരിച്ച രണ്ടു നാലുവർഷകാലഘട്ടങ്ങളും അവർ കണ്ടില്ല. യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹം ഇപ്പോൾ “പഴയ പാതകളിൽ” നിന്നു മുമ്പ് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത വെളിച്ചം തുറന്നുകാട്ടുന്നു; അതു 2023 ഡിസംബർ 31 മുതൽ തുറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ വെളിച്ചത്തോടു യോജിച്ചിരിക്കുന്ന വെളിച്ചമാണ്. നാഷ്വിലിനെ പ്രഹരിക്കുന്നത് ഇസ്ലാം തന്നെയോ എന്ന സംശയങ്ങളെല്ലാം അതു നീക്കിക്കളയുന്നു. ആ വെളിച്ചം റോമിന്റെ പ്രതീകത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; അങ്ങനെ 2024-ലെ നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള ആൽഫാ വിവാദത്തിനുള്ള ഒരു ഒമേഗാ പ്രസ്താവനയായിത്തീരുകയും, മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ അതേ പ്രതീകത്തെക്കുറിച്ചുണ്ടായ വാദപ്രതിവാദത്തിന്റെയും ഒമേഗാ പ്രതീകമായിരിക്കയും ചെയ്യുന്നു. വെളിപ്പാട് ഒമ്പതിലെ കാലപ്രവചനങ്ങളുടെ ഇസ്ലാം, ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടുന്ന സമയത്തിന്റെ ആന്തരികചരിത്രത്തിനിടയിലെ ബാഹ്യസന്ദേശമാണെന്നതു അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ സത്യത്തെ കുറെക്കാലമായി ഞങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചുവരുന്നു; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ വെളിപ്പാട് ഒമ്പതിൽ ആരംഭിച്ച് വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു രേഖയിലൂടെ അതു തെളിയിക്കാനാകുന്നു. 1840 മുതൽ 1844 വരെ നിവൃത്തിയായ ഇസ്ലാമിന്റെ കാലപ്രവചനത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട മൂന്നാമത്തെ നാലുവർഷകാലഘട്ടം, ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടുന്ന സമയത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ മഹാഭൂകമ്പത്താൽ ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെടുന്നു.
യെഹെസ്കേൽ മുപ്പത്തിയേഴിൽ ദൈവജനങ്ങളെ ഒരു സൈന്യമായി ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കുന്നത് ആദാമിന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന രണ്ടുഘട്ട പ്രക്രിയയാണ്. ആദ്യം ആദാം മണ്ണുകൊണ്ടു രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നെ ക്രിസ്തു അവനിൽ ജീവശ്വാസം ഊതിക്കൊടുത്തു. യെഹെസ്കേലിൽ ആദ്യ പ്രവചനം മരിച്ച ശരീരങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു, എന്നാൽ അവ ഇപ്പോഴും മരിച്ചവരായിത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നു. തുടർന്ന് നാലു കാറ്റുകളെയും ആ ശരീരങ്ങളുടെ മേൽ ഊതപ്പെടുന്നു; അപ്പോൾ അവർ മഹാസൈന്യമായി എഴുന്നേൽക്കുന്നു. മുപ്പത്തെട്ടും നാല്പതും എന്ന സംഖ്യകൾ ആ രണ്ടുഘട്ടങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
ഈ കാര്യങ്ങൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ തുടരും.
ഇതിന്റെ ശേഷം യെഹൂദന്മാരുടെ ഒരു ഉത്സവം ഉണ്ടായി; യേശു യെരൂശലേമിലേക്കു ചെന്നു. യെരൂശലേമിൽ ആടുകളുടെ കവാടത്തിങ്കൽ എബ്രായഭാഷയിൽ ബെഥെസ്ദാ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കുളം ഉണ്ടായിരുന്നു; അതിന്നു അഞ്ചു മണ്ഡപങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവയിൽ അന്ധന്മാരും കാൽമുടന്തന്മാരും ക്ഷയിച്ചവരുമായ അശക്തരായ വലിയൊരു പുരുഷാരം വെള്ളം കലങ്ങുന്നതു കാത്തുകിടന്നു. കാരണം, ഒരു നിശ്ചിത സമയത്തു ഒരു ദൂതൻ കുളത്തിൽ ഇറങ്ങി വെള്ളം കലക്കുമായിരുന്നു; അപ്പോൾ വെള്ളം കലങ്ങിയശേഷം ആദ്യം അതിൽ ഇറങ്ങുന്നവൻ ഏതു രോഗം ഉണ്ടായിരുന്നാലും സൗഖ്യം പ്രാപിക്കുമായിരുന്നു. അവിടെ മുപ്പത്തെട്ടു വർഷമായി രോഗബാധിതനായിരുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ കിടക്കുന്നതു യേശു കണ്ടു, ഇങ്ങനെ ഏറെകാലമായി അവൻ ആ അവസ്ഥയിൽ ഇരിക്കുന്നുവെന്നു അറിഞ്ഞു, അവനോടു: “നിനക്കു സൗഖ്യം പ്രാപിപ്പാൻ മനസ്സുണ്ടോ?” എന്നു ചോദിച്ചു. ആ അശക്തനായ മനുഷ്യൻ അവനോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “സ്വാമി, വെള്ളം കലങ്ങുമ്പോൾ എന്നെ കുളത്തിലിറക്കാൻ എനിക്കാരും ഇല്ല; ഞാൻ വരുംമുമ്പേ മറ്റൊരുവൻ എനിക്കു മുമ്പായി ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നു.” യേശു അവനോടു: “എഴുന്നേൽക്ക, നിന്റെ പായ എടുത്തുകൊണ്ടു നടക്ക” എന്നു പറഞ്ഞു. ഉടനെ ആ മനുഷ്യൻ സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചു, തന്റെ പായ എടുത്തു നടന്നു; അന്നു ശബ്ബത്തുദിവസമായിരുന്നു. യോഹന്നാൻ 5:1–9.
“ഇപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റു സെരെദ് തോടുകടന്നു പോകുവിൻ” എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ സെരെദ് തോടുകടന്നു. കാദേശ്-ബർനെയയിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ടു സെരെദ് തോടുകടന്നു എത്തുവോളം കഴിഞ്ഞ കാലം മുപ്പത്തെട്ടു വർഷം ആയിരുന്നു; യഹോവ അവരോടു സത്യം ചെയ്തതുപോലെ യുദ്ധയോഗ്യരായ പുരുഷന്മാരുടെ ആ തലമുറ ഒക്കെയും പാളയത്തിന്റെ നടുവിൽനിന്നു ഇല്ലാതാകുവോളം. ആവർത്തനം 2:13, 14.