The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

യോവേലിന്റെ നാല് തലമുറകൾ 1863 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെയുള്ള കാലയളവിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന് സംഭവിക്കുന്ന ക്രമാനുഗതമായ നാശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നാല് എന്ന സംഖ്യ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ നാല് ഗുണങ്ങളെയും പ്രതീകീകരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ കെരൂബുകൾക്ക് നാല് മുഖരൂപങ്ങളുണ്ട്; ആ രൂപങ്ങൾ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ ചുറ്റി പാളയമിറങ്ങിയിരുന്ന പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ നാലു വിഭാഗങ്ങളോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. അവ നാല് സുവിശേഷങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

അവരുടെ മുഖങ്ങളുടെ സാദൃശ്യത്തെക്കുറിച്ചാകുമ്പോൾ, അവർക്കു നാലുപേർക്കും ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖം ഉണ്ടായിരുന്നു; വലതുവശത്ത് ഒരു സിംഹത്തിന്റെ മുഖവും ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർക്കു നാലുപേർക്കും ഇടതുവശത്ത് ഒരു കാളയുടെ മുഖവും ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർക്കു നാലുപേർക്കും ഒരു കഴുകന്റെ മുഖവും ഉണ്ടായിരുന്നു. യെഹെസ്കേൽ 1:10.

And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

ആദ്യത്തെ മൃഗം സിംഹത്തോടു സദൃശമായിരുന്നു; രണ്ടാമത്തെ മൃഗം കിടാവിനോടു സദൃശമായിരുന്നു; മൂന്നാമത്തെ മൃഗത്തിന് മനുഷ്യനെപ്പോലെ ഒരു മുഖം ഉണ്ടായിരുന്നു; നാലാമത്തെ മൃഗം പറക്കുന്ന കഴുകനെപ്പോലെ ആയിരുന്നു. വെളിപ്പാട് 4:7.

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

ബൈബിൾ (സംഖ്യാപുസ്തകം 2) ലേവിയെ ഒഴിവാക്കി—അവൻ സമാഗമനക്കുടാരത്തെ ചുറ്റി ഉടൻ തന്നെയുള്ള സ്ഥാനത്ത് പാളയമിട്ടിരുന്നതിനാൽ—പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ ഓരോന്നിലും മൂന്ന് ഗോത്രങ്ങൾ വീതമുള്ള നാല് പാളയങ്ങളായി ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായി വിവരിക്കുന്നു. ഇവ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ ചുറ്റി നാലു ദിക്കുകളിലായി സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്നതും, ഓരോന്നും ഒരു ധ്വജത്തിന്റെ കീഴിലായിരുന്നതും ആകുന്നു; അതായത് ഒരു പതാകയോ ചിഹ്നമോ. ഈ ക്രമീകരണം ഒരു പ്രതീകാത്മക സാദൃശ്യം സൃഷ്ടിച്ചു; അതിൽ ഭൂമിയിലെ പാളയം കെരൂബുകൾ കാക്കുന്ന സ്വർഗീയ സിംഹാസനത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

യേഹൂദാ വിശുദ്ധാലയത്തിന്റെ പ്രവേശനത്തിൽ ഉദയസൂര്യനെ അഭിമുഖമായി കിഴക്കോട്ടായിരുന്നു. യേഹൂദായുടെ പതാക ഒരു സിംഹമായിരുന്നു; കാരണം അത് യേഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യേഹൂദയോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ യിസ്സാഖാറും സെബൂലൂനും ആയിരുന്നു. യോഹന്നാന്റെ ദർശനത്തിൽ ആദ്യ ജീവി സിംഹത്തിനെപ്പോലെയായിരുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ യെഹെസ്കേലിന്റെ കെരൂബുകൾക്കും സിംഹത്തിന്റെ മുഖം ഉണ്ടായിരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ പ്രതീകമായ രൂബേൻ ശിമെയോനും ഗാദും കൂടെ തെക്കുവശത്തായിരുന്നു. പടിഞ്ഞാറ് ബെന്യാമീനും മനശ്ശെയും കൂടെ കാളയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട എഫ്രയീം ഉണ്ടായിരുന്നു. വടക്കുവശത്ത് കഴുകനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ദാൻ, ആശേറും നഫ്താലിയും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വർഗീയ വിശുദ്ധാലയത്തിന്റെ നാല് മുഖങ്ങളോടുള്ള ഈ ഗോത്രബന്ധം നാല് സുവിശേഷങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

മത്തായി യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹമാണ്; മർക്കോസ് യാഗാർപ്പിതമായ കാളയാണ്; ലൂക്കാ മനുഷ്യനും യോഹന്നാൻ ഉയർന്ന് പറക്കുന്ന കഴുകനും ആകുന്നു. യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹമായ ക്രിസ്തു, തന്റെ പ്രവചനാത്മക വചനത്തെ മുദ്രയിടുകയും മുദ്ര തുറക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരുവനായി തന്നെ സ്വയം നിർവചിക്കുന്നു. മത്തായിയുടെ പുസ്തകത്തിൽ, മറ്റ് മൂന്ന് സുവിശേഷങ്ങൾ ഒത്തുചേർന്നതിലധികമായി, മിശിഹായെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനങ്ങളുടെ നിവർത്തികളെക്കുറിച്ചുള്ള നേരിട്ടുള്ള സൂചനകൾ (12) കാണപ്പെടുന്നു. അതിൽ യാതൊരു താരതമ്യവും ഇല്ല.

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

മത്തായിയുടെ പുസ്തകം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചക വചനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വൈദ്യനായിരുന്ന ലൂക്കാ, തന്റെ സുവിശേഷം മനുഷ്യപുത്രനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം ലൂക്കാ മനുഷ്യന്റെ മുഖമാണ്. ക്രിസ്തു പ്രതിനിധീകരിച്ച യാഗാർപ്പണത്തിന്റെ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്ന് മാർക്കോസ് തന്റെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം അവതരിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം മാർക്കോസ് കാളയാണ്. യോഹന്നാൻ ഉയർന്ന് പറക്കുന്ന കഴുകനാണ്; ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷാവതരണത്തിൽ അവൻ ദൈവത്തിന്റെ ആഴമുള്ള കാര്യങ്ങളെ അവതരിപ്പിച്ചു.

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

പ്രവചനാത്മക വചനത്തിനുള്ളിൽ മത്തായിയുടെ പുസ്തകം എങ്ങനെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതു മനസ്സിലാക്കുന്നത് പ്രധാനമാണ്. മത്തായിയുടെ പുസ്തകം യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിന്റെ സിംഹമാണ്; തന്റെ പ്രവചനവചനത്തിന്റെ അധിപൻ; രഹസ്യങ്ങളുടെ അത്ഭുതകരമായ സംഖ്യാകർത്താവ്; അത്ഭുതകരമായ ഭാഷാപണ്ഡിതൻ; തന്റെ വചനം മുദ്രവെക്കുകയും മുദ്ര അഴിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ. യേശു ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു, അവൻ വചനവുമാകുന്നു. പുതിയ നിയമത്തിലെ ആദ്യ പുസ്തകവും പുതിയ നിയമത്തിലെ അവസാന പുസ്തകവും പ്രവചനാത്മക പുസ്തകങ്ങളാണ്. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് ഈ സത്യം പലർക്കും അറിയാം; എന്നാൽ മത്തായി പുതിയ നിയമത്തിന്റെ ആൽഫ ആണെന്ന കാര്യം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കണമെന്നില്ല; അതുകൊണ്ട് അത് പുതിയ നിയമത്തിന്റെ ഒമേഗയോടു യോജിച്ചിരിക്കണം. അത് അവസാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കണം; അതായത് വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തെ.

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

അതുകൊണ്ട്, മത്തായിയിൽ ഉല്പത്തിയുടെ നിയമചരിത്രരേഖയുടെ സമാന്തരരേഖ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായം മുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ടാം അദ്ധ്യായം വരെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി നാം കാണുമ്പോൾ, അത് മത്തായിയുടെ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യുന്നതായ ഒരു സത്യമെന്നതിൽ കുറവൊന്നുമല്ല. ഉല്പത്തി, മത്തായി, വെളിപ്പാട് എന്നീ പുസ്തകങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിയമചരിത്രത്തിന്റെ പന്ത്രണ്ട് അദ്ധ്യായങ്ങൾ ഇപ്പോൾ മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടുകയാണ്; നാം തിരിച്ചറിയുന്നതും ഇതുതന്നെയാണ്: മത്തായിയുടെ ഇരുപത്തിമൂന്നാം അദ്ധ്യായം മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ ഉപമയിലെ ജ്ഞാനികളെയും മൂഢന്മാരെയും വേർതിരിക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മുൻ നിയമജനത്തിൻമേലുള്ള എട്ട് കഷ്ടങ്ങൾ, സുരക്ഷയുടെ പെട്ടകത്തിൽ കയറുന്ന ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന എട്ട് ആത്മാക്കളിൽ തങ്ങളുടെ പ്രവാചകസമാനത കണ്ടെത്തുന്നു. 23 എന്നത് 2300 ദിവസങ്ങൾ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് തന്റെ പര്യവസാനത്തിലെത്തിയപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ആരംഭിച്ച പ്രവൃത്തിയുടെ ഒരു പ്രതിനിധാനമാണ്; അതുപോലെതന്നെ അതിവേഗം വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലും വീണ്ടും അങ്ങനെ സംഭവിക്കും. ഇരുപത്തിമൂന്നാം അദ്ധ്യായം ഈ സത്യത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

ഇരുപത്തിനാലാം അധ്യായം സംഭവിക്കുന്നത്, ക്രിസ്തു മതഭ്രഷ്ടയായ യിസ്രായേലുമായുള്ള തന്റെ സംവാദം ഇപ്പോൾ അവസാനിപ്പിച്ച്, യെഹൂദന്റെ ദേവാലയം അന്തിമമായി വിട്ടുപോയിരിക്കുന്ന വേളയിലാണ്. 24 എന്ന സംഖ്യ പുരാതന യിസ്രായേലിൽ നിന്നു ആധുനിക യിസ്രായേലിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; മത്തായി ഇരുപത്തിനാലിൽ ക്രിസ്തു തന്റെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, പ്രവചനചരിത്രത്തിൽ അവൻ നിന്നിരുന്നത് കൃത്യമായി ആ സ്ഥാനത്തായിരുന്നു. മത്തായി 24-ലെ പ്രവചനസന്ദേശം വരിയിന്മേൽ വരി എന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ ദൈവിക ദൃഷ്ടാന്തമാണ്; അത് പ്രത്യേകിച്ച് മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തെയും, അതിനാൽ ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. 24-നെ വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടിലെ സഭ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവൾ നീതിയുടെ സൂര്യന്റെ പ്രകാശം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ചന്ദ്രനിന്മേൽ നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ തലയിൽ 24-നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പന്ത്രണ്ട് നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്; കാരണം, പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ 12 ഗോത്രങ്ങൾ ആധുനിക യിസ്രായേലിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ശിഷ്യന്മാരായി മാറേണ്ട ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനത്തിലേക്കു നയിച്ച ചരിത്രത്തെയാണ് അവൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ഇരുപത്തിനാലാം അധ്യായത്തിൽ 1798 മുതൽ മഹാ നിരാശ വരെയുള്ള മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന് മത്തായി 25 വരുന്നു.

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

25 എന്ന സംഖ്യ നല്ലവരോ ദുഷ്ടരോ ആയ ലേവ്യരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു ചിഹ്നമാണ്; എന്നാൽ അത്രതന്നെ പ്രാധാന്യമുള്ളവിധത്തിൽ അത് ജ്ഞാനികളായ ലേവ്യരെയും ദുഷ്ടരായ ലേവ്യരെയും വേർതിരിക്കുന്നതെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മത്തായി 25, മൂന്ന് സാക്ഷികളുടെയോ മൂന്ന് ഉപമകളുടെയോ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഇരുപത്തഞ്ച് എന്ന സംഖ്യ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന വേർതിരിവിന്റെ പ്രക്രിയയെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. തീർച്ചയായും, പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തെയും, അതുപോലെ തന്നേ ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ചരിത്രത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ ചരിത്രം ഒന്നാം ദൂതന്റെ ചരിത്രമാണ്; താലന്തുകളുടെ ഉപമ രണ്ടാം ദൂതനെയും, ആടുകളും കോലാടുകളും സംബന്ധിച്ച ഉപമ മൂന്നാം ദൂതന്റെ ന്യായവിധിയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

ഇരുപത്താറാം മുതൽ ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായങ്ങൾ വരെ, പെസഹായുടെ ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ക്രൂശിക്കപ്പെടലിനു ശേഷമുള്ള സുവിശേഷദൗത്യത്തോളം ഉള്ള കാര്യങ്ങളെ നിർദേശിക്കുന്നു.

And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

യേശു ഈ സകല വചനങ്ങളും അവസാനിപ്പിച്ചശേഷം തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “രണ്ടു ദിവസത്തിനു ശേഷം പസ്‌കാ ഉത്സവം വരുന്നതായി നിങ്ങൾ അറിയുന്നു; മനുഷ്യപുത്രൻ ക്രൂശിക്കപ്പെടേണ്ടതിന് ഏല്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.” മത്തായി 26:1, 2.

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

അധ്യായം 26-ലെ വിവിധ വഴിക്കുറികളുടെയും ഒരു സംഗ്രഹം മൂന്നാം വാക്യം മുതൽ അഞ്ചാം വാക്യം വരെ കാണുന്ന യേശുവിനെ കൊലപ്പെടുത്താനുള്ള ഗൂഢാലോചനയാണ്. തുടർന്ന് ആറാം വാക്യം മുതൽ പതിമൂന്നാം വാക്യം വരെ ബേതന്യയിൽ യേശുവിനെ അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. പതിനാലാം വാക്യം മുതൽ പതിനാറാം വാക്യം വരെ യൂദാസ് ക്രിസ്തുവിനെ മുപ്പത് വെള്ളിക്കാശുകൾക്കു വേണ്ടി ദ്രോഹിക്കുന്നു. തുടർന്ന് പതിനേഴാം വാക്യം മുതൽ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം വാക്യം വരെ അവൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടുകൂടെ പെസഹാ ആചരിക്കുന്നു. ഇരുപത്തിയാറാം വാക്യം മുതൽ ഇരുപത്തിയൊൻപതാം വാക്യം വരെ യേശു കർത്താവിന്റെ അത്താഴം സ്ഥാപിക്കുന്നു; മുപ്പതാം വാക്യത്തിൽ യേശു പത്രോസിന്റെ നിഷേധത്തെ മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കുന്നു. മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യം മുതൽ നാല്പത്തിയാറാം വാക്യം വരെ യേശു ഗെത്ത്സേമനെയിലുണ്ട്. നാല്പത്തിയേഴാം വാക്യം മുതൽ അമ്പത്തിയാറാം വാക്യം വരെ യേശു അറസ്റ്റുചെയ്യപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് അമ്പത്തിയേഴാം വാക്യം മുതൽ അറുപത്തിയെട്ടാം വാക്യം വരെ യേശു കയ്യാഫാവിന്റെയും സൻഹെഡ്രിന്റെയും മുമ്പാകെ നിൽക്കുന്നു. അറുപത്തിയൊൻപതാം വാക്യം മുതൽ തുടർന്നു പത്രോസ് ക്രിസ്തുവിനെ നിഷേധിച്ചതാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ അധ്യായത്തിൽ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ട പത്ത് നിർദിഷ്ട വഴിക്കുറികൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

ഇരുപത്തേഴാം അദ്ധ്യായത്തിനും പത്ത് വ്യത്യസ്തമായ വഴിക്കുറിപ്പുകൾ ഉണ്ട്. യേശുവിനെ പീലാത്തോസിന്റെ അടുക്കൽ ഏല്പിക്കുന്നു; തുടർന്ന് യൂദാസ് തൂങ്ങി മരിക്കുന്നു; പിന്നെ യേശുവിനെ പീലാത്തോസിന്റെ മുമ്പാകെ കൊണ്ടുവരുന്നു; തുടർന്ന് ബറബ്ബാസിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു; പീലാത്തോസ് യേശുവിനെ ക്രൂശിക്കപ്പെടേണ്ടതിന് ഏല്പിക്കുന്നു; തുടർന്ന് യേശുവിനെ പരിഹസിക്കുന്നു; പിന്നെ ക്രൂശിക്കൽ; തുടർന്ന് യേശുവിന്റെ മരണം; പിന്നെ യേശുവിനെ അടക്കം ചെയ്യുന്നു; ഒടുവിൽ കല്ലറയിലെ കാവൽക്കാർ സാക്ഷ്യം പറയുന്നു.

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ മൂന്നു വഴിക്കുറികളേ ഉള്ളൂ; ആദ്യത്തേത് പുനരുത്ഥാനവും, അതിനെ തുടർന്ന് സൻഹെഡ്രിന്റെ അസത്യവും, പിന്നെ മഹത്തായ ദൗത്യനിയോഗവും. ക്രൂശിന്റെ ഇരുപത്തിമൂന്ന് വ്യത്യസ്ത വഴിക്കുറികളടങ്ങിയ മൂന്നു അധ്യായങ്ങൾ, നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടും.

Matthew 26 – Ten Waymarks

മത്തായി 26 – പത്ത് വഴിക്കുറിപ്പുകൾ

  1. 1. Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

    1. യേശുവിനെ കൊല്ലുവാൻ മഹാപുരോഹിതന്മാരും മൂപ്പന്മാരും ആലോചിച്ച ഗൂഢാലോചന (വാക്യങ്ങൾ 3–5)

  2. 2. Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

    2. അലബാസ്റ്റർ പെട്ടിയുള്ള സ്ത്രീ ബെഥന്യയിൽ അഭിഷേകം ചെയ്തത് (വാ. 6–13)

  3. 3. Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

    3. യൂദാസ് യേശുവിനെ മുപ്പത് വെള്ളിക്കാശുകൾക്കു വഞ്ചിച്ചുകൊടുക്കാൻ സമ്മതിക്കുന്നു (വാക്യങ്ങൾ 14–16)

  4. 4. Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

    4. ശിഷ്യന്മാരോടുകൂടെ പാസ്കാ തയ്യാറാക്കലും ആഹാരവും (വാക്യങ്ങൾ 17–25)

  5. 5. Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

    5. കർത്താവിന്റെ അത്താഴത്തിന്റെ സ്ഥാപനവും (വാക്യങ്ങൾ 26–29)

  6. 6. Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

    6. പത്രോസിന്റെ നിഷേധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനം (വാക്യങ്ങൾ 30–35)

  7. 7. Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

    7. ഗെത്ത്സേമനെയിലെ യാതന (വാക്യങ്ങൾ 36–46)

  8. 8. Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

    8. യേശുവിന്റെ ദ്രോഹവും അറസ്റ്റും (വാ. 47–56)

  9. 9. Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

    9. കയ്യാഫാവിന്റെയും സൻഹെദ്രിന്റെയും മുമ്പാകെ യേശുവിനെ വിചാരണ ചെയ്തത് (വാക്യങ്ങൾ 57–68)

  10. 10. Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

    10. പത്രൊസിന്റെ മൂന്നു പ്രാവശ്യമുള്ള നിഷേധം (വാക്യങ്ങൾ 69–75)

Matthew 27 – Ten Waymarks

മത്തായി 27 – പത്ത് അടയാളക്കല്ലുകൾ

  1. 1. Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

    1. യേശു പീലാത്തോസിന് ഏല്പിക്കപ്പെടുന്നു (വാ. 1–2)

  2. 2. Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

    2. യൂദാസിന്റെ അനുതാപവും ആത്മഹത്യയും (വാ. 3–10)

  3. 3. Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

    3. പീലാത്തോസിന്റെ മുമ്പിൽ യേശു – ഔപചാരിക റോമൻ വിചാരണ (വാക്യങ്ങൾ 11–14)

  4. 4. Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

    4. യേശുവിനെക്കാൾ ബറബ്ബാസിനെ തെരഞ്ഞെടുത്തത് (വാക്യങ്ങൾ 15–26)

  5. 5. Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

    5. യേശുവിനെ ക്രൂശിക്കപ്പെടുന്നതിനായി പീലാത്തോസ് ഏല്പിക്കുന്നു (ബറബ്ബാസിനെ വിട്ടയച്ച സംഭവത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു)

  6. 6. Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

    6. സൈനികന്മാർ നടത്തിയ പരിഹാസവും ചമ്മട്ടിയടിയും (വാക്യങ്ങൾ 27–31)

  7. 7. The crucifixion (vv. 32–44)

    7. ക്രൂശിക്കൽ (വാക്യങ്ങൾ 32–44)

  8. 8. The death of Jesus (vv. 45–50)

    8. യേശുവിന്റെ മരണം (വാക്യങ്ങൾ 45–50)

  9. 9. Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

    9. അത്ഭുതാതീത അടയാളങ്ങളും അരിമഥ്യയിലെ യോസേപ്പിനാൽ നടത്തിയ സംസ്കാരവും (വാ. 51–61)

  10. 10. Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

    10. കല്ലറയിൽ കാവൽക്കാരെ നിയോഗിച്ചത് (വാ. 62–66)

Matthew 28 – Three Waymarks

മത്തായി 28 – മൂന്ന് അടയാളക്കല്ലുകൾ ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം ആത്മീയമായ ഇരുട്ടിന്റെ നടുവിൽ വ്യാപകമായി പ്രസംഗിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അനേകരുടെ മനസ്സുകളിൽ അതിന് വിരോധം ഉയർന്നു; എന്നാൽ ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ അവസ്ഥയിൽ ഉള്ളതിലുപരി ഒരു വാസ്തവിക ഐക്യമെങ്കിലും അന്നുണ്ടായിരുന്നു. “രാത്രിയിൽ അവന്റെ ആർത്തനാദം കേൾപ്പാനിടയായി: ‘ഇതാ, വരൻ വരുന്നു; അവനെ എതിരേൽക്കുവിൻ’” (മത്തായി 25:6). 1844-ലെ വേനലിൽ, പ്രവചനത്തിലെ 2300 ദിവസങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുമെന്നു മുമ്പ് കരുതിയ സമയത്തിനും, പിന്നീട് അവ തീർച്ചയായും അവസാനിച്ചതായി കണ്ടെത്തിയ ശരത്കാലത്തിനുമിടയിൽ, ആ സന്ദേശം സ്വർഗ്ഗീയ അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ തന്നെയായിരുന്നു പ്രസംഗിക്കപ്പെട്ടത്: “ഇതാ, വരൻ വരുന്നു.” കുമാരിമാരുടെ ഉപമയിൽ വരൻ താമസിച്ചതുപോലെ തന്നേ, വരന്റെ വരവിലെ താമസത്തെക്കുറിച്ചുണ്ടായിരുന്ന തിരുവെഴുത്ത് ആ കാലഘട്ടത്തിലെ അനുഭവത്തിൽ യോജിച്ചുറപ്പിക്കപ്പെട്ടുവെന്നു ബുദ്ധിയുള്ളവർക്കു വ്യക്തമായിരുന്നു. ആ താമസത്തിന്റെ സമയം അത്യന്തം കുറവായതിനാൽ, ആ ഘട്ടം മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശത്തിൽ വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, അതിന്റെ ഉറപ്പ് ഉപമയെ അവർക്കു തെളിച്ചുപറഞ്ഞു; അങ്ങനെ “രാത്രിയിലെ ആർത്തനാദം” അതിൽ തന്നേ ഉറച്ചുനിന്നു. ഈ ശക്തമായ ആഹ്വാനം തിരുവെഴുത്താൽ ന്യായീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും ഉടൻതന്നെ അനേകം ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രതികരണം ഉണർത്തിയതുമായിരുന്നു. അവരിൽ ചിലർ ആദ്യ പ്രസ്ഥാനത്തെ എതിർത്തിരുന്നവർ ആയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവർ തങ്ങളുടെ മുൻ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവർ ആദ്യത്തെ അപമാനവും, ആദ്യത്തെ കണക്കും, ആദ്യത്തെ കഠിനമായ ശീതകാലവും സൃഷ്ടിച്ചിരുന്ന താമസകാലം കടന്നുപോയി, പുതിയൊരു പുറപ്പെടലിനായി സജ്ജരായി. ഈ പുതിയ പ്രസ്ഥാനത്തിനെതിരെ ഏറ്റവും ശക്തമായ എതിർപ്പ് സഭകളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുതന്നെ ഉയർന്നു. ഈ രണ്ടാം സന്ദേശം ഒരു വേർതിരിവ് സൃഷ്ടിച്ചു; അതു തിരുവെഴുത്ത് മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞതായിരുന്നു. “അപ്പോൾ അവരൊക്കെയും ഉറങ്ങി.” “രാത്രിയിൽ ആർത്തനാദം ഉണ്ടായി.” അഥവാ, അർത്ഥം ഇതാണ്: അവരുടെ നിദ്രാവസ്ഥയിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ഘട്ടത്തിലേക്കു, ഒരു പുതിയ പ്രഖ്യാപനത്താൽ ഉണർത്തപ്പെട്ട്, അവർ കടന്നുവന്നു. ഇതേ സത്യമാണ് വെളിപ്പാട് 14-ലെ രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നത്; ആ സന്ദേശം ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ തന്നെ പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു. “വീണുപോയി, വീണുപോയി ബാബേൽ” എന്ന പ്രഖ്യാപനം ആദ്യ ദൂതന്റെ പ്രസംഗത്തിനുശേഷം ഉണ്ടായ ദോഷത്തെയും പതനത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതു 1844-ലെ വേനലിൽ വ്യക്തമായി പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടു. പിന്നെ സഭകളിൽനിന്ന് വലിയൊരു വേർപിരിയൽ നടന്നു. ഈ സന്ദേശം രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശമായിരുന്നു. ആദ്യ ദൂതൻ അതിന് മുമ്പേ പ്രസംഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ക്രമം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: ആദ്യം ആദ്യ ദൂതന്റെ പ്രസംഗം. തുടർന്ന്, അതു തള്ളിക്കളഞ്ഞ ഫലമായി, രണ്ടാം ദൂതന്റെ പ്രഖ്യാപനം: “വീണുപോയി ബാബേൽ.” പിന്നെ, ഈ പതനത്തെത്തുടർന്ന്, അഥവാ പിന്നീടു, “എന്റെ ജനമേ, അവളിൽനിന്നു പുറത്തുവരുവിൻ” എന്ന ആഹ്വാനം ഉയർന്നു. അതിനാൽ “ബാബേലിൽനിന്നു പുറത്തുവരുവിൻ” എന്നതു ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിനു ശേഷം മാത്രം ആകേണ്ടതായിരുന്നു; പിന്നെയും, അത് രണ്ടാം ദൂതന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിനു ശേഷമാകണം. ഈ അവസാനം പറയുന്ന സത്യം, അതിൽ പങ്കാളികളായവരുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ, മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈയുടെ പ്രകാശം സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു പ്രകാശിച്ചതു വരെ ഒരിക്കലും വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. പിന്നെ അവർ കണ്ടത് ഇതായിരുന്നു: ഈ സന്ദേശത്തിൽ നിന്നു പിന്നോട്ടു പോകുന്നതിനു പകരം, അവർ അതിലേക്കു കൂടുതൽ നീങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു; അതിനാൽ സഭകളിൽനിന്നു വേർപ്പെടുന്നതു അനിവാര്യമായി. അതിനാൽ ഇത് രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം തന്നെയായിരുന്നു. അവർക്ക് അതു അങ്ങനെ അറിയാമായിരുന്നാലും അല്ലായിരുന്നാലും, ദൈവം അവരെ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് നയിച്ചത്. അവർക്കത് അറിയായ്കയാൽ, അവരുടെ പ്രയോഗം പരിപൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല; എങ്കിലും ഈ അപൂർണ്ണതയുടെ ഫലമായി പ്രസ്ഥാനം അതിന്റെ ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. യോസേഫ് തന്റെ സഹോദരന്മാരോടു സംസാരിച്ച് അവരെ തന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്ന വഴിയെ അവർ ഗ്രഹിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ട് ദൈവിക പദ്ധതിക്കു തകരാർ സംഭവിച്ചില്ലല്ലോ അതുപോലെ തന്നേ. ദൈവം മേഘത്തെയും പുകയും തീയുംകൊണ്ടു ഇസ്രായേലിനെ മിസ്രയീമിൽനിന്നു പുറത്തേക്കു നയിക്കുമ്പോൾ, അവർ എവിടേക്കാണു പോകുന്നതെന്നു അറിയാതിരുന്നാലും, “അവർ വിശ്വാസത്താൽ പുറത്തുപോയി.” ആരാണ് അവരെ നയിച്ചതെന്നു അവർ ഗ്രഹിച്ചില്ലെങ്കിലും, ആ ചുവടുകൾ ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ളതായിരുന്നുവെന്ന സത്യം കുറവായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ, അവൻ മാംസത്തിൽ അവരോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത്, അവനെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ പ്രസംഗത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വളരെ അപൂർണ്ണമായി മാത്രമേ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുള്ളു. എങ്കിലും, ആ അപൂർണ്ണമായ ഗ്രഹിക്കൽ അവരെ അവന്റെ നാമത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങളാകുന്നതിൽ നിന്ന് തടഞ്ഞില്ല. “മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ”യുടെ അനുഭവവും ഇതുതന്നെയായിരുന്നു. അവിടെ ദൈവം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. പ്രവചനത്തിന്റെ തെളിവുണ്ടായിരുന്നു. ആ ആത്മാവിന്റെയും ആ ശക്തിയുടെയും നയിപ്പിനെ പിന്തുടർന്നവർ തങ്ങൾ എവിടെയാണെന്നു തന്നെ മനസ്സിലാക്കാതെ, തന്റെ സ്വന്തം മാർഗത്തിൽ സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയെ നടത്തി കൊണ്ടിരുന്ന ദൈവത്തെ അനുഗമിച്ചു. അവർ തങ്ങൾ യോസേഫിനോടുകൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നതായി കരുതിയില്ല; എങ്കിലും പാത്രത്തിലെ വെള്ളിയൊഴികെ മറ്റാരും അവരെ വഴിയിൽ നിർത്തിയില്ല. അവർ തങ്ങൾക്കു മുൻപിൽ എന്താണ് കാത്തിരിക്കുന്നതെന്നു അറിഞ്ഞില്ല; എങ്കിലും അവരുടെ വഴി അവരുടെ ദൈവത്താൽ ഒരുക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. സഭകൾ ഇടിഞ്ഞുവീഴുകയും, വിശ്വാസികൾ പുറത്തേക്കു വരുകയും, ദൈവജനത്തിന്റെ പഥം കൂടുതൽ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞുവരികയും ചെയ്തു. നാം “മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ”യുടെ സ്ഥാനം നമ്മുടെ ചരിത്രത്തിൽ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, അതു മത്തായി 25-ലെ സ്ഥാനത്തും വെളിപ്പാട് 14-ലെ സ്ഥാനത്തും എവിടെയാണെന്നു കാണണം. അത് വെറും ഒരു ആവേശപ്രസ്ഥാനം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് ആദ്യ ദൂതന്റെ പ്രസംഗത്തിനും മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രവർത്തനത്തിനും ഇടയിൽ, രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം ശക്തിപ്രാപിച്ച നാഴികയായി നിന്നു. അതു സ്വർഗ്ഗീയ ഉത്ഭവമുള്ള ഒരു പരീക്ഷണമായിരുന്നു. അതു ഹൃദയങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തി. അതു സഭകളുടെ പതനം പ്രസ്ഫുടമാക്കി. അതു വിശ്വസ്തരെ വേർതിരിച്ചു. അതു ജ്ഞാനികൾക്കു വഴിയെ തെളിച്ചുകാട്ടി. ആ ആർത്തനാദത്തിനു ശേഷം മുമ്പൊരിക്കലും ഇല്ലാത്ത വ്യക്തതയോടെ കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. പിന്നെ ഉണ്ടായ മഹാവ്യഥ, നിരാശ, പരീക്ഷണം—ഇവയെല്ലാം അതിനായി വഴി ഒരുക്കിയതായിരുന്നു. യഹോവ തന്റെ ജനത്തെ നേരെ സമ്പൂർണ്ണ പ്രകാശത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല. അവൻ അവരെ പടിപടിയായി നയിക്കുന്നു. ഓരോ പടിയും പരീക്ഷിച്ചു, ഓരോ പടിയും വെളിപ്പെടുത്തി, ഓരോ പടിയും ശോധന നടത്തി. അവൻ ഒരിക്കലും പ്രകാശം വ്യർത്ഥമായി കൊടുക്കുന്നില്ല. അവൻ പ്രകാശം കൊടുക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യരെ പരീക്ഷിക്കുകയും വേർതിരിക്കുകയും ഒരുക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിനായിട്ടാണ് അതു. “മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ” അത്തരമൊരു പ്രകാശമായിരുന്നു. “ഇതാ, വരൻ വരുന്നു” എന്ന ആഹ്വാനം ചരിത്രത്തിൽ വെറും ഒരു നിറവേറ്റലായി മാത്രം നിലകൊണ്ടില്ല; അതു ഒരു മാതൃകയെയും നൽകി. അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു സന്ദേശം വീണ്ടും ഉറങ്ങുന്ന സഭയെ ഉണർത്തും. വീണ്ടും ദൈവം അതിവേഗതയാർന്ന ഒരു സത്യത്താൽ ജനങ്ങളെ ഉണർത്തും. വീണ്ടും അത് വിരോധം, വേർതിരിവ്, പരീക്ഷണം, ശോധന എന്നിവ സൃഷ്ടിക്കും. വീണ്ടും ആരൊക്കെയാണ് പാത്രങ്ങളിൽ എണ്ണയുള്ളവർ എന്നും ആരൊക്കെയാണ് പേര് മാത്രമുള്ളവർ എന്നും വെളിവാകും. ആ രാത്രി മുഴങ്ങിയ ആഹ്വാനം, മനുഷ്യപാരമ്പര്യം, തെറ്റായ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ, അല്ലെങ്കിൽ ദൃശ്യമായ പിന്തുണ എന്നിവയിൽ ആശ്രയിക്കാതെ ദൈവവചനത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ശക്തിയിൽ വിശ്രമിക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ചു എല്ലാ തലമുറകൾക്കും ഒരു പാഠമായി നിലനിൽക്കുന്നു. വരൻ വരുന്നു. അവനെ എതിരേൽക്കുവാൻ സജ്ജരായവർ അവന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കും. അശ്രദ്ധരായവർ ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ അതിക്രമത്താൽ ഉണർന്ന് പിന്നെയും പിൻമാറും. എന്നാൽ ജ്ഞാനികൾ എഴുന്നേറ്റ് തങ്ങളുടെ ദീപങ്ങൾ സജ്ജമാക്കും. അവർ വൈകിപ്പോക്കിനെ കാണും, ആ ആർത്തനാദം കേൾക്കും, വിശ്വാസത്താൽ മുന്നേറും. അതുപോലെതന്നെ എല്ലായ്പ്പോഴും ആയിട്ടുണ്ട്; അങ്ങനെതന്നെ വീണ്ടും ഉണ്ടായിരിക്കും.

  1. 1. The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

    1. പുനരുത്ഥാനവും ശൂന്യകല്ലറയും (വാ. 1–10)

  2. 2. The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

    2. സൈനികരോടു മഹാപുരോഹിതന്മാരും മൂപ്പന്മാരും പറഞ്ഞ വ്യാജം (വാ. 11–15)

  3. 3. The Great Commission (vv. 16–20)

    3. മഹത്തായ ദൗത്യം (വാക്യങ്ങൾ 16–20)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

ബേതന്യയിൽ അഭിഷേകം ലഭിച്ചതുമുതൽ മഹാദൗത്യംവരെ ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുഭവം അവന്റെ ഭൂമിയിലെ ശുശ്രൂഷയുടെ സമാപ്തിയെയും സകല ജാതികളിലേക്കുള്ള സുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭത്തെയും സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, അതേ വഴിക്കുറിപ്പുകൾ ദൈവത്തിന്റെ ശേഷിപ്പായ ജനത്തിന്റെ അനുഭവത്തിലും, അവർ കൃപാകാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയെയും തങ്ങളുടെ അന്തിമ ജയത്തെയും സമീപിക്കുമ്പോൾ, ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

ഇരുപത്തിയാറാം മുതൽ ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായങ്ങൾ വരെ, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന് മുമ്പിലേക്കും അതിന് ശേഷമുള്ള ചരിത്രത്തിലും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന 23 വ്യത്യസ്ത വഴിക്കുറികളിന്മേൽ ഘടിതമായ പാസ്‌ഓവർ ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

“ദാനിയേൽ 8:14-ൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു പോലെ, വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണത്തിനായി നമ്മുടെ മഹാപുരോഹിതനായ ക്രിസ്തു അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കു വരുന്നതും; ദാനിയേൽ 7:13-ൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു പോലെ, മനുഷ്യപുത്രൻ പുരാതനദിവസങ്ങളുടെ സന്നിധിയിലേക്കു വരുന്നതും; മലാഖി പ്രവചിച്ചിരിക്കുന്നതു പോലെ, കർത്താവ് തന്റെ ആലയത്തിലേക്കു വരുന്നതും—ഇവ ഒരേ സംഭവത്തിന്റെ വിവരണങ്ങളാകുന്നു; കൂടാതെ, മത്തായി 25-ലെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ ക്രിസ്തു വിവരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, വരൻ വിവാഹത്തിലേക്കു വരുന്നതായും ഇതേ സംഭവം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.” The Great Controversy, 427.

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് 2300 ദിവസങ്ങളുടെ അന്ത്യം, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. മത്തായിയുടെ അവസാനത്തെ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന 23 വഴിക്കുറികൾ, ദൈവികതയെ മാനവത്വവുമായി ഏകീകരിക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന അമൂല്യരക്തത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

“The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

“മനുഷ്യന്റെ നിമിത്തം മീതെയുള്ള വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ക്രിസ്തു നടത്തുന്ന മദ്ധ്യസ്ഥപ്രാർത്ഥന, കുരിശിന്മേലുള്ള അവന്റെ മരണത്തോളം തന്നേ രക്ഷയുടെ പദ്ധതിക്ക് അനിവാര്യമാണ്. തന്റെ മരണത്തിലൂടെ അവൻ ആ പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു; തന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിന് ശേഷം സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കേണ്ടതിനായി അവൻ അവിടെക്കു ആരോഹണം ചെയ്തു. ‘മുമ്പോടിക്കാരൻ നമുക്കുവേണ്ടി കടന്നുചെന്നിരിക്കുന്ന’ ആ മറവിന്റെ അകത്തു നാം വിശ്വാസത്താൽ പ്രവേശിക്കേണം. എബ്രായർ 6:20. അവിടെ കല്വരിക്കുരിശിൽ നിന്നുള്ള വെളിച്ചം പ്രതിഫലിക്കുന്നു. അവിടെ നമുക്ക് വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വ്യക്തമായൊരു ദൃഷ്ടി ലഭിക്കാം. മനുഷ്യന്റെ രക്ഷ സ്വർഗ്ഗത്തിനു അനന്തമായ ചെലവിൽ സാധിച്ചിരിക്കുന്നു; അർപ്പിക്കപ്പെട്ട യാഗം ദൈവത്തിന്റെ ലംഘിക്കപ്പെട്ട ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വിശാലമായ ആവശ്യങ്ങൾക്കു തുല്യമാണ്. യേശു പിതാവിന്റെ സിംഹാസനത്തിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നിരിക്കുന്നു; അവന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥതയിലൂടെ വിശ്വാസത്തോടെ അവന്റെ അടുക്കൽ വരുന്ന ഏവരുടെയും ആത്മാർത്ഥമായ ആഗ്രഹം ദൈവസന്നിധിയിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെടാം.” The Great Controversy, 489.

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

മത്തായിയുടെ 23-ാം അധ്യായം വ്യാജ പുരോഹിതത്വത്തിന്മേലുള്ള ശിക്ഷാവിധിയെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം മുതൽ ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം വരെ, 23-ാം അധ്യായത്തിനുള്ള ഒമേഗയാണ്. വ്യാജ ലേവ്യർ, വൃദ്ധന്മാരുടെ നാല് തലമുറകളിലായി വർധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കലാപം, അവസാന മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിലെ വഴിക്കുറികളെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു.

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

ഇരുപത്തിനാലാം അധ്യായം, വരിവരിയായി എന്ന രീതിശാസ്ത്രം ക്രിസ്തുവിന്റെ രീതിശാസ്ത്രമെന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെ അവൻ ഉള്ളവയെയും, ഉണ്ടായിരുന്നവയെയും, ഉണ്ടാകാനിരിക്കുന്നവയെയും വിവരിക്കുന്നതിനായി പ്രയോഗിക്കുന്നതിൽ അതു വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

ക്രി.വ. 70-ൽ യെരൂശലേമിന്റെ വീഴ്ച, നെബൂഖദ്‌നേസർ ആദ്യം യെരൂശലേമിനെ നശിപ്പിച്ച അതേ വർഷദിനത്തിലാണ് സംഭവിച്ചത്. നെബൂഖദ്‌നേസർ യെരൂശലേമിനെ നശിപ്പിച്ചത് കഴിഞ്ഞ ചരിത്രമായിരുന്നു; ടൈറ്റസ് യെരൂശലേമിനെ കീഴടക്കിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രം ലോകാവസാനത്തെ മുൻസൂചിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. മത്തായി 24 “വരി മേൽ വരി” എന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു; അങ്ങനെ “രീതിശാസ്ത്രം” പ്രവചനസാക്ഷ്യത്തിന്റെ ഒരു ഘടകമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

24-ാം അധ്യായത്തിലാണ് പ്രവാചകനായ ദാനിയേൽ പ്രസ്താവിച്ച “ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത”യെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതിന്റെ അനിവാര്യത ക്രിസ്തു സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; അതുതന്നെയാണ് വില്യം മില്ലറിന്റെ അത്യന്തം അടിസ്ഥാനപരമായ ബോധ്യവും, ദാനിയേലിലെ ദർശനത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രതീകവും. അത് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കലഹത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം അവർ ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ “ദൈനംദിനം” എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള മില്ലറൈറ്റ് ബോധ്യം തള്ളിക്കളഞ്ഞതിനാൽ, 2 തെസ്സലൊനീക്യർ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പറയുന്ന ശക്തമായ വഞ്ചനയിൽ അവർ പങ്കാളികളായി. ഈ അധ്യായം ലൂക്കാ 21-നോടു നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടുന്നു; അതുവഴി 1840 ആഗസ്റ്റ് 11 മുതൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ എന്ന കാലഘട്ടത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അത് 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെ ഉള്ളതിന്റേത് ഒരു പ്രതിരൂപമാണ്. ഇത് ലൂക്കാ 21:24-ലെ “ജാതികളുടെ കാലങ്ങൾ” എന്ന ആശയത്തോടും ബന്ധപ്പെടുന്നു; അത് മോശെയുടെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” തുറന്നറിയുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രധാന താക്കോലാണ്; അതോടൊപ്പം വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ ആലയത്തിന്റെ അളക്കലുമായി യോജിച്ചും നിൽക്കുന്നു.

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ ആരംഭിച്ച്, തുടർന്ന് 24-ാംതെയും 25-ാംതെയും അധ്യായങ്ങൾ, പിന്നെ 26 മുതൽ 27 വരെയുള്ള അധ്യായങ്ങളാൽ സമാപിക്കുന്ന — ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ ആൽഫയ്ക്കുള്ള ഒമേഗയായ ഇരുപത്തിമൂന്ന് വഴിക്കുറികൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മൂന്ന് അധ്യായങ്ങൾ. ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം, ഇരുപത്തിയേഴും ഇരുപത്തിയെട്ടും ചേർത്താൽ “81” ആകുന്നു; അത് പുരോഹിതത്വത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. മൂന്ന് സാക്ഷികളായ (ഉല്പത്തി, മത്തായി, വെളിപ്പാട്) അടിസ്ഥാനത്തിൽ 11 മുതൽ 22 വരെയുള്ള അധ്യായങ്ങൾ ഒരു രേഖയാണ്. 23 മുതൽ 28 വരെയുള്ള അധ്യായങ്ങൾ 23-ൽ ആരംഭിച്ച് 23-ൽ അവസാനിക്കുന്ന സത്യത്തിന്റെ ഒരു രേഖയാണ്.

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

ഒന്നാം അധ്യായം മുതൽ പത്താം അധ്യായം വരെ മത്തായിയുടെ പുസ്തകത്തിലുള്ള മൂന്നു പ്രവചനരേഖകളിൽ ആദ്യത്തേതാണ്. പത്ത് അധ്യായങ്ങൾ, പിന്നെ പന്ത്രണ്ട് അധ്യായങ്ങൾ, പിന്നെ ആറു അധ്യായങ്ങൾ. ബൈബിളിലെ സകല പുസ്തകങ്ങളും വെളിപ്പാടിൽ സംഗമിച്ച് അവിടെ അവസാനിക്കുന്നു എന്നും, അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബൈബിളിലെ സകല പുസ്തകങ്ങളും മത്തായിയിലും സംഗമിച്ച് അവിടെ അവസാനിക്കുന്നു എന്നും പ്രചോദനം നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു. യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹത്തിന്റെ മുഖമായി മത്തായി വ്യത്യസ്തമായ പന്ത്രണ്ട് മിശിഹായിക പ്രവചനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; ആ പന്ത്രണ്ട് ഭാഗങ്ങൾ മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തിന്റെയും ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെയും വഴിക്കുറികളെ ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നു. വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടോടെ ആരംഭിക്കുന്നതുപോലെ, മത്തായി ഒന്നാം അധ്യായം യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ഒരു വെളിപ്പാട് അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അത് മോശെയുടെ ജീവനും സാക്ഷ്യവും സഹിതം ബന്ധപ്പെടുന്നതും, എതിര്‍ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രവുമായി ബന്ധമുള്ളതുമായിരിക്കെ, സഭ വിജയിനിയുടെ മൂന്നു ഘടകങ്ങളെ പ്രവാചകനും പുരോഹിതനും രാജാവും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവരായി തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

മത്തായി, ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തോടുള്ള നിയമത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടോടെ ആരംഭിക്കുന്നു. അബ്രാഹാമിൽ നിന്ന് ദാവീദ് വരെ പതിനാലു തലമുറകൾ; ദാവീദിൽ നിന്ന് ബാബിലോൻ പ്രവാസം വരെ പതിനാലു തലമുറകൾ; ബാബിലോനിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തുവുവരെ മറ്റൊരു പതിനാലു തലമുറകൾ. മത്തായിയിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ വംശാവലി മോശെയുമായി ഒത്തുചേരുന്നു; കാരണം മോശെ ക്രിസ്തുവായ ഓമേഗയുടെ ആൽഫ ആകുന്നു. മോശെയുടെ നൂറ്റിരുപത് വർഷത്തെ ജീവിതം, നോഹയുടെ ചരിത്രത്തിലെ പരീക്ഷാകാലമായ നൂറ്റിരുപത് വർഷങ്ങളോടു ഒത്തുചേരുന്നു. അതുകൊണ്ടു നോഹയുടെ നിയമം തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ നിയമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മോശെയുടെ നൂറ്റിരുപത് വർഷം നാല്പതു വർഷം വീതമുള്ള മൂന്ന് കാലഘട്ടങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവയിൽ ആദ്യ നാല്പതു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ മോശെ ഈജിപ്ത്യനെ കൊന്നു; രണ്ടാം നാല്പതു വർഷകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ ആദ്യജാതനും ഫറവോനും അവന്റെ സൈന്യവും സംഹരിക്കപ്പെട്ടു. രണ്ടാമത്തെ നാല്പതു വർഷകാലം കാദേശിലെ ഒരു കലാപത്തിൽ അവസാനിച്ചു; മൂന്നാമത്തെ നാല്പതു വർഷകാലം കാദേശിലെ രണ്ടാം കലാപത്തിൽ അവസാനിച്ചു. ആൽഫയുടെ പ്രവചനപരമായ മൂന്ന് രേഖകളും കാദേശിൽ അവസാനിക്കുന്നു; മത്തായിയുടെ വംശാവലിയിലെ മൂന്ന് പ്രവചനരേഖകളും ദാവീദിലും ബാബിലോൻ പ്രവാസത്തിലും നിയമത്തിന്റെ ദൂതനിലും അവസാനിക്കുന്നു.

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

മോശെയുടെ ആൽഫ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഒമേഗയോടു സമന്വയിക്കുമ്പോൾ, കാദേശിന്റെ ആറു സാക്ഷികൾ ഉണ്ടാകുന്നു; അത് 1863-ഉം ഞായറാഴ്ചാനിയമവും ആകുന്നു. മത്തായിയുടെ വംശാവലി രാജാവായ ദാവീദിനെ കാദേശിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു; അവിടെയാണ് മതത്യാഗിയായ അഡ്വെന്റിസം ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നത്, ക്രിസ്തു ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തോടു നിയമം സ്ഥിരീകരിക്കുമ്പോൾ. ദാവീദിനെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നതിലൂടെ, ദാവീദിന്റെ രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷി സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു; മുപ്പതു വയസ്സായപ്പോൾ സേവനം ആരംഭിച്ച മൂന്നു മാനുഷിക പ്രതിനിധികളിൽ ഒരാളാണ് ദാവീദ്. ക്രിസ്തു, ദാവീദ്, യോസേഫ്, യെഹെസ്കേൽ എന്നിവർ എല്ലാവരും മുപ്പതു വയസ്സിൽ തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചു. സേവനം ആരംഭിച്ച ഈ നാലു മുപ്പതു വയസ്സുകാരും ചേർന്ന്, പോരാട്ടത്തിലുള്ള സഭ ജയം പ്രാപിച്ച സഭയായി രൂപാന്തരപ്പെടുമ്പോൾ, മനുഷ്യത്വത്തോടുള്ള ദൈവത്വത്തിന്റെ സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ സഭ ഒരു പ്രവാചകനും ഒരു പുരോഹിതനും ഒരു രാജാവും ചേർന്നതാണ്. ഈ രൂപാന്തരം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ചിഹ്നിതമാകുന്നു; അതും കാദേശ് തന്നെയാണ്; അതുകൊണ്ട് മത്തായിയുടെ വംശാവലിയിലെ ദാവീദ് മുപ്പതു വയസ്സുള്ള ദാവീദിനോടു സമന്വയിക്കുന്നു.

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

തയ്യാറെടുപ്പിന്റെ മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ അബ്രാഹാമിന്റെ നിയമത്തിലെ നാനൂറ്റിമുപ്പത് വർഷങ്ങളോടും, അതുപോലെ ഒരു പുരോഹിതന്റെ പ്രായത്തോടും ദാനിയേൽ 12:11-ലെ 1290 വർഷങ്ങളോടും യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു. അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ, മത്തായിയുടെ പുസ്തകത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആ പന്ത്രണ്ട് മെസ്സിയാനിക പ്രവചനങ്ങളിൽ ഓരോന്നും നാം പരിഗണിക്കും. ആദ്യം, മത്തായിയിൽ മൂന്ന് പ്രവചനരേഖകളെ നാം തിരിച്ചറിയുകയാണ്: ഒന്നാം അധ്യായം മുതൽ പത്താം അധ്യായം വരെ, തുടർന്ന് പതിനൊന്നാം അധ്യായം മുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം വരെ, പിന്നെ ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം മുതൽ ഇരുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം വരെ.

“For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

“1844-ലെ നിരാശയ്ക്കു ശേഷം ഒരു കാലത്തേക്ക്, അഡ്വെന്റ് സമൂഹത്തോടൊപ്പമെന്നപോലെ, കരുണയുടെ വാതില്‍ അന്ന് ലോകത്തിനായി എന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞുപോയി എന്നു ഞാനും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. എനിക്ക് ആദ്യ ദര്‍ശനം ലഭിക്കുന്നതിനു മുമ്പേ ഈ നിലപാട് സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ തെറ്റ് തിരുത്തുകയും യഥാര്‍ത്ഥ സ്ഥിതി ഞങ്ങള്‍ക്കു കാണുവാന്‍ സാധ്യമാക്കുകയും ചെയ്തത് ദൈവം എനിക്ക് നല്‍കിയ പ്രകാശമായിരുന്നു.”

“I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

“ഞാൻ ഇപ്പോഴും അടഞ്ഞ വാതിൽ സിദ്ധാന്തത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവനാണ്; എങ്കിലും, ആദിയിൽ ഞങ്ങൾ ആ പദം ഉപയോഗിച്ച അർത്ഥത്തിലോ, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ എതിരാളികൾ അതിനെ ഉപയോഗിക്കുന്ന അർത്ഥത്തിലോ അല്ല.”

“There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

“നോഹയുടെ കാലത്തു ഒരു അടച്ച വാതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രളയജലത്തിൽ നശിച്ചുപോയ പാപപൂർണമായ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് അന്നു ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ പിന്മാറ്റം ഉണ്ടായിരുന്നു. ‘മനുഷ്യൻ ജഡമാത്രമായിരിക്കുന്നതിനാൽ എന്റെ ആത്മാവ് എന്നേക്കും മനുഷ്യനോടു പോരാടിക്കൊണ്ടിരിക്കയില്ല; എങ്കിലും അവന്റെ കാലം നൂറ്റിരുപതു സംവത്സരം ആയിരിക്കും’ (ഉല്പത്തി 6:3) എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അടച്ച വാതിലിന്റെ സന്ദേശം ദൈവം തന്നേ നോഹയ്ക്കു നൽകി.”

“There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

“അബ്രാഹാമിന്റെ കാലത്തു ഒരു അടഞ്ഞ വാതില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. സൊദോമിലെ നിവാസികള്‍ക്കുവേണ്ടി കരുണയുടെ അപേക്ഷ അവസാനിച്ചു; ലോത്ത്, അവന്റെ ഭാര്യ, അവന്റെ രണ്ടു പുത്രിമാര്‍ എന്നിവരെ ഒഴിച്ചാല്‍ മറ്റു എല്ലാവരും സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍നിന്ന് അയക്കപ്പെട്ട അഗ്നിയാല്‍ നശിച്ചുപോയി.

“There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

ക്രിസ്തുവിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു അടഞ്ഞ വാതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ദൈവപുത്രൻ ആ തലമുറയിലെ അവിശ്വാസികളായ യെഹൂദന്മാരോടു പ്രഖ്യാപിച്ചു: ‘നിങ്ങളുടെ ഭവനം നിങ്ങള്‍ക്കു ശൂന്യമായിട്ടു വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെടുന്നു’ (മത്തായി 23:38).

“Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

കാലപ്രവാഹത്തിലൂടെ അവസാനകാലങ്ങളിലേക്കു ദൃഷ്ടി നീട്ടി, അതേ അനന്തശക്തി യോഹന്നാനിലൂടെ ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിച്ചു: ‘വിശുദ്ധനായവനും സത്യവാനുമായവനും ദാവീദിന്റെ താക്കോൽ ഉള്ളവനും, അവൻ തുറക്കുമ്പോൾ ആരും അടയ്ക്കുകയില്ല; അവൻ അടയ്ക്കുമ്പോൾ ആരും തുറക്കുകയുമില്ല’ (വെളിപ്പാട് 3:7).

“I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

“ഒരു ദർശനത്തിൽ എനിക്കു കാണിക്കപ്പെട്ടു; 1844-ൽ ഒരു അടഞ്ഞ വാതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു ഞാൻ ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ വെളിച്ചം കണ്ടിട്ടും ആ വെളിച്ചത്തെ നിരസിച്ച എല്ലാവരും അന്ധകാരത്തിൽ വിട്ടുകളയപ്പെട്ടു. അതിനെ സ്വീകരിക്കുകയും, സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നുള്ള ആ സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തവർ, പിന്നീട് തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ത്യജിച്ച് തങ്ങളുടെ അനുഭവം ഒരു ഭ്രമമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചതിലൂടെ, ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ നിരസിച്ചു; അതിനുശേഷം അവൻ അവരോടു ഇനി അപേക്ഷിച്ചില്ല.”

“Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

“വെളിച്ചം കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവർക്ക് അതിനെ നിരസിച്ചതിന്റെ കുറ്റമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുള്ള വെളിച്ചത്തെ നിരസിച്ച ആ വർഗ്ഗത്തോടു മാത്രമാണ് ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിന് എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയാതിരുന്നത്. ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഈ വർഗ്ഗത്തിൽ, സന്ദേശം തങ്ങൾക്കു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അത് സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചവരും, അതുപോലെ അതിനെ സ്വീകരിച്ചശേഷം പിന്നീട് തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ത്യജിച്ചവരും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇവർക്ക് ഭക്തിയുടെ ഒരു രൂപം ഉണ്ടാകാം; ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികൾ എന്നു അവകാശപ്പെടുകയും ചെയ്യാം; എങ്കിലും ദൈവവുമായി ജീവസ്സുള്ള ബന്ധമില്ലാത്തതിനാൽ അവർ സാത്താന്റെ വഞ്ചനകളാൽ പിടിക്കപ്പെടും. ഈ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളെയാണ് ദർശനത്തിൽ കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്—തങ്ങൾ അനുഗമിച്ചിരുന്ന വെളിച്ചത്തെ ഒരു വഞ്ചനയെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചവർ, കൂടാതെ വെളിച്ചത്തെ നിരസിച്ചതിനാൽ ദൈവം തള്ളിക്കളഞ്ഞ ലോകത്തിലെ ദുഷ്ടന്മാർ. വെളിച്ചം കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവരെക്കുറിച്ച് യാതൊരു പരാമർശവും ചെയ്തിട്ടില്ല; ആകയാൽ അതിനെ നിരസിച്ചതിന്റെ കുറ്റം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

“It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

“പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെ മഹത്തായ പ്രവൃത്തിയിൽ വിശ്വാസത്താൽ യേശുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നവർക്കാണ്, അവരുടെ നിമിത്തമുള്ള അവന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥശുശ്രൂഷയുടെ പ്രയോജനങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നത്; അതേസമയം, ഈ ശുശ്രൂഷയുടെ പ്രവർത്തി വെളിപ്പെടുത്തുന്ന വെളിച്ചം നിരസിക്കുന്നവർക്ക് അതിലൂടെ യാതൊരു പ്രയോജനവും ലഭിക്കുകയില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യാഗമനത്തിൽ നൽകിയ വെളിച്ചം തള്ളിക്കളഞ്ഞും, അവനെ ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനായി വിശ്വസിക്കാൻ നിരസിച്ചും നിന്ന യെഹൂദന്മാർക്ക് അവന്റെ മുഖാന്തരം ക്ഷമ ലഭിക്കാനായില്ല. യേശു തന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിൽ, തന്റെ സ്വന്തം രക്തത്താൽ, തന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥശുശ്രൂഷയുടെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരിൽ പകർന്നുകൊടുക്കേണ്ടതിന്നു സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, യെഹൂദന്മാർ തങ്ങളുടെ വ്യർത്ഥമായ യാഗങ്ങളും വഴിപാടുകളും തുടരേണ്ടതിന്നു സമ്പൂർണ്ണ അന്ധകാരത്തിൽ വിട്ടുകളയപ്പെട്ടു. പ്രതിരൂപങ്ങളുടെയും നിഴലുകളുടെയും ശുശ്രൂഷ അവസാനിച്ചിരുന്നു. മനുഷ്യർ മുമ്പ് ദൈവസന്നിധിയിൽ പ്രവേശനം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന ആ വാതിൽ ഇനി തുറന്നിരുന്നില്ല. അന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ അവനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമായിരുന്ന ഏക മാർഗ്ഗമായ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ശുശ്രൂഷ മുഖാന്തരം അവനെ അന്വേഷിക്കാൻ യെഹൂദന്മാർ നിരസിച്ചു. ആകയാൽ അവർ ദൈവവുമായി യാതൊരു കൂട്ടായ്മയും കണ്ടെത്തിയില്ല. അവർക്കു വാതിൽ അടഞ്ഞിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെ യഥാർത്ഥ യാഗമായും ദൈവസന്നിധിയിലെ ഏക മദ്ധ്യസ്ഥനായും അവർക്കു അറിവില്ലായിരുന്നതിനാൽ, അവന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥശുശ്രൂഷയുടെ പ്രയോജനങ്ങൾ അവർക്ക് ലഭിക്കാനായില്ല.”

“The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

“അവിശ്വസിക്കുന്ന യെഹൂദന്മാരുടെ അവസ്ഥ, ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്നു അവകാശപ്പെടുന്നവരിൽ അശ്രദ്ധരുമായും അവിശ്വസികളുമായും ഇരിക്കുന്നവരുടെ അവസ്ഥയെ പ്രതിപാദിക്കുന്നു; അവർ നമ്മുടെ കരുണാനിധിയായ മഹാപുരോഹിതന്റെ പ്രവർത്തിയെക്കുറിച്ചു മനപ്പൂർവ്വം അജ്ഞരായിരിക്കുന്നു. പ്രതീകാത്മക ശുശ്രൂഷയിൽ മഹാപുരോഹിതൻ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ഇസ്രായേൽ മുഴുവനും വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ ചുറ്റും ഒന്നിച്ചു കൂടുകയും, തങ്ങളുടെ പാപങ്ങളുടെ ക്ഷമ പ്രാപിക്കേണ്ടതിന്നും സഭാസമൂഹത്തിൽനിന്നു ഛേദിക്കപ്പെടാതിരിക്കേണ്ടതിന്നും, അത്യന്തം ഗൗരവപൂർവ്വം ദൈവസന്നിധിയിൽ തങ്ങളുടെ ആത്മാക്കളെ താഴ്ത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ പ്രതിരൂപാത്മക പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിൽ, നമ്മുടെ മഹാപുരോഹിതന്റെ പ്രവർത്തിയെ നാം മനസ്സിലാക്കുകയും, നമ്മുടെ മേൽ ആവശ്യപ്പെടപ്പെടുന്ന കടമകൾ ഏതൊക്കെയെന്നു അറിയുകയും ചെയ്യുന്നത് എത്ര അധികം അനിവാര്യമാണ്.”

“Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

“ദൈവം കരുണയോടെ തങ്ങൾക്കയക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പിനെ മനുഷ്യർ ശിക്ഷയില്ലാതെ നിരസിക്കാനാവില്ല. നോഹയുടെ കാലത്ത് സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ലോകത്തേക്കു ഒരു സന്ദേശം അയക്കപ്പെട്ടു; അവരുടെ രക്ഷ ആ സന്ദേശത്തെ അവർ എങ്ങനെ സ്വീകരിച്ചു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. അവർ ആ മുന്നറിയിപ്പ് നിരസിച്ചതുകൊണ്ടു ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് പാപപതിതമായ മനുഷ്യവംശത്തിൽനിന്ന് പിൻവലിക്കപ്പെട്ടു; അവർ പ്രളയജലങ്ങളിൽ നശിച്ചുപോയി. അബ്രാഹാമിന്റെ കാലത്ത് സൊദോമിലെ കുറ്റക്കാരായ നിവാസികളോടു കരുണയുടെ അപേക്ഷ അവസാനിച്ചു; ലോത്തെയും അവന്റെ ഭാര്യയെയും രണ്ടു പുത്രിമാരെയും ഒഴികെ എല്ലാവരും സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഇറക്കപ്പെട്ട അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അതുപോലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദിവസങ്ങളിലും. ആ തലമുറയിലെ അവിശ്വാസികളായ യെഹൂദന്മാരോടു ദൈവപുത്രൻ പ്രസ്താവിച്ചു: ‘ഇതാ, നിങ്ങളുടെ ഭവനം നിങ്ങൾക്കു ശൂന്യമായിട്ടു വിട്ടുകളയപ്പെടുന്നു.’ മത്തായി 23:38. അവസാന ദിവസങ്ങളെ നോക്കി, അതേ അനന്തശക്തി, ‘രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു സത്യത്തിന്റെ സ്നേഹം കൈക്കൊള്ളാതിരുന്നവരെക്കുറിച്ചു’ ഇങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: ‘അതുകൊണ്ടു അവർ ഭോഷ്കിനെ വിശ്വസിക്കേണ്ടതിന്നു ദൈവം അവർക്കു വല്ലാത്ത ഭ്രമം അയക്കും; സത്യത്തെ വിശ്വസിക്കാതെ അനീതിയിൽ പ്രസാദം കണ്ട എല്ലാവരും ശിക്ഷാവിധിക്കു വിധേയരാകേണ്ടതിന്നു.’ 2 തെസ്സലോനിക്ക്യർ 2:10–12. അവർ അവന്റെ വചനത്തിന്റെ ഉപദേശങ്ങളെ നിരസിക്കുന്നതനുസരിച്ച്, ദൈവം തന്റെ ആത്മാവിനെ പിൻവലിച്ച്, അവർ സ്നേഹിക്കുന്ന വഞ്ചനകൾക്കു അവരെ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു.” The Great Controversy, 430, 431.