യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലവൊദിക്യയിലെ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - സംഖ്യ ഇരുപത്തിരണ്ട്

മുമ്പത്തെ ലേഖനത്തിൽ “വിഷസർപ്പങ്ങളുടെ” തലമുറയായി പുരാതന ഇസ്രായേലിനെക്കുറിച്ചുള്ള നാല് പരാമർശങ്ങളിൽ നാം പാതിവഴിയിലെത്തിയിരുന്നു. മത്തായിയിൽ, യോഹന്നാനും യേശുവും പരീശന്മാരെയും സദൂക്യരെയും വിഷസർപ്പങ്ങളുടെ തലമുറയായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. തന്റെ പിന്നാലെ വരുവാനിരിക്കുന്ന യേശു തന്റെ കലപ്പുര പൂർണ്ണമായി വൃത്തിയാക്കുമെന്നു ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ ആരംഭത്തെ യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ശേബാരാണിയെയും നിനവെയെയും പരാമർശിച്ചതിലൂടെ, ന്യായവിധിപ്രക്രിയയും ഉൾപ്പെടുത്തി യേശു യോഹന്നാന്റെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയെ വികസിപ്പിച്ചു. നാലാം തലമുറയിൽ ന്യായവിധി സംഭവിക്കുന്നു; ന്യായവിധിയിലെ ഒരു വർഗ്ഗം സർപ്പങ്ങളായി പ്രകടമാകുന്നു, കാരണം അവരുടെ പിതാവ് പിശാചാണ്. അടയാളം വ്യക്തമായി ദൃശ്യമായിരിക്കെ, നാലാം തലമുറ ഒരു അടയാളം അന്വേഷിക്കുന്നതെന്ന വിഷയവും യേശു ചേർത്തു.

മത്തായി ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ പരീശന്മാരുടെയും സദ്ദൂക്യരുടെയും മേൽ ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട “അയ്യോകൾ” അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; പരീക്ഷണത്തിന്റെയും ന്യായവിധിയുടെയും പ്രക്രിയ വീണ്ടും അന്തിമ തലമുറയോടു ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം, ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ അയ്യോകളുടെ പശ്ചാത്തലം ഒരുക്കുന്നു.

കൂടുതൽ ഏതെങ്കിലും ഇടപെടലിനും വാതിൽ അടഞ്ഞപ്പോൾ, യേശു തുടർന്ന് വരുന്ന അധ്യായത്തിൽ എട്ട് “അയ്യോ”കളെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിൽ സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ വാതിലുകൾ അടച്ചുകളയുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അയ്യോയാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. പിന്നീടുള്ള മഴ പെയ്യിക്കപ്പെടുന്നത് സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ വാതിലുകളിൽ നിന്നുമാണ്. മനുഷ്യൻ തുറക്കാൻ കഴിയാത്ത വാതിൽ തുറക്കുകയും മനുഷ്യൻ അടയ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത വാതിൽ അടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്നവരെക്കുറിച്ചാണ് ആ എട്ട് “അയ്യോ”കളും. ദർശനത്തിൽ, ക്രിസ്തുവിനെ പിന്തുടർന്ന് അതിപരിശുദ്ധ സ്ഥലത്തിലേക്കു കടക്കാതിരുന്നവർ തങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ ശൂന്യമായ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു അയക്കുന്നതായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന് കാണിക്കപ്പെട്ടു; അവിടെ ക്രിസ്തുവെന്നു നടിക്കുന്ന സാത്താൻ അവരെ എല്ലാം ശരിയാണെന്നു വിശ്വസിപ്പിച്ചു. അവർ വിശുദ്ധസ്ഥലം വീണ്ടും തുറക്കുകയും അതിപരിശുദ്ധ സ്ഥലം അടയ്ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

പതിനാലാം വാക്യം വിധവകളുടെ വീടുകളെ വിഴുങ്ങുകയും ദീർഘപ്രാർത്ഥനകൾ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിനെതിരായ കഷ്ടം ആകുന്നു. പതിനഞ്ചാം വാക്യത്തിലെ കഷ്ടം, തങ്ങൾ ആയിരുന്നതിലും ഇരട്ടിയായി തങ്ങളുടെ മതാന്തരിതരെ നരകപുത്രന്മാരാക്കുന്നതിനെതിരെയുള്ളതാണ്. പതിനാറാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് ഇരുപത്തിരണ്ടാം വാക്യം വരെ, ദുഷ്ടന്മാർ ദേവാലയത്തെ ചൊല്ലി സത്യം ചെയ്യുന്നു.

ഇരുപത്തിമൂന്നും ഇരുപത്തിനാലും ആയ വാക്യങ്ങളിൽ, നീതി, കരുണ, വിശ്വസ്തത എന്നിവ അവഗണിക്കുന്നതിനെതിരായ അയ്യോ ആണ് ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇരുപത്തിയഞ്ചും ഇരുപത്തിയാറും ആയ വാക്യങ്ങൾ, പാനപാത്രത്തിന്റെ പുറംഭാഗം ശുദ്ധമാക്കുന്നതായി നടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ അകം ശുദ്ധമാക്കാതിരിക്കുന്ന കപടാഭാസത്തെക്കുറിച്ചാണ്.

അപ്പോൾ ഇരുപത്തേഴും ഇരുപത്തിയെട്ടും വാക്യങ്ങൾ ദുഷ്ടന്മാരെ വെള്ളപൂശിയ ശവകുടീരങ്ങളായി തിരിച്ചറിയുന്നു; ഇത് യെശയ്യാവ് അധ്യായം ഇരുപത്തിരണ്ടിലെ ശെബ്നാവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. അവിടെ ശെബ്നാവ് താൻ നിർമ്മിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അത്ഭുതകരമായ ശവകുടീരത്തിൽ ഗർവ്വിച്ചിരുന്നു; എന്നാൽ അവൻ ഒരിക്കലും അതിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല, കാരണം ദൈവം അവനെ തന്റെ വായിൽനിന്നു ദൂരെയുള്ള ഒരു വയലിലേക്കു എറിഞ്ഞുകളയുവാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ദൂരെയുള്ള വയൽ, അനുസരണക്കേടുള്ള പ്രവാചകൻ അതേ ശവകുടീരത്തിൽ അടക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിലേക്കു നയിച്ച ബെഥേലിലെ കള്ളപ്രവാചകന്റെ ശവകുടീരത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന് എട്ടാമത്തെ അയ്യോ എന്നു പറയുന്നു:

സർപ്പസന്തതിയായ വിപറുകളുടെ തലമുറ ഈ ഭാഗത്തിൽ ന്യായവിധിക്കു വിധേയരാകുന്നു. ഈ ഭാഗത്തിൽ ന്യായവിധി ശെബാരാണിയുടെ സാക്ഷ്യത്താലും നിനെവെയുടെ സാക്ഷ്യത്താലും ആധാരപ്പെടുന്നതല്ല; മറിച്ച് ഹാബേലിന്റെ രക്തത്തിൽ നിന്ന് സഖറിയാവുവരെ എന്ന അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. വിപറുകളായ നാലാം തലമുറ പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ ബാഹ്യചരിത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള രണ്ടു സാക്ഷികളാലും പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ ആന്തരികചരിത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള രണ്ടു സാക്ഷികളാലും ന്യായവിധിക്കു വിധേയരാകുന്നു. ലൂക്കാ അദ്ധ്യായം മൂന്ന്, നാലാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും തലമുറയിലെ വിപറുകളെക്കുറിച്ചുള്ള നാലു പരാമർശങ്ങളിൽ അവസാനത്തേതാണ്; അത് മത്തായി അദ്ധ്യായം മൂന്നിനോടു ലളിതമായി സമാന്തരമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ഭവനത്തിന്റെ അന്തിമ ന്യായവിധിക്കാലത്ത്, നാലാം തലമുറയിൽ, ഒരു വർഗം സാത്താന്റെ പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരുമായി തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം പ്രകടമാക്കുകയും മറ്റൊരു വർഗം ദൈവത്തിന്റെ പുത്രന്മാരും പുത്രിമാരുമായി പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന കാര്യം തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന നാലു പരാമർശങ്ങൾ. ഉടമ്പടിയുടെ ദൂതന്നു വഴി ഒരുക്കുന്ന ദൂതൻ മരുഭൂമിയിൽ തന്റെ ശബ്ദം ഉയർത്തുമ്പോൾ ആരംഭിക്കുന്ന പരീക്ഷണപ്രക്രിയ തന്നെയാണ് വേർതിരിവിന്റെ ആരംഭവും.

തിരുവെഴുത്തിന്റെ വിശുദ്ധ നെയ്ത്തിൽ, പേരുകൾ വെറും അടയാളങ്ങൾ മാത്രമല്ല; അവ മന്ദമായി ചൊല്ലപ്പെട്ട പ്രവചനങ്ങളാണ്—ചരിത്രത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിനടിയിൽ ആലപിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ടാമത്തെ ഗാനങ്ങൾ, വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ ഹൃദയം വെളിപ്പെടുത്തുന്നവ. ആദാമിൽ നിന്ന് നോഹ വരെ വരുന്ന സന്തതികളുടെ പേരുകളുടെ അർത്ഥങ്ങൾ ഒരു പ്രസ്താവനയായി ക്രമീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ആ വംശാവലിയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു സന്ദേശം അതിൽ നിന്നു ഉത്പാദിക്കുന്നു. ആദാം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം “മനുഷ്യൻ” എന്നും, ശേത്ത് എന്നതിന്റെ അർത്ഥം “നിയമിക്കപ്പെട്ടவன்” എന്നും ആണ്. ഏനോശ് എന്നത് “മർത്യൻ” (മരണാധീനനായവൻ) എന്നും, കേനാൻ എന്നത് “ദുഃഖം” എന്നും ആണ്. “ദൈവത്തിന്റെ സ്തുതി/അനുഗ്രഹം” (മഹലലേൽ) മുഖാന്തരം, സ്വർഗ്ഗം “ഇറങ്ങിവരും” (യാരേദ്). സ്വർഗ്ഗം “സമർപ്പിതനായവൻ അല്ലെങ്കിൽ അഭിഷിക്തൻ” (ഹനോക്ക്) എന്ന രൂപത്തിൽ ഇറങ്ങി വന്നു; അവൻ തന്റെ മകനായ മെഥൂശലാഹ് (“അവൻ മരിക്കുമ്പോൾ, അത് അയക്കപ്പെടും”) മുഖാന്തരം ന്യായവിധിയുടെ സന്ദേശം പ്രസ്താവിച്ചു. അവന്റെ മരണം, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ “ശക്തിയേറിയ” ഒരു ഒഴുക്കലിന്റെ പരാകാഷ്ഠയായിരിക്കും; രണ്ടാമത്തെ ദൂതനോടു മധ്യരാത്രി നിലവിളി ചേർന്നതുപോലെ, മെഥൂശലാഹിനോടു ചേർന്ന ലാമെക്ക് (ശ്വാസം) അതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മെഥൂശലാഹ് രണ്ടാമത്തെ ദൂതനായിരുന്നു; ലാമെക്ക് മധ്യരാത്രി നിലവിളിയായിരുന്നു; അത് നോഹയുടെ പ്രളയത്തിൽ പരാകാഷ്ഠയിലെത്തി.

കൂടുതൽ സാരമാക്കി പറയുമ്പോൾ, ഈ പേരുകൾ ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: “മനുഷ്യൻ ആദ്യ ആദാമിന്റെ ഫലമായി ദുഃഖത്തിനും മരണത്തിനും വിധേയനായ മർത്ത്യനായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ക്രിസ്തു തന്നെയാണ് താഴേയ്ക്കു വരുവാൻ സ്വയം സമർപ്പിച്ചത്; ക്രൂശിലെ തന്റെ മരണത്തിലൂടെ ന്യായവിധി പ്രഖ്യാപിച്ചു; അതിന്റെ പിന്നാലെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയുറ്റ പകർച്ച സംഭവിച്ചു.”

ഈ പത്ത് നാമങ്ങൾ സുവിശേഷസന്ദേശത്തെ സംക്ഷിപ്തമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിനോടൊപ്പം, സൃഷ്ടിയിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് അന്ത്യമഴവരെ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തെ രേഖപ്പെടുത്തി, ഒടുവിൽ രണ്ടാം വരവിൽ പര്യവസാനിക്കുന്നു. നാമങ്ങളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ പ്രതീകാത്മകത വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ അതിന്റെ സമാനതയെ കണ്ടെത്തുന്നു. ഉല്പത്തി ആൽഫാ വംശാവലിയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; വെളിപ്പാട് 7-ലെ 144,000 പേർ മുദ്രയിട്ട ശേഷിപ്പിൽ ഒമേഗാ പൂർത്തീകരണത്തെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

“യൂദാ” എന്നത് “സ്തുതി” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “രൂബേൻ” എന്നത് “ഇതാ, ഒരു മകൻ” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “ഗാദ്” എന്നത് “സൗഭാഗ്യം/സൈന്യം” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “ആശേർ” എന്നത് “സന്തുഷ്ടൻ/അനുഗ്രഹീതൻ” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “നഫ്താലി” എന്നത് “മല്ലയുദ്ധം” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു. “മനശ്ശെ” എന്നത് “മറക്കുമാറാക്കുന്നത്” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “ശിമെയോൻ” എന്നത് “കേൾവി” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “ലേവി” എന്നത് “ചേർക്കപ്പെട്ടത്/ബന്ധിക്കപ്പെട്ടത്” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “യിസ്സാഖാർ” എന്നത് “പ്രതിഫലം” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “സെബൂലൂൻ” എന്നത് “ബഹുമാനം/വാസസ്ഥലം” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “യോസേഫ്” എന്നത് “വർധന” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു; “ബെന്യാമീൻ” എന്നത് “വലങ്കയ്യുടെ മകൻ” എന്നു അർത്ഥമാക്കുന്നു.

യൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹത്തെ അനുഗമിക്കുന്നവർ ദൈവത്തിന്റെ പുത്രന്മാരാകുന്നു; യാക്കോബ് ചെയ്തതുപോലെ ദൈവത്തോടു മല്ലിടുന്ന ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവർ സൌഭാഗ്യത്താൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരാകുന്നു. ഈ പോരാട്ടത്തിലൂടെ, ദൈവവചനം കേൾക്കുന്നതാൽ ഉളവാകുന്ന വിശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയയിൽ അവരുടെ പാപങ്ങൾ മറക്കപ്പെടുന്നു; അതുവഴി അവർ നിയമബന്ധത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനോടു ചേർക്കപ്പെടുന്നു. അവരുടെ പ്രതിഫലം, ദൈവം തന്റെ രാജ്യം വർധിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു അവരെ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുത്തപ്പെട്ടവരായി, തന്റെ വലങ്കയ്യുടെ പുത്രന്മാരായി മഹാപുരുഷാരത്തെ ബാബിലോണിൽനിന്നു വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരികയും, ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ അവന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ മാന്യമായി വസിക്കയും ചെയ്യുന്നതാകുന്നു.

ലേയയുടെ ആറു പുത്രന്മാർ റൂബേൻ, യെഹൂദാ, ശിമെയോൻ, ലേവി, യിസ്സാഖാർ, സെബൂലൂൻ എന്നിവരായിരുന്നു. “സുഗന്ധമുള്ള ഒരു തുള്ളി” എന്നർത്ഥമുള്ള അവളുടെ ദാസിയായ സിൽപയ്ക്ക് രണ്ടു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു—ഗാദ്, ആശേർ. റാഹേലിന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ യോസേഫും ബെന്യാമീനും ആയിരുന്നു. “ലജ്ജാശീലയായ” അല്ലെങ്കിൽ “ഭീതിയുള്ള” എന്നർത്ഥമുള്ള റാഹേലിന്റെ ദാസിയായ ബിൽഹയുടെ പുത്രന്മാർ ദാനും നഫ്താലിയും ആയിരുന്നു. പ്രവാചകപരമായി, ഇവിടെ കാണുന്ന വംശാവലി പരിഗണിക്കേണ്ട നിരവധി രേഖകൾ നൽകുന്നു. ഉല്പത്തി അഞ്ചാം അധ്യായത്തിലെ ആൽഫയെയും പത്ത് തലമുറകളെയും അപേക്ഷിച്ച്, ഒമേഗയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ട് സന്തതികളുണ്ട്; അതിനുതന്നെ പ്രത്യേകമായ പ്രവാചകപരമായ വ്യതിയാനങ്ങളുമുണ്ട്. ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിൽ ദാന്റെ പേര് പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല; മനശ്ശെ തന്റെ സഹോദരനായ എഫ്രയീമിന് പകരമായി ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിലെ ആൽഫാ വംശാവലി വെളിപ്പാടിന്റെ ഒമേഗാ വംശാവലിയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; കാരണം, ഉല്പത്തി ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷയിലെ ദൈവിക പ്രവൃത്തിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു, ხოლო വെളിപ്പാട് ആ ആൽഫാ പ്രവചനത്തിന്റെ ഒമേഗാ നിവൃത്തിയിൽ, ആ ആൽഫാ പ്രവചനത്തിൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട അതേ വാഗ്ദാനവും പ്രവചനവും സമ്പൂർണ്ണമായി നിവർത്തിക്കുന്നവരെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ഈ രണ്ടു രേഖകളുടെ പ്രയോഗം ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ പലപ്പോഴും നടത്താറുണ്ട്; എന്നാൽ “രേഖമേൽ രേഖ” എന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ ഒരിക്കലുമല്ല. ഉല്പത്തിയിലും വെളിപ്പാടിലും ഉള്ള ഈ രണ്ടു വംശാവലികളും ദൈവം ഒരു ദ്വിതീയ തലത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നു എന്നതിന് രണ്ടു സാക്ഷ്യങ്ങൾ നല്കുന്നു. ഒരു ഭാഷ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതുപോലെ എഴുതപ്പെട്ട സാക്ഷ്യമാണ്; ആ സാക്ഷ്യത്തിനകത്തെ ഒരു ദ്വിതീയ രേഖ പ്രതീകാത്മക തലത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സാധാരണയായി ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ ഉല്പത്തിയിലും വെളിപ്പാടിലും പേരുകളുടെ അർത്ഥങ്ങളിലൂടെ കൈമാറപ്പെടുന്ന സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപരിതല നിരീക്ഷണങ്ങളെക്കാൾ അപ്പുറം പോകുന്നില്ല. പേരുകളുടെ അർത്ഥങ്ങളിലുള്ള രൂപകത്വം കാണാനുള്ള തങ്ങളിലെ ഭക്തിഭാവം നടിക്കുന്ന കഴിവ് തെളിവാകുന്നതുപോലെ, അവർ കാണുന്നതിനെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം മാനുഷിക ജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ചാണ് കൂടുതലായി സംസാരിക്കുന്ന ഒരു പുതുമയായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. ഇശ്മായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സന്ദേശം അവർ ഒരിക്കലും കാണുന്നില്ല. മത്തായിയിലും ലൂക്കായിലും ഉള്ള യേശുവിന്റെ വംശാവലികളെ അവർ ശരിയായി കാണുന്നില്ല. യെഹൂദாவின் അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുടെയും, ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുടെയും, യെഹൂദாவின் ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുടെയും, ഇസ്രായേലിന്റെ ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുടെയും വംശാവലികളും അവർ കാണുന്നില്ല.

അവർ കാണുന്നില്ല എന്നു ഞാൻ പറയുമ്പോൾ, അതിന്റെ അർത്ഥം ഇതാണ്: ഈ വംശാവലികളെക്കുറിച്ച് ഉപദേശങ്ങൾ ഉണ്ടോ എന്നു നിങ്ങൾ Google-നോട് ചോദിച്ചാൽ, ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിലെ ആദാമിൽ നിന്ന് നോഹ വരെ ഉള്ളതിനും, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരെക്കുറിച്ചും, ഉത്തരം “ഉണ്ട്” എന്നായിരിക്കും. എന്നാൽ ഉല്പത്തി പതിനൊന്നിലെ അബ്രാമിന്റെ പത്ത് സന്തതികളെ അവർ ഈ രീതിയിൽ പ്രയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇല്ല. കയീന്റെ വംശാവലിയും ശേത്തിന്റെ വംശാവലിയും അവർ പ്രയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ? ഉണ്ട്; എങ്കിലും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ നിന്ന് അത്രയും ദൂരെയായതിനാൽ, അവർ മറ്റൊരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ചാണ് പറയുന്നതെന്ന് തോന്നും. മത്തായിയിലും ലൂക്കായിലും ഉള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ വംശാവലികളെ അവർ സംശയമില്ലാതെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുണ്ട്; എന്നാൽ വീണ്ടും, അവർ ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് വളരെ ദൂരെയാണ് തെറ്റിപ്പോകുന്നത്. അതിന് എന്താണ് പ്രാധാന്യം, എന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിക്കുമോ? കാരണം, ഈ പ്രവചനാത്മക വംശാവലി-രേഖകളുടെ ഒരു അവലോകനം നൽകുക എന്നതാണ് എന്റെ ഉദ്ദേശം; ആരംഭം മുതൽ തന്നേ, ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായി നാലാം തലമുറയുടെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിയാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് വ്യക്തമായി പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ വംശാവലികളുടെ അവലോകനം അതിന് സഹായകരമായിരിക്കും; എങ്കിലും, ഇനി തുടർന്നുവരുന്ന ഈ കാര്യങ്ങളുടെ ലളിതസംഗ്രഹം മാത്രമാണ് ഈ വംശാവലി-രേഖകളെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള മുഴുവൻ ഉള്ളടക്കവും എന്നു ആരെങ്കിലും കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, അത് അവരുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള അശ്രദ്ധയായിരിക്കും.

ആദാമിൽ നിന്നു നോഹ വരെയുള്ള വംശാവലിക്കു ശേഷം, ഉല്പത്തി ഗ്രന്ഥത്തിലെ നാലും അഞ്ചും അധ്യായങ്ങളിൽ നാം വംശാവലികളുടെ രണ്ട് രേഖകൾ കാണുന്നു. ആ രണ്ട് രേഖകളും കയീന്റെ സന്തതികളും സേത്തിന്റെ സന്തതികളും മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആദാമിൽ നിന്നു നോഹ വരെയുള്ള വംശാവലി പത്ത് സന്തതികളെ സൂചിപ്പിച്ചതിനോട് വിപരീതമായി, സേത്തിന്റെയും കയീന്റെയും രേഖകൾ രണ്ടും എട്ട് സന്തതികളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ, അവയെ നാലു വീതമുള്ള രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളായി പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്. സേത്തും കയീനും നിയമപരമായ പ്രതീകങ്ങളാണ്; യെശയ്യാവു ഇരുപത്തിയെട്ടും ഇരുപത്തിയൊമ്പതും അധ്യായങ്ങളിൽ മരണത്തോടു നിയമം ചെയ്യുന്നവരായി കയീൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ നിയമം പൊങ്ങിച്ചെല്ലുന്ന ശിക്ഷാവടി വരുമ്പോൾ അസാധുവാക്കപ്പെടേണ്ടതാകുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ വീടുകൾ മണലിന്മേൽ പണിയുന്നവരാണ്. പാറമേൽ പണിയുന്നവർ, ഒന്നാം പത്രോസ് രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ കർത്താവ് നല്ലവൻ എന്നു രുചിച്ചറിഞ്ഞവരായി, “തിരഞ്ഞെടുത്ത തലമുറ”യായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, ജീവന്റെ നിയമം ചെയ്യുന്നു. “അനേകർ” മണലിന്മേൽ പണിയുന്നു; എന്നാൽ “ചിലർ” മാത്രമേ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളു.

പേരുകളുടെ സംഗീതസമന്വയത്തിൽ കയീന്റെ വംശാവലി ഒരു കലഹസ്വരമാണ്; കാരണം, ആ പേരുകൾ സ്വർഗ്ഗത്താൽ പ്രഹരിക്കപ്പെട്ടശേഷം ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത അലഞ്ഞുതിരിയലിലേക്കു നയിക്കുന്ന വ്യർത്ഥമായ മാനുഷിക മഹത്വത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മുന്നറിയിപ്പ് അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്, കയീന്റെ വംശരേഖ പ്രതികാരഭാവമുള്ള മാനുഷിക ശക്തിയിൽ മൂടപ്പെട്ട ഒരു വ്യാജ ദൈവികതയെ അവകാശപ്പെടുന്നു; അത് മാനവകലയിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുകയും ഇരുമ്പുപോലെയുള്ള ഒരു സംസ്കാരത്തെ ചമയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു—സുന്ദരമായെങ്കിലും ഹിംസാപരവും പ്രത്യാശയറ്റതുമായ ഒന്നിനെ. ആ അവസാന പ്രസ്താവന, പേരുകളിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച കയീന്റെ എട്ട് തലമുറകളിലെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഒരു സമഗ്രാവലോകനമാണ്.

സേത്തിന്റെ വംശരേഖ കയീന്റെ വംശരേഖയ്ക്കു കൃപയാൽ മറുപടി പറയുന്നു. മനുഷ്യരാശിക്കു നിയമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മാനുഷിക ദൗർബല്യത്തിൽ, ദൈവത്തെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നവരുടെ ദുഃഖം സ്വർഗ്ഗം ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ സ്തുതിയായി മാറും. “പ്രത്യാശ” എന്ന നിലവിളി ഉയരുന്നതുവരെ, പരീക്ഷണകാലഘട്ടത്തിൽ, മഹത്വത്തിലേക്കു ഉയരുന്ന പാതയിൽ വിശ്വസ്തതയോടെ നടക്കുമ്പോൾ, വിടുതലിന്റെ ജലങ്ങളിലൂടെ വിശ്രമം വരുന്നു. അവസാനത്തെ ആ പ്രസ്താവന, പേരുകളിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന സേത്തിന്റെ എട്ട് തലമുറകളിലെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഒരു സംക്ഷിപ്ത അവലോകനമാണ്.

എട്ട് തലമുറകളെ നാല് തലമുറകളുള്ള രണ്ട് കൂട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കുന്നതിനുള്ള കാരണം ഉടമ്പടിയുടെ ആദ്യ പടിയിലേ തന്നെ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു; അന്ന് ഈജിപ്തിലെ അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനം 400 വർഷമെന്നു നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുകയും, അതേ 400 വർഷം നാലാം തലമുറയിൽ അവസാനിക്കുമെന്നതും വ്യക്തമാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. പൗലോസിന്റെ സാക്ഷ്യം ആൽഫാ ഉടമ്പടി പ്രവചനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും നാല് തലമുറകൾ വീതം ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്ന 215 വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങൾ ഉത്പാദിക്കപ്പെടുന്നു. 430 വർഷങ്ങളിലായി ഉള്ള എട്ട് തലമുറകൾ 215 വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യ കാലഘട്ടം യോസേഫിനെ അറിഞ്ഞിരുന്ന നല്ല ഫറവോനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. 215 വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, യോസേഫിനെ അറിയാത്ത ഒരു പുതിയ ഫറവോൻ ഉണ്ടായി. പിന്നെ അടുത്ത നാല് തലമുറകളുടെ കൂട്ടം ആരംഭിച്ചു.

എട്ട് തലമുറകൾ തുല്യമായി രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ട്, ഓരോന്നും നാല് തലമുറകളുള്ള സ്വതന്ത്ര കാലഘട്ടമായി വ്യക്തമായി അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു, കയീന്റെയും സേത്തിന്റെയും എട്ട് തലമുറകളെയും അതേ രീതിയിൽ പ്രയോഗിക്കേണ്ടതിനെ നിലനിറുത്തുന്നു. ആ പ്രയോഗം ചെയ്യുമ്പോൾ, സേത്തിലെ എട്ട് തലമുറകൾ കയീന്റെ എട്ട് തലമുറകളോടു സമന്വയിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി നിങ്ങൾക്കു കാണാം. കയീൻ മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്ന അനേകരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; സേത്ത് ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്ന ചുരുക്കം ചിലരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. കയീൻ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ അടയാളമാണ്; സേത്ത്, നോഹയുടെ നിയമത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ, ദൈവത്വവുമായി സംയോജിതമായ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ അടയാളമാണ്; അതേസമയം, യോസേഫിന്റെയും മോശെയുടെയും വംശരേഖ അബ്രാമിന്റെ നിയമത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തിലാകുന്നു.

അതിനുശേഷം, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തിന്റെ വംശാവലി ശേമിൽ നിന്ന് അബ്രാം വരെ പത്ത് പേരുകളിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായം ബാബേൽ ഗോപുരത്തിന്റെ കഥയാണ്; എന്നാൽ അതേ സമയം, അബ്രാഹാം മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തിന്റെ വംശാവലിയും ആകുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായം, ദൈവത്തോടു മൂന്നു മടങ്ങായ ഒരു നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടിരുന്ന ഒരു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. മൂന്നാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും ഘട്ടം ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ യിസ്ഹാക്കിന്റെ ബലിയർപ്പണമായിരുന്നു. “പതിനൊന്ന്” എന്ന അധ്യായം ആൽഫാ തുടക്കവും “ഇരുപത്തിരണ്ട്” എന്ന അധ്യായം ഒമേഗാ സമാപ്തിയും ആകുന്നു. പേരുകളുടെ അർത്ഥത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കേണ്ട വിശ്വാസം എത്ര ആവശ്യമാണോ, അവിടുത്തെ വചനത്തിന്റെ സംഖ്യാക്രമീകരണത്തിൽ അവിടുത്തെ ശബ്ദം കേൾക്കേണ്ട വിശ്വാസവും അതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരാത്ത ഒരു വംശാവലി-പ്രയോഗം, ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രതീകമായ ഇശ്മായേലിന്റെ വംശാവലിയാകുന്നു.

ഈ പന്ത്രണ്ടു പേരുകളുടെ നിർവചനങ്ങൾ ഒരു പ്രസ്താവനയായി നിരത്തിക്കാട്ടുമ്പോൾ, അതിന്റെ വായന ഇപ്രകാരമാണ്: “പ്രവചനപരമായി, ഇശ്മായേലിന്റെ സന്തതികൾ ഫലവത്തായ ഇരുണ്ടതോൽക്കാരായ ഒരു ജനതയാണ്; അവർ യോദ്ധാക്കളായി പ്രസിദ്ധരാണ്, എങ്കിലും ചരിത്രപരമായും പ്രവചനപരമായും 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന്, തുടർന്ന് 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് അവർ ദുഃഖിതരാക്കപ്പെടുന്നു. ബൈബിളിലെ ചരിത്രത്തിൽ അവർ കിഴക്കിന്റെ മക്കൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. എബ്രായ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ശുശ്രൂഷകളിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ വളരുന്ന അറേബ്യയിൽ നിന്നാണ് അവരുടെ ഉദ്ഭവം. “assassins” എന്ന പദം ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ചതാണ്; നിശ്ശബ്ദതയിൽ വരുത്തപ്പെടുന്ന മരണത്തെ അതു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ക്രൂശുയുദ്ധങ്ങളുടെ കാലത്ത് ഇസ്ലാം കത്തോലിക്ക യൂറോപ്പിനെ അടച്ചുവളഞ്ഞു, ചുറ്റിമുറുക്കി, ഉപരോധിച്ചു; എന്നാൽ തുടർന്ന് ഉണ്ടായ അവരുടെ നിയന്ത്രണം 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള നവോജ്ജീവനത്തിന്റെ വരവിനെയും, 9/11 മുതൽ സൺഡേ നിയമ പ്രതിസന്ധിവരെയും അടയാളപ്പെടുത്തി. ഇശ്മായേലിന്റെ പുത്രന്മാരുടെ പന്ത്രണ്ടു പേരുകളുടെ നിർവചനങ്ങൾ എല്ലാം മുൻപ്രസ്താവനയിൽ ദൃഢഅക്ഷരങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.”

ഇശ്മായേലിന്റെ വംശരേഖയിലെ പന്ത്രണ്ടു പേരുകൾ, പട്ടികയിൽ ഇശ്മായേലിനെയും ഉൾപ്പെടുത്തുന്നുവെങ്കിൽ, പതിമൂന്നായി വരുന്നു. “കലാപം” എന്നതിനുള്ള പ്രതീകസംഖ്യയാണ് പതിമൂന്ന്; അതുതന്നെയാണ് ഹാഗർ ചെയ്തതും, അതിന്റെ ഫലമായി ഹാഗറിനെയും ഇശ്മായേലിനെയും പുറത്താക്കാൻ അബ്രാഹാം സമ്മതിക്കേണ്ടിവന്നു. തന്റെ ക്രിസ്തീയ വധുവിനോടു ഒരു നിയമം സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അതേ സമയത്ത്, പുരാതന ഇസ്രായേലിനെ ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനമായി പുറത്താക്കപ്പെട്ടതായി വിവരിക്കുന്നതിനായി പൗലോസ് ആ സംഭവത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ഇശ്മായേൽ ഇസ്‌ലാമിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; ഇശ്മായേലിന്റെ മാതാവായ ഹാഗർ മരണനിയമത്തിന്റെ സഭയുടെ പ്രതീകമാണ്. ഇസഹാക് ക്രിസ്തീയതയുടെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; സാറാ ജീവന്റെ നിയമത്തിന്റെ സഭയുടെ പ്രതീകമാണ്. ഈ കാരണത്താൽ, ഇശ്മായേലിന്ന് പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; കാരണം പന്ത്രണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്, ഇസ്‌ലാം ദൈവത്തിന്റെ നിയമജനത്തിന്റെ ഒരു കള്ളാനുകരണമാണ്.

സുവിശേഷങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിനായി രണ്ട് വംശാവലികൾ ഉണ്ട്. ഒന്ന് മത്തായിയിലും മറ്റൊന്ന് ലൂക്കായിലും.

മത്തായിയുടെ വംശാവലി, നാൽപ്പത്തിരണ്ടെന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തെ നിർമ്മിക്കുന്ന, പതിനാലു വീതം തുല്യമായ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ആൽഫയായ മോശെയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, ക്രിസ്തു നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ഒമേഗയാണ്. ക്രിസ്തു “തന്നെപ്പോലെയുള്ളവൻ” ആയിരിക്കുമെന്ന് മോശെ പ്രവചിക്കുന്നു. മോശെയുടെ നൂറ്റിരുപത് വർഷത്തെ ജീവിതത്തിൽ നാൽപ്പതു വർഷം വീതമുള്ള മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മോശെയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നാൽപ്പതു വർഷകാലവും, വരിക്കു മീതെ വരിയായി സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, 1863-നും ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിനും പ്രതീകമായ കാദേശിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങൾ ദാവീദിലും, ബാബിലോനിലെ പ്രവാസത്തിലും, ക്രൂശിൽ തന്റെ രക്തത്താൽ ക്രിസ്തു നിയമത്തെ സ്ഥിരീകരിച്ചതിലും അവസാനിക്കുന്നു. ദാവീദ്, ഞായറാഴ്ചാ നിയമസമയത്ത് വിജയിയായ സഭ ഉയർത്തപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ വരി, ഞായറാഴ്ചാ നിയമസമയത്ത് മൂഢകന്യകമാർ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തെ കാലഘട്ടം ക്രൂശിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അത് വീണ്ടും, ക്രിസ്തു അബ്രാഹാമിന്റെ നിയമം ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തോടും നോഹയുടെ നിയമം മഹാപുരുഷാരത്തോടും സ്ഥിരീകരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാകുന്നു.

ഈ രണ്ട് രേഖകളെയും ഒന്നിന്മേൽ മറ്റൊന്ന് ഇട്ടുനോക്കുമ്പോൾ ഗ്രഹിക്കാനാകുന്നതു അത്ഭുതകരമാണ്. മോശെയുടെ നൂറ്റിരുപത് വർഷം നോഹയുടെ 120 വർഷവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്റെ നാല്പത്തിരണ്ട് തലമുറകൾ ഞായർനിയമത്തിലെ പ്രതീകാത്മകമായ നാല്പത്തിരണ്ട് മാസങ്ങൾ ഭരിക്കുന്ന എതിർക്രിസ്തുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അബ്രാഹാമിന്റെ നിയമത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്ന മത്തായിയുടെ വംശാവലിയോടൊപ്പം, ലൂക്കാ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വംശാവലി സൃഷ്ടിവരെ മുഴുവൻ പിന്തുടരുന്നു; അതുവഴി ഏദനിൽ ആദാം ലംഘിച്ച ജീവന്റെ നിയമത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ലൂക്കായുടെ വംശാവലി യേശുവിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; തുടർന്ന് അവന്റെ വംശപരമ്പരയിൽ കൂടി പിന്നോട്ടുപോയി ദൈവപുത്രനായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ആദാമുവരെ എത്തുന്നു. ഈ പരമ്പര സമ്പൂർണ്ണനായ രണ്ടാം ആദാമിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അതു സമ്പൂർണ്ണനായ ആദ്യ ആദാമിൽ ആരംഭിക്കുന്നു. ആദ്യ ആദാമിൽ നിന്ന് രണ്ടാം ആദാമുവരെ 77 തലമുറകളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

തിരുവെഴുത്തിലെ വംശാവലികൾ സത്യത്തിന്റെ രേഖകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒരു സത്യത്തെ സ്ഥാപിക്കാൻ ആവശ്യമായ സാക്ഷികളെ ഏറെ മറികടക്കുന്ന പലതെയും നാം ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വംശാവലി രേഖകളിൽ ചരിത്രനിവൃത്തികളുടെയും ഭാവിപ്രവചനങ്ങളുടെയും ശബ്ദം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ, ആ രേഖകളുടെ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സംഖ്യാത്മക ഗൂഢപ്രശ്നങ്ങൾ രണ്ടാം ശബ്ദം നൽകുന്നതിനാൽ, രഹസ്യങ്ങളുടെ അത്ഭുതസംഖ്യാകർത്താവായ പാൽമോണിയുടെ ശബ്ദവും അവയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ രണ്ടു ശബ്ദങ്ങളും, മനുഷ്യർ, സ്ഥലങ്ങൾ, വസ്തുക്കൾ എന്നിവയുടെ നാമങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ സകലവും സൃഷ്ടിക്കുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അത്ഭുതഭാഷാവിദഗ്ധന്റെ ശബ്ദമായ മറ്റൊരു മൂന്നാം ശബ്ദത്തോടുകൂടെ കേൾക്കപ്പെടുന്നു.

യോഹന്നാൻ തന്റെ പിന്നാലെ ഉണ്ടായിരുന്ന ശബ്ദത്തെ കാണുവാൻ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, അത് അനേകം ജലങ്ങളുടെ ശബ്ദംപോലെയായിരുന്നു; ദാനിയേലിന്നും അതേ ദർശനം ഉണ്ടായപ്പോൾ, അവന്റെ ശബ്ദം ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു. തിരുവെഴുത്തുകളുടെ ഉപരിതല സന്ദേശവും, ആ സന്ദേശത്തോടുകൂടെ കാണപ്പെടുന്ന പേരുകളും, സന്ദേശത്തിനുള്ളിലെ സംഖ്യീകരണവും ഒരു ഭാഗത്തിനുള്ളിൽ ഏകീകൃതമായ മൂന്ന് ശബ്ദങ്ങളാകുന്നു. നിങ്ങൾ മൂന്ന് ശബ്ദങ്ങളോടുകൂടിയ ഒരു വരി എടുത്ത് അതിന് സമാന്തരമായ മറ്റൊരു വരിയുടെ മീതെ സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, മൂന്ന് ശബ്ദങ്ങൾ അനേകം ശബ്ദങ്ങളാകുന്നു.

ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമുള്ള വംശാവലികളിൽ ചിലത് ഇസ്രായേലിന്റെ രാജാക്കന്മാരിൽ കാണപ്പെടുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യമായ ഇസ്രായേലിന്റെ ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാർ ആഹാബ്, യേസബേൽ, ഏലിയാവ് എന്നിവരോടുകൂടെ അവസാനിക്കുന്നു; അതുവഴി അവ സൺഡേ നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വടക്കൻ ഗോത്രങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരുടെ പരമ്പര സൺഡേ നിയമത്തിൽ ആരംഭിച്ച്, ദാനിയേൽ 12-ൽ മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിൽ എത്തി അവസാനിക്കുന്നു. യെഹൂദയുടെ ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാർ സൺഡേ നിയമത്തിൽ നിന്ന് മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുന്നതുവരെ ഉള്ള ചരിത്രത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു; അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാർ സൺഡേ നിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. രണ്ടു വംശാവലി പരമ്പരകൾ—ഇരുവർക്കും ഒരു ആൽഫാ ചരിത്രവും ഒരു ഒമേഗാ ചരിത്രവും ഉണ്ട്. ആൽഫാ ചരിത്രം 9/11 മുതൽ സൺഡേ നിയമം വരെയുള്ള കാലഘട്ടമാണ്; ഒമേഗാ കാലഘട്ടം സൺഡേ നിയമത്തിൽ നിന്ന് കൃപാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തോളം ഉള്ളതാണ്. ഇസ്രായേലിന്റെ ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാർ യെഹൂദയുടെ അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാർ യെഹൂദയുടെ ആദ്യത്തെ ഏഴ് രാജാക്കന്മാരോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.