യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലവോദിക്ക്യയിലെ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - സംഖ്യ ഇരുപത്തി മൂന്ന്

ഇരുപത്തിരണ്ടാം ലേഖനത്തിൽ ഞാൻ ഇങ്ങനെ എഴുതി: “അപ്പോൾ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ വംശാവലി ശേമിൽ നിന്ന് അബ്രാം വരെയുള്ള പത്ത് പേരുകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായം ബാബേൽ ഗോപുരത്തിന്റെ കഥയാണ്; എന്നാൽ അബ്രാഹാമിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ വംശാവലിയും കൂടിയാണ്. പതിനൊന്നാം അധ്യായം ദൈവവുമായി ത്രിവിധ നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടിരുന്ന ഒരു തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. മൂന്നാമത്തെയും അന്തിമത്തെയും ഘട്ടം ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ യിസ്ഹാക്കിന്റെ യാഗമായിരുന്നു. ‘പതിനൊന്ന്’ എന്ന അധ്യായം ആൽഫയായ ആരംഭവും ‘ഇരുപത്തിരണ്ട്’ എന്ന അധ്യായം ഒമേഗയായ അന്തവും ആകുന്നു. പേരുകളുടെ അർത്ഥത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുവാൻ ആവശ്യമായ വിശ്വാസം, അവന്റെ വചനത്തിന്റെ സംഖ്യാക്രമത്തിൽ അവന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുവാൻ ആവശ്യമായ വിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് യാതൊന്നും വ്യത്യസ്തമല്ല.”

പതിനൊന്നാം അധ്യായം കയീന്റെ നിയമത്തെയും ഹാബേലിന്റെ നിയമത്തെയും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ബാബേൽ ഗോപുരത്തിന്റെ പ്രവാചകസ്വഭാവഗുണങ്ങൾ ഒരു കൃത്രിമ നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന് നാം വർഷങ്ങളായി ആവർത്തിച്ച് കാണിച്ചുവരുന്നു. പ്രളയത്തിന് ശേഷം, പ്രളയത്തിന് മുമ്പ് ഏദെൻ വാതിൽക്കൽ ആരാധിച്ചിരുന്ന വ്യവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ഒരു വ്യവസ്ഥാമാറ്റം സംഭവിച്ചു; പ്രളയത്തിന് ശേഷം ആരാധന യാഗപീഠത്തിൽ ആയിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. യാഗപീഠത്തിന് നിർദിഷ്ടമായ വേദപുസ്തകാവശ്യകതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് സ്വാഭാവിക കല്ലുകളാൽ പണിയപ്പെട്ടിരിക്കണം; മനുഷ്യന്റെ കൊത്തലോ ഉളിക്കുത്തോ കല്ലിൽ ഉണ്ടായിരിക്കരുത്. അത് ഒരു കല്ലിൻ മീതെ മറ്റൊരു കല്ല് എന്ന രീതിയിൽ, ചാന്തൊന്നുമില്ലാതെ ആയിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

ഗോപുരത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം നിമ്രോദിന്റെ അനുയായികൾക്കു ഒരു നാമം ഉണ്ടാക്കുക എന്നതായിരുന്നു; ആ നാമം സ്വഭാവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഗോപുരത്തിൽ മനുഷ്യൻ സ്വയം രക്ഷിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും, തങ്ങളെത്തന്നെ ആകാശത്തിലെ ദേവന്മാരായി ഉയർത്തുന്നതും നാം കാണുന്നു. ഗോപുരം സ്വയം രക്ഷിക്കാനാകുമെന്നു കരുതുകയും, സ്വയം ഉയർത്തപ്പെടേണ്ടതാണെന്നു വിചാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സഭയുടെ പ്രതീകമാണ്; സങ്കീർത്തനം 83-ൽ പത്തു രാജാക്കന്മാർ ചെയ്യുന്നതുപോലെ, അവർ ഞായർനിയമത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ദുഷ്ടസഖ്യത്തിൽ പാപ്പാപ്രധാനനെ ഉയർത്തുമ്പോൾ.

നോഹാവിന്റെ പ്രളയത്താൽ ലോകം അപ്പോഴേക്കും നശിച്ചുപോയിരുന്നു; ജലപ്രളയത്തിന് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ലോകത്തിന്മേലുള്ള കൃപാകാലത്തിന്റെ സമാപ്തി ദൈവം പ്രഖ്യാപിച്ചതിന്റെ കാരണം മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകൾ നിരന്തരം ദുഷ്ടമായിത്തീർന്നിരുന്നതായിരുന്നു. ഐക്യത്തെക്കുറിച്ച് ബൈബിൾ വിവിധ രീതികളിൽ സംസാരിക്കുന്നു; അവയിൽ ഒന്ന് “കണ്ണോട് കണ്ണായി” കാണുന്നതാണ്. തമ്മിൽ ഒത്തുപോകാതെ രണ്ടുപേർ ഒരുമിച്ച് നടക്കുമോ?

നിമ്രോദിന്റെ രാജ്യത്തിന്മേലുള്ള ന്യായവിധിയിൽ ദൈവം ഭാഷ കലക്കിക്കളഞ്ഞപ്പോൾ, ആ കലക്കത്തിനു മുമ്പ് അവർ എല്ലാവരും ഏകത്വത്തിൽ ആയിരുന്നു എന്നു അതു സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ അവർ എല്ലാവരും ഒരേ സ്വഭാവക്കാരായിരുന്നു. ആ സ്വഭാവം മനുഷ്യപ്രവൃത്തികളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയിരുന്ന ഒരു മതമായിരുന്നു—അതേ അധ്യായത്തിൽ തന്നേ അബ്രാഹാമാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവർക്കു വിരുദ്ധമായി. നിമ്രോദിന്റെ കാലത്ത് ശേം ഒരു വിശ്വസ്താത്മാവായിരുന്നു. യഹോവയുടെ സന്നിധിയിൽ മഹാബലവാനായ കലാപകാരിയായ നിമ്രോദിനെ കൊന്നത് ശേം തന്നെയാണെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ചരിത്രകാരന്മാരുടെ ആശയങ്ങളില്ലാതെയും ഈ കാര്യം നിലനിൽക്കുന്നു; കാരണം ശേം ഒരു നിയമപുരുഷനാണ്. അവൻ തന്റെ രക്തവംശം ഒരു നിയമപുരുഷനായ നോഹയിലേക്കു പിന്തുടരുന്നു; നോഹ തന്റെ രക്തവംശം മറ്റൊരു നിയമപുരുഷനായ സേഥിലേക്കു പിന്തുടരുന്നു; സേഥ്, ആദാമിന്റെ നേരിട്ടുള്ള സന്തതിയായിരുന്ന മറ്റൊരു നിയമപുരുഷനായ തന്റെ സഹോദരൻ ഹാബേലിന്റെ പകരക്കാരനായി നിയമചരിത്രത്തിലേക്കു വന്നവനായിരുന്നു.

ഉല്പത്തി പതിനൊന്നാം അധ്യായം ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനും ഇടയിലുള്ള മഹാവിവാദമാണ്; അതു ജീവന്റെ നിയമത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെ നിയമത്തിന്റെയും സന്ദർഭത്തിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. നിമ്രോദ് യഹോവയുടെ സന്നിധിയിൽ മഹാവേട്ടക്കാരനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ അനേകം അനുയായികളെ ഉള്ള ഒരു സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഷേമിലൂടെ അബ്രാം വളരെ കുറച്ച് അനുയായികളേ ഉള്ള ഒരു സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നിമ്രോദ് തന്റെ ഗോപുരം പണിയുമ്പോൾ ഷേം നിയമത്തിന്റെ മനുഷ്യനായിരുന്നു; എന്നാൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആ രണ്ടു നിയമങ്ങൾ ഷേമിനാലും നിമ്രോദിനാലും അല്ല, നിമ്രോദിനാലും അബ്രാഹാമിനാലുമാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. പൗൽ ഈ പ്രവചനനിയമത്തെ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

മെൽക്കിസെദെക്കിന്റെ വിഷയത്തിൽ വർത്തമാനസത്യത്തിന്റെ വലിയൊരു അംശമുണ്ട്; എന്നാൽ ഞാൻ വെറും ഇത്രയേ സൂചിപ്പിക്കുന്നുള്ളൂ: ദൈവം മനുഷ്യരോടു ചെയ്തിരിക്കുന്ന നിയമത്തിന്റെ പ്രവാചകപരമായ രേഖയിൽ ഒരു വഴിക്കുറിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന തിരുവെഴുത്തുസാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്ന, പ്രചോദിത സാക്ഷ്യത്തിലെ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളുമായ നിയമജനങ്ങളുടെ പ്രവാചകപരമായ സവിശേഷതകളെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് നേരിട്ടുതന്നെ ഉപദേശിക്കുന്നു. സീനായിയിൽ ലേവ്യപൗരോഹിത്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പും, അതിനാൽ ലേവ്യപൗരോഹിത്യം ഉണ്ടായതിനു നാലുനൂറിലധികം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പും ജീവിച്ചിരുന്ന മെൽക്കിസെദെക്ക്, ലേവിയിൽ നിന്നു ദശാംശം സ്വീകരിച്ചിരുന്നുവെന്ന് പൗലോസ് ഉപദേശിക്കുന്നു. ലേവ്യപൗരോഹിത്യത്തിൽ ഉൾപ്പെടേണ്ടതിന്ന്, താൻ ലേവിയുടെ രക്തവംശപരമ്പരയിൽപ്പെട്ടവനാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ലേവ്യനായിരിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. മെൽക്കിസെദെക്കിന് തന്റെ വംശപരമ്പര ലേവിയുടെ നിരയിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്ന് കാണിക്കാനായിരുന്നില്ല; കാരണം ലേവി ഇനിയും ജനിച്ചിരുന്നില്ല.

ആദാമിനോടും ഹവ്വയോടും ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രവചനരേഖ യഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ട് നിയമങ്ങളാണ്. ആദ്യത്തേത് ലളിതമായ ഒരു പരീക്ഷയോടുകൂടിയ ജീവന്റെ നിയമമായിരുന്നു. വീഴ്ചയും പരാജയപ്പെട്ട ആ പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞ്, അടുത്ത നിയമത്തിൽ വസ്ത്രധാരണത്തിനായി ഒരു ആട്ടിൻകുട്ടിയുടെ രക്തം ഉൾപ്പെട്ടു. തുടർന്ന്, മഴവില്ല്, നോഹ, യാഗപീഠാരാധന എന്നിവയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യജാതിയോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ നിയമം ഉണ്ടായി. പിന്നെ ഉല്പത്തി പതിനൊന്നിൽ, എബ്രായർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ജനതയോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ നിയമം ആരംഭിച്ചു. ആ കഥകളിലെ ഓരോന്നിലും ബൈബിളിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ നിയമത്തിലെ പുരുഷന്മാരോ സ്ത്രീകളോ ആകുന്നു.

ഉല്പത്തി പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനത്തോടുള്ള ജീവന്റെ നിയമത്തിന്റെ ആരംഭം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; വെട്ടിമിനുക്കാത്ത കല്ലുകളും ചുണ്ണാമ്പില്ലായ്മയും കൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട യാഗപീഠത്തിന്റെ വ്യാജപ്രതിയായി ഇഷ്ടികകളും ചുണ്ണാമ്പും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മരണനിയമം നിമ്രോദ് സ്ഥാപിക്കുന്ന അതേ സ്ഥലത്തുതന്നെ അതു അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. യാഗപീഠം ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്ന് സഹോദരി വൈറ്റ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് വ്യാജമതമായ നിമ്രോദിന്റെ മതം ഒരു വ്യാജ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

മറ്റു സത്യങ്ങളോടൊപ്പം, ഉല്പത്തി പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ നിന്ന് പ്രവാചകപരമായി ഉൾക്കൊള്ളപ്പെടുന്ന പാഠങ്ങളിൽ ഒന്ന് ഇതാണ്: അത് ഒരു പ്രവാചകീയ രേഖയുടെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നോഹയുടെ പ്രളയം ഒരു പ്രവാചകീയ വേർതിരിവിനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. നോഹ പെട്ടകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ ഒരു പുതിയ ആരാധനാരീതി ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; ആരാധനാരീതി എപ്പോഴും രണ്ട് വർഗ്ഗക്കാരായ ആരാധകരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; കയീനും ഹാബേലും സംബന്ധിച്ച ചരിത്രത്തിൽ ഇത് വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഉല്പത്തി പതിനൊന്ന് ഒരു പുതിയ ലോകമാണ്; അതിലെ ആരംഭചരിത്രം അവസാനകാലചരിത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനകഥയായി മാറുന്നു; അങ്ങനെ ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യദിന നിയമജനങ്ങൾ ഞായറാഴ്ചാനിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് ബാബേലിൽ നിന്ന് പതിനൊന്നാം മണിക്കൂറിലെ പ്രവർത്തകരെ വിളിച്ചുപുറത്താക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ചാനിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് നിമ്രോദ് പാപപുരുഷനാകുന്നു; അതേ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് ശേം, അതായത് അബ്രാഹാം, ദൈവപുരുഷനാകുന്നു. ഉല്പത്തി പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ചിതറിപ്പോക്കും ഭാഷകളുടെ ആശയക്കുഴപ്പവും നോഹ പെട്ടകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നതിനു ശേഷം അധികം താമസിയാതെ ആരംഭിച്ചു. പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ പ്രമേയം രണ്ട് നിയമങ്ങളാണ്; അബ്രാഹാമിക നിയമത്തിന്റെ മൂന്നാം പടി ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് ആ കഥ അതിന്റെ പരിസമാപ്തിയിലെത്തുന്നത്.

അധ്യായം പതിനൊന്ന്, അധ്യായം ഇരുപത്തിരണ്ടിൽ ഒമേഗാ ചരിത്രത്തിലെത്തുന്ന അബ്രാഹാമിന്റെ വംശരേഖയുടെ ആൽഫാ ചരിത്രമാണ്. നിമ്രോദിന്റെ ബാബേൽ സംബന്ധിച്ചാരംഭകഥയും യിസ്ഹാക്കിന്റെ അർപ്പണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവസാനകഥയും ഇരുവരും മനുഷ്യരാശിയിന്മേലുള്ള അന്തിമ ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ രേഖ നിമ്രോദിന്റെ ഗോപുരത്തിൽ ആരംഭിച്ചു, യിസ്ഹാക്കിന്റെ അർപ്പണത്തോളം നീളുന്നു; ആ രേഖയുടെ പര്യവസാനം പരസ്പരം വിരുദ്ധമായ രണ്ടു അർപ്പണങ്ങളിലാകുന്നു. നിമ്രോദിന്റെ അർപ്പണം ദൈവത്തിന്റെ നിർവാഹക ന്യായവിധിയെ സ്വീകരിക്കുന്നു; അബ്രാഹാമിന്റെ ന്യായവിധി ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നു. നിമ്രോദ് അധ്യായം പതിനൊന്നിന്റെ ആൽഫാവും അബ്രാഹാം അധ്യായം ഇരുപത്തിരണ്ടിന്റെ ഒമേഗാവും ആകുന്നു. എബ്രായ അക്ഷരമാലപ്രകാരം കുറഞ്ഞത് ഇരുപത്തിരണ്ടിരട്ടിയെങ്കിലും ഒമേഗാ എപ്പോഴും മഹത്തരമാണ്; ഭാഷകളെ കലക്കി ജാതികളെ ദേശദേശങ്ങളിലേക്കു ചിതറിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നതിൽ പ്രകടമായ ശക്തിയെക്കാൾ വളരെ അതിക്രമമായി ക്രൂശിന്റെ ശക്തി പ്രകടമായി. നിമ്രോദിന്റെ ഗോപുരം 9/11-ലെ ട്വിൻ ടവേഴ്സിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; യിസ്ഹാക്കിന്റെ അർപ്പണം സൺഡേ ലോയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനവുമായി ഉള്ള നിയമത്തിന്റെ രേഖ പതിനൊന്ന് എന്ന സംഖ്യയുടെ പ്രതീകത്തോടെ ആരംഭിച്ച് ഇരുപത്തിരണ്ട് എന്ന പ്രതീകത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു. നിമ്രോദിന്റെ ആൽഫാ ചരിത്രത്തിലും അബ്രാഹാമിന്റെ ഒമേഗാ ചരിത്രത്തിലും, പരീക്ഷണക്കാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ ആ രേഖ അവസാനിക്കുന്നു. നിമ്രോദിന്റെയും അബ്രാഹാമിന്റെയും ചരിത്രം തന്നേ ബൈബിളിന്റെ ആദ്യ പുസ്തകത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു മാത്രമല്ല, നോഹയുടെ പ്രളയത്തിന്റെ അതിവിശേഷമായി സമീപകാല നാശത്തിൽ നിന്നുള്ള അവശിഷ്ടങ്ങളെ ശേഖരിക്കുന്ന പശ്ചാത്തലത്തിനുള്ളിലും അത് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബൈബിളിന്റെ ആദ്യ പുസ്തകത്തിൽ, രണ്ടു നിയമങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടാന്തം രണ്ടു സാക്ഷികളെ നൽകുന്നു; അവ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ രേഖയിൽ നിന്ന് ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം വരെയുള്ള പരിധിയിൽ പരീക്ഷണക്കാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഉല്പത്തി 11–22 എന്ന ഗ്രന്ഥഭാഗത്തിന്റെ ആൽഫായിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നതുപോലെ നിമ്രോദ് ഇനിയും അന്യായനും അശുദ്ധനും ആകുന്നു; അബ്രാഹാം ഇനിയും നീതിമാനും വിശുദ്ധനും ആകുന്നു; അതുപോലെ തന്നെയാണ് വെളിപ്പാട് 22:11 എന്ന ഒമേഗായിലും. പരീക്ഷണക്കാലം അവസാനിക്കാനിരിക്കെ, ഈ പുസ്തകത്തിലെ പ്രവചനവചനങ്ങളെ മുദ്രവെക്കരുതെന്നൊരു പ്രഖ്യാപനം 10-ആം വാക്യത്തിൽ നടത്തപ്പെടുന്നു. പരീക്ഷണക്കാലം അവസാനിക്കാനിരിക്കെ തന്നെയുള്ള അടുത്ത വാക്യത്തിൽ, മുദ്രനീക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു പ്രവചനം വെളിപ്പാടിൽ ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതാണ്. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിന് രണ്ട് വാക്യങ്ങൾക്കുശേഷം, ആ പ്രവചനത്തിന്റെ മുദ്രനീക്കുന്നതിനുള്ള താക്കോൽ ക്രിസ്തു നൽകുന്നു.

ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം മുഴുവൻ ബൈബിളിന്റെയും ഒമേഗാ അധ്യായമാണ്; മുദ്രയിട്ട് അടച്ചിരിക്കുന്ന വെളിപ്പാടിലെ പ്രവചനം തുറക്കുന്നതിനുള്ള താക്കോലും അതുതന്നെയാണ്—വെളിപ്പാട് ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ ക്രിസ്തു മറ്റെല്ലാറ്റിനുമുപരി തിരിച്ചറിയിച്ച സിദ്ധാന്തം. ഒന്നാം അധ്യായം എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യ അക്ഷരത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്, ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം അവസാനത്തേതിനോടും. ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഒമ്പതാം മുതൽ പതിനൊന്നാം വാക്യങ്ങൾ വരെ യോഹന്നാൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുകയും ക്രിസ്തുവിനെ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ യോഹന്നാൻ പത്‌മൊസിലാണ്; എന്നാൽ പന്ത്രണ്ടാം വാക്യത്തിൽ അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു, അതിനുശേഷം അവൻ സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലാണ്. അതിനാൽ, 9/11-ാം വാക്യങ്ങളിൽ, യോഹന്നാന്റെ സാക്ഷ്യം നാം കാണുന്നു; അവിടെ യേശുവിനെ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു; എട്ടാം വാക്യത്തിൽ യേശു ഇതിനകം തന്നെയാണ് സ്വയം അങ്ങനെ തിരിച്ചറിയിച്ചിരിക്കുന്നത്:

എട്ടാം വചനത്തിൽ, ക്രിസ്തു തന്റെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞത് താൻ കേട്ടതുപോലെ യോഹന്നാൻ എഴുതുകയാണ്. ഒൻപതാം വചനത്തിൽ നിന്ന് പതിനൊന്നാം വചനം വരെ, യോഹന്നാൻ തന്റെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. അതിലൂടെ ആദ്യത്തെ പതിനൊന്ന് വചനങ്ങളിൽ ക്രിസ്തുവിനെ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന രണ്ട് സാക്ഷികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒൻപതാം വചനത്തിൽ നിന്ന് പതിനൊന്നാം വചനം വരെ സ്വതന്ത്രമായൊരു ചിന്താഘടകത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മുഴുവൻ അധ്യായത്തോടും ബന്ധമുള്ളതായിരുന്നാലും, ഈ വചനങ്ങളിൽ യോഹന്നാൻ തന്റെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്; എന്നാൽ നാലാം വചനത്തിൽ നിന്ന് എട്ടാം വചനം വരെ, യോഹന്നാൻ ദൈവത്വത്തിന്റെ പേരിൽ അവന്റെ സഭകളോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. നാലാം വചനം ഒരു ചിന്താഘടകത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു; അതിന്റെ അവസാനം എട്ടാം വചനത്തിലാണ്. വരുവാനിരിക്കുന്നവനും ആയിരുന്നവനും ആകുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ആരംഭപരമായ സവിശേഷതകൾ നാലാം വചനത്തിൽ തിരിച്ചറിയിക്കപ്പെടുകയും പിന്നെ വീണ്ടും എട്ടാം വചനത്തിൽ തിരിച്ചറിയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ഇത് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു.

ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങൾ, പരീക്ഷാകാലം അടയുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് മുദ്രവിയോഗം ചെയ്യപ്പെടുന്ന യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് അവതരിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം മൂന്നാം വാക്യം, “കാലം അടുത്തിരിക്കുന്നു” എന്നു പറയുന്നു. “കാലം അടുത്തിരിക്കുന്നു” എന്നത് ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ പത്താം വാക്യത്തിലുള്ള അതേ പ്രസ്താവനയാണ്; അവിടെ, “കാലം അടുത്തിരിക്കുന്നു; ആകയാൽ ഈ പുസ്തകത്തിലെ പ്രവചനവചനങ്ങളെ മുദ്രയിടരുത്” എന്നു പറയുന്നു. മുദ്രവിയോഗം ചെയ്യപ്പെടുന്ന പ്രവചനം യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടാണ്.

നാലാം വാക്യം മുദ്രവിച്ഛേദനം ആരംഭിക്കുന്നു; അതും “ഞാൻ യോഹന്നാൻ” എന്ന യോഹന്നാന്റെ സാക്ഷ്യത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; തുടർന്ന് എട്ടാം വാക്യത്തിൽ ക്രിസ്തുവാണ് സ്വയം താനെയെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. ഈ അഞ്ച് വാക്യങ്ങളിൽ ആദ്യഭാഗത്ത് ഒരു മാനുഷിക സാക്ഷിയും അവസാനത്തിൽ ഒരു ദൈവിക സാക്ഷിയും ഉണ്ട്. നാലാം വാക്യം സ്വർഗ്ഗീയ പിതാവിനെ “ഉള്ളവനും ഉണ്ടായിരുന്നതും വരുവാനിരിക്കുന്നവനും” എന്നവനായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. എട്ടാം വാക്യം ക്രിസ്തുവിനെ “ഉള്ളവനും ഉണ്ടായിരുന്നതും വരുവാനിരിക്കുന്നവനും” എന്നവനായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടിന്റെ മുദ്ര അഴിക്കുന്നതിന്റെ താക്കോൽ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തമാണ്. ആദിയും അന്തവും ആയിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തു, ഭൂതകാലത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെയും ഭാവിയിൽ വരാനിരിക്കുന്നവനായിരിക്കുന്നതുപോലെയും, വർത്തമാനത്തിലും നിലനിൽക്കുന്നു. യേശുവും പിതാവും രണ്ടുപേരും “ഇരുന്നവനും ഇരിക്കുന്നവനും വരുവാനുള്ളവനും” ആയ ദൈവം ആണെന്ന സത്യം, ക്രിസ്തുവിനെ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയി അവതരിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു അവതരണമാണ്. അവൻ ആൽഫയും ഒമേഗയും, ആദ്യനും അന്ത്യനും, ആരംഭവും അവസാനവും ആകുന്നു; അവൻ ആദിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു, അവസാനത്തിലും ഉണ്ടായിരിക്കും. കൈസര്യാ ഫിലിപ്പിയിൽ സഭയ്ക്കു നല്കപ്പെട്ട രാജ്യത്തിന്റെ “താക്കോലുകൾ” തന്നെയാണ് യെശയ്യാവു 22:22-ൽ ഏല്യാക്കീമിന്റെ ചുമലിന്മേൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന “താക്കോൽ” എന്നും ആകുന്നത്. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ ആൽഫ ഒന്നാം അധ്യായവും ഒമേഗ ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായവും ആകയാൽ, വെളിപ്പാട് ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അധ്യായങ്ങളിൽ മുഴുവൻ എബ്രായ അക്ഷരമാലയെയും നാം കണ്ടെത്തുന്നു. പതിമൂന്നാം അധ്യായം യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ കലാപത്തെയും അതിനുശേഷം ലോകത്തിന്റെയും കലാപത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒന്നാം അധ്യായം ക്രിസ്തുവിനെ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയി അവതരിപ്പിക്കുന്നു; ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം അതേ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു, എന്നാൽ ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മുദ്ര അഴിച്ചുതുറക്കലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രീതിയിൽ. ഒന്നാം, പതിമൂന്നാം, ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായങ്ങൾ ചേർന്ന് “സത്യം” എന്ന പദം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന മൂന്ന് എബ്രായ അക്ഷരങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

മത്തായിയുടെ ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ യേശു ഫരിസേയർക്കും സദ്ദൂക്യർക്കും നേരെ എട്ട് കഷ്ടങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ അവസാന വചനത്തിൽ, വാദപ്രിയരായ യെഹൂദന്മാരോടുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ സംവാദം ദാവീദിന്റെ ഗൂഢപ്രശ്നത്തിൽ അവസാനിച്ചു; അൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തം നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയാൽ മാത്രമേ ആ ഗൂഢപ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനാകൂ.

ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിന്റെ സമാപനം നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു അടയാളക്കല്ലിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. യിരെമ്യാവും ഈ സത്യരേഖയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു:

പുരാതന യിസ്രായേലിനുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കരുതെന്ന് യിരെമ്യാവിനോട് കല്പിക്കപ്പെട്ടു; കാരണം, ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ കാണുന്ന കുറ്റംപറയുന്ന യെഹൂദന്മാരെപ്പോലെ തന്നേ അവർ മടങ്ങിവരാനാവാത്ത ഒരു നിലയിലെത്തിയിരുന്നു. ഉടമ്പടിയിലുള്ള മനുഷ്യനായ മോശെ, തിരഞ്ഞെടുത്ത ഉടമ്പടിജനത്തെ നശിപ്പിക്കുമെന്ന ദൈവത്തിന്റെ തീരുമാനത്തെ നേരിട്ടപ്പോൾ, പ്രാർത്ഥനയാൽ മദ്ധ്യസ്ഥത വഹിച്ചു. ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ, അതേ ഉടമ്പടിജനത്തിന്നുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കരുതെന്ന് യിരെമ്യാവിനോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ശീലോവിന്റെ പ്രവാചകചരിത്രം, ഒരു വചനത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നതുപോലെ, പാപം വീണ്ടെടുപ്പില്ലാത്ത ഒരു നിലയിലെത്തുമ്പോൾ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു ഉടമ്പടിജനത്തെ നിരസിക്കുന്നതിന്റെ “വരിക്കു മേൽ വരി” എന്ന തെളിവായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

ഉടമ്പടി ചരിത്രത്തിൽ ദൈവം തന്റെ ഉടമ്പടി-ബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കുന്ന ഘട്ടം ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട വഴിക്കുറിയാണ്. പത്താമത്തെ പരീക്ഷയെ അടയാളപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് യോശുവയുടെയും കാലേബിന്റെയും റിപ്പോർട്ട് തള്ളിക്കളഞ്ഞത് അതിന്റെ മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ്. ഏതാനും അധ്യായങ്ങൾക്കു ശേഷം ഈ ജനത്തിനുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കരുതെന്ന് യിരെമ്യാവിനോടും പറയപ്പെടുന്നു.

ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ, ശിലോഹിന്റെ പ്രതീകാത്മകതയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ ഞായറാഴ്ചനിയമസമയത്തെ ലാവൊദിക്യരുടെ ഛർദ്ദിച്ചുകളയൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്നു; അതിലൂടെ അവൻ സമീപഭാവിയിൽ “ചെയ്യുവാൻ ഇരിക്കുന്നതു” എന്തെന്നത് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, പ്രാർത്ഥിക്കരുതെന്ന ആജ്ഞ, ഞായർനിയമത്തെ തുടർന്ന് വരുന്ന കഷ്ടകാലത്തിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ ലവോദിക്യരെ കീഴടക്കുന്ന ഭയത്തെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്. അവർ അനുഭവിക്കുന്ന ആ ഭയം, അവർ നിയമത്തെ നിരസിച്ച ചരിത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു.

ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിൽ ഉൾപ്പെടേണ്ട അഭ്യർഥികളുടെ പുനരുത്ഥാനം വെളിപ്പാട് 11:11-ൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അവരുടെ അന്തിമ സമാഹരണം യെശയ്യാവ് 11:11-ൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; സർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവരുടെ ബാഹ്യ നിര ദാനീയേൽ 11:11-ൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; കളയുടെ നേരെയുള്ള ഞായറാഴ്ച നിയമവിധി യെഹെസ്കേൽ 11:11-ൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; മൂഢകന്യകമാരുടെ മേൽ വരുന്ന ശിക്ഷയും ഭയവും യിരെമ്യാവ് 11:11-ൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

ഈ ജനത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കരുതെന്ന കല്പന മത്തായി അധ്യായം ഇരുപത്തിരണ്ടിന്റെ അവസാന വാക്യങ്ങളിലെ വഴിക്കല്ലാകുന്നു; അധ്യായം ഇരുപത്തിമൂന്ന് അഡ്വെന്റിസത്തിന്മേൽ എട്ട് അയ്യോകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അധ്യായം ഇരുപത്തിമൂന്ന് ഒക്ടോബർ 22, 1844 ആകാം, അല്ലെങ്കിൽ ഞായറാഴ്ചാ നിയമം ആകാം. ആ വഴിക്കല്ലുകളിലേതും വിവാഹത്തിന്റെ ഒരു നിവൃത്തിയാണ്; വിവാഹം ഒരേ ദേഹമായി ഒന്നുചേരുന്ന വധുവിനും ഭർത്താവിനും ഇടയിലുള്ളതാണ്. വിവാഹത്തിന്റെ സമാപനം പ്രായശ്ചിത്തത്തെ, അഥവാ “at-one-ment” നെ, പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; അവൻ ആണിനെയും പെണ്ണിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. അവരുടെ സന്തതി പുരുഷനിൽ നിന്നുള്ള ഇരുപത്തിമൂന്ന് ക്രോമോസോമുകളും സ്ത്രീയിൽ നിന്നുള്ള ഇരുപത്തിമൂന്ന് ക്രോമോസോമുകളും കൊണ്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. അവയുടെ നാല്പത്തിയാറ് ക്രോമോസോമുകൾ ഒന്നിച്ച് ആലയത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. ഓരോ വ്യക്തിയും ഒരു ആലയമാണ്; “നിങ്ങൾ കർത്താവിന്റെ ആലയമെന്നു അറിയുന്നില്ലയോ?”

രണ്ടുപേർ ഒന്നാകുമ്പോൾ വിവാഹത്തിന്റെ പര്യവസാനം സംഭവിക്കുന്നത്, ഇരുപത്തിമൂന്നിന്റെ രണ്ട് മന്ദിരങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് നാൽപ്പത്താറിന്റെ ഒരു മന്ദിരമാകുന്നതിലാണ്. മന്ദിരം പണിയുന്നവൻ ക്രിസ്തുവാണ്; തന്റെ പുരുഷമന്ദിരത്തോടു ചേർക്കപ്പെടേണ്ട സ്ത്രീമന്ദിരമായി തന്നെയാണ് അവൻ തന്റെ സഭയെ പണിയുന്നത്. മനുഷ്യ മന്ദിരം ദൈവത്തിന്റെ മന്ദിരത്തിലെ അതിപവിത്രസ്ഥാനത്ത് ദൈവികതയോടു ചേർക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് ആ ഐക്യം സംഭവിക്കുന്നത്. “ഇരുപത്തിമൂന്ന്” എന്നത് ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിന്റെ പ്രതീകമാണ്; ആ പ്രവൃത്തി ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷ പ്രവചനത്തിന്റെ അവസാനം ആരംഭിച്ചു. മത്തായി ഇരുപത്തിമൂന്ന്, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ കള്ളപ്രതിയായി നിൽക്കുന്ന ലാവൊദിക്യക്കാരായ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്കെതിരായ വിധിപ്രഖ്യാപനമാണ്.

ഒരുലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ഏഴിൽനിന്നുള്ള എട്ടാമത്തവരാണ്; അവർ എട്ടാം ദിവസം ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കപ്പെടുന്നവരുമാണ്; അവർ നോഹയുടെ പെട്ടകത്തിലുള്ള എട്ട് ആത്മാക്കളുമാണ്; അവർ സേത്തിന്റെ എട്ട് സന്തതികളുമാണ്; അവരുടെ നെറ്റികളിലുള്ള മുദ്ര എട്ടാം ദിവസം നിർവഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന പരിച്ഛേദനയാൽ മുൻസൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവർ എട്ടാം ദിവസം ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെടുന്ന പുരോഹിതന്മാരാണ്; ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന്മേൽ ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന എട്ട് അയ്യോകൾ വ്യാജ എട്ടിന്മേലുള്ള ഒരു പ്രഖ്യാപനമാണ്.

മൂഢകന്യകമാരിന്മേലുള്ള അയ്യോപ്രഖ്യാപനത്തിന് മുമ്പായി ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാന വാക്യത്തിൽ ദൈവജനത്തിന്റെ മുദ്രയിടൽ വരുന്നു. ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിലെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; കാരണം പഴയ നിയമത്തിന്റെ ആദ്യ പുസ്തകം പുതിയ നിയമത്തിന്റെ ആദ്യ പുസ്തകത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്. പന്ത്രണ്ടു അധ്യായങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മത്തായി പതിനൊന്നാം അധ്യായം മുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം വരെയുള്ള പ്രവാചക രേഖയുടെ മദ്ധ്യബിന്ദുവിൽ, ആ പന്ത്രണ്ടിൽ ആറാമത്തേതായ പതിനാറാം അധ്യായത്തിലാണ് ശിമോൻ ബർയോനയുടെ പേര് പത്രൊസ് എന്നു മാറ്റപ്പെട്ടത്.

മത്തായി പതിനൊന്ന് മുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ട് വരെ 459 വാക്യങ്ങളുണ്ട്. അതിലെ മദ്ധ്യവാക്യം പതിനാറാം അധ്യായത്തിലെ പതിനേഴാം വാക്യമാകുന്നു; എന്നാൽ ആ വാക്യത്തെ പതിനെട്ടും പത്തൊൻപതും വാക്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല, കാരണം അവ ഒരേയൊരു പ്രസ്താവനയാണ്.

പതിനൊന്നാം അധ്യായം മുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം വരെ ഉള്ള ഭാഗത്തിന്റെ അത്യന്തം കേന്ദ്രത്തിൽ ക്രിസ്തീയതയുടെ അടിസ്ഥാന ഉടമ്പടി-പ്രസ്താവന നിലകൊള്ളുന്നു. ആ പ്രസ്താവനയിൽ ശിമോന്റെ പേര് പത്രോസ് എന്നു മാറ്റപ്പെടുന്നു; ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലെ ഓരോ അക്ഷരത്തിനും ഉള്ള സംഖ്യാത്മക സ്ഥാനമൂല്യം പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ—ഉദാഹരണത്തിന് “a” ഒന്ന്, “z” ഇരുപത്താറ്—“p” 16 ആണെന്നും, “e” 5 ആണെന്നും, “t” 20 ആണെന്നും, മറ്റൊരു “e” 5 ആണെന്നും, “r” 18 ആണെന്നും നിങ്ങൾ കാണും. 16 X 5 X 20 X 5 X 18 ഗുണിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ഫലം 144,000 ആകുന്നു; ഉടമ്പടി-ബന്ധത്തിന്റെ പ്രതീകമായ പത്രോസിന്റെ പേര് മാറ്റപ്പെട്ടതിനുള്ള പരാമർശം 16-ാം അധ്യായം 18-ാം വാക്യത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു; പത്രോസ് എന്ന പേരിലെ ആദ്യ അക്ഷരം 16 എന്ന സംഖ്യയും അവസാന അക്ഷരം 18 എന്ന സംഖ്യയും ആകുന്നു. ഇതെല്ലാം പതിനൊന്നിന്റെ പ്രതീകത്തോടെ ആരംഭിച്ച് ഇരുപത്തിരണ്ടിന്റെ പ്രതീകത്തോടെ അവസാനിക്കുന്ന പന്ത്രണ്ട് അധ്യായങ്ങളുടെ മദ്ധ്യത്തിലാണ്.

ആ വരി ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായം മുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം വരെയും കാണപ്പെടുന്നു; ആ വരിയിൽ 305 വാക്യങ്ങൾ ഉള്ളതിനാൽ, പതിനേഴാം അധ്യായം പതിനൊന്നാം വാക്യം ആ വരിയുടെ കേന്ദ്രമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. പഴയ നിയമത്തിലെ ആദ്യ പുസ്തകത്തിന്റെ ഈ പന്ത്രണ്ട് അധ്യായങ്ങളുടെ വരി അബ്രാഹാമുമായുള്ള നിയമത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതുപോലെതന്നെ, പുതിയ നിയമത്തിലെ ആദ്യ പുസ്തകത്തിന്റെ അതേ അധ്യായങ്ങളിൽ ഒമേഗാ വരിയെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ആൽഫാ വരിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മത്തായിയിൽ ഉള്ള ഒമേഗാ വരിയുടെ കേന്ദ്രം, ഞായറാഴ്ച നിയമകാലത്ത് ഉയർത്തിക്കാട്ടപ്പെടുന്ന നിയമത്തിന്റെ അടയാളമായ ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ നിയമബന്ധത്തിന്റെ ഉന്നതബിന്ദുവാണ്. ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിലെ ആ വരിയുടെ കേന്ദ്രവാക്യം, കേന്ദ്രവാക്യം മാത്രമല്ല, അബ്രാഹാമുമായുള്ള ത്രിതല നിയമത്തിലെ രണ്ടാമത്തേതോ മദ്ധ്യസ്ഥമോ ആയ പടിയെയും, അതുപോലെ തന്നേ നിയമത്തിന്റെ അടയാളത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ഈ കാര്യങ്ങൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടർന്നു പരിഗണിക്കും.