യോവേൽ പ്രവാചകന്റെ പുസ്തകവും ലാവൊദിക്യയിലെ ഏഴാംദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയും - എട്ടാം ഭാഗം

അവൻ ആര്‍ക്കാണ് ജ്ഞാനം ഉപദേശിക്കുക? ആരെയാണ് ഉപദേശം ഗ്രഹിക്കുമാറാക്കുക? പാലിൽനിന്നു വിടുവിക്കപ്പെട്ടവരെയും, സ്തനങ്ങളിൽനിന്നു മാറ്റപ്പെട്ടവരെയും തന്നേ.

കല്പനയ്‌ക്കു മേൽ കല്പന, കല്പനയ്‌ക്കു മേൽ കല്പന; വരിക്ക് മേൽ വരി, വരിക്ക് മേൽ വരി; ഇവിടെ കുറെ, അവിടെ കുറെ ആയിരിക്കേണം. എന്തെന്നാൽ, തടങ്ങുന്ന അധരങ്ങളാലും അന്യഭാഷയാലും അവൻ ഈ ജനത്തോടു സംസാരിക്കും. അവരോടു അവൻ അരുളിച്ചെയ്തതു: ക്ഷീണിതന്മാർക്ക് നിങ്ങൾ വിശ്രമം പ്രാപിപ്പിക്കേണ്ട വിശ്രമം ഇതാകുന്നു; ഇതു തന്നേ പുതുക്കലും ആകുന്നു; എങ്കിലും അവർ കേൾക്കുവാൻ മനസ്സില്ലായിരുന്നു.

എന്നാൽ യഹോവയുടെ വചനം അവർക്കു കല്പനമേൽ കല്പന, കല്പനമേൽ കല്പന; വരിയിന്മേൽ വരി, വരിയിന്മേൽ വരി; ഇവിടെ അല്പം, അവിടെ അല്പം എന്നിങ്ങനെ ആയിരുന്നു; അവർ പോയി പിന്നോട്ടു വീണു തകർന്നുപോകുകയും കുടുക്കിൽ പെട്ട് പിടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു.

അതുകൊണ്ടു യെരൂശലേമിലുള്ള ഈ ജനത്തെ ഭരിക്കുന്ന പരിഹാസികളായ മനുഷ്യരേ, യഹോവയുടെ വചനം കേൾപ്പിൻ. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഇതാകുന്നു: “ഞങ്ങൾ മരണത്തോടു ഒരു നിയമം ചെയ്‌തിരിക്കുന്നു; പാതാളത്തോടു ഒരു ഉടമ്പടിയും ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു; കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ദണ്ഡനം കടന്നുപോകുമ്പോൾ അതു ഞങ്ങളിലേക്കു വരികയില്ല; ഞങ്ങൾ അസത്യത്തെ ഞങ്ങളുടെ ശരണമായി ആക്കിയിരിക്കുന്നു; വഞ്ചനയുടെ കീഴിൽ ഞങ്ങൾ ഒളിച്ചിരിക്കയും ചെയ്‌തിരിക്കുന്നു.” അതുകൊണ്ടു യഹോവയായ കർത്താവു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: “ഇതാ, ഞാൻ സീയോനിൽ ഒരു അടിസ്ഥാനം വയ്ക്കുന്നു—ഒരു കല്ല്, പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട കല്ല്, അമൂല്യമായ മൂലക്കല്ല്, ഉറപ്പുള്ള അടിസ്ഥാനം; വിശ്വസിക്കുന്നവൻ ഔടിക്കളകയില്ല. ഞാൻ ന്യായത്തെ അളവുകയറായും നീതിയെ തൂക്കുകോലയായും നിയമിക്കും; ആലിപ്പഴം അസത്യത്തിന്റെ ശരണത്തെ ഒലിച്ചുകളയും; വെള്ളപ്പൊക്കജലം ഒളിസ്ഥലത്തെ മുങ്ങിച്ചുകളയും. മരണത്തോടുള്ള നിങ്ങളുടെ നിയമം റദ്ദാകുകയും പാതാളത്തോടുള്ള നിങ്ങളുടെ ഉടമ്പടി നിലനിൽക്കാതിരിക്കയും ചെയ്യും; കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ദണ്ഡനം കടന്നുപോകുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ അതിനാൽ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടും.” യെശയ്യാവു 28:9–18.

മദ്യപാനികളേ, ഉണരുവിൻ, വിലപിപ്പിൻ; വീഞ്ഞ് കുടിക്കുന്നവരൊക്കെയും, പുതുവീഞ്ഞിന്മേൽ നിലവിളിപ്പിൻ; അതു നിങ്ങളുടെ വായിൽനിന്നു ഛേദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യോവേൽ 1:5.

ഭോജനയാഗവും പാനീയയാഗവും യഹോവയുടെ ആലയത്തിൽനിന്ന് നിലച്ചുപോയിരിക്കുന്നു; യഹോവയുടെ ശുശ്രൂഷകരായ പുരോഹിതന്മാർ ദുഃഖിക്കുന്നു. വയൽ ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു, ദേശം വിലപിക്കുന്നു; ധാന്യം നശിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു; പുതുവീഞ്ഞ് ഉണങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു; എണ്ണ ക്ഷയിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു. കർഷകരേ, നിങ്ങൾ ലജ്ജിക്കുവിൻ; മുന്തിരിത്തോട്ടം പരിപാലിക്കുന്നവരേ, ഗോതമ്പിന്റെയും യവത്തിന്റെയും കാരണമായി നിലവിളിപ്പിൻ; വയലിന്റെ കൊയ്ത്ത് നശിച്ചുപോയതുകൊണ്ടു തന്നെ. മുന്തിരിവള്ളി ഉണങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു, അത്തിവൃക്ഷം ക്ഷയിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു; മാതളനാരകവൃക്ഷവും ഈന്തപ്പനയും ആപ്പിൾവൃക്ഷവും, അങ്ങനെ വയലിലെ സകലവൃക്ഷങ്ങളും വാടിപ്പോയിരിക്കുന്നു; മനുഷ്യപുത്രന്മാരിൽനിന്ന് ആനന്ദം വാടിപ്പോയതിനാൽ തന്നേ. പുരോഹിതന്മാരേ, അര കെട്ടി വിലപിപ്പിൻ; യാഗപീഠത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷകരേ, നിലവിളിപ്പിൻ; എന്റെ ദൈവത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷകരേ, വരുവിൻ, രാപ്പകലൊട്ടാകെ രട്ടുടുത്തു കിടപ്പിൻ; ഭോജനയാഗവും പാനീയയാഗവും നിങ്ങളുടെ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽനിന്ന് തടഞ്ഞുവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു ഉപവാസം വിശുദ്ധീകരിപ്പിൻ, ഒരു മഹാസഭ വിളിച്ചുകൂട്ടുവിൻ, മൂപ്പന്മാരെയും ദേശത്തിലെ സകലനിവാസികളെയും നിങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ ആലയത്തിലേക്കു ചേർക്കുവിൻ; യഹോവയോടു നിലവിളിപ്പിൻ: അയ്യോ, ആ ദിവസം! യഹോവയുടെ ദിവസം അടുത്തിരിക്കുന്നു; സർവ്വശക്തനിൽനിന്നുള്ള നാശംപോലെ അതു വരും. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്കു മുമ്പിൽ തന്നേ ആഹാരം മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടിട്ടില്ലയോ? അതെ, നമ്മുടെ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽനിന്ന് സന്തോഷവും ആനന്ദവും ഇല്ലാതായിട്ടില്ലയോ? യോവേൽ 1:9–16.

എങ്കിലും ഞാൻ നിങ്ങളോടു സത്യം പറയുന്നു: ഞാൻ പോകുന്നതു നിങ്ങൾക്കു ഹിതകരമാണ്; ഞാൻ പോകാതിരുന്നാൽ ആശ്വാസദാതാവ് നിങ്ങളുടെയടുക്കൽ വരികയില്ല; എന്നാൽ ഞാൻ പിരിഞ്ഞുപോയാൽ അവനെ ഞാൻ നിങ്ങളുടെയടുക്കൽ അയക്കും. അവൻ വന്നാൽ, പാപത്തെക്കുറിച്ചും നീതിയെക്കുറിച്ചും ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചും ലോകത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തും: പാപത്തെക്കുറിച്ച്, അവർ എന്നിൽ വിശ്വസിക്കാത്തതുകൊണ്ട്; നീതിയെക്കുറിച്ച്, ഞാൻ എന്റെ പിതാവിങ്കൽ പോകുന്നതുകൊണ്ടും നിങ്ങൾ എന്നെ ഇനി കാണാതിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടും; ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ച്, ഈ ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ ന്യായം വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്. ഇനി നിങ്ങളോടു പറയേണ്ടതു എനിക്കു പലതുമുണ്ട്; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവ നിങ്ങൾക്കു സഹിക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. എങ്കിലും അവൻ, സത്യത്തിന്റെ ആത്മാവ്, വരുമ്പോൾ, നിങ്ങളെ സകല സത്യത്തിലേക്കും നടത്തും; അവൻ സ്വമേധയാ സംസാരിക്കയില്ല; കേൾക്കുന്നതെല്ലാം അവൻ സംസാരിക്കും; വരുവാനുള്ള കാര്യങ്ങളും അവൻ നിങ്ങളെ അറിയിക്കും. യോഹന്നാൻ 16:7–13.

ഞാൻ യിസ്രായേലിന്റെ നടുവിൽ ഇരിക്കുന്നു എന്നും, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവ ആകുന്നു എന്നും, മറ്റൊരുവൻ ഇല്ല എന്നും നിങ്ങൾ അറിയും; എന്റെ ജനങ്ങൾ ഒരിക്കലും ലജ്ജിക്കുകയില്ല. യോവേൽ 2:27.

“അനേകർ മുൻമഴയെ വലിയ അളവിൽ സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദൈവം ഇങ്ങനെ അവർക്കായി ഒരുക്കിയിട്ടുള്ള സകല പ്രയോജനങ്ങളും അവർ പ്രാപിച്ചിട്ടില്ല. ആ കുറവ് പിൻമഴയാൽ നികത്തപ്പെടുമെന്നു അവർ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. കൃപയുടെ ഏറ്റവും സമൃദ്ധമായ പകർച്ച ലഭിക്കുമ്പോൾ, അതിനെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന് തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തുറക്കാമെന്നാണവർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. അവർ ഭയങ്കരമായൊരു തെറ്റാണ് ചെയ്യുന്നത്. ദൈവം തന്റെ വെളിച്ചവും ജ്ഞാനവും നല്കിക്കൊണ്ട് മനുഷ്യഹൃദയത്തിൽ ആരംഭിച്ച പ്രവൃത്തി നിരന്തരം മുന്നോട്ടുപോവേണ്ടതാണ്. ഓരോ വ്യക്തിയും തനിക്കുള്ള അനിവാര്യത സ്വയം മനസ്സിലാക്കണം. ഹൃദയം സകല മലിനതകളിൽനിന്നും ശൂന്യമാക്കപ്പെടുകയും ആത്മാവിന്റെ വാസത്തിനായി ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും വേണം. പാപസമ്മതം നടത്തുകയും പാപം ഉപേക്ഷിക്കുകയും, ആത്മാർത്ഥമായ പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും ദൈവത്തോടുള്ള സമർപ്പണത്തിലൂടെയും തന്നെയായിരുന്നു പ്രാരംഭ ശിഷ്യന്മാർ പെന്തെക്കോസ്ത് ദിനത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ചയ്ക്കായി ഒരുങ്ങിയത്. അതേ പ്രവൃത്തി, എന്നാൽ അതിലും വലിയ അളവിൽ, ഇപ്പോൾ ചെയ്യപ്പെടണം. അപ്പോൾ മനുഷ്യപ്രതിനിധി അനുഗ്രഹം അപേക്ഷിച്ച്, തന്റെ സംബന്ധമായ പ്രവൃത്തി കർത്താവ് പരിപൂർണമാക്കുവാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു വേണ്ടിയിരുന്നത്. പ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചതും ദൈവം തന്നെയാണ്; മനുഷ്യനെ യേശുക്രിസ്തുവിൽ സമ്പൂർണ്ണനാക്കി, അവൻ തന്റെ പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ മുൻമഴയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന കൃപയെ യാതൊരു വിധത്തിലും അവഗണിക്കരുത്. തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവർക്കേ അധികം വെളിച്ചം ലഭിക്കൂ. പ്രവർത്തനസജ്ജമായ ക്രിസ്തീയ സദ്ഗുണങ്ങളെ പ്രകടമാക്കുന്നതിൽ നാം ദൈനന്ദിനം പുരോഗമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാത്തപക്ഷം, പിൻമഴയിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രകടനങ്ങളെ നാം തിരിച്ചറിയുകയില്ല. അത് നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഹൃദയങ്ങളിലൊക്കെയും പെയ്യിക്കൊണ്ടിരിക്കാം, എങ്കിലും നാം അതിനെ ഗ്രഹിക്കുകയോ സ്വീകരിക്കുകയോ ചെയ്യുകയില്ല.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

“അന്തിമമഴയ്ക്കായി നാം കാത്തിരിക്കരുത്. നമ്മുടെ മേൽ വീഴുന്ന കൃപയുടെ മഞ്ഞിനെയും മഴത്തുള്ളികളെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സ്വന്തമാക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും മേൽ അത് വരുന്നു. നാം പ്രകാശത്തിന്റെ ശകലങ്ങളെ ശേഖരിക്കുമ്പോൾ, നാം അവനിൽ ആശ്രയിക്കണമെന്നു ഇച്ഛിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ഉറപ്പുള്ള കരുണകളെ വിലമതിക്കുമ്പോൾ, ഓരോ വാഗ്ദാനവും നിറവേറും. ‘ഭൂമി തന്റെ മുളയെ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതുപോലെയും, തോട്ടം അതിൽ വിതെച്ചിരിക്കുന്നവയെ മുളപ്പിക്കുന്നതുപോലെയും, അതുപോലെ യഹോവയായ കർത്താവു സകല ജാതികളുടെ മുമ്പാകെ നീതിയും സ്തുതിയും മുളപ്പിച്ചുവരുത്തും.’ യെശയ്യാവ് 61:11. സർവ്വഭൂമിയും ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വംകൊണ്ടു നിറയേണ്ടതാണ്.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

“മത്തായി 25-ലെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയും അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ജനത്തിന്റെ അനുഭവത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു.” The Great Controversy, 393.

“പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലേക്കാണ് എന്നെ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധതിരിക്കാറുള്ളത്; അവരിൽ അഞ്ചുപേർ ജ്ഞാനികളായിരുന്നു, അഞ്ചുപേർ ഭോഷികളായിരുന്നു. ഈ ഉപമ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നേ നിറവേറിയിട്ടുണ്ട്, ഇനിയും നിറവേറും; കാരണം ഇതിന് ഈ കാലത്തോടുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പ്രയോഗമുണ്ട്; മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം പോലെ ഇതും നിറവേറിയിട്ടുണ്ട്, കാലത്തിന്റെ അവസാനംവരെ വർത്തമാനസത്യമായി നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യും.” Review and Herald, August 19, 1890.

“ദുഷ്ടതയിലും, വഞ്ചനയിലും, മോഹഭ്രമത്തിലിലും, മരണത്തിന്റെ തികച്ചും നിഴലിൽ—ഉറക്കത്തിൽ, ഉറക്കത്തിൽ—കിടക്കുന്ന ഒരു ലോകമുണ്ട്. അവരെ ഉണർത്തുവാൻ ആത്മവേദന അനുഭവിക്കുന്നവർ ആർ? ഏതു ശബ്ദത്തിനാണ് അവരെ എത്തിപ്പെടാൻ കഴിയുക? ‘ഇതാ, വരൻ വരുന്നു; അവനെ നേരിടുവാൻ പുറപ്പെടുവിൻ’ എന്ന അടയാളം കൊടുക്കപ്പെടുന്ന ഭാവിയിലേക്കാണ് എന്റെ മനസ്സ് കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ ചിലർ തങ്ങളുടെ ദീപങ്ങളെ വീണ്ടും നിറയ്ക്കുവാൻ ആവശ്യമായ എണ്ണ സമ്പാദിക്കുന്നതു വൈകിച്ചിരിക്കുമെന്നതിനാൽ, അതിയായി വൈകിയശേഷം മാത്രമേ അവർ തിരിച്ചറിയുകയുള്ളു: എണ്ണകൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സ്വഭാവം കൈമാറാവുന്നതല്ല. ആ എണ്ണ ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതിയാണ്. അത് സ്വഭാവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; സ്വഭാവം കൈമാറാവുന്നതല്ല. ഒരാളും മറ്റൊരാളിന്നായി അതു സമ്പാദിച്ചു കൊടുക്കാൻ കഴിയുകയില്ല. ഓരോരുത്തനും പാപത്തിന്റെ എല്ലാ കറകളിൽ നിന്നും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്വഭാവം തനിക്കായി സ്വന്തമാക്കേണ്ടതാണ്.” Bible Echo, May 4, 1896.

അപ്പോൾ ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കും: യഹോവയുടെ നാമം വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്ന ഏവനും രക്ഷിക്കപ്പെടും; യഹോവ അരുളിച്ചെയ്തതുപോലെ സീയോൻപർവ്വതത്തിലും യെരൂശലേമിലും വിടുതൽ ഉണ്ടാകും; യഹോവ വിളിച്ചുവരുത്തുന്ന ശേഷിപ്പിനും അതു ഉണ്ടായിരിക്കും. യോവേൽ 2:32.

“പുനരുത്ഥാനദിവസത്തിന്റെ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരത്തോടടുത്ത സമയത്ത്, ശിഷ്യന്മാരിൽ രണ്ടുപേർ യെരൂശലേമിൽനിന്ന് എട്ടു മൈൽ ദൂരെയുള്ള ചെറിയ പട്ടണമായ എമ്മാവൂസിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ ആയിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ ഈ ശിഷ്യന്മാർക്ക് യാതൊരു പ്രമുഖ സ്ഥാനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; എങ്കിലും അവർ അവനിലുള്ള ആത്മാർഥ വിശ്വാസികളായിരുന്നു. അവർ പസഹ ആചരിക്കുവാൻ നഗരത്തിലേക്കു വന്നിരുന്നതായിരുന്നു; അടുത്തിടെ സംഭവിച്ച സംഭവങ്ങളാൽ അവർ അത്യന്തം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു. കല്ലറയിൽനിന്ന് ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം നീക്കപ്പെട്ട കാര്യമെക്കുറിച്ചുള്ള ആ പ്രഭാതവാർത്തയും, ദൂതന്മാരെ കണ്ടതും യേശുവിനെ കണ്ടുമുട്ടിയതുമെന്ന സ്ത്രീകളുടെ വിവരംയും അവർ കേട്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവർ ധ്യാനിക്കാനും പ്രാർത്ഥിക്കാനും തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്കു മടങ്ങുകയായിരുന്നു. ദുഃഖഭാരത്തോടെ അവർ തങ്ങളുടെ സായാഹ്നയാത്ര തുടരുകയും, വിചാരണയുടെയും ക്രൂശീകരണത്തിന്റെയും ദൃശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു പരസ്പരം സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിന് മുമ്പ് ഒരിക്കലും അവർ ഇത്രയും പൂർണ്ണമായി നിരുത്സാഹപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. പ്രത്യാശയില്ലാതെയും വിശ്വാസരഹിതരായും അവർ ക്രൂശിന്റെ നിഴലിൽ നടന്നു.”

“അവർ അവരുടെ യാത്രയിൽ ഏറെ ദൂരം മുന്നോട്ടുപോയിരുന്നില്ല; അപ്പോഴേക്കും ഒരു അപരിചിതൻ അവരോടൊപ്പം ചേർന്നു; എന്നാൽ അവർ അവരുടെ ദുഃഖത്തിലും നിരാശയിലും അത്രയും മുഴുകിയിരുന്നതിനാൽ അവനെ സൂക്ഷ്മമായി ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ ഹൃദയചിന്തകൾ പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് സംഭാഷണം തുടർന്നു. ക്രിസ്തു നൽകിയ പാഠങ്ങളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അവർ വിചാരവിനിമയം നടത്തിയത്; എന്നാൽ ആ പാഠങ്ങൾ അവർക്കു ഗ്രഹിക്കാനാകാത്തവയായി തോന്നി. സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, യേശു അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുവാൻ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു. അവരുടെ ദുഃഖം അവൻ കണ്ടിരുന്നു; അവരുടെ മനസ്സിലേക്കു ഈ ചിന്തയെ കൊണ്ടുവന്ന പരസ്പരവിരുദ്ധവും കുഴപ്പമുണർത്തുന്നതുമായ ആശയങ്ങളെ അവൻ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു—ഇങ്ങനെ അത്യന്തം അപമാനിക്കപ്പെടുവാൻ തന്നേ സമ്മതിച്ച ഈ മനുഷ്യൻ ക്രിസ്തുവാകുമോ? അവരുടെ ദുഃഖം അടക്കിവെക്കാനായില്ല, അവർ കരഞ്ഞു. അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ സ്നേഹത്തിൽ അവനോടു ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് യേശു അറിഞ്ഞിരുന്നു; അവരുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുമാറ്റുകയും അവരെ സന്തോഷത്താലും ആനന്ദത്താലും നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുവാൻ അവൻ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ ആദ്യം, അവർ ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത പാഠങ്ങൾ അവൻ അവർക്കു നൽകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.”

“‘അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഈ വാക്കുകൾ എന്ത്? എന്തുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ദുഃഖിതരായി ഇരിക്കുന്നു?’ അവരിൽ ഒരുവനായ, ക്ലെയോപ്പാസ് എന്നു പേരുള്ളവൻ, അവനോടു ഉത്തരം പറഞ്ഞത്: ‘ഈ ദിവസങ്ങളിൽ യെരൂശലേമിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ അറിയാത്ത ഏക പരദേശി നീ മാത്രമോ?’ അവർ തന്റെ കർത്താവിനെക്കുറിച്ചുള്ള തങ്ങളുടെ നിരാശ അവനോടു പറഞ്ഞു: ‘അവൻ ദൈവത്തിന്റെയും സർവ്വജനത്തിന്റെയും മുമ്പാകെ പ്രവൃത്തിയിലും വചനത്തിലും ശക്തനായ ഒരു പ്രവാചകനായിരുന്നു;’ എന്നാൽ, ‘ഞങ്ങളുടെ മഹാപുരോഹിതന്മാരും ഭരണാധികാരികളും,’ അവർ പറഞ്ഞു, ‘അവനെ മരണശിക്ഷയ്ക്ക് ഏൽപ്പിച്ചു, ക്രൂശിച്ചുകളഞ്ഞു.’ നിരാശകൊണ്ട് വേദനിച്ച ഹൃദയങ്ങളോടും വിറയുന്ന അധരങ്ങളോടും കൂടി അവർ ചേർത്തുപറഞ്ഞു: ‘ഇസ്രായേലിനെ വീണ്ടെടുക്കുവാൻ ഇരുന്നതു അവനാണെന്നു ഞങ്ങൾ പ്രത്യാശിച്ചു; ഇതൊക്കെയുടെ പുറമെ, ഈ സംഭവങ്ങൾ നടന്നിട്ട് ഇന്ന് മൂന്നാം ദിവസമാണ്.’”

“ശിഷ്യന്മാർ ക്രിസ്തുവിന്റെ വചനങ്ങൾ ഓർത്തില്ലെന്നും, സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം മുൻകൂട്ടി പ്രവചിച്ചിരുന്നതായി ഗ്രഹിച്ചില്ലെന്നും എത്ര വിചിത്രം! തന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലിന്റെ ആദ്യഭാഗം എത്ര യാഥാർത്ഥ്യമായി നിവൃത്തിയായോ, അതുപോലെ തന്നെ അവസാന ഭാഗവും നിശ്ചയമായി നിവൃത്തിയാകും എന്നും, മൂന്നാം ദിവസം അദ്ദേഹം വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേല്ക്കും എന്നും അവർ മനസ്സിലാക്കിയില്ല. അവർ ഓർക്കേണ്ടിയിരുന്നത് ഇതായിരുന്നു. പുരോഹിതന്മാരും ഭരണാധികാരികളും ഇതു മറന്നില്ല. ‘തയ്യാറെടുപ്പ് ദിവസത്തിനുശേഷമുള്ള ദിവസം മഹാപുരോഹിതന്മാരും പരീശന്മാരും പീലാത്തോസിന്റെ അടുക്കൽ കൂടിച്ചെന്നു: സ്വാമീ, ആ വഞ്ചകൻ ജീവനോടിരിക്കുമ്പോൾ, മൂന്നു ദിവസത്തിനു ശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേല്ക്കും എന്നു പറഞ്ഞതായി ഞങ്ങൾ ഓർക്കുന്നു’ എന്നു പറഞ്ഞു. മത്തായി 27:62, 63. എന്നാൽ ശിഷ്യന്മാർ ഈ വചനങ്ങൾ ഓർത്തില്ല.”

“‘അപ്പോൾ അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: പ്രവാചകന്മാർ പ്രസ്താവിച്ച സകലവും വിശ്വസിപ്പാൻ മന്ദഹൃദയരായ മൂഢന്മാരേ; ക്രിസ്തു ഈ കാര്യങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു തന്റെ മഹത്വത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടതല്ലയോ?’ ഈ അന്യനായവൻ ആർ ആകുമെന്നു ശിഷ്യന്മാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു; കാരണം, അവൻ അവരുടെ ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കുതന്നെ പ്രവേശിച്ച്, ഇത്ര ഗൗരവത്തോടും കോമളതയോടും സഹാനുഭൂതിയോടും കൂടെ, അത്തരം പ്രത്യാശാഭരിതമായി സംസാരിച്ചിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ വഞ്ചനയ്ക്കു ശേഷം ആദ്യമായി അവർ പ്രത്യാശ അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങി. പലപ്പോഴും അവർ തങ്ങളുടെ സഹയാത്രികനെ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു; അവന്റെ വാക്കുകൾ ക്രിസ്തു തന്നേ സംസാരിക്കുമായിരുന്ന വാക്കുകളാണെന്നു അവർ വിചാരിച്ചു. അവർ അതിശയത്തോടെ നിറഞ്ഞു; സന്തോഷഭരിതമായ പ്രത്യാശയാൽ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ മിടിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.

“വേദപുസ്തകചരിത്രത്തിന്റെ ആൽഫയായ മോശെയിൽ തുടങ്ങി, ക്രിസ്തു സകല തിരുവെഴുത്തുകളിലുമായി തനിക്കു സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങളെ അവർക്കു വ്യാഖ്യാനിച്ചു. അവരോടു താൻ ആദ്യം തന്നെ സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തൃപ്തരായേനേ. അവരുടെ ആനന്ദത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ അവർക്ക് ഇനി ഒന്നിനും വിശപ്പുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ പഴയ നിയമത്തിലെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളും പ്രവചനങ്ങളും തനിക്കു സാക്ഷ്യംവഹിച്ചതിനെ അവർ ഗ്രഹിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമായിരുന്നു. അവയുടെ മേലായിരിക്കണം അവരുടെ വിശ്വാസം സ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ടത്. അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതിന് ക്രിസ്തു യാതൊരു അത്ഭുതവും പ്രവർത്തിച്ചില്ല; പകരം, തിരുവെഴുത്തുകളെ വിശദീകരിക്കുകയെന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ആദ്യപ്രവൃത്തി. അവന്റെ മരണത്തെ അവർ തങ്ങളുടെ സകല പ്രത്യാശകളുടെയും നാശമായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പ്രവാചകന്മാരിൽ നിന്നു അവൻ കാണിച്ചുതന്നു: അവരുടെ വിശ്വാസത്തിനുള്ള ഏറ്റവും ശക്തമായ തെളിവ് അതുതന്നെയായിരുന്നു.”

ഈ ശിഷ്യന്മാരെ ഉപദേശിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ദൗത്യത്തിന് സാക്ഷിയായുള്ള പഴയ നിയമത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം യേശു പ്രകടമാക്കി. ഇപ്പോൾ പലരും ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്നു അവകാശപ്പെടുന്നവർ, പഴയ നിയമം ഇനി യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ലെന്നു വാദിച്ച് അതിനെ തള്ളിക്കളയുന്നു. എന്നാൽ അങ്ങനെ അല്ല ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശം. അതിനെ അവൻ അത്രയേറെ മഹത്തായി വിലമതിച്ചതിനാൽ, ഒരിക്കൽ അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ‘മോശെയുടെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും വാക്ക് അവർ കേൾക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഒരുവൻ മരിച്ചവരിൽ നിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റാലും അവർ സമ്മതിക്കയില്ല.’ ലൂക്കാ 16:31.

ആദാമിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് കാലത്തിന്റെ അവസാന ദൃശ്യങ്ങളോളം പിതൃപുരുഷന്മാരുടെയും പ്രവാചകന്മാരുടെയും മുഖാന്തരം സംസാരിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വരമാണ്. പഴയ നിയമത്തിൽ രക്ഷകൻ വെളിപ്പെടുന്നത് പുതിയ നിയമത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്നതുപോലെതന്നെ വ്യക്തമായി തന്നെയാണ്. പ്രവാചകപരമായ ഭൂതകാലത്തിൽനിന്നുള്ള വെളിച്ചമാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതത്തെയും പുതിയ നിയമത്തിന്റെ ഉപദേശങ്ങളെയും വ്യക്തതയോടെയും സൗന്ദര്യത്തോടെയും പ്രകടമാക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ അത്ഭുതങ്ങൾ അവന്റെ ദൈവത്വത്തിനുള്ള തെളിവാണ്; എന്നാൽ അവൻ ലോകത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനാണെന്നതിനുള്ള അതിലും ശക്തമായ തെളിവ്, പഴയ നിയമത്തിലെ പ്രവചനങ്ങളെ പുതിയ നിയമത്തിലെ ചരിത്രവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതിൽ കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നു.

“പ്രവചനത്തിൽനിന്നു തർക്കിച്ചുകൊണ്ട്, ക്രിസ്തു തന്റെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൽ താൻ എന്തായിരിക്കുമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കു ശരിയായ ധാരണ നൽകി. മനുഷ്യരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കനുസൃതമായി തന്റെ സിംഹാസനവും രാജകീയ അധികാരവും ഏറ്റെടുക്കുവാനിരിക്കുന്ന ഒരു മെസ്സിയാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ പ്രതീക്ഷ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഏറ്റവും ഉന്നതസ്ഥാനത്തിൽനിന്നു ഏറ്റവും താഴ്ന്ന സ്ഥാനത്തേക്കുള്ള അവന്റെ അവരോഹണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ ഗ്രഹണത്തിന് അതു തടസ്സമാകുമായിരുന്നു. തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ ധാരണകൾ ഓരോ പ്രത്യേകതയിലും നിർമ്മലവും സത്യവുമായിരിക്കണമെന്നു ക്രിസ്തു ആഗ്രഹിച്ചു. തനിക്കായി വിഹിതപ്പെടുത്തിയിരുന്ന കഷ്ടപ്പാടിന്റെ പാനപാത്രത്തെക്കുറിച്ച് കഴിയുന്നത്ര അവർ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഇനിയും ഗ്രഹിച്ചുകൂടാത്ത ആ ഭയാനകമായ സംഘർഷം ലോകസ്ഥാപനത്തിനു മുമ്പെ ചെയ്ത ഉടമ്പടിയുടെ നിവൃത്തിയാണെന്നു അവൻ അവർക്കു കാണിച്ചു. ന്യായപ്രമാണലംഘകൻ ഏവനും പാപത്തിൽ തുടരുന്നുവെങ്കിൽ മരിക്കേണ്ടതുപോലെ, ക്രിസ്തുവും മരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ഇതെല്ലാം സംഭവിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; എന്നാൽ അതിന്റെ അവസാനം പരാജയത്തിൽ അല്ല, മഹിമാപൂർണ്ണവും നിത്യവുമായ ജയത്തിലായിരിക്കണം. ലോകത്തെ പാപത്തിൽനിന്നു രക്ഷിപ്പാൻ എല്ലാ ശ്രമവും നടത്തേണ്ടതുണ്ടെന്നു യേശു അവരോടു പറഞ്ഞു. അവന്റെ അനുയായികൾ അവൻ ജീവിച്ചതുപോലെ ജീവിക്കയും, അവൻ പ്രവർത്തിച്ചതുപോലെ ശക്തമായും അചഞ്ചലമായും പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കയും വേണം.”

“ഇങ്ങനെ ക്രിസ്തു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു സംസാരിച്ചു; അവർ തിരുവെഴുത്തുകളെ ഗ്രഹിക്കേണ്ടതിന്നു അവരുടെ മനസ്സുകളെ തുറന്നു. ശിഷ്യന്മാർ ക്ഷീണിതരായിരുന്നു, എങ്കിലും സംഭാഷണം ശൈഥില്യപ്പെട്ടില്ല. ജീവന്റെയും ഉറപ്പിന്റെയും വചനങ്ങൾ രക്ഷകന്റെ അധരങ്ങളിൽനിന്നു പൊഴിഞ്ഞു. എന്നിരുന്നാലും അവരുടെ കണ്ണുകൾ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ യെരൂശലേമിന്റെ പതനത്തെക്കുറിച്ചു അവരോടു പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവർ വിധിക്കപ്പെട്ട ആ നഗരത്തെ കണ്ണുനീർ പൊഴിച്ചു നോക്കി. എങ്കിലും തങ്ങളോടുകൂടെ യാത്രചെയ്യുന്ന സഹചാരി ആരെന്നതു അവർ ഇനിയും സംശയിച്ചുപോലുമില്ല. അവരുടെ സംഭാഷണത്തിന്റെ വിഷയമായവൻ തന്നെയാണ് തങ്ങളുടെ അരികിലൂടെ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നതെന്നു അവർ ചിന്തിച്ചില്ല; കാരണം ക്രിസ്തു മറ്റൊരാളിനെക്കുറിച്ചെന്നതുപോലെ തന്നെയെക്കുറിച്ചു പരാമർശിച്ചു. മഹോത്സവത്തിൽ സംബന്ധിച്ചിരുന്നവരിൽ ഒരാളും ഇപ്പോൾ തന്റെ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകുന്നതുമായ ഒരാളാണവൻ എന്നു അവർ വിചാരിച്ചു. കല്ലുകെട്ടുള്ള ദുര്‍ഗമമായ വഴിയിൽ അവർ നടക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ അവനും ശ്രദ്ധയോടെ നടന്നു; ഇടയ്ക്കിടെ അല്പവിശ്രമത്തിനായി അവരോടുകൂടെ നിൽക്കുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ അവർ പർവ്വതപഥത്തിലൂടെ മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ വലങ്കയ്യിൽ തന്റെ സ്ഥാനം വേഗത്തിൽ സ്വീകരിക്കാനിരുന്നവനും, ‘സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും സകല അധികാരവും എനിക്കു ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു’ എന്നു പറയുവാൻ കഴിയുന്നവനും, അവരുടെ അരികിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. മത്തായി 28:18.”

യാത്രയ്ക്കിടയിൽ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചിരുന്നു; യാത്രക്കാർ അവരുടെ വിശ്രമസ്ഥലത്തെത്തുന്നതിനു മുമ്പേ വയലുകളിലെ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ ജോലി അവസാനിപ്പിച്ചിരുന്നു. ശിഷ്യന്മാർ തങ്ങളുടെ വസതിയിൽ പ്രവേശിക്കാനിരിക്കെ, ആ അന്യൻ തന്റെ യാത്ര തുടരുമെന്ന ഭാവത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ശിഷ്യന്മാർ അവനിലേക്കു ആകർഷിക്കപ്പെട്ടതായി അനുഭവിച്ചു. അവരുടെ ആത്മാക്കൾ അവനിൽ നിന്നു കൂടുതൽ കേൾക്കുവാൻ ക്ഷുതിതരായിരുന്നു. “ഞങ്ങളോടുകൂടെ പാർക്കേണമേ,” അവർ പറഞ്ഞു. അവൻ ആ ക്ഷണം സ്വീകരിക്കുന്നുവെന്നു തോന്നിയില്ല; എന്നാൽ അവർ അതിനെ അവന്റെ മേൽ നിർബന്ധിച്ചു, “സന്ധ്യയായിരിക്കുന്നു; ദിവസം വളരെ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു,” എന്നു അപേക്ഷിച്ചു. ക്രിസ്തു ആ അപേക്ഷയ്ക്ക് വഴങ്ങി, “അവരോടുകൂടെ പാർക്കുവാൻ അകത്തു കയറി.”

“ശിഷ്യന്മാർ തങ്ങളുടെ ക്ഷണം ശക്തമായി മുന്നോട്ടുവച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, തങ്ങളോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന സഹയാത്രികൻ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ കർത്താവാണെന്നു അവർ അറിഞ്ഞിരിക്കുമായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തു തന്റെ സാന്നിധ്യം ആരുടേയും മേൽ ബലമായി ചുമത്തുന്നില്ല. താൻ ആവശ്യമുള്ളവരോടാണ് അവൻ താൽപര്യം കാണിക്കുന്നത്. അത്യന്തം വിനീതമായ ഭവനത്തിലേക്കും അവൻ സന്തോഷത്തോടെ പ്രവേശിക്കും; ഏറ്റവും താഴ്മയുള്ള ഹൃദയത്തെയും ആശ്വസിപ്പിക്കും. എന്നാൽ മനുഷ്യർ സ്വർഗ്ഗീയ അതിഥിയെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാനും അവൻ തങ്ങളോടുകൂടെ പാർക്കണമെന്നു അപേക്ഷിക്കാനും അത്രയേറെ ഉദാസീനരായിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ മുന്നോട്ടു കടന്നുപോകും. ഇങ്ങനെ അനേകർ വലിയ നഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്നു. വഴിയിലൂടെ അവൻ തങ്ങളോടുകൂടെ നടന്നപ്പോൾ ശിഷ്യന്മാർ അവനെ അറിയാതിരുന്നതുപോലെ, അവർ ക്രിസ്തുവിനെ അറിയുന്നില്ല.”

ലളിതമായ അപ്പത്തിന്റെ സായാഹ്നഭോജനം ഉടൻ ഒരുക്കപ്പെടുന്നു. മേശയുടെ തലസ്ഥാനത്ത് ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിച്ച അതിഥിയുടെ മുമ്പിൽ അത് വെക്കപ്പെടുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൻ ആഹാരം ആശീർവദിക്കേണ്ടതിന്നു തന്റെ കൈകൾ നീട്ടുന്നു. ശിഷ്യന്മാർ വിസ്മയത്തോടെ പിന്നോട്ടടിയുന്നു. അവരുടെ സഹയാത്രികൻ തങ്ങളുടെ കർത്താവു പതിവായി ചെയ്തിരുന്നതുപോലെ തന്നേ കൃത്യമായി തന്റെ കൈകൾ നീട്ടുന്നു. അവർ വീണ്ടും നോക്കുന്നു; അപ്പോൾ, അവന്റെ കൈകളിൽ ആണികളുടെ പാടുകൾ അവർ കാണുന്നു. ഇരുവരും ഒരേ സമയം ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറയുന്നു: ഇതു കർത്താവായ യേശുവാകുന്നു! അവൻ മരിച്ചവരിൽ നിന്നു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു!

“അവർ എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണ് അവനെ ആരാധിക്കേണ്ടതിന്നു മുമ്പോട്ടു വരുന്നു; എന്നാൽ അവൻ അവരുടെ ദൃഷ്ടിയിൽനിന്നു അപ്രത്യക്ഷനായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒടുവിൽ കല്ലറയിൽ കിടന്നിരുന്ന ശരീരത്തിന്റെ ഉടമയായിരുന്ന ഒരുവൻ നേരത്തെ ഇരുന്ന സ്ഥാനത്തേക്കു അവർ നോക്കുകയും, പരസ്പരം ഇങ്ങനെ പറയുകയും ചെയ്യുന്നു: ‘വഴിയിൽ അവൻ ഞങ്ങളോടു സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, ഞങ്ങൾക്ക് വേദപുസ്തകങ്ങൾ തുറന്നു തന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, നമ്മുടെ ഹൃദയം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ജ്വലിച്ചില്ലയോ?’”

“എന്നാൽ അറിയിക്കേണ്ട ഈ മഹത്തായ വാർത്തയുമായി അവർ ഇരുന്ന് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാനാവില്ല. അവരുടെ ക്ഷീണവും വിശപ്പും അകന്നുപോയിരിക്കുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ ഭക്ഷണം രുചിക്കാതെയാക്കി വിട്ട്, ആനന്ദപൂർണ്ണരായി ഉടൻതന്നെ വീണ്ടും തങ്ങൾ വന്ന അതേ വഴിയിലൂടെ പുറപ്പെടുന്നു; നഗരത്തിലുള്ള ശിഷ്യന്മാരോടു ഈ വാർത്ത അറിയിക്കുവാൻ അവർ അതിവേഗം പോകുന്നു. ചില ഭാഗങ്ങളിൽ വഴി സുരക്ഷിതമല്ല; എങ്കിലും അവർ കുത്തനെയുള്ള ഇടങ്ങൾ കയറി കടക്കുന്നു, മിനുസമുള്ള പാറകളിൽ വഴുതി നീങ്ങിക്കൊണ്ട്. അവർ കാണുന്നില്ല, അവർ അറിയുന്നുമില്ല, തങ്ങളോടുകൂടെ ആ വഴി സഞ്ചരിച്ചവന്റെ സംരക്ഷണം തങ്ങൾക്കുണ്ടെന്നതു. തീർത്ഥാടകരുടെ ദണ്ഡം കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട്, ധൈര്യപ്പെടുന്നതിലും വേഗത്തിൽ പോകുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് അവർ മുന്നോട്ടു പ്രയത്നത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവർ വഴിതെറ്റുന്നു, എങ്കിലും അതിനെ വീണ്ടും കണ്ടെത്തുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഓടിയും, ചിലപ്പോൾ ഇടറിപ്പോകിയും, അവർ മുന്നോട്ടു കുതിക്കുന്നു; എല്ലായിടത്തും അവരുടെ അദൃശ്യ സഹയാത്രികൻ തൊട്ടരികെ കൂടെയുണ്ട്.”

“രാത്രി ഇരുണ്ടിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ നീതിയുടെ സൂര്യൻ അവരുടെമേൽ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ആനന്ദത്തോടെ തുള്ളിച്ചാടുന്നു. അവർ ഒരു പുതിയ ലോകത്തിലാണെന്നുപോലെ തോന്നുന്നു. ക്രിസ്തു ജീവനുള്ള രക്ഷകനാകുന്നു. അവൻ മരിച്ചവനെന്ന നിലയിൽ അവർ ഇനി അവനെക്കുറിച്ചു വിലപിക്കുന്നില്ല. ക്രിസ്തു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു—അവർ ഇത് വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നു. ദുഃഖിക്കുന്നവരുടെ അടുക്കൽ അവർ കൊണ്ടുപോകുന്ന സന്ദേശം ഇതുതന്നെയാണ്. എമ്മാവൂസിലേക്കുള്ള യാത്രയുടെ അത്ഭുതകരമായ കഥ അവർ അവരോടു പറയേണ്ടതുണ്ട്. വഴിയിൽ അവരോടുകൂടെ ചേർന്നത് ആരെന്നതും അവർ അറിയിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ലോകത്തിനു എക്കാലവും ലഭിച്ചിട്ടുള്ളതിൽ ഏറ്റവും മഹത്തായ സന്ദേശമാണ് അവർ വഹിക്കുന്നത്; കാലത്തിനും നിത്യതയ്ക്കുമായി മനുഷ്യകുടുംബത്തിന്റെ പ്രത്യാശകൾ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന സന്തോഷവാർത്തയുടെ സന്ദേശം.” The Desire of Ages, 795–801.