യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലაოდിക്ക്യയിലെ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - സംഖ്യ പതിനഞ്ച്

യോവേൽ ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യ നാല് വാക്യങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള മികച്ച പ്രത്യാശ കൈവരിക്കേണ്ടതിന്ന്, നാലു തലമുറകളെന്ന പ്രതീകത്തിനും അന്ത്യമഴയുടെ സന്ദേശത്തിനും ഇടയിലുള്ള ബന്ധം മനസ്സിലാക്കുന്നത് പ്രധാനമാണെന്ന് ഞാൻ വാദിക്കുന്നു. യോവേൽ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ ഗാനം ആലപിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവന്റെ ആരംഭസ്തബകം ഉടമ്പടിയുടെ നാലു തലമുറകളോടുള്ള പ്രവാചകബന്ധമാണ്.

ഇത് മോശെയുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ നിവൃത്തിയായ പ്രവചനമാണ്. യോവേൽ പുസ്തകം ക്രമേണ വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നാശത്തിന്റെ നാല് തലമുറകളെ പരാമർശിച്ചുകൊണ്ട് മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ ഗാനം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, അത് യോവേൽ പുസ്തകത്തെ പ്രവചനാത്മകമായ നാലാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും തലമുറയോടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ആ തലമുറ പത്രോസ് പറഞ്ഞ “തിരഞ്ഞെടുത്ത തലമുറ” ആകുന്നു; അവർ അന്ധകാരത്തിൽനിന്ന് അവന്റെ “അത്ഭുതകരമായ വെളിച്ചത്തിലേക്കു” വിളിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. അവർക്കു വിപരീതമായി, അവരുടെ തലമുറാപരമായ പ്രതിരൂപം സർപ്പസന്തതിയായ ഒരു തലമുറയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ നാലാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും തലമുറ യോഹന്നാനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അവൻ “വിളിക്കപ്പെട്ടവരും, തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരും, വിശ്വസ്തരുമായ” ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്.

9/11-ൽ വിളിക്കപ്പെട്ടവരും, അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരും, ഞായറാഴ്ചാ നിയമ പ്രതിസന്ധിയിൽ വിശ്വസ്തരായിരിക്കുന്നവരുമാണ്; അതുപോലെതന്നെ ലേവ്യർ ആരോന്റെതും യെരോബെയാമിന്റെതുമായ സ്വർണ്ണക്കിടാവ് കലാപങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തരായിരുന്നു. മലാഖി മൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ വെള്ളിപോലെ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആത്മാക്കൾ, അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തിനിടെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന ലേവ്യരാണ്; കാരണം മുദ്രവെയ്പ്പ് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഒരു പകർച്ചയോടുകൂടെയും അതിനാൽ തന്നെയും പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

മുമ്പത്തെ ലേഖനത്തിൽ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിന്റെ ആൽഫാ എന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയുന്ന മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള രേഖകൾ ഞങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു; പ്രവചനപരമായി അദ്ദേഹം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിന്റെ ഒമേഗയായ ക്രിസ്തുവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. മോശെ അടിസ്ഥാനം കല്ലും ക്രിസ്തു അഗ്രശിലയും ആകുന്നു. മോശെയോടുകൂടെ ഉണ്ടായ മിസ്രയീമിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, അവർ ഇരുവരും പാപത്തിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാകുന്നു. എങ്കിലും, മോശെയുടെ കൈവഴി സംഭവിച്ച ദൈവശക്തിയുടെ സകല പ്രകടനങ്ങളും, ക്രിസ്തു ഒരു ആഴ്ചക്കാലത്തേക്ക് അനേകരോടു നിയമം സ്ഥിരീകരിച്ചപ്പോൾ, അത്യന്തം അതിക്രമിക്കപ്പെട്ടു. മോശെ ആൽഫാ ആകുന്നു, ക്രിസ്തു ഒമേഗ ആകുന്നു; ഒമേഗ “22” എന്ന സംഖ്യയും ആൽഫാ “1” എന്ന സംഖ്യയും ആകുന്നു.

മോശെയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അവന്റെ പ്രവാചകസാക്ഷ്യത്തെ മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചു നിൽക്കുന്ന വിടുതൽ ജലത്തിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു. അവന്റെ ജനനസമയത്ത് നൈൽനദിയിലെ ജലത്തിൽനിന്നുള്ള അവന്റെ വിടുതൽ, പെട്ടകത്തിനുള്ളിലെ നോഹയെ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിച്ചു. ചെങ്കടലിലെ സ്നാനം, പെട്ടകത്തിനുള്ളിലെ നോഹയോടും ആ എട്ടുപേരോടും ഒത്തുചേരുന്നു; അതു പിന്നെയും യോർദ്ദാൻ നദിയിൽ യോശുവയുടെ സ്നാനത്തോടു ഒത്തുചേരുന്നു; അതേ സ്ഥലം തന്നെയിൽ ക്രിസ്തു അത് വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു. മോശെയുടെ സാക്ഷ്യം നൈൽനദിയിലെ വിടുതലോടെ ആരംഭിച്ചു, യോർദ്ദാന്റെ കരകളിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനം, അവന്റെ മരണത്തിലേക്കു നയിച്ചിരുന്ന മൂന്നര വർഷക്കാലം സാക്ഷ്യം വഹിക്കേണ്ടതിന്നായുള്ള അവന്റെ അഭിഷേകമായിരുന്നു; അതു ആദിയിൽ അവന്റെ സ്നാനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. അവന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിൽ ഏതാനും തുള്ളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; പിന്നെ പെന്തെക്കൊസ്തിൽ പൂർണ്ണമായ പകർച്ച ഉണ്ടായി.

മനുഷ്യകുലത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ നിയമവാഗ്ദാനം നോഹയോടുകൂടിയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; അബ്രാഹാമിലൂടെ ഒരു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തോടുള്ള അവന്റെ നിയമവാഗ്ദാനം മോശെയിലൂടെ പൂർത്തിയായി. ആൽഫയായ മോശെ, വരുവാനും “അനേകരോടു” — വെറും ഒരു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തോടല്ല — നിയമം ഉറപ്പിക്കാനും ഉള്ള ഓമേഗയായ യേശുവിന്റെ ഒരു രൂപമായി നിന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു രൂപമായി, മോശെയുടെ ജനനം എല്ലാ ജനങ്ങൾക്കും അടയാളമായ ഇന്ദ്രധനുസ്സോടുകൂടെ നോഹയ്ക്കു നൽകിയ നിയമവുമായി യോജിക്കുന്നു. അതുപോലെ, തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനങ്ങൾക്കുള്ള അടയാളമായ പരിച്ഛേദനയോടുകൂടെ, ഒരു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തിന്നു നൽകിയ നിയമത്തോടും മോശെ യോജിക്കുന്നു. മോശെയുടെ നിയമപ്രവർത്തനം “അനേകരോടു” ആയിരുന്നു; വെറും ഒരു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തോടു മാത്രമല്ല. അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവർ നിരന്തരം സമ്മിശ്രസമൂഹത്തിന്റെ ഉപദ്രവം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമായിരുന്നില്ല.

മോശെയുടെ ജീവിതമൊട്ടാകെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട വിവിധ “വിടുതലിന്റെ ജലങ്ങൾ” എന്നവയുടെ നടുവിൽ, യോർദ്ദാൻ നദിയിലെ ബേത്തബാരയിലെ സ്നാനം, വാഗ്ദത്തദേശത്തിലെ പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തെയും ക്രിസ്തു അനേകരോടുകൂടെ നിയമത്തെ സ്ഥിരീകരിച്ച ആ ആഴ്ചയിലെ അതിന്റെ ചരിത്രത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനം പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ സ്നാനത്തോടു സാദൃശ്യമാകുന്നു; ഈ രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളും, അമ്പത് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് പെന്തെക്കൊസ്തിൽ ലഭിച്ച സമൃദ്ധമായ മഴപൊഴികളിന് മുമ്പായി, അവൻ മഴയുടെ ഏതാനും തുള്ളികൾ ശ്വസിച്ചുവിട്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായ അവന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തേക്കു സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. മോശെയിൽ നിന്നു ക്രിസ്തുവിലേക്കുള്ള ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും സമ്പൂർണ്ണ രേഖ വിടുതലിന്റെ ജലങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

യോവേൽ ഗ്രന്ഥത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന ലേഖനങ്ങളിൽ, നാം “പഴയ നിയമത്തിലെ പ്രവചനങ്ങളെ പുതിയ നിയമത്തിന്റെ ചരിത്രവുമായി” താരതമ്യം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; കൂടാതെ ആധുനിക ആത്മീയ യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രവുമായി കൂടെയും. അത് പഴയ നിയമമാകട്ടെ, പുതിയ നിയമമാകട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ 1798-ൽ ആരംഭിച്ച മൂന്ന് ദൂതന്മാരുടെ ചരിത്രമാകട്ടെ, ആ എല്ലാ രേഖകളും “ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദം” എന്ന നിലയിലാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ബൈബിളിന്റെയും പ്രവചനാത്മാവിന്റെയും ലിഖിതസാക്ഷ്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദമാണ്; ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദം ദൈവവചനം ആയിരിക്കുന്ന അവന്റെ ശബ്ദമാണ്.

ദൈവവചനത്തിന്റെ “ശബ്ദം” എന്നു പറയുന്നത്, അവന്റെ എഴുത്തുപരമായ വചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സന്ദേശമാണ്. യോവേൽ പ്രകാരം, അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ അവന്റെ സന്ദേശം പിമ്പിലത്തെ മഴയുടെ സന്ദേശമാണ്; അതിൽ പ്രാരംഭമഴയും, തുടർന്ന് പ്രാരംഭമഴയും പിമ്പിലത്തെ മഴയും ഉൾപ്പെടുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ യോഹന്നാൻ പഴയ പാതകളിലേക്കു മടങ്ങിവരുന്ന ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ തന്റെ പിന്നിൽ ഒരു “ശബ്ദം” കേൾക്കുന്നു. പിന്നിലുള്ള ആ “ശബ്ദം,” “ആദാമിന്റെ നാളുകൾമുതൽ” പിന്നോട്ടു നീളുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദമാണ്.

ഈ വാക്യം ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഒരു ഭേദസൂചനയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം മുന്‍വാക്യം വരെ യോഹന്നാന്‍ പത്‌മൊസ് എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ദ്വീപിലായിരുന്നു, എന്നാല്‍ പന്ത്രണ്ടാം വാക്യത്തില്‍ അവന്‍ തിരിയുന്നു, അതുമുതല്‍ യോഹന്നാന്‍ സ്വര്‍ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലാണ്. അവന്‍ തിരിയുമ്പോള്‍, അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതു പിന്നില്‍നിന്നൊരു ശബ്ദം താന്‍ കേട്ടിരുന്നതിനാലാണ്; കാരണം പത്താം വാക്യത്തില്‍ അവന്‍ പിന്നില്‍നിന്നുള്ള ഒരു ശബ്ദം കേട്ടിരുന്നു.

തങ്ങളുടെ പിന്നിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നവരെയാണ് യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ദുഷ്ടന്മാർ നടക്കാൻ നിരസിച്ച പഴയ പാതകളിലേക്കു മടങ്ങിവരുവാൻ വിളിക്കുന്ന യിരെമ്യാവിന്റെ കാഹളസന്ദേശവും അവർ കേൾക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പിന്റെ കാഹളവും അവൻ കേൾക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടു; അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആ ശബ്ദം സ്വയം ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു എന്നു വെളിപ്പെടുത്തി—പഴയ പാതയോടുകൂടെ പുതിയ പാതയെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നവൻ.

പന്ത്രണ്ടാം വാക്യത്തിൽ യോഹന്നാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു ദർശനം കാണുന്നു; സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അതിനെ യെശയ്യാവും യിരെമ്യാവും യെഹെസ്കേലും പൗലൊസും കണ്ട ദർശനത്തോടുകൂടി, ദാനിയേൽ കണ്ട ക്രിസ്തുവിന്റെ ദർശനത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുത്തുന്നു.

നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദർശനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ വിവരണം ഉൾപ്പെടുന്നു. യോഹന്നാൻ തിരിഞ്ഞ് ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ, അത് “അനേകം ജലങ്ങളുടെ” നാദംപോലെയാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദം മനുഷ്യരോടോ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനത്തോടോ ഉള്ള തന്റെ നിയമത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അത് അനേകം ജലങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ ഏഴ് മുതൽ ഒൻപത് വരെയുള്ള സന്ദേശം 1798-ൽ അഴിച്ചുതുറക്കപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് 1989-ൽ ദാനിയേൽ പത്ത് മുതൽ പന്ത്രണ്ട് വരെയുള്ള സന്ദേശം അഴിച്ചുതുറക്കപ്പെട്ടു. 1798, ഉലൈ നദിയുടെ ശബ്ദവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; 1989, ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയുടെ ശബ്ദമാണ്.

യോർദ്ദാൻ നദി, പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ ആൽഫാ നിയമചരിത്രത്തെയും ഒമേഗാ നിയമചരിത്രത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണിയാണ്. ‘യോർദ്ദാൻ’ എന്ന പദത്തിന് ‘ഇറങ്ങിവരുന്നവൻ’ എന്നാണ് അർത്ഥം; അത് ക്രിസ്തുവിനെ, ‘മഹത്തായ ഇറങ്ങിവന്നവനെ,’ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

യോർദ്ദാൻ നദി ക്രിസ്തുവിനെ—‘മഹാ ഇറങ്ങിവരുന്നവനെ’—പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കൂടാതെ, പരിപാലിക്കേണ്ടതിന്നു ഒരു മുന്തിരിത്തോട്ടം ലഭിച്ച ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ആൽഫയും ഒമേഗയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് യോർദ്ദാൻ. മോശെയുടെ വിടുതലിന്റെ ജലങ്ങൾ, ഒരു ആത്മാവ് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ‘തങ്ങളുടെ പിന്നിലെ സ്വരം’ കേൾക്കുമെങ്കിൽ കേൾക്കാവുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അപ്പോൾ അവർ കേൾക്കുന്ന സ്വരം—പെരുവെള്ളങ്ങളുടെ സ്വരം ആകുന്നു. നോഹയുടെ പ്രളയത്തിൽനിന്ന് ക്രി.വ. 70-ൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശംവരെ, വിടുതലിന്റെ ജലങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനങ്ങൾക്ക് അടയാളക്കല്ലുകളായി മുന്നോട്ടുവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ അടയാളക്കല്ലുകൾ ദൈവത്തിന്റെ അന്തിമ നിയമജനമായ ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ആന്തരിക ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യോർദ്ദാൻ നദിക്ക് ജലം നൽകുന്ന ഉറവിടം, യോർദ്ദാൻ നദിയുടെ തലവെള്ളങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഹെർമോൻ പർവതങ്ങളിൽ സഞ്ചയിക്കുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളിയിലും ഹിമത്തിലും നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.

ആ ജലങ്ങൾ തന്നെയാണ് പാന്റെ ഗുഹാഗർഭത്തെയും—ദാനിയേൽ 11:13–15-ലെ പാനിയത്തിലും, പത്രോസിന്റെ കാലത്തെ കൈസര്യ ഫിലിപ്പിയിലും സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന ഒരു ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ ആഴമുള്ള കുളത്തെയും—ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്നത്. യോർദ്ദാൻ നദിയുടെ ഉറവജലങ്ങൾ പാന്റെ ഗുഹാഗർഭത്തിലെ ആ സാത്താനിക കുളത്തെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അനേകം ജലങ്ങളുടെ നാദം ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനിന്നും ഇടയിലുള്ള മഹാവിവാദം ഹെർമോൻ പർവതനിരകളിലെ ഉയർന്ന പർവതശൃംഗങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചതെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

“ഹെർമോൻ” എന്ന നാമത്തിന് “വിശുദ്ധമായ, സമർപ്പിതമായ, ഭക്തിപൂർവ്വം അർപ്പിക്കപ്പെട്ട, അല്ലെങ്കിൽ വേർതിരിച്ചുവെക്കപ്പെട്ട” എന്നർത്ഥമുണ്ട്; അതു സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രതീകവുമാണ്—സകലജലങ്ങളുടെയും ഉറവിടവും, “പാതാളത്തിന്റെ വാതിലുകൾ” എന്ന രൂപകത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മഹാവിവാദത്തിന്റെ ആരംഭവുമാണ് അത്; കൈസര്യ ഫിലിപ്പിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ യേശു പാനിന്റെ ഗുഹയ്ക്ക് നൽകിയ വിശേഷണമത് ആയിരുന്നു. ആ സാഹചര്യത്തിലാണ് ശിമോൻ ബർയോനാ പത്രോസായി മാറ്റപ്പെട്ടത്. ശിമോൻ എന്നത് ‘കേൾക്കുന്നവൻ’ എന്നർത്ഥമാക്കുന്നു; ബർയോനാ എന്നത് ‘പ്രാവിന്റെ മകൻ’ എന്നർത്ഥമാക്കുന്നു. ശിമോൻ, പ്രാവിന്റെ രൂപത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട യേശുവിന്റെ സ്നാനത്തിന്റെ സന്ദേശം കേട്ട ആത്മാവിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനസന്ദേശം കേൾക്കുന്നവൻ 144,000-നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പത്രോസിൽ മാറ്റപ്പെടുന്നു. പാനിയത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ പത്രോസ് മുദ്രയിടപ്പെട്ടു; അത് ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പതിമൂന്ന് മുതൽ പതിനഞ്ച് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളാകുന്നു.

ജീവന്റെ മഞ്ഞുതുള്ളി ഉത്ഭവിക്കുന്ന ഹെർമോന്റെ ജലങ്ങളിൽ നിന്ന്, ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതീകമായ യോർദ്ദാൻ നദി—മഹത്തായിറങ്ങി വന്നവൻ—തന്റെ യാത്ര മരിച്ച കടലിൽ സമാപിക്കുന്നു. ജീവന്റെ മഞ്ഞുതുള്ളി ഉദ്ഭവിക്കുന്ന സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന്, മരിച്ച കടലാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ക്രൂശിലെ മരണത്തിലേക്കു ക്രിസ്തു ഇറങ്ങി വന്നു. മരിച്ച കടലിന്റെ തീരപ്രദേശം ഭൂമിയിലെ തുറന്നുകിടക്കുന്ന ഉപരിതലഭൂഭാഗങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ആഴമുള്ളതാണ്. താഴേക്കിറങ്ങുന്ന യോർദ്ദാൻ നദി, ക്രിസ്തു ക്രൂശിലെ തന്റെ മരണത്തിലേക്കു ഇറങ്ങി വന്നതുപോലെ, ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ജലനിരപ്പിലേക്കു ഇറങ്ങുന്നു. ജീവജലത്തിൽ നിന്ന് മരണജലത്തിലേക്കു, യോർദ്ദാൻ നദി ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് ക്രൂശിലേക്കുള്ള ഇറക്കം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ പ്രധാന വിഷയങ്ങൾ വെള്ളവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ബൈബിൾ പ്രവചനം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദമാണ്, അത് അനേകം ജലങ്ങളുടെ ഘോഷംപോലെയുള്ള ശബ്ദമാണ്. ബാബേലിലെ വേശ്യ അനേകം ജലങ്ങളുടെ മീതെ ഇരിക്കുന്നു; കിഴക്കുനിന്നുള്ള രാജാക്കന്മാർക്കു വഴി ഒരുക്കുവാൻ യൂഫ്രട്ടീസ് നദിയുടെ ജലങ്ങൾ വറ്റിച്ചുകളയപ്പെടുന്നു; തർശീശിന്റെ കപ്പലുകൾ സമുദ്രങ്ങളുടെ നടുവിൽ നശിച്ചുപോയതിനാൽ വ്യാപാരികളും രാജാക്കന്മാരും അകലെ നിന്നുകൊണ്ട് വിലപിക്കുന്നു; എഫ്രയീമിന്റെ മദ്യപാനികൾ വ്യാജങ്ങളുടെ കീഴിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ മറച്ചപ്പോൾ അംഗീകരിച്ച മരണനിയമം, പാപ്പാധിഷ്ഠിത ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന്റെ അതിപ്രബലമായ പ്രളയത്താൽ റദ്ദാക്കപ്പെടുന്നു.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് “ശിനാറിലെ മഹാനദികൾ” എന്നു പരാമർശിക്കുമ്പോൾ, അവൾ ടൈഗ്രിസ് നദിയെയും യൂഫ്രട്ടീസ് നദിയെയും ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ ജലധാരകളുടെ ഉറവിടം ഏദെൻ തോട്ടംവരെ അന്വഷിച്ചെത്താനാകും; അവിടെ അവ ഏദെനിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട നാലു നദികളിൽ മൂന്നാമത്തെയും നാലാമത്തെയും നദികളാകുന്നു.

ഹിദ്ദേക്കേൽ ടൈഗ്രിസ് തന്നെയാണ്; അതുപോലെ, ആധുനിക ചരിത്രകാരന്മാരും ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും വിയോജിക്കുന്നുവെങ്കിലും, യൂഫ്രട്ടീസ് യൂഫ്രട്ടീസ് തന്നെയായിരുന്നു. അവർ ഉലായി ഒരു മഹാനദിയല്ലായിരുന്നു എന്നും, ശിനാറിലല്ല, പേർഷ്യയിലെ മനുഷ്യനിർമിതമായ ഒരു ജലവാഹിനി മാത്രമായിരുന്നു എന്നും ഉറച്ചുപറയുന്നു. അതേ മാനുഷിക അധികാരികൾ ശിനാറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഏതെങ്കിലും പ്രാധാന്യമുള്ള ഏക രണ്ടുനദികൾ ടൈഗ്രിസും യൂഫ്രട്ടീസുമായിരുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു; എന്നാൽ പ്രവാചകസ്ത്രീ ഉലായിയും ഹിദ്ദേക്കേലും “ശിനാറിലെ മഹാനദികൾ” ആയിരുന്നു എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

ജലസന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവാചകസ്ത്രീയുടെ വാക്കുകൾ ആധുനിക വിദഗ്ധരെ എതിർക്കുന്നു; ജലസന്ദേശമായ നോഹയുടെ സന്ദേശത്തെ എതിർത്ത പ്രാചീന വിദഗ്ധർ ചെയ്തതുപോലെ തന്നേ. രണ്ട് നദികളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ട് ദർശനങ്ങളും നിറവേറുന്ന പ്രക്രിയയിലാണ് എന്ന് നമുക്ക് അറിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ, “ശിനാറിലെ രണ്ട് മഹാനദികൾ” മുഖേന നൽകിയ ആ രണ്ട് ദർശനങ്ങളിലുള്ള പ്രതിനിധാനങ്ങളൊക്കെയും ഉടൻ സംഭവിച്ചുവരും. ആ നദികളോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സന്ദേശം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദമാണ്; എന്തെന്നാൽ അവന്റെ ശബ്ദം അനേകജലങ്ങളുടെ നാദംപോലെയാണ്. ടൈഗ്രിസും യൂഫ്രട്ടീസും ഒരു പ്രധാന പ്രവാചകവിഷയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവയുടെ സാക്ഷ്യം ആൽഫയായ മോശെ പ്രസ്താവിച്ച നിയമബന്ധത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതേ നിയമബന്ധം തന്നെയാണ് ഒമേഗയായ ക്രിസ്തു സ്ഥിരീകരിച്ചതും.

പ്രവചനത്തിൽ ടൈഗ്രിസ് അശ്ശൂറിനെയും യൂഫ്രട്ടീസ് ബാബിലോണിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ ബന്ധത്തിൽ, യിരെമ്യാവ് സിംഹങ്ങളായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ആ രണ്ടു ശക്തികളാണ് ആദ്യം വടക്കൻ രാജ്യത്തെയും തുടർന്ന് തെക്കൻ രാജ്യത്തെയും അടിമത്തത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുക.

ഇസ്രായേലിന്റെ ഏതു രാജ്യത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട നിലയിൽ അശ്ശൂർയും ബാബിലോനും വടക്കൻ ശത്രുക്കളായിരുന്നു; ആകയാൽ അവ രണ്ടും വടക്കൻ വ്യാജരാജാവായ പാപ്പാധികാരശക്തിയുടെ മാതൃകകളാകുന്നു. അടിസ്ഥാനതലത്തിൽ, ഒരേ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നുയർന്ന ഈ രണ്ടു ശക്തികളും ഏകദേശമായി അതേ രാഷ്ട്രീയ-മതപരമ്പരകളെയാണ് നടപ്പാക്കിയിരുന്നത്; എങ്കിലും അശ്ശൂരിന്റെ രാഷ്ട്രീയഘടന രാജകാര്യനയത്തെ കൂടുതൽ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബാബിലോൻ സഭാകാര്യനയത്തെയാണ് ഊന്നിപ്പറഞ്ഞത്, എങ്കിലും ഇരുവരും വളരെ സാമ്യമുള്ളവയായിരുന്നു. വിജാതീയ റോവും പാപ്പാധികാര റോവും ചില നിലകളിൽ ഒരേതന്നെയാണ്; എന്നിരുന്നാലും, വിജാതീയ റോം രാജകാര്യനയത്തെയും പാപ്പാധികാര റോം സഭാകാര്യനയത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പ്രവചനപരമായി ബാബിലോണോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ അശ്ശൂർ രാജകാര്യനയത്തിന്റെ ഒരു രാജ്യമായിരുന്നു; അതിന്റെ പിന്നാലെ സഭാകാര്യനയത്തെ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞ സമാനമായ ശക്തിയായി ബാബിലോൻ വന്നു. അശ്ശൂർ വിജാതീയ റോമിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ബാബിലോൻ പാപ്പാധികാര റോമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ നാലു ശക്തികളും ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചു. അശ്ശൂർ ടൈഗ്രിസുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ബാബിലോൻ യൂഫ്രട്ടീസുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബാബിലോണിനെ വീഴ്ത്തുവാൻ യൂഫ്രട്ടീസ് തിരിച്ചുവിട്ട കോരെശിന്റെ പ്രവൃത്തിയാൽ മാതൃകപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതുപോലെ, കിഴക്കൻ രാജാക്കന്മാർക്കായി വഴി ഒരുക്കുന്നതിനായി വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ യൂഫ്രട്ടീസ് വറ്റിച്ചുകളയപ്പെടുന്നതുമായി ഇത് യോജിച്ചിരിക്കുന്നു. ബാബിലോൻ യൂഫ്രട്ടീസാണ്; അശ്ശൂർ ടൈഗ്രിസാണ്.

പ്രവചനത്തിൽ വടക്കിന്റെ രാജാവു ഞായറാഴ്ചനിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് ലോകത്തെ ജയിച്ചടക്കുകയും അതിനുശേഷം വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു; എങ്കിലും ആ ജയിച്ചടക്കൽ പലപ്പോഴും അതിരുകടന്ന പ്രളയമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അശ്ശൂരും ബാബിലോണും മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വടക്കിന്റെ രാജാവിന്റെ കഥ നദികളാൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം ആ കഥ അനേകം ജലങ്ങളുടെ ശബ്ദത്താൽ പറയപ്പെടുന്നു.

രണ്ട് നദികളുടെ ഇടയിലുള്ള ദേശം മെസൊപ്പൊട്ടാമ്യ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം ‘രണ്ട് നദികളുടെ ഇടയിലെ ദേശം’ എന്നാകുന്നു. ആ രണ്ട് നദികൾ, ദൈവം തന്റെ വിശ്വാസത്യാഗം ചെയ്ത ജനത്തെ അടിമത്തത്തിലേക്ക് ചിതറിച്ചുകൊണ്ട് അവരെ ശിക്ഷിക്കുവാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വടക്കൻ ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അനേകം ജലങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉപനദീപ്രവാഹങ്ങളിലൊന്ന് “പദനാരാം” എന്ന പേരിൽ കാണപ്പെടുന്നു; തിരുവെഴുത്തുകളിൽ അത് വെറും പത്ത് പ്രാവശ്യം മാത്രമേ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ. അതിന്റെ ആദ്യ പരാമർശം നിയമത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിലാണ്, കാരണം അത് യിസ്ഹാക്കിന്റെ ഭാര്യയായ റിബെക്കയുടെ രക്തവംശീയ വേരുകളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ വാക്യം ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

നാല്പത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനഘട്ടം മോശെയുടെ മൂന്ന് സാക്ഷികളിന്മേൽ കാദേശ്, 1863, കൂടാതെ ഞായറാഴ്ച നിയമം എന്നിവിലേക്കു നയിക്കുന്നതായി കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈസഹാക്കിന്റെ വിവാഹം ഒരു നിയമബന്ധ വിവാഹമാണ്; അത് ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്തു ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തോടുള്ള വിവാഹത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു; ആ ഞായറാഴ്ച നിയമം തന്നെയാണ് 1863, അതാണ് കാദേശ്, അതാണ് നാല്പത് വർഷത്തെ ഒരു നിയമചരിത്രത്തിന്റെ അവസാനം. റിബെക്ക ഒരു സുറിയക്കാരന്റെ മകളും ഒരു സുറിയക്കാരനായ ലാബാന്റെ സഹോദരിയും ആയിരുന്നു; (നിയമചരിത്രത്തിന്റെ അടുത്ത തലമുറയിൽ, അവൻ ഈസഹാക്കിന്റെ മകനായ യാക്കോബിനോടുള്ള ഒരു നിയമം ലംഘിച്ചു.)

ബെത്തൂവേൽ എന്നത് ‘ശൂന്യതയുടെ ഭവനം’ അഥവാ ‘നശിപ്പിക്കുന്നവന്റെ ഭവനം’ എന്നർത്ഥം വരുന്നു; ആകയാൽ റിബെക്കാ “നശിപ്പിക്കുന്നവന്റെ ഭവനത്തിന്റെ” മകളായിരുന്നു. സിറിയ എന്നത് ഉയർന്ന ദേശവും സമതല പ്രദേശവും എന്നർത്ഥം വരുന്നു; പദനാരാം എന്നത് മെസൊപ്പൊട്ടാമ്യ, അഥവാ ഇടയിലെ ദേശം, എന്നർത്ഥമാണ്. റിബെക്കാ മെസൊപ്പൊട്ടാമ്യ എന്ന ഇടനാടായ, ‘അശ്ശൂരിന്റെ ടൈഗ്രിസ്’ നും ‘ബാബിലോണിന്റെ യൂഫ്രട്ടീസ്’ നും ഇടയിലുള്ള ഉയർന്ന പ്രദേശത്തുനിന്നുവന്ന സിറിയരുടെ രക്തവംശത്തിൽപ്പെട്ടവളായിരുന്നു; ഈ സിറിയർ, കർത്താവ് തന്റെ വിശ്വാസത്യാഗികളായ ആടുകളെ ചിതറിപ്പിക്കുവാൻ ഉപയോഗിച്ച സിംഹങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നശിപ്പിക്കുന്നവരുടെ ഭവനം, യിസ്ഹാക്കിന്റെയും റിബെക്കായുടെയും വിവാഹത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തോടു ചേർക്കപ്പെട്ടു. പദനാരാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ പരാമർശത്തിൽ തന്നെ, പ്രവചനാത്മകമായ വടക്കൻ രാജാവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന, കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പ്രളയമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ രണ്ടു നദികൾ ആദ്യം ഉല്പത്തി 25:20-ൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നതു യാദൃശ്ചികമല്ല.

ഏശാവിൽ നിന്നു യാക്കോബ് ഔടിപ്പോകുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനവുമായി ശൂന്യതയുടെ ഭവനത്തിനുള്ള ബന്ധം തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അവൻ തന്റെ അമ്മാവനായ ലാബാന്റെ അടുക്കൽ എത്തി, അവിടെ അടുത്ത നിയമവിവാഹം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി 2520 ദിവസങ്ങളുള്ള രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങൾ സേവിച്ചു. ഒരു വിവാഹം ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ ചിതറിപ്പോകലോടെ അവസാനിച്ചു; മറ്റൊരു വിവാഹം തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ ചിതറിപ്പോകലോടെ അവസാനിച്ചു. ആ രണ്ടു രാജ്യങ്ങളുടേയും അനുബന്ധമായ ചിതറിപ്പോകലിന്റെ കാലഘട്ടം യഥാക്രമം 1798-ലും 1844-ലും അവസാനിച്ചപ്പോൾ, 2520-ന്റെ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളിലായി യാക്കോബ് പ്രയത്നിച്ചു പൂർത്തിയാക്കുവാൻ ശ്രമിച്ച വിവാഹം നിവൃത്തിയായി; കാരണം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് വരൻ വിവാഹത്തിലേക്കു വന്നു.

അപ്പോൾ ക്രിസ്തു ‘ക്ഷീണിച്ചും തളർന്നും’ എന്നർത്ഥമുള്ള ലേയയെ വിവാഹം കഴിച്ചോ, അതോ ‘നല്ല യാത്രിക’ എന്നർത്ഥമുള്ള റാഹേലിനെ വിവാഹം കഴിച്ചോ? ലേയയും റാഹേലും യാത്ര ചെയ്യുന്ന കന്യകമാരുടെ രണ്ട് വർഗങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു—1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് യാക്കോബിനെ വിവാഹം കഴിക്കുന്ന വഴിയിൽ ഒരാൾ ‘ക്ഷീണിച്ചുപോകുന്ന’ കന്യകയും മറ്റൊരാൾ ‘നന്നായി യാത്ര ചെയ്യുന്ന’ കന്യകയും.

1844-ൽ, ഫിലദെൽഫ്യൻ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം വിവാഹത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലെ ആ വിവാഹം, രാഹേലിനാലും ലേയയാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആരാധകരുടെ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളെ വേർതിരിച്ചു. രാഹേൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലെ വിവാഹത്തിലേക്കുള്ള പാതയിൽ വിജയകരമായി സഞ്ചരിച്ച ഒരു വർഗ്ഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ലേയയുടെ വർഗ്ഗം ക്ഷീണിച്ചു. അങ്ങനെ അവർ വേർതിരിക്കപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് മൂന്നാം ദൂതന്റെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ, അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ അവസാനിച്ച അതേ സ്ഥാനത്ത് ആരംഭിച്ചു.

വിവാഹം ആരംഭിച്ചിരുന്നു; അതിനെ തുടർന്ന് അത് സമാപിക്കപ്പെടുകയും പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു. വിവാഹം 1846-ൽ സമാപിക്കപ്പെട്ടു; മൂന്നാം ദൂതന്റെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ ആരംഭിച്ചു. 1849-ലും 1850-ലും കർത്താവ് തന്റെ ശേഷിപ്പിനെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുവാൻ രണ്ടാം പ്രാവശ്യം തന്റെ കൈ നീട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അന്നു ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടാം ഫലകം ചരിത്രത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; ഇത് രണ്ടാം കല്പനാഫലകങ്ങൾ മുഖേന മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു. മോശെ ആദ്യത്തെ ഫലകസമുച്ചയം തകർത്തതിനുശേഷം, രണ്ടാം ഫലകസമുച്ചയം മുന്നോട്ടു വെക്കപ്പെട്ടു. 1850-ലെ ചാർട്ട് 1843-ലെ ചാർട്ടിനെ പകരംവന്നു; 1850-ൽ ദൈവത്തിന്റെ പുതിയ നിയമവധുവായ പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ പരീക്ഷണം കാദേശിലേക്കും 1863-ലേക്കും തുടർന്നുപോയി.

1856-ൽ, രണ്ട് നദികളിൽ നിന്നുള്ള കൂടുതൽ ജലം ഹിറം എഡ്‌സന്റെ എഴുത്തുകോലിലൂടെ വന്നു. എഡ്‌സന്റെ എഴുത്തുകോലിലൂടെ വന്ന “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന വിഷയത്തിലുള്ള വെളിച്ചം, ഏദെൻ തോട്ടത്തിൽ തങ്ങളുടെ പ്രവാചക സാക്ഷ്യം ആരംഭിച്ച ആ രണ്ട് നദികൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന വെളിച്ചമായിരുന്നു. ഏദെൻ തോട്ടം ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിനെതിരായ മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ കലാപത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; ഉലൈയും ഹിദ്ദേക്കേൽ നദികളും തങ്ങളുടെ യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നതും അവിടെയാണ്. അവ നിയമചരിത്രത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; കാരണം കലാപത്തിന്റെ പ്രതീകമായ ആ തോട്ടം, ആദാമിനും ഹവ്വയ്ക്കും മേലുണ്ടായിരുന്ന അത്തിയിലകൾക്കു പകരം വസ്ത്രം നൽകേണ്ടതിന്നു ഒരു കുഞ്ഞാടിനെ അറുക്കപ്പെട്ട സ്ഥലവും ആകുന്നു. നിയമചരിത്രം ആദാമും ദൈവവും തമ്മിലുള്ള ജീവനുള്ള നിയമത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു. ജീവനിന്റെ വൃക്ഷത്താൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ നിയമം, ആദാമിന്റെയും ഹവ്വയുടെയും ഭംഗപ്പെട്ട നിയമത്തിലേക്കു നയിച്ചു; ലോകസ്ഥാപനത്തിന്നുമുമ്പേ അറുക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞാട് നഗ്നരും നഷ്ടപ്പെട്ടവരുമായ ആ ഇരുവർക്കും വസ്ത്രം നൽകിയപ്പോൾ, അത് ജീവനിന്റെ ഒരു പുതിയ നിയമത്തിന് തുടക്കമായി. ആ തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന ആ രണ്ട് നദികൾ ഒടുവിൽ ദൈവം തന്റെ ശിക്ഷാദണ്ഡമായി പ്രയോഗിക്കുന്ന ശക്തികളുടെ പ്രതീകങ്ങളാകുന്നു.

ആ രണ്ടു നദികളും ഏദേനിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു റിബെക്കയുടെ വംശരേഖയിലേക്കും യിസ്ഹാക്കുമായുള്ള അവളുടെ നിയമവിവാഹത്തിലേക്കും, തുടർന്ന് യാക്കോബിലേക്കും ഒഴുകി; അവിടെ ആ രണ്ടു നദികളുടെ ജലം ഏഴു കാലങ്ങളുള്ള രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ഘട്ടങ്ങളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന്, അതേ രണ്ടു നദികൾ ദാനിയേലിന്റെ അവസാന ആറു അധ്യായങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകുന്നു; അവിടെ ഓരോ നദിയും മൂന്നു അധ്യായങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു നദി ഏഴാം, എട്ടാം, ഒമ്പതാം അധ്യായങ്ങളിൽ മുദ്രവിട്ടത് നീക്കപ്പെട്ട ജ്ഞാനവർധനയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മറ്റേ നദി പത്താം, പതിനൊന്നാം, പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായങ്ങളിൽ മുദ്രവിട്ടത് നീക്കപ്പെട്ട ജ്ഞാനവർധനയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഏഴാം, എട്ടാം, ഒൻപതാം അദ്ധ്യായങ്ങൾ ഉലായിയുടെ ദർശനമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; അതുപോലെതന്നെ പത്താം, പതിനൊന്നാം, പന്ത്രണ്ടാം അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു സമാനമായ രീതിയിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. മൂന്ന് അദ്ധ്യായങ്ങളായി അവതരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ രണ്ടും നദിദർശനങ്ങളിലുമെല്ലാം ക്രിസ്തു വെള്ളത്തിന്മേൽ നിലകൊള്ളുന്നവനായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

പത്താം അധ്യായത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദർശനം, വെളിപ്പാടിന്റെ ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ യോഹന്നാൻ കണ്ട ദർശനത്തോടു സാമ്യമുള്ളതാണ്; ദാനീയേലിന്റെ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദർശനത്തിൽ പല്മോനി ജലങ്ങളുടെ മീതെ നിൽക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെയാണ് അവൻ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലും, അവിടെ അവൻ ശണവസ്ത്രം ധരിച്ചവനായിരുന്നു.

പത്താം അധ്യായത്തിലെ ഹിദ്ദേക്കേൽ ദർശനത്തിൽ ക്രിസ്തു ജലത്തിന്മീതെ നിൽക്കുന്നതും ശണവസ്ത്രം ധരിച്ചിരിക്കുന്നതുമാണ്; ഉലൈ ദർശനത്തിൽ അവൻ ജലത്തിന്മീതെ നിൽക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് ഒന്നിലെ ദർശനം ഉലൈയും ഹിദ്ദേക്കേലും ദർശനങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ദർശനത്തോടു ഒത്തുചേരുന്നു; അവിടെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അത് “ദൈവപുത്രനിൽ കുറവൊന്നുമല്ലാത്ത വ്യക്തി” ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. വെളിപ്പാട് പത്തിലെ ദൂതനെ അവൾ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ആ ദൂതൻ “യേശുക്രിസ്തുവിൽ കുറവൊന്നുമല്ലാത്ത വ്യക്തി” ആയിരുന്നു എന്നു പറയുന്നു. വെളിപ്പാട് പത്തിലെ ദൂതൻ തന്റെ കൈ സ്വർഗ്ഗത്തേക്കു ഉയർത്തി എന്നെന്നേക്കുമായി ജീവിക്കുന്നവനെച്ചൊല്ലി സത്യം ചെയ്യുന്നു; ഇത് പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദർശനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവിടെ അവൻ തന്റെ ഇരുകൈകളും സ്വർഗ്ഗത്തേക്കു ഉയർത്തി എന്നെന്നേക്കുമായി ജീവിക്കുന്നവനെച്ചൊല്ലി സത്യം ചെയ്യുന്നു. വെളിപ്പാട് പത്തിൽ അവൻ ജലത്തിന്മീതെയും കരയിന്മീതെയും നിൽക്കുന്നു.

ഒരു നദിയുടെ “കരകൾക്കിടയിൽ” ഉള്ളത് ജലമാണ്; ദാനീയേൽ “കരകൾക്കിടയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം” കേട്ടു; ആകയാൽ ആ ശബ്ദം ജലത്തിന്മേലിരുന്ന മനുഷ്യനിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്, ആ ശബ്ദം ഊലൈ നദിയുടെ ജലങ്ങളുടെ നിനാദമായിരുന്നു.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതുപോലെ ശിനാറിലെ മഹാനദികൾ രണ്ടും ക്രിസ്തു ജലത്തിന്മേൽ നിൽക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ദർശനത്തോടാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; കാരണം അവന്റെ ശബ്ദം അനേകം ജലങ്ങളുടെ നാദംപോലെയാണ്. ഇരു ദർശനങ്ങളിലും “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യം ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ രണ്ടു നദികളും ദാനിയേലിന്റെ എട്ടാം അധ്യായത്തിലുള്ള ‘ചോദ്യം-ഉത്തരം’ രൂപത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതുതന്നെയാണ് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭവും അടിസ്ഥാനവും. അവിടെ, ഈ രണ്ട് നദികൾ വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും ചിതറിക്കപ്പെടുകയും ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടുകയും ചെയ്ത “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനുള്ള പ്രതീകങ്ങളാണ്. ഈ രണ്ടു നദികളും ദൈവത്തിന്റെ ശിക്ഷാദണ്ഡം എന്ന നിലയിലെ തങ്ങളുടെ പങ്ക് നിറവേറ്റിയശേഷം, ആദ്യദൂതന്റെ മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകിച്ചേരുന്നു; അവിടെ വില്യം മില്ലർ തന്റെ ആദ്യ പ്രവാചക രത്നം കണ്ടെത്തി; അതായത് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന രേഖ. ഈ രണ്ട് നദികൾ 2520 വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ട് ചിതറിപ്പോകലുകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവ അസ്സീര്യയുടെയും ബാബിലോനിന്റെയും രണ്ട് സിംഹങ്ങളാൽ നിർവഹിക്കപ്പെട്ടു; അവർ ടൈഗ്രിസും യൂഫ്രട്ടീസുംകൊണ്ടും, സ്വാഭാവികമായും, റിബെക്കയുടെ സഹോദരപുത്രിമാരായ ലേയയും റാഹേലുംകൊണ്ടും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ഇവരുടെ നിയമപരമായ വിവാഹം യിസ്ഹാക്കിന് നാല്പത് വയസ്സായിരുന്നപ്പോൾ സംഭവിച്ചു, ഉല്പത്തി 2520-ൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതുപോലെ.

മില്ലർ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ചിതറിപ്പോക്കിനെ ദക്ഷിണരാജ്യമായ യെഹൂദാവിനെതിരെ മാത്രമാണ് അവതരിപ്പിച്ചത്; അത് 1844-ൽ 2300-വർഷ പ്രവചനത്തോടുകൂടെ നിവൃത്തിയായി. 1856-ൽ “ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ” “പുതിയ വീഞ്ഞ്” അതേ ചിതറിപ്പോക്ക് വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേലും ഉണ്ടായതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അത് 1798-ൽ അവസാനിച്ചു. വില്യം മില്ലറുടെ ആദ്യ പ്രവചനാത്മക കണ്ടെത്തലായി, യൂഫ്രട്ടീസ് നദിയുടെ ജലം ഒന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആൽഫാ ഉപദേശമായി വന്നു. ഉലായി നദിയുടെ ജലം മൂന്നാം ദൂതനോടുകൂടെ വന്നു. മില്ലറുടെ ആൽഫാ കണ്ടെത്തൽ ഉലായി നദിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഏഴ് കാലങ്ങളായിരുന്നു; ഹിറാം എഡ്സന്റെ ഒമേഗാ കണ്ടെത്തൽ ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഏഴ് കാലങ്ങളായിരുന്നു.

2520 എന്നത് ഓരോ രാജ്യമിന്നും ഒരുപോലെ തന്നെയുള്ള കാലയളവിന്റെ ദൈർഘ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അതിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും തമ്മിൽ നാൽപ്പത്തിയാറ് വർഷത്തിന്റെ വ്യത്യാസമുണ്ട്. 1798 കാലാവസാനത്തെയും വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ ആദ്യ ദൂതന്റെ വരവിനെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1798 അശ്ശൂരിന്റെ സിംഹം വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേൽ വരുത്തിയ ചിതറിപ്പോകലിന്റെ 2520 വർഷങ്ങളുടെ നിവൃത്തിയാണ്. 1844 തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേൽ വരുത്തപ്പെട്ട “ഏഴു കാലങ്ങളുടെ” നിവൃത്തിയാണ്; അതിനെ ബാബിലോണിന്റെ സിംഹം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു നദികൾ, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാമത്തേതിന്റെ വരവോടെ അവസാനിച്ച ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിനുള്ള അതിർത്തിക്കല്ലുകളാണ്; അന്നേ ദിവസം പ്രതിരൂപ പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിൽ ഏഴാം കാഹളവും യോബേൽ കാഹളവും മുഴക്കപ്പെട്ടു.

ഏഴാമത്തെ കാഹളം മുഴങ്ങുന്നതു ക്രിസ്തു തന്റെ ദൈവത്വത്തെ മനുഷ്യത്വത്തോടു കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയുടെ പ്രതീകമാണ്; അതു ഉലൈ നദിയുടെ ദർശനത്തിലെ 2300 വർഷങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. യോബേൽ കാഹളം മുഴങ്ങുന്നതോ ഭൂമിയുടെ നിയമത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; അത് ലംഘിക്കപ്പെട്ടു ദൈവജനത്തിന്മേൽ വരുത്തപ്പെട്ടതുമാകുന്നു—ദാനീയേൽ അതിനെ മോശെയുടെ ശാപവും ശപഥവും എന്നു വിളിച്ചു; മോശെ അതിനെ “ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിന്റെ കലഹം” എന്നു വിളിച്ചു.

“മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തിൽ” എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “ശാപവും” “ശപഥവും” ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” തന്നെയാണ്. “ശപഥം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന വാക്ക്, ലേവ്യപുസ്തകത്തിൽ “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന അതേ എബ്രായ വാക്കാണ്. ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അദ്ധ്യായത്തിലെ നിയമത്തിന്റെ ശപഥം ലംഘിച്ചതിനുള്ള ശാപം, ഇരുപത്തിയാറാം അദ്ധ്യായത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നു; അവിടെ മോശെ ആ ശാപത്തെ “നിയമത്തിന്റെ പ്രതികാരം” എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ക്രി.മു. 723-ൽ, അവരെ “ശിക്ഷിപ്പാൻ” കർത്താവു അസ്സൂരിന്റെ സിംഹത്തിന്റെ വാൾ വടക്കൻ രാജ്യത്തിൻമേൽ വരുത്തി, അവരെ “ശത്രുവിന്റെ കയ്യിൽ” ഏല്പിച്ചു. നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ക്രി.മു. 677-ൽ, തെക്കൻ രാജ്യം മോശെയുടെ ശാപം അനുഭവിച്ചു. മോശെയുടെ ശാപം നിയമത്തിന്റെ തർക്കം ആകുന്നു. നാല്പത്താറ് വർഷക്കാലം മെസൊപ്പൊട്ടാമ്യയിലെ സിംഹങ്ങൾ സൈന്യത്തെ നീക്കിക്കളയാനും ചവിട്ടിമെതിക്കാനും ദൈവം ഉപയോഗിച്ചു. ആ നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങളുടെ കാലയളവിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ നെബൂഖദ്നേസർ വിശുദ്ധമന്ദിരം നശിപ്പിച്ചു. ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിലുള്ള ദാനിയേലിന്റെ ചോദ്യത്തിലെ സൈന്യം, നാല്പത്താറ് വർഷക്കാലം അവരുടെ ശത്രുക്കൾക്കു കീഴിൽ അടിമയാക്കപ്പെട്ടു; അതിന്റെ പര്യവസാനം വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ നാശമായിരുന്നു; പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടേണ്ട മറ്റൊരു വിഷയവും അതുതന്നെയായിരുന്നു. ആ നദികൾ യഥാക്രമം 1798-ലും 1844-ലും എത്തിയപ്പോൾ, ഒരു സൈന്യം ആലയമായി ഒരുമിച്ചുകൂട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു; കാരണം സൈന്യം ഒരു ശരീരമാണ്, ശരീരം ഒരു ആലയമാണ്. ആ കാലയളവിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ, ആ നാല്പത്താറ് വർഷങ്ങളിൽ പണിതുയർത്തപ്പെട്ട ആലയം, മനുഷ്യത്വത്തോടുള്ള ദൈവത്വത്തിന്റെ വിവാഹത്തിൽ സ്വർഗ്ഗീയ ആലയത്തോടു ചേരേണ്ടതായിരുന്നു. വിവാഹം രണ്ടു ആലയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ളതാണ്; ദൈവം ചേർത്തതിനെ വേർപിരിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതല്ല.

ടൈഗ്രിസിന്റെ ജലം 1798-ലേക്കും യൂഫ്രട്ടീസിന്റെ ജലം 1844-ലേക്കും വന്നു. മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ വരവിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, രണ്ടാമത്തെ ദൂതൻ വന്നു; അതിനുശേഷം 1844 ആഗസ്റ്റ് 12–17-ന് ന്യൂ ഹാംപ്ഷെയറിലെ എക്സീറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗിൽ അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശം പകർന്നൊഴുക്കപ്പെട്ടു. Exeter എന്നതിന്റെ അർത്ഥം “ഒരു ജലകോട്ട” എന്നാകുന്നു; ആ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗിൽ, മസാച്യുസെറ്റ്സിലെ വാട്ടർടൗണിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സംഘം സ്ഥാപിച്ച മറ്റൊരു കൂടാരത്തിൽ ഒരു കള്ളയോഗവും നടന്നു. സഹോദരി വൈറ്റിന്റെ അനുസരിച്ച്, ഏദേനിൽ ഉദ്ഭവിച്ച ജലങ്ങൾ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ കിഴക്കൻ കടൽത്തീരമൊട്ടാകെ “ഒരു പ്രക്ഷുബ്ധ തിരമാല” പോലെ പരന്നുപോകുവാൻ ഒരുങ്ങിയിരുന്നു. ആ പ്രക്ഷുബ്ധ തിരമാലയെ ഉണർത്തിയ ഭൂകമ്പം ഏദെൻതോട്ടത്തിൽ സാത്താൻ മനുഷ്യകുലത്തെ ജയിച്ചപ്പോൾ സംഭവിച്ചു; അതിലൂടെ ഏദേനിൽ ഒരു ഭൂകമ്പപരമായ കലഹം ഉണ്ടായി, അതിന്റെ തിരമാലകൾ മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിവരെ എത്തി. ആ പ്രക്ഷുബ്ധ തിരമാല ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയിലേക്ക് പ്രളയമായി ഒഴുകിച്ചെല്ലുന്നു; ആദാമിന്റെ പാപത്തിലെ ഭൂകമ്പത്തിൽ ആരംഭിച്ച ആ തിരമാല വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഞായർനിയമത്തിന്റെ ഭൂകമ്പംവരെ എത്തിച്ചേരുന്നു.

ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദം അനേകം ജലങ്ങളുടെ ശബ്ദമാണ്; ആ ജലങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുചേരുമ്പോൾ പിന്നത്തെ മഴയുടെ സന്ദേശം രൂപപ്പെടുന്നു. യെശയ്യാവും അവന്റെ മകനായ ഷെയാർ-യാശൂബും ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നാം വാക്യത്തിൽ മേലത്തെ ചാലിന്റെ കുളത്തിന്റെ അരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടുന്ന സമയത്ത് പിന്നത്തെ മഴയുടെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അവിടെ മൂഢനും ദുഷ്ടനുമായ രാജാവായ ആഹാസിനെതിരെ യെശയ്യാവിന്റെ പ്രഖ്യാപനം ഇങ്ങനെയാണ്: യഹോവ ആഹാസിന്റെമേൽ അശ്ശൂരിന്റെ ജലങ്ങളെ, രാജാവായ സെന്നഹേരീബിനെ, വരുത്തും; അവന്റെ ജലം കഴുത്തുവരെ കവിഞ്ഞൊഴുകും.

ആഹാസ് കർത്താവിനാൽ ‘അയക്കപ്പെട്ട’ ജലങ്ങളെ നിരസിച്ചു; അതിനാൽ കർത്താവ് അശ്ശൂരിന്റെ ജലങ്ങളെ ആഹാസിന്റെമേൽ ‘അയച്ചു’. ആഹാസ് “റെസീനും രെമല്യാവിന്റെ മകനും” ആയ സഖ്യത്തിൽ “ആനന്ദിച്ചു”. റെസീനും രെമല്യാവിന്റെ മകനും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന കള്ളമായ അന്തിമമഴയുടെ സന്ദേശത്തിൽ ആഹാസ് “ആനന്ദിക്കുന്നു”.

വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ രാജാവായ പേഖാ എന്ന രെമല്യാവിന്റെ പുത്രനും രെസീനും യെശയ്യാവിനെയും അവന്റെ പുത്രനെയും അനുകരിക്കുന്ന ഒരു കള്ളപ്രതിരൂപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മൂഢനും ദുഷ്ടനും ആയ രാജാവായ ആഹാസ്, ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങളും സിറിയയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആ കൂട്ടുകെട്ടിൽ “സന്തോഷിക്കുന്നു”; അത് ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിലെ സഭയും രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള അനധികൃത ബന്ധത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ആഹാസ് സന്തോഷിക്കുന്നു; കാരണം ലജ്ജയും സന്തോഷവും എന്ന ഈ രണ്ടു പരസ്പരവിരുദ്ധമായ വികാരങ്ങളെയാണ് പിന്നാക്കമഴയുടെ വാദപ്രതിവാദത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവരെ അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ പ്രചോദനം ഉപയോഗിക്കുന്നത്. യിരെമ്യാവ് ആ ചെറിയ പുസ്തകം തിന്നപ്പോൾ അത് അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആനന്ദവും സന്തോഷവും ആയിരുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ ഒരിക്കലും ലജ്ജിക്കയില്ലെന്ന് യോവേൽ നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു. ഒരു ലവോദിക്കേയനായതിനാൽ ആഹാസ് അന്ധൻ ആകുന്നു; അതിനാൽ അവൻ വ്യാജജലസന്ദേശത്തിൽ സന്തോഷിച്ചുകൊണ്ട് യെശയ്യാവിന്റെ സത്യജലസന്ദേശത്തെ നിരസിക്കുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ രാജാവിന്റെ പ്രളയം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കള്ളപ്പിന്നാക്കമഴസന്ദേശത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതിനാൽ അവൻ ലജ്ജിക്കേണ്ടവനായിരുന്നു; എങ്കിലും അവൻ ശീലോഹയുടെ സന്ദേശത്തെ നിരസിച്ചിരിക്കുന്നു.

യേശയ്യാ എട്ടിലെ ശീലോഹയുടെ സന്ദേശം അന്തിമമഴയുടെ സന്ദേശമാണ്. ശീലോഹ കുളം പുതിയ നിയമത്തിൽ സീലോവാം കുളം എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. എബ്രായത്തിലോ ഗ്രീക്കിലോ അതിന്റെ അർത്ഥം “അയക്കപ്പെട്ടത്” എന്നാണ്. ക്രിസ്തു പുറപ്പെടേണ്ടത് അനിവാര്യമായിരുന്നു, അവൻ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ “അയക്കേണ്ടതിന്നു.” യേശയ്യാവും ആഹാസും ശീലോഹ കുളത്തിങ്കൽ നിൽക്കുന്നു; പരീക്ഷണം ഇതിലാണ് ആധാരപ്പെടുന്നത്: യേശയ്യാവിനാലും അവന്റെ മകനാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ശീലോഹ കുളത്തിൽ വിശ്വസിക്കണമോ, അല്ലെങ്കിൽ റെസീനും രെമല്യാവിന്റെ മകനും മേൽ വിശ്വസിക്കണമോ? ആഹാസ് രണ്ടു ജലങ്ങൾക്കിടയിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയാണ്: ശീലോഹയുടെ ജലങ്ങളോ, അസ്സൂര്യരാജാവിന്റെ ജലങ്ങളോ. റെസീനും രെമല്യാവിന്റെ മകനും പ്രതിനിധീകരിച്ച കൂട്ടുകെട്ടിലും സന്ദേശത്തിലുമാണ് ആഹാസ് ആനന്ദിച്ചത്; അതിനാൽ, തന്റെ ന്യായവിധിക്കാലത്ത് മൃദുവായി ഒഴുകുന്ന ജലത്തിന് പകരം, ശൂന്യീകരണത്തിന്റെ പ്രളയമാണ് അവൻ സ്വീകരിച്ചത്. അവന്റെ ന്യായവിധി വടക്കിന്റെ രാജാവ് ഒരു പ്രളയംപോലെ മുഴുവൻ ലോകത്തെയും കവിയുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ച നിയമം മുതൽ തന്നേ അങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു; അന്നേ സമയം അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ പ്രളയവും ലോകമെങ്ങും വീശിച്ചെല്ലുന്നു.

പത്തു വടക്കൻ ഗോത്രങ്ങളുടെയും സിറിയയുടെയും സഖ്യത്തിൽ ആഹാസ് ആനന്ദിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ദൈവവചനത്തിൽ കാണുന്ന എല്ലാ അനധികൃത സഖ്യങ്ങളാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന, സഭയെയും രാജ്യത്തെയും ഏകീകരിക്കുന്ന സന്ദേശത്തിലും അവൻ ആനന്ദിക്കുന്നു. യെശയ്യാവ് ഒരു ഫിലദെൽഫ്യക്കാരനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആഹാസ് ഒരു ലവൊദിക്യക്കാരനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സീലോവാം കുളത്തിൽ കാഴ്ചയില്ലാത്ത മനുഷ്യനെ, ഒരു ലവൊദിക്യക്കാരനെ, ക്രിസ്തു സൗഖ്യമാക്കുമ്പോൾ, തന്റെ സാക്ഷ്യത്തെ യെശയ്യാവിന്റെ സാക്ഷ്യവുമായി അവൻ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

അന്ധനായ മനുഷ്യനും മൂഢനും ദുഷ്ടനും ആയ രാജാവായ ആഹാസും തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം സീലോവാമിന്റെ കുളത്തിലോ അശ്ശൂരിന്റെ പ്രളയത്തിലോ സ്ഥാപിക്കുമോ എന്നു പരിശോധിക്കപ്പെടുന്നു. താൻ അന്ധനാണെന്ന് അന്ധനായ മനുഷ്യൻ അറിയുന്നു; എന്നാൽ ആഹാസ് സമ്പന്നനും സമ്പാദ്യത്തിൽ വർദ്ധിച്ചവനും ഒന്നിനും അഭാവമില്ലാത്തവനും ആകുന്നു. ആഹാസ് പിന്മഴയുടെ കുളത്തിങ്കൽ ഉള്ള മൂഢകന്യകയാണ്; അന്ധനായ മനുഷ്യൻ ജ്ഞാനിയായ കന്യകയും ആകുന്നു. അയക്കപ്പെട്ടതിൽ നിന്നുള്ള ജലങ്ങളോ, അല്ലെങ്കിൽ അശ്ശൂരിൽനിന്ന് അയക്കപ്പെടുന്ന ജലങ്ങളോ തന്നെയാണ് പരീക്ഷണം.

ഒരു കുളം എന്നത് വെള്ളം ഒത്തുകൂടുന്ന സ്ഥലമാണ്; പ്രവാചകപരമായി ഒരു കുളം എന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സകല “ജലങ്ങളുടെയും”—വിവിധ തോടുകൾ, നദികൾ, ചെറൊഴുക്കുകൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, മഹാസമുദ്രങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ, മഴ, മഞ്ഞുതുള്ളി—ഒന്നിച്ചുകൂടുന്ന സ്ഥലമാണ്. പിന്നീട് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ കുളം മുകളിലെ കുളത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകിവരുന്ന വെള്ളത്താൽ രൂപംകൊള്ളുന്നു. പരീക്ഷണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പിന്നീട് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ സന്ദേശത്തെ ആ കുളം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആഹാസ് മൃദുവായി ഒഴുകുന്ന ജലങ്ങളെ നിരസിച്ചു; എന്നാൽ കുളവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സന്ദേശത്തോടു കുരുടൻ അനുസരണയുള്ളവനായിരുന്നു. യേശു തന്റെ ദൈവത്വത്തിൽ നിന്നു ചിലത് “തുപ്പൽ” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ എടുത്ത്, മണ്ണുമായി ചേർത്തു; അതായത്, അതിവിശുദ്ധ സ്ഥലത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനാൽ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും തമ്മിലുള്ള സംഗമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതു.

ക്രിസ്തു നിലത്തു തുപ്പി, തന്റെ തുപ്പലുമായി കലർത്തി കളിമണ്ണ് ഉണ്ടാക്കി. ദൈവത്വവും മനുഷ്യత్వവും ഏകീകൃതമായിരിക്കുന്നതിന്റെ സന്ദേശം കൊണ്ട് അവൻ അന്ധന്റെ കണ്ണുകൾ അഭിഷേകം ചെയ്തു. ദൈവത്വവും മനുഷ്യత్వവും ഒരുമിച്ചുള്ള ഈ സംയോജനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശം 1888-ലെ സന്ദേശമാണ്; അത് ഒരാളെ ലാവൊദിക്യയുടെ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ഫിലദെൽഫ്യയുടെ അവസ്ഥയിലേക്ക് രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ സന്ദേശം മനുഷ്യന്റെ പങ്കാളിത്തം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അവർ കുളത്തിലേക്ക് പോയി, പിന്നെ കഴുകണം.

എല്ലാവരും പാപം ചെയ്തു ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ കുറവുള്ളവരായിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും യേശു, ആ അന്ധനും അവന്റെ മാതാപിതാക്കളും പാപം ചെയ്തിട്ടില്ല എന്നു പറഞ്ഞു. യേശു ആ അന്ധന്റെ അവസ്ഥയിൽ നിന്നു കുറ്റാരോപണത്തിന്റെ ചോദ്യം നീക്കിക്കളഞ്ഞ്, കർത്താവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ അവനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കൂടാതെ “ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ പ്രകടമാകേണ്ടതിന്നു” എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആ പ്രവാചകപുരുഷൻ, ലവൊദിക്കേയയിൽ നിന്നു ഫിലദെൽഫ്യയിലേക്കു മാറിയ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ചേർന്നുണ്ടായിരിക്കുന്ന പതാക തന്നെയാണ്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ പ്രകടമാകുന്ന സ്ഥലം ആ പതാകയാണ്; കാരണം അവന്റെ പ്രവൃത്തി ദൈവീകതയെ മനുഷ്യത്വത്തോടു ചേർക്കുന്നതായിരുന്നു (ചെളിമരുന്നാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ); ആ പ്രവൃത്തിയുടെ വിജയചിഹ്നങ്ങൾ ലവൊദിക്കേയയുടെ സന്ദേശം കേട്ടവർ മാത്രമല്ല, ആ സന്ദേശത്തിലെ നിർദ്ദേശം അനുസരിച്ചവരുമാണ്. ആ അന്ധനു നൽകിയ നിർദ്ദേശം പോയി കഴുകുക എന്നതായിരുന്നു. അവന്നു കാഴ്ച ലഭിച്ചശേഷം ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുവാൻ അവൻ ശ്രമിക്കേണ്ടിവന്നില്ല; അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ തന്നെയാണ് അതു സംഭവിപ്പിച്ചത്.

അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ സമീപനത്തോടെ ആരംഭിച്ചു; അതിനെ തുടർന്ന് ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവർത്തിയും വന്നു. മനുഷ്യനോടു ബന്ധപ്പെട്ട് സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ അവസാന പ്രവർത്തി, ഒരു മനുഷ്യനെ മരിച്ച ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയിൽനിന്നോ, വഴികളിൽ മരിച്ചുകിടക്കുന്നവന്റെ നിലയിൽനിന്നോ, അഥവാ വവ്വാലിനെപ്പോലെ അന്ധനായിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽനിന്നോ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. തന്റെ ജനത്തെ തന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്ക് പുതുതായി സൃഷ്ടിക്കുന്നതാണ് അവന്റെ അവസാന പ്രവർത്തി; അതുതന്നെയാണ് അവൻ ഭൂമിയിലെ പൊടിയിൽനിന്ന് ആദാമിനെ സൃഷ്ടിച്ച്, പിന്നെ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ജീവന്റെ ശ്വാസം ഊതിയപ്പോൾ ചെയ്ത പ്രവർത്തി. അവസാന പ്രവർത്തി ആദ്യ പ്രവർത്തിയാകുന്നു; കാരണം, അവൻ ആദ്യം മണ്ണ് രൂപപ്പെടുത്തി, പിന്നെ തന്റെ ആത്മാവിന്റെ ജീവനാൽ ആ മണ്ണിനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു. ആദാമിന്റെ കാര്യത്തിൽ ആത്മാവ് അവന്റെ ശ്വാസമായിരുന്നു; അന്ധനായ മനുഷ്യന്റെ കാര്യത്തിൽ അത് വെള്ളമായിരുന്നു. യെഹെസ്കേലിന്റെ മരിച്ച അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയുടെ കാര്യത്തിൽ, ശരീരത്തെ സൃഷ്ടിച്ചതു ഒന്നിച്ചു ചേർക്കുന്ന ഒരു സന്ദേശമായിരുന്നു. തുടർന്ന് നാലു കാറ്റുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സന്ദേശം ആ ശരീരത്തിന്മേൽ ഊതപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ അത് ഒരു മഹാസൈന്യമായി എഴുന്നേറ്റുനിന്നു.

അന്ധൻ ഇനിയും അന്ധനായിരിക്കുമ്പോഴുതന്നെ യേശു അവനെ കണ്ടു, തുടർന്ന് അവന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു. തന്റെ ശിഷ്യന്മാർ ഉന്നയിച്ച ഒരു ചോദ്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ തന്നെയാണ് അവൻ ആ അന്ധന്റെ അടുക്കൽ എത്തുന്നത്; അതുവഴി, ആ ദൃഷ്ടാന്തത്തിന് യോജിച്ച പ്രവചനാത്മക പശ്ചാത്തലം സ്ഥാപിക്കുവാൻ അവന് അനുവദിക്കപ്പെടുന്നു. “ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ” എന്നത് ബൈബിളിലെ സാക്ഷ്യങ്ങളുടെ അനേകം വ്യത്യസ്ത നിരകളിലുടനീളം ഒരു പ്രവചനാത്മക പ്രതീകമാണ്. തിരുവെഴുത്തുകളിൽ “ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ” എന്നതിന്റെ ഓരോ പ്രത്യക്ഷതയും അന്ത്യമഴയുടെ കാലത്ത് നിവൃത്തിയിലാകുന്നു. മലാഖിയുടെ അവസാന വാക്യങ്ങളിൽ ഏലീയാവിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അന്തിമ സന്ദേശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ യേശു ഈ സംഭവത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മാതാപിതാക്കളും അന്ധനായ ശിശുവും പാപികളായി കുറ്റം വിധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല; കാരണം ഇത് ദൈവത്തിന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തികളുടെ സമയമാണ്. ആ സമയത്ത് മാതാപിതാക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങളും മക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങളും അവരുടെ മുമ്പിലുള്ള വിഷയത്തെ കാണേണ്ടതിന്നു തിരിക്കപ്പെടും. ആ വിഷയം ഇതാണ്—അന്ധനായ ലയൊദിക്യക്കാരൻ അഭിഷിക്തനായ ഫിലദെൽഫ്യക്കാരനായി മാറ്റപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നത്. അതുതന്നെയാണ് അന്ത്യമഴയുടെ സമയത്ത് മാതാപിതാക്കളുടെയും ശിശുവിന്റെയും മുമ്പിൽ നിലകൊള്ളുന്ന വിഷയം; കാരണം അതു ന്യായവിധിയുടെ സമയവും ആകുന്നു. അബ്രാഹാമിന്റെ ഉടമ്പടിപ്രവചനപ്രകാരം ന്യായവിധിയുടെ സമയം മൂന്നാംതലമുറയുടെയും നാലാംതലമുറയുടെയും കാലത്ത് നടപ്പാക്കപ്പെടുന്നു. അന്ധനായ മനുഷ്യൻ അവസാനത്തെയും നാലാംതലമുറയുമാണ്, അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾ മൂന്നാംതലമുറയാണ്. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം കുടുംബങ്ങളെ ശീലോഹാം കുളത്തിന്റെ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുകയോ നിരസിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടിവരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിലേക്കാണ് കൊണ്ടുവരുന്നത്. മൂഢനും ദുഷ്ടനുമായ രാജാവായ ആഹാസ് ആ കുളത്തിന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ചു; എന്നാൽ അന്ധനായ മനുഷ്യൻ അത് സ്വീകരിച്ചു. മലാഖിയുടെ എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം കർത്താവിന്റെ മഹത്തായും ഭയങ്കരവുമായ ദിവസത്തിന് മുമ്പുള്ള ശാപത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

നാം പരിഗണിക്കുന്ന സംഭവവിന്യാസം യേശു ക്രമീകരിച്ചപ്പോൾ, ആ അത്ഭുതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സംക്ഷിപ്ത അവതരണത്തിൽ, താൻ അന്നു പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നു അവൻ ഉൾപ്പെടുത്തി; കാരണം ആരും പ്രവർത്തിക്കാനാവാത്ത ഒരു സമയം വരും. അവൻ സൂചിപ്പിച്ച പ്രവർത്തി പകൽപ്രകാശത്തിൽ നടക്കുന്നതാണ്; പ്രവർത്തിയുടെ അവസാനം രാത്രി എന്ന രൂപത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവന്റെ ഈ സൂചന കൃപാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തേക്കാണ്.

അവൻ ന്യായവിധിയുടെ തന്റെ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ, തന്റെ പുരോഹിതവസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചുകളഞ്ഞ് പ്രതികാരത്തിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു. നശിക്കുന്നവരെയും രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവരെയും വേർതിരിക്കുന്ന ആ പ്രവൃത്തി അവൻ പൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ, രക്ഷയുടെ പ്രവൃത്തി അവസാനിക്കുന്നു. കൃപാകാലം അടച്ചുപൂട്ടപ്പെടുന്നു; ഇനി ആരും പ്രവർത്തിക്കാനാകാത്ത രാത്രിയായിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്ദേശം കുരുടനായ മനുഷ്യനോടുള്ള ലവോദിക്യാ സന്ദേശം മാത്രമല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച്, കൃപാകാലം അടയുന്നതിന്റെ അടുത്തത്വത്തിന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശവുമായിരുന്നു അത്; ആത്മാക്കളെ രക്ഷിക്കുന്നതിനായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട പ്രേരണയാണത്.

ആദ്യം ക്രിസ്തു ആ കുരുടന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു; തുടർന്ന് ലേപനം ഒരുക്കി പുരട്ടുകയും ചെയ്തു; പിന്നെ, ആ കുരുടൻ തനിക്കുവേണ്ടി തന്നെ ചെയ്യേണ്ട ഒരു പ്രവൃത്തിക്കായി നിർദ്ദേശം നൽകി. അതുപോലെ തന്നേ പ്രധാനമായ കാര്യം, അവൻ ആ പ്രവൃത്തി ഏറ്റെടുത്ത് ആരംഭിക്കുന്നതിനോടുകൂടി തന്നേ അവന്റെ കാഴ്ച പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്. അവന് കാഴ്ച ലഭിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, അവൻ ഒരു കുരുടനായ ലവോദിക്യനിൽ നിന്ന് ഒരു ഫിലദെൽഫ്യനായവനായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ രണ്ടു സഭകളുടെ രൂപാന്തരകാലം ആരംഭത്തിൽ തന്നെ, 1856 മുതൽ 1863 വരെ, നിവൃത്തിയായി.

ആ കാലഘട്ടം ഗോതമ്പിനെയും കൊടിയജീരകങ്ങളെയും വേർതിരിക്കുന്നതെയും, തുടർന്ന് ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെടുന്ന ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ അന്തിമ മുദ്രവെപ്പിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. കുരുടൻ ലാവോദിക്യക്കാരനിൽ നിന്നു ഫിലദെൽഫ്യക്കാരനായി മാറിയ ഉടൻതന്നെ പൊതുശ്രദ്ധയുടെ കേന്ദ്രമായി. കുരുടൻ എന്നത് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; ദുഷ്ടനും മൂഢനും ആയ രാജാവായ ആഹാസ് എന്നു പറയുന്നത് കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്നു ഛർദ്ദിക്കപ്പെട്ടു പുറത്താക്കപ്പെടുന്ന മുൻനിയമജനങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ചരിത്രത്തിലെ അതേ ഘട്ടത്തിൽ, യേശു തന്റെ തുപ്പൽ ഉപയോഗിച്ച് തന്റെ പുതിയ നിയമജനങ്ങളെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നതായിരിക്കാം; അല്ലെങ്കിൽ തന്റെ വായിൽനിന്നു പഴയ നിയമജനങ്ങളെ തുപ്പിക്കളയുന്നതായിരിക്കാം.

ഈ ചിന്തകൾ നാം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ തുടരും.