യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലാവൊദിക്ക്യയിലെ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - പതിനാലാം ഭാഗം

“ദൈവത്തിന്റെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികളുടെ” ചരിത്രം “എത്രകാലം” എന്ന പ്രവചനാത്മക ചോദ്യത്താലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ രണ്ടിലും, കൂടാതെ അനേകം മറ്റു പ്രതീകങ്ങളിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ചരിത്രം, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടപ്പെടുന്ന കാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ യഥാർത്ഥമായ അവസാനമഴയുടെ സന്ദേശത്തെയും മറ്റു പല വ്യാജമായ അവസാനമഴ സന്ദേശങ്ങളെയും കുറിച്ചൊരു വാദപ്രതിവാദം നിലനിൽക്കുന്നു. യഥാർത്ഥമായ അവസാനമഴയുടെ സന്ദേശം ഒന്നു മാത്രമേ ഉള്ളു. ദൈവം തന്റെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾ നിർവഹിക്കുന്ന വിശുദ്ധചരിത്രത്തിന്റെ കഥാസന്ദർഭം, “പുതുവീഞ്ഞ്” ഒരു വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് മുറിച്ചുകളയപ്പെടുകയും മറ്റൊരു വർഗ്ഗത്തിന്മേൽ പകർന്നൊഴിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന യോവേൽ പുസ്തകത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

യോവേൽ പുസ്തകത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ട ചില വൈരുധ്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. “ഉപമ” എന്ന പദത്തിന്റെ മൂലാർത്ഥം “അരികെ വെക്കൽ” എന്നതാണ്; അതിൽ സ്വഭാവതഃ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളുടെ ഒരു വൈരുധ്യം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യോവേൽ പുസ്തകത്തിലെ ചില ‘വൈരുധ്യങ്ങളെ’ നാം മുമ്പ് സ്പർശിച്ചിട്ടുണ്ടു; യെരൂശലേമിനെ ഭരിക്കുന്ന മദ്യപാനികൾ ധരിക്കുന്ന അഹങ്കാരത്തിന്റെ കിരീടം, മഹത്വത്തിന്റെ കിരീടം ധരിക്കുന്നവരോടു വൈരുധ്യത്തിൽ നിൽക്കുന്നതാണെന്നു നാം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിരുന്നു. ആനന്ദത്തിന്റെ പ്രതീകം ലജ്ജിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ വിപരീതമത്രമല്ല, അതിന്റെ ഒരു പ്രതിരൂപവുമാണെന്ന കാര്യം നാം ഇതുവരെ പങ്കുവെച്ചിട്ടില്ല; എങ്കിലും അതു അങ്ങനെ തന്നെയാണ്, അതു കാണിച്ചുതരുവാൻ ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന വിഷയം യോവേൽ പുസ്തകത്തിലുമുണ്ട്; ആദ്യം അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നുവെന്ന ആ സിദ്ധാന്തം അപ്പൊസ്തല പ്രവൃത്തികൾ പുസ്തകത്തിലെ പത്രോസിന്റെ രണ്ടു പ്രസംഗങ്ങളാലും സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രവൃത്തികൾ രണ്ടാം അധ്യായം പെന്തെക്കൊസ്ത് ദിനത്തിൽ രാവിലെ ഒമ്പതു മണിക്ക് (മൂന്നാം മണിക്കൂർ) സംഭവിക്കുന്നു; മൂന്നാം അധ്യായം ഒൻപതാം മണിക്കൂറിൽ (ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് മൂന്നു മണിക്ക്), സായാഹ്നയാഗത്തിന്റെ സമയത്താണ്. പ്രവൃത്തികൾ രണ്ടിൽ പത്രോസ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സന്ദേശം ഒരു സ്വകാര്യ വസതിയിലെ മുകളിലെ മുറിയിലാണ്; എന്നാൽ മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ അവന്റെ പ്രസംഗം ആലയത്തിൽ നൽകപ്പെടുന്നു. ഇരു സംഗമങ്ങളിലും ഉള്ള മനസ്സാന്തരത്തിനുള്ള വിളിയാൽ അവ പരസ്പരം ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരേ സന്ദേശം, എന്നാൽ രണ്ടു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ഇടങ്ങൾ—മുറ്റത്തിനും ആലയത്തിനും ഇടയിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പെന്തെക്കൊസ്ത് സന്ദേശത്തിനുള്ളിലെ ഇരട്ടിപ്പിന്റെ പ്രതീകത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ യോഹന്നാനോടു ആലയത്തെ അളക്കുവാൻ കല്പിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ മുറ്റം ജാതികൾക്കു കൊടുക്കപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ അതിനെ വിട്ടേക്കുവാൻ പറയപ്പെടുന്നു.

ഇങ്ങനെ, രണ്ട് പ്രസംഗങ്ങളുടെ ഇരട്ടിപ്പിക്കലും രണ്ട് പ്രസംഗങ്ങളുടെ സ്ഥലവിവേചനവും യോവേൽ ഗ്രന്ഥത്തിൽ അന്ത്യമഴയ്ക്കായി രണ്ട് ശ്രോതൃസമൂഹങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഒരു ശ്രോതൃസമൂഹം ആലയത്തിന് പുറത്തുള്ള ജാതികളാണ്; മറ്റൊന്ന് ആലയത്തിനകത്തുള്ള യെഹൂദന്മാരാണ്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ന്യായവിധിയിൽ ദൈവത്തിന്റെ ഭവനം ആദ്യം ന്യായം ചെയ്യപ്പെടുന്നു; 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചനിയമം വരെ ആലയം ന്യായം ചെയ്യപ്പെടുന്നു, ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ ജാതികൾ ന്യായം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അപ്പൊസ്തലനായ പത്രോസ് യോവേൽ ഗ്രന്ഥത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടതായി വ്യക്തമാക്കുന്ന അന്ത്യമഴക്കാലത്താണ് ആ ന്യായവിധി സംഭവിക്കുന്നത്. അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ രണ്ടാം, മൂന്നാം അധ്യായങ്ങളിലെ വിഭജനത്തിൽ പ്രാകാരം (ജാതികൾ)യും ആലയം (ദൈവത്തിന്റെ സഭ)യും പ്രതിനിധീകരിച്ചതുപോലെ, യോവേലിലും മുൻമഴയും അന്ത്യമഴയും തമ്മിലുള്ള അതേ വ്യത്യാസം കാണപ്പെടുന്നു. മുൻമഴ 9/11-ൽ എത്തി, ദൈവത്തിന്റെ ആലയം ന്യായം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ അതു ചൊരിയപ്പെടുന്നു. ആ പ്രക്രിയ പൂർത്തിയായാൽ, പ്രാകാരത്തിലുള്ള ജാതികളുടെ മേൽ അന്ത്യമഴ ചൊരിയപ്പെടുന്നു.

സന്തോഷത്തിനും ലജ്ജിക്കപ്പെടുന്നതിനും ഇടയിലുള്ള പ്രവചനാത്മക വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുക എന്നത് ഇപ്പോഴത്തെ എന്റെ വിഷയമല്ല; എന്നാൽ ആ വചനം ദൈവജനത്തെ അന്തിമമഴയുടെ സന്ദേശം നിമിത്തം “സന്തോഷിപ്പിൻ” എന്നു അറിയിക്കുന്നു. അന്തിമമഴയുടെ സന്ദേശം ദൈവജനത്തിൽ പ്രവചനാത്മകമായ സന്തോഷം ഉളവാക്കുന്നു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ, ആദ്യമഴയോ പ്രാരംഭമഴയോ, അതിനുശേഷം വരുന്ന അന്തിമമഴയോ എന്ന വിഷയം വച്ചുമാറ്റപ്പെടുകയും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ഇടർച്ചക്കല്ലിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. ഒടുവിൽ മേൽക്കല്ലായി മാറുന്ന മൂലക്കല്ലിന്റെ പ്രതീകം തന്നെയാണ് ദൈവത്തിന്റെയും അവന്റെ ജനത്തിന്റെയും ദൃഷ്ടിയിൽ അത്ഭുതകരമായിരിക്കുന്നത്.

അദ്ഭുതകരമായ കല്ല് പ്രവചനത്തിന്റെ ആൽഫയും ഒമേഗയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പ്രവചനപ്രയോഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തം, അവന്റെ വചനത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആൽഫയും ഒമേഗയും മുഖേന തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അവൻ തന്നെയാണ് വചനം. ഈ കാരണത്താൽ, ഈ സിദ്ധാന്തത്തെക്കുറിച്ച് വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു ഞങ്ങൾക്കും ഞങ്ങളുടെ മക്കൾക്കും എന്നേക്കുമായി വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 1863-ാം വർഷം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിന്റെ മകുടക്കല്ലാണ്; അതുപോലെ, 1844 മുതൽ 1863 വരെ നീളുന്ന മൂന്നാം ദൂതന്റെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ മകുടക്കല്ലും അതുതന്നെയാണ്. 1844 ആ പ്രവചനകാലഘട്ടത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനക്കല്ലായിരുന്നു; 1863 അതിന്റെ മകുടക്കല്ലായിരുന്നു. 1844 മുതൽ 1863 വരെ ഒരു സ്ഥാപിത പ്രവചനകാലഘട്ടമാണ്; 538 മുതൽ 1798 വരെ ഉള്ള കാലഘട്ടം എത്രത്തോളം സ്ഥാപിതമാണോ, അതുപോലെ തന്നെയാണ് ഇതും. ദൈവം സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം മനുഷ്യജാതി അറിയുന്നില്ല എന്ന വസ്തുത, ആ കാര്യം സ്ഥാപിതമല്ലാത്തതാക്കി മാറ്റുന്നില്ല!

മുമ്പത്തെ ലേഖനം ഞങ്ങൾ താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തോടുകൂടി സമാപിപ്പിച്ചു.

1863-ൽ, ജെയിംസ് വൈറ്റ് “ചില കാര്യങ്ങളിൽ” “ഇസ്രായേലിനോടുള്ള മോശെ”യെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

1844 മുതൽ 1863 വരെയുള്ള കാലഘട്ടം ചെങ്കടൽ വിമോചനത്തിൽ നിന്ന് ആദ്യ കാദേശ് വരെ ഉള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആദ്യ കാദേശ് ആൽഫയും രണ്ടാം കാദേശ് ഒമേഗയും ആകുന്നു—കാദേശിലേക്കു നയിക്കുന്ന രണ്ട് നാൽപ്പതു വർഷകാലങ്ങളെ ഇതിലൂടെ കാണിക്കുന്നു; അവ രണ്ടും കലാപത്തിൽ അവസാനിച്ചു.

പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവ് ചെങ്കടൽ കടക്കലിനെ 1844-ലെ മഹാ നിരാശയോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ബൈബിൾ ചെങ്കടൽ കടക്കലിനെ ക്രൂശിനോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; ക്രൂശിൽ ശിഷ്യന്മാർ അനുഭവിച്ച നിരാശ 1844-ലെ മഹാ നിരാശയുടെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നുവെന്ന് സഹോദരി വൈറ്റ് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. നേരെ വാഗ്ദത്തദേശത്തേക്കു പ്രവേശിക്കുക എന്നത് കർത്താവിന്റെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു; വാഗ്ദത്തദേശത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അടയാളം യെരീഹോ ആയിരുന്നു. 2025-ലെ ഡിസംബർ മാസത്തിലെ ഈ രണ്ടാം ആഴ്ചയിൽ പുരാവസ്തുശാസ്ത്രജ്ഞർ പുരാതന യെരീഹോ ഖനനം ചെയ്തു പുറത്തെടുത്തതും അവിടെയാണു—എന്നാൽ അവർ വല്ലാതെ വിഷമിച്ച് കണ്ടെത്തിയത്, അവിടെ അവർ കണ്ടെടുത്ത വീണ മതിലുകളെല്ലാം പതിവായി വളഞ്ഞുമുറ്റലിനിടയിൽ സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ അകത്തോട്ടല്ല, പുറത്തോട്ടാണ് വീണിരുന്നത് എന്നതാണ്. ഒരു പുരാതന വളഞ്ഞുമുറ്റലിൽ മതിലുകൾ അടിച്ചു തകർത്തു അകത്തോട്ടു തള്ളിക്കൊണ്ടിരിക്കും. എന്നാൽ യെരീഹോയിൽ അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല.

ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കൾ നിറച്ച കലങ്ങളും പുരാവസ്തുശാസ്ത്രജ്ഞർ കണ്ടെത്തി; അതിലൂടെ മതിലുകൾ തകർന്നുവീണപ്പോൾ അത് ദീർഘകാലം നീണ്ടുനിന്ന ഉപരോധമല്ലായിരുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കൂടാതെ, യെരീഹോയുടെ വീഴ്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിളിലെ വിവരണം അവർ ഒരു കുന്നിലൂടെയോ ചരിവിലൂടെയോ യെരീഹോയിലേക്കു “മുകളിലേക്ക്” കയറിയതായി പറയുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണെന്നു പുരാവസ്തുശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ സംഘത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചോദ്യത്തിനും ഇതിലൂടെ ഉത്തരം ലഭിച്ചു; മതിലുകൾ പുറത്തോട്ടു വീണപ്പോൾ ആ കുന്നോ ചരിവോ രൂപംകൊണ്ടതാണെന്ന് അവർ ഇപ്പോൾ അറിയുന്നു.

വാഗ്ദത്തദേശത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം പ്രഖ്യാപിച്ച ആദ്യത്തെ തടസ്സം സ്വാധീനവും സമ്പത്തും നിറഞ്ഞ ഒരു നഗരമായ യെരീഹോ ആയിരുന്നു. യെരീഹോ 1863 ആകുന്നു; യെരീഹോ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിന്റെ ഒരു വിഷയവുമാണ്—ഞായറാഴ്ച നിയമകാലഘട്ടത്തിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമായി മാത്രം അല്ല, അതിന്റെ പതനത്തോടും പുനരുയിർപ്പോടും ബന്ധപ്പെട്ടും. യെരീഹോയ്ക്കു നേരെ അതിനുതന്നെ പ്രത്യേകമായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രവചനാത്മക ശാപവും ഉണ്ടായിരുന്നു. യോശുവ യെരീഹോയെ വീണ്ടും പണിയുന്ന മനുഷ്യനുമേൽ ഒരു ശാപം പ്രഖ്യാപിച്ചു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, ആ ശപിക്കപ്പെട്ട നഗരത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കുന്നതിൽ അവൻ തന്റെ ഇളയ മകനെയും മൂത്ത മകനെയും നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. ഒരുമകൻ അടിസ്ഥാനം ഇടുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടേണ്ടതും മറ്റൊരാൾ കവാടം ഉയർത്തുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടേണ്ടതുമായിരുന്നു. ആ പ്രവചനം നിവർത്തിക്കപ്പെട്ടു; അതിന്റെ നിവർത്തിയുടെ രേഖ ബൈബിളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതിനാൽ, യെരീഹോ ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു ബൈബിള്‍ പ്രതീകമായി മാറുന്നു.

അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ നാശത്തിനകത്തും, അതിന്മേലുള്ള പ്രവചനാത്മക ശാപത്തിലും, അതിനുശേഷം ആ പ്രവചനത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ നിവൃത്തിയിലും, 1863-ൽ യെരീഹോയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന മൂന്ന് സാക്ഷികളെ നാം കണ്ടെത്തുന്നു. ആ മൂന്ന് സാക്ഷ്യങ്ങളും 1863-ലേക്ക് തന്നെ പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. തത്തത്തം നാല്പതു വർഷകാലഘട്ടങ്ങളുടെ അറ്റത്ത് പ്രവചനപരമായി മൂന്ന് മോശമാർ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ, ആ മൂന്ന് സാക്ഷികളും ഒരുമിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു. ആ നാല്പതു വർഷകാലഘട്ടങ്ങളിൽ ഒന്ന് മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തോടു വ്യക്തമായി യോജിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഓരോ നാല്പതു വർഷകാലഘട്ടത്തിന്റെയും അറ്റത്ത് കാണപ്പെടുന്ന മോശയുടെ ആ മൂന്ന് പ്രതിനിധാനങ്ങളും 1863-ന്റെ ചരിത്രത്തോടു—മൂന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രത്തോടു—യോജിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു.

ആ മൂന്നു സാക്ഷികളിൽ രണ്ടെണ്ണം മോശെയുടെ നാൽപ്പത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം കാദേശിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു; നാൽപ്പത് വർഷങ്ങളുടെ മൂന്നാമത്തെ സമാപനം യോർദ്ദാൻ നദിയായിരുന്നു, രണ്ടാമത്തേതിന്റെ സമാപനം ചെങ്കടലായിരുന്നു. ആദ്യ നാൽപ്പത് വർഷങ്ങളുടെ സമാപനം മോശെ മിസ്രയീമിൽ നിന്നു ഔടിപ്പോയതായിരുന്നു. ഈ മൂന്നു സംഭവങ്ങളും മിസ്രയീമിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പുറപ്പെടലിനെയാണ് വിവരിക്കുന്നത്; അതുവഴി മിസ്രയീമിലെ അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അബ്രാഹാമിന്റെ നാനൂറ്റിമുപ്പത് വർഷത്തെ പ്രവചനം നിറവേറി.

മോശെയുടെ മൂന്ന് നാൽപ്പത്-വർഷകാലഘട്ടങ്ങൾ—അവയുടെ അവസാനങ്ങൾ ഈജിപ്തിൽനിന്നുള്ള വിടുതലിന്റെ ഒരു പ്രതിരൂപമായി നിലകൊള്ളുന്നതായവ—ഈജിപ്ത്യ ദാസ്യത്തിലേക്കുള്ള അടിമത്തത്തെയും അതിൽനിന്നുള്ള വിടുതലിനെയും കുറിച്ചുള്ള അബ്രാഹാമിന്റെ പ്രവചനത്തിന്റെ നിറവേറ്റലായിരുന്നു. അബ്രാഹാമിന്റെ നിയമവാഗ്ദാനത്തിലെ പ്രവചിക്കപ്പെട്ട വിടുവിപ്പുകാരനായ മോശെ, തന്റെ നാമത്തിന്റെ അർത്ഥം സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ആദ്യം ജലത്തിൽനിന്നു രക്ഷിക്കപ്പെട്ടവനായി തന്റെ ദൗത്യം ആരംഭിച്ചു. തുടർന്ന് മോശെ ദൈവജനത്തെ ചെങ്കടലിന്റെ ജലങ്ങളിലൂടെ നയിച്ചു; അതിനുശേഷം യോർദ്ദാൻ നദിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന വിടുതലിന്റെ തീരത്തേക്കും നയിച്ചു. മോശെയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ആൽഫാ നൈൽ നദിയുടെ ജലത്തിൽനിന്നുള്ള രക്ഷയായിരുന്നു; അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒമേഗാ യോർദ്ദാൻ നദിയുടെ ജലത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന രക്ഷയായിരുന്നു. മോശെയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ആൽഫാ, അവന്റെ നാമവും മാതാപിതാക്കളും നിർവചിച്ച അനുഭവത്തിലൂടെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടു; ഭക്തിയുള്ള മാതാപിതാക്കളായ അവർ, ശിശു മരണശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നു അറിഞ്ഞിരുന്നു; നാല്പത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം മോശെ ഈജിപ്ത്യനെ കൊന്നതിനുശേഷം അവനും അങ്ങനെ തന്നെയാകുമായിരുന്നു. മരണശിക്ഷയിൽനിന്ന് തങ്ങളുടെ മകൻ രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്ന ഭക്തിയുള്ള മാതാപിതാക്കളായി അവർ അവന്നു ഒരു പെട്ടകം ഒരുക്കി; അത് എബ്രായ ലോകത്തിൽനിന്ന് ഈജിപ്ത്യ ലോകത്തിലേക്കു കടന്നുപോയി; അതുപോലെ തന്നേ, നാല്പത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം മോശെ ഈജിപ്ത്യ ലോകം വിട്ട് എബ്രായ ലോകത്തിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു.

ജലത്തിൽ നിന്നുള്ള തന്റെ രക്ഷയിൽ മോശെ നോഹയുടെ കഥയെ ആവർത്തിച്ചു. അബ്രാഹാമിന്റെ നാലുനൂറി മുപ്പത് വർഷത്തെ നിയമപ്രവചനത്തിന്റെ “വിമോചകൻ” എന്ന നിലയിൽ മോശെയെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ പരാമർശം, ദൈവം മനുഷ്യരാശിയുമായി നിയമത്തിൽ പ്രവേശിച്ച ചരിത്രത്തിന്റെ ആവർത്തനമായിരുന്നു; അതിനാൽ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അബ്രാഹാമിന്റെ നിയമപ്രവചനം സർവ്വമനുഷ്യരോടുമുള്ള നിയമവാഗ്ദാനത്തോടുകൂടി ഒന്നിച്ചുചേർന്നു. ഇത് ശിശുവായ മോശെയെ ഫറവോന്റെ മകളിലേക്കു മാറ്റിപ്പാർപ്പിച്ചതിൽ ഒരു സ്നാനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കാരണം മാതാപിതാക്കളുടെ പ്രവർത്തിയാൽ മരണം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു, ജലത്തിന്മേലുള്ള പെട്ടകത്താൽ സംസ്‌കാരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു, പുനരുത്ഥാനം ഫറവോന്റെ മകളാകുന്നു.

മോശെയുടെ ജീവിതം നോഹയുടെ പെട്ടകത്തിലെ സ്നാനത്തിന്റെ പ്രതിരൂപണംകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. അതിനാൽ ആദ്യംമുതൽ തന്നേ “8” എന്ന സംഖ്യ മോശെയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നു ഇതിന് അർത്ഥമാകുന്നു; കാരണം അവന്റെ ഉടമ്പടി-ബന്ധത്തിന്റെ വേര് നോഹയുടെ ഉടമ്പടിയിൽ നിന്നുള്ള “8” എന്ന സംഖ്യയിൽ ആരംഭിച്ചതും, അവന്റെ ദൗത്യം “എട്ടാം” ദിവസം പരിച്ഛേദനയുടെ ആചാരം സ്ഥാപിക്കലുമായിരുന്നു. തുടർന്ന് അവൻ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; ആ അതേ ആചാരത്തിലായിരുന്നു അവൻ പരാജയപ്പെട്ടത്. മോശെയുടെ ജീവിതം ഒരു സ്നാനത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; നാല്പത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം (ഒരു മിസ്രയീമ്യന്റെ) ഒരു മരണം സംഭവിക്കുന്നു; അതാണ് മിസ്രയീമ്യനായ മോശെ മരിക്കുകയും കർശനമായി അബ്രാഹാമിന്റെ പുത്രനാകുകയും ചെയ്യുന്ന നിർണായക ഘട്ടത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. മോശെയുടെ ആദ്യ നാല്പത് വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭവും അവസാനവും ഒരു സ്നാനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യത്തെത് എബ്രായനിൽ നിന്നു മിസ്രയീമ്യനിലേക്കുള്ള ഒരു പരിവർത്തനത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, അവസാനത്തെത് മിസ്രയീമ്യനിൽ നിന്നു എബ്രായനിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനത്തെയായിരുന്നു സൂചിപ്പിച്ചത്. അതിന് നാല്പത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, മോശെ ദൈവജനത്തെ ചെങ്കടലിന്റെ സ്നാനത്തിലൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നു; യോർദ്ദാനിലെ സ്നാനത്തിലേക്കുള്ള തന്റെ യാത്രയിൽ, അവൻ ഒരിക്കലും എത്തിച്ചേരാതിരുന്ന അതിലേക്കു.

യോശുവയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ദൈവജനങ്ങൾ വാഗ്ദത്തദേശത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; മോശെയില്ലാതെ, കാരണം യോർദ്ദാൻ നദിയിലെ സ്നാനം വരുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് അവൻ മരിച്ചിരുന്നു. നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവ് മോശെയെപ്പോലെയുള്ള ഒരു പ്രവാചകനെ ഉയർത്തും എന്നു മോശെ പ്രസ്താവിച്ചു; അതേ കാര്യം പത്രൊസും ആവർത്തിച്ചു. മോശെയാൽ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ പ്രവാചകൻ ക്രിസ്തുവായിരുന്നു; മോശെ പ്രവർത്തനം അവസാനിപ്പിച്ചിടത്തുതന്നെ അവൻ തന്റെ പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു. അവൻ തന്റെ പ്രവർത്തനം തന്റെ സ്നാനത്തിൽ ആരംഭിച്ചു; ആ സ്നാനമെന്നത് പുരാതന ഇസ്രായേൽ യോർദ്ദാൻ കടന്ന് വാഗ്ദത്തദേശത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ യോശുവ അവരെ സ്നാനിപ്പിച്ച അതേ സ്ഥാനമായിരുന്നു. സുവിശേഷങ്ങൾ ഞങ്ങളോടു അറിയിക്കുന്നതു എന്തെന്നാൽ, യോഹന്നാൻ ബേത്ഥബാറായിൽ സ്നാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; അത് കടപ്പുറമെന്ന സ്ഥാനവും, തോണിക്കടവെന്ന അർത്ഥവുമുള്ളതാണ്.

ചെങ്കടൽ ഈജിപ്തിന്റെ കലാപത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; ഈ നിരയിൽ മോശെയുടെ പ്രവാചക സാക്ഷ്യം സത്യമാണെന്ന് അതിലൂടെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. നൈൽ നദിയിൽ നിന്ന് ചെങ്കടലിലേക്കും (ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒരു നദിയെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതും) അവിടെ നിന്ന് യോർദ്ദാനിലേക്കും. ‘ജലത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കപ്പെട്ടവൻ’ എന്നർത്ഥമുള്ള മോശെ, തന്റെ സാക്ഷ്യം വിടുതലിന്റെ ജലത്തിൽ ആരംഭിക്കുകയും അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ആ ജലങ്ങളിലൊന്നൊന്നിലും രണ്ടുവർഗ്ഗം ആരാധകരെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

മോശെയുടെ ആദ്യത്തെ നാൽപ്പത് വർഷങ്ങൾ ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ നാൽപ്പത് വർഷങ്ങൾ രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശമാണ്; മൂന്നാമത്തേതു മൂന്നാമത്തേതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ മൂന്നു ദൂതന്മാർക്കും അവരുടെ സ്വന്തമായ പ്രത്യേക പ്രവാചകസ്വഭാവലക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ട്; അതിൽ, മൂന്നു സന്ദേശങ്ങളുമൊക്കെയും ആദ്യ സന്ദേശത്തിൽ തന്നെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു. ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്നു അധ്യായങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, ഈ പ്രതിഭാസം ഞങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി പൊതുവെ പ്രകടമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

ദാനിയേൽ ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ ദൈവത്തെ ഭയപ്പെട്ടു ബാബിലോന്യരുടെ ആഹാരം കഴിക്കാൻ നിരസിച്ചു; അതിനെത്തുടർന്ന് വന്ന രണ്ടാമത്തെ ആഹാരപരവും ദൃശ്യപരവുമായ പരീക്ഷണത്തിൽ ദൈവം അവനെ മഹത്വപ്പെടുത്തി; അതുവഴി നെബൂഖദ്‌നേസർ തന്നേ നടപ്പാക്കിയ ന്യായവിധിയിലേക്കും മൂന്നാം പരീക്ഷണത്തിലേക്കും അത് നയിച്ചു. ദാനിയേൽ ഒന്നാം അധ്യായം വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ ആദ്യ ദൂതനോടു തുല്യമാണ്; അവൻ “ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവിൻ,” “അവന്നു മഹത്വം കൊടുപ്പിൻ” എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു—ദാനിയേൽ രണ്ടാമത്തെ ആഹാരപരവും ദൃശ്യപരവുമായ പരീക്ഷണത്തിൽ ചെയ്തതുപോലെ—കാരണം നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ “ന്യായവിധിയുടെ സമയം” വന്നിരിക്കുന്നു.

മോശെയുടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ നാൽപ്പത് വർഷങ്ങൾ അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾ ദൈവത്തെ ഭയപ്പെട്ടതിനാലാണ് ആരംഭിച്ചത്. ഫറവോന്റെ മകൾ വെള്ളത്തിൽ പെട്ടകം കണ്ടപ്പോൾ, മോശെ രണ്ടാമത്തെ പരീക്ഷയും, അതായത് ദൃശ്യപരമായ പരീക്ഷയും, കടന്നുപോയിരുന്നു. തുടർന്ന് ഫറവോന്റെ മകൾ അവൻ മരിക്കേണ്ടവൻ അല്ലെന്ന് വിധിച്ചു. ആദ്യ നാൽപ്പത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം ന്യായവിധിയും വന്നു; അവൻ മിസ്രയീമ്യനെ കൊന്നതും മിസ്രയീമിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകേണ്ടിവന്നതും അന്നായിരുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ നാല്പതു വർഷങ്ങളിൽ, വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ ബാബിലോന്റെ വീഴ്ച പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന രണ്ടാമത്തെ ദൂതനെ മിസ്രയീമിന്റെ വീഴ്ചയാൽ പ്രതിരൂപമായി കാണിക്കപ്പെട്ടു. ആ വീഴ്ചയിൽ, ആ നാല്പതു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ അതിശയകരമായ ഒരു പ്രകടനം ഉണ്ടായിരുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ, 1844-ലെ അർധരാത്രി നിലവിളിക്കാലത്ത് രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ അവസാനത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.

മൂന്നാമത്തെ നാൽപ്പത് വർഷങ്ങൾ ആ മുഴുവൻ സഭയുടെ ഏകദേശം സമ്പൂർണ്ണ വിഭാഗത്തിനുമേൽ മരണവിധി ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുകയും, ആ സഭയുടെ നേതാവിന്മേൽ മരണവിധി വരുന്നതോടെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നമ്മുടെ പ്രവർത്തി മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ ഏകീകരിക്കുന്നതാകുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മോശെയുടെ ആദ്യ നാല്പത് വർഷങ്ങൾ വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ ആദ്യ ദൂതനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവന്റെ രണ്ടാമത്തെ നാല്പത് വർഷക്കാലം രണ്ടാമത്തെ ദൂതനെയും, മൂന്നാമത്തെ നാല്പത് വർഷക്കാലം മൂന്നാമത്തെ ദൂതനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ “മഹത്തായ സന്ദേശം” “ആദ്യത്തെയും, രണ്ടാമത്തെയും, മൂന്നാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ” ഒന്നിപ്പിക്കുകയെന്നതാണ്; ഇത് മോശെയുടെ മൂന്ന് പ്രതീകങ്ങളെയും 1863-ൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമസമയത്ത് മൂന്ന് മോശെയർ ഉണ്ടാകുന്നു.

1844 മുതൽ 1863 വരെ കാദേശിലേക്കു നയിച്ചിരുന്ന രണ്ട് നാല്പത്-വർഷകാലങ്ങളുടെയും രണ്ടു സാക്ഷികളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ആദ്യത്തേതും രണ്ടാമത്തേതും ഇല്ലാതെ മൂന്നാമത്തേതു നിലനിൽക്കാനാവില്ലെന്ന് പ്രചോദനം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിനാൽ മോശെയുടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ നാല്പത് വർഷങ്ങളും 1844 മുതൽ 1863 വരെയുള്ള കാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കേണ്ടതാണ്. 1863-ൽ മോശെ മിസ്രയീമ്യനെ കൊന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അതോടൊപ്പം തന്നെ മോശെ തന്റെ അധികാരദണ്ഡംകൊണ്ട് ശിലയെ അടിക്കുന്നതും, സ്വർണ്ണക്കാളക്കിടാവിന്റെ കലാപചരിത്രത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം കാണിച്ചുതരണമെന്നു മോശെ അപേക്ഷിക്കുന്നതും സംഭവിക്കുന്നു. 1863-ലും ഞായറാഴ്ചനിയമത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട് മൂന്ന് മോശെയ്മാർ ഉണ്ട്; അവർക്കെല്ലാം നാല്പത് വയസ്സുണ്ട്.

മോശെയുടെ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളിലൊന്നൊന്നിലും ജലത്തിലൂടെയുള്ള ഒരു വിടുതൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; കൊട്ടയിലിരുന്ന മോശെ, ചെങ്കടലിലൂടെ കടന്നുപോയ മോശെയോടു സമാന്തരപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ, യോർദ്ദാൻ നദിയിൽ രണ്ടുതവണ ഉണ്ടായ മോശെയോടും അത് സമാന്തരപ്പെടുന്നു: നൈൽ, ചെങ്കടൽ, യോർദ്ദാനിൽ രണ്ടുതവണ. ഈ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളിലൊന്നൊന്നിലും വിടുതലിന്റെ ജലങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം അവയെല്ലാം, അന്ത്യമഴയുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ വിടുതലിന്റെ ജലം പകർന്നൊഴുക്കപ്പെടുന്ന കാലവുമായി സമാന്തരപ്പെടുന്നു.

മൂന്നാമത്തെ നാല്പതു വർഷങ്ങളുടെ കാലാവധിയുടെ അവസാനത്തിൽ മോശെ തന്റെ വടികൊണ്ട് പാറയെ അടിച്ചു. രണ്ടാമത്തെ നാല്പതു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ അവന്റെ വടി ചെങ്കടലിനെ പിളർത്തി. ആദ്യത്തെ നാല്പതു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ, അവൻ മിസ്രയീമ്യ അധികാരത്തിന്റെ വടി നിരസിച്ചു; തന്റെ ജനത്തോടുകൂടെ കഷ്ടം അനുഭവിക്കുവാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു.

ആദ്യകാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം ഒരു മിസ്രയീമ്യൻ മരിച്ചു; രണ്ടാംകാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം മിസ്രയീമിന്റെ സൈന്യം, ആദ്യജാതന്മാർ, നേത്യത്വം എന്നിവ മരിച്ചു. മൂന്നാംകാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം യിസ്രായേൽ ജാതിയും അഹരോനും മോശെയും എല്ലാവരും മരിച്ചു. ഇവ മൂന്ന് സമാന്തര ചരിത്രങ്ങളാകുന്നു; അവയിൽ ഓരോന്നും “വരിയിൻമേൽ വരി” എന്ന രീതിയിൽ 1844 മുതൽ 1863 വരെയുള്ള കാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു—അതായത് മൂന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രം; അത് വീണ്ടും 9/11 മുതൽ ഞായർനിയമം വരെ ഉള്ള കാലത്തെയും, വിടുതലിന്റെ ജലങ്ങൾ പകർന്നൊഴിക്കപ്പെടുന്ന പെന്തെക്കോസ്ത് കാലത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

കാദേശിലെ ഇരു കലാപങ്ങളിലുമുള്ള സാന്നിധ്യം മോശെയ്ക്കുണ്ട്; കാദേശിലെ ആ കലാപങ്ങൾ രണ്ടും തത്തതായ കാലഘട്ടങ്ങളിലെ സമാപനശിലകളുമാണ്. അവ രണ്ടും 1863-നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേ സമയം, 1844-ലെ ആൽഫയിൽ ആരംഭിച്ച് 1863-ലെ സമാപനശിലയിൽ അവസാനിക്കുന്ന മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ കാലഘട്ടത്തിന്റെയും സമാപനശില അതുതന്നെയാണ്. അടിത്തറയായി ആരംഭിച്ച് സമാപനശിലയായി അവസാനിക്കുന്ന കല്ലിന്റെ അത്ഭുതകരമായ വെളിച്ചത്തെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, സമാപനശില പ്രവചനപരമായി എപ്പോഴും കൂടുതൽ വലുതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. പെന്തെക്കോസ്തുകാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഏതാനും തുള്ളികൾ, പെന്തെക്കോസ്തുനാളിൽ സമാപനശിലയിൽ സംഭവിച്ച പൂർണ്ണമായ പകർച്ചയിലേക്കു നയിച്ചതിലൂടെ, ഈ സത്യം ദൃഷ്ടാന്തപ്പെടുത്തുന്നു.

9/11-ൽ തളിക്കൽ ആരംഭിച്ചു; ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിലെ പൂർണ്ണമായ ഒഴുക്കലിൽ അത് അവസാനിക്കുന്നു. ഈ സത്യം, രണ്ടാംതെയും ഓമേഗയുമായ കാദേശിലെ മോശെയുടെ പാപം, ആദ്യത്തെയും ആൽഫായുമായ കാദേശ് കലാപത്തിലെ വിപ്ലവത്തേക്കാൾ മഹത്തായ പാപമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആൽഫാ കലാപം ഒരു സമ്പൂർണ്ണ ജനതയുടെ മരണത്തിന് കാരണമായി; ഓമേഗാ കലാപം ഒരൊറ്റ മനുഷ്യന്റെ (മോശെ) മരണത്തിന് കാരണമായി. എങ്കിലും, ആ ഒരൊറ്റ മനുഷ്യന്റെ പാപം മുഴുവൻ ജനതയുടെ കൂട്ടായ പാപത്തേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു. പാപം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ മരിക്കുന്നു; ആ നിലയിൽ മോശെയുടെ പാപത്തിനും മറ്റേതെങ്കിലും യിസ്രായേല്യന്റെ പാപത്തിനും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ല. എന്നാൽ പ്രവാചകാത്മകമായി, മോശെ ക്രിസ്തുവിനെ രണ്ടാം പ്രാവശ്യം അടിച്ചതാണ് കൂടുതൽ ഗുരുതരമായത്; കാരണം അത് ആ നാല്പത് വർഷകാലഘട്ടത്തിന്റെ ശിഖരശിലയായിരന്നു.

രണ്ടാമത്തെ ഒമേഗാ കാദേശിലെ മോശെയുടെ കലാപം, യോശുവയുടെയും കാലേബിന്റെയും സന്ദേശം തള്ളിക്കളഞ്ഞ ഇസ്രായേൽമക്കളുടെ കലാപത്തേക്കാൾ വലിയ പാപമായിരുന്നു. മോശെ പ്രവചനാത്മകമായി 1863-ൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അവിടെ അവൻ തന്റെ കലാപം നിമിത്തം മരുഭൂമിയിൽ മരിക്കുന്നു. മോശെ 1863-ൽ തന്നെയും നിലകൊള്ളുന്നു; അവിടെ മുൻനിയമത്തിലെ ജനങ്ങൾ അവരുടെ കലാപം നിമിത്തം മരുഭൂമിയിൽ മരിക്കുന്നു; എന്നാൽ മോശെ ആ കലാപത്തിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്നില്ല. 1863 ഞായറാഴ്ച നിയമവുമായി യോജിക്കുന്നു; അഹരോന്റെ സ്വർണകാളക്കുട്ടിയിലുള്ള കലാപവും അതുപോലെ തന്നെയാണ്. കാദേശ്, 1863, ഞായറാഴ്ച നിയമം എന്നിവയുമായി യോജിക്കുന്ന ആ ചരിത്രത്തിൽ, മോശെ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം കാണേണ്ടതിന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

കാദേശ് 1863-നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മോശെ രണ്ടു കാദേശുകളിലും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതിനാൽ, തിരുവെഴുത്തിലെ രണ്ടു സാക്ഷികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ—ഇരുവരും മൂലശിലകളായിരിക്കെ—കാദേശിൽ അവസാനിക്കാത്ത മൂന്നാമത്തെ നാല്പത്-വർഷകാലവും 1863-നെ തന്നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായി നാം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അവിടെ ‘വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത മോശെ’ പാറയെ തള്ളിക്കളയുന്നതിലൂടെ ക്രിസ്തുവിനെ വീണ്ടും ക്രൂശിക്കുകയാണ്. 1863-ലും സീനായിൽ ന്യായപ്രമാണം നല്കപ്പെട്ടപ്പോഴും ‘വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട മോശെ’ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ അന്വേഷിക്കുകയാണ്. 1863-ൽ മോശെ ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകയെയും അതുപോലെ ഒരു ഭോഷകുള്ള കന്യകയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

കാദേശിലും 1863-ലും, മോശെ “ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നവർ വിഭജിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ടു മഹത്തായ വർഗ്ഗങ്ങളെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പത്രോസിനെപ്പോലെ മോശെയും ഒരുലക്ഷത്തി നാല്പത്തുനാലായിരത്തിന്റേതായ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്.

1863 ആയ ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിൽ, പത്രോസ് രണ്ടു വർഗങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നവരോ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നവരോ. യേശു ശിമോന്റെ പേര് പത്രോസ് എന്നു മാറ്റിയപ്പോൾ, അത് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതീകീകരിച്ചു. ഇംഗ്ലീഷ് അക്ഷരമാലയിലെ അക്ഷരസ്ഥാനസംഖ്യ ഉപയോഗിച്ച് പത്രോസിന്റെ പേര് ഗുണിക്കുന്നതിലൂടെയും ആ ബോധ്യം പ്രതീകീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതേ രീതി 1863-ൽ പ്രയോഗിച്ചാൽ, 144 ലഭിക്കുന്നു.

1863-നോടു സുസംബദ്ധമായ മോശെയുടെ മൂന്ന് പ്രതീകങ്ങളിൽ രണ്ടെണ്ണം, മൂന്നാമത്തെ കാലഘട്ടവും അതോടു സുസംബദ്ധമായിരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നു സ്ഥാപിക്കുന്നു. കാദേശിന്റെ രണ്ടു രേഖകൾ ജ്ഞാനമുള്ളതും മൂഢങ്ങളുമായ കന്യകമാരുടെ കഥയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; മൂന്നാമത്തെ കാലഘട്ടം ദൈവികമായ ഒരു പ്രവൃത്തി നിറവേറ്റുവാൻ മനുഷ്യശ്രമം പ്രയോഗിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈജിപ്ത്യനോടുള്ള സംഭവത്തിൽ മോശെ ചെയ്തതുപോലെ മനുഷ്യശക്തിയിൽ ആശ്രയിക്കുന്നത്, നിയമിക്കപ്പെട്ട അധികാരത്തിനുമീതെ മനുഷ്യാധികാരത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ “ദൈവജനത്തോടുള്ള ബന്ധം ചില കാര്യങ്ങളിൽ മോശെയുടെ യിസ്രായേലോടുള്ള ബന്ധത്തോടു സമാനമായിരുന്നു” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. 1863-ൽ മോശെയെ ജെയിംസ് വൈറ്റാണ് പ്രതിനിധീകരിച്ചത്. 1863-ൽ ജെയിംസ് വൈറ്റ് ഒരു മിസ്രയീമ്യനെ കൊന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ ക്രിസ്തുവിനെ രണ്ടാം പ്രാവശ്യം അടിക്കുകയും, യോശുവയും കാലേബും മുന്നോട്ടുവെച്ച “വിശ്രമം” എന്ന സന്ദേശം തള്ളിക്കളഞ്ഞ കലാപകാരികൾക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പാറയെ രണ്ടാം പ്രാവശ്യം അടിച്ചപ്പോൾ മോശെ ഒരു ഭോഷകസ്ത്രീകുമാരിയുമാണ്; യിസ്രായേലിലെ കലാപകാരികൾക്കുവേണ്ടി മദ്ധ്യസ്ഥപ്രാർത്ഥന നടത്തിയപ്പോൾ അവൻ ഒരു ജ്ഞാനസ്ത്രീകുമാരിയുമാണ്.

സ്വർണക്കാളക്കുട്ടിയുടെ കലാപം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സമാന്തര ചരിത്രത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ ഒരു ദർശനം അവനു ലഭിക്കുന്ന 1863-ൽ മോശെ ഇരിക്കുന്നതായി കാണിക്കുന്ന സംഖ്യാപുസ്തകം പതിനാലിലെ ആ ഭാഗത്തോടെ നാം ഈ ലേഖനം സമാപിപ്പിക്കും.

ഈ ഭാഗത്തിൽ കർത്താവ് ഇസ്രായേലിലെ കലഹക്കാരോടു താൻ “എത്രകാലം” വരെ ഇടപെടേണ്ടിവരുമെന്ന് ചോദിക്കുന്നു; അതേ ചോദ്യം യെശയ്യാവും ആറാം അധ്യായത്തിൽ കർത്താവിനോടു ചോദിച്ചിരുന്നു. ഭൂമി ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തോടെ പ്രകാശിതമാകുന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഈ ചരിത്രത്തെ സംഖ്യാപുസ്തകം സ്ഥാപിക്കുന്നതെന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക; യെശയ്യാ ആറാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നാം വാക്യത്തിൽ ദൂതന്മാരും അതു സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. 9/11 എന്നത് 1844 മുതൽ 1863 വരെയുള്ള ചരിത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനക്കല്ലായിരുന്നു; ഞായറാഴ്ച നിയമം അതിന്റെ മുടിക്കല്ലാണ്. സംഖ്യാപുസ്തകത്തിലെ ഈ പശ്ചാത്തലം, മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ ഗീതത്തിന്റെയോ ഉപമയുടെയോ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല; കാരണം, കർത്താവ് യോശുവയോടു നിയമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ പുരാതന ഇസ്രായേൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ടു.

ഈ ചിന്തകൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരാം.