യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലവൊദിക്ക്യയിലെ ഏഴാംദിന അഡ്വന്റിസ്റ്റ് സഭയും - മുപ്പതാം ഭാഗം

ഇതൊക്കെയും സംഭവിച്ചതാകുന്നു പ്രവാചകനാൽ അരുളിച്ചെയ്തത് നിറവേറേണ്ടതിന്നു: “സീയോന്റെ മകളോടു പറയുവിൻ: ഇതാ, നിന്റെ രാജാവു നിന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നു; സൗമ്യനായവൻ, കഴുതപ്പുറത്തും ഒരു കുഞ്ഞുകഴുതയായ കഴുതക്കുട്ടിയിന്മേലും ഇരിക്കുന്നവൻ.” മത്തായി 21:4, 5.

സീയോന്റെ മകളേ, ഏറ്റവും ആനന്ദിക്ക; യെരൂശലേമിന്റെ മകളേ, ഉച്ചത്തിൽ ഘോഷിക്ക; ഇതാ, നിന്റെ രാജാവു നിന്റെ അടുക്കലേക്കു വരുന്നു; അവൻ നീതിമാനാകുന്നു, രക്ഷയുള്ളവനും ആകുന്നു; വിനീതനായി, ഒരു കഴുതപ്പുറത്തും, അതും ഒരു കഴുതക്കുട്ടിയായ കോലാട്ടിൻമേലും കയറിവരുന്നു. സെഖർയ്യാവു 9:9.

“അഞ്ഞൂറ് വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, കർത്താവു സെഖര്യാ പ്രവാചകനാൽ ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു: ‘സീയോൻ പുത്രിയേ, അതിയായി ആനന്ദിക്ക; യെരൂശലേം പുത്രിയേ, ഉച്ചത്തിൽ ഘോഷിക്ക. ഇതാ, നിന്റെ രാജാവു നിന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നു. അവൻ നീതിമാനാകുന്നു, രക്ഷയുള്ളവനാകുന്നു; വിനീതനായി, ഒരു കഴുതപ്പുറത്തും, കഴുതയുടെ കുഞ്ഞായ ഒരു കോൽട്ടിന്മേലും കയറി വരുന്നു.’ [Zechariah 9:9.] ക്രിസ്തു ന്യായവിധിയിലേക്കും മരണത്തിലേക്കും പോകുകയാണെന്ന് ശിഷ്യന്മാർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഈ പ്രവചനം അവർക്ക് നിറവേറ്റാൻ കഴിഞ്ഞേനെയില്ല.”

“അതുപോലെതന്നെ, മില്ലറും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരും പ്രവചനം നിവർത്തിച്ചു; പ്രചോദനം ലോകത്തിന്നു കൊടുക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിയിച്ചിരുന്ന ഒരു സന്ദേശം അവർ പ്രസ്താവിച്ചു. എന്നാൽ, അവരുടെ നിരാശയെ സൂചിപ്പിക്കുകയും കർത്താവ് വരുന്നതിന് മുമ്പ് സകല ജാതികൾക്കും പ്രസംഗിക്കപ്പെടേണ്ട മറ്റൊരു സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവചനങ്ങളെ അവർ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുവെങ്കിൽ, ആ സന്ദേശം അവർ കൊടുക്കുമായിരുന്നില്ല. ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങൾ യുക്തമായ സമയത്താണ് കൊടുക്കപ്പെട്ടത്; അവ മുഖാന്തരം ദൈവം നിർവഹിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്ന പ്രവൃത്തി അവ നിർവഹിച്ചു.” The Great Controversy, 405.

“കർത്താവ് നമ്മെ നയിച്ച വഴിയും, നമ്മുടെ കഴിഞ്ഞ ചരിത്രത്തിലെ അവിടുത്തെ ഉപദേശവും നാം മറന്നുപോകുന്നതല്ലാതെ, ഭാവിയെക്കുറിച്ചു നമുക്കു ഭയപ്പെടുവാൻ ഒന്നുമില്ല.” Life Sketches, 196.

“പാതയുടെ ആരംഭത്തിൽ അവരുടെ പിന്നിൽ ഒരു പ്രകാശമയമായ വെളിച്ചം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; ഒരു ദൂതൻ എന്നോടു പറഞ്ഞത്, അതാണ് ‘അർദ്ധരാത്രിയിലെ വിളി’ എന്നു. ഈ വെളിച്ചം പാത മുഴുവനും പ്രകാശിച്ചു, അവർ ഇടറിപ്പോകാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവരുടെ കാൽപ്പാടുകൾക്കു വെളിച്ചം നല്കി.

“തങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടി തങ്ങൾക്ക് തൊട്ടുമുമ്പിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവരെ നഗരത്തിലേക്കു നയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന യേശുവിന്മേൽ ഉറച്ചുനിർത്തിയിരിക്കുമെങ്കിൽ, അവർ സുരക്ഷിതരായിരുന്നു. എന്നാൽ അധികം വൈകാതെ ചിലർ ക്ഷീണിതരായി, നഗരം വളരെ ദൂരെയാണെന്നും, അതിൽ തങ്ങൾ ഇതിന്നുമുമ്പേ പ്രവേശിച്ചിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു എന്നു പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നുവെന്നും പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ യേശു തന്റെ മഹത്വമുള്ള വലങ്കൈ ഉയർത്തി അവരെ ധൈര്യപ്പെടുത്തുമായിരുന്നു; അവന്റെ ഭുജത്തിൽനിന്ന് ഒരു പ്രകാശം പുറപ്പെട്ടു അഡ്വെന്റ് സംഘത്തിന്മേൽ വീശിയടിച്ചപ്പോൾ അവർ ‘അല്ലേലൂയാ!’ എന്നു ഘോഷിച്ചു. മറ്റു ചിലർ അവിവേകത്തോടെ തങ്ങളുടെ പിന്നിലെ പ്രകാശത്തെ നിഷേധിച്ചു, ഇത്ര ദൂരം വരെ തങ്ങളെ നയിച്ചതു ദൈവമല്ല എന്നു പറഞ്ഞു. അവരുടെ പിന്നിലെ പ്രകാശം അണഞ്ഞുപോയി; അതിനാൽ അവരുടെ കാലുകൾ സമ്പൂർണ്ണ അന്ധകാരത്തിൽ ആയിത്തീർന്നു; അവർ ഇടറി, ലക്ഷ്യത്തെയും യേശുവിനെയും കാണാതെപോയി, പാതയിൽനിന്ന് താഴേക്കുള്ള ഇരുണ്ടതും ദുഷ്ടവുമായ ലോകത്തിലേക്കു വീണുപോയി.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

“അർധരാത്രിയിലെ നിലവിളി അത്രയും വാദപ്രതിവാദങ്ങളാൽ കൊണ്ടുപോയതല്ല; എങ്കിലും തിരുവെഴുത്തിലെ തെളിവ് വ്യക്തവും നിർണ്ണായകവും ആയിരുന്നു. അതിനോടൊപ്പം ആത്മാവിനെ ചലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രേരകശക്തിയും ഉണ്ടായിരന്നു. അവിടെ സംശയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ചോദ്യം ചെയ്യലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തു യെരൂശലേമിലേക്കു ജയപ്രവേശം നടത്തിയ അവസരത്തിൽ, ഉത്സവം ആചരിക്കേണ്ടതിന്നു ദേശത്തിന്റെ എല്ലാഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുമെത്തിയ ജനങ്ങൾ ഒലിവുമലയിലേക്കു കൂട്ടംകൂടി; യേശുവിനെ അനുഗമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തോടു ചേർന്നപ്പോൾ, അവർ ആ ഘട്ടത്തിന്റെ പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടു, ‘കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ വരുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ!’ എന്ന ഘോഷം ഉയർത്തുന്നതിൽ പങ്കുചേർന്നു. [Matthew 21:9.] അതുപോലെ തന്നേ, ചിലർ കൗതുകത്താൽ, ചിലർ വെറും പരിഹസിക്കുവാനായി, അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സമ്മേളനങ്ങളിലേക്കു ഒഴുകിയെത്തിയ അവിശ്വാസികളും, ‘ഇതാ, മണവാളൻ വരുന്നു!’ എന്ന സന്ദേശത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന ശക്തിയെ അനുഭവിച്ചു.” Spirit of Prophecy, volume 4, 250, 251.

“മത്തായി 25-ലെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയും അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ജനത്തിന്റെ അനുഭവത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു.” The Great Controversy, 393.

ഇവർ സ്ത്രീകളാൽ അശുദ്ധരാകാത്തവർ ആകുന്നു; അവർ കന്യകർ ആകുന്നു. കുഞ്ഞാടു എവിടേക്കു പോകുന്നുവോ അവനെ അവർ അവിടെയെല്ലാം അനുഗമിക്കുന്നു. ഇവർ മനുഷ്യരിൽനിന്നു വീണ്ടെടുപ്പിക്കപ്പെട്ടവർ ആകുന്നു, ദൈവത്തിനും കുഞ്ഞാടിന്നും ആദ്യഫലമായി. വെളിപ്പാട് 14:4.

“ഞാൻ പലപ്പോഴും പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലേക്കാണ് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നത്; അവരിൽ അഞ്ചുപേർ ജ്ഞാനികളായിരുന്നു, അഞ്ചുപേർ മൂഢരായിരുന്നു. ഈ ഉപമ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നേ നിറവേറിയിട്ടുണ്ട്, നിറവേറും കൂടെയും, കാരണം ഇതിന് ഈ കാലത്തോടുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പ്രയോഗമുണ്ട്; മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെപ്പോലെതന്നെ, ഇത് നിറവേറിയതും കാലാവസാനംവരെ ഇപ്പോഴത്തെ സത്യമായി നിലനിൽക്കുന്നതുമായിരിക്കും.” Review and Herald, August 19, 1890.

“ദുഷ്ടതയിലും, വഞ്ചനയിലും മിഥ്യാഭ്രമത്തിലുമായി, മരണത്തിന്റെ നിഴലിൽ തന്നേ കിടക്കുന്ന ഒരു ലോകമുണ്ട്,—ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു, ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. അവരെ ഉണർത്തുവാൻ ആർ ആത്മവേദന അനുഭവിക്കുന്നു? ഏതു ശബ്ദമാണ് അവരെ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിവുള്ളത്? ‘ഇതാ, വരൻ വരുന്നു; അവനെ എതിരേൽപ്പാൻ പുറപ്പെടുവിൻ’ എന്ന സിഗ്നൽ നൽകപ്പെടുന്ന സമയമായ ഭാവിയിലേക്കു എന്റെ മനസ്സ് കൊണ്ടുപോയി. എന്നാൽ ചിലർ തങ്ങളുടെ വിളക്കുകൾ വീണ്ടും നിറയ്ക്കുന്നതിനുള്ള എണ്ണ ലഭ്യമാക്കുന്നതിൽ താമസിച്ചിരിക്കും; അപ്പോൾ എണ്ണയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സ്വഭാവം കൈമാറാവുന്നതല്ലെന്നു അവർ അത്യന്തം വൈകി മനസ്സിലാക്കും.” Review and Herald, February 11, 1896.

അപ്പോൾ യിരെമ്യാ പ്രവാചകനിലൂടെ അരുളിച്ചെയ്തത് നിവൃത്തിയായി: “ഇസ്രായേൽമക്കൾ വിലമതിച്ചവനായ അവന്നു അവർ നിശ്ചയിച്ച വിലയായ മുപ്പത് വെള്ളിക്കാശുകൾ അവർ എടുത്തു; കർത്താവ് എനിക്കു കല്പിച്ചതുപോലെ അവ അവർ കുശവന്റെ നിലത്തിനായി കൊടുത്തു.” മത്തായി 27:9, 10.

അപ്പോൾ ഞാൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾക്കു നന്നെന്നു തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ കൂലി എനിക്കു തരുവിൻ; അല്ലെങ്കിൽ വിടുവിൻ. അങ്ങനെ അവർ എന്റെ കൂലിയായി വെള്ളിയുടെ മുപ്പത് കഷണങ്ങൾ തൂക്കി കൊടുത്തു. അപ്പോൾ യഹോവ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: അതു കുശവന്നു എറിഞ്ഞുകൊടുക്കുക; അവർ എന്നെ മൂല്യപ്പെടുത്തി നിശ്ചയിച്ച അത്യുത്തമമായ വില തന്നേ. അപ്പോൾ ഞാൻ വെള്ളിയുടെ ആ മുപ്പത് കഷണങ്ങൾ എടുത്തു യഹോവയുടെ ആലയത്തിൽ കുശവന്നു എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. സെഖര്യാവു 11:12, 13.

അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: എന്നാൽ ഞാൻ ആരെന്നു നിങ്ങൾ പറയുന്നു? അതിന്നു ശിമോൻ പത്രോസ് ഉത്തരം പറഞ്ഞു: നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാകുന്നു. മത്തായി 16:15, 16.

“ഞാൻ എന്റെ എഴുത്തുപ്രതികൾ ഒത്തു ചേർത്തു, പിന്നെ ഞങ്ങൾ യാത്ര തിരിച്ചു. വഴിമധ്യേ ഞങ്ങൾ Orange-ൽ രണ്ടു യോഗങ്ങൾ നടത്തി; സഭയ്ക്ക് അതിലൂടെ ലാഭവും പ്രോത്സാഹനവും ലഭിച്ചതിന്റെ തെളിവ് ഞങ്ങൾക്കു ലഭിച്ചു. കർത്താവിന്റെ ആത്മാവിനാൽ ഞങ്ങൾ തന്നെയും പുതുക്കപ്പെട്ടു. അന്നിരാത്രി ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു: ഞാൻ Battle Creek-ൽ ഇരിക്കയും വാതിലിനരികിലെ വശക്കണ്ണാടിയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, രണ്ടുപേർ വീതം നിരന്നു വീട്ടിലേക്കു നടന്നു വരുന്ന ഒരു സംഘത്തെ ഞാൻ കണ്ടു. അവർ ഗൗരവപൂർണ്ണരുമും ദൃഢനിശ്ചയമുള്ളവരുമായിരുന്നു. അവരെ ഞാൻ നന്നായി അറിയുമായിരുന്നു; അവരെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ പാർലർവാതിൽ തുറക്കുവാൻ തിരിഞ്ഞു, എങ്കിലും വീണ്ടും ഒന്നു നോക്കണമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു. ദൃശ്യം മാറിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ സംഘം ഒരു കത്തോലിക്കാ ഘോഷയാത്രയുടെ രൂപം ധരിച്ചിരുന്നു. ഒരാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു ക്രൂശും, മറ്റൊരാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു ഞാങ്ങണയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ അടുത്തുവരുമ്പോൾ, ഞാങ്ങണ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നവൻ വീട്ടിനുചുറ്റും ഒരു വൃത്തം വരച്ച് മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: ‘ഈ വീടിനെ നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വത്തുക്കൾ കണ്ടുകെട്ടണം. അവർ നമ്മുടെ വിശുദ്ധ സംഘത്തിനെതിരെ സംസാരിച്ചു.’ ഭയം എന്നെ പിടികൂടി; ഞാൻ വീട്ടിനകത്തു കൂടി ഓടി വടക്കേ വാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി, ചിലരെ ഞാൻ അറിയുന്ന ഒരു കൂട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ എത്തിപ്പെട്ടു; എങ്കിലും വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ, അവരോടു ഒരു വാക്കുപോലും സംസാരിക്കാൻ എനിക്കു ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. ഞാൻ ഏത് ദിശയിലേക്കു തിരിഞ്ഞാലും ഉത്സുകയായ അന്വേഷകദൃഷ്ടികൾ നേരിടാതെ, ഞാൻ കരഞ്ഞ് പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഏകാന്തസ്ഥലം അന്വേഷിച്ചു. ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടെ ഇങ്ങനെ ആവർത്തിച്ചു: ‘ഇത് എനിക്കു മനസ്സിലാക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിൽ! ഞാൻ എന്താണ് പറഞ്ഞത്, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് അവർ എന്നോടു പറഞ്ഞുതരുന്നുവെങ്കിൽ!’”

“ഞങ്ങളുടെ സ്വത്തുക്കൾ പിടിച്ചെടുക്കപ്പെടുന്നതു ഞാൻ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ വളരെ കരഞ്ഞും പ്രാർത്ഥിച്ചും ചെയ്തു. എന്നെ ചുറ്റിനിന്നവരുടെ മുഖഭാവങ്ങളിൽ എനിക്കുള്ള സഹാനുഭൂതിയോ കരുണയോ വായിച്ചെടുക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു; മറ്റുള്ളവർ ശ്രദ്ധിക്കുമെന്ന ഭയം അവർക്കില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നോടു സംസാരിച്ചും എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചും ഇരിക്കുമായിരുന്നു എന്നു ഞാൻ കരുതിയ ചിലരുടെ മുഖപ്രകടനങ്ങളും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ജനക്കൂട്ടത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ ഒരിക്കൽ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ എന്നെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉദ്ദേശം ഞാൻ മറച്ചു. ഞാൻ ഉച്ചത്തിൽ കരയാൻ തുടങ്ങി, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ‘ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തുവോ എന്ത് പറഞ്ഞുവോ എന്ന് അവർ എന്നോടു പറയുകയേ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ!’ അതേ മുറിയിലെ ഒരു കിടക്കയിൽ ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ ഭർത്താവ്, ഞാൻ ഉച്ചത്തിൽ കരയുന്നതു കേട്ട് എന്നെ ഉണർത്തി. എന്റെ തലയണ കണ്ണീരിൽ നനഞ്ഞിരുന്നു; എന്റെ മേൽ ദുഃഖഭാരിതമായ മാനസിക മന്ദത ഉണ്ടായിരുന്നു.” Testimonies, volume 1, 577, 578.

“റൈറ്റിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, നമ്പർ 11-നായി എന്റെ കൈയെഴുത്തുപ്രതി പ്രസാധനകാര്യാലയത്തിലേക്ക് അയച്ചിരുന്നു; കൂടാതെ, യോഗങ്ങളിൽ ഇല്ലാത്ത ഓരോ സമയവും പ്രയോജനപ്പെടുത്തി നമ്പർ 12-നുള്ള വിഷയങ്ങൾ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ ഏതാണ്ട് ഓരോ നിമിഷവും പുരോഗമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. റൈറ്റിലെ സഭയ്ക്കായി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ശാരീരികവും മാനസികവുമായ എന്റെ ശക്തികൾ അത്യന്തം ക്ഷയിച്ചിരുന്നു. എനിക്ക് വിശ്രമം ആവശ്യമാണെന്ന് ഞാൻ അനുഭവിച്ചു; എങ്കിലും ആശ്വാസത്തിനുള്ള യാതൊരു അവസരവും കാണാനായില്ല. ഞാൻ ആഴ്ചയിൽ പല പ്രാവശ്യം ജനങ്ങളോടു പ്രസംഗിക്കുകയായിരുന്നു; കൂടാതെ വ്യക്തിപരമായ സാക്ഷ്യങ്ങളുടെ അനേകം പേജുകൾ എഴുതുകയും ചെയ്തു. ആത്മാക്കളുടെ ഭാരം എന്റെ മേൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; ഞാൻ അനുഭവിച്ച ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ അത്രയും വലിയവയായിരുന്നു; അതിനാൽ ഓരോ രാത്രിയും ഏതാനും മണിക്കൂർ ഉറക്കം മാത്രമേ എനിക്ക് ലഭിക്കുമായിരുന്നുള്ളു.”

“ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചും എഴുതിയും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, Battle Creek-ൽ നിന്ന് നിരുത്സാഹജനകമായ സ്വഭാവമുള്ള കത്തുകൾ എനിക്ക് ലഭിച്ചു. അവ ഞാൻ വായിച്ചപ്പോൾ, വിവരണാതീതമായ മനോവിഷാദം എന്നിലേറ്റുവന്നു; അത് മാനസികവേദനയിലേക്കു വരെ ഉയർന്ന്, അല്പകാലത്തേക്ക് എന്റെ ജീവശക്തികളെ തന്നെ മന്ദമാക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു. മൂന്നു രാത്രികൾ ഞാൻ ഏതാണ്ട് ഒട്ടും ഉറങ്ങിയില്ല. എന്റെ ചിന്തകൾ കലുഷിതവും ആശയക്കുഴപ്പനിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. എന്റെ ഭർത്താവിനോടും ഞങ്ങൾ പാർത്തിരുന്ന, എനിക്കു സഹതാപം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്ന കുടുംബത്തോടും എന്റെ വികാരങ്ങൾ കഴിയുന്നത്ര ഞാൻ മറച്ചുവെച്ചു. പ്രഭാതത്തിലും സായാഹ്നത്തിലും കുടുംബാരാധനയിൽ അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന്, എന്റെ ഭാരം മഹാഭാരവാഹകനായവന്റെമേൽ ഏല്പിപ്പാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ പ്രയത്‌നവും മനോഭാരവും ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നാൽ എന്റെ അപേക്ഷകൾ വേദനകൊണ്ട് പിഴിഞ്ഞുമുറുകിയ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണ് ഉയർന്നുവന്നത്; നിയന്ത്രിക്കാനാകാത്ത ദുഃഖം കാരണം എന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ വിച്ഛിന്നവും അസംബദ്ധവും ആയിരുന്നു. രക്തം എന്റെ മസ്തിഷ്കത്തിലേക്കു പൊങ്ങിച്ചെല്ലുകയും, അതുകൊണ്ട് പലപ്പോഴും എനിക്ക് തെന്നിപ്പോകുകയും ഏകദേശം വീണുപോകുകയും ചെയ്തു. പ്രത്യേകിച്ച് എഴുതുവാൻ ശ്രമിച്ചതിന് ശേഷം എനിക്ക് നിരന്തരം മൂക്കിൽ നിന്ന് രക്തസ്രാവം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ എന്റെ എഴുത്ത് ഞാൻ മാറ്റിവെക്കേണ്ടിവന്നു; എങ്കിലും, മറ്റുള്ളവർക്കായി എനിക്ക് സാക്ഷ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവർക്കു സമർപ്പിക്കുവാൻ എനിക്കായിരുന്നില്ല എന്ന ബോധ്യം മൂലം, എന്റെമേൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഉത്കണ്ഠയുടെയും ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെയും ഭാരം ഞാൻ ഒഴിവാക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”

“ആരോഗ്യ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിനെക്കുറിച്ചു എനിക്കു കാണിക്കപ്പെട്ടതൊക്കെയും ഞാൻ എഴുതി തയ്യാറാക്കുന്നതുവരെ നമ്പർ 11-ന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണം മാറ്റിവെക്കുന്നതാണ് ഉചിതമെന്നു കരുതപ്പെട്ടുവെന്നു എന്നെ അറിയിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മറ്റൊരു കത്തും എനിക്കു ലഭിച്ചു; കാരണം ആ സംരംഭത്തിന്റെ ചുമതല വഹിക്കുന്നവർ ധനസഹായത്തിന്റെ അത്യന്തം ആവശ്യമുള്ളവരായിരുന്നു, സഹോദരന്മാരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതിനായി എന്റെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ സ്വാധീനം അവർക്കു ആവശ്യമായിരുന്നു. തുടർന്ന്, ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിനെക്കുറിച്ചു എനിക്കു കാണിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നൊരു ഭാഗം ഞാൻ എഴുതി തയ്യാറാക്കി; എന്നാൽ മസ്തിഷ്കത്തിലേക്കുള്ള രക്തസമ്മർദ്ദം കാരണം മുഴുവൻ വിഷയവും അവതരിപ്പിക്കാൻ എനിക്കായില്ല. നമ്പർ 12 ഇത്രയും ദീർഘമായി വൈകുമെന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നുവെങ്കിൽ, നമ്പർ 11-ൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന ആ ഭാഗം യാതൊരു സാഹചര്യത്തിലും ഞാൻ അയച്ചിരിക്കുകയില്ലായിരുന്നു. ഏതാനും ദിവസത്തെ വിശ്രമത്തിന് ശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും എഴുത്ത് തുടരാൻ കഴിയും എന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു. എന്നാൽ എന്റെ അതിയായ ദുഃഖത്തിന്, എന്റെ മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ അവസ്ഥ എനിക്ക് എഴുതുക അസാധ്യമാക്കുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടു. പൊതുവായതോ വ്യക്തിപരമായതോ ആയ സാക്ഷ്യങ്ങൾ എഴുതണമെന്ന ആശയം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; അവയെ ഞാൻ എഴുതാൻ കഴിയുന്നില്ല എന്ന കാരണത്താൽ ഞാൻ നിരന്തര ദുഃഖത്തിലായിരുന്നു.”

“ഇത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ ബാറ്റിൽ ക്രീക്കിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകുകയും, വഴികൾ ചെളിപിടിച്ചും തകർന്നുമിരുന്ന അവസ്ഥയിൽ അവിടെ തന്നേ താമസിക്കുകയും, ഞാൻ അവിടെവെച്ച് നമ്പർ 12 പൂർത്തിയാക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നു തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടു. ദൈവം തന്റെ നിമിത്തം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന പ്രവർത്തിയിൽ ബാറ്റിൽ ക്രീക്കിലുള്ള തന്റെ സഹോദരന്മാരെ കണ്ടുമുട്ടി അവരോടു സംസാരിക്കാനും അവരോടുകൂടെ സന്തോഷിക്കാനും എന്റെ ഭർത്താവിന്ന് അത്യന്തം ആകാംക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ എഴുത്തുകൾ ഒക്കെയും കൂട്ടിച്ചേർത്തു, ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ യാത്ര ആരംഭിച്ചു. …” Testimonies, volume 1, 576, 577.

ക്രിസ്തീയലോകമൊട്ടാകെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം ഭയങ്കര ശത്രുക്കളാൽ ഭീഷണിക്കു വിധേയമായി. നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യ വിജയങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതോടെ, അതിന്റെ നാശം സാധിപ്പിക്കാമെന്ന പ്രത്യാശയിൽ റോം പുതിയ ശക്തികളെ വിളിച്ചു ചേർത്തു. ഈ സമയത്താണ് ജെസ്യൂട്ടുകളുടെ സഭ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്; പാപ്പാഭിമാനത്തിന്റെ പോരാളികളിൽ ഏറ്റവും ക്രൂരവും, തന്ത്രശൂന്യതയില്ലാത്തതുമായ, ശക്തിയേറിയതുമായ സഭയായിരുന്നു അത്. ഭൂമിയിലെ ബന്ധങ്ങളെയും മാനുഷിക താൽപര്യങ്ങളെയും വിട്ടുമാറി, സ്വാഭാവിക സ്നേഹത്തിന്റെ അവകാശങ്ങളോടു മരിച്ചവരായി, വിവേകവും മനസ്സാക്ഷിയും പൂർണ്ണമായി മൗനപ്പെടുത്തിയവരായി, അവരുടെ സഭയുടെ നിയമം ഒഴികെ മറ്റൊരു നിയമവും, അതിന്റെ ശക്തി വിപുലീകരിക്കുക എന്നതൊഴികെ മറ്റൊരു കടമയും അവർ അറിയുന്നില്ലായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം അതിന്റെ അനുയായികൾക്ക് അപകടത്തെ നേരിടാനും കഷ്ടം സഹിക്കാനും ശക്തി നൽകിയിരുന്നു; തണുപ്പ്, വിശപ്പ്, പ്രയത്‌നം, ദാരിദ്ര്യം എന്നിവകൊണ്ട് ഭയപ്പെടാതെ, പീഡനയന്ത്രം, കാരാഗൃഹം, ചിതശ്ശിക്ഷ എന്നിവയുടെ മുമ്പിലും സത്യത്തിന്റെ പതാക ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുവാൻ അവരെ പ്രാപ്തരാക്കി. ഈ ശക്തികളെ നേരിടുവാൻ, ജെസ്യൂട്ടിസം തന്റെ അനുയായികളിൽ അത്തരം ഒരു ഉന്മാദാഭിമാനം പ്രചോദിപ്പിച്ചു; അതുവഴി അവർ സമാനമായ ഭീഷണികൾ സഹിക്കാനും സത്യത്തിന്റെ ശക്തിക്കെതിരെ വഞ്ചനയുടെ സകല ആയുധങ്ങളും പ്രയോഗിക്കാനും ശേഷിയുള്ളവരായി. അവർ ചെയ്യുവാൻ അത്യന്തം വലുതായ കുറ്റമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു; അവർ പ്രാവർത്തികമാക്കുവാൻ അത്യന്തം നികൃഷ്ടമായ വഞ്ചനയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു; അവർ ധരിക്കുവാൻ അത്യന്തം ദുഷ്‌കരമായ വേഷമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ശാശ്വത ദാരിദ്ര്യത്തിനും വിനയത്തിനും നേർച്ചപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, സമ്പത്തും അധികാരവും സമ്പാദിക്കുക, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ പതനം വരുത്തുക, പാപ്പായുടെ പരമാധികാരം വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കുക എന്നിവയായിരുന്നു അവരുടെ ആസൂത്രിത ലക്ഷ്യം.

“തങ്ങളുടെ സഭാസമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ, അവർ വിശുദ്ധിയുടെ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നു; ജയിലുകളും ആശുപത്രികളും സന്ദർശിക്കുകയും, രോഗികളെയും ദരിദ്രരെയും ശുശ്രൂഷിക്കുകയും, ലോകത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചവരാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുകയും, നന്മ ചെയ്തു സഞ്ചരിച്ച യേശുവിന്റെ വിശുദ്ധ നാമം ധരിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഈ നിർദോഷമായ ബാഹ്യരൂപത്തിന്റെ അടിയിൽ ഏറ്റവും കുറ്റകരവും മാരകവുമായ ഉദ്ദേശങ്ങൾ പലപ്പോഴും മറഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു. ലക്ഷ്യം മാർഗങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കുന്നു എന്നത് ആ സഭാസമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തമായിരുന്നു. ഈ നിയമപ്രകാരം, സഭയുടെ താൽപര്യങ്ങൾക്കു സേവകമായാൽ, അസത്യം, മോഷണം, വ്യാജസാക്ഷ്യം, വധം എന്നിവ ക്ഷമിക്കത്തക്കവ മാത്രമല്ല, പ്രശംസനീയങ്ങളുമായിരുന്നു. വിവിധ വേഷമാറ്റങ്ങളിലൂടെ ജെസ്യൂട്ടുകൾ ഭരണപദവികളിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു, രാജാക്കന്മാരുടെ ഉപദേശകരായി ഉയർന്നു, രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ നയങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അവർ തങ്ങളുടെ യജമാനന്മാരെപ്പറ്റി ചാരപ്രവർത്തനം നടത്തുവാൻ ഭൃത്യന്മാരായി മാറി. രാജകുമാരന്മാരുടെയും അഭിജാതന്മാരുടെയും പുത്രന്മാർക്കായി അവർ കോളേജുകൾ സ്ഥാപിച്ചു; സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കായി പാഠശാലകളും സ്ഥാപിച്ചു; പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് മാതാപിതാക്കളുടെ മക്കളെ പാപ്പാസഭാ ആചാരങ്ങളുടെ അനുഷ്ഠാനത്തിലേക്കു ആകർഷിച്ചു. മനസ്സിനെ കലക്കി വിടുന്നതിനും ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നതിനും സങ്കൽപ്പശക്തിയെ മയക്കി പിടിച്ചടക്കുന്നതിനുമായി റോമാസഭാ ആരാധനയുടെ സകല ബാഹ്യ ആഡംബരവും പ്രദർശനവും പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ പിതാക്കന്മാർ പരിശ്രമിച്ചും രക്തം ചൊരിഞ്ഞും നേടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം പുത്രന്മാരാൽ ദ്രോഹിക്കപ്പെട്ടു. ജെസ്യൂട്ടുകൾ അതിവേഗം യൂറോപ്പൊട്ടാകെ വ്യാപിച്ചു; അവർ പോയിടത്തൊക്കെയും പാപ്പിസത്തിന്റെ ഒരു പുനരുജ്ജീവനം പിന്നാലെ വന്നു.”

“അവര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ അധികാരം നല്‍കുന്നതിനായി, ഇൻക്വിസിഷനെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന ഒരു പാപ്പൽ ബുൾ പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ടു. കത്തോലിക്ക രാജ്യങ്ങളിലുപോലും അത് പൊതുവെ ഏല്‍ക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് അത്യന്തം വെറുപ്പോടെയായിരുന്നു എങ്കിലും, ഈ ഭയാനക ന്യായാധിപസദസ് വീണ്ടും പാപ്പാഭിമുഖ ഭരണാധികാരികളാല്‍ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; പകലിന്റെ വെളിച്ചം പോലും സഹിക്കാനാവാത്തത്ര ഭീകരമായ ക്രൂരതകള്‍ അതിന്റെ രഹസ്യ തടവറകളില്‍ വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെട്ടു. അനേകം രാജ്യങ്ങളില്‍, ജനതയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ശ്രേഷ്ഠഭാഗമായ ആയിരങ്ങളായിരങ്ങള്‍—ഏറ്റവും നിര്‍മലരും ഉദാത്തരുമായവര്‍, ഏറ്റവും ബൗദ്ധികശേഷിയുള്ളവരും ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയവരും, ഭക്തിയുള്ളതും സമര്‍പ്പിതരുമായ പാസ്റ്റര്‍മാര്‍, പരിശ്രമശീലികളും ദേശഭക്തരുമായ പൗരന്മാര്‍, ദീപ്തിമാനായ പണ്ഡിതന്മാര്‍, പ്രതിഭാശാലികളായ കലാകാരന്മാര്‍, പ്രാവീണ്യമുള്ള ശില്‍പികള്‍—കൊല്ലപ്പെടുകയോ മറ്റു ദേശങ്ങളിലേക്കു ഔടിപ്പോകാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാകുകയോ ചെയ്തു.

“റോം നവീകരണത്തിന്റെ വെളിച്ചം അണച്ചുകളയുവാനും, മനുഷ്യരിൽനിന്ന് ബൈബിളിനെ പിൻവലിക്കുവാനും, ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളുടെ അജ്ഞാനവും അന്ധവിശ്വാസവും വീണ്ടും പുനഃസ്ഥാപിക്കുവാനും ആഹ്വാനിച്ച ഉപാധികൾ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്താലും, ലൂഥറിന് പിന്‍ഗാമികളായി അവൻ ഉയർത്തിയ ആ ശ്രേഷ്ഠപുരുഷന്മാരുടെ പ്രയത്നങ്ങളാലും, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം തകർക്കപ്പെട്ടില്ല. അതിന്റെ ശക്തി രാജകുമാരന്മാരുടെ അനുകൂല്യത്തിനോ ആയുധബലത്തിനോ കടപ്പെട്ടിരിക്കേണ്ടതല്ലായിരുന്നു. ഏറ്റവും ചെറുരാജ്യങ്ങളും, ഏറ്റവും വിനീതവും ഏറ്റവും ശക്തിഹീനവുമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ട ജാതികളും അതിന്റെ കോട്ടകളായി മാറി. അതു തന്റെ നാശം ആസൂത്രണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ശക്തമായ ശത്രുക്കളുടെ നടുവിലെ ചെറിയ ജിനീവയായിരുന്നു; അതു വടക്കൻ സമുദ്രതീരത്തെ മണൽപ്പുറങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ഹോളണ്ടായിരുന്നു, അന്നത്തെ ഏറ്റവും മഹത്തും സമ്പന്നവുമായ രാജ്യമായ സ്പെയിന്റെ ഏകാധിപത്യത്തിനെതിരെ പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്; അതു ശീതളവും നിർഫലവുമായ സ്വീഡനായിരുന്നു, നവീകരണത്തിനായി ജയങ്ങൾ നേടിയെടുത്തത്.” The Great Controversy, 234, 235.

“ഈ അന്ത്യകാലങ്ങളിൽ കർത്താവിന്നു നാമമാത്രമായി തന്നെ ജനമെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന തന്റെ ജനത്തോടു ഒരു തർക്കമുണ്ട്. ഈ തർക്കത്തിൽ ഉത്തരവാദിത്തസ്ഥാനങ്ങളിലുള്ളവർ നെഹെമ്യാവു സ്വീകരിച്ച പാതയ്ക്ക് നേരെ വിപരീതമായ ഒരു മാർഗ്ഗം സ്വീകരിക്കും. അവർ സ്വയം ശബ്ബത്തിനെ അവഗണിക്കുകയും നിരസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ മാത്രം നിൽക്കുകയില്ല; ആചാരപരമ്പര്യങ്ങളുടെയും സംസ്കാരപരമ്പരകളുടെയും അവശിഷ്ടക്കൂമ്പാരത്തിന്റെ അടിയിൽ അതിനെ മറവുചെയ്തുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നുമത് അകറ്റി നിർത്തുവാൻ അവർ ശ്രമിക്കും. സഭകളിലും തുറസ്സായ സ്ഥലങ്ങളിലെ വലിയ സമ്മേളനങ്ങളിലുമായി ശുശ്രൂഷകർ ആഴ്ചയുടെ ഒന്നാം ദിവസം ആചരിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ജനങ്ങളോട് ശക്തമായി ഉന്നയിക്കും. കടലിലും കരയിലും ദുരന്തങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു; ഈ ദുരന്തങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും, ഒരു അനർത്ഥം മറ്റൊന്നിന്റെ പിന്നാലെ ഉടനെത്തുന്നതുപോലെ; മനസ്സാക്ഷിപൂർവ്വം ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കുന്ന ചെറിയ കൂട്ടം, ഞായറാഴ്ചയെ അനാദരിക്കുന്നതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ കോപം ലോകത്തിന്മേൽ വരുത്തുന്നതായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടും.”

“ലോകത്തെ ബദ്ധരാക്കി പിടിക്കേണ്ടതിന്നു സാത്താൻ ഈ വ്യാജോപദേശം പ്രബലമായി പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യരെ തെറ്റുകൾ അംഗീകരിപ്പിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാക്കുന്നതാണ് അവന്റെ പദ്ധതി. സകല വ്യാജമതങ്ങളുടെയും പ്രചാരണത്തിൽ അവൻ സജീവമായി പങ്കുകൊള്ളുന്നു; തെറ്റായ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ബലമായി നടപ്പാക്കുവാൻ തന്റെ പരിശ്രമങ്ങളിൽ അവൻ ഒന്നിനും പിന്നോട്ടില്ല. മതോത്സാഹത്തിന്റെ ആവരണത്തിൽ, അവന്റെ ആത്മാവിനാൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ സഹമനുഷ്യർക്കായി അത്യന്തം ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കുകയും, അവരിൽ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ കഷ്ടങ്ങൾ ഏല്പിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. സാത്താനും അവന്റെ പ്രവർത്തകരും ഇന്നും അതേ ആത്മാവാണ് ഉള്ളത്; കഴിഞ്ഞകാലത്തിന്റെ ചരിത്രം നമ്മുടെ ദിവസങ്ങളിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടും.”

“ദോഷം ചെയ്യുവാൻ തങ്ങളുടെ മനസ്സും ഇച്ഛാശക്തിയും നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള മനുഷ്യർ ഉണ്ട്; അവരുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ അന്ധകാരഗുഹകളിൽ അവർ ഏതു കുറ്റങ്ങൾ ചെയ്തുകൊള്ളുമെന്നതു അവർ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ മനുഷ്യർ സ്വയംവഞ്ചിതരാണ്. ദൈവത്തിന്റെ മഹത്തായ നീതിനിയമത്തെ അവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞു; അതിന്നു പകരമായി തങ്ങളുടേതായ ഒരു മാനദണ്ഡം സ്ഥാപിച്ചു, ആ മാനദണ്ഡത്തോടു തങ്ങളെത്തന്നെ താരതമ്യപ്പെടുത്തി തങ്ങൾ വിശുദ്ധന്മാരാണെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. കർത്താവു അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഉള്ളതു വെളിവാകുവാൻ അവർക്കു അനുവദിക്കും; അവരെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന അധിപന്റെ ആത്മാവിനെ പ്രവൃത്തിയായി പ്രകടമാക്കുവാൻ അവൻ അവരെ വിടും. അവന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങളോടു വിശ്വസ്തരായിരിക്കുന്നവരോടുള്ള അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ, അതിനോടുള്ള തങ്ങളുടെ ദ്വേഷം അവർ പ്രകടമാക്കുന്നതു അവൻ അനുവദിക്കും. ക്രിസ്തുവിനെ ക്രൂശിച്ച ജനക്കൂട്ടത്തെ ഉന്മത്തമായി പ്രേരിപ്പിച്ച അതേ മതോത്സുകതയുടെ ആത്മാവിനാൽ അവർ പ്രചോദിതരായിരിക്കും; സഭയും സംസ്ഥാനവും അതേ അഴിമതിപരമായ ഐക്യത്തിൽ ഒന്നിച്ചുചേരും.”

“ഇന്നത്തെ സഭ, ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം സമ്പ്രദായങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മാറ്റിനിർത്തിയ പുരാതന യെഹൂദന്മാരുടെ പാദചിഹ്നങ്ങളിൽ നടന്നിരിക്കുന്നു. അവൾ നിയമത്തെ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു, നിത്യനിയമത്തെ ലംഘിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോഴും അന്നപ്പോലെ അഹങ്കാരം, അവിശ്വാസം, ധർമ്മനിഷേധം എന്നിവയാണ് അതിന്റെ ഫലം. അവളുടെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥ മോശെയുടെ പാട്ടിലെ ഈ വാക്കുകളിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: ‘അവർ തങ്ങളെത്തന്നേ വഷളാക്കിയിരിക്കുന്നു; അവരുടെ കറ അവന്റെ മക്കളുടെ കറയല്ല; അവർ വളഞ്ഞും വക്രവുമായ തലമുറ ആകുന്നു. മൂഢരും ജ്ഞാനമില്ലാത്തവരുമായ ജനമേ, നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ യഹോവയോടു പകരം കൊടുക്കുന്നുവോ? നിന്നെ സ്വന്തമാക്കിയവൻ അവൻ നിന്റെ പിതാവല്ലയോ? അവൻ നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു നിലനിറുത്തിയിട്ടില്ലയോ?’” Review and Herald, March 18, 1884.

“നിങ്ങൾ ഹൃദയത്തിന്റെ ദൃഢഹഠത്തിൽ മുഴുകി, അഹങ്കാരവും സ്വയംനീതിബോധവും മൂലം നിങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ ഏറ്റുപറയാതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, സാത്താന്റെ പ്രലോഭനങ്ങൾക്ക് കീഴ്പ്പെടേണ്ടിവരും. കർത്താവ് നിങ്ങളുടെ പിഴവുകൾ വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ നിങ്ങൾ മാനസാന്തരപ്പെടുകയോ ഏറ്റുപറയുകയോ ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവന്റെ ദൈവപരിപാലനം നിങ്ങളെ വീണ്ടും വീണ്ടും അതേ നിലത്തിലൂടെ കൊണ്ടുപോകും. നിങ്ങൾ സമാനസ്വഭാവമുള്ള തെറ്റുകൾ ചെയ്യുന്നതിന് വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെടും; നിങ്ങൾ ജ്ഞാനക്കുറവിൽ തുടരും; പാപത്തെ നീതിയെന്നും നീതിയെ പാപമെന്നും വിളിക്കും. ഈ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ പ്രബലമാകുന്ന വഞ്ചനകളുടെ ബഹുസംഖ്യം നിങ്ങളെ വളഞ്ഞുകൊള്ളും; നിങ്ങൾ നേതാക്കളെ മാറ്റുകയും, അങ്ങനെ ചെയ്തുവെന്ന് തന്നെ അറിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്യും.” Review and Herald, December 16, 1890.

ആദ്യകാല കുടിയേറ്റക്കാർ സ്വീകരിച്ചിരുന്ന, സഭാംഗങ്ങൾക്കു മാത്രമേ വോട്ട് ചെയ്യാനോ സിവിൽ ഭരണത്തിൽ പദവി വഹിക്കാനോ അനുമതി നൽകാവൂ എന്ന ചട്ടം അത്യന്തം ദോഷകരമായ ഫലങ്ങളിലേക്കു നയിച്ചു. സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ശുദ്ധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള മാർഗമായി ഈ നടപടി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, അതിന്റെ ഫലമായി സഭയുടെ അഴിമതിയാണ് ഉണ്ടായത്. വോട്ടവകാശത്തിനും പദവിവഹിക്കലിനും മതവിശ്വാസപ്രഖ്യാപനം ഒരു നിബന്ധനയായതിനാൽ, ലൗകിക നയപരമായ പ്രേരണകളാൽ മാത്രം ചലിതരായ അനേകർ ഹൃദയപരിവർത്തനമില്ലാതെ സഭയോടു ചേർന്നു. ഇങ്ങനെ, സഭകൾ ഗണ്യമായ അളവിൽ മാനസാന്തരപ്പെടാത്തവരാൽ നിറഞ്ഞതായിത്തീർന്നു; ശുശ്രൂഷകസംഘത്തിനകത്തുപോലും ഉപദേശസംബന്ധിയായ തെറ്റുകൾ പിടിച്ചുപറ്റിയവരും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നവീകരണശക്തിയെ അറിയാത്തവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ വീണ്ടും തെളിയിക്കപ്പെട്ടത്, കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ കാലം മുതൽ ഇന്നുവരെയുള്ള സഭാചരിത്രത്തിൽ എത്രയോ തവണ കണ്ടതുപോലെ, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ സഭയെ പടുത്തുയർത്തുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ, ‘എന്റെ രാജ്യം ഈ ലോകത്തിൽപ്പെട്ടതല്ല’ എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച അവന്റെ സുവിശേഷത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനായി ലൗകിക അധികാരത്തോട് അഭ്യർഥിക്കുന്നതിന്റെ ദുഷ്ഫലങ്ങളാണ്. യോഹന്നാൻ 18:36. സഭയും സംസ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള ഐക്യം, അതിന്റെ അളവ് എത്ര ചെറുതായാലും, ലോകത്തെ സഭയോടു കൂടുതൽ അടുത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതുപോലെ തോന്നാമെങ്കിലും, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അത് സഭയെ ലോകത്തോടു കൂടുതൽ അടുത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതേയുള്ളൂ.” The Great Controversy, 297.

“തിരുവെഴുത്തുകളിൽ നിന്ന് എടുത്തുകളയുകയോ അതിലേക്ക് ചേർക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവർക്കു നേരെ കർത്താവ് ഒരു ശാപം പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഉപദേശത്തിന്റെയും നിയമമായി എന്ത് കണക്കാക്കപ്പെടണമെന്നതു മഹത്തായ ‘ഞാൻ ആകുന്നു’ നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നു; ബൈബിൾ ഒരു കുടുംബപുസ്തകമായിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവൻ ഉദ്ദേശിച്ചുമിരിക്കുന്നു. ദൈവവചനത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്ന സഭ റോമിൽനിന്ന് യാതൊരു പൊരുത്തവുമില്ലാത്തവിധം വേർപെട്ടിരിക്കുന്നു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ഒരിക്കൽ ഈ മഹാ വിശ്വാസത്യാഗത്തിന്റെ സഭയിൽനിന്ന് ഇപ്രകാരം വേർപെട്ടവരായിരുന്നു; എന്നാൽ അവർ അവളോടു കൂടുതൽ അടുത്തിരിക്കുന്നു, ഇപ്പോഴും റോമാസഭയോടുള്ള സന്ധിയിലേക്കുള്ള പാതയിലുമാണ്. റോം ഒരിക്കലും മാറുന്നില്ല. അവളുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ അണുവളവുപോലും മാറ്റമുണ്ടാക്കിയിട്ടില്ല. അവൾ തനിക്കുമിടയിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾക്കുമിടയിലെ ഭേദം ഒട്ടും ചുരുക്കിയിട്ടില്ല; മുന്നോട്ടു വന്നത് മുഴുവനും അവർ തന്നെയാണ്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിനുവേണ്ടി ഇത് എന്തു തെളിയിക്കുന്നു? മനുഷ്യരെ അവിശ്വാസത്തോടടുത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതു ബൈബിൾസത്യത്തെ തള്ളിക്കളയുന്നതാണ്. പാപ്പത്വത്തോടുള്ള അകലം കുറയ്ക്കുന്നതു പിന്മാറിപ്പോകുന്ന ഒരു സഭയാണ്.”

“ലൂഥർ, ക്രാൻമർ, റിഡ്‌ലി, ഹൂപ്പർ, സത്യത്തിനുവേണ്ടി രക്തസാക്ഷികളായിരുന്ന സഹസ്രക്കണക്കിന് മഹാന്മാർ — ഇവരെപ്പോലുള്ള ആത്മാക്കളാണ് യഥാർത്ഥ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം റോമാനിസത്തോടുള്ള ഐക്യത്തിന് അസമർഥമാണെന്നും, പാപ്പത്വത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽനിന്ന് കിഴക്ക് പടിഞ്ഞാറിൽനിന്നു എത്ര ദൂരെയോ അത്രയും ദൂരെയായി വേർപിരിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതാണെന്നും അവർ സത്യത്തിന്റെ വിശ്വസ്ത കാവൽക്കാരായി നിന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇത്തരത്തിലുള്ള സത്യസാക്ഷികൾക്ക് ‘പാപപുരുഷനോടു’ ക്രിസ്തുവിന്നും അവന്റെ അപ്പൊസ്തലന്മാർക്കും യോജിക്കാനാകുന്നതിലും അധികം യോജിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല. മുമ്പത്തെ യുഗങ്ങളിൽ നീതിമാന്മാർക്ക് റോമയോടു ബന്ധപ്പെടുക അസാധ്യമാണ് എന്നു തോന്നിയിരുന്നു; ഈ തെറ്റിന്റെ സംവിധാനത്തോടുള്ള അവരുടെ വൈരുദ്ധ്യം സ്വത്തും ജീവനും നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭീഷണിയിലൂടെയാണ് നിലനിർത്തപ്പെട്ടിരുന്നതെങ്കിലും, തങ്ങളുടെ വേർതിരിവ് കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ അവർ ധൈര്യപ്പെട്ടു, പുരുഷാർഥത്തോടെ സത്യത്തിനുവേണ്ടി പോരാടി. ബൈബിൾസത്യം അവർക്കു സമ്പത്തിനേക്കാളും മാനത്തേക്കാളും, ജീവൻ തന്നേക്കാളും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെയും മിഥ്യാസൂക്ഷ്മതർക്കത്തിന്റെയും കൂമ്പാരത്തിനടിയിൽ സത്യം അടിഞ്ഞുമൂടപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നത് അവർ സഹിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. അവർ ദൈവവചനം കൈകളിൽ എടുത്തു, ജനങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ സത്യത്തിന്റെ പതാക ഉയർത്തി, ബൈബിൾ ഉത്സാഹപൂർവം അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടു ദൈവം തങ്ങളോടു വെളിപ്പെടുത്തിയതിനെ ധൈര്യത്തോടെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത നിമിത്തം അവർ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ മരണങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു; എന്നാൽ അവരുടെ രക്തംകൊണ്ടാണ്, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന അനേകർ ഇന്ന് ദോഷത്തിന്റെ ശക്തിക്കു എളുപ്പത്തിൽ വിട്ടുകൊടുക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും അവകാശങ്ങളും ഞങ്ങൾക്കായി അവർ സമ്പാദിച്ചുതന്നത്. എന്നാൽ ഇങ്ങനെ വിലകൊടുത്തു നേടിയ ഈ അവകാശങ്ങൾ നാം വിട്ടുകൊടുക്കുമോ? സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദൈവത്തോടു നിന്ദ ചെയ്യുകയും, അവൻ റോമ്യരുടെ നുകത്തിൽനിന്നു നമ്മെ വിടുവിച്ചശേഷം വീണ്ടും ഈ ക്രിസ്തുവിരുദ്ധ ശക്തിയുടെ അടിമത്തത്തിൽ നമ്മെത്തന്നെ ഏല്പിക്കുകയും ചെയ്യുമോ? നമ്മുടെ മതസ്വാതന്ത്ര്യവും, സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ അവകാശവും ഒപ്പിട്ട് വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ട്, നാം നമ്മുടെ അധഃപതനം തെളിയിക്കുമോ?”

“മലനിരകളിലും താഴ്വരകളിലും പ്രതിധ്വനിച്ച, ഭൂകമ്പംപോലെ യൂറോപ്പിനെ കുലുക്കിയ ലൂഥറിന്റെ സ്വരം, യേശുവിന്റെ മഹത്തായ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ ഒരു സൈന്യത്തെ വിളിച്ചുയർത്തി; അവർ പിന്താങ്ങിയ സത്യത്തെ മട്ടിക്കെട്ടുകളാലും, പീഡനങ്ങളാലും, തടവറകളാലും, മരണത്താലും മൗനപ്പെടുത്തുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; ഇന്നും മഹത്തായ രക്തസാക്ഷികളുടെ ആ സൈന്യത്തിന്റെ സ്വരങ്ങൾ നമ്മോടു പറയുന്നതെന്തെന്നാൽ, റോമൻ അധികാരം അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുമെന്നു പ്രവചിക്കപ്പെട്ട മഹാഭ്രഷ്ടതയാണ്, പൗലോസ് തന്റെ കാലത്തുതന്നെ പ്രവർത്തനം ആരംഭിക്കുന്നതായി കണ്ട അധർമ്മത്തിന്റെ മർമ്മമാണ്. റോമൻ കത്തോലിക്കാസഭ അതിവേഗത്തിൽ സ്വാധീനം വ്യാപിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പോപ്പത്വം വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; സത്യം കേൾക്കുന്നതിൽനിന്നു ചെവികൾ തിരിച്ചതായവർ അവളുടെ വഞ്ചകകെട്ടുകഥകൾ ശ്രദ്ധിച്ചുകേൾക്കുകയാണ്. പാപ്പസഭയുടെ പ്രാർത്ഥനാമന്ദിരങ്ങളും, പാപ്പസഭയുടെ കോളജുകളും, സന്യാസിനീമഠങ്ങളും, സന്യാസാശ്രമങ്ങളും വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ലോകം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകാർ അവരെ ലോകത്തിൽനിന്നു വേർതിരിച്ചറിയിച്ചിരുന്ന പ്രത്യേകതയുടെ അടയാളം നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അവർ തങ്ങളുടെയും റോമൻ അധികാരത്തിന്റെയും ഇടയിലെ അകലം കുറച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സത്യം കേൾക്കുന്നതിൽനിന്നു അവർ ചെവികൾ തിരിച്ചു; ദൈവം അവരുടെ പാതയിൽ പ്രകാശിപ്പിച്ച വെളിച്ചം സ്വീകരിക്കാൻ അവർ മനസ്സില്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട് അവർ അന്ധകാരത്തിലേക്കു കടന്നുപോകുന്നു. റോമൻവാദികളും അവരോടു ചേർന്നുനിൽക്കുന്നവരും നടത്തിയിരുന്ന പഴയ ക്രൂരപീഡനം വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കും എന്ന ആശയത്തെ അവർ പരിഹാസത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു. ദൈവവചനം അത്തരമൊരു പുനരുജ്ജീവനത്തെ സമ്പൂർണമായി പ്രവചിക്കുന്നുവെന്ന വസ്തുത അവർ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല; അവസാനകാലങ്ങളിൽ ദൈവജനങ്ങൾ പീഡനം അനുഭവിക്കും എന്നും അവർ അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറല്ല, എങ്കിലും ബൈബിൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: ‘The dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’”

“പാപ്പത്വം മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ മതമാണ്; മനുഷ്യസമൂഹത്തിലെ ഭൂരിഭാഗത്തിനും പാപം ചെയ്യാൻ അനുവാദം നൽകുകയും അതിന്റെ ഫലങ്ങളിൽനിന്ന് അവരെ വിടുതൽ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഉപദേശം പ്രിയമാണ്. മനുഷ്യർക്കു ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള മതം ആവശ്യമുണ്ട്; മനുഷ്യന്റെ ഉപായങ്ങളാൽ രൂപംകൊണ്ടതുമായിട്ടും ദൈവിക അധികാരം അവകാശപ്പെടുന്നതുമായ ഈ മതം ജഡമനസ്സിന് അനുകൂലമാണ്. തങ്ങൾ ജ്ഞാനികളും ബുദ്ധിമാന്മാരുമാണെന്ന് കരുതുന്നവർ നീതിയുടെ മാനദണ്ഡമായ പത്തു കല്പനകളിൽനിന്ന് അഹങ്കാരത്തോടെ പിന്തിരിയുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ മാർഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കുന്നത് തങ്ങളുടെ മഹത്വത്തോട് യോജിച്ചതല്ലെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. അതിനാൽ അവർ തെറ്റായ വഴികളിലേക്കും നിരോധിത പാതകളിലേക്കും കടക്കുന്നു; യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃക പ്രകാരം അല്ല, പാപ്പയുടെ മാതൃക പ്രകാരം, സ്വയംപര്യാപ്തരും സ്വയംഗർവിതരുമായിത്തീരുന്നു. ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ആത്മീയതയും ആത്മനിഷേധവും മാത്രം ആവശ്യപ്പെടുന്ന മതരൂപം അവർക്കു വേണം; വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത മാനുഷിക ജ്ഞാനം അവരെ പാപ്പത്വത്തെ വെറുക്കാൻ നയിക്കുകയില്ലാത്തതിനാൽ, അതിന്റെ വ്യവസ്ഥകളിലേക്കും ഉപദേശങ്ങളിലേക്കും അവർ സ്വാഭാവികമായി ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. അവർ കർത്താവിന്റെ മാർഗങ്ങളിൽ നടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അവന്റെ വചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവേചനമുള്ള അറിവോടെ, പ്രാർത്ഥനാപൂർവകവും താഴ്മയോടെയും ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കാൻ തക്കവണ്ണം അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ അത്യധികം പ്രകാശിതരായി കരുതുന്നു. കർത്താവിന്റെ മാർഗങ്ങളെ അറിയാൻ താത്പര്യമില്ലാത്തതിനാൽ, അവരുടെ മനസ്സുകൾ മുഴുവനും വഞ്ചനകൾക്കു തുറന്നിരിക്കുന്നു; അസത്യത്തെ സ്വീകരിക്കാനും വിശ്വസിക്കാനും അവർ പൂർണമായി സന്നദ്ധരാണ്. ഏറ്റവും യുക്തിഹീനവും ഏറ്റവും അസംഗതിയുള്ളതുമായ വ്യാജങ്ങളെ സത്യമായി അവർക്കു ചമച്ചുനൽകുന്നതിൽ അവർ സന്തുഷ്ടരാണ്.”

“സാത്താന്റെ വഞ്ചനയുടെ ശിഖരസൃഷ്ടി പോപ്പിസമാണ്; അതുപോലെ, മഹത്തായ ബൗദ്ധിക അന്ധകാരത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടം റോമീയതയ്ക്കു അനുകൂലമായിരുന്നതായി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, മഹത്തായ ബൗദ്ധിക പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടവും അതിന്റെ അധികാരത്തിന് അനുകൂലമാണെന്നതും തെളിയിക്കപ്പെടും; കാരണം മനുഷ്യരുടെ മനസ്സുകൾ തങ്ങളുടേതായ മേന്മയിൽ ഏകാഗ്രമാകുന്നു, ദൈവത്തെ തങ്ങളുടെ അറിവിൽ നിലനിർത്തുവാൻ അവർ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. റോം അച്യുത്യത അവകാശപ്പെടുന്നു, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുക്കൾ അതേ പാത തന്നെയാണ് പിന്തുടരുന്നത്. അവർ സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കാനും വെളിച്ചത്തിൽനിന്ന് അതിലും മഹത്തായ വെളിച്ചത്തിലേക്കു മുന്നേറാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അവർ സ്വയം മുൻധാരണകളുടെ മതിൽ കെട്ടിപ്പൂട്ടുന്നു, തങ്ങളെ വഞ്ചിക്കപ്പെടാനും മറ്റുള്ളവരെ വഞ്ചിക്കാനും തയാറായിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.”

“എന്നിരുന്നാലും സഭകളുടെ മനോഭാവം നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്നതായിരിക്കട്ടെ, എങ്കിലും മനസ്സുതളരേണ്ട ആവശ്യമില്ല; കാരണം ദൈവത്തിന് തന്റെ സത്യത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു ജനമുണ്ട്; അവർ ബൈബിളിനെയും, ബൈബിൾ മാത്രം തന്നെയെയും, തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഉപദേശത്തിന്റെയും നിയമമാക്കും; അവർ നിലവാരം ഉയർത്തുകയും, ‘ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളും യേശുവിന്റെ വിശ്വാസവും’ എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന പതാക ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്യും. അവർ നിർമ്മലമായ ഒരു സുവിശേഷത്തെ മൂല്യവത്തായി കരുതുകയും, തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഉപദേശത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനമായി ബൈബിളിനെ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യും.”

“ഇത്തരം ഒരു സമയത്തിനായി—സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയുടെ ന്യായപ്രമാണം മനുഷ്യർ തള്ളിക്കളയുന്ന ഈ വേളയിൽ—ദാവീദിന്റെ പ്രാർത്ഥന പ്രസക്തമാണ്: ‘യഹോവേ, പ്രവർത്തിക്കേണ്ട സമയം ആയിരിക്കുന്നു; അവർ നിന്റെ ന്യായപ്രമാണം അസാധുവാക്കിയിരിക്കുന്നു.’ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്മേൽ ഏകദേശം സർവസാധാരണമായ അവജ്ഞ ചുമത്തപ്പെടുന്ന ഒരു കാലത്തേക്കാണ് നാം വരുന്നത്; ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകൾ ആചരിക്കുന്ന അവന്റെ ജനങ്ങൾ കഠിനമായി പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും; എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർ അതിന്റെ ബാധ്യതാപൂർണമായ അവകാശങ്ങളെ കാണാതെയും ഗ്രഹിക്കാതെയും ഇരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, അവർ യഹോവയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തോടുള്ള തങ്ങളുടെ ആദരവ് നഷ്ടപ്പെടുത്തുമോ? ദാവീദിനെപ്പോലെ ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകൾ ആചരിക്കുന്ന ജനങ്ങൾ, മനുഷ്യർ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം തള്ളിക്കളയുകയും അതിന്മേൽ അനാദരവും അവജ്ഞയും ചുമത്തുകയും ചെയ്യുന്നത്ര അനുപാതത്തിൽ തന്നെ, അതിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആദരിക്കട്ടെ.” Signs of the Times, February 19, 1894.

“ദൈവത്തിന്റെ മക്കളെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവരിൽ എത്ര കുറച്ചു ക്ഷമയാണ് പ്രകടമായത്, നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിൽ പെട്ടവരല്ലാത്തവർക്കെതിരെ എത്രയോ കഠിനവചനങ്ങൾ സംസാരിക്കപ്പെട്ടു, എത്രയോ കുറ്റപ്രഖ്യാപനങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടു. മറ്റു സഭകളിൽപ്പെട്ടവരെ പലരും മഹാപാപികളായി കണ്ടിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ കർത്താവ് അവരെ അങ്ങനെ കാണുന്നില്ല. മറ്റു സഭകളിലെ അംഗങ്ങളെ ഇങ്ങനെ കാണുന്നവർ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുള്ള കരത്തിനുകീഴിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ താഴ്ത്തേണ്ട ആവശ്യമുണ്ട്. അവർ കുറ്റം ചുമത്തുന്നവർ വളരെ കുറച്ചു വെളിച്ചം മാത്രമേ ലഭിച്ചിട്ടുള്ളൂ, അവസരങ്ങളും അവകാശങ്ങളും വളരെ വിരളമായിരിക്കാം. നമ്മുടെ സഭകളിലെ അനേകം അംഗങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചതുപോലെ അവർക്കും വെളിച്ചം ലഭിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവർ അതിലും വളരെ വേഗത്തിൽ മുന്നേറിയേനെ; ലോകത്തിനു മുമ്പാകെ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെ അതിലും നല്ലവിധം പ്രതിനിധീകരിച്ചേനേ. തങ്ങൾക്ക് വെളിച്ചമുണ്ടെന്ന് പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കയും, എന്നിട്ടും അതിൽ നടക്കാതിരിക്കയും ചെയ്യുന്നവരെക്കുറിച്ച് ക്രിസ്തു ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: ‘എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, ന്യായവിധിദിവസത്തിൽ നിങ്ങളെക്കാൾ ത്യോരിനും സീദോന്നും സഹനീയമായിരിക്കും. കഫർനഹൂമേ [വലിയ വെളിച്ചം ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളേ], സ്വർഗ്ഗംവരെ ഉയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നീ [അവകാശങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ], പാതാളംവരെ താഴ്ത്തപ്പെടും; കാരണം നിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കപ്പെട്ട അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾ സൊദോമിൽ പ്രവർത്തിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ഇന്നുവരെയും നിലനിന്നേനേ. എങ്കിലും ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു, ന്യായവിധിദിവസത്തിൽ നിന്നെക്കാൾ സൊദോംദേശത്തിന് സഹനീയമായിരിക്കും.’ അന്നേരം യേശു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ‘പിതാവേ, സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും കർത്താവേ, ഇവ ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ നിന്നും വിവേകികളിൽ നിന്നും [തങ്ങളുടെ സ്വന്തം നിരൂപണത്തിൽ] നീ മറച്ചുവെച്ചു, ശിശുക്കൾക്കോ വെളിപ്പെടുത്തിയതിനാൽ ഞാൻ നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു.’”

“‘ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഈ സകല പ്രവൃത്തികളും ചെയ്തിരിക്കുന്നതിനാൽ, യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, ഞാൻ അതിപുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റു നിങ്ങളോടു സംസാരിച്ചു; എങ്കിലും നിങ്ങൾ കേട്ടില്ല; ഞാൻ നിങ്ങളെ വിളിച്ചു; എങ്കിലും നിങ്ങൾ ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല; ആകയാൽ എന്റെ നാമത്തിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നതും നിങ്ങൾ ആശ്രയിക്കുന്നതുമായ ഈ ആലയത്തോടും, ഞാൻ നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാർക്കും കൊടുത്ത ഈ സ്ഥലത്തോടും, ഞാൻ ശീലോവിനോടു ചെയ്തതുപോലെ ചെയ്യും. എഫ്രയീമിന്റെ മുഴുവൻ സന്തതിയെയും ഞാൻ തള്ളിക്കളഞ്ഞതുപോലെ, നിങ്ങളെയും എന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്നു തള്ളിക്കളയും.’”

“നമ്മുടെ ഇടയിൽ അത്യന്തം പ്രാധാന്യമുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളെ കർത്താവ് സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവ ലോകീയ സ്ഥാപനങ്ങൾ നടത്തപ്പെടുന്നതുപോലെ അല്ല, ദൈവത്തിന്റെ ക്രമപ്രകാരം തന്നേ നടത്തപ്പെടേണ്ടതാണ്. എല്ലായവിധമായും നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആത്മാക്കൾ രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്ന്, അവ അവന്റെ മഹത്വത്തേക്കു മാത്രം ഏകാഗ്രദൃഷ്ടിയോടെ നടത്തപ്പെടേണ്ടതാണ്. ദൈവജനത്തിങ്കൽ ആത്മാവിന്റെ സാക്ഷ്യങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു; എന്നിരുന്നാലും പലരും ശാസനകൾക്കും മുന്നറിയിപ്പുകൾക്കും ആലോചനകൾക്കും ചെവിക്കൊടുത്തിട്ടില്ല.”

“‘ബുദ്ധിഹീനരുമായും വിവേകമില്ലാത്തവരുമായ ജനമേ, ഇപ്പോൾ ഇത് കേൾക്കുവിൻ; കണ്ണുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും കാണാത്തവരും, ചെവികൾ ഉണ്ടെങ്കിലും കേൾക്കാത്തവരും ആയ നിങ്ങൾ: യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, നിങ്ങൾ എന്നെ ഭയപ്പെടുന്നില്ലയോ? എന്റെ സന്നിധിയിൽ നിങ്ങൾ വിറെക്കയില്ലയോ? സമുദ്രം അതിർത്തി കടക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു, അത് ലംഘിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു, ഞാൻ മണலை അതിന്റെ അതിരായി നിത്യനിയമമായി വെച്ചിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ തിരമാലകൾ ഉഗ്രമായി പൊങ്ങിച്ചെല്ലുന്നുവെങ്കിലും അവയ്ക്കു ജയിക്കാനാവുകയില്ല; അവ ഗർജിച്ചാലും അതിനെ കടന്നുപോകുവാൻ അവയ്ക്കു കഴികയില്ല. എന്നാൽ ഈ ജനത്തിന് മറിച്ചുപോകുന്നതുമായും കലഹിക്കുന്നതുമായ ഹൃദയം ഉണ്ടു; അവർ തിരിഞ്ഞുപോയി വിട്ടുമാറിയിരിക്കുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ, നമുക്കു കാലാവസ്ഥാനുസരിച്ചു മുമ്പത്തെ മഴയും പിന്നത്തെ മഴയും തരുകയും, കൊയ്ത്തിന്നായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ആഴ്ചകൾ നമുക്കായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നമ്മുടെ ദൈവമായ യഹോവയെ ഇപ്പോൾ നാം ഭയപ്പെടുക എന്നു പറയുന്നതുമില്ല. നിങ്ങളുടെ അകൃത്യങ്ങൾ ഇവയെ അകറ്റിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നല്ല കാര്യങ്ങളെ നിങ്ങളിൽ നിന്നു തടഞ്ഞിരിക്കുന്നു.... അവർ ന്യായം വിധിക്കുന്നില്ല, അനാഥന്റെ കാര്യം പോലും അവർ ന്യായം വിധിക്കുന്നില്ല; എങ്കിലും അവർ സമൃദ്ധിപ്രാപിക്കുന്നു; ദരിദ്രരുടെ അവകാശം അവർ ന്യായം വിധിക്കുന്നില്ല. യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, ഈ കാര്യങ്ങൾക്കു വേണ്ടി ഞാൻ സന്ദർശിക്കാതിരിക്കുമോ? ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു ജാതിയോടു എന്റെ ആത്മാവു പ്രതികാരം ചെയ്യാതിരിക്കുമോ?’”

“കർത്താവ് ഇങ്ങനെ പറയേണ്ടിവരുമോ: ‘ഈ ജനത്തിനുവേണ്ടി നീ പ്രാർത്ഥിക്കരുതു; അവർക്കുവേണ്ടി നിലവിളിയോ പ്രാർത്ഥനയോ ഉന്നയിക്കരുതു; എനിക്കു മദ്ധ്യസ്ഥതയും ചെയ്യരുതു; ഞാൻ നിന്നെ കേൾക്കുകയില്ല’? ‘അതുകൊണ്ടു മഴത്തുള്ളികൾ തടയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; പിന്നത്തെ മഴയും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.... ഈ സമയത്തുനിന്നു നീ എന്നോടു നിലവിളിക്കയില്ലയോ: എന്റെ പിതാവേ, നീ എന്റെ യൗവനത്തിന്റെ വഴികാട്ടിയാണ്?’” Review and Herald, August 1, 1893.