യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലാവൊദിക്യയിലെ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - സംഖ്യ പതിനേഴ്

കഴിഞ്ഞ ലേഖനം നാം അവസാനിപ്പിച്ചത്, അബ്രാമിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും പ്രവചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അപൂർണ്ണമായ ഒരു പരിഗണനയോടെയായിരുന്നു; അവിടെ വരിപുറത്ത് വരിയായി 430 വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലയളവ് ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, അതായത് ആദ്യം 30 വർഷങ്ങളും തുടർന്ന് 400 വർഷങ്ങളും ചേർന്നൊരുങ്ങുന്ന ഒരു കാലഘട്ടം. ദൈവശാസ്ത്രലോകത്തിൽ എവിടെയോ ചിലർ ആ 30 വർഷങ്ങളെ 400 വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള ഒരു കാലയളവായി കാണാനിടയുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; എന്നാൽ പൊതുവേ വിഷയത്തെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ആ മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ ആ കാലയളവിന്റെ ആരംഭഭാഗത്തേക്കാണ് ചുമത്തപ്പെടുന്നത്. അത് 400-ന് ശേഷം 30 ആണോ, അല്ലെങ്കിൽ 30-ന് ശേഷം 400 ആണോ? അത് മുപ്പതിനുശേഷം നാനൂറാണ്; കാരണം മുപ്പത് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലഘട്ടം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിന്, രണ്ടാമത്തെ ഒരു പ്രവചനകാലയളവിനോട് ബന്ധപ്പെട്ടും അതിനുശേഷം വരുന്നതുമായതും ആയ അനേകം സാക്ഷികൾ ഉണ്ടു.

ഉല്പത്തി 41:46-ൽ യോസേഫ് ഫറവോന്റെ സേവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവന് മുപ്പതു വയസ്സായിരുന്നു. തുടർന്ന് ഏഴ് സമൃദ്ധിവർഷങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു; അതിനു പിന്നാലെ ഏഴ് ക്ഷാമവർഷങ്ങൾ വന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു പ്രതിരൂപമായ യോസേഫിന് മുപ്പതു വയസ്സായതിനെ തുടർന്ന് 2520 ദിവസങ്ങളുള്ള രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ വന്നതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിന് മുപ്പതു വയസ്സായപ്പോൾ 1260 ദിവസങ്ങളുള്ള രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ പിന്തുടർന്നു; അവ രണ്ടും ചേർന്ന് 2520 ആകുന്നു; അത് പിന്നെ രണ്ടു രാജ്യങ്ങളിന്മേലുള്ള ഏഴ് കാലങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു.

ദാവീദ് രാജാവായപ്പോൾ അവന് മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു; 2 ശമൂവേൽ 5:4-ൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ നാൽപ്പതു വർഷം ഭരിച്ചു. ദാവീദ് ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്; ക്രിസ്തുവിന് മുപ്പത് വയസ്സായപ്പോൾ, അവൻ സ്നാനം ഏറ്റു, തുടർന്ന് നാൽപ്പതു ദിവസം മരുഭൂമിയിലേക്കു നയിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നെ, അവന്റെ സ്നാനത്താൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട അവന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിന് ശേഷം, അവൻ നാൽപ്പതു ദിവസം ശിഷ്യന്മാരോടുകൂടെ പാർത്തു അവരെ നേരിട്ട് ഉപദേശിച്ചു. ക്രൂശിൽ, അവരുടെ നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മരുഭൂമിയിൽ നാൽപ്പതു വർഷം മരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനോടു സമാന്തരമായി, യെരൂശലേമിന്റെ നാശം കരുണയാൽ നാൽപ്പതു വർഷത്തേക്ക് മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ടു.

യെഹെസ്കേൽ 1:1-ൽ യെഹെസ്കേൽ ഒരു പ്രവാചകനാകുവാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവന്നു മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു. യെഹെസ്കേലിന്റെ മുപ്പതാം വയസ്സിന് ശേഷമുള്ള കാലഘട്ടത്തെ കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ ഞാൻ വിശദമായി പരിഗണിക്കുകയില്ല; എന്നാൽ അവന്റെ ശുശ്രൂഷ എത്രകാലം നീണ്ടുനിന്നുവെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്ഥാപിതമായ വസ്തുതകളുടെ ഒരു സംക്ഷിപ്ത AI-സാരാംശം ഞാൻ ഇവിടെ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു. “പഴയ നിയമത്തിൽ ഏറ്റവും കൃത്യമായി തീയതി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന പ്രവചനങ്ങളിൽ ചിലത് യെഹെസ്കേലിന്റേതാണ്; ഗ്രന്ഥമൊട്ടാകെ 13 നിർദിഷ്ട തീയതികൾ നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഇവയെല്ലാം യെഹോയാഖീന്റെ പ്രവാസത്തിന്റെ വർഷം മുതൽ (ക്രി.മു. 597-നെ ഒന്നാം വർഷമായി കണക്കാക്കി) കണക്കാക്കപ്പെട്ടവയാണ്; ഇതുവഴി ഏകദേശം 22 വർഷങ്ങൾ വ്യാപിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തമായ കാലക്രമഘടന ലഭിക്കുന്നു.”

യേശു സ്‌നാനം ഏറ്റപ്പോൾ അവന് മുപ്പതു വയസ്സുണ്ടായിരുന്നു; തുടർന്ന് അവൻ അനേകരോടുകൂടെ ഒരു ആഴ്ചക്കാലം നിയമം സ്ഥിരപ്പെടുത്തി.

പ്രവചനാത്മകമായി ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃകയാൽ പ്രതിഖ്രിസ്തു നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു; സ്വർഗീയ മഹാപുരോഹിതനായുള്ള തന്റെ ശുശ്രൂഷ ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനായി ക്രിസ്തു മുപ്പത് വർഷം തയ്യാറെടുപ്പിൽ കഴിഞ്ഞതുപോലെ, പ്രതിഖ്രിസ്തുവിനായി തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട മുപ്പത് വർഷത്തെ പ്രവചനാത്മക തയ്യാറെടുപ്പുകാലം 508-ൽ “ദിനംപ്രതി” നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടതുമുതൽ 538 വരെയായിരുന്നു. പാപ്പത്വം ഒരു വ്യാജ മഹാപുരോഹിതനായി അധികാരീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, തന്റെ സ്നാനസമയത്ത് ക്രിസ്തു ശക്തിയാൽ അഭിഷിക്തനായതുപോലെതന്നെ, പാപ്പത്വത്തിന്റെ ഇരുളിന്റെ 1260 വർഷങ്ങൾ അവന്റെ സ്നാനത്തുനിന്ന് ക്രൂശുവരെയുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ നിർമ്മലപ്രകാശത്തിന്റെ 1260 ദിവസങ്ങളോടു സമാന്തരമായിരുന്നു; അത് 1798-ലെ പാപ്പത്വത്തിന്റെ മാരക മുറിവിനോടു ഒത്തുചേരുന്നു.

മുപ്പത് വർഷത്തെ ഒരു കാലയളവോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ഈ മുമ്പത്തെ ദ്വിഭാഗ കാലപരിധികളിൽ ഒന്നും, അബ്രാം തന്റെ മൂന്നുഘട്ട ഉടമ്പടി പ്രക്രിയയിൽ എടുത്ത ആദ്യപടിക്ക് മുമ്പുള്ളതല്ല. ആകയാൽ, അതു പൗലൊസിന്റെ രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യത്താൽ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടതിന് ശേഷമേ അങ്ങനെ ആയിരിക്കാനാകുമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് അബ്രാമിന്റേതാണ്. പൗലൊസ് തന്റെ വാക്കുകൾ എഴുതിയപ്പോൾ, 400-വർഷ പ്രവചനം 430-വർഷ പ്രവചനമായി മാറി; അതിൽ ആദ്യത്തെ 30 വർഷങ്ങൾ അവസാന കാലയളവിൽ നിന്നു വേർതിരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഞാൻ വാദിക്കുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്: നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ നിയമപ്രക്രിയയിൽ—അബ്രാമിനും പൗലോസിന്റെ മുപ്പത് വർഷം—അതിനുശേഷം നാലുനൂറ് വർഷം എന്ന ദ്വിവിധ പ്രവചനത്തിനും ഒമേഗയായിരിക്കുന്ന ആ നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ—ആ മുപ്പത് വർഷം—അതിനെ തുടർന്നുള്ള നാലുനൂറ് വർഷം എന്നതിനും നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ഒമേഗയിൽ അതിന്റെ പ്രതിരൂപം ഉണ്ടായിരിക്കണം; ആ നിയമചരിത്രം നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിന്റെ ചരിത്രമാണ്. സമയം പ്രയോഗിക്കാതെ, എന്നാൽ അബ്രാമിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ 430 വർഷത്തെ പ്രവചനം നിവർത്തിക്കുന്ന രീതിയിൽ, മുപ്പത് വർഷത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടം, അതിനെ തുടർന്നുള്ള മറ്റൊരു വ്യത്യസ്ത കാലഘട്ടത്തോടുകൂടെ, നിവർത്തിക്കപ്പെടണം. നിങ്ങൾ ആ മുൻപ്രസ്താവന വീണ്ടും വായിച്ച്, തുടർന്ന് ഈ വിഷയത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവന്ന് തുടരുകയാണെങ്കിൽ നന്നായിരിക്കും.

യേശു, യോസേഫ്, ദാവീദ്, യെഹെസ്കേൽ എന്നിവർ എല്ലാം അവസാന നാളുകളിൽ ദൈവജനത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രവർത്തിക്കായി മുപ്പത് വർഷം തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു. പ്രവാചകനായ യെഹെസ്കേൽ, ക്രിസ്തുവായ പുരോഹിതനെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്ന യോസേഫ്, രാജാവായ ദാവീദ്. നാല് പ്രതീകങ്ങൾ; എങ്കിലും സ്വർഗീയ മഹാപുരോഹിതനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആ പ്രതീകങ്ങളിൽ ഒന്നിന് മാനുഷികവും ദൈവികവും ആയ ഒരു പ്രതിനിധിയുണ്ട്. ആ നാല് സാക്ഷികളും അബ്രാമിന്റെ 30 വർഷങ്ങളോടും അതിനെത്തുടർന്ന ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടത്തോടും പൂർണ്ണമായി യോജിക്കുന്നു.

വിരുദ്ധക്രിസ്തു മുപ്പത് വർഷം തയ്യാറെടുപ്പിൽ ആയിരുന്നു; തുടർന്ന് 1798-ൽ അവൾ തന്റെ ആദ്യ മരണത്തെ പ്രാപിക്കുന്നതുവരെ 1260 വർഷം അധികാരബലത്തോടെ നിലനിന്നു. അവൾ രണ്ടാം മരണത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; കാരണം കൃപാകാലം അടയുമ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും മരിക്കുന്നു. രണ്ടാം മരണം നിത്യമായ മരണമാണ്. നാം ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ രക്ഷിതാവിനെ സേവിക്കുന്നു; കാരണം ക്രിസ്തു നിത്യതയ്ക്കായി മരിച്ചില്ല, അവൻ രണ്ടാം മരണം മരിച്ചില്ല. പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ മാരകമുറിവ് സൗഖ്യമാകുമ്പോൾ, അവൾ വീണ്ടും 42 മാസം വാഴ്ച ചെയ്യും എന്നു വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അധ്യായം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അത് സമയം എന്ന ഘടകം ഇല്ലാത്ത ഒരു പ്രവാചക കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് അവൾ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ പ്രവർത്തനത്തെ എതിർക്കുന്ന സൈന്യം വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ മൂന്നര ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റവരാണ്. ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ രണ്ടു ശക്തികൾ—ഇരുവരും പതാകകളാകുന്നു; ഒന്ന് ഏഴാംദിന ശബ്ബത്തിന്റെയും മറ്റൊന്ന് സൂര്യന്റെയും—മനുഷ്യവർഗം ജീവൻ അഥവാ മരണം എന്ന അന്തിമ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചെയ്യുമ്പോൾ, സമസ്ത ലോകത്തിനും മാനദണ്ഡബിന്ദുവായി മാറുന്നു.

ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത്, മൃഗവുമായിരിക്കുന്ന പ്രതിഖ്രിസ്തു, സർപ്പം, അവൾ തന്നേ (മൃഗം), കള്ളപ്രവാചകൻ എന്ന ത്രിവിധ ഐക്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കും. ആ മൂന്ന് ശക്തികളും ദൈവത്തിന്റെ സഭയ്ക്കെതിരായി ഐക്യപ്പെടും; ആ സഭ സകല പർവ്വതങ്ങളുടെയും മീതെ ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടതാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ജയവിജയിയായ സഭ മുപ്പത് വർഷങ്ങളുടെ ഒരുക്കത്തിലാണുള്ളത്; അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ എന്നല്ല, മറിച്ച് മുപ്പത് സംഖ്യ അതിനോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന, സ്ഥാപിതമായ ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടം; കൂടാതെ 1844-ലെ കല്പനയ്ക്കുശേഷവും ഒരു പ്രവാചനമായി ഇപ്പോഴും പ്രാബല്യത്തിൽ നിൽക്കുന്നതുമാണ്; അതുവഴി പ്രവാചകസമയത്തിന്റെ പ്രയോഗം ഇനി സാധുവല്ലായിരുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ മഹത്വത്തിന്റെ രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ജയവിജയിയായ സഭയായി പ്രവാചകൻ, പുരോഹിതൻ, രാജാവ് എന്നിവർക്കുള്ള ഒരുക്കകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു കാണുന്നത് ലളിതമാണ്. യെഹെസ്കേലിന്റെ നാല് സാക്ഷികൾ, ക്രിസ്തു, യോസേഫ്, ദാവീദ് എന്നിവർ, പാപ്പാസഭയും ത്രിവിധ ഐക്യവും ലോകത്തെ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതേ കാലഘട്ടത്തിൽ ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ അധികാരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് വിജയഗർവിതമായ സഭ ഉയർത്തപ്പെടുന്നു; പഴയയും പുതിയുമായ നിയമങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യപ്രകാരം, ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം എന്ന ഉടമ്പടി ജനത പുരോഹിതരുടെ ഒരു രാജ്യമാകേണ്ടതാണ്.

ആലയത്തിൽ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിക്കുമ്പോൾ പുരോഹിതന്മാർക്ക് മുപ്പത് വയസ്സായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; അതിനാൽ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന് മുമ്പായി, ആദ്യഫലമായ തരംഗാർപ്പണമായി ശുശ്രൂഷിക്കാൻ ഒരു പുരോഹിതത്വം ഒരുക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടമുണ്ട്. ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരായ പുരോഹിതന്മാർ, നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ നിർവഹിക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണ പ്രക്രിയയിൽ ലേവ്യരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഒരു പ്രവചനകാലഘട്ടമുണ്ട്; അതിൽ, പിമ്പൻമഴയുടെ കാലഘട്ടത്തിനായി ഒരു വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ശുശ്രൂഷയെ ഒരുക്കുന്ന ശുദ്ധീകരണ പ്രക്രിയ നടക്കുന്നു. ഈ ഒരുക്കം ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് മുപ്പത് എന്ന കാലയളവ് പുരോഹിതന്മാരുടെ ഒരുക്കത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ അത് ഒരു പുരോഹിതന് ആവശ്യമായ പ്രായത്തോടു യോജിക്കുന്നു. മഹാപുരോഹിതനായ ക്രിസ്തു തന്റെ ശുശ്രൂഷ മുപ്പതാം വയസ്സിൽ ആരംഭിച്ചു; യോസേഫ് ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃകയായതിനാൽ അവനും മുപ്പതാം വയസ്സിൽ തന്റെ സേവനം ആരംഭിച്ചു. കള്ളക്രിസ്തുവും മുപ്പത് വർഷം ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു; അതിനാൽ, മുപ്പത് വർഷത്തെ കാലഘട്ടം ഒരു പുരോഹിതത്വത്തിന്റെ ഒരുക്കത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതിന് നമുക്കു മൂന്ന് സാക്ഷികളുണ്ട്.

സഭ ശുദ്ധമായിരിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും പ്രവചനാത്മാവ് സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നു സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നേരിട്ട് ഉപദേശിക്കുന്നു. മഹാ വിഷയമെന്നത് കളകളെ വേർതിരിച്ചുകളയുമ്പോൾ, യേശുവിനെയും ദിവ്യനും മനുഷ്യനുമായ യാജകനായ യോസേഫിനെയും, യേശുവിനെയും പ്രവാചകനായ യെഹെസ്കേലിനെയും, യേശുവിനെയും രാജാവായ ദാവീദിനെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ശുശ്രൂഷാസംഘം നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകും. മുപ്പത് വർഷങ്ങളാൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു കാലയളവിൽ ഒരുക്കപ്പെടുന്നവർ, ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിൽ ഉൾപ്പെടേണ്ടവരായി, പ്രവാചകന്മാർ, യാജകർ, രാജാക്കന്മാർ എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ മൂന്ന് മനുഷ്യരും പ്രവാചകൻ, യാജകൻ, രാജാവ് എന്ന നിലകളിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ബൈബിളിലെ പ്രതീകങ്ങളാകയാൽ, മുപ്പത് എന്ന സംഖ്യ നമുക്ക് ഇങ്ങനെ നിർണയിക്കാൻ ഇടവരുത്തുന്നു: മുപ്പത് വർഷം തയ്യാറാക്കപ്പെട്ട ബൈബിള്‍ പ്രതീകങ്ങളാൽ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഈ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളിലൊന്നൊന്നിൽ, അവ ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം ചേർക്കപ്പെടുമ്പോൾ ദൈവികതയും മനുഷ്യത്വവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്ന സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പ്രതീകാത്മകമായ മുപ്പത് വർഷ കാലയളവിൽ തയ്യാറാക്കപ്പെടുന്ന ആ യാജകർ, ദൈവികതയും മനുഷ്യത്വവും സംയോജിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ പതാകയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

അവസാന പാപ്പാ-രക്തപാതത്തിന്റെ 42 മാസം, ക്രിസ്തു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ വ്യക്തിത്വത്തിൽ 42 മാസം മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ നടന്നു സഞ്ചരിക്കുന്ന കാലത്തുതന്നെ സംഭവിക്കുന്നു. അബ്രാമിന്റെ ഇരട്ട പ്രവചനത്തിലെ 430 വർഷങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, വിടുതലോടെ അവസാനിക്കുന്ന ബന്ധനത്തിന്റെയും പീഡനത്തിന്റെയും 42 മാസം. അബ്രാമിന്റെ നാലുനൂറ് വർഷം ചെങ്കടൽ വിടുതലിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അത് പാപ്പായുടെ പ്രതീകാത്മക 42 മാസങ്ങളുടെ അവസാനം, കൃപാകാലാവസാനത്തിന്റെ ഒരു പരമ്പരാഗത ബൈബിൾ ദൃഷ്ടാന്തമാണ്.

നാല്പത്തിരണ്ടു മാസം എന്നത് യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ സൺഡേ നിയമത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരുടെ പരീക്ഷാകാലം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ നീളുന്ന പരിശോധനാസമയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ആ 42 മാസങ്ങളിൽ, മുപ്പത് വർഷത്തെ ഒരുക്കകാലത്തെ തുടർന്ന്, ക്രിസ്തു ശേഷിപ്പിലുള്ളവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തിൽ നിയമത്തെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ നിരയിൽ അവൻ മരിച്ച അതേ സ്ഥലത്തുവെച്ചാണ് വ്യാജക്രിസ്തു പുരോഹിതൻ തന്റെ അന്തിമാന്ത്യത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നത്; അതുതന്നെയാണ് ഈജിപ്തിന്റെ രാജാവായ ഫറവോൻ തന്റെ നിരയിൽ മരിച്ച സ്ഥലവും. കർമ്മേൽ പർവതത്തിൽ ബാലിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ സൺഡേ നിയമകാലത്ത് വ്യാജപ്രവാചകന്റെ മരണം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. സൺഡേ നിയമകാലത്ത്, തുടർന്ന് കൊല്ലപ്പെടുന്ന ഒരു വ്യാജപ്രവാചകനെയും, ഫറവോനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മഹാസർപ്പത്തെയും, പാപ്പാസഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മൃഗത്തെയും നിങ്ങൾ കാണുന്നു. ഇവ എല്ലാം സൺഡേ നിയമകാലത്ത് ദൈവത്തിന്റെ പുരോഹിതന്മാരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും എതിരാളിത്തത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. സഭ സൺഡേ നിയമത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും—വ്യാജപ്രവാചകൻ മരിക്കുന്ന അതേ സ്ഥാനത്തുവെച്ച്—പ്രവചനദാനം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിന് ശേഷം യുദ്ധം യഥാർത്ഥമോ വ്യാജമോ ആയ പ്രവചനസന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചായിരിക്കും.

പ്രതീകാത്മകമായ മുപ്പത് വർഷക്കാലം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിനു മുമ്പിലുള്ള ഒരു കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ കാലഘട്ടം പുരോഹിതന്മാർക്കുള്ള ഒരു ഒരുക്കകാലമാണ്; എല്ലാറ്റിലും ക്രിസ്തുവാണ് അവരുടെ മാതൃക, കാരണം ഇവരാണ് കുഞ്ഞാടിനെ അനുഗമിക്കുന്നവർ. അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനത്തിലെ ആദ്യത്തെ മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിയമം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; അതുവഴി പുരോഹിതന്മാർക്കുള്ള ഒരുക്കകാലം എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചാലും, അത് അബ്രാമിന്റെ ആൽഫാ ചരിത്രം മുൻരൂപീകരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, കർത്താവ് ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരവുമായി തന്റെ നിയമം പുതുക്കുന്ന കാലഘട്ടമാണെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. ആ കാലഘട്ടം, മുപ്പതാം വയസ്സിൽ, ക്രിസ്തു തന്റെ സ്നാനസമയത്ത് പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ അഭിഷിക്തനായതുപോലെ, അവർ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ അഭിഷിക്തരായി ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിക്കുന്ന പുരോഹിതന്മാർക്കുള്ള ഒരുക്കത്തിന്റെ സമയമാണ്. അബ്രാമിന്റെ ആൽഫാ ചരിത്രത്തിൽ നിന്നു നിഗമനം ചെയ്യാവുന്ന മറ്റൊരു സത്യം ഇതാണ്: ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ആ കാലഘട്ടം എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചാലും, അത് അത്യന്തം പ്രാധാന്യമുള്ളതായിരിക്കണം; കാരണം ഓമേഗ എപ്പോഴും ആൽഫയെക്കാൾ ശക്തമാണ്. ഞായറാഴ്ചാനിയമം October 22, 1844, ക്രൂശ്, ഈജിപ്തിലെ പെസഹാ എന്നിവയാലും ഇങ്ങനെ തുടർച്ചയായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഓമേഗയാണ്.

മുപ്പതു വർഷത്തെ കാലയളവാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തെയാണ് സൺഡേ നിയമം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. പ്രധാനമായ എല്ലായ്പ്പോഴും രക്ഷാസംബന്ധിയായ കഥകളിലും ഇത് മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടു; കൂടാതെ അബ്രാമിനോടുകൂടി ആരംഭിച്ച തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനത്തിന്റെ നിയമചരിത്രത്തിന്റെ അവസാനവും അതുതന്നെയാണ്. കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അത്തരത്തിലുള്ള പ്രവചനാത്മക സാക്ഷ്യങ്ങളുടെ ഗൗരവമേറിയ ഭാരവും, ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ തന്നെയുള്ള ഗൗരവമുള്ള ലക്ഷ്യവും പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ആരംഭബിന്ദു എന്തായിരിക്കും?

മുപ്പത് വർഷങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടമുണ്ട്; അനേകം സാക്ഷികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അത് ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ആ ഘട്ടത്തിൽ, തുടർന്ന് വരുന്ന ഒരു കാലയളവുണ്ട്; അത് വിവിധ സംഖ്യാമൂല്യങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ കാലയളവുകളിൽ ഓരോന്നും ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന് ശേഷമുള്ള പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു രേഖയെക്കുറിച്ചുള്ള സാക്ഷ്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അവയിൽ ചില കാലയളവുകൾ സഭാചരിത്രത്തിന്റെ ആന്തരിക രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മറ്റു ചിലത് അർമഗെദ്ദോനിലേക്കു നീങ്ങുന്ന ലോകത്തിന്റെ ബാഹ്യ രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഈ ഘട്ടത്തിൽ, മഹാമാരികളുടെ അവസാനത്തിൽ ആ ദിവസവും മണിക്കൂറും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ, അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ ഉള്ള യാതൊരു കാലപ്രവചനങ്ങളെയും ഏതെങ്കിലും തിരിച്ചറിയാവുന്ന തീയതികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവയായി പ്രയോഗിക്കുന്നതിനെ നാം നിരസിക്കുന്നു എന്ന കാര്യം നമുക്കുതന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്, സാധ്യതയോടെ, ഉചിതമാണ്. പ്രവചനകാലത്തെ ഇനി പ്രയോഗിക്കാത്തതിനെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ ആശയം വ്യക്തമാക്കുന്നതിനായി ഞാൻ ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ഉപയോഗിക്കും. പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പ്രവചനകാലത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന മൂന്ന് വാക്യങ്ങൾ ഉണ്ട്.

ഈ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിലൊന്നൊന്നിനെയും കുറിച്ച് മില്ലറൈറ്റുകൾക്ക് ശരിയായ ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ മൂന്ന് പ്രവചനങ്ങളും അടിത്തറകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സത്യങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങളാണ്. എങ്കിലും, ഈ വാക്യങ്ങളെപ്പറ്റിയ മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ഗ്രഹിക്കൽ ദിവസം-വർഷം സിദ്ധാന്തം പ്രയോഗിച്ചതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരുന്നു. “കാലം ഇനി ഇല്ല” എന്നതിനാൽ, ഈ വാക്യങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു പ്രയോഗം ഉണ്ടായിരിക്കണം; കാരണം എല്ലാ പ്രവചനങ്ങളും പിന്‍മഴയുടെ കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ഒരു സന്ദേശം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനായി സമയം ഉപയോഗിക്കാത്തതും, ഈ വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ഗ്രഹിക്കലുമായി യോജിക്കാതിരിക്കാത്തതുമായ ഒരു പിന്‍മഴ-ബോധ്യം ഈ വാക്യങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഈ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിലെ മദ്ധ്യവാക്യത്തെ (വാക്യം പതിനൊന്ന്) സംബന്ധിച്ച ശരിയായ മില്ലറൈറ്റു ദൃഷ്ടികോണം, അത് രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്; അത് മുപ്പത് വർഷത്തെ ഒരു കാലയളവോടെ ആരംഭിച്ച്, തുടർന്ന് 1260 വർഷങ്ങളാൽ അനുഗമിക്കപ്പെടുന്നു. പാഴാക്കുന്ന അശുദ്ധിയുടെ സ്ഥാപനം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന് മുമ്പുള്ള മുപ്പത് വർഷത്തെ കാലയളവിനെയാണ് വാക്യം പതിനൊന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിലെ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ, അവസാനംകാലത്ത്, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു പ്രവചനം മുദ്രവിമോചനം പ്രാപിക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന ദൈവജനത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയയെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന അധ്യായമാണ്. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ, മുൻഗാമികൾ മുപ്പത് വർഷക്കാലയളവായി ശരിയായി മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു പ്രവചനം നാം കണ്ടെത്തുന്നു; അത് 1260 വർഷത്തെ ഒരു കാലയളവിലേക്കു നയിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ, ഏഴാം, പതിനൊന്നാം, പന്ത്രണ്ടാം വാക്യങ്ങളിലെ മൂന്ന് പ്രവചനങ്ങളും അവസാനംകാലംവരെ മുദ്രയിട്ടിരിക്കുന്നു. അവസാനംകാലത്ത് ആ മൂന്ന് പ്രവചനങ്ങളും മുദ്രവിമോചനം പ്രാപിക്കേണ്ടതാണ്, കാരണം ദൈവത്തിന്റെ വചനം ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടുകയില്ല. അതേ അധ്യായത്തിൽ തന്നേ, മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലാവസാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ അവതരണം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം, നിർവിവാദമായും കൂടുതൽ പ്രത്യേകമായും, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തേക്കാൾ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തെയാണ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിൽ ഉള്ള മൂന്നു പ്രവചനങ്ങൾ, മുദ്രവെക്കലിനും മുദ്ര തുറക്കലിനും അവയുടെ പ്രാഥമിക പ്രവാചകപരമായ നിർവചനം ലഭിക്കുന്ന അതേ തിരുവെഴുത്ത് ഭാഗത്തുതന്നെ മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ മൂന്നു പ്രവചനങ്ങളും ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ മുദ്ര തുറക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം ആൽഫയും ഒമേഗയും എപ്പോഴും ഒരു കാര്യത്തിന്റെ ആരംഭത്തോടുകൂടെ അതിന്റെ അവസാനം ദൃശ്യവത്കരിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആ മൂന്നു പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങളിൽ മുദ്ര തുറക്കപ്പെടുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചക വചനത്തിന്റെ അന്തിമ മുദ്രതുറക്കലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മുദ്രതുറക്കൽ, കൃപാവകാശകാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ്, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് മുദ്ര തുറക്കപ്പെടുന്ന വെളിപ്പാടു പുസ്തകം ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ട് പതിനൊന്നാം വാക്യം, മുപ്പത് വർഷ കാലഘട്ടത്തോടുകൂടെ ആരംഭിച്ച ദ്വിവിധ പ്രവചനത്തിന്റെ അബ്രാമിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും ആദ്യ പ്രതിനിധാനത്തോടു തുല്യമാണ്.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിലെ മൂന്നു പ്രവചനങ്ങളും അന്ത്യത്തിന്റെ അന്തിമകാലത്ത് മുദ്രവിമോചിതമാകുന്ന പ്രതീകാത്മക കാലപരിധികളാണ്; ആ മുദ്രവിമോചനം ദൈവജനത്തിന്റെ അന്തിമശുദ്ധീകരണത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. ആ മൂന്നു പ്രവചനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് ക്രിസ്തു തന്നെയാണ് നൽകുന്നത്; അവൻ ആ പ്രവചനം മുന്നോട്ടുവെക്കുമ്പോൾ, ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച് ജലത്തിന്മേൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അങ്ങനെ 1260 വർഷങ്ങളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രവചനകാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം തിരിച്ചറിയിക്കുകയും, ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ദൈവജനത്തിന്റെ ശക്തി ചിതറിപ്പോകുന്നതിന്റെ അവസാനമായി നിർവചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ദൈവജനം ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരാണ്; അവർ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.

ക്രിസ്തു ജലത്തിന്മേൽ നിലകൊണ്ടുകൊണ്ട് ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നതു മാത്രമല്ല, ആ ചോദ്യം “എത്രകാലം?” എന്ന വാക്കുകളോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. “എത്രകാലം?” എന്നത് ഒരു പ്രവാചകാത്മക പ്രതീകമാണ്; ദാനിയേൽ എട്ട്‌ാം അധ്യായത്തിലെ പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ “എത്രകാലം?” എന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ യേശുവിനോടും അതേ ചോദ്യം തന്നെ ചോദിക്കപ്പെടുന്നു.

ഹിദ്ദെക്കേൽ നദിയുടെ ദർശനത്തിൽ, ലിനൻ വസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട യേശുവിനോടു അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: “ഈ അത്ഭുതങ്ങളുടെ അവസാനം വരുവാൻ എത്രകാലം ഉണ്ടാകും?”; ഉലൈ നദിയുടെ ദർശനത്തിൽ, പാൽമോനി (ആ വിശിഷ്ട വിശുദ്ധൻ)യായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട യേശുവിനോടോ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടു: “നിത്യബലിയെക്കുറിച്ചുള്ള ദർശനവും, വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും കാലുകീഴെ ചവിട്ടപ്പെടേണ്ടതിന്നു ഏല്പിക്കുന്ന ശൂന്യതയുടെ അതിക്രമവും സംബന്ധിച്ച ദർശനം എത്രകാലം ഉണ്ടാകും?”

ഷിനാറിലെ മഹാനദികളുടെ തീരങ്ങളിൽ ദാനിയേലിന് ലഭിച്ച ദർശനങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിറവേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് പ്രസ്താവിക്കുന്നു; കൂടാതെ ആ രണ്ടു നദീദർശനങ്ങളോടും ബന്ധപ്പെട്ട്, പ്രവചനാത്മകമായ ‘ചോദ്യം’ യേശുവിനോടു ചോദിക്കപ്പെടുന്നു; അതിന് ‘ഉത്തരം’ എന്ന നിലയിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ഞായറാഴ്ച നിയമം തന്നെയാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, ആ രണ്ടു ഉത്തരങ്ങളും 1844-ൽ അവസാനിച്ച പ്രവചനകാലത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ചോദ്യത്തിന്റെയും ഉലൈ നദീദർശനത്തിന്റെയും ഉത്തരം പയനിയർമാർ ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു; കൂടാതെ ദൈവജനത്തിന്റെ ശക്തി ചിതറിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് 1798-ൽ അവസാനിച്ചതാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. എന്നാൽ 1844-ന് ശേഷം, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിന്റെ ‘സമയപ്രയോഗം’ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, “എത്രകാലം?” എന്ന പ്രവചനചോദ്യം പയനിയർമാരുടെ ആ ധാരണയെ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു: ‘2300 ദിവസം വരെ; തുടർന്ന് ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് വിശുദ്ധമന്ദിരം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടും’; കൂടാതെ ദാനിയേലിന്റെ അന്തിമദർശനത്തിലെ “സകല” “അദ്ഭുതങ്ങളും” പൂർത്തിയാകും, വിശുദ്ധജനത്തെ മൂന്നു പാതി പ്രതീകാത്മക ദിവസങ്ങൾക്കായി ചിതറിച്ചിരുന്നത് അവസാനിക്കുമ്പോൾ.

ദാനിയേലിന്റെ അവസാന മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിലെ ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിദർശനവും ഏഴാം അധ്യായം മുതൽ ഒൻപതാം അധ്യായം വരെയുള്ള ഉലൈ നദിദർശനവും സഹോദരി വൈറ്റ് “ശിനാറിന്റെ മഹാനദികൾ” എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. ചരിത്രപരവും ബൈബിള്‍ പഠനപരവുമായി ഉള്ള എല്ലാ പണ്ഡിതരും ശിനാറുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി കാണപ്പെടുന്ന നദികൾ രണ്ടേ ഉള്ളുവെന്നും അവ രണ്ടും മഹാനദികളാണെന്നും തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ രണ്ടു നദികൾ ടൈഗ്രിസ് (ഹിദ്ദേക്കേൽ)യും യൂഫ്രട്ടീസും ആകുന്നു. ഉലൈ നദി ശിനാറിലെ യൂഫ്രട്ടീസ് അല്ല; അത് ശിനാറിൽ അല്ല, പർഷ്യയിൽ ഉള്ള മനുഷ്യനിർമിതമായ ഒരു ചെറിയ കാൽവായ്‌നദിയാണ്. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിത്തറയും കേന്ദ്രസ്തംഭവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആ ദർശനത്തിലെ ഉലൈ നദി ശിനാറിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നില്ല; എന്നിരുന്നാലും, പ്രവാചിക ഉലൈയെ ശിനാറിന്റെ മഹാനദികളിലൊന്നായ യൂഫ്രട്ടീസ് എന്ന നിലയിൽ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ഹിദ്ദേക്കേൽ ദർശനം മഹാസർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവർ ലോകത്തെ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്ന ബാഹ്യചരിത്രത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; ഉലൈ ദർശനം ക്രിസ്തു തന്റെ ദൈവത്വത്തെ മനുഷ്യന്റെ മനുഷ്യത്വവുമായി സംയോജിപ്പിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പ്രവചനാത്മകമായി, ക്രിസ്തു തന്റെ ദൈവത്വത്തെ മനുഷ്യത്വവുമായി ഏകീകരിക്കുന്നതിലൂടെ നിർവഹിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി, പ്രചോദനം ഉലൈ നദിയെ യൂഫ്രട്ടീസ് നദിയോടൊപ്പം ഒരു രണ്ടാം സാക്ഷിയായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.

യൂഫ്രാത്തീസും ടൈഗ്രിസും രണ്ടും ഏദെനിൽ ആരംഭിച്ച് നിയമചരിത്രത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ദൈർഘ്യത്തിലുടനീളം ഒഴുകുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അവ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭത്തിലേക്ക് ഒഴുകിച്ചേരുമ്പോൾ, യൂഫ്രാത്തീസ് മനുഷ്യനിർമിതമായ ഉലൈ കനാലുമായി സംയോജിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; ഇതിലൂടെ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു—അതാണ് ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവരിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയാൽ സാധിക്കപ്പെടുന്നത്. ഉലൈ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകവചനത്തിന്റെ അധികാരത്തിന്മേലുള്ള ഒരു പരീക്ഷയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം, അത് ശീനാറിലെ മഹാനദികളിൽ ഒന്നായി പേഴ്സ്യയിലെ ഉലൈ നദിയെ തിരിച്ചറിയുന്ന എലൻ വൈറ്റിന്റെ അധികാരത്തെ ലോകത്തിലെ വിദഗ്ധരുടെ നിലപാടിനോട് വിരോധത്തിൽ നിലനിർത്തുന്നു.

ഉലൈ നദിയുടെ പ്രതീകം മനുഷ്യന്റെ വചനത്തെയോ ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തെയോ സംബന്ധിച്ച ഒരു പരീക്ഷയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരാണ് ശരി, അല്ലെങ്കിൽ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് മുന്നോട്ടുവെച്ചിരിക്കുന്ന വചനങ്ങളാണോ ശരി? ഉലൈ നദി പേർഷ്യയിലെ ഒരു ഏക നദിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ ഏദേനിലെ ജലങ്ങൾ മനുഷ്യരിൽ നിന്നുള്ള ജലങ്ങളുമായി കലർന്നിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രവചനാത്മക നദിയെ പ്രതിനിധീകര Jennings?

ഞാൻ ഉന്നയിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ദ്വന്ദ്വത്തിനായി അനേകം സാധ്യതാപൂർണ്ണമായ ഉത്തരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കാം; എങ്കിലും, നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ ആശയം ഗ്രഹിക്കാനായി ചില ചിന്തകൾ ഞാൻ അവതരിപ്പിക്കാം. ലോകീയ ചരിത്രകാരന്മാരും ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും ശരിയാണ്, സഹോദരി വൈറ്റ് തെറ്റാണോ? “ശിനാർദേശത്തിലെ മഹാനദികൾ” ടൈഗ്രിസും യൂഫ്രട്ടീസും ആണെന്ന കാര്യത്തിൽ ആരും തർക്കിക്കുന്നില്ല. അങ്ങനെ ആയിരിക്കെ, സഹോദരി വൈറ്റ് പേർഷ്യയിലെ ഉലൈ നദിയെ ശിനാർദേശത്തിലെ ഒരു മഹാനദിയായി തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, അവൾ ഒരു കള്ളപ്രവാചകയാണോ? അല്ലെങ്കിൽ, അവൾ ഒരു സത്യപ്രവാചകയാണ്, എന്നാൽ ഒരു തെറ്റ് വരുത്തിയതോ? ഒരു സത്യപ്രവാചകൻ കള്ളപ്രവാചകനായി മാറുന്ന അതിരു കടക്കുന്നതിനു മുമ്പ് എത്ര തെറ്റുകൾ വരുത്താൻ കഴിയും? അല്ലെങ്കിൽ, ചരിത്രകാരന്മാരാണോ തെറ്റിക്കുന്നത്? അല്ലെങ്കിൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ അവളാണോ ശരി? അല്ലെങ്കിൽ, ചരിത്രകാരന്മാരും സഹോദരി വൈറ്റും ഇരുവരും ശരിയാണോ? “എത്രകാലം?” എന്നു ചോദിക്കപ്പെടുന്ന നദിയുടെ മീതെ നിലകൊള്ളുന്ന ശണവസ്ത്രധാരിയായ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു അധികപ്പെട്ട വിഷയമായി, ഹിദ്ദേക്കേലിന്റെയും ഉലൈയുടെയും നദികളുടെ ഇരുവിഷയത്തിലും, ഈ ദ്വന്ദ്വത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം ഉപയോഗിക്കേണ്ടതിന്നായിട്ടാണ് ഞാൻ ഈ ദ്വന്ദ്വം ഉന്നയിച്ചത്.

ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിൽ, ദാനിയേൽ പേർഷ്യയിലെ ശൂശനിൽ ഇരിക്കുന്നു; ശൂശൻ ഉലായി നദിക്കരയിലാണ്. കൃഷിവ്യവസായത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങളാൽ, ഉലായി എന്നത് സ്വാഭാവിക നദിയെയും മനുഷ്യൻ നിർമിച്ച ജലവാഹിനികളുടെ ഒരു പരമ്പരയെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഉലായി ഏകദേശം മറ്റൊരു നൂറ്റമ്പത് മൈൽ താഴോട്ടൊഴുകുമ്പോൾ, അത് ടൈഗ്രിസ്, യൂഫ്രട്ടീസ് നദികളുടെ സംഗമസ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. ഏദേനിൽ ആരംഭിച്ച ടൈഗ്രിസ്, യൂഫ്രട്ടീസ് നദികൾ അവസാനം ഒന്നുചേരുന്നു; അവ അങ്ങനെ ലയിക്കുമ്പോൾ, പേർഷ്യയിൽ നിന്നുള്ള ഉലായി നദിയും അതേ സ്ഥാനത്ത് ചേർന്നു ബന്ധപ്പെടുന്നു. ഉലായി നദി ടൈഗ്രിസിന്റെ ചതുപ്പുനില വ്യവസ്ഥയെ ടൈഗ്രിസ്-യൂഫ്രട്ടീസ് സംഗമസ്ഥാനത്ത് അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ, ഉലായി ശിനാർദേശത്തിലെ മഹാനദികളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ജലത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു. ചരിത്രകാരന്മാർ ശരിയാണ്; അതുപോലെ തന്നേ, സിസ്റ്റർ വൈറ്റും ശരിയാണ്.

അദ്ധ്യായം എട്ടിലെ ഉലൈയുടെ ദർശനം സഹോദരി വൈറ്റ് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, 1798-ലും 1844-ലും അവസാനിച്ച 2520 വർഷങ്ങളുടെ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ടൈഗ്രിസ്, യൂഫ്രട്ടീസ് നദികളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യനിർമിത ജലവാഹിനി സംവിധാനത്താൽ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു നദിയെയാണ് അവർ തിരിച്ചറിയുന്നത്.

ടൈഗ്രിസിനുള്ള ഒരു പ്രാചീന നാമം ഹിദ്ദേക്കേൽ ആകുന്നു; യൂഫ്രട്ടീസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, ഈ രണ്ടു നദികളും പ്രവചനപരമായി പ്രത്യേകിച്ച് അശ്ശൂരിനോടും ബാബിലോണിനോടും ബന്ധപ്പെട്ടവയെന്ന നിലയിൽ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; ഇവരെ ദൈവത്തിന്റെ ആടുകളെ ശിക്ഷിക്കേണ്ടിയിരുന്ന രണ്ടു സിംഹങ്ങളായും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ആ രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികൾ, പുരാതന റോമിന്റെയും പാപ്പാരോമിന്റെയും രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികൾക്കു മുൻനിഴലായിരുന്നു; അവ ഒരു പുരുഷന്റെയും ഒരു സ്ത്രീയുടെയും, അഥവാ ഒരു സഭയുടെയും ഒരു രാജ്യത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളാകുന്നു. പുരാതന റോം രാജ്യഭരണകലത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ച പുരുഷനായിരുന്നു; പാപ്പാരോം സഭാഭരണകലത്തിന്റെ അശുദ്ധ സ്ത്രീയാകുന്നു. അവരുടെ പ്രവചനബന്ധത്തിൽ അശ്ശൂർ പുരുഷനും ബാബിലോൺ സ്ത്രീയുമായിരുന്നു; അങ്ങനെ ടൈഗ്രിസിനെ പുരുഷനായും യൂഫ്രട്ടീസിനെ സ്ത്രീയായും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ടൈഗ്രിസ് നദി 1798-വരെ എത്തിച്ചേർന്ന രാഷ്ട്രതന്ത്രത്തിന്റെ നദിയാണ്; സഭാതന്ത്രത്തിന്റെ യൂഫ്രട്ടീസ് 1844-വരെ എത്തിച്ചേർന്നു. യൂഫ്രട്ടീസ് 1844-വരെ എത്തിച്ചേരേണ്ടതായിരുന്നു; കാരണം 1844-ലെ സന്ദേശം 1844-ൽ വീണ്ടും വീണ ബാബിലോണിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു (യൂഫ്രട്ടീസ്). 1844-ൽ യൂഫ്രട്ടീസ് ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം സൃഷ്ടിച്ചതുപോലെ, മനുഷ്യപ്രവൃത്തികളുടെ പ്രതീകമായി സംഗമസ്ഥാനത്തോടുകൂടെ ചേർന്നിരുന്ന ഉലൈ നദിയും മറ്റേ നദിയുടെ ജലത്തോടു ചേർന്നു. പാപ്പാധികാരത്തിൽനിന്ന് പൗരാധികാരം നീക്കിക്കളഞ്ഞപ്പോൾ, 1798-ൽ രാഷ്ട്രതന്ത്രത്തിന്റെ നദി അണക്കെട്ടിട്ട് തടയപ്പെട്ടു. അതേ വർഷം തന്നെയാണ് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ഭൂമിയിലെ മൃഗമായും ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായും ഭരിക്കുവാൻ ആരംഭിക്കുന്നത്. ടൈഗ്രിസ് നദി 1798-ൽ അണക്കെട്ടിട്ട് തടയപ്പെടുന്നു; ഭാവിയിൽ രാജ്യം മുഴുവൻ ലോകത്തെയും ആ അണക്കെട്ട് തകർക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്ന അതേ സ്ഥലത്താണ് അത്—ഇപ്പോൾ ലോകമെങ്ങും മഹാപ്രളയമെന്നോണം പാഞ്ഞുകയറുവാനിരിക്കുന്ന പാപ്പായുടെ പീഡനപ്രവാഹങ്ങളെ പിന്തടഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അണക്കെട്ട്. ആ മതിൽ, അഥവാ ആ അണക്കെട്ട്, സഭയും രാജ്യവും വേർതിരിക്കുന്ന മതിലാണ്.

1844-ൽ, യൂഫ്രട്ടീസും ഉലൈയും ഇരുവരും 1844-ലെ സന്ദേശത്തെ ബാബേലിന്റെ വീഴ്ചയായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതുപോലെതന്നെ, നിയമത്തിന്റെ ദൂതനായ ക്രിസ്തു 1844-ൽ ആരംഭിച്ച അതേ പ്രവൃത്തിയായും അതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അന്ന്, അവന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു ജനത്തിൽനിന്ന്—അത്യന്തപരിശുദ്ധ സ്ഥലത്തേക്കു കടക്കുന്നതിന് മുമ്പെ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു ജനത്തിൽനിന്ന്—അവൻ ബാബേലിന്റെ ജലങ്ങളെയും മനുഷ്യപ്രവൃത്തികളെയും നീക്കി ശുദ്ധീകരിച്ചു. ആ ജനത്തിന്റെ അന്തിമ ശുദ്ധീകരണം മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈയുടെ സന്ദേശത്തിൻ കീഴിൽ പെയ്തിറങ്ങിയ മഴയാൽ നിർവഹിക്കപ്പെട്ടു; മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ സന്ദേശത്തിന്റെ ആ മഴത്തുള്ളികൾ ടൈഗ്രിസ് നദിയുടെ ജലങ്ങളിൽനിന്നു ശുദ്ധീകരിച്ചു വേർതിരിച്ചെടുത്തവയായിരുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകൾ പാപ്പാധിപത്യ റോമിനെയും 1798-നെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെ, അവർ ബാബേലിന്റെ വീഴ്ചയെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു; വാതിൽ അടയുന്നതിനുമുമ്പായി അവർ ആ സന്ദേശത്താൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു—അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പറയാവുന്നതുപോലെ—ഉലൈ, ടൈഗ്രിസ്, യൂഫ്രട്ടീസ് നദികളുടെ ശുദ്ധീകരിച്ചു വേർതിരിച്ചെടുത്ത ജലങ്ങളിൽനിന്നു വന്ന മഴയാൽ അവർ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ അവർ ദാനിയേൽ 8:14-ലെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കുകയും, പ്രതിരൂപമായ പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിന് മുമ്പായി മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈയുടെ സന്ദേശം നിറവേറ്റുകയും ചെയ്തു.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഏഴാം വാക്യത്തിൽ ക്രിസ്തു ഹിദ്ദേക്കേലിന്റെ ജലങ്ങളിന്മേൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യരാജ്യഭരണത്തിന്റെ അന്തിമ ചലനങ്ങൾ കരുണാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നതിനെ രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ദർശനത്തിൽ, അവൻ ടൈഗ്രിസ് നദിയുടെ ജലങ്ങളിന്മേലും, സംസ്ഥാനകലയുടെ ജലങ്ങളിന്മേലും നിൽക്കുന്നു. മുൻവാക്യത്തിലെ ചോദ്യത്തിന് അവൻ അവിടെ ഉത്തരം നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ ഉലൈ നദിയുടെ ദർശനത്തിൽ അവിടെ പാൽമോനി, അത്ഭുതസംഖ്യാകർത്താവായിരിക്കുന്ന ലിനനുടുത്ത മനുഷ്യൻ, മുൻവാക്യത്തിലെ ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നു. ഇരു സന്ദർഭങ്ങളിലും സംവാദം ദൂതന്മാരും ക്രിസ്തുവും തമ്മിലുള്ള സ്വർഗീയ സംവാദമാണ്; ഇരു സന്ദർഭങ്ങളിലും ചോദ്യം ഇതുതന്നെയാണ്: “എത്രകാലം?”

ഉത്തരം 2300 ദിവസങ്ങളിലേക്കാണ്; എട്ടാം അധ്യായത്തിലും പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലും അത് “ഒരു കാലവും, കാലങ്ങളും, അരകാലവും” ആകുന്നു. ഈ ഉത്തരം 2300 വർഷങ്ങളും 1260 വർഷങ്ങളും എന്നിങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ 1844-ൽ ദൈവം പ്രവചനസന്ദേശത്തിൽ സമയത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തിന്മേൽ ഒരു നിരോധനം സ്ഥാപിച്ചു; കാരണം ഇനി സമയം ഇല്ല. ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനായ പല്മോനി തന്റെ അന്തിമതലമുറയ്ക്കുള്ള ഉത്തരമെന്താണ്? “എത്രകാലം?” എന്ന ചോദ്യം സൺഡേ നിയമത്തെയാണ് ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരമായി തിരിച്ചറിയുന്നതിന് അനേകം സാക്ഷികളുടെ മേൽ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ വിശുദ്ധമന്ദിരം സൺഡേ നിയമത്തിൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നുവോ, “ഈ സകല അത്ഭുതങ്ങളും” സൺഡേ നിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നുവോ? സൺഡേ നിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ആ “അത്ഭുതങ്ങൾ” ഏതൊക്കെയാണ്, ആ “അത്ഭുതങ്ങൾ” എപ്പോൾ ആരംഭിച്ചു?

“എത്രകാലം?” എന്ന പ്രതീകാത്മകമായ ചോദ്യം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ദൂതൻ ചോദിച്ചതോ ഞായറാഴ്ചാനിയമം എപ്പോഴായിരുന്നു എന്നല്ല, അത്ഭുതങ്ങളുടെ അവസാനം എപ്പോഴായിരുന്നു എന്നതാണ്. “അത്ഭുതങ്ങൾ” ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ആ അത്ഭുതങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? അല്ലെങ്കിൽ, കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, ഹിദ്ദേക്കലിനരികെ ലഭിച്ച ദർശനത്തിൽ, പത്താം അധ്യായം മുതൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം വരെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “അത്ഭുതങ്ങൾ” എന്തൊക്കെയാണ്? “അത്ഭുതങ്ങൾ” എന്താണെന്ന് നമുക്ക് നിർണ്ണയിക്കാനാകുമെങ്കിൽ, “അത്ഭുതങ്ങൾ” എപ്പോൾ ആരംഭിക്കുന്നു എന്നും നമുക്ക് കണ്ടെത്താനാകാം. ദാനിയേൽ പത്താം അധ്യായത്തിൽ, ദർശനത്തിനിടയിൽ ദാനിയേലുമായുള്ള തന്റെ ഇടപെടലിൽ തന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്തായിരുന്നു എന്ന് ഗബ്രിയേൽ പ്രത്യേകമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ദൈവജനങ്ങൾക്ക് അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ അവർക്കു സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതു മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കാനാണ് ഗബ്രിയേൽ വന്നത്. ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിൽ മില്ലറൈറ്റുകൾ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കിയ പ്രവചനങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ, ആ അംഗീകരണം ഉപയോഗിച്ച് ആ അധ്യായത്തിന്റെ അന്ത്യദിവസങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രയോഗം നിഷേധിക്കുന്നത്—ഗബ്രിയേൽ പ്രസ്താവിച്ച ഉദ്ദേശ്യത്തെ തന്നെ പരാജയപ്പെടുത്തുന്നതാകുന്നു. ഗബ്രിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന പ്രവചനവിവരണം പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നാം വാക്യംവരെ തുടരുമ്പോൾ, അവിടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ചരിത്രം, സർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവർ ലോകത്തെ അർമഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള ബാഹ്യ പ്രവചനവിശദാംശങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആ അധ്യായത്തിനുള്ളിൽ ദൈവജനങ്ങൾ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിനെ വിവരിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ചരിത്രം പ്രധാനമായും ഒരു ബാഹ്യ വെളിപ്പെടുത്തലാണ്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം, പത്താം അധ്യായവും പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായവും ദാനിയേലിന്റെ അന്തിമദർശനത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ആൽഫയും ഒരു ഒമേഗയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്; കാരണം, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായി, അവ രണ്ടും ഒരു ആന്തരിക സന്ദേശത്തെ വിവരിക്കുന്നു; അത് ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിനെ തിരിച്ചറിയുന്നതാകുന്നു. നടുവിലുള്ള അധ്യായം വടക്കിന്റെ രാജാവായും റോമിലെ പാപ്പായായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ കലാപമാണു; കൂടാതെ ആൽഫയായ പത്താം അധ്യായവും ഒമേഗയായ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായവും അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ആന്തരിക അനുഭവത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളും കൃപാകാലാവസാനത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്; ആൽഫ അധ്യായം രണ്ട് വർഗ്ഗത്തിലുള്ള ആരാധകരെ വേർതിരിക്കുന്ന ദൈവഭയത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനം ദാനിയേലിനു ശക്തിയുടെ ഇരട്ടിപ്പിക്കൽ ലഭിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ ആദ്യത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ഒമേഗ അധ്യായമാണ്; അത് മൂന്നാം ദൂതന്റെ ന്യായവിധി സന്ദേശത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

അധ്യായം പതിനൊന്ന് യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിൽനിന്നാരംഭിച്ച് കൃപാവിധിയുടെ സമാപ്തിവരെ മനുഷ്യജാതിയുടെ കലാപത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നു; സഹോദരി വൈറ്റിന്റെ അനുസരിച്ച് അത് ലോകാവസാനത്തിലെ കൃപാവിധിയുടെ സമാപ്തിയുടെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. ദാനിയേൽ പതിനൊന്ന് യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിൽനിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; കാരണം ക്രി.വ. 70-ലെ അതേ നഗരത്തിന്റെ നാശത്തെ പ്രതിരൂപമാക്കിയ യെരൂശലേമിന്റെ ത്രിവിധ നാശത്തിൽ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടവരിൽ ഒരാളായിരുന്നു ദാനിയേൽ, പിന്നെയും അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ ലോകംകൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടവിധത്തിൽ അതു സംഭവിക്കുന്നു.

അതേ വർഷത്തിലെ അതേ ദിവസത്തിൽ, ആറുനൂറ്റി അറുപത്തയ്യ് വർഷങ്ങളുടെ ഇടവേളയിൽ സംഭവിച്ച യെരൂശലേമിന്റെ രണ്ട് അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള നാശങ്ങൾ. ആ രണ്ട് നാശങ്ങളും നിയമപെട്ടകം സ്ഥിതിചെയ്യേണ്ടിരുന്ന നഗരത്തിന്റേതായിരുന്നു. ശീലോക്കും അതേ പ്രവാചകസ്വഭാവസവിശേഷതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; ദൈവസാന്നിധ്യം സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ സ്ഥിതിചെയ്യേണ്ടിരുന്ന ഒരു നഗരത്തിന്റെ ആദ്യ നാശത്തെ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ നാശത്തിന്റെ പ്രതീകമായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രസംഗത്തെയാണ് അവർ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്.

ശീലോ, നെബൂഖദ്നേസറിന്റെയും ടൈറ്റസ്സിന്റെയും കീഴിൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം—ഇവ മൂന്നും ദൈവത്തിന്റെ നഗരത്തിന്റെ നാശത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അന്ത്യകാലത്തിന്റെ മൂന്ന് സാക്ഷികളാണ്. ശീലോ ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശമാണ്; അത് ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവാൻ ഉപദേശിക്കുന്നു—എലി ചെയ്യാതിരുന്ന കാര്യം—അവന്നു മഹത്വം കൊടുക്കുവാനും—എലി ചെയ്യാതിരുന്ന കാര്യം—അവന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സമയം വന്നിരിക്കുന്നു എന്നതിനാൽ. രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിലാണ് നെബൂഖദ്നേസറും ടൈറ്റസ്സും മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ദ്വിഗുണീകരണം നാം കാണുന്നത്. അന്ത്യകാലത്തിലെ യെരൂശലേമിന്റെ മൂന്നാമത്തെ നാശം, കൃപാവസാനത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതാണ്; അതാണ് ന്യായവിധിയുടെ അവസാനവും.

പതിനൊന്നാം അധ്യായം മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ ബാഹ്യചരിത്രമാണ്. അത് ദാനിയേലിന്റെ ദർശനത്തിന്റെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം ദിവസത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന പത്താം അധ്യായത്തിലെ വേർതിരിവിന്റെ ദർശനത്തിനും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന മൂന്നു സ്പർശങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഇതിന്റെ അർത്ഥം, പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായവും അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തിന് സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ആന്തരിക വിവരണത്തെക്കുറിച്ചായിരിക്കും എന്നതാണ്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം, പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിനുള്ളിലെ വെളിച്ചം പത്താം അധ്യായത്തിലുള്ള വെളിച്ചത്തേക്കാൾ ഇരുപത്തിരണ്ട് മടങ്ങ് കൂടുതൽ ദീപ്തമാണ് എന്നതുമാണ്.

ഉലൈയുടെ ദർശനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനോടും “എത്രകാലം?” എന്നു ചോദിക്കപ്പെട്ടു. പതിമൂന്നാം വചനത്തിലെ ആ ചോദ്യം വരുന്നതിന് മുമ്പുള്ള പന്ത്രണ്ട് വചനങ്ങൾ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ശക്തികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രധാന വിശദാംശങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബാഹ്യ പ്രവചനചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ പന്ത്രണ്ട് വചനങ്ങൾ ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രത്തെ ആവർത്തിച്ചും വിപുലീകരിച്ചും മാത്രമായിരുന്നു. ആ വചനങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രവചനചരിത്രം, മേദ്യരുടെയും പാർസ്യരുടെയും കാലഘട്ടത്തിൽ ആരംഭിച്ച്, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുകയും വിപുലീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. എട്ടാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാന പാതിയും ഒമ്പതാം അധ്യായം മുഴുവനും പ്രവാചകനായ ദാനിയേൽ മുഖാന്തരം ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യദിനജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതാണ്. ഉലൈ നദികളുടെ ദർശനത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ ദർശനം ഈ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിലുമുള്ളതും, ഗബ്രിയേലുമായുള്ള ദാനിയേലിന്റെ സംവാദത്തിലൂടെ ആ അധ്യായങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തിന്റെ പ്രതിനിധീകരണം കൂടിയുള്ളതും, പത്താം അധ്യായം മുതൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം വരെയുള്ള ഭാഗങ്ങളുടെ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു.

ഹിദ്ദേക്കേൽ ഒമേഗയും ഉലൈ ആൽഫയും ആയതിനാൽ, കാലാവസാനം എത്തുമ്പോൾ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ മുദ്രവിടപ്പെടാതെ തുറക്കപ്പെടുന്ന വെളിച്ചം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ശക്തി, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭവും അടിത്തറയും ആയ ദർശനത്തേക്കാൾ ഇരുപത്തിരണ്ടിരട്ടി കൂടുതൽ ദീപ്തിയുള്ളതാണ്. അങ്ങനെ ആകയാൽ, ദാനിയേലിന്റെ അവസാന ദർശനത്തിലെ വെളിച്ചം അവസಾನದ നാളുകളിലെ ദൈവജനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വെളിച്ചമായി നേരിട്ട് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ദൂതൻ പഞ്ഞിവസ്ത്രം ധരിച്ച മനുഷ്യനോടു, “എത്രകാലം?” എന്ന് ഈ അത്ഭുതങ്ങളുടെ അവസാനത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ, ആ അത്ഭുതങ്ങൾ എന്നത് അബ്രാമിനോടു നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്കു നോക്കുവാൻ കല്പിച്ച ആജ്ഞയുടെ പ്രതിധ്വനികൾ അബ്രാമിന്റെ നിയമചരിത്രത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ എന്നേക്കും എന്നുമുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നവരാണ്. ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിലെ അത്ഭുതങ്ങൾ മനുഷ്യരെ ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ കൊടിയായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

മുമ്പത്തെ ഒരു വിഷയത്തിൽ, ദാനീയേൽ പന്ത്രണ്ടിന്റെ പതിനൊന്നാം വാക്യം രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു പ്രവചനകാലത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതായി നാം സൂചിപ്പിച്ചു; അതിൽ ആദ്യത്തേത് മുപ്പത് വർഷമാണ്. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ യുക്തമായ ഊന്നൽ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി, ഞാൻ ഏഴാം വാക്യത്തിലേക്കു പോയി; അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ തന്റെ ജനത്തിന്റെ മദ്ധ്യേ അവൻ നടത്തിക്കുന്ന അത്ഭുതങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള പങ്കാളിത്തം കാണിക്കേണ്ടതിന്നു.

പതിനൊന്നാം വചനത്തിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ, പന്ത്രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തെ ഗബ്രിയേൽ നേരിട്ട് “അന്ത്യദിനങ്ങൾ” എന്നു വിളിക്കുന്നുവെന്ന കാര്യം ഞാൻ നിങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഒരുലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ദിവസങ്ങളിൽ, അവർ മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടു ദൈവത്തോടു നിയമബന്ധത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന ആ ദിവസങ്ങളിൽ, ദാനിയേൽ പുസ്തകപ്രകാരം മുദ്ര അഴിയുന്ന ഒരു സന്ദേശം ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നു, അതു ക്രമേണ ഒരു മഹാഘോഷമായി വളരുമെന്നുമാണ്. ആ സന്ദേശം പന്ത്രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിൽ, മില്ലറൈറ്റുകൾ ഇതിനകം നിർവചിച്ചിട്ടുള്ളതും തുടർന്ന് പ്രവചനാത്മാവാൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ മൂന്നു വ്യത്യസ്ത പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ മൂന്നു കാലഘട്ടങ്ങളും സമയം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നില്ല; കാരണം, പന്ത്രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ഇരുകൈകളും ആകാശത്തേക്കു ഉയർത്തുന്ന അതേ ദൂതൻ തന്നെയാണ് വെളിപ്പാടു പത്താം അദ്ധ്യായത്തിൽ ഒരു കൈ ആകാശത്തേക്കു ഉയർത്തി, ഇനി സമയം ഉണ്ടായിരിക്കയില്ല എന്നു സത്യം ചെയ്തതും. 1844-ലെ ആ പ്രഖ്യാപനം ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടിലെ ആ മൂന്നു പ്രവാചകകാലഘട്ടങ്ങൾ സമയം പ്രതിനിധീകരിക്കേണ്ടതല്ലാത്ത പ്രതീകാത്മക കാലഘട്ടങ്ങളാണെന്നതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ നടുവിലുള്ള പ്രതീകാത്മക പ്രവചനകാലഘട്ടം മിഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുന്ന അതേ അധ്യായത്തിൽ മുപ്പത് വർഷങ്ങളോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ഇരട്ടകാലഘട്ടമാകുമ്പോൾ, മുപ്പത് വർഷങ്ങളോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ആ ഇരട്ടകാലഘട്ടം അബ്രാമിന്റെ ആൽഫാ പ്രവചനത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തി ആകുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ അറിയുന്നു. തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നിയമചരിത്രത്തിന് ആരംഭം കുറിക്കുന്ന ആ കാലപ്രവചനത്തിന്റെ ഒമേഗാ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ദൈവജനത്തിന് സംഭവിക്കാനുള്ള കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ദാനിയേലിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ പരാകാഷ്ഠയായ അതേ അധ്യായത്തിൽ തന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തിയിലെത്തുന്നു.

അവസാനകാലത്ത് ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നു; അതിൽനിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്ന പ്രകാശം ദൈവജനത്തെ മുദ്രയിടുന്നു. അവസാനകാലത്ത് ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നു; അതിൽനിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്ന പ്രകാശം ദാനിയേലിന്റെ അവസാന അധ്യായത്തിനുള്ളിലെ മൂന്നു പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ അധ്യായം ഹിദ്ദേക്കേൽ ദർശനം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന മൂന്നു അധ്യായങ്ങളുടെ ഒമേഗയാണ്; ഹിദ്ദേക്കേൽ ദർശനം ദാനിയേലിന്റെ നദീദർശനങ്ങളുടെ ആൽഫയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മൂന്നു അധ്യായങ്ങൾക്ക് ഒമേഗയാകുന്നു. ഏദേനിൽ ആരംഭിച്ച നദികൾ ഒടുവിൽ ദാനിയേലിലേക്കെത്തി; തുടർന്ന് ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനം അവയെ ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു; അതാണ് മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ രണ്ടു പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലെ ആൽഫാ പ്രസ്ഥാനം. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിലെ 1290 വർഷങ്ങൾ അബ്രാമിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും 430-വർഷ പ്രവചനത്തിന്റെ ഒമേഗയാണ്.

നാം ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടും അതിന്റെ അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനവുമായി ഉള്ള ബന്ധവും തുടര്‍ന്ന് പരിഗണിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, പൗൽ ആർ ആയിരുന്നു എന്നു ഓർത്തിരിക്കുക ഉചിതമാണ്. പൗൽ ജാതികളുടെ അപ്പൊസ്തലൻ മാത്രമല്ലായിരുന്നു; അതിലും അത്ര തന്നെ പ്രധാനമായി, ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചക വചനത്തിലൂടെയാണ് അവൻ തന്റെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിച്ചത്. അതിനേക്കാളും പ്രധാനമായി, പൗൽ ഒരു വ്യവസ്ഥാകാല പ്രവാചകനായിരുന്നു. ഒരു വ്യവസ്ഥാകാല പ്രവാചകൻ എന്നത്, മോശെയെപ്പോലെ, ഒരു വ്യവസ്ഥാകാലത്തിൽ നിന്നു മറ്റൊന്നിലേക്കു ദൈവജനത്തെ നയിക്കുന്നതിനായി എഴുന്നേല്പിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവാചകനാണ്—യാഗപീഠാരാധനയിൽ നിന്ന് വിശുദ്ധമന്ദിരാരാധനയിലേക്കു; യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ; ഭൗമീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ നിന്ന് സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ളതിൽ നിന്നു ആത്മീയത്തിലേക്കുള്ള പ്രയോഗത്തിന്റെ നിയമങ്ങളെയും അതിന്റെ വിശദീകരണങ്ങളെയും കുറിച്ച്, മറ്റെല്ലാ ബൈബിൾ ഗ്രന്ഥകാരന്മാരെയും ഒന്നിച്ചു ചേർത്തതിലുപരി, വളരെ കൂടുതലായ വിവരങ്ങൾ പൗൽ രേഖപ്പെടുത്തി! ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ പ്രസക്തിയിൽ, അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ളതിൽ നിന്നു ആത്മീയത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനം വിശദീകരിക്കുന്നതിനായിട്ടാണ് അവൻ എഴുന്നേല്പിക്കപ്പെട്ടത്.

അബ്രാഹാമിന്റെ തെരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തോടുള്ള നിയമവാഗ്ദാനങ്ങളും, ആ തെരഞ്ഞെടുത്ത ജനത അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള നിലയിൽ നിന്ന് ആത്മീയ നിലയിലേക്കു മാറിയപ്പോഴുണ്ടായ അതിന്റെ ബന്ധകക്കണ്ണിയുമാണ് പൗൽ. നിയമചരിത്രത്തിൽ പൗൽ വഹിച്ച പങ്ക് സംബന്ധിച്ചു നിങ്ങൾ ഉറച്ച ബോധ്യത്തിൽ സ്ഥിരപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യംകാല പ്രവചനം 30 വർഷത്തെ ഒരു കാലയളവോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ദ്വിമുഖകാലപ്രവചനമാണെന്നത് ദിവ്യമായി എത്ര യോജിച്ചതാണെന്ന് നിങ്ങൾ കാണാതിരിക്കാം. ഒരു പ്രവചനം തെരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ പിതാവിനാൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; അവർ ആത്മീയ തെരഞ്ഞെടുത്ത ജനമായി പരിവർത്തിതരാകുമ്പോൾ, ആ പരിവർത്തനം തിരിച്ചറിയുകയും വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി ഒരു വ്യവസ്ഥാകാല പ്രവാചകൻ എഴുന്നേല്പിക്കപ്പെട്ടു; കൂടാതെ പഴയ നിയമത്തിലെ ആദ്യസാക്ഷിയോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്ന പുതിയ നിയമത്തിലെ രണ്ടാം സാക്ഷിയാൽ അബ്രാമിന്റെ കാലപ്രവചനം ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ആരംഭത്തിൽ അബ്രാം, പിന്നെ അവസാനത്തിൽ പൗൽ—ഇവർ ചേർന്ന് അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ 1290ന്റെ പ്രാധാന്യത്തെ മാതൃകയാക്കുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.