നാല്പതാം വചനത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം — ഇരുപത്തൊന്ന് എന്ന സംഖ്യ

യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം തങ്ങൾക്കായി ഉപദേശപ്രവർത്തി നിർവഹിച്ചവരെ യെഹസ്കേൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവന്റെ അടിസ്ഥാനോപദേശം “നിരമേൽ നിര” എന്നതാണ്.

ഇപ്പോൾ യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം യെഹേസ്കേലിന്റെ പുസ്തകം തുറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. യെഹേസ്കേൽ മുപ്പതാം ആണ്ടിൽ ഒരു പുരോഹിതനാണെന്ന് നമുക്കറിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; “മുപ്പത്” എന്നത് അവന്റെ പുരോഹിതനായ പ്രതീകാത്മക വയസ്സിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ യോശീയാവിന്റെ മഹാ ജൂബിലിയിൽ ആരംഭിച്ച പ്രവാചകപരമ്പരയിലെ മുപ്പതാം വർഷത്തെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നതോ ആകാം. അന്ത്യകാലത്തിലെ അന്തിമ പുരോഹിതത്വം ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം ആകുന്നു; പുരാതനമായ അക്ഷരാർത്ഥ ചരിത്രങ്ങൾ അന്ത്യകാലത്തിലെ ഒരു പ്രതീകാത്മക ചരിത്രത്തിന് മാതൃകയായിരിക്കുന്നു.

യെഹെസ്‌കേൽ അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ദൈവജനത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്—ഓരോ പ്രവാചകസാക്ഷ്യവും തിരിച്ചറിയുന്ന ആ വിശുദ്ധചരിത്രം. ആ വിശുദ്ധചരിത്രം മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനമാണ്; 1840-ലെ ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനം അതിനെ പ്രത്യേകിച്ച് മുൻരൂപമായി പ്രതിപാദിച്ചു. ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനം മൂന്ന് ദൂതന്മാരിൽ ആൽഫാ ദൂതനായിരുന്നു; മൂന്നാമത്തേത് ഓമേഗ ദൂതനാകുന്നു. അതിനാൽ, ഒരുലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടുന്ന സമയത്ത്, യെഹെസ്‌കേൽ പത്രോസിനോടു ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു. പത്രോസും യെഹെസ്‌കേലും സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ആ പ്രതീകാത്മക ചരിത്രം പാനിയം എന്ന ചരിത്രമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

യേഹസ്കേൽ വെളിപ്പാട് പത്തിന്റെ യോഹന്നാൻ ചെയ്തതുപോലെ ആ ചെറിയ പുസ്തകം ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

വെളിപ്പാടു പത്തുാം അദ്ധ്യായത്തിൽ യോഹന്നാൻ ചെറിയ പുസ്തകം തിന്നുന്നു; ആ മുഴുവൻ അദ്ധ്യായവും 1840 ആഗസ്റ്റ് 11 മുതൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ പത്താം അധ്യായത്തിൽ യെഹെസ്കേൽ യോഹന്നാനോടു നിരന്നുനിൽക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടു ഒരു ലക്ഷത്തിന്നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രവെയ്പ് സമയത്ത് പത്രോസും യോഹന്നാനും യെഹെസ്കേലും തങ്ങൾക്കു നിയുക്തമായ സ്ഥാനത്ത് ഒരുമിച്ചു നിൽക്കുന്നു.

1840 മുതൽ 1844 വരെ എന്നത്, 1299 ജൂലൈ 27-ന് ആരംഭിച്ച നൂറ്റിയമ്പത് വർഷകാലയളവോടെ തുടങ്ങുന്ന സമയപ്രവചനത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച നാലുവർഷകാലയളവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ “അഞ്ചു മാസം” അവസാനിച്ച്, 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് സമാപിച്ച മുന്നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ചു ദിവസവും എന്ന സമയപ്രവചനത്തോടു ചേർന്നു; അന്നുമുതൽ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ മഹത്തായ പ്രകടനം 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ വെളിവായി. അപ്പോൾ പ്രവാചകസമയത്തിന്റെ പ്രയോഗം അവസാനിച്ചു.

1844 ഒക്ടോബർ 22-നോടെ പ്രവചനത്തിന്റെ സാധുവായ പ്രയോഗമായി പ്രവാചകകാലം അവസാനിച്ചു. യെഹെസ്‌കേൽ, പത്രോസ്, യോഹന്നാൻ എന്നിവർ ഓരോരുത്തരും ഒന്നാംതെയും രണ്ടാംതെയും ദൂതന്മാരുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനികളായ കന്യകമാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

യെഹെസ്കേലിന്റെ ആദ്യത്തെ ‘പതിനൊന്ന്’ അധ്യായങ്ങൾ ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചതുപോലെ ഒരു പരമ്പര “ദർശനങ്ങൾ” അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ആദ്യത്തെ പതിനൊന്നു അധ്യായങ്ങളിലെ “ദർശനങ്ങൾ” ആദ്യം ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ കെബാർ നദിക്കരയിൽ നല്കപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ “സമതലപ്രദേശത്തിലെ” ദർശനത്തിൽ അതിനെ കൂടുതൽ വിപുലീകരിച്ചു; പിന്നെയും എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ യെരൂശലേമിലെ ദർശനത്തിൽ അതു വികസിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. കെബാർ നദി, സമതലപ്രദേശം, യെരൂശലേം എന്നിങ്ങനെ ഉള്ള ഈ മൂന്ന് സ്ഥലങ്ങൾ, ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് ഒരു ദർശനമായി നിലകൊള്ളുന്ന മൂന്ന് ദർശനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുതന്നെയാണ് ഒന്നാം വാക്യത്തിലും ആദ്യത്തെ ‘പതിനൊന്നു’ അധ്യായങ്ങളിലുമുള്ള “ദർശനങ്ങൾ.”

യോശീയാവിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ പസ്‌കാവിൽ ആരംഭിച്ച് തുടർന്ന് ഒക്ടോബർ 22-ന് അവസാനിച്ച യോബേൽ ചക്രത്തിന്റെ മുപ്പതാം വർഷമായിട്ടാണ് ആ മുപ്പതാം വർഷത്തെ കണക്കാക്കേണ്ടത് എന്നു സ്ഥാപിക്കുന്നത് എളുപ്പത്തിൽ പിന്തുണയ്ക്കാവുന്നതാണ്; കാരണം വിശുദ്ധചരിത്രത്തിലെ ആ പ്രത്യേക രേഖ വ്യക്തമായും, വരിപുറത്ത് വരിയായി, ഒന്നിലധികം സാക്ഷികളാൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണമായി, പസ്‌കാ വസന്തകാല ഉത്സവങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പ്രായശ്ചിത്തദിവസം ശരത്കാല ഉത്സവങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിമൂന്ന് യോശീയാവിനോടുകൂടി ആരംഭിച്ച യോബേൽ ചക്രത്തോട് ഒത്തുചേരുന്നു. യോശീയാ രാജാവിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തോടും ക്രി.മു. 573 ഒക്ടോബർ 22 വരെയും ഒത്തുചേരുന്ന മറ്റുള്ള രേഖകളും ഉണ്ട്. ക്രി.മു. 573 ഒക്ടോബർ 22-ന് ഒരു യോബേൽ വർഷം ചരിത്രത്തിൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടതായി ചരിത്രകാരന്മാർ പിന്തുണക്കുന്നു.

കാലഗണനാപണ്ഡിതന്മാർ പൊതുവെ പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തെ ക്രി.മു. 573 ഒക്ടോബർ 22-ാം തീയതിയായി നിശ്ചയിക്കുന്നതിൽ ആശ്വാസകരരാണ്; അതുപോലെ യോശീയാവിന്റെ മഹാപെസഹാ ക്രി.മു. 622-ൽ നടന്നതായും ആ ബൈബിള്‍ കാലഗണനാപണ്ഡിതന്മാർ അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്ന തീയതിയാണ്. വസന്തോത്സവങ്ങളുടെ പ്രതീകമായിരുന്ന പെസഹാ, പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിലെ ശരത്കാലോത്സവങ്ങളുടെ പ്രതീകത്തിൽ അവസാനിച്ച നാല്പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങളുള്ള ഒരു യോബേൽ ചക്രത്തിന് തുടക്കമായി. നാല്പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയ ഏഴ് വർഷവാരങ്ങൾ ദേശത്തിന്റെ ശബ്ബത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളായിരുന്നു.

ക്രി.മു. 573-ന് മുമ്പായി പതിനാലു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് യെരൂശലേം വീണപ്പോൾ സെദെക്കീയാവിനെ ബാബേലിലേക്കു കൊണ്ടുപോയിരുന്നു. ക്രി.മു. 622-ലെ യോശീയാവിൽനിന്ന് ക്രി.മു. 573 ഒക്ടോബർ 22 വരെ ഉള്ള കാലത്തെ യെഹൂദ ചരിത്രകാരന്മാർ 17-ാം ജൂബിലി ചക്രമെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. റാഫിയ യുദ്ധത്തിൽനിന്ന് പാനിയം യുദ്ധംവരെ ഉള്ള കാലയളവ് പതിനേഴു വർഷമായിരുന്നു. റാഫിയ യുദ്ധത്തിലെ ജേതാവായിരുന്ന പ്തൊലേമി, തെക്കൻ രാജാവായി പതിനേഴു വർഷം വാഴ്ച ചെയ്തു. മിലാൻ ഉത്തരവിറക്കത്തിൽനിന്ന് കോൺസ്റ്റന്റൈൻ തന്റെ സാമ്രാജ്യം ക്രി.വ. 330-ൽ വിഭജിച്ചതുവരെ പതിനേഴു വർഷമായിരുന്നു. പതിനേഴാം ജൂബിലി ചക്രത്തിൽ നെബൂഖദ്‌നേസർ യെരൂശലേം നശിപ്പിച്ചു.

ഹോശേയാവു സിദെക്കീയാവിന്റെ തടവിലാക്കലുമായി നേരിട്ടുള്ള ബന്ധമുള്ള ഒരു വിഷയത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു; എങ്കിലും അത് ക്രി.മു. 723-ൽ ഉത്തരരാജ്യത്തിനുണ്ടായ തടവുപ്രവാസത്തിന്റെ ആരംഭത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഹോശേയാവിന്റെ ഈ ഭാഗം യെഹെസ്കേലിന്റെ സാക്ഷ്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതിന്റെ കാരണം, ഇസ്രായേൽ ഒരു മാനുഷിക രാജാവിനെ നിർബന്ധിച്ച് ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ദൈവത്തെ നിരസിച്ചതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ദൈവിക രാജാവിനേക്കാൾ ഒരു മാനുഷിക രാജാവിനാൽ ഭരിക്കപ്പെടണമെന്ന ഇസ്രായേലിന്റെ ആഗ്രഹം, ലേവ്യപുസ്തകം 26-ലെ “ഏഴുമടങ്ങ്” എന്ന ന്യായവിധിയിൽ “നിങ്ങളുടെ ശക്തിയുടെ അഹങ്കാരം” എന്ന രൂപത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

“നിന്റെ ശക്തിയുടെ അഹങ്കാരം” എന്നത് ലോകത്തെപ്പോലെ ആകുകയും തങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം രാജാവുണ്ടാകുകയും ചെയ്യണമെന്ന യിസ്രായേലിന്റെ ആഗ്രഹത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ക്രി.മു. 723-ൽ വടക്കൻ രാജ്യത്തിൽനിന്ന് രാജത്വം നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടതും, തുടർന്ന് ക്രി.മു. 586-ൽ തെക്കൻ രാജ്യത്തിലെ രാജാവായ സെദെക്കീയാവിന്റെ തടങ്കലും, പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ “അഹങ്കാരം” തകർക്കപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അഹങ്കാരം വീഴ്ചയ്ക്കു മുമ്പാകുന്നു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ഒരു “ശക്തി” എന്നത് ഒരു രാജാവിനെയോ രാജ്യത്തെയോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; മനുഷ്യരാജാവിനെ ഉറപ്പാക്കുന്നതിലെ യിസ്രായേലിന്റെ അഹങ്കാരം ദൈവാധിപത്യത്തെയും ദിവ്യരാജാവിനെയും നിരസിച്ചതിന്റെ അടയാളമാണ്.

ആ സമയത്ത് ഇസ്രായേൽ ദൈവത്തെ തങ്ങളുടെ രാജാവായി മാത്രം അല്ല, ശമൂവേലാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട പ്രവചനാത്മാവിനെയും നിരസിച്ചുവെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; കാരണം, “അവർ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു മറ്റു ദേവന്മാരെ സേവിച്ചതുപോലെ തന്നേ അവർ നിന്നോടും ചെയ്യുന്നു” എന്നു പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു.

പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ദൈവാധിപത്യത്തിനായുള്ള അവസാന വഞ്ചന ദൈവത്തെ മാത്രമല്ല, പ്രവചനാത്മാവിനെയും നിരസിച്ചതായിരുന്നു. ക്രി.മു. 1097-ലെ ആ നിരസനം, ക്രി.വ. 1863-ലെ ലാവൊദിക്ക്യൻ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെൻറിസത്തിന്റെ അവസാന വഞ്ചനയ്ക്ക് മാതൃകയാകുന്നു. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ദൈവവചനമാണ്; “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സംബന്ധിച്ച് പ്രവചനാത്മാവ് അത് “മാറ്റപ്പെടരുത്” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവ് വ്യക്തമായും “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” അംഗീകരിച്ചു; അവളുടെ ഈ അംഗീകാരം ചാർട്ടിലെ സംഖ്യകളെ മാറ്റരുതെന്നൊരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു, അതിൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മധ്യസ്തംഭവും മുകളിലെ വലതുകോണും ആകുന്നു. 1863-ൽ ഉറിയാ സ്മിത്തിന്റെ കള്ളചാർട്ടിനോടുകൂടെ, ദൈവത്തെ നിരസിച്ചതിൽ പ്രാചീന യിസ്രായേലാൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളുടെ ക്രമാനുഗത നിരാകരണം നടന്നു; 1863-ലെ ആ കലാപത്തെ പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. 1863-ലെ കലാപത്തിന്റെ തീയതി യെഹെസ്കേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവാചക രേഖയോടു യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു. ആ ചരിത്രരേഖയിൽ ഉപസംഹാരം യെരൂശലേമിന്റെ നാശമായിരുന്നു; അത് ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു. ക്രി.മു. 1097-ൽ ശൗൽ രാജാവിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ക്രി.മു. 586-ലെ സിദെക്കീയാവുവരെ ഉള്ള ചരിത്രം, 1863 മുതൽ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു.

ക്രി.മു. 573-ലെ യോബേലിന് പതിനാലു വർഷം മുമ്പ് സെദെക്കീയാവിനെ ബാബിലോണിലേക്കു ബന്ദിയാക്കി കൊണ്ടുപോയി. പതിനേഴാമത്തെ യോബേൽ ചക്രം ക്രി.മു. 622-ൽ ആരംഭിച്ചു; മുപ്പതാം ആണ്ടിൽ യെഹെസ്‌കേൽ ക്രി.മു. 591-ൽ ഒരു പുരോഹിതനായി പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ക്രി.മു. 586-ൽ യെരൂശലേം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. കി.പി. 70-ൽ തിത്തൊസ് അതിനെ രണ്ടാം പ്രാവശ്യം നശിപ്പിച്ചപ്പോഴുണ്ടായ അതേ വർഷദിനത്തിലായിരുന്നു അതിന്റെ നാശം. യെഹെസ്‌കേൽ ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വാക്യം യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിനു അഞ്ച് വർഷം മുമ്പും നാൽപ്പതാം അധ്യായത്തിലെ ആലയദർശനത്തിനു പത്തൊൻപത് വർഷം മുമ്പുമായിരിക്കുന്നു.

ദേശത്തിന്റെ ശബ്ബത്തിന്റെ നിയമത്തോടുള്ള അനുസരണക്കേടിന്മേൽ, ദേശത്തിന്റെ ശബ്ബമായ ഏഴാം വർഷത്തോടുള്ള അനുസരണക്കേടിന് “ഏഴു കാലം” ശാപമായിരിക്കുമെന്ന് ദൈവം നിർണ്ണയിച്ചു. “കാലം” ഒരു വർഷമാണ്; ഒരു “വർഷം” മുന്നൂറാറുപത് ദിവസങ്ങളാണ്; ഏഴു പ്രാവശ്യം മുന്നൂറാറുപത് എന്നത് രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളാകുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകൾ “the twenty-five twenty” എന്ന പ്രയോഗം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ലായിരിക്കാം; എങ്കിലും അവരുടെ വിശുദ്ധമായ ഇരുചാർട്ടുകളും സംഖ്യാപരമായി രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിച്ചിരുന്നു.

ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തെയും യെഹൂദയുടെ തെക്കൻ രാജ്യത്തെയും ഒരുപോലെ ബാധിക്കുന്ന ഏഴിരട്ടി ശാപത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം വില്യം മില്ലറുടെ ആദ്യത്തെ, അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പറയുന്നതുപോലെ ‘അടിസ്ഥാനപരമായ,’ അല്ലെങ്കിൽ അതുപോലും “ആൽഫാ” ബോധ്യമായിരുന്നു. 1863-ൽ ലാവൊദിക്യയിലെ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ മില്ലറുടെ കണ്ടെത്തലുകളുടെ ആ അടിസ്ഥാനബോധ്യം നിരസിച്ചു; മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ അടിസ്ഥാനത്തെയാകെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന “കണ്ടെത്തലുകൾ” ആയിരുന്നു അവ. പ്രചോദനം ഇത് സംഭവിക്കാമെന്ന് നേരിട്ടുതന്നെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു; അതു സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്, അതും ഏറെക്കാലം മുമ്പേ സംഭവിച്ചു.

ബാബിലോനിലെ പ്രവാസത്തിന് ശേഷം പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ആലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ആദ്യ കല്പനയുടെ ചരിത്രകാലത്ത്, രണ്ടാമത്തെ കല്പനയ്ക്ക് മുമ്പായി, പൂർത്തിയാക്കി. ആലയം പൂർണ്ണമായി നിർമിക്കപ്പെട്ടത് രണ്ടാമത്തെ കല്പനയുടെ ചരിത്രകാലത്തായിരുന്നു. മൂന്നാമത്തെ കല്പനയിൽ ജാതീയ പരമാധികാരം യാഥാർത്ഥ്യത്തിലുള്ള പ്രാചീന ഇസ്രായേലിനായി പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. 1798-ൽ വന്നെത്തി 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ശക്തീകരിക്കപ്പെട്ട ആദ്യ ദൂതനെ വില്യം മില്ലർ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. 1842 മെയ് മാസത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട 1843 ചാർട്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, അടിസ്ഥാനം ഇടപ്പെട്ടതിന് ശേഷം രണ്ടാമത്തെ ദൂതൻ എത്തി. 1844-ലെ ആദ്യ നിരാശയിൽ, 1844-ലെ ആൽഫാ നിരാശയിൽ, രണ്ടാമത്തെ ദൂതനും കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ താമസകാലവും വന്നു; എക്സെറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗിൽ രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം ശക്തീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ആലയം പൂർത്തിയായി. തുടർന്ന് 1844-ലെ മഹത്തായ അഥവാ ഒമേഗാ നിരാശയിൽ, മൂന്നാമത്തെ കല്പനയിൽ ആരംഭിച്ച് മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ വരവോടെ അവസാനിച്ച രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങളുടെ നിവൃത്തിയായി, ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു വന്നു.

യോശീയാ എന്നത് ‘ദൈവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം’ എന്നർത്ഥമാണ്. രാജാവായ യോശീയാവായാലും യോശീയാ ലിച്ചായാലും, ഇരുവരും അടിസ്ഥാനങ്ങളുടെ പ്രതീകങ്ങളാണ്; ആദ്യ കല്പനയുടെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയും ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിമൂന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ ആദ്യ ഇരുപത്തിരണ്ട് വാക്യങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട വസന്തകാല ഉത്സവങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെയും. അടിസ്ഥാനങ്ങളും, വസന്തകാല ഉത്സവങ്ങളും, ആദ്യ കല്പനയും എല്ലാം 1840-ന്റെയും ആദ്യ ദൂതന്റെ അധികാരപ്രദാനത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളാണ്. യെഹെസ്കേൽ അദ്ധ്യായം നാൽപ്പതാംതും വാക്യം ഒന്നിലും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ കി.മു. 573 ഒക്ടോബർ 22, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന്റെയും മരിച്ചവരുടെ ന്യായവിധി ആരംഭിച്ചതിന്റെയും പ്രതീകമാണ്; കൂടാതെ ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധി ആരംഭിച്ച 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്റെയും പ്രതീകമാണ്. ഈ ലേഖനങ്ങളെ അനുഗമിച്ചുവരുന്ന ഏവർക്കും ഞാൻ പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രയോഗങ്ങൾ അറിയാമായിരിക്കണം.

അവന്റെ എഴുത്തുകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവാചകചരിത്രത്തിനുള്ളിലെ ഒരു പ്രതീകമാണ് യെഹെസ്കേൽ. എട്ടാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനം ഇരുപത്തഞ്ച് പുരുഷന്മാർ സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കുമ്പോൾ യെഹെസ്കേൽ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. തുടർന്ന് വരുന്ന അധ്യായങ്ങളിലും, എലൻ വൈറ്റ് സെവൻത്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന യെരൂശലേമിന്മേൽ ‘കൊലപാതകത്താൽ അനുഗമിക്കപ്പെടുന്ന മുദ്രയിടൽ’ വരുത്തപ്പെടുമ്പോഴും അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ പതിനൊന്ന് അധ്യായങ്ങളിൽ, 1844-ൽ മില്ലറൈറ്റുകൾ ചെയ്യുവാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയും, ഈ പ്രസ്ഥാനം ഇപ്പോൾ ചെയ്യുവാൻ വിളിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെയും, തന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്നു യെഹെസ്കേൽ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു.

അവസാന നാളുകളിൽ യെഹെസ്‌കേൽ ദൃഷ്ടാന്തമായി ചിത്രീകരിച്ച കാര്യങ്ങൾ ദൈവജനത്തിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഘട്ടത്തിലെത്തുമ്പോൾ, നാം യെഹെസ്‌കേലിന്റെ അടയാളത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. യെഹെസ്‌കേൽ ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴും, തന്റെ എഴുത്തുകളിൽ യെഹെസ്‌കേൽ ദൃഷ്ടാന്തമായി അവതരിപ്പിച്ചതെല്ലാം ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തെ സംബന്ധിച്ചും അവസാന നാളുകളിൽ സംഭവിക്കുന്ന വിശുദ്ധമായ സംഭവപരമ്പരയെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നതാകുന്നു എന്ന വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട പ്രത്യാശയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഗ്രഹിക്കലിന്റെയും നിലയിൽ നിങ്ങൾ അതറിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴും—അപ്പോൾ “നിങ്ങൾ അറിയും”, “യഹോവ” “ദൈവം” ആകുന്നു എന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ ചിന്തകൾ തുടരും.