ലാവൊദിക്ക്യാ - സംഖ്യ രണ്ട്

വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ മുദ്രവിലക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണത്തിന്റെ വേരുകളും വികാസവും പ്രാധാന്യവും തിരിച്ചറിയുന്നത് അനിവാര്യമാണ്. ആ നവീകരണത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിനുള്ളിലെ മൂന്ന് പ്രധാന പ്രവാഹങ്ങൾ ബൈബിളിനെയും, ബൈബിൾ പഠനത്തിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ട ശരിയായ രീതിശാസ്ത്രത്തെയും, കൂടാതെ ആ ചരിത്രത്തിലുടനീളം തിരഞ്ഞെടുത്ത ദൂതന്മാർ ആ ചരിത്രത്തിന്റെ വഴിക്കല്ലുകളാണെന്നും അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. എപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ, സാത്താൻ പല കള്ളപ്രതികളിലൂടെ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; ബൈബിൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള ശരിയായ രീതിശാസ്ത്രവും പല കള്ളപ്രതികളാൽ മറച്ചുവെക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു; അതുപോലെ തന്നെ, ആ ചരിത്രത്തിൽ വഴിമധ്യേ ഉയർത്തപ്പെട്ട ശരിയായ ദൂതന്മാരെയും (വഴിക്കല്ലുകളെയും) അവൻ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ മേലങ്കി, (അമേരിക്കയായ ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ രണ്ട് കൊമ്പുകളിൽ ഒന്നായതു), മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പായി മാറി. അതേ സമയത്ത്, മുമ്പ് തങ്ങൾ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന സഭകൾ വഴിതെറ്റിയ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസമായി മാറി; അല്ലെങ്കിൽ, മില്ലറൈറ്റുകൾ അവരെ വിശേഷിപ്പിച്ചതുപോലെ, “റോമിന്റെ പുത്രിമാർ” ആയി. 1843-ൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ചപ്പോൾ, അവർ വീണുപോയി; പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ മേലങ്കിയുമായി മില്ലറൈറ്റുകൾ മുന്നേറി. ദൈവത്തിന്റെ “മരുഭൂമിയിലെ സഭയെ” ദൈവവചനത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ അറിവിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നതിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ പരമോന്നത ഘട്ടമായിരുന്നു മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം.

അന്വേഷണ ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ, പ്രത്യേകിച്ചും ശബ്ബത്തിന്റെ, പരീക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നു. മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടതിന്നു, അന്ധകാരയുഗങ്ങളിൽ പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ പരമ്പരാഗതങ്ങളുടെയും ആചാരങ്ങളുടെയും അടിയിൽ മൂടിക്കിടന്നിരുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ നിലനിറുത്തിയ ഒരു സഭ ആവശ്യമായിരുന്നു. ക്രിസ്തു പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളെ 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ചരിത്രത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു; അവിടെ വില്യം മില്ലർ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ട എലീയാവിന്റെ പരീക്ഷണം അവർക്കു മുമ്പാകെ വെച്ചു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ചപ്പോൾ അവർ റോമിലേക്കു മടങ്ങി. മില്ലർ പ്രസംഗിച്ച ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ പരീക്ഷണം കർമ്മേൽ പർവ്വതത്തിലെ എലീയാവിനാൽ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

1840-ൽ, മില്ലറും ആദ്യദൂതനും പ്രതിനിധീകരിച്ച ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശത്തെ നേരിട്ടപ്പോൾ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ബാലിനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു!

പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണം, തുയാതിരാ സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രഘട്ടത്തിൽ നൽകുമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്ന “പ്രഭാതനക്ഷത്രം” കൊണ്ട് ആരംഭിച്ച ബൈബിളിലെ സത്യങ്ങളുടെ മുദ്ര അഴിച്ചുതുറക്കലായിരുന്നു. ബൈബിളിനെതിരായ നേരിട്ടുള്ള ആക്രമണം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പേ ആരംഭിച്ചിരുന്നു; അത് The Great Controversy എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് വാൾഡൻസിയന്മാരുടെ ചരിത്രത്തിലൂടെ, വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 1930-ൽ ബെഞ്ചമിൻ വിൽക്കേഴ്സൺ Our Authorized Bible Vindicated എന്ന പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതിനായി അവസാനം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധ മൂലപാഠങ്ങൾക്കെതിരായ പോരാട്ടവും, കത്തോലിക്കരും വിശ്വാസഭ്രഷ്ടമായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും ലാവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നതും ഇന്നും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ വിവിധ സാത്താനിക കള്ളപാഠങ്ങളും ആ പുസ്തകം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ പോരാട്ടം വാൾഡൻസിയന്മാരുടെ ചരിത്രത്തിനു വളരെ മുമ്പേ ആരംഭിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, ഒടുവിൽ 1611-ലെ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിലേക്കു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ട ശരിയായ കൈയെഴുത്തുപ്രതികളുടെ പ്രാധാന്യത്തിന് സാക്ഷ്യംവഹിക്കുന്നതിനായി സ്വന്തം ജീവൻ അർപ്പിച്ചവരുടെ വഴിക്കല്ലും പ്രതീകവും അവർ തന്നെയാണ്.

1611-ൽ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിന്റെ നിർമ്മാണം അത്യന്തം പ്രത്യേകമായ ഒരു വിവർത്തനപ്രക്രിയയിലൂടെ നടന്നു. ബൈബിൾ വിവർത്തനം ചെയ്യുകയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്ത പ്രക്രിയ ഏഴ് നിർമ്മാണഘട്ടങ്ങളിലൂടെ പൂർത്തിയാക്കി. അത് പൂർത്തിയാക്കുവാൻ ഏഴ് വർഷവും എടുത്തു; ഏഴ് ബൈബിള്‍ വർഷങ്ങൾ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് ദിവസങ്ങളാകുന്നു. ദാനിയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി യേശു അനേകരോടു നിയമം സ്ഥിരമാക്കിയ അതേ പ്രവചനദിവസങ്ങളുടെ സംഖ്യ തന്നെയാണ് അത്. ആ വിശുദ്ധ ആഴ്ചയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ ക്രിസ്തു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടു; ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവാണ് ബൈബിളിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവെന്നതും സ്വാഭാവികമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ നിർമ്മല വചനം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ആ ഏഴ് ഘട്ടങ്ങൾ ചുവടെപ്പറയുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിനെതിരെയും, ആ വികസിച്ചുവരുന്ന ചരിത്രത്തിലെ വിവിധ ദൂതന്മാർ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന മാർഗ്ഗചിഹ്നങ്ങൾക്കെതിരെയും, അവന്റെ വചനം ശരിയായി വിഭജിക്കുന്നതിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ട ശരിയായ രീതിശാസ്ത്രത്തിനെതിരെയും സാത്താൻ നടത്തുന്ന യുദ്ധത്തിൽ, 1611-ലെ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ സങ്കീർത്തനം പന്ത്രണ്ടിൽ പ്രത്യേകം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ഒരു മാർഗ്ഗചിഹ്നമാണ്. ദോഷഭ്രഷ്ടമായ കത്തോലിക്ക കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിലൂടെ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട വിവിധ കൃത്രിമ ബൈബിളുകളിൽ ഒന്നും സങ്കീർത്തനം പന്ത്രണ്ടിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നില്ല. ഏഴ് ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ നടന്ന ശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയയും രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് ദിവസങ്ങളെന്ന കാലയളവും കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ ദൈവത്തിന്റെ “ശുദ്ധവചനങ്ങൾ” ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിനെ തന്റെ ശുദ്ധവചനമായി എന്നേക്കുമായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാമെന്ന് ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു; അതിനാൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവോത്ഥാനശുശ്രൂഷകർ—വില്യം മില്ലർ ഉൾപ്പെടെ—പ്രയോഗിച്ച “ചരിത്രവാദം” എന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തെയും അവൻ നിലനിറുത്തുമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.

പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, The Great Controversy എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ “നവീകരണത്തിന്റെ പ്രഭാതനക്ഷത്രം” എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ജോൺ വിക്ലിഫിനെ, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനും പോലും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഭാഷയിലേക്ക് ബൈബിൾ വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതിനായി ദൈവം ഉപയോഗിച്ചു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണത്തിന്റെ ആരംഭസൂചകമായ വഴിച്ചിഹ്നം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ദൂതൻ അവനാണ്.

*The Great Controversy* എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലെ ജോൺ വൈക്ലിഫിനെ സംബന്ധിച്ച സാക്ഷ്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയായി, സഹോദരി വൈറ്റ് വിശ്വസ്തരായ നവീകരകരുടെ (വഴിച്ചിഹ്നങ്ങളുടെ) ഒരു പട്ടിക അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അത് ഒടുവിൽ നവീകരകനായ ജോൺ നോക്സിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു. സ്കോട്‌ലാൻഡിന്റെ രാജ്ഞിയായ മേരിയിൽ നിന്ന് ജോൺ നോക്സിനോടു ചോദിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം അവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

പരിഷ്‌കരണചരിത്രത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ നൂൽപ്പാടിനെ—അഥവാ ബൈബിളിനെയും, പരിഷ്‌കരകരെയും, ബൈബിള്‍ പഠനത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രത്തെയും വ്യാജമായി അനുകരിക്കാന്‍ സാത്താന്‍ നടത്തുന്ന ശ്രമത്തെ—പരിഷ്‌കരകനും രാജ്ഞിയും തമ്മിലുള്ള സംവാദം ഉജ്ജ്വലമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. രാജ്ഞിക്കു യോഹന്നാന്‍ നല്‍കിയ ഉത്തരം, ശരിയായ രീതിശാസ്ത്രം “ചരിത്രവാദം” ആണെന്നതായിരുന്നു; അതിന്റെ അടിസ്ഥാനസിദ്ധാന്തം, പരിശുദ്ധാത്മാവിനാല്‍ പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു രേഖ മറ്റൊരു പ്രവാചകചരിത്രരേഖയിലൂടെ വിശദീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്.

ഇരുളിൽ വെളിച്ചം തുറന്നുകാട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. വൈക്ക്ലിഫും ആദിമ നവീകരകരും മുതൽ മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം മുഴുവൻ വരെയും “ചരിത്രവാദം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന വേദപഠനരീതി പ്രയോഗിച്ചു. ബൈബിള്‍ പഠനത്തിന്റെ ബൈബിള്‍സംബന്ധിയായ ഈ രീതിയുടെ ചരിത്രം പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും മില്ലർ സ്വീകരിച്ചതും അതിന്റെ ശേഷം Future for America സ്വീകരിച്ചതുമായ പ്രവചനവ്യാഖ്യാനനിയമങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം ഒരാൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഗ്രഹിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.

ദൈവം നാമധേയമായി തിരിച്ചറിയുന്ന ജനമായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നിർദേശിക്കുന്നത് രണ്ട് സഭകളെ മാത്രമാണ്: അതായത് പ്രാചീന ഇസ്രായേലിനെയും സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെൻറിസ്റ്റ് സഭയെയും.

‘അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ സഭ,’ പാപ്പീയ അന്ധകാരകാലത്തുള്ള മരുഭൂമിയിലെ സഭ—ഇവയെ ഒരിക്കലും ദൈവത്തിന്റെ “നാമകരണം ലഭിച്ച ജനമായി” വിളിച്ചിരുന്നില്ല; കാരണം, “നാമകരണം ലഭിക്കുക” എന്നർത്ഥമുള്ള ആ പദം ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ നിക്ഷേപസംരക്ഷകരാകുവാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ഏല്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു സഭയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതോടൊപ്പം, അഡ്വെന്റിസത്തോടുകൂടെ അവർ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകസത്യങ്ങളുടെ നിക്ഷേപസംരക്ഷകരായിരിക്കേണ്ടതുമായിരുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനസത്യങ്ങളെ തുറന്നു കാണിക്കുന്നതിനായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ദൂതനെ വില്യം മില്ലർ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ആ സത്യങ്ങൾ 1844-ൽ ഒരു ജനത്തെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിന്റെ തുറന്ന വാതിലിലേക്കു നയിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം തന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തെ അപ്പോൾ തുറന്നു കൊടുത്തു. ബൈബിൾ തുറന്നു കാണിക്കയും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണത്തിന്റെ ആരംഭഘട്ടങ്ങളെ ഉത്പാദിപ്പിക്കയും ചെയ്തതിൽ വൈക്ക്ലിഫ് ഒരു വഴിക്കുറിയാണ്; എന്നാൽ “പ്രവചനത്തിലെ മഹാസത്യങ്ങൾ” സ്ഥാപിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഒരു വഴിക്കുറിയും അവൻ തന്നെയാണ്. പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപത് വർഷത്തെ ഭരണത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട പ്രഭാതനക്ഷത്രമായിരുന്നു ജോൺ വൈക്ക്ലിഫ്. അവന്റെ പ്രവൃത്തി പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആരംഭിച്ചു; തുടർന്ന് പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, ആ പ്രവചനരേഖയിലെ മറ്റൊരു വഴിക്കുറി 1611-ൽ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിളിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണമായിരുന്നു. ആ രേഖയിൽ നാം ഒടുവിൽ മില്ലറുടെ പ്രവചനവ്യാഖ്യാനനിയമങ്ങളുടെ വഴിക്കുറിയിലെത്തുന്നു. സത്യത്തിന്റെ ആ രേഖയിൽ മില്ലർ ഒരു വഴിക്കുറിയാണ്; അതുപോലെ തന്നെയാണ് അവന്റെ നിയമങ്ങളും. അവന്റെ നിയമങ്ങൾ Prophetic Keys എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിലെ ഒരു വഴിക്കുറിക്കു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു.

ബൈബിളിന്റെ മൂലവും ശരിയായതുമായ പാഠങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയെയും, ബൈബിളിന്റെ യഥാർത്ഥ ഗ്രഹണം തുറന്നുകാട്ടുന്ന പ്രവൃത്തിയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രവാചകചരിത്രത്തിലെ ഒരു രേഖയിലെ വഴിക്കല്ലായിരുന്നു മില്ലറിന്റെ നിയമങ്ങൾ എന്നു നാം മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ—അതിന് “ചരിത്രവാദം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന വിശുദ്ധമായ പഠനരീതിയെ മനസ്സിലാക്കി പ്രയോഗിക്കുവാൻ പരിഷ്കർത്താക്കൾ നയിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു—അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ മൂന്നാം ദൂതന്റെ വെളിച്ചം അവതരിപ്പിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയോടു ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവാചകസത്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനാവശ്യമായ വിവരങ്ങൾ നമുക്കില്ലാതെയാകും. ഈ കാരണത്താൽ, ആ ചരിത്രരേഖയെ കുറിച്ച് ഒരു സംക്ഷിപ്ത അവലോകനം നടത്തുന്നത് പ്രധാനമാണ്.

“പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്” എന്ന പദത്തിന് യഥാർത്ഥമായ ഏക നിർവചനം റോമിനെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കുക എന്നതാണ്. ഒരു സഭ റോമിനെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കുന്നത് നിർത്തുകയാണെങ്കിൽ, അത് ഇനി പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് അല്ല; അപ്പോൾ ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ച പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുക്കൾ ചെയ്തതുപോലെ, അത് റോമിന്റെ ഒരു പുത്രിയായി മാറുന്നു. കത്തോലിക്കാ സഭയിൽ നിന്നു പുറത്തുവന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുക്കളുടെ “മോട്ടോ”യായിത്തീർന്ന മുഖ്യബോധ്യം “ബൈബിൾ, ബൈബിൾ മാത്രം” എന്നതായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ബൈബിൾ ശരിയായി വിഭജിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു എന്നു ചരിത്രം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

സത്യവചനത്തെ ശരിയായി വിഭജിക്കാനുള്ള അവരുടെ ശ്രമങ്ങളിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുമാർ ഉപയോഗിക്കുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ബൈബിള്‍ പഠനരീതി “ചരിത്രവാദം” ആകുന്നു. ആ രീതി സാത്താന്റെ ആക്രമണത്തിനുള്ള പ്രത്യേകവും ഗൗരവമുള്ളതുമായ ലക്ഷ്യമായിരുന്നു; അവൻ അതിനെ ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്തു.

പരിഷ്‌കരണപ്രസ്ഥാനക്കാരിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് വില്യം മില്ലർ വരെയും, അവനെ ഉൾപ്പെടെയും, ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ബൈബിള്‍-വ്യാഖ്യാനരീതിയെ ദുർബലപ്പെടുത്തൽ പ്രത്യേകിച്ച് പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഫ്രാൻസിസ്കോ റിബേര (1537–1591) എന്ന പേരുള്ള ഒരു ജെസ്യൂട്ട് പണ്ഡിതനോടുകൂടിയാണ് ആരംഭിച്ചതായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; ഭാവിനിഷ്ഠ വ്യാഖ്യാനത്തെ ജനപ്രിയമാക്കിയതിന്റെ ശ്രേയസും അവനു നല്കപ്പെടുന്നു. അവൻ വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു വ്യാഖ്യാനം രചിച്ചു; അതിൽ പ്രവചനങ്ങൾക്ക് ഭാവികാലപരമായ ഒരു വ്യാഖ്യാനം നിർദേശിക്കുകയും അവയെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുകയും ചെയ്തു. ചരിത്രവാദത്തിന്റെ രീതി എപ്പോഴും ഉല്പാദിപ്പിച്ചിരുന്ന സത്യത്തെ പ്രതിരോധിക്കേണ്ടതിന്നായിട്ടാണ് റിബേര ഈ രീതി നിർമ്മിച്ചത്. ആ സത്യം ഇതായിരുന്നു: റോമിലെ പോപ്പ് ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ എതിര്‍ക്രിസ്തുവാണ്.

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലും പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം റിബേരയുടെ വ്യാജമായ രീതിശാസ്ത്രം സാത്താനികവും യുക്തിഹീനവും ആണെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നതായി രേഖാമൂലം തെളിയിക്കാനാകും. ആ ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ജെസ്യൂട്ട് പണ്ഡിതന്റെ “അശുദ്ധവും വ്യർത്ഥവുമായ പ്രലാപങ്ങൾക്കെതിരെ” പുസ്തകങ്ങളും ലഘുലേഖകളും രചിച്ചു. എന്നാൽ 1909-ൽ ട്രോജൻ കുതിരയായ സ്‌കോഫീൽഡ് റഫറൻസ് ബൈബിൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; ബൈബിളിന്റെ അടിക്കുറിപ്പുകളിൽ ചേർത്തിട്ടിരുന്ന റഫറൻസുകൾ റിബേരയുടെയും മനുവൽ ലകുന്സാ (1731–1801) എന്ന മറ്റൊരു ജെസ്യൂട്ടിന്റെയും ഉപദേശങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയവയായിരുന്നു. ലകുന്സാ Juan Josafat Ben-Ezra എന്ന തൂലികാനാമത്തിൽ എഴുതുകയും The Coming of the Messiah in Glory and Majesty എന്ന ശീർഷകത്തിലുള്ള ഒരു പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവനുമുമ്പ് റിബേര ചെയ്തതുപോലെതന്നെ, ആ പുസ്തകം വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ പ്രവചനങ്ങളുടെ നിവൃത്തിക്കെതിരായ ഒരു നേരിട്ടുള്ള ആക്രമണമായിരുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽനിന്ന് വരുന്ന അവസാന മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശമാണ് ആശയക്കുഴപ്പത്താൽ മറച്ചിടേണ്ട സന്ദേശമെന്ന് സാത്താൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. സ്കോഫീൽഡ് റഫറൻസ് ബൈബിളിലെ പരാമർശങ്ങളിലേക്കു ആ രണ്ടു ജെസ്യൂട്ട് പുരോഹിതരുടെ അശുദ്ധവും വ്യർത്ഥവുമായി ബബ്ലിംഗുകൾ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ, ജെസ്യൂട്ട് രീതിശാസ്ത്രങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുവാൻ പതിതരായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളെ സാത്താൻ നയിച്ചു; അങ്ങനെ അവരെ സത്യത്തോടു കുരുടരാക്കി. ബൈബിളിലെ പ്രവചനപ്രകാരം പ്രതിഖ്രിസ്തു ആരെന്നതു വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാനുള്ള സാധ്യത നീക്കംചെയ്ത നിരവധി കത്തോലിക്കാ പ്രവചന മാതൃകകൾ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് സാത്താൻ ഇത് സാധിപ്പിച്ചത്. 1843-ൽ മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം അവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞതിലൂടെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ഇതിനകം തന്നെ റോമൻ സഭയിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോയിരുന്നതിനാൽ, സാത്താനുവേണ്ടി ഇത് പ്രയാസകരമായ ഒരു വഞ്ചനയായിരുന്നില്ല.

ക്രിസ്തു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടതിന് ശേഷം ആദ്യ കുറച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളിലേയ്ക്കുതന്നെ ആരംഭിച്ച ബൈബിളിന്മേലുള്ള സാത്താന്റെ ആക്രമണം രേഖപ്പെടുത്തുന്ന നിരവധി പുസ്തകങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും വർഷങ്ങളായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ ആക്രമണം കള്ളപ്രതികളായ കയ്യെഴുത്തുപ്രതികൾ കൊണ്ടുവന്ന് കള്ളബൈബിളുകൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ഘട്ടത്തിലെത്തുകയും ചെയ്തു. ദൈവവചനത്തെ നിലനിറുത്തുവാൻ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന പരിഷ്‌കരണവാദികൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും അവർ മരണപ്പെട്ടതിന് ശേഷവും സാത്താൻ അവരുടെ നേരെയും ആക്രമണം നടത്തി.

ആധുനിക സെവൻത്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരന്മാരും ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും വില്യം മില്ലർ എന്ന വിഷയത്തെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്ന് ഒന്ന് പരിഗണിച്ചുനോക്കുക. അവർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസ്ഥികൾ കുഴിച്ചെടുത്ത് മിസിസിപ്പി നദിയിലേക്കെറിഞ്ഞുകളഞ്ഞതുപോലെയാണ്.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അതേ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങൾ (ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരും ചരിത്രകാരന്മാരും) മില്ലറിന്റെ നിയമങ്ങളുടെ സാധുതയെ എങ്ങനെ ചെറുതാക്കി കാണിക്കുകയും മറച്ചുവെക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നു നോക്കുക; സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നതുപോലെ, മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന എല്ലാവരും അവ ഉപയോഗിക്കുമെന്നതാണ് സത്യം.

ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിന്റെ വികാസത്തോടും സ്ഥാപിതത്വത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ രേഖയിലെ മൂന്ന് നൂലിഴകളെ അവലോകനം ചെയ്യാതെയെങ്കിൽ, തന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ അവതരണത്തിൽ ഏലിയാവാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ദൂതനായും, നീതിമാന്മാരുടെ പുനരുത്ഥാനത്തിൽ മില്ലർ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിക്കപ്പെടുമെന്ന വാഗ്ദാനത്തിൽ മോശെയായും, തന്റെ കൃഷിയിടം വിട്ട് ഏലിയാവിന്റെ സന്ദേശത്തെ സേവിക്കാൻ കാണിച്ച സന്നദ്ധതയിൽ എലീശയായും വില്യം മില്ലറെ നിലനിറുത്തുന്ന ഒരു പ്രധാന സാക്ഷ്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഗ്രഹിക്കുക അസാധ്യമാണ്. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഈ മൂന്ന് ബൈബിള്‍ വീരന്മാരെയും വില്യം മില്ലറിന്റെ പ്രതിരൂപങ്ങളായി തിരിച്ചറിയുന്നു; എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ആധുനിക അഡ്വന്റിസ്റ്റ് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും ചരിത്രകാരന്മാരും അദ്ദേഹത്തെ പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏതോ “പാവം കർഷക ബാലൻ” മാത്രമായിരുന്നുവെന്നപോലെ കാണുന്നു.

പ്രവാചകചരിത്രത്തിന്റെ ഈ നിരയിൽ ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ട അനേകം പരിഷ്കർത്താക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്നു വില്യം ടിൻഡെയിൽ. ഇങ്ങനെ പറയാമെങ്കിൽ, താൻ ഇടപഴകിയിരുന്ന പാപ്പാവിന്റെ പ്രതിനിധികൾക്കെതിരായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘ദൗത്യപ്രഖ്യാപനം’ ഇതായിരുന്നു: “ഞാൻ നാങ്ങോൽ ഓടിക്കുന്ന ബാലൻ നിങ്ങളെക്കാൾ അധികം തിരുവെഴുത്തുകളെ അറിയുന്നവനാകുമാറാക്കും.” നാങ്ങോൽ ഓടിച്ചിരുന്ന കൃഷിബാലനായിരുന്നു വില്യം മില്ലർ; അങ്ങനെ അവൻ ടിൻഡെയിലിന്റെ പ്രവചനം നിവർത്തിച്ചു.

ഇതുവരെ നാം അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് പിന്തുണയായി അവതരിപ്പിക്കാവുന്ന മുഴുവൻ ചരിത്രപരമായ വിവരങ്ങളെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഈ പരിചയം വളരെ ലളിതീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ മില്ലറെ ഒരു അടയാളക്കല്ലായും ഒരു ദൂതനായും പരിഗണിക്കുന്നതിലേക്കു വീണ്ടും നയിക്കുന്നതിനായി ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും ചില മുദ്രകളെ നാം പരിഗണിക്കും.

ദാനിയേൽ ഗ്രന്ഥം രണ്ട് ഗ്രന്ഥങ്ങൾകൊണ്ടു രൂപംകൊള്ളുന്ന ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ആരംഭമാണ്. ആ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അന്ത്യം വെളിപ്പാടിന്റെ ഗ്രന്ഥമാണ്. അവ രണ്ടും വ്യത്യസ്തമായ രണ്ടു ഗ്രന്ഥങ്ങളായിരുന്നാലും, ഒരുമിച്ചു ചേർന്ന് അവ ഒരു ഗ്രന്ഥത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയുടെ ജനറൽ കോൺഫറൻസിലെ ബൈബിളിക്കൽ റിസർച്ച് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന, സുപരിചിതനായ ഒരു സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനുമായി എനിക്ക് ഒരു പൊതുപരമായ സംവാദം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അവസാനത്തെ ആറു വചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ ധാരണയും, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ “നിത്യതുടർച്ചയായ” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ മനസ്സിലാക്കലും തിരുത്തുവാൻ ആ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. കുറച്ച് കാലയളവിലായി നടന്ന ഈ സംവാദത്തിൽ, അദ്ദേഹം ഒരു ലേഖനം തയ്യാറാക്കുകയും അതിന് ഞാൻ മറുപടി നൽകുകയും, പിന്നെ അതിന് അദ്ദേഹം വീണ്ടും ഉത്തരം എഴുതുകയും, തുടർന്ന് സ്വാഭാവികമായും ഞാൻ എന്റെ നിലപാടുകൾ വീണ്ടും അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടായിരുന്നു കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടുപോയത്. ആ സംവാദത്തിൽ, ജനറൽ കോൺഫറൻസിൽ താൻ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന കമ്മിറ്റിയിൽ ദാനിയേൽ പുസ്തകവിഷയത്തിൽ തന്നെ വിദഗ്ധനായി കണക്കാക്കിയിരുന്നുവെന്നും, തന്റെ ഒരു സഹപ്രവർത്തകനെ വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ സ്ഥിരവിദഗ്ധനായി കണക്കാക്കിയിരുന്നുവെന്നും അദ്ദേഹം എന്നെ അറിയിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ സംവാദങ്ങളിൽ, വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ കാര്യങ്ങളെ അദ്ദേഹം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല; പകരം അവയെ തന്റെ സഹപ്രവർത്തകന്റെ പരിഗണനയ്ക്ക് വിടാൻ അദ്ദേഹം ഉദ്ദേശിച്ചു. ചർച്ച ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിനകത്ത് മാത്രമായി നിലനിർത്തുവാനായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹം.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ദാനിയേലും വെളിപ്പാടും ഒരു പുസ്തകമാണെന്ന് വ്യക്തമായി പറയുന്നു. ആ നിലയിൽ അവ ബൈബിളിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതും പഴയതും പുതുതുമായ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ഒരു പുസ്തകമാണ്. യെഹൂദസഭയെക്കുറിച്ചും സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് പരാമർശിക്കുന്നു; അവർ ഒരു പുസ്തകമായി കണക്കാക്കുന്നത് പഴയ പുസ്തകമാത്രമാണ്. അതുപോലെ, പുതിയ പുസ്തകത്തെയാണ് അവർ മനസ്സിലാക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സന്നദ്ധരാകുന്നത്, എന്നതിനാൽ പഴയ പുസ്തകത്തെ അവഗണിക്കുന്നവരെയും അവൾ പരാമർശിക്കുന്നു. അവളുടെ പ്രചോദിത സാക്ഷ്യം ഇതാണ്: നിങ്ങൾ പുതിയത് മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, പഴയതിനെ നിരസിക്കുന്നു; അതുപോലെ അതിന്റെ വിപരീതവും സത്യമാണ്. ഒരു ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞൻ താൻ ദാനിയേലിലെ വിദഗ്ധനാണെന്നും, എന്നാൽ വെളിപ്പാടിലെ വിദഗ്ധനല്ലെന്നും അവകാശപ്പെടുന്നത്, പഴയ നിയമം മാത്രം സ്വീകരിച്ച യെഹൂദചിന്തയെ ആവർത്തിക്കുന്നതുതന്നെയാണ്; ആ ചുരുങ്ങിയ ദൃഷ്ടികോണം യെഹൂദന്മാരെ എവിടെയെത്തിച്ചെന്നത് നമുക്കറിയാം. വിഷയത്തിന്റെ ഏത് വശം സ്വീകരിച്ചാലും—പഴയതിനെ സ്വീകരിച്ച് പുതിയത് സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുകയോ, പുതിയത് സ്വീകരിച്ച് പഴയത് സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ—മുഴുവൻ സാക്ഷ്യത്തെയും നിരസിക്കുന്നതായിരിക്കും.

മുന്‍പുള്ള ഉപദേശം ലാവൊദിക്ക്യന്‍ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകള്‍ക്കായി മറ്റൊരു പ്രയോഗവും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നു. പഴയ നിയമവും പുതിയ നിയമവും ഉള്‍പ്പെടെ ബൈബിളിനെ സമഗ്രമായി വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ തള്ളിക്കളയുന്നത്, ഒരേയൊരു സാക്ഷ്യം മാത്രം സ്വീകരിക്കുന്നതെന്ന അതേ കുഴിയിലാണ് വീഴുന്നതു. സത്യം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന് രണ്ടു സാക്ഷികള്‍ ആവശ്യമാകുന്നു; ആകയാല്‍ ഒരു സാക്ഷിയെ മാത്രം കൊണ്ട് സത്യം സ്ഥാപിക്കുക അസാധ്യമാകുന്നു. ആരെങ്കിലും അങ്ങനെ ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുവെങ്കില്‍, അവർ രണ്ടു സാക്ഷികളെയും തള്ളിക്കളയുകയാണ്; ‘അര്‍ധസത്യങ്ങള്‍’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിന് മീതെ തന്നെയാണ് അവർ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ആധാരമാക്കുന്നത്.

2023 ജൂലൈ മുതൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രാരംഭ ലേഖനങ്ങളിൽ ഒന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചോദ്യം ഞാൻ ഇപ്പോൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കാം. ആ ചോദ്യം ഇതാണ്: “1863 മുതൽ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും പുതിയ വെളിച്ചം പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ?” അതിന്റെ ഉത്തരം ലളിതമായി ഇതാണ്: “ഒന്നുമില്ല.”

അതിനാൽ, ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നത് ദാനിയേൽ ആദിയും വെളിപ്പാട് അവസാനവും ആണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; വെളിപ്പാട് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്തംഭമായ അതേ വാക്യങ്ങളിൽ തന്നേ, 1798-ൽ മുദ്രയൊഴിഞ്ഞ ആ വാക്യങ്ങളിൽ, യേശു സ്വയം “പാൽമോണി,” അത്ഭുതകരനായ എണ്ണിപ്പറയുന്നവൻ എന്ന നിലയിൽ പരിചയപ്പെടുത്തി. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, യേശു സ്വയം “ആൽഫയും ഒമേഗയും,” അത്ഭുതകരനായ ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞൻ—ദൈവവചനം—എന്ന നിലയിൽ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭവും ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശവും “സമയത്തിന്മേൽ ആശ്രയിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.” അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം അവന്റെ വചനത്തിന്മേൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതായിരിക്കും.

അഡ്‌വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ্যের ചരിത്രകാലത്തിനുള്ളിലാണ് സംഭവിക്കുന്നത്; അതിനാൽ അവ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും സംഭവിക്കുന്നു. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ പ്രവാചകചരിത്രം റിപ്പബ്ലിക്കനിസവും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും എന്ന രണ്ടു കൊമ്പുകളുടെ ചരിത്രമാണ്. ആ ചരിത്രത്തിന്റെ ഉപസംഹാരത്തിൽ ആ രണ്ടു കൊമ്പുകളും കുഞ്ഞാടിൽനിന്ന് മഹാസർപ്പമായി മാറിയിരിക്കും. റിപ്പബ്ലിക്കനിസം ജനാധിപത്യമായി മാറും; പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം പതിത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസമായി മാറും. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾക്കായുള്ള കൃപാകാലത്തിന്റെ പാനപാത്രം അതിന്റെ സമാപ്തിയിലേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ—ഇപ്പോൾ തന്നെ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ—പതിത റിപ്പബ്ലിക്കനിസവും പതിത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും എന്ന രണ്ടു കൊമ്പുകൾ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയെ രൂപപ്പെടുത്തും; അങ്ങനെ സഭയും രാജ്യവും മഹാസർപ്പംപോലെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു കൊമ്പിലേക്കു ലയിച്ചുചേരും. എന്നാൽ ദൈവം സാക്ഷിയില്ലാതെ ശേഷിക്കയില്ല; കാരണം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ചരിത്രത്തെ സമാപനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്ന പ്രക്രിയയിൽ, അവിടെയുള്ള മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയ്‌ക്കെതിരെയും, അതിന്റെ ശേഷം മുഴുവൻ ലോകത്തെയും അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയ്‌ക്കെതിരെയും പ്രതിഷേധിക്കേണ്ടതിന്നു, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കൊമ്പിനെ അവൻ ഉയർത്തിക്കൊള്ളും. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ അവസാനം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ് ഉയർത്തപ്പെടുന്നത്, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ആരംഭത്തിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ് ഉയർത്തപ്പെട്ട അതേ ചരിത്രഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെയായിരിക്കും സാധ്യമാകുക. മുൻകാല നിയമജനത്തെ മറികടക്കപ്പെടും; ഒരു പുതിയ ജനത പുതിയ നിയമജനമായി മാറും. സൂര്യന്റെ കീഴിൽ പുതിയത് ഒന്നുമില്ല.

ആൽഫയും ഒമേഗയും വിലയിരുത്തുന്നതിനായി മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ മനസ്സിലാക്കി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കാലപ്രവചനങ്ങളെ നാം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, അവ രണ്ടും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരേ ഒന്നാണെന്ന് നാം കണ്ടെത്തുന്നു. ഓരോ കാലപ്രവചനവും ആ പ്രവചനം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ചരിത്രത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; ആ ചരിത്രം എപ്പോഴും ആ പ്രവചനം നിവൃത്തിയാകുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരിക്കും.

ഇരുപത്തിമുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനത്തിന്റെ ചരിത്രം ക്രി.മു. 457-ലെ മൂന്നാമത്തെ കല്പനയോടെ ആരംഭിച്ച്, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിൽ അവസാനിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ കല്പനയുടെ വരവിന് മുമ്പായി, അതിലേക്കു നയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, ആലയംയും യെരൂശലേമും പണിയുന്ന പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയാക്കി. അതുപോലെ തന്നേ, മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ വരവിലേക്കു നയിച്ച ചരിത്രത്തിലുടനീളം, മില്ലറൈറ്റ് ആലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.

ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് 723-ൽ വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ ചിതറിക്കപ്പെട്ടതോടെ ആരംഭിച്ച രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷത്തെ പ്രവചനം 1798-ൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടു. ആ പ്രവചനം ആയിരത്തി ഇരുനൂറത്തി അറുപതു വർഷം വീതമുള്ള രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളെ നിർദേശിക്കുന്നു; അവയിൽ ആദ്യത്തേത് യഥാർത്ഥ ജാതീയ റോമം യഥാർത്ഥ ദേവാലയത്തെയും യഥാർത്ഥ യെരൂശലേമിനെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചതിനെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്; അതിന്റെ പിന്നാലെ പാപ്പരോമം ആത്മീയ നഗരത്തെയും ദേവാലയത്തെയും ആയിരത്തി ഇരുനൂറത്തി അറുപതു വർഷം ചവിട്ടിമെതിച്ചു. ആ പ്രവചനം വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ നാശത്തോടും ആ രാജ്യത്തിന്റെ പൗരന്മാർ ചിതറിക്കപ്പെടുന്നതോടും കൂടിയാണ് ആരംഭിച്ചത്. പ്രവചനത്തിന്റെ മദ്ധ്യബിന്ദുവായ 538, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാം രാജ്യമാകുന്ന ജാതീയ റോമം ദൈവജനത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ച കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുകയും, ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ അന്ധകാരയുഗങ്ങളുടെ മരുഭൂമിയിലേക്കു ചിതറിച്ചുകളയുന്നതിന് കാരണമാവുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ കാലപ്രവചനത്തിന്റെ അവസാനം ആയ 1798, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാം രാജ്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങളുടെ ചിതറിപ്പോക്കും, മരുഭൂമിയിലേക്കു ഔടിപ്പോയ ക്രിസ്തീയ സഭയുടെ ചിതറിപ്പോക്കും, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പായി മാറുവാൻ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടവരുടെ ശേഖരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വഴിക്കുറിപ്പുകൾ പലപ്പോഴും വിപരീതങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ചിതറിപ്പോക്ക് ഒരു ശേഖരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കാം; എലീയാവു യോഹന്നാൻ സ്നാപകനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ തന്നേ. അതേ പ്രവചനാത്മക ഏറ്റുമുട്ടലിൽ എലീയാവു മരിക്കുന്നില്ല; എന്നാൽ യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ മരിക്കുന്നു.

ക്രി.മു. 677-ൽ, യെഹൂദയുടെ ദക്ഷിണഗോത്രം (തിരുവെഴുത്തുകളിൽ “മഹിമയുള്ള ദേശം” എന്നും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്) രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷത്തേക്ക് ചിതറിക്കൊണ്ടുപോയി; അത് 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അവസാനിച്ചു. ദാനീയേൽ 8:13, 14-ൽ ദൈവജനത്തെ “സൈന്യം” എന്നു ദാനീയേൽ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ദൈവജനത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതിനെ ആ പ്രവചനം സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നതാണ്.

ക്രി.മു. 677-ൽ ആരംഭിച്ച രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനത്തോടൊപ്പം അതേ സമയത്ത് അവസാനിച്ച രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനം, ദാനിയേൽ 8:13, 14-ൽ വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നതുപോലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടലിനെ സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ക്രി.മു. 677-ൽ യെഹൂദയുടെ ചിതറിപ്പോകലിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തിന് മുൻപായി നെബൂഖദ്‌നേസർ മൂന്നു ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തി; ആ പ്രവചനം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാമത്തെ ദൂതസന്ദേശം എത്തിച്ചേരുന്നതോടെ അവസാനിച്ചു.

ക്രമമായി 1798-ലും 1844-ലും അവസാനിക്കുന്ന രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുള്ള രണ്ടു പ്രവചനങ്ങൾ മില്ലറൈറ്റ് ദേവാലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം പണിത നാല്പത്താറു വർഷങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ദേവാലയം പണിയുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതിനായി മോശെ നാല്പത്താറു ദിവസം ചെലവഴിച്ചു; ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്തെ ഹെറോദാവിന്റെ ദേവാലയത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം നാല്പത്താറു വർഷം നീണ്ടു, അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്‌നാനവർഷത്തിൽ അവസാനിച്ചു. സ്‌നാനത്തിനുശേഷം അവൻ നാല്പതു ദിവസം മരുഭൂമിയിലേക്കു പോയി; മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ അവൻ ആദ്യം ദേവാലയം ശുദ്ധീകരിച്ചു; അത്തരമൊരു കാര്യം അവൻ ഏതു അധികാരത്താൽ ചെയ്‌തു എന്നു പിടിവാശിപിടിച്ച യെഹൂദന്മാർ അറിയുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

മില്ലറൈറ്റ് ദേവാലയം 1798 മുതൽ, ആദ്യത്തെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷ പ്രവചനത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ, നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങൾക്കകം പണിയപ്പെട്ടു; പിന്നെ 1844-ൽ, രണ്ടാമത്തെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയിൽ, അതേ നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവസാനിച്ചു. ആ നാൽപ്പത്താറു വർഷങ്ങൾ ആദ്യ ദൂതന്റെ വരവോടെ ആരംഭിച്ചു, മൂന്നാം ദൂതന്റെ വരവോടെ അവസാനിച്ചു; എന്തെന്നാൽ ക്രിസ്തു തന്റെ ദേവാലയം മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്കകം ഉയർത്തപ്പെടും എന്നു പറഞ്ഞു. ഈ സത്യങ്ങൾ നിങ്ങൾ കാണാൻ മനസ്സില്ലാത്തത്, മനസ്സില്ലാത്തതും പരിവർത്തിതമാകാത്തതുമായ ഹൃദയത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കാവുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ അതിജീവിച്ചുള്ള രണ്ട് പ്രധാന പ്രശ്നങ്ങൾ ഉള്ളതിനാലാണ്. ആദ്യ പ്രശ്നം, ചരിത്രം ആവർത്തിക്കുന്നു എന്ന ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്ന് പ്രവചനവചനം സമീപിക്കാൻ നിങ്ങൾ തയ്യാറല്ല എന്നതാണ്. നിങ്ങൾ ഒരു ചരിത്രവാദിയല്ല. മറ്റൊരു പ്രശ്നം, ദൈവവചനത്തിനകത്ത് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന പ്രതീകാത്മക വാക്കുകളെ ദൈവവചനത്താൽ തന്നേ പ്രയോഗിക്കാൻ ഉള്ള അസമർത്ഥതയാണ്. ഈ പ്രവചനങ്ങളൊക്കെയും ആരംഭിക്കുന്നിടങ്ങൾ അവസാനം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കൂടാതെ അവ, ആവർത്തിക്കുന്ന ചരിത്രങ്ങളെ മാത്രം അല്ല, അതിലധികം വളരെ കാര്യങ്ങളെയും എല്ലായ്പ്പോഴും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ബൈബിൾ നമ്മെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആലയമെന്നു പറയുന്നു; ദേഹമന്ദിരം നാൽപ്പത്താറ് ക്രോമോസോമുകളാൽ നിർമ്മിതമാണ്. ആ നാൽപ്പത്താറ് ക്രോമോസോമുകളെ പഠിക്കുന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞർ, ഇരുപത്തിമൂന്ന് പുരുഷ ക്രോമോസോമുകളും ഇരുപത്തിമൂന്ന് സ്ത്രീ ക്രോമോസോമുകളും ക്രൂശിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ഒരു പ്രോട്ടീനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്നു ഞങ്ങളോടു അറിയിക്കുന്നു.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട മൂന്നു കാലപ്രവചനങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവയിൽ ആദ്യത്തേത് വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തി ചിതറിക്കപ്പെടുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അത് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവരാൽ നിവൃത്തിയായ വിശുദ്ധജനത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ ചിതറിച്ചിതറൽ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളായിരുന്നു; എങ്കിലും ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ അത് ആ കാലയളവിന്റെ അവസാന പാതിയെ മാത്രമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ അർത്ഥം ദാനിയേൽ ഗ്രഹിക്കാതിരുന്നതായി അത് ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

അവസാനകാലത്ത്, അതായത് 1798-ൽ, മുദ്രവിമോചിതമായ സന്ദേശത്തെയാണ് ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ആ ഭാഗത്തിൽ ദാനിയേൽ വില്യം മില്ലറിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ ചരിത്രത്തിൽ ജ്ഞാനികളുടെ മുഖ്യ പ്രതീകമവനാണ്. മില്ലർ ആദ്യം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തിലേക്കു നയിക്കപ്പെട്ടു; ഏഴും എട്ടും വാക്യങ്ങളിൽ, രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷത്തെ ചിതറിപ്പ് ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ ചിതറിച്ചതായി തന്നെയാണ് നിർവചിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന സത്യത്തെ ഒത്തുനോക്കേണ്ട ജ്ഞാനികളെ അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ “അഹങ്കാരം” എന്നത്, ദൈവത്തെ തങ്ങളുടെ രാജാവായി നിരസിക്കുകയും മനുഷ്യനായ ഒരു രാജാവിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യാൻ അവർക്കു അനുവദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ആയിരുന്നു. അവരുടെ അഹങ്കാരം — വീഴ്ചയ്ക്കു മുമ്പായി നിലകൊള്ളുന്നതായ (സദൃശവാക്യങ്ങൾ 16:18) — തങ്ങളോടു ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന സകല വിഗ്രഹാരാധക രാജ്യങ്ങളെയും പോലെ ആകുവാനുള്ള അവരുടെ ആഗ്രഹം ആയിരുന്നു. ആദ്യം വടക്കൻ രാജ്യത്തെയും പിന്നെ തെക്കൻ രാജ്യത്തെയും നീക്കിക്കളഞ്ഞത്, യഥാക്രമം ക്രി.മു. 723-ലും ക്രി.മു. 677-ലും ശക്തിയുടെ (രാജാവിന്റെ) ചിതറിപ്പോകൽ ആയിരുന്നു.

ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ മുൻവാക്യങ്ങളിൽ മുദ്രയിളക്കപ്പെട്ട വിജ്ഞാനവർധനയെ മനസ്സിലാക്കിയ ജ്ഞാനികളെ മില്ലർ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ഏഴും എട്ടും വാക്യങ്ങളിൽ, ദൈവജനത്തിന്റെ ചിതറിപ്പിരിയലിന്റെ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പന്ത്രണ്ടുനൂറ്റിയറുപത് വർഷങ്ങളുടെ ബന്ധം അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കാതിരുന്നവനായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ദാനിയേൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മില്ലറെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ ദൈവജനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിലും അതേ ദ്വന്ദ്വാവസ്ഥ നിലനിൽക്കുന്നു; കാരണം, “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള മില്ലറുടെ ബോധ്യം അഡ്വെന്റിസം തള്ളിക്കളഞ്ഞപ്പോൾ, അവർ പന്ത്രണ്ടുനൂറ്റിയറുപത് വർഷങ്ങളെ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളായി മാത്രം തിരിച്ചറിയേണ്ടിവന്നു. ദാനിയേലും മില്ലറും ചിത്രീകരിക്കുന്നതുപോലെ, അവസാനകാലത്തെ ജ്ഞാനികൾക്കും അതിന് സമാനമായ ഒരു പ്രശ്നം പരിഹരിക്കേണ്ടി വന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ പദപ്രയോഗം ഏഴ് കാലങ്ങൾക്കു പകരം മൂന്നര കാലങ്ങളെ ചിത്രീകരിക്കുവാൻ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്?

മില്ലർ ഈ ദ്വന്ദ്വത്തെ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി ഒത്തുചേർക്കാനായില്ല; എന്നാൽ 1856-ൽ അവസാനത്തെ “പുതിയ പ്രവാചക വെളിച്ചം” ഒരിക്കലും സമാപിക്കാതെ നിന്ന ആറ് ലേഖനങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പരയായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അതിൽ, “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നത്, ദൈവത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഇസ്രായേലിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പുറജാതീയ റോമിന്റെ മൂന്നര വർഷത്തെയും, അതിനെ തുടർന്ന് ആത്മീയ ഇസ്രായേലിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെ മൂന്നര വർഷത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഏഴ് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, അഡ്വെന്റിസം “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സംബന്ധിച്ച സകല വെളിച്ചവും തുറന്നുപറഞ്ഞ് നിരസിച്ചു; അതുവഴി, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം, നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, മുൻ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന രാജ്യങ്ങൾ പാപ്പാധിപത്യത്താലും യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിനാലും ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടുപോയി നീക്കപ്പെട്ട 1989-ൽ, അന്ത്യകാലത്തിലെ ജ്ഞാനികൾക്കായി ആ ദ്വന്ദ്വം തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടു.

മില്ലറിന് നൽകിയ ആദ്യത്തെ വെളിച്ചം 1863-ൽ നിരസിക്കപ്പെട്ടു; വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവസാനത്തെ വെളിച്ചം ആ ആറ് ലേഖനങ്ങളിലൂടെ ഹിറാം എഡ്സൺ നൽകി. ആ ലേഖനങ്ങൾ നിർത്തലാക്കപ്പെട്ടു; ഏഴ് വർഷങ്ങൾ (കാലങ്ങൾ) കഴിഞ്ഞ്, ഏതാനും വർഷങ്ങൾ മുമ്പ് ബാബിലോണിന്റെ പുത്രിമാർ എന്നു ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്ന വിഗ്രഹാരാധനാപരമായ സഭകളെ അനുകരിക്കുന്നതിനായി ആധുനിക യിസ്രായേലിന്റെ ശക്തി മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടു. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ ഏഴ് കാലങ്ങൾ എന്ന പ്രവചനോപദേശം ഇടറലിന്റെ കല്ലായി മാറി; രാജാവായി ശൗൽ തങ്ങളെ ഭരിക്കണമെന്ന അവരുടെ ആഗ്രഹത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചിരുന്ന പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അഹങ്കാരം ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. യേശു അവസാനത്തെ ആരംഭത്തോടുകൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം, 508-ൽ “നിത്യം” എടുത്തുകളയപ്പെടുന്നതോടെ ആരംഭിക്കുന്ന ഒരു ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തെയും, അതോടൊപ്പം ഒരു ആയിരത്തി മൂന്നുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തിയഞ്ച് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. “നിത്യം” എടുത്തുകളയപ്പെടുന്നതെന്നത്, 538-ൽ പാപ്പത്വശക്തിയുടെ ഉദയത്തോടുള്ള പൗരാണിക റോമിന്റെ പ്രതിരോധം നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 538-ൽ പാപ്പത്വശക്തി ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് മുപ്പത് വർഷത്തെ ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ കാലഘട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു; പിന്നെ ശേഷിക്കുന്ന ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ്റി അറുപത് വർഷം 1798-ൽ അവസാനിക്കുന്നു. ഒരു രാജ്യം കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള ആ മുപ്പത് വർഷത്തെ മാറ്റം, 1798-ൽ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യം ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിലേക്കു നയിക്കുന്ന പാപ്പത്വഭരണത്തിന്റെ അവസാന വർഷങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭം, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഒരു രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് അടുത്ത രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള ഒരു മാറ്റത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതുപോലെ, ആ പ്രവചനത്തിന്റെ അവസാനവും അതുപോലെ തന്നെയാണ്.

508-ൽ “ദൈനംദിനം” നീക്കപ്പെട്ടതോടെ ആരംഭിച്ച ആയിരത്തി മുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തഞ്ച് വർഷത്തെ പ്രവചനം 1843-ൽ അവസാനിക്കുന്നു.

ആയിരത്തി മുന്നൂറ്റി മുപ്പത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങളിലെ പ്രവചനം 1843-ൽ അവസാനിച്ചു; ആ പ്രവചനം നിവൃത്തിയാകുന്ന സമയത്ത് “കാത്തിരുന്നവർ” ഭാഗ്യവാന്മാരാകുമെന്നു ദാനീയേൽ പറയുന്നു. സഹോദരി വൈറ്റ് അതിനെ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.

അതുകൊണ്ടു, ആയിരത്തി മൂന്നു നൂറ്റി മുപ്പത്തിയഞ്ച് വർഷത്തെ പ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭം, പൈഗനിസത്തിന്റെ മതത്തിൽ നിന്ന് പാപ്പാസഭാവാദത്തിന്റെ മതത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പരിവർത്തനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതുവഴി പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിൽ നിന്ന് മില്ലറൈറ്റ് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പരിവർത്തനത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളെ നിരസിക്കുന്ന ആ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ, മില്ലറൈറ്റുകൾ അവതരിപ്പിച്ച സകല സമയപ്രവചനങ്ങളെയും—ദാനീയേൽ 8:14-ലെ രണ്ടായിരത്തി മുന്നൂറ് വർഷങ്ങളെയും പോലും—നിരസിക്കുന്നു. അവർ ഈ വസ്തുതയെ നന്നായി നിഷേധിച്ചേക്കാം; എങ്കിലും ഈ വസ്തുത സത്യമാണ് എന്നു യുക്തിപൂർവം തെളിയിക്കാനാകും. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ എന്റെ ലക്ഷ്യം മറ്റൊന്നാകയാൽ, ഈ ലേഖനത്തെ ഒരു സമാപ്തിയിലേക്കു കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അതിനെ തൽക്കാലം വിടുന്നു.

ക്രി.മു. 677-ൽ യെഹൂദയുടെ “മഹിമയുള്ള ദേശം” ചിതറിക്കപ്പെട്ടത് ദാനീയേൽ 8:13, 14-ൽ പറയുന്ന “സൈന്യത്തിന്റെ” ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ ആധുനിക മഹിമയുള്ള ദേശമായ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിലേക്കും അത് വിരൽചൂണ്ടുന്നു. അതേ വാക്യങ്ങളിലെ രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറു വർഷങ്ങൾ ക്രി.മു. 457-ൽ ആരംഭിച്ചു; അതു “വിശുദ്ധമന്ദിരം” ചവിട്ടിക്കളയപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ക്രി.മു. 677-ഉം ക്രി.മു. 457-ഉം ദൈവജനത്തെയും ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സംബന്ധിക്കുന്ന ബന്ധത്തിലൂടെ തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തീയതികളാണ്. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ദൈവം സൈന്യത്തെയും വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും ഒരേ സമയത്ത് വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു. ക്രി.മു. 677-നും ക്രി.മു. 457-നും ഇടയിലുള്ള ഇരുനൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ, പ്രകാശത്തിന്റെ വർധനവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു അടയാളക്കല്ല് ദൈവം സ്ഥാപിക്കുന്ന കാലയളവിനെ പ്രതീകീകരിക്കുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാം ദൂതന്റെ വെളിച്ചം എത്തി; വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ വെളിച്ചം പ്രകാശിക്കുവാൻ തുടങ്ങി; ആ വെളിച്ചം പ്രസിദ്ധീകരിപ്പാൻ ഒരു സൈന്യം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

സാത്താനും ക്രിസ്തുവും ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന ത്രിവിധ യുദ്ധത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന പ്രവാചക രേഖയിൽ, 1611-ലെ കിംഗ് ജെയിംസ് ബൈബിൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. കൃത്യമായി ഇരുന്നൂറ്റിരുപത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 1831-ൽ, വില്യം മില്ലർ തന്റെ സന്ദേശം ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു:

ദൈവം ബൈബിൾ നിർമ്മിക്കാനുപയോഗിച്ച വിശുദ്ധവും ശരിയായതുമായ മൂലപാഠങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു. തുടർന്ന് അവൻ തന്റെ ബൈബിൾ 1611-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. തുടർന്ന്, ബൈബിളിനുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതും അവിടെ നിന്നു വ്യുത്പാദിപ്പിക്കപ്പെട്ടതും അവിടെയേ തന്നേ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതുമായ നിയമങ്ങളെ പ്രയോഗിച്ച് ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു ദൂതനെ അവൻ ഉയിർപ്പിച്ചു. 1831-ൽ, മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ചു; ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ യോഹന്നാൻ സ്നാപകന്റെ മുഖാന്തരം സന്ദേശം ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ചതുപോലെ തന്നേ, ഓരോ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും സന്ദേശം ഔപചാരികരൂപം പ്രാപിച്ചിട്ടുള്ളതുപോലെ. ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശമായ മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം, ഇരുനൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുള്ള പ്രവാചകകാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രയോഗത്താൽ നേരിട്ട് സാധൂകരിക്കപ്പെടുന്നു. അത് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശമായിരുന്നു.

1996-ൽ ഫ്യൂച്ചർ ഫോർ അമേരിക്കയുടെ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചു; 1989-ൽ മുദ്രവിമോചിതമായ മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം—പാപ്പത്വത്തിന്റെ മാരകമുറിവ് സുഖപ്പെടുന്നതും ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമവും തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ആ സന്ദേശം—The Time of the End എന്ന ശീർഷകമുള്ള ഒരു മാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലെ സന്ദേശം, അതിന്റെ ആരംഭത്തിലെ സന്ദേശം ഔപചാരിക രൂപം പ്രാപിച്ചതുപോലെ തന്നേ, ഔപചാരിക രൂപം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. ആരംഭത്തിൽ, ആ സന്ദേശം സമയത്തോടു ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും ദൈവവചനത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ട സത്യങ്ങളുടെ കൂടുതൽ വികസനത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചതുമായിരുന്നു. 1776-ൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ജനനത്തിന് ശേഷം ഇരുനൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ 1996-ൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലെ സന്ദേശം ഔപചാരിക രൂപം പ്രാപിക്കുകയും മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളുടെ കൂടുതൽ വികസനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെയും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെയും സമാന്തരചരിത്രത്തെ നാം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ് ആരാണെന്നും ആരല്ലെന്നും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്.