യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലാവൊദിക്യയിലെ ഏഴാം ദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - നമ്പർ ഇരുപത്

ദൈവത്തിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ നാശം നാലാം തലമുറയിൽ സംഭവിക്കുന്നതായി യോവേലിന്റെ പുസ്തകം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ഉപമയാണ്; ആ ഉപമയിലെ ഉണർവ് ഗോതമ്പും കളയും വേർതിരിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. അന്നേരം, “പുതുവീഞ്ഞിൽ” നിന്നു തങ്ങൾ “വെട്ടിക്കളയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന സത്യത്തെ കളകൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. “വെട്ടിക്കളഞ്ഞു” എന്ന പദം അബ്രാം തന്റെ ആദ്യ ഉടമ്പടിയിലെ ഘട്ടത്തിൽ, രക്തത്താൽ ഉടമ്പടി സ്ഥിരീകരിക്കുന്ന ആചാരത്തിൽ ഒരു പശുവിനെയും ഒരു പെൺആടിനെയും ഒരു ആൺആടിനെയും രണ്ടായി വെട്ടിയ സംഭവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതേ ഉടമ്പടി ഭാഗത്തുതന്നെ, നാലാം തലമുറയിൽ ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ ന്യായവിധിക്കായി സന്ദർശിക്കുമെന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

പ്രവചനം നാലാം തലമുറയിൽ, മോശെയുടെ തലമുറയിൽ, നിവൃത്തിയായപ്പോൾ, ദൈവത്തോടും അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തോടുമുള്ള നിയമത്തിന്റെ പ്രതീകമായി കർത്താവ് പത്തു കല്പനകൾ പ്രസ്താവിച്ചു. ആ പത്തു കല്പനകളിൽ രണ്ടാമത്തേതിൽ അബ്രാമിന്റെ നാല് തലമുറകളുടെ പ്രകാശം മഹത്വീകരിക്കപ്പെട്ടു.

അബ്രാമിന്റെ നിയമത്തിന്റെ നാല് തലമുറകൾ അസൂയയുള്ള ദൈവം എന്ന ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ മഹത്വവൽക്കരണത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരുന്നു. അവന്റെ അസൂയ കൊത്തിയ വിഗ്രഹങ്ങളോടു വിരുദ്ധമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അബ്രാമിന്റെ നാലാം തലമുറയോടൊപ്പം നാം ഒരു ക്രമാനുഗത ന്യായവിധിയും കാണുന്നു. ആ ന്യായവിധി ദൈവജനങ്ങൾ അടിമത്തത്തിലായിരുന്ന ജാതിയിന്മേലും, ദൈവജനങ്ങളിന്മേലും ഉണ്ടായിരുന്നു; അതിന് ശേഷം അമോര്യർക്കു ന്യായവിധി സംഭവിക്കും. ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിൽ ആരംഭിച്ച് ക്രമാനുഗതമായി ലോകമൊട്ടാകെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു പുരോഗമന ന്യായവിധി പ്രക്രിയയെ അബ്രാം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ കല്പനയും ആ ന്യായവിധി പ്രക്രിയ മനുഷ്യരെ ദൈവത്തെ ദ്വേഷിക്കുന്നവരുടെ ഒരു വർഗ്ഗമായും, ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ ഒരു വർഗ്ഗമായും വിഭജിക്കുന്നു എന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ അത് “നിങ്ങൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ കല്പനകൾ പ്രമാണിക്കുവിൻ” എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

സീനായിൽ ന്യായപ്രമാണം നല്കപ്പെടുന്ന അതേ കാലഘട്ടത്തിൽ, മോശെയ്ക്ക് ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു.

ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ രണ്ടാം പ്രദാനം 1850-ലെ പയനിയർ ചാർട്ടിനോടു സമന്വയപ്പെടുന്നു. ആദ്യ പലകകൾ തകർക്കപ്പെട്ടു; ആദ്യ പലകയിലെ അക്കങ്ങളിൽ ഒരു പിശകും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് പ്രാചീന യിസ്രായേൽ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ഭണ്ഡാരപാലകരാക്കി നിയമിക്കപ്പെട്ടു; അതുപോലെ ആധുനിക യിസ്രായേൽ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെയും ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിലെ നിയമങ്ങളുടെയും ഭണ്ഡാരപാലകരാക്കി നിയമിക്കപ്പെട്ടു. രണ്ട് പലകകളും ആദ്യം അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ പാളയത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായ കലാപം ഉണ്ടായിരുന്നു; 1850-ലെ ചാർട്ട് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ പാളയത്തിൽ ആത്മീയ കലാപം മുളച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നാലാം തലമുറയെക്കുറിച്ചുള്ള അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനം നാലാം തലമുറയിൽ മോശെയാൽ നിവൃത്തിയായി; അവിടെ ദൈവം രണ്ടാം കല്പനയിൽ ന്യായവിധിയുടെ വെളിപ്പെടുത്തൽ നാലാം തലമുറയിൽ വികസിപ്പിച്ചു. കൊത്തുപ്രതിമകൾ ദൈവത്തിന്റെ സത്യാരാധനയ്ക്കുള്ള വ്യാജപകരമായി മാറി; ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ അസൂയ ന്യായവിധിയോടു ചേർക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് മോശെ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം ദർശിച്ചു. അവൻ ദൈവത്തിന്റെ “നാമം” മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ അസൂയയെ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ ഒരു ഘടകമായി കണ്ടു; കൂടാതെ ആരാധകനും അവരുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ പാപങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.

ക്രിസ്തു ആദ്യമായി ദൈവാലയം ശുദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ ഭവനത്തോടുള്ള തീക്ഷ്ണത അവനെ ദഹിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞുവെന്നു ശിഷ്യന്മാർ അപ്പോൾ ഓർത്തു. “തീക്ഷ്ണത” എന്നത് “അസൂയ” എന്ന വാക്കാണ്. തന്റെ അസൂയയെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് ക്രിസ്തുവിനെ തന്റെ ദൈവാലയം ശുദ്ധീകരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച പ്രചോദനം; “നിന്റെ പിതാക്കന്മാരുടെ പാപങ്ങൾ സമ്മതിക്കേണ്ടതിന്റെ” പ്രവാചകസൂചക ഗുണം പിന്നീട് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴുമടങ്ങ്” ന്യായവിധിയിലെ മാനസാന്തരത്തിനുള്ള വിളിയുടെ ഒരു അനിവാര്യ ഘടകമായി മാറുകയും ചെയ്തു. അബ്രാമിന്റെ “നാലാം തലമുറ” നിയമചരിത്രത്തിലുടനീളം മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ക്രമേണ കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഭാരത്വം പ്രാപിക്കുന്നു. യോവേൽ പുസ്തകം അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്ന പിൽക്കാലമഴയുടെ സമയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ദൈവവുമായി അബ്രാമിന്റെ ത്രിവിധ നിയമത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആദ്യഘട്ടത്തിൽ തന്നെ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്ന വിഷയമായി, നാലു തലമുറകളുടെ സന്ദേശത്തെ ആമുഖമായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് യോവേൽ പുസ്തകം തന്റെ സന്ദേശം സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ആ വിഷയം യോവേൽ പുസ്തകത്തിൽ തന്റെ പര്യവസാനം പ്രാപിക്കുന്നു.

വാഗ്ദത്തദേശത്ത് പ്രവേശിച്ച ശേഷം, നിയമപെട്ടകം ശീലോവിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; അവിടെ ദുഷ്ടനും വിവേകശൂന്യനുമായ മഹാപുരോഹിതൻ ഏലിയും അവന്റെ അഴിമതിക്കാരായ രണ്ടു പുത്രന്മാരും ശമൂവേലിന്റെ വിളിയോടു വൈരുധ്യമായി നിരൂപിക്കപ്പെടുന്നു. നിയമത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്ന നിയമപെട്ടകത്തിന്റെ യാത്രയിൽ ശീലോ ഒരു ഘട്ടമായി മാറി. യെരീഹോയുടെ മതിലുകൾ ഇടിച്ചിടുന്നതിന്റെ പ്രതീകമായി നിയമപെട്ടകം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, ഏലിയും അവന്റെ ദുഷ്ട പുത്രന്മാരും മരിക്കുന്നതുവരെ, ഏകദേശം നാലുനൂറു വർഷത്തോളം അത് ശീലോവിൽ നിലനിന്നു. തുടർന്ന് അത് ഫെലിസ്ത്യർ പിടിച്ചെടുത്തു; അതിനുശേഷം ദാവീദ് നിയമപെട്ടകം യെരൂശലേമിലേക്കു കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള ജയംഘോഷപ്രവേശത്തിന്റെ ആദ്യ ദൃഷ്ടാന്തം നിറവേറി. നിയമത്തിന്റെ പ്രതീകത്തെ യെരൂശലേമിലേക്കു മാറ്റുന്നതിനായി പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ട ഉദ്ദേശ്യം, ദൈവം തന്റെ നാമം യെരൂശലേമിൽ സ്ഥാപിക്കുവാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തു എന്നതായിരുന്നു; അവന്റെ നാമം അവന്റെ അസൂയയോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ആ അസൂയ നാലാം തലമുറയിലെ അവന്റെ അസൂയാഭരിതമായ ന്യായവിധിയോടും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് കർത്താവ് വിജയോന്മുഖമായിരിക്കുന്ന സഭയെ സകല കുന്നുകളുടെയും പർവ്വതങ്ങളുടെയും മീതെ ഉയർത്തും; അപ്പോൾ ജാതികൾ പറയും: “വരുവിൻ, നമുക്ക് ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിലേക്കു പോകാം.”

യഹോവയുടെ വചനം യെരൂശലേമിൽനിന്ന് പുറപ്പെടുന്നു; കാരണം, തന്റെ “നാമം” സ്ഥാപിപ്പാൻ അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത സ്ഥലം അതുതന്നെയാകുന്നു. മോശെയോടുകൂടെ, “യഹോവ മേഘത്തിൽ ഇറങ്ങി അവിടെ അവന്റെ കൂടെ നിന്നു, യഹോവയുടെ നാമം പ്രഖ്യാപിച്ചു. യഹോവ അവന്റെ മുമ്പിലൂടെ കടന്നുപോയി പ്രഖ്യാപിച്ചു,

അവന്റെ “നാമം” അവന്റെ സ്വഭാവമാണ്; ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം അത്യന്തം സങ്കീർണ്ണവും അത്യന്തം ലളിതവും ആകുന്നു. ദൈവം സ്നേഹമാണ് എന്നത്, അവന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണമായതുമായ, എങ്കിലും ലളിതമായി പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിർവചനമാണ്. അബ്രാമിന്റെ ഉടമ്പടിസത്യമായ “നാലാം തലമുറയിലെ ന്യായവിധി” രണ്ടാമത്തെ കല്പനയിൽ നാലാം തലമുറയെക്കുറിച്ച് നൽകിയിരിക്കുന്ന അധിക വെളിച്ചത്താൽ “വരിയിന്മേൽ വരി” വികസിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന്, മോശെയുടെ അനുഭവം ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തോടുള്ള നാലാം തലമുറയുടെ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിച്ചം വികസിപ്പിക്കുന്നു; അതിൽ അവന്റെ അസൂയയുടെ വെളിച്ചം ചേർക്കപ്പെടുന്നു. പ്രചോദനം സ്വഭാവത്തെ “ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും ചേർന്നത്” എന്നു നിർവചിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, നമ്മുടെ ചിന്തകൾ ദൈവത്തിന്റെ ചിന്തകളെപ്പോലെ അല്ലെന്നും പ്രചോദനം നമ്മെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവന്റെ സ്വഭാവം അവന്റെ ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും ചേർന്നതാകുന്നു; നമ്മുടെ ലളിതമായ മാനുഷിക ചിന്തകളെയും വികാരങ്ങളെയും അതിക്രമിച്ചു അവന്റെ സ്വഭാവത്തിന് അനേകം വശങ്ങൾ ഉള്ളതിനാൽ, അവന്റെ ചിന്തകൾ ഭൂമിയോടുള്ള ആകാശത്തിന്റെ ബന്ധം പോലെ ഉയർന്നവയാണ് എന്നതിലാണ് വ്യത്യാസം.

അതിനാൽ, ആലോചിക്കേണ്ട ഒരു മാനുഷിക ചിന്ത ഇതാ; ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം അവന്റെ നാമത്തിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ നാമത്തിന്റെ ഓരോ പ്രത്യക്ഷീകരണവും അവന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ പ്രത്യക്ഷീകരണമാണ്. യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം തന്റെ പ്രവചനവചനം മുദ്രയിടുകയും മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു; പാൽമോണി രഹസ്യങ്ങളുടെ അത്ഭുതസംഖ്യാകർത്താവാണ്; അവൻ വരണ്ട നിലത്തിൽനിന്നുള്ള വേറും ആകുന്നു, കൂടാതെ കത്തുന്ന മുള്ളുച്ചെടിയും, അഗ്നിസ്ഥംഭവും, പ്രധാനദൂതനായ മിഖായേലും, ഇങ്ങനെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ വിവിധ നാമങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അവന്റെ സ്വഭാവഗുണങ്ങൾ അനന്തമാണ്. ‘ആലോചിക്കേണ്ട മാനുഷിക ചിന്ത’ ഇതാണ്. നിലനിൽക്കുന്നതായി അറിയപ്പെടുന്ന ദൈവസ്വഭാവത്തിന്റെ എല്ലാ വിവിധ പ്രകടനങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ, അബ്രാമിനോടുള്ള ത്രിതല ഉടമ്പടി പ്രക്രിയയിലെ അത്യാദ്യ ഉടമ്പടി പടിയിൽ തന്നേ—“നാലാം തലമുറയുടെ ന്യായവിധി” ആ ഉടമ്പടിയിലെ അടിസ്ഥാന പ്രസ്താവനയായിരിക്കുന്നതിന്റെ—അവന്റെ നാമത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന പ്രാധാന്യം എന്താണ്?

മനുഷ്യരുടെയും ജാതികളുടെയും ന്യായാധിപനായ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം, മനുഷ്യർക്കു നാലു തലമുറകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പരീക്ഷാകാലം അനുവദിക്കുന്നു. ദൈവം ന്യായാധിപനാകുന്നു; അവൻ കരുണാമയനാകുന്നു; അവൻ ദീർഘക്ഷമയുള്ളവനാകുന്നു; മനുഷ്യരുടെയും ജാതികളുടെയും മേലുള്ള ന്യായവിധിയെ നാലാം തലമുറയിൽ അവൻ സമാപ്തിയിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു. താൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തോടുള്ള തന്റെ നിയമത്തിൽ ദൈവം പ്രസ്താവിച്ച അടിസ്ഥാനപ്രഖ്യാപനത്തിൽ നാലാം തലമുറയിലെ ന്യായവിധിയും ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം മൂന്നു വ്യക്തിഗത ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളിലെയും സകല ലക്ഷണങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുപോലെതന്നെ, അബ്രാമിന്റെ നിയമത്തിലെ ആദ്യപടിയും ആ സമഗ്രമായ ത്രിവിധ നിയമത്തിന്റെ സവിശേഷതകളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ നാമം അവൻ നാലാം തലമുറയിൽ ന്യായം വിധിക്കുന്ന കരുണാമയനായ ന്യായാധിപനാകുന്നു എന്നതാകുന്നു. തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ നിയമചരിത്രത്തിലെ ഓരോ പിന്നീടുള്ള ഘട്ടവും ആ അടിത്തറയുടെ മേൽ പണിയപ്പെടുന്നു.

യോവേൽ എന്ന പുസ്തകം അഞ്ചാം വചനത്തിലെ അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ ഉണർവിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, “പുതിയ വീഞ്ഞ്” അവരുടെ വായിൽനിന്ന് “നീക്കിക്കളയപ്പെടുമ്പോൾ,” തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ഉടമ്പടിജനത്തിന്റെ ആ അന്തിമ ഉടമ്പടി-വേർപാടിലേക്കുള്ള ആമുഖം, തുടർന്ന് “നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്ന” ഉടമ്പടിജനത്തിന്റെ കലാപം നാലാം തലമുറയിൽ നിറവേറുന്നതായി പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഉടമ്പടിയുടെ അടിസ്ഥാനസന്ദേശമാണ്. ഉടമ്പടിയുടെ ആ അടിസ്ഥാനസന്ദേശം ഗ്രഹിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് അവർ “നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്നത്.”

ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിന്റെ പതിനഞ്ചാം അധ്യായത്തിലെ ആ നാല് വചനങ്ങളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന നിയമത്തിന്റെ ആ അടിസ്ഥാന സന്ദേശം തന്നെയാണ്—അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ നിയമത്തിന്റെ ശിരോശിലാ സന്ദേശം “പുതുവീഞ്ഞ്” എന്ന നിലയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ന്യായവിധിയുടെ അളവുകോൽ, അതായത് വിധിനിർണ്ണയരേഖ. “പുതുവീഞ്ഞ്” “ഛേദിക്കപ്പെടുമ്പോൾ” എഫ്രയീമിലെ മദ്യപന്മാർ ഉണരുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആ ഗൗരവം യഥാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നത്—അന്ത്യമഴയുടെ പരിശോധനാകാലത്ത്, വിമതരായ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തിന്റെ അന്തിമമായ നാലാം തലമുറക്കെതിരായ ഒരു ന്യായവിധി പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ അത് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമാണ്.

ഉല്പത്തി പതിനേഴാം അധ്യായത്തിൽ, അബ്രാഹാമുമായുള്ള ത്രിവിധ ഉടമ്പടിയിലെ രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടം നാം കാണുന്നു:

രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടം “വെട്ടിക്കളയപ്പെടുക” എന്ന പ്രതീകത്തിന് രണ്ടാം സാക്ഷ്യം നല്കുന്നു. “വെട്ടിക്കളയപ്പെടുക” എന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന വാക്കിന്റെ മൂലരൂപം പതിനഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ അബ്രാം രണ്ടായി വെട്ടിയ മൃഗങ്ങളിലാണു കണ്ടെത്തുന്നത്; ആ ഭാഗത്തിൽ സുന്നത്ത് ചെയ്യപ്പെടാത്ത ഏവനും നിയമത്തിൽനിന്ന് “വെട്ടിക്കളയപ്പെടും” എന്നു പറയുന്നു. ക്രിസ്തു ഈ സത്യങ്ങളെയെല്ലാം സ്ഥിരീകരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നിയമചരിത്രത്തിൽ സുന്നത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് സ്നാനം വന്നു; ഈ കാരണത്താൽ അവൻ, നമ്മുടെ മാതൃകയായവൻ എന്ന നിലയിൽ, എട്ടാം ദിവസത്തിൽ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കപ്പെട്ടു.

പെട്ടകത്തിലെ എട്ട് ആത്മാക്കളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ആ അടയാളം എട്ടാം നാളിൽ നിവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടത്തിലാണ് ദൃശ്യപരമായ പരീക്ഷണം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്—ഇസ്രായേൽ എലീയാവിലൂടെ നിർവഹിക്കപ്പെട്ട ന്യായവിധിക്ക് മുമ്പായി യിസബേലിന്റെ പ്രവാചകന്മാരെയും എലീയാവിനെയും തമ്മിൽ തിരഞ്ഞെടുത്തതായിരിക്കട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ ദാനീയേൽ, ശദ്രക്ക്, മേശക്ക്, അബേദ്നെഗോ എന്നിവരുടെ മുഖഭാവം രാജാവിന്റെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചവരുടേതിനേക്കാൾ സുന്ദരവും പുഷ്ടിയേറിയതുമായിത്തോന്നിയതായിരിക്കട്ടെ; രണ്ടാമത്തെ പരീക്ഷണം ദൃശ്യപരമാണ്. പരിച്ഛേദനം ജീവനിന്റെ ഒരു അടയാളമാണ്; പെട്ടകത്തിന്മേലുള്ള എട്ട് ആത്മാക്കൾ, മരിച്ചവരോടുള്ള വൈരുദ്ധ്യത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, നിയമത്തിന്റെ അടയാളം സ്നാനത്തിലേക്കു മാറിയപ്പോൾ, നിയമചരിത്രത്തിലെ ആ മഹത്തായ മാറ്റം തെളിയിക്കുവാൻ അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് ഈ വാക്യങ്ങളിലെ നിയമചരിത്രം തന്നെയാണ് പ്രയോഗിച്ചത്. പരിച്ഛേദനയിൽ മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെടുന്ന മാംസത്തെ, ദൈവികതയോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ ബന്ധത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായും, മനുഷ്യന്റെ ഉന്നതസ്വഭാവത്തോടുള്ള അവന്റെ അധമസ്വഭാവത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായും അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനം പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു പൗലൊസ് തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ ഉപദേശിച്ചത്; “തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവൻ” എന്ന നിലയിലെ അവന്റെ ലക്ഷ്യം (അവന്റെ പേരായ ശൗൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ) ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനമായിത്തീരുന്ന യഥാർത്ഥ യിസ്രായേലിൽനിന്ന് ആത്മീയ യിസ്രായേലിലേക്കുള്ള മാറ്റത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിയമചരിത്രത്തിലെ ആ മഹത്തായ പരിവർത്തനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുകയായിരുന്നു. തനിക്കു നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ദൗത്യം നിർവഹിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ പ്രവചനസന്ദേശം അദ്ദേഹം നിയമചരിത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.

ഉല്പത്തി പതിനേഴാം അധ്യായം, വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ മൂന്നു ദൂതന്മാരിൽ തന്റെ ഒമേഗാ നിവൃത്തി പ്രാപിക്കുന്ന മൂന്നു അടിസ്ഥാന ഉടമ്പടി ഘട്ടങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. രണ്ടാം ഘട്ടം പരിച്ഛേദനയുടെ അടയാളത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അത് ദൈവത്തിന്റെ മുദ്രയെ ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്മേൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു; അവർ ധ്വജമാണ്, അത് ദൃശ്യപരീക്ഷണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മൂന്നു ദൂതന്മാർ അബ്രഹാമിന്റെ ആൽഫാ ഉടമ്പടിയുടെ ഒമേഗയാണ്. അബ്രഹാമിനുള്ള മൂന്നാമത്തെ ഘട്ടം ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായമായിരുന്നു.

അധ്യായത്തിലെ ആദ്യവാക്യം ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിക്കുന്നു: “ഈ കാര്യങ്ങളുടെ ശേഷം ദൈവം അബ്രാഹാമിനെ പരീക്ഷിച്ചു; അവനോടു: അബ്രാഹാമേ, എന്നു അരുളിച്ചെയ്തു. അവൻ: ഇതാ, ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ട്, എന്നു പറഞ്ഞു.” ദൈവം അബ്രാഹാമിനെ പരീക്ഷിച്ചു; അങ്ങനെ മൂന്നാമത്തെ നിയമപ്രഖ്യാപനത്തിന് മുമ്പുള്ള അന്തിമപരീക്ഷണം അടയാളപ്പെടുത്തി. അബ്രാഹാം ആ പരീക്ഷണത്തിൽ വിജയിച്ചതിനുശേഷം, അബ്രാഹാമിന്റെ മൂന്നടുക്കുള്ള നിയമത്തിലെ അവസാന നാല് വാക്യങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു. അബ്രാഹാം ദൈവത്തിന്റെ “ശബ്ദം” അനുസരിച്ചതുകൊണ്ടു—ഈ ഭാഗത്തിൽ അത് അവന്റെ “നിയമശബ്ദം” ആകുന്നു—അബ്രാഹാം ജാതികളുടെ പിതാവായി അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ ഒരു പരീക്ഷണമാണ്; അബ്രാഹാം പോലെ തന്നേ അത് സ്വഭാവത്തെ തെളിയിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; സ്വഭാവം, അബ്രാഹാം ചെയ്തതുപോലെ നിങ്ങൾ ദൈവത്തെ വിശ്വസിക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. അബ്രാഹാം ചെയ്തതുപോലെ ഈ പരീക്ഷണത്തിൽ ജയിക്കുന്നവർ ലോകത്തിലെ സകല ജാതികളെയും ശേഖരിക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടും. മൂന്നു അധ്യായങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പതിനേഴു വാക്യങ്ങൾ ദൈവത്തിനും ഒരു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തിനുമിടയിലെ നിയമത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അവ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തിന്റെ നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ആൽഫയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരെ എഴുന്നേല്പിക്കുന്നതിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ഒമേഗയെയും ആ വാക്യങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഒരു വീട്ടോ വാഹനമോ വാങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ്, അതിന്റെ കരാറിലെ വ്യവസ്ഥകൾ ആദ്യം പരിശോധിക്കാതെ നാം എത്ര പേർ അത് ചെയ്യുമായിരുന്നു? ലാവൊദിക്യക്കാരായ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളിൽ എത്ര പേർ അറിയുന്നു, ദൈവത്തോടുള്ള അവരുടെ നിയമകരാറിന്റെ ആദ്യത്തെയും പ്രധാനത്തെയും വ്യവസ്ഥ, അവൻ നാലാം തലമുറയിൽ ന്യായവിധി നിർവഹിക്കുന്ന കരുണാനിധിയായ ദൈവമാണെന്ന് ദൈവം തന്നെയാണ് തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊടുക്കുന്നതാണെന്ന്? ദൗർഭാഗ്യം എന്തെന്നാൽ, മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങൾ അവർക്കറിയില്ല; അവർ പ്രസ്താവിക്കുന്ന നിയമബന്ധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളും അവർക്കറിയില്ല; ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ, പുരാതന യിസ്രായേലിനെപ്പോലെ, അവരുടെ സന്ദർശനകാലം അവർ അറിയുന്നില്ല. 9/11-ൽ ആരംഭിച്ച ആ സന്ദർശനകാലത്തിന്റെ സമാപനം, അർദ്ധരാത്രിയിൽ അവർ ഉണരുമ്പോൾ തങ്ങൾ ഛേദിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്ന് മാത്രം ഗ്രഹിക്കുന്ന സമയമാണ്.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.