യോവേൽ പുസ്തകവും ലയോദിക്യയിലെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - നമ്പർ ഇരുപത്തിയൊന്ന്

1844 ഒക്ടോബർ 22 മുതൽ, സത്യവചനത്തെ ശരിയായി വിഭജിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് പ്രവാചകകാലത്തിന്റെ പ്രയോഗം ഇനി പ്രവചനത്തിന്റെ ശരിയായ പ്രയോഗമല്ല. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിലെ 1290 വർഷങ്ങളുടെ കാലയളവ് 1844ന് ശേഷം ഒരു പ്രതീകാത്മക കാലയളവായി പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; 1844ന് ശേഷമുള്ള ഈ പ്രയോഗം, അഥവാ “സമയം” എന്ന ഘടകങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു കാലയളവ്, 1844ന് മുമ്പ് ഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനബോധത്തെ നിലനിർത്തേണ്ടതുമാണ്. 1290 എന്നത് 30-നെ തുടർന്ന് 1260 അടങ്ങുന്ന ഒരു കാലയളവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1844ന് മുമ്പുള്ള ബോധ്യം ഇതായിരുന്നു: 508 മുതൽ 538 വരെയുള്ള മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ, 538 മുതൽ 1798 വരെ ഭരിക്കാൻ ആരംഭിക്കേണ്ട എതിർക്രിസ്തുവിന് ഒരുക്കമായിരുന്ന ഒരു കാലയളവിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

2 തെസ്സലോനിക്ക്യരിൽ പൗലൊസ് പ്രതിപാദിക്കുന്ന വിഷയം ആ 30 വർഷങ്ങളുടെ പരിവർത്തനമാണ്. “സമയം” എന്ന ഘടകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യാതൊരു പരാമർശവും പൗലൊസ് ഉൾപ്പെടുത്തുന്നില്ല; എങ്കിലും, ആ മുപ്പത് വർഷങ്ങളിൽ പൗരാണിക ബഹുദൈവാരാധന പാപ്പത്വത്തിലേക്ക് വഴിമാറുന്നതിന്റെ പ്രവചനാത്മക സവിശേഷതകളെ അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. തുടർന്ന് പാപ്പാധിപത്യം ആരംഭിച്ചു. സമയഘടകമൊന്നുമില്ലാത്ത ചരിത്രപരമായ ധാരണ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിനു പിന്നാലെ പാപ്പത്വത്തിന്റെ രണ്ട് രക്തസ്നാനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് സംഭവിച്ചു. ഇതുവഴി ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് മഹാസർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നീ മൂന്നംഗ ഐക്യത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനവും പാപ്പത്വത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ രക്തസ്നാനവും മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടം പിന്തുടരുന്ന മുപ്പതു വർഷത്തെ ഒരുക്കം ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തോടുള്ള നിയമത്തിന്റെ ഒരു പ്രാഥമിക പ്രതീകമാണ്. മുപ്പതു വർഷങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യത്തിൽ രണ്ട് ശക്തികൾക്കിടയിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റം, അതിനെത്തുടർന്ന് വരുന്ന 1260 വർഷത്തെ പീഡനത്തോടുകൂടെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ മുപ്പതു വർഷത്തെ ഒരുക്കത്തോടും, അതിനെത്തുടർന്ന 1260 ദിവസത്തെ രക്ഷയോടും ഒത്തുചേരുന്നു. എതിർക്രിസ്തുവിന്റെ മുപ്പതു വർഷത്തെ ഒരുക്കം ക്രിസ്തുവിന്റെ മുപ്പതു വർഷത്തെ ഒരുക്കത്തിന്റെ ഒരു വ്യാജാനുകരണമായിരുന്നു. ആ മുപ്പതു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം, ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനസമയത്തെ അവന്റെ ശക്തിപ്രാപ്തിയെയോ, അല്ലെങ്കിൽ 538-ൽ എതിർക്രിസ്തുവിന്റെ ശക്തിപ്രാപ്തിയെയോ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. എതിർക്രിസ്തുവിന്റെ ശക്തിപ്രാപ്തി മുമ്പത്തെ രാജ്യത്തിൽ നിന്നുവന്ന സാമ്പത്തികവും സൈനികവുമായ പിന്തുണയിൽ നിന്നായിരുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്മേൽ പകർന്നൊഴുക്കപ്പെട്ട ശക്തി അവൻ മുപ്പതു വർഷം മുമ്പ് വിട്ടുപോയ മുമ്പത്തെ രാജ്യത്തിൽ നിന്നുമായിരുന്നു.

രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളിലുമുള്ള ഇടവേള ഒരു ശക്തീകരണത്താൽ അടയാളപ്പെടുന്നു; അബ്രാമും പൗലൊസും മുന്നോട്ടുവച്ചിരിക്കുന്ന രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളിലെ ഇടവേള ലളിതമായ താരതമ്യത്തിലൂടെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. അബ്രാമിന്റെയും പൗലൊസിന്റെയും മുപ്പത്-വർഷ വ്യത്യാസത്തിൽ, ഒരുക്കത്തിന്റെ കാലഘട്ടം ആദ്യത്തെ മുപ്പത് വർഷങ്ങളായിരുന്നു; അത് നിയമപ്രക്രിയയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചുകൊണ്ട്, മിസ്രയീമിലെ അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനം നിറവേറ്റുവാൻ അബ്രാമിന്റെ സന്തതികളെ ശക്തിപ്പെടുത്തി. നാനൂറ്റിമുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കു കൂടുതൽ പ്രതീകാത്മകമായ ഒരു വിഭജനവുമുണ്ട്; ശരിയായി പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യത്തെ ഇരുനൂറ്റിപ്പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയാലും ഫറവോനാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. യോസേഫിന്റെയും ആദ്യത്തെ 215 വർഷങ്ങളുടെയും കാര്യത്തിൽ അത് നല്ല ഫറവോനായിരുന്നു; മോശെയുടെയും രണ്ടാം 215 വർഷങ്ങളുടെയും കാര്യത്തിൽ അത് ദുഷ്ട ഫറവോനായിരുന്നു.

ആ വിഭജനം നാല് തലമുറകളുടെ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ നാല് തലമുറകളെ, വരിക്കു മീതെ വരിയായി, രണ്ടാമത്തെ നാല് തലമുറകളുടെ മേൽ ഘടിപ്പിക്കാം; അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രവാചകാത്മകമായ ഒരു ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയ യോസേഫും മോശെയും, ഒരു ആൽഫ-നല്ല ഫറവോനുമായും ഒരു ഒമേഗ-ദുഷ്ട ഫറവോനുമായും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടുനിൽക്കുന്നു. ഈ സമാന്തരപരമായ പരിഗണനയിൽനിന്ന് മഹത്തായ പ്രകാശം ലഭിക്കാവുന്നതാണ്; എന്നാൽ ഞാൻ ലളിതമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്, നാലാം തലമുറയെക്കുറിച്ചുള്ള അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനം 430 വർഷങ്ങളിലെ നാല് തലമുറകളുടെ രണ്ടു സാക്ഷികളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു എന്നതാണ്. നാല് തലമുറകളുടെ ഈ ദ്വിഗുണ പ്രതിനിധാനം ഉല്പത്തി പുസ്തകം നാലും അഞ്ചും അധ്യായങ്ങളിലെ വംശാവലികളിൽ കാണപ്പെടുന്നു. രക്തവംശങ്ങളുടെ പട്ടികയുടെ ആരംഭമായി കയീനും സേത്തും നാം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, സേത്തിൽനിന്ന് നോഹവരെ എട്ട് തലമുറകളുണ്ടെന്നും, അതിനെ നടുവിൽ വിഭജിക്കുമ്പോൾ നാല് തലമുറകളുടെ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളുടെ ഒരു പ്രതിനിധാനം അവിടെ കാണപ്പെടുന്നതുമാണ് നാം കണ്ടെത്തുന്നത്. ഇത് സേത്തിന്റെയും കയീന്റെയും എട്ട്-തലമുറ വംശരേഖകളിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

നാലും അഞ്ചും അധ്യായങ്ങളിലെ വംശാവലികൾ അവയുടെ വംശരേഖകളുടെ സമാപ്തിയായി നൂഹിനെ മുന്നോട്ടുവെച്ചുകൊണ്ടാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. നൂഹ്, ഇന്ദ്രധനുസ്സാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മനുഷ്യകുലത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടിയുടെ പ്രതീകമാണ്. അബ്രാം, പരിച്ഛേദനയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനത്തോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉടമ്പടിയുടെ പ്രതീകമാണ്. ആ രണ്ട് ഉടമ്പടികളും എപ്പോഴും തമ്മിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടവയാണ്; നൂഹിന്റെ പ്രളയത്തിന് തൽക്ഷണം ശേഷം ബാബേൽ ഗോപുരം കാണപ്പെടുന്ന ഉല്പത്തി പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലാണ് അബ്രാമിലേക്കു നയിക്കുന്ന വംശാവലി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ആ ഭാഗത്തിൽ അത് എട്ട് തലമുറകൾ അല്ല, പത്ത് തലമുറകളാണ്. അബ്രാമിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഭാഗത്തും നൂഹിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഭാഗത്തും നൂഹികയും അബ്രാഹാമികയും ആയ ഉടമ്പടികൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനത്തെ സംബന്ധിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഭാഗത്തിൽ, ആ തലമുറകളിൽ രണ്ടെണ്ണം മഹത്തായ വെളിച്ചത്തോടെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു.

ഏബെരെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം, തുടർന്ന് “ഹീബ്രു” എന്ന ഹീബ്രു പദമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ഹീബ്രു പദത്തിന്റെ ആദ്യ പരാമർശമാണ്. തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ വംശാവലിയിൽ, പത്തു സന്തതികളിൽ ഒരാളുടെ പേര് ഹീബ്രു എന്നതാണ്; തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനം അറിയപ്പെടേണ്ടിരുന്നതും ആ പേരിലൂടെയാണ്. മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിൽ ഏബെരും പെലെഗും തിരഞ്ഞെടുത്ത ഹീബ്രു വംശത്തിന്റെ വ്യത്യസ്തത അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ഏബെർ എന്നതിന് “കടന്നുപോകൽ” അഥവാ “കടന്നുപോകുന്നവൻ” എന്നർത്ഥമുണ്ട്; അത് “ഹീബ്രു” എന്ന പദത്തിന്റെ മൂലമാണ്. അബ്രാം ബാബേലിൽനിന്ന് വാഗ്ദത്തദേശത്തേക്കു കടന്നുപോകുന്നവരുടെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. “പെലെഗ്” എന്നതിന് “വിഭജനം” അഥവാ “പിളർപ്പ്” എന്നർത്ഥമുണ്ട്; ഉല്പത്തി 10:25-ൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, പെലെഗിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ “ഭൂമി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു” എന്നു നമുക്കറിയിക്കപ്പെടുന്നു.

സത്യത്തിന്റെ വചനത്തെ ശരിയായി വിഭജിപ്പാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഏബേറും പെലെഗും ഒരു പ്രവചനാത്മക വിഭജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നോഹയുടെ വംശാവലി എട്ടു പേരടങ്ങിയ രണ്ട് നിരകളെ ഉല്പാദിപ്പിച്ചു; അവ ഈജിപ്തിലെ 430 വർഷം പോലെ നാലു തലമുറകളുടെ രണ്ട് സമുച്ചയങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ആദി ഗ്രന്ഥം പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ വംശാവലി എട്ട് അല്ല, പത്ത് എന്ന സംഖ്യയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം അത് തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനത്തിന്റെ വംശാവലിയാകുന്നു. തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത അഞ്ചു പേരടങ്ങിയ രണ്ട് കൂട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ അത് ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയോടു യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു.

തിരഞ്ഞെടുത്ത ആ ജനത്തിന്റെ വംശാവലിയിൽ, പെലെഗിന്റെ നാമവും അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ നിവൃത്തിയും, ഭൂമി ബാബേൽ ഗോപുരത്തിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അതേ ബൈബിള്‍ചരിത്രഘട്ടത്തിൽ, ജ്ഞാനികളായോ മൂഢികളായോ ഉള്ള രണ്ടു വർഗ്ഗം കന്യകമാരുടെ വിഭജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പത്തിലെ പട്ടികയിൽ പെലെഗ് അഞ്ചാമനാണ്; കാരണം അതാണ് പത്തിന്റെ മദ്ധ്യബിന്ദു. അബ്രാമാൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെടുന്ന എബെർ എന്ന എബ്രായൻ, അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയിൽ ആ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങൾ വിഭജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, കടന്നുപോയി ജ്ഞാനിയായ കന്യകയായി മാറുന്ന ഒരു മൂഢകന്ന്യകയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നാമത്തിൽ ആദ്യ എബ്രായനായ എബെർ, നിയമത്തിൽ ആദ്യ എബ്രായനായ അബ്രാമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. കർത്താവ് അബ്രാമിനെ ബാബിലോണിൽനിന്ന് വിളിച്ചിറക്കിയപ്പോൾ, അത് അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തിന് ഒരു പ്രതിരൂപമായിരുന്നു; ആ സന്ദേശം ബാബിലോണിൽനിന്ന് പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും വിളിച്ചിറക്കുന്ന രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ ശക്തീകരണമാണ്.

പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ, എബെറും പെലേഗും ചേർന്ന് ഒരു വേർപെടുവാനുള്ള ആഹ്വാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്; പെലേഗിന്റെ വിഭജനരേഖ പരീക്ഷണകാലത്തിന്റെ വാതിൽ അടയ്ക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പായി. പ്രവചനപരമായ ബന്ധത്തിൽ, എബെർ പെലേഗിന് ശേഷം 430 വർഷം ജീവിച്ചു; തുടർന്ന് പെലേഗ് 30 വർഷം ജീവിച്ചു. അബ്രാമിന്റെ ത്രിതല ഉടമ്പടിയുടെ ആദ്യ പടി എബെറും പെലേഗുംകൊണ്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. അബ്രാം, എബെറും പെലേഗുംപോലെ, രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങൾക്കിടയിലെ വിഭജനരേഖയായിരിക്കുന്നു. അബ്രാമിന്റെ പ്രവചനത്തോടുള്ള പൗലോസിന്റെ കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ, എബെറിന്റെ പ്രവചനത്തോടുള്ള പെലേഗിന്റെ കൂട്ടിച്ചേർക്കലാണ്. എബെർ 400 വർഷം പ്രഖ്യാപിച്ചു, എന്നാൽ പെലേഗ് 430 വർഷം നിർണ്ണയിച്ചു. അതിനാൽ പെലേഗ് പൗലോസിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; 400 വർഷത്തോടു ചേർത്ത പൗലോസിന്റെ 30 വർഷങ്ങളുടെ കൂട്ടിച്ചേർക്കലിനെയും. പൗലോസിന്റെ ശുശ്രൂഷ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ പെലേഗിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതായിരുന്നു. പൗലോസ് തിരിച്ചറിയിച്ച ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ “പെലേഗ്”, ജാതിയെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ളതിൽ നിന്ന് ആത്മീയത്തിലേക്കുള്ള വിഭജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

ശേമിൽ നിന്ന് പെലെഗുവരെ അഞ്ചു തലമുറകളുണ്ട്; റെയുവിൽ നിന്ന് അബ്രാംവരെ അഞ്ചു തലമുറകളുമുണ്ട്.

മുപ്പത് വയസ്സ്

യേശു തന്റെ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു.

ഈജിപ്തിൽ യോസേഫ് മുപ്പതു വയസ്സായപ്പോൾ ഫറവോനെ സേവിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു.

പ്രവാചകനായ എസെക്കീയേൽ തന്റെ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ മുപ്പതു വയസ്സായിരുന്നു; അവന്റെ ശുശ്രൂഷ ഇരുപത്തിരണ്ടു വർഷം നീണ്ടുനിന്നു.

യേഹെസ്‌കേലിന്റെ എഴുത്തുകളിൽ, മറ്റു ഏതു പ്രവാചകനെയും അപേക്ഷിച്ച്, ചരിത്രസംബന്ധമായ പരാമർശങ്ങൾ കൂടുതലായി കാണപ്പെടുന്നു. യേഹെസ്‌കേലിന്റെ എഴുത്തുകളിൽ നിർണ്ണയിക്കാവുന്ന തീയതികളെക്കുറിച്ചുള്ള നേരിട്ടുള്ള പതിമൂന്ന് പരാമർശങ്ങൾ ഉണ്ട്; അറിയാതെയെങ്കിലും, ബൈബിൾ പണ്ഡിതന്മാരും ചരിത്രകാരന്മാരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷ ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷം വ്യാപിച്ചിരുന്നുവെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു; എങ്കിലും, ഇരുപത്തിരണ്ട് എന്നത് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രതീകമാണെന്ന് അവർ അറിയുന്നില്ല.

ദാവീദ് രാജാവ് രാജ്യം ഭരിക്കാൻ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു; അവൻ നാല്പത് വർഷം ഭരിച്ചു.

ദാവീദിന്റെ നാൽപ്പത് വർഷത്തെ വാഴ്ച ഒരു പ്രതീകാത്മക സംഖ്യയാണ്; ആ നാൽപ്പത് എന്ന കാലഘട്ടം അബ്രാമിന്റെയും പൗലൊസിന്റെയും 430 വർഷങ്ങളെപ്പോലെയാണ്, കാരണം ആ നാൽപ്പത് വർഷം രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു (ഏഴരയും 33 വർഷവും). ദാവീദിന്റെ നാൽപ്പത് വർഷത്തെ വാഴ്ചയുടെ ആ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങൾക്കു ഒരു അധിക പ്രവാചകീയ ഗൂഢാർഥമുണ്ട്; കാരണം മറ്റൊരു ബൈബിള്‍ സാക്ഷ്യം ആ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളെയും ഏഴ് വർഷവും മുപ്പത്തിമൂന്ന് വർഷവുമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. രണ്ടാം ശമൂവേലിലെ അധികമായ ആറ് മാസം എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു? 7.5യും 33യും എങ്ങനെ 40 ആകുന്നു? അവിടെ ആറുമാസത്തെ ഒരു ഓവർലാപ്പ് ഉണ്ടാകുന്നു; അത് നിർബന്ധമായും ഒരു പ്രവാചകീയ സത്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കണം.

22 എന്നത് ദൈവികതയും മനുഷ്യത്വവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രതീകാത്മക സംഖ്യയാണ്; എസെക്കീയേലിന്റെ ശുശ്രൂഷ ഇരുപത്തിരണ്ടു വർഷം നീണ്ടുനിന്നു. യോസേഫിന്റെ പതിനാലു വർഷങ്ങൾ ഏഴു വർഷം വീതമുള്ള രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്റെ നിയമസഭാ വാരം തുല്യമായ 1260-ദിവസങ്ങളുള്ള രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ദാവീദിന്റെ നാൽപ്പതു വർഷത്തെ ഭരണം രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കൂടാതെ ആ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അധിക പ്രതീകവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

യേശു പ്രവാചകനും പുരോഹിതനും രാജാവും ആകുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ അവൻ തന്റെ വിജയോജ്ജ്വലമായ സഭയെ ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തും; ആ സഭ ക്രിസ്തുവാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു—ദൈവസ്വഭാവം മനുഷ്യരോടു ഏകീകരിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രവാചകനും പുരോഹിതനും രാജാവുമായ ക്രിസ്തുവാൽ—അതുപോലെ മനുഷ്യരെ പ്രവാചകനായ യെഹെസ്കേൽ, പുരോഹിതനായ യോസേഫ്, രാജാവായ ദാവീദ് എന്നിവർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ നാല് പ്രതീകങ്ങൾ സാധാരണതേതിനെക്കാൾ ഏഴിരട്ടി ചൂടാക്കിയ അഗ്നിഭട്ടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മൂന്ന് ശ്രേഷ്ഠന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; തുടർന്ന് നാലാമൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, അവൻ ദൈവപുത്രനെപ്പോലെ ആയിരുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ സ്വർണ്ണപ്രതിമയുടെ ആഘോഷത്തിൽ സകല ലോകവും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; മനുഷ്യനായ ഒരു പ്രവാചകനും മനുഷ്യനായ ഒരു പുരോഹിതനും മനുഷ്യനായ ഒരു രാജാവും ചേർന്ന് രൂപംകൊണ്ട, നാലാമനായ ദിവ്യ വ്യക്തിയാൽ പിന്താങ്ങപ്പെട്ട വിജയോജ്ജ്വലമായ സഭയെ അവർ എല്ലാവരും കണ്ടു.

പ്രവാചകതലത്തിൽ, നാൽപ്പത് അബ്രാമിന്റെ നാലുനൂറിന്റെ ദശാംശമാണ്; നാലോ നാൽപ്പതിന്റെ ദശാംശമാണ്. സംഖ്യയായ നാല്‌లో കാണപ്പെടുന്ന ഏതു പ്രവാചകസ്വഭാവഗുണവും നാൽപ്പതിന്റെ പ്രതീകാത്മകതയോട് യോജിച്ചിരിക്കണം; അതും തിരിച്ചായി നാലുനൂറിന്റെ പ്രതീകാത്മകതയോട് യോജിച്ചിരിക്കണം. സന്ദർഭാനുസരിച്ച്, നാല് പലപ്പോഴും “ലോകവ്യാപകമായ” എന്നർത്ഥം സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ഇത് പരിചിതമായ ഒരു മനസ്സിലാക്കലാണ്. എന്നാൽ അത് “ഒരു പുരോഗതി”യെയും ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ “ക്രമാനുഗതമായ ഒരു നാശം”യെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഏഴ് കാഹളങ്ങളിൽ ആദ്യത്തെ നാല്, പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ നാശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെ കിഴക്കൻ റോം, നാല് ഒട്ടോമൻ സുൽത്താൻമാർക്കു കീഴടങ്ങലിൽ അവസാനിച്ചു. വരിയിന്മേൽ വരിയായി, കിഴക്കൻ റോമും പാശ്ചാത്യ റോമും നാലു കാഹളങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട നാലു കാലഘട്ടങ്ങളിലൂടെ ക്രമമായി വിഘടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളങ്ങളിലെ ഇസ്‌ലാമിനാൽ അവ താഴ്ത്തിക്കൊണ്ടുവരിക്കയും ചെയ്തു. ഒന്നിച്ചുനോക്കുമ്പോൾ, ഈ രണ്ടു രേഖകളും നാലു തലമുറകളിലെ കാഹളങ്ങളിലൂടെയുള്ള റോമിന്റെ പതനത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു; അതേസമയം ഇസ്‌ലാമുമായുള്ള ക്രമേണ തീവ്രമാകുന്ന യുദ്ധം, ഇസ്‌ലാമിലെ നാല് സുൽത്താൻമാർ രാജ്യത്തിന്മേൽ പരമാധികാരം നേടുമ്പോൾ, അന്തിമ നാശത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. പാശ്ചാത്യത്തിന്റെയും കിഴക്കന്റെയും ചരിത്രം, 330-ൽ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ സാമ്രാജ്യത്തെ വിഭജിച്ചതോടെയാണ് ആരംഭിച്ചത്.

പശ്ചിമ റോമിന്റെ നാല് കാഹളങ്ങൾ 330-ൽ ആരംഭിക്കുന്നു; അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളം കിഴക്കൻ റോമിനെ വീഴ്ത്തുന്ന ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ കിഴക്കൻ റോമും 330-ൽ തന്നെ ആരംഭിച്ചു. 538-ൽ പാപ്പാധികാരത്തെ ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ കിഴക്കൻ റോമും പശ്ചിമ റോമും ഇരുവരും സംഭാവന ചെയ്തു; ആകയാൽ, പശ്ചിമത്തിന്റെയും കിഴക്കിന്റെയും ഈ രണ്ട് രേഖകൾ, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് പാപ്പാധികാരത്തെ വീണ്ടും സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തുന്ന യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ രണ്ട് കൊമ്പുകൾക്കുള്ള മാതൃകയാകുന്നു. പ്രവചനപരമായ ബന്ധത്തിൽ പശ്ചിമ റோம் സഭാശില്പത്തിന്റെ പ്രതീകവും കിഴക്കൻ റോം രാഷ്ട്രശില്പത്തിന്റെ പ്രതീകവും ആകുന്നു.

പശ്ചിമ റോമിന്റെയും കിഴക്കൻ റോമിന്റെയും പതനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ പാപ്പാത്വ റോമിന്റെ ചരിത്രം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. എഫെസൊസാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ശിഷ്യന്മാരുടെ സഭയിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച്, ആദ്യത്തെ മൂന്ന് സഭകൾ നാലാമത്തെ സഭയിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്; അത് 538 മുതൽ 1798 വരെ നിലനിന്നിരുന്ന പാപ്പാത്വമാണ്. വെളിപ്പാടു പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ, 1798-ലെ അതിന്റെ മാരകമുറിവ് ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ സൗഖ്യമാകുന്നതിന് ശേഷം, പാപ്പാത്വം 42 മാസം ഭരിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. 1844-ന്റെ ശേഷം “കാലം ഇനി ഇല്ല”, അതിനാൽ നാല്പത്തിരണ്ട് മാസം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ നിന്ന് മിഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുന്നതുവരെ ഉള്ള പീഡനകാലത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. സഭകളും മുദ്രകളും കാഹളങ്ങളും പരസ്പരം സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന മൂന്നു ചരിത്രരേഖകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് മുൻഗാമികൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. പാപ്പാത്വ റോമിന്റെ രേഖയുടെ മീതെ പശ്ചിമ റോമിന്റെ പ്രവാചകസാക്ഷ്യവും കിഴക്കൻ റോമിന്റെ രേഖയും സ്ഥാപിക്കുന്നത് മില്ലറൈറ്റുകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രവാചക പ്രയോഗമല്ല; എങ്കിലും ആ സാങ്കേതികരീതി അവർ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള അവരുടെ യാതൊരു ബോധ്യങ്ങളോടും വിരോധിക്കുന്നില്ല.

വരിപുറമെ വരി എന്ന നിലയിൽ, ആദ്യത്തെ നാല് കാഹളങ്ങളും അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്മേൽ അഭിഷ്ഠാപിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്; തുടർന്ന് നാലാമത്തെ സഭ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പാപ്പാഭരണ പീഡനകാലഘട്ടത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ മൂന്ന് സഭകളുടെ വരിയും അതിന്മേൽ വരുന്നു. ഒരു വരിയിൽ നാല് കാഹളങ്ങൾ, രണ്ടാം വരിയിൽ നാല് സുൽത്താൻമാർ, മൂന്നാം വരിയിൽ നാല് സഭകൾ. “നാല്” എന്ന സംഖ്യ ലോകവ്യാപകതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അത് ഒരു പൗരശക്തിയുടേയോ മതശക്തിയുടേയോ ക്രമാനുഗതമായ നാശത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അത് എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു പ്രസംഗസന്ദർഭം നിർണ്ണയിക്കുന്നു.

ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് പാപ്പാധികാരം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യമായി പാപ്പാധികാരത്തിന് അധികാരം ലഭിക്കുമ്പോൾ മുപ്പത് വർഷത്തെ ഒരുങ്ങലിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ നാല് സഭകളിൽ, നാലാമത്തെ സഭ പാപ്പാധികാരമാണ്; ഒന്നാമത്തെ സഭ എഫേസൊസ് എന്ന പ്രതീകത്തിൽ കാണിക്കപ്പെട്ട ശിഷ്യന്മാരായിരുന്നു. ക്രിസ്തീയസഭയുടെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് തലമുറകൾ യേസബേൽ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ത്യാതിരാ എന്ന നാലാമത്തെ സഭയിലേക്കാണ് നയിച്ചത്. 538-ൽ ത്യാതിരായിലെത്തുമ്പോൾ, ഓർലീയാൻസ് സഭായോഗത്തിൽ ഒരു ഞായറാഴ്ചാനിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു; അങ്ങനെ 1798-ലെ മാരകമുറിവ് സൌഖ്യപ്പെടുമ്പോൾ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തെ അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

1798 മുതൽ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമം വരെയുള്ള ചരിത്രം ആദ്യ നാല് സഭകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. നാലാമത്തെ സഭയായ തുയത്തീരാ, ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തെയും അതിനെ തുടർന്ന് വരുന്ന പാപ്പീയ പീഡനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. തന്റെ ആദ്യസ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ എഫെസൊസ് എന്ന ആദ്യ സഭ, നാല് ഘട്ടങ്ങളിലായി പുരോഗമിക്കുന്ന നാശത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ, അഥവാ തുയത്തീരായിലെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിൽ, എത്തിച്ചേർന്നു. തുയത്തീരായിലെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന തലമുറ, പെർഗാമൊസിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയാണ്. തുയത്തീരാ, അനുഗ്രഹകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തോളം ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേസമയം, തുയത്തീരാവിലേക്കുള്ള വഴി ഒരുക്കുന്ന മൂന്നാം തലമുറയുടെ വിട്ടുവീഴ്ചയെ പെർഗാമൊസ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പെർഗാമൊസിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന വിട്ടുവീഴ്ചയും ആദ്യം നിറവേറ്റപ്പെട്ടത്, ക്രി.വ. 321-ൽ ആദ്യത്തെ ഞായറാഴ്ചാ നിയമം പാസാക്കിയ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ കാലത്താണ്. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് എഫെസൊസിന്റെ കുഞ്ഞാടായി ആരംഭിച്ചു; എന്നാൽ അത് തുയത്തീരാവിനെ വീണ്ടും സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തുമ്പോൾ, അത് ഒരു മഹാസർപ്പമായി സംസാരിക്കുന്നു.

അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ക്രമാനുഗതമായ നാശം വെളിപ്പാടിന്റെ ആദ്യ നാല് സഭകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ നാശം ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന നാലു തലമുറകളിലൂടെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്; അവിടെ ഭൂമിയിലെ മൃഗം ഒരു മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നു. അന്തിമ തലമുറ ഒരു സർപ്പവർഗ്ഗജന്തുവായ മഹാസർപ്പത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ഏദെൻതോട്ടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ തന്നേ. അതുകൊണ്ടാണ് യോഹന്നാൻ സ്നാപകനും യേശുവും പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാന തലമുറയെ “സർപ്പസന്തതി” എന്നു വിളിച്ചത്.

നാലാമത്തെയും അവസാനത്തെയും തലമുറ, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തുനാലായിരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന “തിരഞ്ഞെടുത്ത തലമുറ” ആകുകയോ, അതിന്റെ പ്രതിരൂപമായ സർപ്പസന്തതിയായ തലമുറ ആകുകയോ ചെയ്യുന്നു. ഒരു വിഭാഗം ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിരൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; മറ്റേ വിഭാഗം മൃഗത്തിന്റെ—സർപ്പത്തിന്റെ—പ്രതിരൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. സർപ്പസന്തതിയായ തലമുറ ദൈവവചനത്തിൽ നാലു പ്രാവശ്യം നേരിട്ടുതന്നെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഓരോ പരാമർശത്തിന്റെയും സന്ദർഭം വ്യത്യസ്തമാണ്.

“അണലിപ്പാമ്പുകളുടെ തലമുറ” എന്നത് യോഹന്നാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഏതാനും മതവിഭാഗങ്ങളിലുള്ള ആളുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചില നിന്ദാപരമായ പരാമർശങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ആ പ്രയോഗത്തെക്കുറിച്ച് പറയാനൊന്നും ഉണ്ടായിരിക്കില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിലുള്ള ഓരോ വാക്കും വിശുദ്ധമാണ്; അതുകൊണ്ട് യോഹന്നാൻ സദ്ദൂക്യർക്കും പരീശന്മാർക്കും ഒരു നിർദ്ദിഷ്ടമായ വിശേഷണം നൽകുകയായിരുന്നുവു. ആ വിശേഷണം അത് പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തിന്റെ സന്ദർഭംകൊണ്ട് പ്രവാചകപരമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ ഭാഗത്തിൽ ആദ്യം യോഹന്നാൻ തന്റെ ശുശ്രൂഷ നിർവഹിക്കുന്നവനായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് സദ്ദൂക്യരും പരീശന്മാരും വിവരണത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ആരംഭ വാക്യങ്ങളിൽ യോഹന്നാൻ യെശയ്യാവിന്റെ “മരുഭൂമിയിലെ ശബ്ദം” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്തിമ തലമുറയെ, മരുഭൂമിയിൽനിന്ന് വന്ന ഒരു പ്രവാചകൻ “സർപ്പസന്തതി” എന്നു വിളിക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ, നിയമത്തിന്റെ ദൂതനുവേണ്ടി വഴി ഒരുക്കിയ മലാഖിയുടെ ദൂതന്റെ പങ്ക് നിറവേറ്റിയ പ്രവാചകനാണ്; യെശയ്യാവാൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട മരുഭൂമിയിലെ ശബ്ദവും അവൻ തന്നെയായിരുന്നു.

“ഇലകൾ” ഒരു പ്രതീകമായി നാം പരിഗണിച്ചാൽ, അവ “ബാഹ്യവിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു കാണുന്നു. അതിന്റെ ആദ്യ പരാമർശം ആദാമിനെയും ഹവ്വയെയും സംബന്ധിച്ചാണ്; അവർ അത്തിയിലകൾകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ അനീതിയെ മൂടിക്കെട്ടി. അതിനു മുമ്പ് അവർ പ്രകാശത്തിന്റെ വസ്ത്രം, നീതിയുടെ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു; എന്നാൽ അത് നഷ്ടമായപ്പോൾ, തങ്ങൾ നഗ്നരാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു—“വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ ഇലകൾക്കു” പിന്നിൽ മറഞ്ഞാൽ മതിയെന്നും അപ്പോൾ എല്ലാം ശരിയാകെന്നും കരുതുന്ന ലാവൊദിക്യക്കാരെപ്പോലെ. ഈ ഭാഗത്തിൽ പിന്നീട്, തങ്ങളെ രക്ഷിക്കേണ്ടത് അബ്രാഹാമിന്റെ വംശരക്തമാണെന്ന് ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ലാവൊദിക്യ യെഹൂദന്മാർക്കെതിരെ യോഹന്നാൻ നേരിട്ട് സംസാരിക്കുന്നു; കാരണം അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം വെറും ശൂന്യമായ ബാഹ്യവിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ ഇലകൾ മാത്രമായിരുന്നു. ഒരാളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അവൻ ആരാണെന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

മരങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെയും രാജ്യങ്ങളുടെയും പ്രതീകങ്ങളാണ്; ഫലം, ശാഖ, വിത്ത്, മണ്ണ്, വെള്ളം, വേര്, അതുപോലെ തന്നേ ഇലകൾ എന്നിവയൊക്കെയും താന്തോന്നിയായി പ്രത്യേക പ്രവാചകപ്രതീകങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ സത്യങ്ങളിലൊന്നൊന്നും, ഒരു “മരം” രൂപപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവാചകപ്രതീകങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന വിവിധ പ്രവചനരേഖകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മറ്റു പ്രതീകങ്ങളോടു ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. നിസ്സംശയം, ഒരു മരത്തിന്റെ ആദ്യ പ്രവാചകപ്രതീകത്വം അത് ജീവന്റെയോ മരണത്തിന്റെയോ ഒരു പരീക്ഷയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്.

യോഹന്നാൻ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളും അവൻ ഭക്ഷിച്ചിരുന്ന ആഹാരവുംകൊണ്ടാണ് അവന്റെ സന്ദേശം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മന്നയോ, അല്ലെങ്കിൽ അന്ത్యంలో സ്വർഗ്ഗത്തിലെ അപ്പമോ പോലെയുള്ള പ്രവചനാത്മക ആഹാരം ഭക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ആ ആഹാരം ഒരു പ്രവചനാത്മക പരീക്ഷണസന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അത് ഭക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതുമാണ്, കാരണം അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മാംസവും അവന്റെ രക്തവും ആകുന്നു. യോഹന്നാൻ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളും അവൻ ഭക്ഷിച്ചിരുന്ന ആഹാരവും, ക്രിസ്തുവിന് വഴി ഒരുക്കിയ സന്ദേശത്തെയും ദൂതനെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ, ഞായറാഴ്ചാനിയമസമയത്ത് തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് വരികയുള്ള ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതനായ ക്രിസ്തുവിന് വഴി ഒരുക്കുന്ന അന്തിമ ദൂതന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്. അത് സംഭവിക്കുമ്പോൾ, ലაოდിക്യക്കാരും കളകളുമാകുന്ന ഭോഷകുള്ള കന്യകമാർ, അബ്രാഹാമിന്റെ നിയമാനുസൃത ഉടമ്പടിജനങ്ങളാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവരുടെ അന്തിമ നാലാം തലമുറയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; യോഹന്നാൻ മരുഭൂമിയിൽ നിന്നു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട സമയത്ത് പരീശന്മാരും സദ്ദൂക്യരും ചെയ്തതുപോലെ തന്നേ.

യോഹന്നാൻ ഒട്ടകമുടിയാൽ ചെയ്ത വസ്ത്രവും, കൃഷിമൃഗങ്ങൾ നുകം ചുമക്കുമ്പോൾ ധരിക്കുന്ന കയറുപകരണത്തോട് സാദൃശ്യമുള്ള ഘടകം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു തോൽ അരക്കെട്ടും ധരിച്ചിരുന്നു. അവൻ വെട്ടുക്കിളികളെയാണ് ഭക്ഷിച്ചതും; അതിനാൽ അവന്റെ സന്ദേശം തിരുവെഴുത്തുകളിൽ ഇസ്‌ലാമിന്റെ പ്രധാന പ്രതീകമായ വെട്ടുക്കിളികളെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു; കൂടാതെ ഇസ്‌ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സന്ദേശം അവൻ തേൻകൊണ്ടും കലർത്തി.

മന്നാ ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; അതിന് തേന്റെ രുചിയുണ്ടായിരുന്നു; പ്രവാചകന്മാർ അവർ ഭക്ഷിക്കുന്നതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശത്തിന്റെ രുചിയായി അതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നു. വെട്ടുക്കിളികളാലും ഒട്ടകത്തോലിന്റെയും ഒട്ടകരോമത്തിന്റെയും അരക്കച്ചയാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, യോഹന്നാൻ ഇസ്‌ലാമിന്റെ സന്ദേശം കൊണ്ടുവന്നു. വെട്ടുക്കിളിയും ഒട്ടകവും രണ്ടും ഇസ്‌ലാമിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാണ്. ഇസ്‌ലാമിന്റെ ആ സന്ദേശം “തേൻ” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവവചനത്തിന്റെ പ്രകാശനവുമായി കലർന്നിരുന്നു.

യോഹന്നാൻ ഇസ്ലാമിന്റെ ഒരു സന്ദേശത്തെ മാത്രം പ്രതിനിധീകരിച്ചവനല്ല; എലീയാവിനെപ്പോലെ അവനും മരുഭൂമിയിൽ നിന്നാണ് വന്നത്. കൂടാതെ, യോഹന്നാൻ തേൻ തിന്നുകയല്ല ചെയ്തു; അവൻ കാട്ടുതേൻ തിന്നുകയായിരുന്നു. കാരണം, ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ തന്നേ, തന്റെ സന്ദേശത്തിനുള്ള സ്വന്തം തേൻ കൈവശം വച്ചിരുന്ന അന്നത്തെ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ അവൻ അഭ്യസിക്കപ്പെട്ടവനല്ലായിരുന്നു; ആ സന്ദേശം പരീശന്മാരുടെയും സദ്ദൂക്യരുടെയും പുളിപ്പിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. യോഹന്നാൻ മരുഭൂമിയിൽ നിന്നുള്ള തേൻ ഭക്ഷിച്ചു; കാരണം, തന്റെ കാലത്തെ മതസ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് പുറത്തായി പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ അവൻ അഭ്യസിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ സാധാരണ അരക്കച്ചയിൽ, ഒരാൾ തന്റെ ഒട്ടകമുടിയുടുപ്പ് കെട്ടിപ്പിടിക്കേണ്ട ഒരു കവണ-യന്ത്രവിന്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കവണ യോഹന്നാനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ നിന്ന് സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കുള്ള വഴിത്തിരിവായിരുന്നത് അവനായിരുന്നു.

ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനത്തിന്റെ അത്യന്തം നിർണായക ഘട്ടത്തിൽ തന്നെയാണ് യോഹന്നാന്റെ ഹിഞ്ച് വസ്ത്രം പരിചയപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത്; യോഹന്നാൻ സ്നാനം കഴിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സ്ഥലം തന്നെയാണ് ആ വഴിത്തിരിവിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചത്. ആ സ്ഥലത്തിന് ബെഥബാരാ എന്നു പേരായിരുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം “കടവുകടത്ത്” എന്നാകുന്നു. പുരാതന ഇസ്രായേൽ മരുഭൂമിയിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്ന് വാഗ്ദത്തദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ച അതേ സ്ഥലം തന്നെയായിരുന്നു അത്, യോഹന്നാൻ ചെയ്തതുപോലെ.

തീർച്ചയായും, യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പ്രസ്ഥാനം തന്നെയാണ്; എന്നാൽ ഞങ്ങൾ വെറും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് ഇത്രമാത്രമാണ്: യേശു സ്നാനം സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, അവനും യോഹന്നാനും “സർപ്പസന്തതി” എന്നു വിളിച്ചതു അതേ തലമുറയെയായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പത്ത് കല്പനകളുള്ള ന്യായപ്രമാണത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുവാൻ യേശു വന്നു, ബൈബിളിലെ ഓരോ വാക്കിനും അവൻ പ്രചോദനം നൽകി; അതുകൊണ്ട്, പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അന്തിമ തലമുറയെ അവൻ സർപ്പസന്തതി എന്നു വിളിക്കുമ്പോൾ, രണ്ടാം കല്പനയിൽ മൂന്നാമത്തെയും നാലാമത്തെയും തലമുറകളിൽ നടപ്പാകുന്ന ന്യായവിധി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നുവെന്ന കാര്യം അവൻ പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

മൂന്നാമത്തെയും നാലാമത്തെയും തലമുറകൾ നാലാം തലമുറയിൽ അവസാനിക്കുന്ന ഒരു പുരോഗമനപരമായ ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതാണ് സർപ്പസന്തതിയുടെ തലമുറ. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നാനം 9/11-നെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. ലയോദ്യക്യയിലെ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് തലമുറ അന്നുമുതൽ തന്റെ അന്തിമ തലമുറയിൽ തന്നെയാണ്. പരീശന്മാർക്കും സദ്ദൂക്യർക്കും യോഹന്നാൻ നൽകിയ സന്ദേശം ലയോദ്യക്യയുടെ സന്ദേശമായിരുന്നു.

യേശു ഗലീലയിൽ നിന്ന് വന്നു; അത് യോഹന്നാന്റെ അരക്കച്ച-കവാടത്തോടും ബേഥബാരയുടെ അർത്ഥത്തോടും ഒത്തിണങ്ങുന്ന ഒരു വഴിത്തിരിവിനെ പ്രതീകീകരിക്കുന്നു. വഴിയെ ഒരുക്കുന്ന യോഹന്നാന്റെ പ്രവർത്തി അന്നു ക്രിസ്തു നിയമത്തെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവർത്തിയായി മാറിയിരുന്നു. മുപ്പത് വർഷത്തെ തയ്യാറെടുപ്പ് അവസാനിച്ചു; ക്രൂശിനു മുമ്പും ശേഷവും ഉണ്ടായിരുന്ന മൂന്നര വർഷങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു.

യെരൂശലേമിന്റെ നാശസമയത്ത് വരുവാനിരുന്ന ക്രോധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു യോഹന്നാന്റെ സന്ദേശം; ആ നാശം ലോകാവസാനത്തെയും അവസാനത്തെ ഏഴ് ബാധകളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മുന്നറിയിപ്പ് സന്ദേശം ഇസ്ലാമിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു; വഴിയെ ഒരുക്കുന്ന മലാഖിയുടെ ദൂതനെയും മരുഭൂമിയിലെ ശബ്ദമെന്ന യെശയ്യാവിന്റെ പ്രവചനത്തെയും മാത്രമല്ല, ഏലിയാവിന്റെ സന്ദേശത്തെയും നിറവേറ്റിയ ഒരാളാലാണ് അത് പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടത്; എന്തെന്നാൽ യോഹന്നാന്റെ വസ്ത്രധാരണം ഏലിയാവിന്റേതിനോടു സമാന്തരമായിരുന്നതുപോലെ, യോഹന്നാന്റെ സന്ദേശവും ഏലിയാവിന്റെ സന്ദേശത്തോടു സമാന്തരമായിരുന്നു.

യോഹന്നാനെക്കുറിച്ചാണ് അവർ ചോദിച്ചത്, ഏലീയാവിനെക്കുറിച്ചല്ല, “അവൻ എങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യനായിരുന്നു?” എങ്കിൽ, അവർക്കു ഇങ്ങനെ ഉത്തരം ലഭിക്കുമായിരുന്നു: “അവൻ രോമാവൃതനായ ഒരാൾ ആയിരുന്നു; അരയിൽ തോൽകച്ച കെട്ടിയവൻ.” അന്തിമവും നാലാമത്തെയും തലമുറയെ പ്രത്യേകമായി തിരിച്ചറിയുകയും നിർവചിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭാഗത്തിൽ, യോഹന്നാന്റെ ആറ് മാസത്തെ സമ്പൂർണ്ണ ശുശ്രൂഷ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ലവൊദിക്യർക്കുള്ള സന്ദേശം അവർ ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനമാണെന്ന അവകാശവാദത്തെ നേരിട്ട് ആക്രമിക്കുന്നു; വൃക്ഷങ്ങളുടെ വേരുകളിൽ പ്രഹരിക്കുന്ന ഒരു കോടാലിയാൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വരാനിരിക്കുന്ന ക്രോധത്തെക്കുറിച്ച് അവരെ മുന്നറിയിപ്പുനൽകുന്നു. യോഹന്നാനാൽ ആരംഭിച്ച പരിശോധനാപ്രക്രിയ ക്രിസ്തു സമാപിപ്പിക്കുമെന്നതും ആ സന്ദേശത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. പിന്നീട് മത്തായിയിൽ, യേശു യെഹൂദന്മാരെയും “സർപ്പസന്തതി” എന്നു വിളിക്കുന്നു; വൃക്ഷം വെട്ടിക്കളയുന്നതെന്ന യോഹന്നാന്റെ വിഷയത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ ആശയം അവൻ ഏറ്റെടുത്ത്, അതിന്റെ കാരണമെന്തെന്നു വിശദീകരിക്കുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ കല്പനപ്രകാരം ന്യായവിധിയുടെ ദിവസം നാലാം തലമുറയിലാണ്. ന്യായവിധി നാം സംസാരിക്കുന്ന സന്ദേശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്; ആ സന്ദേശം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. നാം സംസാരിക്കുന്ന അതേ സന്ദേശമാണ് നാം പത്രോസിന്റെ “തിരഞ്ഞെടുത്ത തലമുറ” ആണോ, അല്ലെങ്കിൽ “സർപ്പസന്തതി” ആണോ എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തു പൊടിവാരുന്ന മനുഷ്യനെപ്പോലെ തന്റെ നിലം ശുചീകരിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ സമാപനത്തിൽ ഈ രണ്ടുവർഗ്ഗങ്ങളിലേതെങ്കിലും പ്രകടമാകുന്നു. പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ എണ്ണയെപ്പോലെ, സന്ദേശം ദുഷ്ടഹൃദയത്താലോ നല്ലഹൃദയത്താലോ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. സർപ്പസന്തതിയായ ഈ തലമുറയായ, നാലാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും തലമുറ—ഒരു അടയാളം അന്വേഷിക്കുന്നു; അവർക്കു നൽകപ്പെടുന്ന ഏക അടയാളം യോനായുടെ അടയാളം മാത്രമാണെന്നും ക്രിസ്തുവിന്റെ പരാമർശം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.

ക്രിസ്തു യെഹൂദന്മാരെ സർപ്പസന്തതിയെന്ന തലമുറയായി വിശേഷിപ്പിച്ചു; യോനാവിന്റെ സന്ദേശവും ശലോമോന്റെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ സന്ദേശവും എന്നിങ്ങനെ ന്യായവിധിയെ സംബന്ധിക്കുന്ന ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ അവൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു. യേശു സന്ദർഭത്താലും രണ്ടു സാക്ഷികളാലും തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്, സർപ്പസന്തതിയെന്ന തലമുറ നാലാമത്തെ തലമുറയാണെന്നതാണ്; കാരണം ന്യായവിധി പൂർത്തിയാകുന്നത് നാലാമത്തെ തലമുറയിലാകുന്നു.

ഒരു നൂറ്റി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണവും ശബ്ബത്തും പോലെ അന്ത്യദിനങ്ങളുടെ കൊടിയോ അടയാളമോ ആകുന്നു. യോനായുടെ അടയാളം പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ അടയാളമാണ്; ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ യെഹൂദന്മാർക്കു അത് അവന്റെ സ്നാനമായിരുന്നു, അപ്പോൾ പരിശുദ്ധാത്മാവ് പ്രാവിന്റെ രൂപത്തിൽ ഇറങ്ങി. “യോനാ” എന്നത് “പ്രാവ്” എന്നു അർത്ഥം. യോനാ, വെളിപ്പാടുകാരനായ യോഹന്നാൻ, ദാനീയേൽ, യോസേഫ്, ലാസർ എന്നിവർ, മൂന്നു ദിവസം പാതിയും വീഥിയിൽ മരിച്ചുകിടന്ന നിലയിൽ നിന്നു പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു നൂറ്റി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ ഘട്ടത്തിൽ അവർ ലവോദിക്യരിൽ നിന്ന് ഫിലദെൽഫ്യരിലേക്കു മാറേണ്ടതാകുന്നു; ഇങ്ങനെ അവർ ഏഴിൽ നിന്നുള്ള എട്ടാമനായി തീരുന്നു. യോനാ സ്നാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ വെള്ളത്തിലേക്കെറിഞ്ഞുകളയപ്പെട്ടു, മഹാമത്സ്യം അവനെ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ പ്രതീകാത്മകമായി മരിച്ചു. തുടർന്ന് അവൻ പുനരുത്ഥിതനായി; അതുപോലെ തന്നേ യോഹന്നാൻ തിളച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എണ്ണയിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദാനീയേൽ സിംഹഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്തുകൊണ്ടുവരപ്പെട്ടപ്പോൾ, യോസേഫ് കുഴിയിൽ നിന്ന് എടുത്തുയർത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ, ലാസർ ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്തെ മുദ്രയിടുന്ന അത്ഭുതമായിരിക്കെ, അവനും പുനരുജ്ജീവിക്കപ്പെട്ടു. യെഹൂദന്മാർക്ക് ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട യോനായുടെ അടയാളം കാണാനായില്ല; അതിലും വ്യക്തമായി അഡ്വെന്റിസത്തിനും 9/11-ന്റെ അടയാളം, അതായത് യോനായുടെ അടയാളം, കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ഈ വിഷയങ്ങൾ നാം തുടർന്നും പരിഗണിക്കും.