യോവേലിന്റെ പുസ്തകവും ലവൊദിക്ക്യയിലെ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - സംഖ്യ അഞ്ച്

“ആ സമയത്തിനായുള്ള വെളിച്ചം നല്കപ്പെടുമ്പോൾ” അത് “സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയോ” അല്ലെങ്കിൽ “നിരസിക്കപ്പെടുകയോ” ചെയ്യുന്നു. വെളിച്ചം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സാധ്യമാകുന്ന വേർതിരിവ് നിത്യസുവിശേഷത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയാണ്; അതിൽ ദൈവജനത്തിന്റെ മുദ്രവെക്കൽ മാത്രമല്ല, ഗോതമ്പിനെയും കളകളെയും വേർതിരിക്കുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു. അവസാന പരീക്ഷണവും വേർതിരിവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പ്രക്രിയ 9/11-ൽ ആരംഭിച്ചു; അപ്പോൾ പ്രവാചകപരമായ ചോദ്യം, “എത്രത്തോളം?” എന്നു ചോദിക്കുന്നു, അതിന് പ്രവാചകപരമായ ഉത്തരം, “ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയും” എന്നാകുന്നു. “എത്രത്തോളം” എന്ന ചിഹ്നത്തിന്റെ അവസാന പരാമർശം വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ അഞ്ചാം മുദ്രയിൽ കാണപ്പെടുന്നു.

“അറുക്കപ്പെട്ടവരുടെ ആത്മാക്കൾ” ചോദിക്കുന്ന “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം, പാപ്പഭരണത്തിന്റെ രക്തസാക്ഷികളുടെ രണ്ടാം സംഘം പൂർത്തിയാകുമ്പോഴുള്ള ഭാവിയിൽ ആണെന്ന് ദൈവപ്രചോദനം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അത് ഞായർനിയമത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു; ഈ കാരണത്താലാണ് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തെ രക്തസാക്ഷികളുടെ രണ്ടാം സംഘത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി തിരിച്ചറിയുന്നത്. ആദ്യത്തെ അഞ്ചു വാക്യങ്ങളിൽ രണ്ട് “ശബ്ദങ്ങൾ” ഉണ്ട്; ആദ്യ ശബ്ദം 9/11-നെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം ഞായർനിയമസമയത്ത് പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും ബാബിലോണിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു വിളിക്കുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ്, അഞ്ചാം മുദ്രയിലെ “എത്രകാലം” എന്ന പ്രതീകത്തെ വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിന്റെ ആദ്യ അഞ്ചു വാക്യങ്ങളോടു ബന്ധിപ്പിച്ച്, 9/11 മുതൽ ഞായർനിയമംവരെ ഉള്ള രൂപരേഖ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രം ദൈവജനത്തെ വേർതിരിക്കലിലും മുദ്രകുത്തലിലുമല്ല; മറിച്ച്, കഴിഞ്ഞ ചരിത്രത്തിലെ രക്തസാക്ഷികളെയും, രണ്ടാം പാപ്പഭരണ രക്തസാക്ഷിസംഘത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഞായർനിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്തെ ആ രക്തസാക്ഷികളെയും കൊലപ്പെടുത്തിയതിനുള്ള പാപ്പഭരണത്തിന്റെ ന്യായവിധിയിലാണ്.

അവൾ അഞ്ചാം മുദ്രയിലെ രക്തസാക്ഷികളെയും ഞായറാഴ്ചാ നിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് സമ്പൂർണ്ണരാകുന്ന ഭാവിയിലെ രണ്ടാം സംഘത്തിലെ രക്തസാക്ഷികളെയും തിരിച്ചറിയുന്ന മറ്റൊരു ഭാഗത്തിൽ, ആ ദൃശ്യങ്ങൾ “ഭാവിയിലെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ ആയിരിക്കും” എന്നു അവൾ പറയുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ രണ്ടു ശബ്ദങ്ങൾ “ഭാവിയിലെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ ശബ്ദം ആരംഭത്തിൽ 9/11-ൽ, രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിൽ.

വൈറ്റ് സഹോദരി ഭാവിയിൽ രണ്ടാമത്തെ രക്തസാക്ഷി സംഘത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിന്റെ നിവൃത്തിയെ ബന്ധപ്പെട്ടുകാട്ടുന്നു; മറ്റൊരു ഭാഗത്തിൽ അവർ വെളിപ്പാട് 18:1–5 ഉദ്ധരിക്കുന്നു; അതിൽ ആദ്യത്തെ മൂന്നു വാക്യങ്ങളിൽ ഒരു ശബ്ദവും നാലും അഞ്ചും വാക്യങ്ങളിൽ മറ്റൊരു ശബ്ദവും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ആദ്യ ശബ്ദം 9/11-നെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അന്നു ന്യൂയോർക്കിലെ മഹത്തായ കെട്ടിടങ്ങൾ തകർന്നു വീണു. രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം ഞായറാഴ്ചാ നിയമമാണ്; അപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ മറ്റേ ആട്ടിൻകൂട്ടം ബാബേലിൽനിന്ന് വിളിച്ചുപുറത്തുകൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു. രണ്ടാമത്തെ ഭാഗത്തിൽ അവർ വെളിപ്പാട് എട്ടാം അധ്യായത്തെയും ആദ്യത്തെ നാല് വാക്യങ്ങളെയും പരാമർശിക്കുന്നു; അവ ഏഴാം മുദ്ര തുറക്കപ്പെടുന്നതിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അപ്പോൾ യാഗപീഠത്തിൽനിന്നുള്ള തീക്കനൽ ഭൂമിയിലേക്കെറിയപ്പെടുന്നു. ഇത് സ്വർഗത്തിൽനിന്നു അഗ്നി വന്ന് ശിഷ്യന്മാരെ പ്രകാശിപ്പിച്ച പെന്തെക്കൊസ്തിനോടു ഒത്തുപോകുന്നു; എങ്ങനെ ഏലീയാവിന്റെ പന്ത്രണ്ടു കല്ലുകൾ പ്രകാശിതമായോ, അതുപോലെ ശിഷ്യന്മാരുടെമേൽ അഗ്നിനാവുകളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയും.

എത്രകാലം എന്നത് 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെയുള്ള കാലയളവിന്റെ ഒരു പ്രവചനാത്മക പ്രതീകമാണ്; ഈ കാലയളവ് കർമ്മേൽപർവ്വതത്തിന്റെ കഥയിൽ, 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള മില്ലെറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തിൽ, എട്ടാമത്തെ മഹാമാരിയിൽ നിന്ന് പത്താമത്തെ മഹാമാരിവരെ മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ, അഞ്ചാമത്തെ മുദ്രയിലെ രക്തസാക്ഷികളുടെ സാക്ഷ്യത്തിൽ മാതൃകയായി പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കൂടാതെ സെഖര്യാവിൽ, എഴുപത് വർഷം ബാബേലിൽ ആയിരുന്ന യെരൂശലേമിന്മേൽ ദൈവം എത്രകാലം കഴിഞ്ഞാൽ കരുണ കാണിക്കും എന്നു “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യം ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നു.

സഹോദരി വൈറ്റ്, അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള പുരാതന ഇസ്രായേൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ബാബിലോണിന്റെ അടിമത്തത്തിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന സെഖര്യാവിന്റെ “എഴുപത് വർഷങ്ങൾ” (seventy years) എന്ന കാലഘട്ടത്തെയും, ആത്മീയ ഇസ്രായേൽ (ക്രിസ്ത്യാനികൾ) ആത്മീയ ബാബിലോണായ (റോമൻ കത്തോലിക്കത്വം) അടിമത്തത്തിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന 538 മുതൽ 1798 വരെയുള്ള ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപത് വർഷങ്ങളെയും നേരിട്ട് സമാനമായി നിരത്തുന്നു.

1798-ൽ, ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറും അറുപതു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം, വെളിപ്പാട് പതിനാലിൽ ദൂതന്മാരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട മൂന്ന് സന്ദേശങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് എത്തി. രണ്ടാമത്തേത് 1844 ഏപ്രിൽ 19-ന് എത്തി; മൂന്നാമത്തേത് 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന്. “എത്രകാലം” എന്ന ചോദ്യത്താൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രം 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചനിയമം വരെ നീളുന്നതാണ്; ആ കാലഘട്ടം, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ലെ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ ഒരു പ്രതിരൂപമായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടം, യോഹന്നാൻ വെളിപ്പാട് ഗ്രന്ഥകാരൻ പത്താം അധ്യായത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നതുപോലെ, യോഹന്നാൻ തന്റെ വായിൽ മധുരമായിരുന്നെങ്കിലും വയറ്റിൽ കയ്പായി മാറിയ ചെറിയ പുസ്തകം തിന്നുന്ന സംഭവത്താൽ പ്രതീകാത്മകമായി ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

യോഹന്നാൻ ഉദാഹരിച്ചുകാട്ടുന്ന ചരിത്രം തിന്നപ്പെട്ട പുസ്തകത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം, ആ തിന്നൽ മില്ലറൈറ്റുകൾ ആ സന്ദേശം ഗ്രഹിച്ചതിനെയും ആ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിലെ അവരുടെ അനുഭവത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ആ ചരിത്രം അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ തൊട്ടുപിന്നാലെ യോഹന്നാൻ വീണ്ടും പ്രവചിക്കേണം എന്നു അറിയിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവിടെ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവചനപ്രഖ്യാപനം 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ചരിത്രമാണ്. 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യകാലചരിത്രത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു യോഹന്നാനോടു പറയുന്നു. യോഹന്നാൻ വീണ്ടും പ്രവചിക്കേണം എന്നു അറിയിക്കപ്പെട്ട ഉടൻതന്നെ, ദൈവാലയം അളക്കുവാൻ അവനോടു കല്പിക്കപ്പെടുന്നു.

1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ശേഷമുള്ള അഡ്വെന്റിസത്തിന് ഏല്പിക്കപ്പെട്ട പ്രവൃത്തി, “യെരൂശലേമിന്മേൽ വീണ്ടും ഒരു അളവുകയർ നീട്ടപ്പെടും” എന്നും—കർ‍ത്താവ് “ഇനിയും യെരൂശലേമിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കും” എന്നും സഖര്യാവിൽ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ട വാഗ്ദാനത്തോടു ഒത്തുപോകുന്നവിധം—യോഹന്നാൻ ആലയത്തെ അളക്കുന്നതായോ പണിയുന്നതായോ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ഫിലദെൽഫ്യൻ പ്രസ്ഥാനത്തോടുകൂടെ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രം, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ഫിലദെൽഫ്യൻ പ്രസ്ഥാനത്തോടുകൂടെ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലെ മഹാനിരാശയിൽ, “ഏഴാമത്തെ ദൂതന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ നാളുകൾ” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു കാലഘട്ടം ആരംഭിച്ചു.

1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് മുമ്പേ മില്ലറൈറ്റുകൾ മുൻകൂട്ടി പ്രവചിച്ചതുപോലെ രണ്ടാം കഷ്ടത്തിന്റെ ഇസ്ലാമിക കാലപ്രവചനം നിറവേറിയപ്പോൾ ആ സന്ദേശം മില്ലറൈറ്റുകൾക്കു മധുരമായിരുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലെ മഹാനിരാശയിൽ ആ സന്ദേശം ഉദരത്തിൽ കയ്പായി മാറി. 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ചരിത്രം ദൃഷ്ടാന്തമായി അവതരിപ്പിച്ച് യോഹന്നാൻ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതുമുതൽ, താൻ അതേ കാര്യം തന്നെ (പ്രവചിക്കുക) വീണ്ടും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അവനെ അറിയിക്കുന്നു. തുടർന്ന് യെരൂശലേമിനെ അളക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അവനോടു കല്പിക്കുന്നു; അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ കർത്താവ് യെരൂശലേമിനെ തെരഞ്ഞടുക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സഖര്യാവിന്റെ പ്രവചനവുമായി അവൻ ഒത്തുചേരുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22 മുതൽ പ്രവചനചരിത്രം “ഏഴാം ദൂതന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ” എന്ന നിലയിലാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ഏഴാം ദൂതന്റെ (മൂന്നാം കഷ്ടം) സന്ദേശത്തിന്റെ (ശബ്ദത്തിന്റെ) “ദിവസങ്ങൾ” എന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവത്വം നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരമാകേണ്ടിയിരുന്ന മനുഷ്യരുമായി സ്ഥിരമായി യോജിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ പ്രവൃത്തി 1863-ലെ കലാപം മൂലം വൈകി, പിന്നെ 9/11-ൽ ഏഴാം ദൂതന്റെ ഊതൽ (മൂന്നാം കഷ്ടം) വീണ്ടും മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി.

വിശുദ്ധചരിത്രത്തിൽ യഹോവ തന്റെ നാമം അവിടെ സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്നു യെരൂശലേമിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു; അവന്റെ “നാമം” അവന്റെ സ്വഭാവം ആകുന്നു. “യെരൂശലേമിനെയും സീയോനെയും കുറിച്ച് എനിക്കു വലിയ അസൂയ ഉണ്ട്” എന്നും അതിനുശേഷം “യഹോവ ഇനിയും സീയോനെ ആശ്വസിപ്പിക്കും; ഇനിയും യെരൂശലേമിനെ തിരഞ്ഞടുക്കും” എന്നും സഖറിയാവ് പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ, അവൻ യെരൂശലേമിനെയും സീയോനെയും പരാമർശിക്കുന്നു. “ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നവൻ” ആയ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സീയോൻ സ്വീകരിക്കുമ്പോഴാണ് അത് ആശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്. പുനരുത്ഥാനത്തിനു ശേഷം പിതാവിനെ സന്ദർശിച്ച് മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷം ക്രിസ്തു ശിഷ്യന്മാരുടെമേൽ ഊതിയതോടുള്ള അനുസൃതിയിൽ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആശ്വാസപ്രവർത്തനം 9/11-ന് ആരംഭിച്ചു. പെന്തെക്കൊസ്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രകടനം അത്യന്തം വർധിച്ചു. ആ കാലഘട്ടം ആദ്യഫലാർപ്പണം പുനരുത്ഥാനപ്പെട്ടതോടെ ആരംഭിച്ചു; പിന്നീട് ലോകമൊട്ടാകെയും സന്ദേശം കേട്ട പെന്തെക്കൊസ്തിലെ ആദ്യഫലാർപ്പണത്തോടെ അത് സമാപിച്ചു.

ഒന്നു നൂറ്റി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ “അവരുടെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ” മുദ്രകുത്തപ്പെടുന്നു. ഇത് ഞായർനിയമത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് സംഭവിക്കുന്നു; അവർ പെന്തെക്കോസ്തിൽ ശിഷ്യന്മാർ മുൻകൂട്ടിക്കാണിച്ചതുപോലെ, അളവില്ലാതെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ച സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, പെന്തെക്കോസ്ത് ആദ്യഫല അർപ്പണമായി ഉയർത്തിക്കാട്ടപ്പെടുന്നു. 9/11-ൽ ആരംഭിച്ച മഴയുടെ തളിക്കൽ ഞായർനിയമത്തിൽ പൂർണ്ണമായൊരു പകർച്ചയായി മാറുന്നു. 9/11-ലെ ആദ്യഫല അർപ്പണത്തിൽ നിന്നാരംഭിച്ച്, ഒന്നു നൂറ്റി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടു, ഞായർനിയമം മുതൽ കൃപാകാലാവസാനംവരെ ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തിക്കാണിക്കപ്പെടേണ്ട അർപ്പണമായി ഒരുക്കപ്പെടുന്ന ഞായർനിയമത്തിലെ ആദ്യഫല അർപ്പണംവരെ ഉള്ള ചരിത്രത്തിൽ. ആ ചരിത്രം വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിന്റെ ആദ്യത്തെ മൂന്നു വാക്യങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അവ ബാബേലിന്റെ വീഴ്ച പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, അത് ‘ഇരട്ടിക്കൽ’ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബൈബിളിലെ ഒരു പ്രതീകമാണ്.

വേദഗ്രന്ഥമൊട്ടാകെ വാക്യങ്ങളുടെയും വാക്കുകളുടെയും ഇരട്ടിപ്പിക്കൽ അവസാന നാളുകളിൽ ബാബിലോന്റെ വീഴ്ചയുടെ സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒരു കാര্যের ആരംഭംകൊണ്ടു അതിന്റെ അന്ത്യം എപ്പോഴും ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്ന ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നവന്റെ അടയാളമാണത്. ബാബിലോണിന്റെ രണ്ട് വീഴ്ചകളും നിമ്രോദും ബെൽശസ്സറും ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ബാബിലോൻ വെറും ബാബേൽ മാത്രമായിരുന്നപ്പോൾ അതിന്റെ ആരംഭം നിമ്രോദായിരുന്നു. നിമ്രോദിന്റെ വീഴ്ച ബെൽശസ്സറിന്റെ വീഴ്ചയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെയും വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ ദൂതന്റെയും സന്ദേശം ഇതുതന്നെയാണ്: ബാബിലോണിന്റെ ആരംഭത്തിൽ നിമ്രോദിന്റെ വീഴ്ച അതിന്റെ അവസാനത്തിൽ ബെൽശസ്സറിന്റെ വീഴ്ചയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; കാരണം, ഒരു കാര্যের ആരംഭംകൊണ്ടു അതിന്റെ അന്ത്യം ആൽഫയും ഒമേഗയും എപ്പോഴും ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.

നിമ്രോദിന്റെ ഗോപുരം അവന്റെ വീഴ്ചയുടെ ഒരു ചിഹ്നമായി തകർക്കപ്പെട്ടു; അതിലൂടെ 9/11-ലെ ട്വിൻ ടവേഴ്സിന്റെ വീഴ്ചയും അവൻ മുൻരൂപമായി സൂചിപ്പിച്ചു. ബെൽശസ്സറിന്റെ വീഴ്ച മതിലിന്മേലുള്ള എഴുത്തായിരുന്നു; അതിലൂടെ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആദ്യ രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ബാബിലോണിന്റെ എഴുപത് വർഷത്തെ ആധിപത്യത്തിന്റെ അന്ത്യം അടയാളപ്പെടുത്തി. അതുകൊണ്ട്, യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്നാമദ്ധ്യായത്തിലെ പ്രതീകാത്മകമായ “ഒരു രാജാവിന്റെ ദിവസങ്ങൾക്കു ഒത്ത എഴുപത് വർഷങ്ങൾ” എന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ—1798 മുതൽ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിന്റെ അവസാനത്തിൽ—യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ വീഴ്ചയും അതിലൂടെ മുൻരൂപീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ബെൽശസ്സറിന്റെ മതിലിന്മേലുള്ള എഴുത്ത്, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ സഭയും സംസ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവിന്റെ മതിൽ ഇടിഞ്ഞുവീഴുന്ന സമയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതാണ് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യം അവസാനിക്കുന്ന അതേ നിർണായകഘട്ടം, ബെൽശസ്സർ അതേ രാത്രിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതുപോലെ തന്നേ. മതിലിന്മേലുള്ള കൈയെഴുത്ത്, ഭരണഘടനയിലെ സഭയും സംസ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവിന്റെ മതിൽ മറിച്ചിടുന്ന വിധത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിയമം തന്നെയാണ്.

9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെയും, അതിനുശേഷം മനുഷ്യന്റെ കൃപാകാലത്തിന്റെ സമാപ്തിവരെയും ഏഴു അവസാന ബാധകളിലേക്കും നീളുന്ന ‘ചരിത്രം’ എന്നത്, ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിൽ വാക്യങ്ങളുടെയും പദങ്ങളുടെയും ഇരട്ടിപ്പിക്കൽ മുഖാന്തരം പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ചരിത്രകാലഘട്ടമാണ്. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവു ചൊരിയപ്പെടുന്നു; 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെ ഒരു തളിക്കലോടെ ആരംഭിച്ച്, അതിനുശേഷം പൂർണ്ണ ചൊരിയൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ ക്രിസ്തു “ആശ്വാസകൻ” എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; അവൻ വന്നാൽ ദൈവജനത്തിന്നു സകലവും കാണിച്ചുതരുമെന്നവണ്ണം.

പരിശുദ്ധാത്മാവ് “സ്വർണ്ണതൈലം” മുഖേന ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർക്കു കൈമാറപ്പെടുന്നു; അതുതന്നെയാണ് “മഴ,” അതുതന്നെയാണ് “ആശ്വാസകൻ” കൂടിയാകുന്നത്. “ആശ്വാസകൻ” എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, പരിശുദ്ധാത്മാവ് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക പ്രത്യക്ഷീകരണത്തെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റിയിട്ടുള്ളപ്പോഴൊക്കെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ കൈവശം വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ യഥാർത്ഥ വിശുദ്ധ പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെ കാലങ്ങളിൽ, “മുമ്പത്തെ വർഷങ്ങളിലേതുപോലെ,” ഒരു സമൂഹശരീരത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രത്യേക പ്രത്യക്ഷീകരണം ഉണ്ടായപ്പോൾ, പരിശുദ്ധാത്മാവ് ആശ്വാസദാതാവായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിലും പ്രധാനമായി, സമൂഹശരീരത്തിലെ അംഗങ്ങളുടെ സ്മരണകൾ ആശ്വാസദാതാവിനാൽ പ്രവർത്തനക്ഷമമാക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം അവൻ “സകലവും” അവരുടെ “ഓർമ്മയിൽ വരുത്തുന്നു.” ഈ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്ന ആ ജനങ്ങൾക്കു യഥാർത്ഥ അനുഭവമുണ്ടെന്നതു ഇതുവഴി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവരുടെ മനസ്സിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകുന്നു; അവൻ “സകലവും നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മയിൽ വരുത്തുമ്പോൾ,” അവരുടെ ചിന്താപ്രക്രിയയെ സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മനുഷ്യന്റെ സ്മരണ, വിധിനിർണയം, ബുദ്ധി, തർക്കശക്തി, മനസ്സാക്ഷി എന്നിവ പോലുള്ള മറ്റ് ഘടകങ്ങളോടുകൂടി ചേർന്ന്, അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് “മനസ്സ്” എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഉന്നത സ്വഭാവത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. ആ ഉന്നത സ്വഭാവം ശരീരബുദ്ധിയായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മനസ്സായിരിക്കാം.

താഴ്ന്ന സ്വഭാവം, അഥവാ ജഡം, “ആത്മാവിന്റെ പ്രവേശനമാർഗങ്ങൾ” ആയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നാഡീ, വികാര, ഹോർമോൺ സംവിധാനങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമാണ്. ഉയർന്ന സ്വഭാവം താഴ്ന്ന സ്വഭാവത്തിന്മേൽ ആധിപത്യം നടത്തേണ്ടതിനായി രൂപകല്പന ചെയ്‌തിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അതിനെ കോട്ടയായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ കോട്ട ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽനിന്ന് (താഴ്ന്ന സ്വഭാവത്തിൽനിന്ന്) നിരന്തരം ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നു, കോട്ടയിലേക്കു പ്രവേശിപ്പിക്കുന്ന വഴികളിലൂടെയാണ് ആ ആക്രമണങ്ങൾ കോട്ടയ്‌ക്കെതിരെ നടത്തപ്പെടുന്നത്. ഉയർന്ന സ്വഭാവത്തിന്റെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു നിയന്ത്രണകേന്ദ്രമുണ്ട്; അല്ലെങ്കിൽ Sister White അതിനെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ, ഒരു കോട്ടമധ്യഭാഗമുണ്ട്. ആ കോട്ടമധ്യഭാഗം വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ അതിവിശുദ്ധസ്ഥലമാണ്; ആ വിശുദ്ധമന്ദിരം അടിസ്ഥാനപരമായി രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രാകാരം ജഡം, അഥവാ താഴ്ന്ന സ്വഭാവം, ആകുന്നു; പ്രാകാരത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുവാനോ, അല്ലെങ്കിൽ രക്തം വിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകുവാനോ, ഒരു മറശ്ശീല അഥവാ തിരശ്ശീല കടന്നുപോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. പ്രാകാരം തിരശ്ശീലകളാൽ അതിരിടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധമന്ദിരം രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: പ്രാകാരവും വിശുദ്ധസ്ഥലവും. അതുപോലെതന്നെ ഉന്നത സ്വഭാവവും രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. ഉന്നത സ്വഭാവം രണ്ട് മേഖലകളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവയിൽ ഒന്നിനെ വിശുദ്ധസ്ഥലമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മറ്റേതിനെ അതിവിശുദ്ധസ്ഥലമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധസ്ഥലം മനുഷ്യൻ പ്രവർത്തനക്ഷമനായി ഇരിക്കാൻ ആവശ്യമായ മാനസിക പ്രവർത്തനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അതിവിശുദ്ധസ്ഥലം ദൈവവും മനുഷ്യനും സംഗമിക്കുന്ന മേഖലയാകുന്നു. അതിവിശുദ്ധസ്ഥലം ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനമന്ദിരമാണ്; മാനസാന്തരം പ്രാപിച്ചവർ ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഈ വാക്യം, അതിന് മുമ്പുള്ള അനേകം വാക്യങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ളതായിരുന്നാലും, തീർച്ചയായും അതേ ചിന്താപ്രവാഹത്തിനുള്ളിലെ ഒരു ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് എടുത്തിരിക്കുന്നത്; അവിടെ യേശു സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ തന്നേ അവന്റെ ജനവും ഇരിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തുവും അവന്റെ ജനവും അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തിൽ ഒരുമിച്ചു ഇരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ശേഷം സ്വർഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുന്നിരിക്കുന്നു; അവന്റെ ജനവും ഉയർത്തപ്പെട്ട് അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തിലെ സിംഹാസനമുറിയിൽ ഇരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആറാം വാക്യത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടവർ, മുമ്പത്തെ വാക്യത്തിൽ പാപത്തിൽ നിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്ന് പൗലോസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

എഫെസ്യർക്കുള്ള ലേഖനത്തിലെ ആ ഭാഗത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തീകരണം വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ രണ്ടു സാക്ഷികളിലാണ്—പതിനൊന്നിൽ അവർ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു, തുടർന്ന് ഒരു പതാകചിഹ്നമായി സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു—എന്നാൽ അതോടൊപ്പം സ്വർഗ്ഗീയസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരുത്തപ്പെടുന്നതിനായും. അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽ ആ രണ്ടു സാക്ഷികൾ ദൈവത്തിന്റെ സാക്ഷാത് സന്നിധിയിൽ മനുഷ്യജാതിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവിടെ ഇരുത്തപ്പെടുന്നതിനുള്ള അവരുടെ നീതീകരണം അവർ ഓരോരുത്തരും കൈവശം വയ്ക്കുന്ന അടയാളമാകുന്നു. ആ അടയാളം ദൈവത്തിന്റെ മുദ്രയാകുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര എന്നത് മനുഷ്യൻ ദിവ്യതയോടൊന്നായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ മുദ്രയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്, ആശ്വാസദാതാവായ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ‘അവരുടെ’ ഉന്നത സ്വഭാവത്തിന്റെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിനുള്ളിൽ വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യമാണ്. അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലം ദിവ്യവും മാനുഷികവും സംയോജിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനമുറിയാകുന്നു; കൂടാതെ, ദിവ്യതയും മനുഷ്യత్వവും ഒന്നിച്ചു ഇരിക്കുന്ന ഒരു അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഉന്നത സ്വഭാവമുള്ള മാനുഷിക ആലയത്തെയും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

“ആശ്വാസദാതാവിന്റെ” ചൊരിച്ചിൽ ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലാകുന്നു; അതു രക്ഷാചരിത്രത്തിൽ ഒരു മാറ്റത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു, കാരണം അന്നത്തെ സമയത്ത് സഭ യുദ്ധസജ്ജമായ സഭയിൽ നിന്ന് ജയോത്സവസഭയായി മാറുന്നു. അന്നേ സമയം, അതു ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ലാവൊദിക്യാ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ഫിലദെൽഫ്യാ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കു മാറുന്നു. അന്നേ സമയം, അതു ഏഴാമത്തെ സഭയുടെ അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് ആറാമത്തെ സഭയുടെ അനുഭവത്തിലേക്കു മാറുന്നു; ആറാമത്തെ സഭ മില്ലറൈറ്റ്‌ക്കാരായിരുന്നു. മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്താൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ, ഫിലദെൽഫ്യയിലെ ആറാമത്തെ സഭയുടെ ഒരു പ്രവചനാത്മക സവിശേഷത ഇതായിരുന്നു: അതു ഒരിക്കലും ഒരു സഭയായിരുന്നില്ല. 1856 വരെ അതു മുഴുവനായും ഒരു പ്രസ്ഥാനം മാത്രമായിരുന്നു; അന്നാണ് വൈറ്റ് ദമ്പതികൾ ഇരുവരും ആ പ്രസ്ഥാനത്തെ ലാവൊദിക്യാ എന്നായി തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ഏഴ് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം നിയമപരമായ സഭ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.

ക്രിസ്തുവിനെ മഹാപുരോഹിതനായി ഔപചാരികമായി സ്ഥാനാരോഹണം ചെയ്തതിനെ അടയാളപ്പെടുത്തിയ പെന്തെക്കോസ്തിലെ രക്ഷാസംബന്ധിയായ മാറ്റം, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിലെ രക്ഷാസംബന്ധിയായ മാറ്റത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു.

ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്മേൽ അളവില്ലാതെ പിന്നീടുള്ള മഴ ചൊരിയപ്പെടുമ്പോൾ, പോരാളിയായ സഭയുടെ ഘട്ടം അവസാനിച്ച് വിജയിയായ സഭ എത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ “സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ അറിയിപ്പ്” ആയിരിക്കും അത്. മുകളിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ പെന്തെക്കൊസ്ത് ദിനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്ഥാനാരോഹണം, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ അഭിഷേകത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തു അഭിഷിക്തനായവൻ ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയിച്ച “പന്തെക്കൊസ്തീയ” പകർച്ച സ്വർഗ്ഗത്തിലെ സ്ഥാനാരോഹണച്ചടങ്ങിൽ ഉണ്ടായ അവന്റെ അഭിഷേകത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; എങ്കിലും, അവൻ തന്റെ സ്നാനസമയത്തും അഭിഷിക്തനായിരുന്നതാണ്. അവന്റെ സ്നാനം (9/11) മുതൽ പന്തെക്കൊസ്തുവരെ (ഞായറാഴ്ച നിയമം) എന്ന ചരിത്രരേഖ, അവന്റെ സ്നാനത്തിന് മൂന്നര വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഉണ്ടായ അവന്റെ യഥാർത്ഥ മരണം, സംസ്കാരം, പുനരുത്ഥാനം (ആദ്യഫലങ്ങളുടെ പെരുന്നാൾ) എന്നിവയാൽ വീണ്ടും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, 9/11 അവന്റെ സ്നാനത്തിലും അവന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവന്റെ പ്രതീകാത്മക പുനരുത്ഥാനവും അവന്റെ യാഥാർത്ഥ്യമായ പുനരുത്ഥാനവും ഓരോന്നും പന്തെക്കൊസ്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന രണ്ട് പ്രവാചക ചരിത്രരേഖകളുടെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഇരു ചരിത്രങ്ങളും ആദ്യഫല സമർപ്പണത്തിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

ക്രിസ്തു തന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിൽ അർപ്പിക്കപ്പെട്ട ആദ്യഫലനിവേദ്യമാണ്; അത് പെന്തെക്കോസ്തിന്റെ ആദ്യഫലനിവേദ്യത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന “പെന്തെക്കോസ്തുകാലത്തിന്റെ” ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് യവവിളവാണ്; ഗോതമ്പുവിളവ് “അതിന്റെ ശേഷം” “അവന്റെ വരവിൽ ക്രിസ്തുവിന്നുള്ളവർ” ആകുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ “അതിന്റെ ശേഷം” വരുന്നവർ “അവന്റെ വരവിൽ ക്രിസ്തുവിന്നുള്ളവർ” ആകയാൽ, പെന്തെക്കോസ്തിൽ ശേഖരിക്കപ്പെട്ട ആ മൂവായിരം ആത്മാക്കളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ ലോകാവസാനത്തിൽ വിശ്വസ്തരായ ആത്മാക്കളുടെ അന്തിമസമാഹാരത്തെ അവർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഈ വാക്യം പുനരുത്ഥാനത്തെയും മരണത്തിന്റെ പ്രസക്തിയിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. മരണം ആദാമിൽ ആരംഭിച്ചു എല്ലാമനുഷ്യരിലേക്കും വ്യാപിക്കുന്നു; എന്നാൽ അത് “ക്രമത്തിൽ” തന്നെയാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികളുടെ പുസ്തകത്തിൽ, യോവേലിന്റെ പുസ്തകം അന്നു നിവൃത്തിയിലാകുമ്പോൾ, ആശ്വാസദായകന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്നു ശീതളീകരണകാലങ്ങൾ വരുമ്പോൾ തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ മായ്ച്ചുകളയപ്പെടേണ്ടതിന്നു മനുഷ്യർ അവയെ മുമ്പെ ന്യായവിധിക്കു അയയ്ക്കേണ്ടതായിരുന്നു എന്നു പത്രോസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ആ സമയത്ത് പാപം മായ്ച്ചുകളയേണ്ടതിന്നു ക്രിസ്തു ന്യായവിധിയുടെ പുസ്തകങ്ങളിലേക്കു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നില്ല; കാരണം ന്യായവിധി പതിനെട്ടുനൂറിലധികം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള ഭാവിയിലായിരുന്നു.

“ഓരോരുത്തനും താന്താന്തെ ക്രമത്തിൽ” എന്ന പരാമർശം ആദാമിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; അങ്ങനെ, നവോന്മേഷത്തിന്റെ കാലങ്ങൾ വരുവോളം ആദാമിൽ നിന്ന് തുടർന്നുള്ള മരിച്ചവരുടെ ന്യായവിധിയെ അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഉത്തരമഴ വരുമ്പോൾ, ന്യായവിധി മരിച്ചവരിൽ നിന്ന് ജീവനുള്ളവരിലേക്കു മാറുന്നു. വചനത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കാലയളവിൽ (ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് പെന്തെക്കൊസ്തുവരെ), യവത്തിന്റെ ആദ്യഫലങ്ങളിൽ നിന്ന് ഗോതമ്പിന്റെ ആദ്യഫലങ്ങളുവരെ, ജീവനുള്ളവരുടെ ന്യായവിധിക്കാലത്ത് മഴ പെയ്യുകയാണ്; മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, മഴയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശം ഗോതമ്പിനെയും കളകളെയും തമ്മിൽ വേർതിരിക്കുകയാണ്. പെന്തെക്കൊസ്തായ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ, ഗോതമ്പ് ഇനി കളകളോടു കലർന്നിരിക്കുന്നില്ല; രണ്ടുലോലിത അപ്പങ്ങളായ ആദ്യഫല ഗോതമ്പ് യാഗം ഉയർത്തപ്പെടുന്നു. 9/11 മുതൽ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെയുള്ള ശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയ മലാഖി മൂന്നിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവിടെ നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ ലേവ്യരെയു ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ശുദ്ധിപെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു; അത് അവൻ “അഗ്നി”കൊണ്ടാണ് ചെയ്യുന്നത്. “അഗ്നി” എന്നത് ഒരു സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; പെന്തെക്കൊസ്തിൽ അഗ്നിനാവുകളാൽ ഇത് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ. പരിഗണനയിൽ ഉള്ള ഈ ചരിത്രത്തിൽ, പെന്തെക്കൊസ്തിന്റെ ആദ്യഫലങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട രണ്ടുലോലിത അപ്പങ്ങളായ ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ആ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളുടെ വേർതിരിവ് പൂർണ്ണമായി വേവിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു; കാരണം പാപത്തിന്റെ ഒരു ചിഹ്നം ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്ന ഏക യാഗം അതായിരുന്നു.

ആ രണ്ട് വീശിക്കാണിക്കുന്ന അപ്പങ്ങളും പുളിപ്പുള്ളവയായിരുന്നു; പുളിപ്പ് പാപത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. ആ പുളിപ്പ് ചൂളയിലെ അഗ്നിയിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; അതു നിയമത്തിന്റെ ദൂതന്റെ ശുദ്ധീകരക അഗ്നിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിയേഴാം അദ്ധ്യായത്തിൽ 9/11-ൽ ആരംഭിക്കുന്ന ഒരു വിവാദത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നു; അതിനെ അവൻ “കിഴക്കൻ കാറ്റിന്റെ ദിവസം” എന്നു വിളിക്കുന്നു. ആ ഭാഗം പഠിപ്പിക്കുന്നത്, വിവാദത്തിലൂടെയാണ് യിസ്രായേലിന്റെ പാപങ്ങൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം വരുന്നതെന്നതാണ്. ആ “വിവാദം” യഥാർത്ഥ അന്ത്യമഴ സന്ദേശത്തെയും നിലനിൽക്കുന്ന മറ്റെല്ലാ വ്യാജ അന്ത്യമഴ സന്ദേശങ്ങളെയും തമ്മിലുള്ളതാണ്. ഒരു സന്ദേശം “അഗ്നി” ആകുന്നു; “അഗ്നി” തന്നെയാണ് നിയമത്തിന്റെ ദൂതൻ ശുദ്ധീകരിക്കാനും ശോധന ചെയ്‍വാനും ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അന്ത്യമഴ സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദം, ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെടുന്ന പെന്തെക്കൊസ്ത്യയുടെ ആദ്യഫലമായ ഗോതമ്പ് യാഗത്തിൽ നിന്ന് പുളിപ്പിനെ നീക്കിക്കളയുന്നു. ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ, പെന്തെക്കൊസ്ത്യയുടെ ആദ്യഫലമായ ഗോതമ്പ് യാഗം ആകുന്നു; അവർ അവന്റെ രക്തത്തിന്റെ നീതീകരണത്താലും അവരുടെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ വിശുദ്ധീകരണത്താലും ജയിക്കുന്നു; കാരണം വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നത് വചനമത്രേയമായിരുന്നാലും, വചനം ഒരു സന്ദേശമായി അറിയിക്കപ്പെടുമ്പോഴേ അതു അങ്ങനെ ചെയ്യുകയുള്ളു. സന്ദേശത്തിന്റെ അവതരണം ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേർക്ക് ജീവിക്കാൻ ഇടയാക്കുന്നു; വ്യാജമായ അന്ത്യമഴ സന്ദേശത്തിന്റെ അവതരണം മരണത്തെ ഉളവാക്കുന്നു.

ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ക്രിസ്തു ജയിച്ചതുപോലെ ജയിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ അനുഗമിക്കുന്നു; കാരണം പ്രവചനപരമായി അവർ ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നു.

ഇവിടെ വെളിപ്പാട് പതിനാലിന്റെ നാലാം വാക്യത്തിൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തെ “ആദ്യഫലങ്ങൾ” എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. അവരെ “കന്യകമാർ” എന്നുമാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്; മത്തായി ഇരുപത്തഞ്ചിലെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ജനത്തിന്റെ അനുഭവത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു എന്നു പ്രചോദനം ഞങ്ങളോട് അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവർ “കന്യകമാർ” മാത്രമല്ല, “സ്ത്രീകളാൽ അശുദ്ധരാകാത്തവർ” കൂടിയാണ്; കാരണം ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തെ ഉല്പാദിപ്പിച്ച പരീക്ഷണവും വേർതിരിവും നടന്ന പ്രക്രിയ, ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിനും “എല്ലാ” വ്യാജമതങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ഒരു വ്യക്തമായ ഭേദം സൃഷ്ടിച്ചു. “ഇവർ” കുഞ്ഞാടു പോകുന്നിടത്തൊക്കെയും അവനെ അനുഗമിക്കുന്നു; ആദ്യഫലാർപ്പണങ്ങളായതിനാൽ, അവർ ക്രിസ്തുവിനെ അവന്റെ മരണം, സംസ്കാരം, പുനരുത്ഥാനം എന്നിവയിൽ അനുഗമിക്കണം.

വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായം, പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ, ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തപ്പെടേണ്ട രണ്ട് സാക്ഷികൾ ആദ്യം കൊല്ലപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് മൂന്നു മുക്കാൽ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം, ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ, ആദ്യഫല അർപ്പണമായി അവർ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവായിരുന്നും ക്രിസ്തുവായിരിക്കുന്നതുമായ ആ ആദ്യഫല അർപ്പണത്തിൽ, ലവൊദിക്ക്യാനുഭവം മൂലം ദിവാളിത്തത്തിലായിരുന്നവരെ വീണ്ടെടുക്കേണ്ടതിന്നു നിയമത്തിന്റെ രക്തം ചൊരിയപ്പെടുന്നതും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒരു വാക്യത്തിൽ, (വാക്യം നാല്) ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവാചകപ്രകാശത്തിന്റെ വിവിധ രേഖകളുടെ ഈ സംക്ഷിപ്തസംഗ്രഹം മുഴുവനായും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതു വെളിപ്പാട് 144-ൽ അത്ഭുതകരനായ സംഖ്യാനിർണ്ണയകനായ പാൽമോനിയുടെ കയ്യാൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്തിൽ ഇരട്ടിക്കൽ പിന്നത്തെ മഴയുടെ ചരിത്രത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ദൈവജനത്തിന്മേൽ ആശ്വാസദാതാവു പകർന്നുകൊടുക്കപ്പെടുന്നത് പിന്നത്തെ മഴയിലാണ്, അതേ സമയത്താണ്.

സീയോൻ H6726 എന്നത് H6725 നോടു തുല്യമാണ്; അതിന്റെ അർത്ഥം “പ്രത്യേകമായി ശ്രദ്ധേയമാകുന്നതിന്റെ ബോധം; ഒരു സ്മാരകമോ വഴികാട്ടി തൂണോ: – അടയാളം, ശീർഷകം, വഴിക്കുറി” എന്നാകുന്നു. സീയോൻ ഒരു ലക്ഷത്തിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പതാകയുടെ പ്രതീകമാണ്; ആ ഭാഗത്തിൽ അവർ ഇതിനകം പിമ്പത്തെ മഴ പ്രാപിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, കാരണം അവർ സമാധാനത്തിന്റെ സുവാർത്ത ഇതിനകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ആ വസ്തുതയോടു തുല്യമായി പ്രത്യേകമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നതു, അവർ “മുഖാമുഖം” കാണുന്നു എന്നതാണ്; ഇത് പെന്തെക്കോസ്തുദിവസത്തിൽ ശിഷ്യന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, കാരണം പെന്തെക്കോസ്തിനു മുമ്പുള്ള പത്തു ദിവസം ഏകീകരണത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. കർത്താവു “ചെയ്തിരിക്കുന്നു,” (ഭൂതകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്) സുവാർത്ത കൊണ്ടുവരുന്നവർക്കായി ഇതിനകം മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവൻ “തന്റെ ജനത്തെ ആശ്വസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു,” “യെരൂശലേമിനെ വീണ്ടെടുത്തിരിക്കുന്നു,” കൂടാതെ “സകല ജാതികളുടെയും കൺമുന്നിൽ തന്റെ വിശുദ്ധഭുജം നഗ്നമാക്കിയിരിക്കുന്നു.”

9/11-ൽ അവൻ തന്റെ ജനത്തെ “ആശ്വസിപ്പിച്ചു”; അങ്ങനെ മലാഖി മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ ആരംഭം അടയാളപ്പെടുത്തി; ആ പ്രക്രിയ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു, അപ്പോൾ അവൻ “സകലജാതികളുടെയും കണ്ണുകൾക്കുമുമ്പിൽ തന്റെ വിശുദ്ധഭുജം നഗ്നമാക്കുന്നതിലൂടെ” പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആദ്യഫലാർപ്പണങ്ങളുടെ പതാക ഉയർത്തുന്നു. അവൻ ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും വീണ്ടെടുക്കുകയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. 9/11-ൽ അവൻ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അതിൽ അവൻ തന്റെ ജനത്തെ വീണ്ടെടുത്തശേഷം അവരെ ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ മലാഖി പറയുന്നതുപോലെ, “യെഹൂദയുടെയും യെരൂശലേമിന്റെയും അർപ്പണം” “പുരാതനദിവസങ്ങളിലെപ്പോലെ” “യഹോവേക്കു പ്രസാദകരമായിരിക്കും.”

“എത്രകാലം” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണനകൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ സമാപിപ്പിക്കും.