യോവേൽ പ്രവാചകന്റെ പുസ്തകവും ലാവൊദിക്യയിലെ ഏഴാം ദിവസത്തെ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - നമ്പർ നാൽപ്പത്തിനാല്

ഇവർ സ്ത്രീകളോടുകൂടെ അശുദ്ധരാകാതിരുന്നവർ ആകുന്നു; അവർ കന്യകർ ആകുന്നു. കുഞ്ഞാടു എവിടേക്കു പോയാലും അവനെ അനുഗമിക്കുന്നവർ ഇവരാകുന്നു. ദൈവത്തിനും കുഞ്ഞാടിന്നും ആദ്യഫലങ്ങളായി മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽനിന്നു വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടവർ ഇവരാകുന്നു. വെളിപ്പാടു 14:4.

“അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ ഞാൻ ഒരു പെട്ടകം കണ്ടു; അതിന്റെ മുകളിലും വശങ്ങളിലും അത്യന്തശുദ്ധമായ പൊന്നു ഉണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടകത്തിന്റെ ഓരോ അറ്റത്തും മനോഹരമായ ഒരു കെരൂബ് വീതം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരുടെ ചിറകുകൾ അതിന്മേൽ വിരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. അവരുടെ മുഖങ്ങൾ പരസ്പരം അഭിമുഖമായി നിന്നിരുന്നു, അവർ താഴോട്ടു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ദൂതന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഒരു സ്വർണ്ണധൂപകലശം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദൂതന്മാർ നിന്നിരുന്നിടമായ പെട്ടകത്തിന്മീതെ അത്യുന്നതമായി ദീപ്തമായ ഒരു മഹത്വം ഉണ്ടായിരുന്നു; അത് ദൈവം വസിക്കുന്ന ഒരു സിംഹാസനത്തെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. യേശു പെട്ടകത്തിന്റെ അരികിൽ നിന്നു; വിശുദ്ധന്മാരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ അവന്റെ അടുക്കൽ ഉയർന്നുവരുമ്പോൾ, ധൂപകലശത്തിലുള്ള ധൂപം പുകയുകയും, ആ ധൂപത്തിന്റെ പുകയോടുകൂടെ അവൻ അവരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ തന്റെ പിതാവിനോടു അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. പെട്ടകത്തിനുള്ളിൽ മന്നയുള്ള സ്വർണ്ണപാത്രം, തളിർച്ച ആരോന്റെ വടി, പുസ്തകത്തെപ്പോലെ മടക്കിവെച്ചിരുന്ന കൽപ്പലകകൾ എന്നിവ ഉണ്ടായിരുന്നു. യേശു അവ തുറന്നു, അവയിൽ ദൈവത്തിന്റെ വിരലാൽ എഴുതപ്പെട്ട പത്തു കല്പനകൾ ഞാൻ കണ്ടു. ഒരു പാളിയിൽ നാല്, മറ്റൊന്നിൽ ആറ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യ പാളിയിലെ നാല്, മറ്റുള്ള ആറിൽക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രകാശിച്ചു. എന്നാൽ നാലാമത്തെ, ശബ്ബത്ത് കല്പന, അവയെല്ലാം കവിയുന്ന പ്രകാശത്തോടെ ദീപ്തിച്ചു; കാരണം ശബ്ബത്ത് ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ നാമത്തിന്റെ ബഹുമാനാർത്ഥം ആചരിക്കപ്പെടേണ്ടതിനായി വേർതിരിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു. വിശുദ്ധ ശബ്ബത്ത് മഹിമാപൂർണ്ണമായി കാണപ്പെട്ടു—മഹത്വത്തിന്റെ ഒരു പ്രഭാമണ്ഡലം അതിനെ ചുറ്റുമെങ്ങും ഉണ്ടായിരുന്നു. ശബ്ബത്ത് കല്പന ക്രൂശിൽ ആണിയടിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നു ഞാൻ കണ്ടു. അത് അങ്ങനെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ, മറ്റു ഒമ്പത് കല്പനകളും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നേനേ; അപ്പോൾ നാലാമത്തേതു ലംഘിക്കുന്നതുപോലെ അവയെല്ലാം ലംഘിക്കാനും നമുക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായേനേ. ദൈവം ശബ്ബത്ത് മാറ്റിയിട്ടില്ലെന്നു ഞാൻ കണ്ടു; കാരണം അവൻ ഒരിക്കലും മാറുന്നില്ല. എന്നാൽ പാപ്പാ അതിനെ ആഴ്ചയിലെ ഏഴാം ദിവസത്തിൽ നിന്നു ഒന്നാം ദിവസത്തിലേക്കു മാറ്റിയിരിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ കാലങ്ങളെയും ന്യായപ്രമാണങ്ങളെയും മാറ്റേണ്ടവനായിരുന്നു.” Early Writings, 32.

“ദൈവത്തോടു സഹവാസം പുലർത്തുന്നവർ നീതിയുടെ സൂര്യന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നടക്കുന്നു. ദൈവസന്നിധിയിൽ തങ്ങളുടെ വഴി ദുഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവർ തങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനെ അപമാനിക്കുന്നില്ല. സ്വർഗീയപ്രകാശം അവരുടെ മേൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. ഈ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രം അവസാനത്തോടടുത്തുവരുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ളതും അവനോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ളതുമായ അവരുടെ അറിവ് അത്യന്തം വർധിക്കുന്നു. ദൈവദൃഷ്ടിയിൽ അവർ അനന്തമൂല്യമുള്ളവരാണ്; കാരണം അവർ അവന്റെ പുത്രനോടു ഏകതയിൽ ഇരിക്കുന്നു. അവർക്കു ദൈവവചനം അതിശയോന്നതമായ സൗന്ദര്യവും മനോഹാരിതയും ഉള്ളതാകുന്നു. അവർ അതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഗ്രഹിക്കുന്നു. സത്യം അവർക്കു വെളിപ്പെടുന്നു. അവതാരസിദ്ധാന്തം സുമൃദുവായ ഒരു ദീപ്തിയാൽ മൂടപ്പെടുന്നു. സകല രഹസ്യങ്ങളെയും തുറന്നു കാണിക്കുന്നതും സകല ദുഷ്കരതകളും പരിഹരിക്കുന്നതുമായ താക്കോൽ തിരുവെഴുത്താകുന്നു എന്നു അവർ കാണുന്നു. വെളിച്ചം സ്വീകരിക്കാനും വെളിച്ചത്തിൽ നടക്കാനും മനസ്സില്ലാതിരുന്നവർ ഭക്തിയുടെ മർമ്മം മനസ്സിലാക്കുവാൻ കഴിയുകയില്ല; എന്നാൽ ക്രൂശ് ഏറ്റെടുത്തു യേശുവിനെ അനുഗമിക്കുവാൻ മടിച്ചിട്ടില്ലാത്തവർ ദൈവത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വെളിച്ചം കാണും.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

വിവാദാതീതമായി ഭക്തിയുടെ രഹസ്യം മഹത്തായതു തന്നേ: ദൈവം ജഡത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി, ആത്മാവിൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടു, ദൂതന്മാർക്കു ദർശനമായി, ജാതികൾക്കിടയിൽ പ്രസംഗിക്കപ്പെട്ടു, ലോകത്തിൽ വിശ്വസിക്കപ്പെട്ടു, മഹത്വത്തിലേക്കു ഏറ്റെടുക്കപ്പെട്ടു. 1 തിമൊഥെയോസ് 3:16.

യുഗങ്ങളോളം തലമുറകളോളം മറഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന ആ രഹസ്യം തന്നേ; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവന്റെ വിശുദ്ധന്മാർക്കു വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ജാതികളുടെ ഇടയിൽ ഉള്ള ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ മഹത്വസമ്പത്തിന്റെ സമൃദ്ധി എന്തെന്നു ദൈവം അവർക്കു അറിയിക്കുവാൻ ഇച്ഛിച്ചു; അതു നിങ്ങളിൽ ഉള്ള ക്രിസ്തു തന്നേ, മഹത്വത്തിന്റെ പ്രത്യാശ. കൊലൊസ്സ്യർ 1:26, 27.

എന്നാൽ ഏഴാമത്തെ ദൂതന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ, അവൻ കാഹളം മുഴക്കിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ മർമ്മം സമാപിക്കേണ്ടതാകുന്നു; അവൻ തന്റെ ദാസന്മാരായ പ്രവാചകന്മാർക്കു പ്രസ്താവിച്ചതുപോലെ തന്നേ. വെളിപ്പാട് 10:7.

“ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യാഗമത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിലേക്കു എന്നെ വീണ്ടും ശ്രദ്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. യേശുവിന്റെ വഴി ഒരുക്കുവാൻ ഏലിയാവിന്റെ ആത്മാവിലും ശക്തിയിലും യോഹന്നാൻ അയക്കപ്പെട്ടു. യോഹന്നാന്റെ സാക്ഷ്യം തള്ളിക്കളഞ്ഞവർ യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളിൽനിന്നു പ്രയോജനം പ്രാപിച്ചില്ല. അവന്റെ വരവിനെ മുൻകൂട്ടി അറിയിച്ച സന്ദേശത്തോടുള്ള അവരുടെ വിരോധം, അവൻ മശീഹയാണെന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ തെളിവുപോലും അവർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ സ്വീകരിക്കാനാകാത്ത സ്ഥാനത്തേക്കു അവരെ കൊണ്ടുചെന്നു. യോഹന്നാന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ചവരെ ഇനിയും അകലെയേക്കു നീങ്ങിക്കൊണ്ടുപോകുവാൻ, ക്രിസ്തുവിനെ നിരസിക്കുകയും ക്രൂശിക്കുകയും ചെയ്യുവാൻ സാത്താൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ ചെയ്തതിലൂടെ അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ പെന്തെക്കൊസ്തുദിനത്തിലെ അനുഗ്രഹം സ്വീകരിക്കാനാകാത്ത സ്ഥാനത്ത് വെച്ചു; ആ അനുഗ്രഹം അവരെ സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കുള്ള വഴി പഠിപ്പിച്ചേനേ. ദേവാലയത്തിലെ തിരശ്ശീല പിളർന്നത് യെഹൂദന്മാരുടെ യാഗങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ഇനി സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയില്ലെന്നതു കാണിച്ചു. മഹായാഗം അർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, അതു സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടുമിരുന്നു; പെന്തെക്കൊസ്തുദിനത്തിൽ ഇറങ്ങിയ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ശിഷ്യന്മാരുടെ മനസ്സുകളെ ഭൗമിക വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽനിന്നു സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കു തിരിച്ചു, അവിടെ യേശു തന്റെ സ്വന്തം രക്തത്താൽ പ്രവേശിച്ചിരുന്നതും, തന്റെ പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ശിഷ്യന്മാരിൽ ചൊരിയുന്നതിനായിരുന്നതും ആകുന്നു. എന്നാൽ യെഹൂദന്മാർ പൂർണ്ണമായ അന്ധകാരത്തിൽ വിടപ്പെട്ടു. രക്ഷയുടെ പദ്ധതിയെക്കുറിച്ചു അവർക്ക് ലഭിച്ചേനേയായിരുന്ന സർവ്വ പ്രകാശവും അവർ നഷ്ടപ്പെടുത്തി, ഇന്നും തങ്ങളുടെ പ്രയോജനശൂന്യമായ യാഗങ്ങളിലും വഴിപാടുകളിലും ആശ്രയിച്ചു. സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരം ഭൗമിക വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്തിരുന്നു, എങ്കിലും ആ മാറ്റത്തെക്കുറിച്ചു അവർക്കു യാതൊരു അറിവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആകയാൽ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ മധ്യസ്ഥതയാൽ അവർക്ക് പ്രയോജനം ലഭിക്കാനായില്ല.

“ക്രിസ്തുവിനെ നിരസിച്ചും ക്രൂശിച്ചും കളഞ്ഞ യെഹൂദരുടെ പ്രവൃത്തിപഥത്തെ അനേകർ ഭയഭക്തിയോടെ നോക്കുന്നു; അവന്റെ ലജ്ജാകരമായ അപമാനങ്ങളുടെ ചരിത്രം വായിക്കുമ്പോൾ, തങ്ങൾ അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നും, പത്രോസ് ചെയ്തതുപോലെ അവനെ നിഷേധിക്കുകയില്ലായിരുന്നു എന്നും, യെഹൂദർ ചെയ്തതുപോലെ അവനെ ക്രൂശിക്കുകയില്ലായിരുന്നു എന്നും അവർ ചിന്തിക്കുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയങ്ങൾ വായിക്കുന്ന ദൈവം, അവർ യേശുവിനോടു അനുഭവിക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെട്ട ആ സ്നേഹം പരീക്ഷണത്തിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട വിധത്തെ സ്വർഗ്ഗമൊക്കെയും ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള താൽപര്യത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ യേശുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നു അവകാശപ്പെട്ടും, ക്രൂശിന്റെ കഥ വായിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുനീർ ചിന്തുകയും ചെയ്തിരുന്ന അനേകർ, അവന്റെ വരവിന്റെ സുവിശേഷത്തെ പരിഹസിച്ചു. സന്ദേശം സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നതിനുപകരം, അതൊരു വഞ്ചനയാണെന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അവന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ സ്നേഹിച്ചവരെ അവർ ദ്വേഷിക്കുകയും, അവരെ സഭകളിൽനിന്നു പുറത്താക്കുകയും ചെയ്തു. ഒന്നാം സന്ദേശം നിരസിച്ചവർക്ക് രണ്ടാമത്തേതിൽനിന്നും പ്രയോജനം ലഭിക്കാനായില്ല; അർദ്ധരാത്രിനാദത്താൽപോലും അവർക്ക് പ്രയോജനം ലഭിച്ചില്ല; ആ നാദം അവരെ വിശ്വാസത്താൽ യേശുവിനോടുകൂടെ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു പ്രവേശിപ്പാൻ തയ്യാറാക്കേണ്ടതായിരുന്നു. മുൻപുണ്ടായിരുന്ന ആ രണ്ടു സന്ദേശങ്ങളെയും നിരസിച്ചതിനാൽ, മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിൽ യാതൊരു വെളിച്ചവും അവർ കാണാതിരിക്കത്തക്കവിധം അവരുടെ വിവേകം ഇരുണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു; ആ സന്ദേശം അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കുള്ള വഴി കാണിക്കുന്നു. യെഹൂദർ യേശുവിനെ ക്രൂശിച്ചതുപോലെ, നാമമാത്രമായ സഭകൾ ഈ സന്ദേശങ്ങളെ ക്രൂശിച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നു ഞാൻ കണ്ടു; അതുകൊണ്ടു അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കുള്ള വഴിയെക്കുറിച്ചു അവർക്കു യാതൊരു അറിവും ഇല്ല, അവിടെ യേശു നടത്തുന്ന മദ്ധ്യസ്ഥപ്രവർത്തനത്തിൽനിന്നു അവർക്ക് പ്രയോജനം ലഭിക്കയും ചെയ്യില്ല. തങ്ങളുടെ നിർഫലമായ യാഗങ്ങൾ അർപ്പിച്ചിരുന്ന യെഹൂദരെപ്പോലെ, യേശു വിട്ടുപോയിരിക്കുന്ന ആ വിഭാഗത്തിലേക്കു അവർ തങ്ങളുടെ നിർഫലമായ പ്രാർത്ഥനകൾ അർപ്പിക്കുന്നു; ഈ വഞ്ചനയിൽ സന്തുഷ്ടനായ സാത്താൻ, ഒരു മതപരമായ സ്വഭാവം ധരിച്ച്, ക്രിസ്ത്യാനികളാണെന്നു അവകാശപ്പെടുന്ന ഇവരുടെ മനസ്സുകളെ തനിക്കരികിലേക്കു നയിക്കുന്നു; തന്റെ ശക്തിയാലും, തന്റെ അടയാളങ്ങളാലും, അസത്യമായ അത്ഭുതങ്ങളാലും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ട്, അവരെ തന്റെ കണിയിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുത്തുന്നു.” Early Writings, 259–261.

“ഈ നിരാശാവസ്ഥയിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിലുള്ള സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ ഒരു സ്വപ്നം ഞാൻ കണ്ടു. അനേകർ ഒഴുകിച്ചെല്ലുന്ന ഒരു ദേവാലയം ഞാൻ കാണുന്നതായി ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു. സമയം അവസാനിക്കുമ്പോൾ ആ ദേവാലയത്തിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചവർക്കു മാത്രമേ രക്ഷ ഉണ്ടാകൂ. പുറത്തു ശേഷിക്കുന്ന എല്ലാവരും എന്നേക്കുമായി നശിച്ചുപോകും. പുറത്തുള്ള ജനക്കൂട്ടങ്ങൾ തങ്ങൾക്കുതന്നെയുള്ള വിവിധ വഴികളിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ദേവാലയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നവരെ പരിഹസിക്കുകയും ഉപഹസിക്കുകയും ചെയ്തു; ഈ സുരക്ഷാപദ്ധതി കപടബുദ്ധിയോടെ ആസൂത്രണം ചെയ്ത ഒരു വഞ്ചന മാത്രമാണെന്നും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒഴിഞ്ഞുമാറേണ്ട യാതൊരു അപകടവും ഇല്ലെന്നും അവർ അവരോടു പറഞ്ഞു. ചുമരുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് അവരെ വേഗത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് തടയുന്നതിനായി ചിലരെ അവർ പിടിച്ചുകൂടുകയും ചെയ്തു.

“പരിഹാസത്തിന് വിധേയയാകുമോ എന്നു ഭയന്ന്, ജനക്കൂട്ടം പിരിഞ്ഞുപോകുന്നതുവരെ, അല്ലെങ്കിൽ അവർ അറിയാതെ എനിക്ക് അകത്തു കടക്കാനാകുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കുക തന്നെയാണ് ഉചിതമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു. എന്നാൽ എണ്ണം കുറയുന്നതിന് പകരം വർധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; താമസിച്ചുപോകുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ ഞാൻ അതിവേഗം വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു ജനക്കൂട്ടത്തെ തള്ളിച്ചെല്ലി മുന്നോട്ടുപോയി. ദേവാലയത്തിലെത്തണമെന്ന എന്റെ ഉത്കണ്ഠയിൽ എന്നെ ചുറ്റിയിരുന്ന തിരക്കിനെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചുമില്ല, പരിഗണിച്ചുമില്ല. കെട്ടിടത്തിനകത്തു കടന്നപ്പോൾ, ആ വിശാലമായ ദേവാലയം ഒരു മഹത്തായ ഏകസ്തംഭംകൊണ്ടാണ് താങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ കണ്ടു; അതിലേക്കു ഒരു കുഞ്ഞാടിനെ കെട്ടിയിരുന്നതും, അത് മുഴുവനും കീറിമുറിഞ്ഞും രക്തസ്രാവത്തോടെ കിടക്കുന്നതുമായിരുന്നുവും ഞാൻ കണ്ടു. അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്ന ഞങ്ങൾക്കു, ഈ കുഞ്ഞാട് നമ്മുടെ നിമിത്തം കീറിപ്പിഴിഞ്ഞും മർദിക്കപ്പെട്ടുമാണെന്നു അറിയുന്നതുപോലെ തോന്നി. ദേവാലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ച എല്ലാവരും അതിന്റെ മുമ്പാകെ വന്ന് തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറയേണ്ടതായിരുന്നു.

“കുഞ്ഞാടിന്റെ മുമ്പിൽ തന്നേ ഉയർത്തപ്പെട്ടിരുന്ന ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവയുടെമേൽ അത്യന്തം ആനന്ദഭരിതരായി തോന്നുന്ന ഒരു സമൂഹം ഇരുന്നിരുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രകാശം അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി; അവർ ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും, ദൂതന്മാരുടെ സംഗീതംപോലെ അനുഭവപ്പെട്ട ആനന്ദഭരിതമായ നന്ദിസ്ഥോത്രഗീതങ്ങൾ ആലപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവർ തന്നേ കുഞ്ഞാടിന്റെ സന്നിധിയിൽ മുമ്പേ വന്നവരും, തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറഞ്ഞവരും, ക്ഷമ പ്രാപിച്ചവരും, ഇപ്പോൾ ഏതോ ആനന്ദകരമായ സംഭവത്തെ സന്തോഷപൂർവ്വമായ പ്രത്യാശയോടെ കാത്തിരുന്നവരും ആയിരുന്നു.”

“ഞാൻ കെട്ടിടത്തിനകത്ത് പ്രവേശിച്ചശേഷവും ഒരു ഭയം എന്നെ കീഴടക്കി; ഈ ജനങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ താഴ്ത്തിക്കൊള്ളേണ്ടിവരും എന്ന ലജ്ജാബോധവും എന്നിൽ വന്നു. എങ്കിലും ഞാൻ മുന്നോട്ടു നീങ്ങേണ്ടിവന്നതുപോലെ തോന്നി; ആട്ടിൻകുട്ടിയുടെ നേരെ മുഖം തിരിക്കേണ്ടതിന്നു തൂണിനെ ചുറ്റി ഞാൻ മന്ദഗതിയിൽ മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു കാഹളം മുഴങ്ങി, ദേവാലയം കുലുങ്ങി, ഒത്തുകൂടിയിരുന്ന വിശുദ്ധന്മാരിൽനിന്ന് ജയഘോഷങ്ങൾ ഉയർന്നു, ഭയങ്കരമായ ഒരു പ്രകാശം ആ കെട്ടിടത്തെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു; പിന്നെ എല്ലാം ഗാഢാന്ധകാരമായി. ആനന്ദിതരായിരുന്ന ജനങ്ങൾ എല്ലാവരും ആ പ്രകാശത്തോടുകൂടെ അപ്രത്യക്ഷരായി; രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദ ഭീകരതയിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കു ശേഷിച്ചു. ഞാൻ മനോവ്യഥയോടെ ഉണർന്നു; ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടതായിരുന്നു എന്ന് തന്നെയേറെക്കുറെ എന്നെത്തന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ നാശവിധി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും, കർത്താവിന്റെ ആത്മാവ് എന്നെ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു, ഇനി ഒരിക്കലും മടങ്ങിവരാതിരിക്കാനായി എന്നും എനിക്കു തോന്നി.”

“ഇതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ എനിക്കു മറ്റൊരു സ്വപ്നം ഉണ്ടായി. ഞാൻ അത്യന്തം നിരാശയിൽ മുഖം കൈകളിൽ മൂടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു; ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു: യേശു ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, ഞാൻ അവന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു, അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു, എന്റെ സകല ദുഃഖങ്ങളും അവനോടു പറയും. അവൻ എന്നെ തള്ളിക്കളയുകയില്ല; അവൻ എനിക്കു കരുണ കാണിക്കും; ഞാൻ അവനെ എപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുകയും സേവിക്കുകയും ചെയ്യും. അപ്പോഴേക്കും വാതിൽ തുറന്നു, മനോഹരമായ രൂപവും മുഖകാന്തിയും ഉള്ള ഒരുവൻ അകത്തു കടന്നു വന്നു. അവൻ കരുണയോടെ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു: ‘നിനക്കു യേശുവിനെ കാണണമോ? അവൻ ഇവിടെ ഉണ്ട്; നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അവനെ കാണാം. നിനക്കുള്ള സകലവും എടുത്തുകൊണ്ട് എന്നെ അനുഗമിക്കൂ.’”

ഇത് ഞാൻ വിവരണാതീതമായ ആനന്ദത്തോടെ കേട്ടു; അതീവ സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ ചെറിയ സകല സ്വത്തുക്കളും, വിലമതിക്കപ്പെട്ട എല്ലാ ചെറുവിലപ്പെട്ട വസ്തുക്കളും ശേഖരിച്ച്, എന്റെ വഴികാട്ടിയെ പിന്തുടർന്നു. അവൻ എന്നെ കുത്തനെയും പുറമേയ്ക്ക് ദുർബലമായി തോന്നുന്നതുമായ ഒരു പടിപ്പുരയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. ഞാൻ പടികൾ കയറിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ, തലകറങ്ങി വീഴാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു എന്റെ കണ്ണുകൾ മേലോട്ടു തന്നെ പതിയിരിക്കണമെന്ന് അവൻ എന്നെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. കുത്തനെയുള്ള ആ കയറ്റം കയറിക്കൊണ്ടിരുന്ന മറ്റുപലരും മുകളിലെത്തുന്നതിനു മുമ്പേ വീണുപോയി.

“അവസാനമായി ഞങ്ങൾ അവസാന പടിയിലേക്കെത്തി, ഒരു വാതിലിന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു. ഇവിടെ എന്റെ വഴികാട്ടി, ഞാൻ എന്നോടുകൂടെ കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന സകല വസ്തുക്കളും ഉപേക്ഷിക്കണമെന്ന് എന്നോടു നിർദേശിച്ചു. ഞാൻ സന്തോഷപൂർവ്വം അവയെ താഴെ വെച്ചു; തുടർന്ന് അവൻ വാതിൽ തുറന്നു, അകത്തു കടക്കുവാൻ എന്നോടു കല്പിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തിനകം ഞാൻ യേശുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ നിന്നു. ആ മനോഹരമായ മുഖഭാവത്തെ തെറ്റിച്ചറിയുവാൻ ഒരുവിധവും സാധ്യമായിരുന്നില്ല. കരുണയും മഹിമയും നിറഞ്ഞ ആ ഭാവം മറ്റാരുടേതുമായിരിക്കാനാവില്ല. അവന്റെ ദൃഷ്ടി എന്നിലേയ്ക്കു പതിഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ സാഹചര്യവും എന്റെ അന്തർഹൃദയത്തിലെ എല്ലാ ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും അവൻ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നു ഞാൻ ഉടനെ മനസ്സിലാക്കി.”

“അവിടുത്തെ ദൃഷ്ടിയിൽനിന്ന് എന്നെത്തന്നെ മറച്ചുവെക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു; അവിടുത്തെ പരിശോധിച്ചറിയുന്ന നേത്രങ്ങളെ സഹിക്കുവാൻ എനിക്കാവില്ലെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. എന്നാൽ അവിടുന്നു പുഞ്ചിരിയോടെ അടുത്തുവന്നു, തന്റെ കൈ എന്റെ തലമേൽ വെച്ചു: ‘ഭയപ്പെടേണ്ട’ എന്നു അരുളിച്ചെയ്തു. അവിടുത്തെ മധുരസ്വരത്തിന്റെ നാദം, മുമ്പ് ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ ഹൃദയത്തെ ആവേശഭരിതമാക്കി. ഒരു വാക്കുപോലും ഉച്ചരിക്കുവാൻ എനിക്കതിയായ ആനന്ദം നിറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ, വികാരാവേശത്തിൽ കീഴടങ്ങി അവിടുത്തെ പാദങ്ങളിൽ സാഷ്ടാംഗം വീണു. ഞാൻ അവിടെ അശക്തയായി കിടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും മഹിമയുടെയും ദൃശ്യങ്ങൾ എന്റെ മുമ്പിലൂടെ കടന്നുപോയി; സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ സുരക്ഷയിലും സമാധാനത്തിലും ഞാൻ എത്തിച്ചേർന്നുവെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. ഒടുവിൽ എന്റെ ശക്തി മടങ്ങിവന്നു, ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. യേശുവിന്റെ സ്നേഹനേത്രങ്ങൾ ഇപ്പോഴും എനിക്കുമേൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു; അവിടുത്തെ പുഞ്ചിരി എന്റെ ആത്മാവിനെ ആനന്ദത്തോടെ നിറച്ചു. അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം എന്നിൽ വിശുദ്ധമായ ഭക്തിയും വിവരണാതീതമായ സ്നേഹവും നിറച്ചു.”

“ഇപ്പോൾ എന്റെ വഴികാട്ടി വാതിൽ തുറന്നു; ഞങ്ങൾ ഇരുവരും പുറത്തേക്കു കടന്നു. ഞാൻ പുറത്തുവെച്ചിട്ടിരുന്ന എല്ലാസാധനങ്ങളും വീണ്ടും എടുത്തുകൊള്ളുവാൻ അവൻ എന്നോടു കല്പിച്ചു. അത് ചെയ്തശേഷം, അടുത്തുകെട്ടി ചുരുട്ടിയ നിലയിലുള്ള ഒരു പച്ച നൂൽക്കയർ അവൻ എനിക്കു കൈമാറി. യേശുവിനെ കാണുവാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, അതിനെ എന്റെ വക്ഷസ്സിൽനിന്നു എടുത്തു പരമാവധി നീട്ടുവാനും, അത് എന്റെ ഹൃദയത്തോടടുത്തു വയ്ക്കുവാനും അവൻ നിർദേശിച്ചു. വളരെ നേരം അതിനെ ചുരുട്ടിയ നിലയിൽവെക്കരുതെന്നും, അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അത് കുരുങ്ങിപ്പോകുകയും നേരെയാക്കുവാൻ പ്രയാസമാകുകയും ചെയ്യുമെന്നു അവൻ എന്നെ ജാഗ്രതപ്പെടുത്തി. ഞാൻ ആ നൂൽക്കയർ എന്റെ ഹൃദയത്തോടടുത്തു വച്ചു, കർത്താവിനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടും, ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടിയ ഏവർക്കും യേശുവിനെ എവിടെ കണ്ടെത്താമെന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടും, ഇടുങ്ങിയ പടികൾ സന്തോഷത്തോടെ ഇറങ്ങി. ഈ സ്വപ്നം എനിക്കു പ്രത്യാശ നല്കി. ആ പച്ച നൂൽക്കയർ എന്റെ മനസ്സിൽ വിശ്വാസത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ദൈവത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതിന്റെയും അതിന്റെ സൗന്ദര്യവും ലാളിത്യവും എന്റെ ആത്മാവിൽ ഉദിച്ചു തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.” Testimonies, volume 1, 27–29.

“ആലയത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണത്തിൽ യേശു തന്റെ ദൗത്യം മെശിഹാവായി പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടും തന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ പ്രവേശിച്ചുകൊണ്ടും ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ദൈവിക സന്നിധിയുടെ വാസസ്ഥലമായി പണിത ആ ആലയം, യിസ്രായേലിന്നും ലോകത്തിനും ഒരു ദൃഷ്ടാന്തപാഠമായിരിക്കേണ്ടതിന്നു നിയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. അനാദിയായ യുഗങ്ങളിൽനിന്നുതന്നെ, ദീപ്തനും വിശുദ്ധനും ആയ സെരാഫിൽനിന്ന് മനുഷ്യൻവരെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഓരോ ജീവിയും സ്രഷ്ടാവ് അധിവസിക്കുന്ന ഒരു ആലയമായിരിക്കണമെന്നതു ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശമായിരുന്നു. പാപം നിമിത്തം, മനുഷ്യജാതി ദൈവത്തിനുള്ള ഒരു ആലയമായിരിക്കുക അവസാനിച്ചു. ദുഷ്ടതയാൽ അന്ധകാരമേറ്റും മലിനമാക്കപ്പെട്ടും മനുഷ്യഹൃദയം ഇനി ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം വെളിപ്പെടുത്തിയില്ല. എന്നാൽ ദൈവപുത്രന്റെ അവതാരത്താൽ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറുന്നു. ദൈവം മനുഷ്യരിൽ വസിക്കുന്നു; രക്ഷിക്കുന്ന കൃപയാൽ മനുഷ്യഹൃദയം വീണ്ടും അവന്റെ ആലയമായി മാറുന്നു. യെരൂശലേമിലെ ആലയം ഓരോ ആത്മാവിന്നും തുറന്നുകിടക്കുന്ന ഉന്നത നിയമത്തിന്റെ നിരന്തര സാക്ഷിയായിരിക്കേണ്ടതിന്നു ദൈവം വിധിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ യെഹൂദന്മാർ അത്രയും അഭിമാനത്തോടെ കണ്ടിരുന്ന ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. ദൈവാത്മാവിന്നായി വിശുദ്ധ ആലയങ്ങളായി അവർ തങ്ങളെ സമർപ്പിച്ചില്ല. അശുദ്ധ വ്യാപാരത്തിന്റെ കോലാഹലത്തോടെ നിറഞ്ഞിരുന്ന യെരൂശലേം ആലയത്തിന്റെ പ്രാകാരങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയാസക്തിയുടെയും അശുദ്ധ ചിന്തകളുടെയും സാന്നിധ്യത്താൽ മലിനമാക്കപ്പെട്ട ഹൃദയത്തിന്റെ ആലയത്തെ അത്യന്തം സത്യസന്ധമായി പ്രതിനിധീകരിച്ചു.”

“ലോകത്തിലെ വാങ്ങുന്നവരെയും വിൽക്കുന്നവരെയും ദൈവാലയത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിച്ചതിലൂടെ, യേശു തന്റെ ദൗത്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു—പാപത്തിന്റെ അശുദ്ധിയിൽ നിന്ന് ഹൃദയത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുക എന്ന ദൗത്യം,—ആത്മാവിനെ ദുഷിപ്പിക്കുന്ന ഭൗതിക മോഹങ്ങളിൽ നിന്നും, സ്വാർത്ഥ വാഞ്ഛകളിൽ നിന്നും, ദുഷ്ട ശീലങ്ങളിൽ നിന്നും ശുദ്ധീകരിക്കുക എന്നത്. മലാഖി 3:1–3 ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.” യുഗങ്ങളുടെ മോഹം, 161.

പ്രവാചകൻ പറയുന്നു: “ഞാൻ മറ്റൊരു ദൂതൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നതു കണ്ടു; അവന്നു മഹത്തായ അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവന്റെ മഹത്വംകൊണ്ടു ഭൂമി പ്രകാശിതമായി. അവൻ ശക്തമായ സ്വരത്തോടെ ബലമായി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: മഹാബാബേൽ വീണുപോയി, വീണുപോയി; അവൾ ഭൂതങ്ങളുടെ പാർപ്പിടമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു” (വെളിപ്പാട് 18:1, 2). ഇത് രണ്ടാമത്തെ ദൂതൻ നൽകിയ അതേ സന്ദേശമാണ്. ബാബേൽ വീണുപോയി, “കാരണം അവളുടെ വ്യഭിചാരക്രോധത്തിന്റെ വീഞ്ഞു സകലജാതികളെയും കുടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു” (വെളിപ്പാട് 14:8). ആ വീഞ്ഞ് എന്താണ്?—അവളുടെ വ്യാജ ഉപദേശങ്ങൾ. അവൾ നാലാം കല്പനയിലെ ശബ്ബത്തിനു പകരം ലോകത്തിന് ഒരു വ്യാജ ശബ്ബത്ത് തന്നിരിക്കുന്നു; കൂടാതെ ഏദനിൽ സാത്താൻ ആദ്യം ഹവ്വയോടു പറഞ്ഞ വ്യാജം—ആത്മാവിന്റെ സ്വാഭാവിക അമരത്വം—അവൾ വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. “മനുഷ്യരുടെ കല്പനകളെ ഉപദേശങ്ങളായി ഉപദേശിച്ചുകൊണ്ടു” (മത്തായി 15:9) അവൾ അനവധി സമാനഭ്രാന്തികളും ദൂരദൂരങ്ങളിലേക്കു വ്യാപിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

“യേശു തന്റെ പൊതുശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, ആലയത്തെ അതിന്റെ വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള നിന്ദ്യമായ അശുദ്ധീകരണത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിച്ചു. തന്റെ ശുശ്രൂഷയിലെ അവസാന പ്രവൃത്തികളിൽ ഒന്നായി, അദ്ദേഹം ആലയത്തെ രണ്ടാം പ്രാവശ്യം ശുദ്ധീകരിച്ചു. അങ്ങനെ തന്നെ, ലോകത്തിന്നുള്ള മുന്നറിയിപ്പിന്റെ അവസാന പ്രവൃത്തിയിൽ, സഭകൾക്കു രണ്ടുതരത്തിലുള്ള വ്യക്തമായ വിളികൾ നൽകപ്പെടുന്നു. രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം ഇപ്രകാരമാണ്: ‘ബാബിലോൻ വീണുപോയി, വീണുപോയി, ആ മഹാനഗരം; അവൾ തന്റെ വ്യഭിചാരക്രോധത്തിന്റെ വീഞ്ഞു സകല ജാതികളെയും കുടിപ്പിച്ചിരിക്കയാൽ’ (വെളിപ്പാട് 14:8). മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഉച്ചഘോഷത്തിലും സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം ഇപ്രകാരം പറയുന്നതായി കേൾക്കപ്പെടുന്നു: ‘എന്റെ ജനമേ, നിങ്ങൾ അവളുടെ പാപങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകാതിരിക്കേണ്ടതിന്നും അവളുടെ ബാധകളിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന്നും അവളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുവിൻ. അവളുടെ പാപങ്ങൾ സ്വർഗംവരെ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു; ദൈവം അവളുടെ അകൃത്യങ്ങളെ ഓർത്തിരിക്കുന്നു’ (വെളിപ്പാട് 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.