സ്റ്റീഫൻ ഹാസ്കൽ, ഈ സത്യത്തെ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരുന്ന സത്യങ്ങളെ അംഗീകരിച്ചതിലൂടെ അതിനെ പിന്താങ്ങിയിരുന്നുവെങ്കിലും, സാധ്യതയോടെ കാണാതിരുന്നത് ഞാൻ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ വശം ഇതാണ്: പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യഘട്ട ചരിത്രത്തിൽ, അതേ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിന്മേൽ തന്നെ ആധുനിക ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭം ഒരേസമയം പരസ്പരം മുകളിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനെ നിങ്ങൾ കാണുന്നു. ക്രിസ്തു അനേകരോടുകൂടെ ഒരു ആഴ്ചക്കാലത്തേക്ക് (രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് ദിവസം) നിയമം സ്ഥിരീകരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, പ്രാചീന ഇസ്രായേൽ ലൗദിക്യയുടെ അനുഭവം ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്നു ഉമിനീരായി തുപ്പിക്കളയപ്പെടാനുള്ള വക്കിൽ ആയിരുന്നു അവർ. അതേ സമയം ആധുനിക ഇസ്രായേൽ എഫെസൊസിന്റെ അനുഭവം ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ ലൗദിക്യ ചിതറിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, ആധുനിക ഇസ്രായേലിന്റെ എഫെസൊസ് അതേ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ തന്നേ ശേഖരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
നിങ്ങൾ ആലോചിക്കുന്നുവെങ്കിൽ “അതെ” — ദാനിയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി ക്രിസ്തു നിയമം സ്ഥിരീകരിച്ച ആ ആഴ്ച, അവന്റെ സ്നാനത്തോടെ ആരംഭിച്ച് സ്തെഫാനൊസിന്റെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊലയോടെ അവസാനിച്ചതാകയാൽ, അതു ശാബ്ദികമായി രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് ദിവസങ്ങൾ ആയിരുന്നില്ലെന്നു ഞാൻ അറിയുന്നു; എങ്കിലും പ്രവചനപരമായി അത് നിർവ്യാജമായി അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു, കാരണം പ്രവചനപരമായി ഒരു വർഷം എന്നതു മുന്നൂററുപത് ദിവസങ്ങൾക്കു തുല്യമാണ്. മുന്നൂററുപത് ദിവസങ്ങളെ ഏഴിനാൽ ഗുണിക്കുമ്പോൾ രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് ദിവസങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു; ആ പ്രവചനാത്മക ആഴ്ചയുടെ “കൃത്യ മദ്ധ്യഭാഗം” ക്രൂശാകുന്നു. പ്രവചനപരമായി ക്രിസ്തു രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് ദിവസങ്ങളുടെ ആ പ്രവചനകാലഘട്ടത്തിന്റെ കൃത്യ മദ്ധ്യത്തിൽ ക്രൂശിനെ സ്ഥാപിച്ചു; അതിലൂടെ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശാൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും നിലനിറുത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നു കാണിച്ചു. സഹോദരി വൈറ്റ് പഠിപ്പിക്കുന്നതു പോലെ, ഹബക്കൂക്കിന്റെ വിശുദ്ധ ഫലകങ്ങളായ 1843-ലെ ചാർട്ടും 1850-ലെ ചാർട്ടും രണ്ടിലും രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറിരുപത് വർഷങ്ങളുടെ പ്രവചനം ചാർട്ടിന്റെ കൃത്യ മദ്ധ്യത്തിൽ തന്നെയുണ്ടെന്നും, രണ്ടുചാർട്ടുകളിലും ആ ദൃശ്യാവിഷ്ക്കാരത്തിന്റെ കൃത്യ മദ്ധ്യത്തിൽ ക്രൂശ് നിലകൊള്ളുന്നതുമെന്നത് യാദൃശ്ചികമല്ല.
“ഈ ജീവിതത്തിനോ വരുവാനുള്ള ജീവിതത്തിനോ യോഗ്യരാകുന്നതിനായി മനുഷ്യർ അറിയേണ്ട എല്ലാ സിദ്ധാന്തങ്ങളും ബൈബിളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. അതിന്റെ ഉപദേശത്തെ വിലമതിക്കുന്ന മനോഭാവമുള്ള ആരും ബൈബിളിൽ നിന്നൊരു ഭാഗംപോലും വായിക്കുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ഏതെങ്കിലും പ്രയോജനകരമായ ഒരു ചിന്ത നേടാതെ ഇരിക്കുകയില്ല. എന്നാൽ ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും വിലമതിക്കപ്പെടേണ്ട ഉപദേശം ഇടയ്ക്കിടെ ചെയ്യുന്നോ ബന്ധമില്ലാത്തതോ ആയ പഠനത്തിലൂടെ ലഭ്യമാകുന്നതല്ല. അതിലെ മഹത്തായ സത്യവ്യവസ്ഥ തിടുക്കമുള്ളവനോ അശ്രദ്ധനായ വായനക്കാരനോ തിരിച്ചറിയുന്നവിധത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അതിലെ അനേകം നിധികൾ ഉപരിതലത്തിനു വളരെ താഴെ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കുന്നു; ഉത്സുകമായ ഗവേഷണത്താലും നിരന്തര പ്രയത്നത്താലും മാത്രമേ അവ ലഭ്യമാകൂ. ആ മഹാസമഗ്രതയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സത്യങ്ങൾ ‘ഇവിടെ അല്പം, അവിടെ അല്പം’ എന്നിങ്ങനെ അന്വേഷിച്ചുകണ്ടെത്തി ശേഖരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. യെശയ്യാവു 28:10.”
“ഇങ്ങനെ അന്വേഷിച്ച് ഒന്നിച്ചു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അവ പരസ്പരം പൂർണ്ണമായി യോജിച്ചിരിക്കുന്നവയാണെന്ന് കാണപ്പെടും. ഓരോ സുവിശേഷവും മറ്റു സുവിശേഷങ്ങൾക്കുള്ള ഒരു പൂരകമാണ്; ഓരോ പ്രവചനവും മറ്റൊന്നിന്റെ ഒരു വ്യാഖ്യാനമാണ്; ഓരോ സത്യവും മറ്റൊരു സത്യത്തിന്റെ ഒരു വികസനമാണ്. യെഹൂദ വ്യവസ്ഥയുടെ പ്രതിരൂപങ്ങൾ സുവിശേഷത്താൽ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുന്നു. ദൈവവചനത്തിലെ ഓരോ സിദ്ധാന്തത്തിനും അതിന്റേതായ സ്ഥലം ഉണ്ട്; ഓരോ വസ്തുതയ്ക്കും അതിന്റേതായ പ്രസക്തിയുണ്ട്. സമ്പൂർണ്ണ ഘടനയും, രൂപകല്പനയിലും നിർവഹണത്തിലും, അതിന്റെ കർത്താവിനെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. ഇത്തരമൊരു ഘടന അനന്തനായവന്റെ മനസ്സല്ലാതെ മറ്റൊരു മനസ്സിനും ചിന്തിച്ചറിയുകയോ രൂപപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യാൻ സാധ്യമല്ല.” Education, 123.
ഏഴ് സഭകളിൽ ഓരോന്നും മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലും അതുപോലെ നമ്മുടെ ചരിത്രത്തിലും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന സിദ്ധാന്തത്തോടൊപ്പം, പ്രാരംഭ അഡ്വെന്റിസം അംഗീകരിച്ച മറ്റൊരു പ്രധാന സിദ്ധാന്തവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതായത്, ഒരേ ചരിത്രത്തിന്റെ “ആന്തരികവും ബാഹ്യവും” ആയ പ്രവചനരേഖകളെ സത്യം അറിയിപ്പാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണ്. മില്ലർ ഇതിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അതിനെ നേരിട്ട് ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. വെളിപ്പാടിന്റെ ഏഴ് മുദ്രകളും സഭകളോടു സമാന്തരമായ ഒരു ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു അദ്ദേഹം ശരിയായി പഠിപ്പിച്ചു; എന്നാൽ ആ സമാന്തര ദൃഷ്ടാന്തത്തിൽ, മുദ്രകൾ ഒരേ ചരിത്രത്തിന്റെ ബാഹ്യ സത്യത്തെയും സഭകൾ അതിന്റെ ആന്തരിക സത്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഉറയ്യാ സ്മിത്തും ഈ സിദ്ധാന്തത്തെ പരാമർശിക്കുകയും “ആന്തരികം” എന്നും “ബാഹ്യം” എന്നും ഉള്ള പദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഈ രണ്ടു സമാന്തരരേഖകളെ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അതാണ് ഏറ്റവും യോജിച്ച രീതിയെന്നു എനിക്കു തോന്നുന്നു.
വെളിപ്പാടിന്റെ 4-ാം, 5-ാം, 6-ാം അധ്യായങ്ങളിൽ മുദ്രകൾ നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയിൽ കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു. ഈ മുദ്രകളുടെ കീഴിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ദൃശ്യങ്ങൾ വെളിപ്പാട് 6-ലും, വെളിപ്പാട് 8-ന്റെ ആദ്യവാക്യത്തിലുമാണ് കാണിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ യുഗത്തിന്റെ ആരംഭം മുതൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ വരവ് വരെ സഭ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളെയാണ് അവ വ്യക്തമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്.
“ഏഴ് സഭകൾ സഭയുടെ അന്തർചരിത്രത്തെ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഏഴ് മുദ്രകൾ അതിന്റെ ബാഹ്യചരിത്രത്തിലെ മഹത്തായ സംഭവങ്ങളെ ദൃശ്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരുന്നു.” — Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
ഇപ്പോൾ നാം ഏഴ് സഭകളെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണനം ആരംഭിക്കാം. ആദ്യത്തെ രണ്ടു സഭകളും, തുടർന്ന് വീണ്ടും മൂന്നാമത്തെയും നാലാമത്തെയും സഭകളും, അവയെ ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കേണ്ടതായ ഒരു “കാരണ-ഫല” ബന്ധം പുലർത്തുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് അത്യന്തം പ്രധാനമാണ്. സ്മിർണ്ണാ, റോമാവിനാൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സഭയാണ്; എഫെസൂസ്, സുവിശേഷം മുഴുവൻ ലോകത്തേക്കും കൊണ്ടുപോയ സഭയായിരുന്നു.
“ആദ്യമായി ശിഷ്യന്മാരെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടത് അന്ത്യൊക്ക്യയിലായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രസംഗത്തിന്റെയും ഉപദേശത്തിന്റെയും സംഭാഷണത്തിന്റെയും മുഖ്യവിഷയം ക്രിസ്തുവായിരുന്നതിനാലാണ് ആ പേര് അവർക്കു നൽകിയതു. അവന്റെ ഭൗമീയ ശുശ്രൂഷയുടെ ദിവസങ്ങളിൽ സംഭവിച്ച സംഭവങ്ങളെ അവർ നിരന്തരം വീണ്ടും വീണ്ടും വിവരണമായി പറയുകയായിരുന്നു; അന്നാളുകളിൽ അവന്റെ ശിഷ്യന്മാർ അവന്റെ വ്യക്തിപരമായ സാന്നിധ്യംകൊണ്ട് അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവർ അവന്റെ ഉപദേശങ്ങളെയും രോഗശാന്തിയുടെ അത്ഭുതങ്ങളെയും ക്ഷീണമില്ലാതെ ചിന്താവിഷയമാക്കി നിന്നു. വിറയുന്ന അധരങ്ങളോടും കണ്ണീരാർന്ന കണ്ണുകളോടും കൂടെ അവർ തോട്ടത്തിലെ അവന്റെ വേദന, അവനെ വഞ്ചിച്ചുകൊടുത്തതു, വിചാരണയും വധവും, അവന്റെ ശത്രുക്കൾ അവന്റെമേൽ ഏല്പിച്ച അപമാനവും പീഡനവും അവൻ സഹിച്ച ദീർഘക്ഷമയും വിനയവും, തന്നേ ഉപദ്രവിച്ചവർക്കായി അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ച ദൈവസദൃശമായ കരുണയും കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. അവന്റെ പുനരുത്ഥാനവും സ്വർഗ്ഗാരോഹണവും, പതിതനായ മനുഷ്യന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥനായി സ്വർഗ്ഗത്തിൽ അവൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തിയും, അവർ ആനന്ദത്തോടെ ചിന്തിച്ചു സംസാരിച്ചിരുന്ന വിഷയങ്ങളായിരുന്നു. അവർ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസംഗിക്കുകയും അവൻ മുഖാന്തരം ദൈവത്തോടു പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തതിനാൽ, ജാതികൾ അവരെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്നു വിളിച്ചതിൽ അതിശയിക്കാനൊന്നുമില്ല.”
“ക്രിസ്ത്യാനി എന്ന നാമം അവർക്കു നൽകിയതു ദൈവം തന്നെയായിരുന്നു. ഇത് ക്രിസ്തുവിനോടു തങ്ങളെ ചേർക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും നൽകിയിരിക്കുന്ന ഒരു രാജകീയ നാമമാണ്. ഈ നാമത്തെക്കുറിച്ചാണ് യാക്കോബ് പിന്നീട് എഴുതിയത്: ‘ധനവാന്മാർ നിങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കയും ന്യായാസനങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകയും ചെയ്യുന്നില്ലയോ? നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെടുന്ന ആ മഹത്തായ നാമത്തെ അവർ ദൂഷിക്കുന്നില്ലയോ?’ James 2:6, 7. പത്രോസ് ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിച്ചു: ‘ആരെങ്കിലും ക്രിസ്ത്യാനിയായിട്ടു കഷ്ടം അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നാൽ അവൻ ലജ്ജിക്കരുത്; പകരം, ഈ കാര്യത്തിൽ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തട്ടെ.’ ‘ക്രിസ്തുവിന്റെ നാമം നിമിത്തം നിങ്ങൾ നിന്ദിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഭാഗ്യവാന്മാരാകുന്നു; എന്തെന്നാൽ മഹത്വത്തിന്റെയും ദൈവത്തിന്റെയും ആത്മാവ് നിങ്ങളുടെ മേൽ വസിക്കുന്നു.’ 1 Peter 4:16, 14.” അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, 157.
എഫെസ്യ സഭ “ക്രിസ്തു യേശുവിൽ ദൈവഭക്തിയോടെ” ജീവിച്ച പ്രാരംഭ സഭയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അത് എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു “ഫലം” ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഒരു “കാരണം” ആകുന്നു.
അതെ, ക്രിസ്തുയേശുവിൽ ഭക്തിപൂർവം ജീവിക്കാൻ ഇച്ഛിക്കുന്ന ഏവരും പീഡനം അനുഭവിക്കും. 2 തിമൊഥെയോസ് 3:12.
എഫെസൊസിലെ സഭയുടെ ഭക്തിഭാവം സ്മൂർന്നാ സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പീഡനത്തെ ഉണ്ടാക്കി. ഈ രണ്ടു സഭകളും കാരണം-ഫലം എന്ന ബന്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഫലം മുൻപായി ഒരു കാരണം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നതു അതിന്റെ ആവശ്യകതയാണ്. ഞായറാഴ്ച നിയമസങ്കടത്തിന്റെ പീഡനം സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് “ആദ്യകാല ഭക്തി” എന്നു വിളിക്കുന്നതിന്റെയൊരു പ്രകടനത്താൽ പ്രേരിതമാകുന്നു. അതായത്, കഴിഞ്ഞകാലത്തെയോ പ്രാരംഭ ചരിത്രങ്ങളിലോ ദൃശ്യമാക്കിയ ഒരു ഭക്തിഭാവം.
“വിശ്വാസത്തിലും ഭക്തിയിലും വ്യാപകമായ അധഃപതനം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും, ഈ സഭകളിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ സത്യാനുയായികൾ ഉണ്ടു. ഭൂമിയിൽ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധികളുടെ അന്തിമ സന്ദർശനം വരുന്നതിനു മുമ്പ്, കർത്താവിന്റെ ജനത്തിൽ അപ്പൊസ്തലികകാലത്തിനു ശേഷം സാക്ഷീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തത്ര പ്രാചീന ഭക്തിയുടെ ഒരു ഉണർവ്വ് ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവും ശക്തിയും അവന്റെ മക്കളുടെ മേൽ പകർന്നൊഴുക്കപ്പെടും. ആ സമയത്ത്, ഈ ലോകത്തോടുള്ള സ്നേഹം ദൈവത്തോടും അവന്റെ വചനത്തോടുമുള്ള സ്നേഹത്തെ പകരംവെച്ചിരിക്കുന്ന ആ സഭകളിൽനിന്നു പലരും തങ്ങളെത്തന്നെ വേർപെടുത്തും. ശുശ്രൂഷകന്മാരിലും ജനങ്ങളിലും പലരും, കർത്താവിന്റെ രണ്ടാം വരവിനായി ഒരു ജനത്തെ ഒരുക്കേണ്ടതിന്നു ഈ സമയത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടേണ്ടതായി ദൈവം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ആ മഹാസത്യങ്ങളെ സന്തോഷപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കും. ആത്മാക്കളുടെ ശത്രു ഈ പ്രവർത്തിയെ തടയുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അത്തരം ഒരു പ്രസ്ഥാനം വരേണ്ട സമയത്തിനു മുമ്പ്, ഒരു കൃത്രിമ അനുകരണം കൊണ്ടുവന്ന് അതിനെ തടയുവാൻ അവൻ ശ്രമിക്കും. തന്റെ വഞ്ചനാപരമായ ശക്തിക്കു കീഴിൽ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുന്ന ആ സഭകളിൽ, ദൈവത്തിന്റെ പ്രത്യേക അനുഗ്രഹം പകർന്നൊഴുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ തോന്നിപ്പിക്കും; മഹത്തായ മതാതുരത്വമെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രകടനം അവിടെ വെളിവാകും. ദൈവം തങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അത്ഭുതകരമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നു അനേകർ ആഹ്ലാദിക്കും; എങ്കിലും ആ പ്രവൃത്തി മറ്റൊരു ആത്മാവിന്റേതായിരിക്കും. മതത്തിന്റെ വേഷത്തിൽ, ക്രൈസ്തവലോകത്തിന്മേൽ തന്റെ സ്വാധീനം വ്യാപിപ്പിക്കുവാൻ സാത്താൻ ശ്രമിക്കും.” The Great Controversy, 464.
“അവസാന ദിവസങ്ങളുടെ” അർദ്ധരാത്രിക്കരച്ചിൽ, ആ ഭാഗത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന “ആദിമ ദൈവഭക്തിയുടെ” പുനരുജ്ജീവനമാണ്. അത് ഒരു സഭയിൽ അല്ല, ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന പുനരുജ്ജീവനമാണ്. പുനരുജ്ജീവനത്തെ വിവരണം ചെയ്യാൻ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഉപയോഗിക്കുന്ന ചരിത്രം “അപ്പോസ്തലിക കാലങ്ങളുടെ” ചരിത്രമാണ്; അത് എഫെസൊസ് സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ പുനരുജ്ജീവനം “പീഡനത്തെ” ഉളവാക്കും.
“അനേകർ തടവിലാക്കപ്പെടും; അനേകർ നഗരങ്ങളിലും പട്ടണങ്ങളിലും നിന്ന് തങ്ങളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ഓടിപ്പോകും; സത്യത്തെ പ്രതിരോധിച്ചു നിലകൊള്ളുന്നതിനാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ നിമിത്തം അനേകർ രക്തസാക്ഷികളാകും.” Selected Messages, book 3, 397.
അടുത്ത ഭാഗത്തിലെ “ഭൂമിയിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതം” എഫെസൊസ് സഭയുടെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അതേ സമയം ലോകാവസാനത്തിൽ ലയോദിക്യാ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെയും മാതൃകാപരമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
“‘ന്യായവിധി പിന്നോട്ടു തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; നീതി ദൂരെയായി നിലക്കുന്നു; സത്യം വീഥിയിൽ വീണുകിടക്കുന്നു, നേര்மை അകത്തു കടക്കുവാൻ കഴിവില്ല. അതെ, സത്യം ഇല്ലാതെയാകുന്നു; ദോഷത്തിൽനിന്നു മാറിനിൽക്കുന്നവൻ തന്നെ ഇരയാക്കുന്നു.’ യെശയ്യാവു 59:14, 15. ഇത് ഭൂമിയിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിറവേറി. ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളോടു അവൻ വിശ്വസ്തനായിരുന്നു; അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഉയർത്തിപ്പിടിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന മനുഷ്യപരമ്പരകളും നിർദേശങ്ങളും അവൻ മാറ്റിനിർത്തി. ഇതുകൊണ്ടു അവൻ വെറുക്കപ്പെടുകയും പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഈ ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.” Christ’s Object Lessons, 170.
എഫെസൊസാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അനുഭവം ലവോദിക്യയുടെ അനുഭവത്തോടു സമകാലികമായി സംഭവിക്കുന്നു. കുറ്റം കണ്ടെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന യഹൂദന്മാർ പ്രാചീന ഇസ്രായേലിലെ ലവോദിക്യക്കാരായിരുന്നു; ക്രിസ്തുവും അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരും ആധുനിക ഇസ്രായേലിലെ എഫെസ്യക്കാരായിരുന്നു. യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ എഫെസൊസിലെ സഭയെ പരിചയപ്പെടുത്തി; യഹൂദന്മാരാണെന്ന് സ്വയം വിളിക്കുമ്പോഴും അങ്ങനെ അല്ലാത്ത ലവോദിക്യക്കാർ എതിർക്കുന്ന “അവസാന നാളുകളിൽ” ഉള്ള സഭയെയും അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
“ബാപ്തിസ്മദാതാവായ യോഹന്നാന്റെ പ്രവൃത്തിയും, അവസാന നാളുകളിൽ ജനങ്ങളെ അവരുടെ ഉദാസീനതയിൽനിന്ന് ഉണർത്തുവാൻ ഏലീയാവിന്റെ ആത്മാവിലും ശക്തിയിലും പുറപ്പെട്ടുപോകുന്നവരുടെ പ്രവൃത്തിയും, അനേകം കാര്യങ്ങളിൽ ഒരുപോലെയാണ്. അവന്റെ പ്രവൃത്തി, ഈ യുഗത്തിൽ ചെയ്യപ്പെടേണ്ട പ്രവൃത്തിയുടെ ഒരു പ്രതിരൂപമാണ്. ക്രിസ്തു ലോകത്തെ നീതിയിൽ വിധിപ്പാൻ രണ്ടാം പ്രാവശ്യം വരുവാനിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്നു നൽകപ്പെടേണ്ട അവസാന മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം വഹിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ദൂതന്മാർ, യോഹന്നാൻ അവന്റെ ആദ്യാഗമനത്തിന്നായി വഴി ഒരുക്കിയതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിന്നായി വഴി ഒരുക്കേണ്ടതാണ്. ഈ ഒരുക്കപ്രവൃത്തിയിൽ, ‘എല്ലാ താഴ്വരയും ഉയർത്തപ്പെടും; എല്ലാ മലയും കുന്നും താഴ്ത്തപ്പെടും; വളഞ്ഞതു നേരെയാക്കപ്പെടും; കുഴിവാരങ്ങളും സമതലമാക്കപ്പെടും’; കാരണം ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെടാനിരിക്കുകയാണ്; വീണ്ടും ഒരിക്കൽ കൂടി ‘യഹോവയുടെ മഹത്വം വെളിപ്പെടും; സകല ജഡവും അതിനെ ഒരുമിച്ചു കാണും; യഹോവയുടെ വായ് അതു അരുളിച്ചെയ്തിരിക്കുന്നു.’” Southern Watchman, March 21, 1905.
എഫെസൂസ് “കാരണം” ആകുന്നു, സ്മിർന “ഫലം” ആകുന്നു. പെർഗമോസും ത്യാതീരും അതുപോലെ കാരണം-ഫലബന്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പെർഗമോസ് അന്യജാതി മതാചാരങ്ങളുമായി ക്രിസ്തുമതത്തെ സംയോജിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെ ദുഷിപ്പിച്ച സമരസത്തിന്റെ സഭയാണ്. ക്രിസ്തീയ സഭ വീണുപോയത്, അന്യജാതി മതത്തിന്റെ വിഗ്രഹാരാധന തന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ സഹവർത്തിത്വത്തോടെ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയും എന്ന അടിസ്ഥാനധാരണ അതു സ്വീകരിച്ചപ്പോഴായിരുന്നു. ചക്രവർത്തിയായ കോൺസ്റ്റന്റീൻ ആ സമരസചരിത്രത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; പാപ്പത്വം വെളിപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പായി യഥാർത്ഥ ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ മഹാപതനം ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു അവന്റെ പ്രവാചകപരമായ പങ്ക്.
ആരും യാതൊരു വിധത്തിലും നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കരുത്; കാരണം ആദ്യം വിശ്വാസത്യാഗം സംഭവിക്കയും നാശത്തിന്റെ പുത്രനായ പാപപുരുഷൻ വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്യാതെ ആ ദിവസം വരികയില്ല. അവൻ ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിലും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതിലും എല്ലാറ്റിനുമേൽ എതിർത്തുനിൽക്കുകയും തன்னை ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ ദൈവമായി ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഇരുന്നു താനേ ദൈവമെന്നു കാണിച്ചുകൊള്ളുന്നു. ഞാൻ ഇപ്പോഴും നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഈ കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞതു നിങ്ങൾ ഓർക്കുന്നില്ലയോ? അവൻ തന്റെ സമയത്ത് വെളിപ്പെടേണ്ടതിന്നു ഇപ്പോൾ എന്താണ് അവനെ തടയുന്നതെന്നു നിങ്ങൾ അറിയുന്നു. അധർമ്മത്തിന്റെ മർമ്മം ഇതിനകം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നവൻ വഴിയിൽനിന്നു നീക്കപ്പെടുവോളം തടഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അപ്പോൾ ആ ദുഷ്ടൻ വെളിപ്പെടും; അവനെ കർത്താവു തന്റെ വായിലെ ശ്വാസത്താൽ നശിപ്പിക്കുകയും തന്റെ വരവിന്റെ തേജസ്സുകൊണ്ടു ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്യും. 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:3–8.
പെർഗമോസ് സഭ “കാരണം” ആയിരുന്നു; ത്യാതിര “ഫലം” ആയിരുന്നു. പ്രവാചകനായ ദാനിയേൽ പലപ്പോഴും പൗരാണിക വിഗ്രഹാരാധന പാപ്പത്വത്തിന് വഴിമാറിയ ചരിത്രവും, പാപ്പത്വം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് ഉണ്ടായ വീഴ്ചയും അവതരിപ്പിക്കുന്നു; പൗലോസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആ വീഴ്ച ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്നു.
കിത്തീമിന്റെ കപ്പലുകൾ അവന്റെ നേരെ വരും; അതുകൊണ്ട് അവൻ ദുഃഖിതനായി മടങ്ങിപ്പോകും, വിശുദ്ധ നിയമത്തിനെതിരെ ക്രോധം പുലർത്തും; അവൻ അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യും; അവൻ വീണ്ടും മടങ്ങിവന്ന് വിശുദ്ധ നിയമം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരുമായി കൂട്ടുകൂടും. സൈന്യങ്ങൾ അവന്റെ പക്ഷത്ത് നിലകൊള്ളും; അവർ ശക്തിയുള്ള വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ അശുദ്ധമാക്കും; നിത്യയാഗം നീക്കിക്കളയും; ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛവസ്തുവിനെ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യും. ദാനീയേൽ 11:30–31.
പാപ്പാധികാരം ചരിത്രത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടതിനു മുമ്പ് വീണുപോയ സമവായത്തിന്റെ സഭയെ ദാനിയേൽ “വിശുദ്ധ നിയമം” ഉപേക്ഷിച്ചവരായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവർ നിയമം ഉപേക്ഷിച്ചതിന് ശേഷം, ദാനിയേൽ “പാഴാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛവസ്തു” എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പാപ്പാധികാരം ഭൂമിയുടെ സിംഹാസനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവൾ ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ, സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അവയെ തിരിച്ചറിയുന്നു: “ദാനിയേലിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പ്രവചനം അതിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ നിവൃത്തിയിലേക്ക് ഏകദേശം എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.” അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളാണ് ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ അന്തിമ നിവൃത്തി; ആ അന്തിമ വാക്യങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രം ദാനിയേൽ 11:30–36 മുഖാന്തരം മുൻകൂറായി മാതൃകപ്പെടുത്തിയിരുന്നതാണെന്നും, അത് പെർഗാമൊസും തുയഥീരയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രപരമായ “കാരണം-ഫലം” ബന്ധത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതാണെന്നും അവൾ ഉപദേശിക്കുന്നു.
“നമുക്കു നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ സമയം ഇല്ല. കലഹഭരിതമായ കാലങ്ങൾ നമ്മുടെ മുമ്പിലുണ്ട്. ലോകം യുദ്ധത്തിന്റെ ആത്മാവിനാൽ ഉണർന്നു ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രവചനങ്ങളിൽ പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കഷ്ടകാലദൃശ്യങ്ങൾ ഉടൻ സംഭവിക്കും. ദാനിയേൽ ഗ്രന്ഥത്തിലെ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലുള്ള പ്രവചനം ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണ നിവൃത്തിയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി സംഭവിച്ച ചരിത്രത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടും.”
“മുപ്പതാം വാക്യത്തിൽ ‘മുപ്പതാം വാക്യം മുതൽ മുപ്പത്താറാം വാക്യം വരെ ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു’ എന്നു പറയപ്പെടുന്ന ഒരു ശക്തിയെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നു.”
“ഈ വാക്കുകളിൽ വിവരണപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നവയോടു സമാനമായ ദൃശ്യങ്ങൾ സംഭവിക്കും.” Manuscript Releases, number 13, 394.
പെർഗാമൊസിനും തുയതിരയ്ക്കും തമ്മിലുള്ള കാരണം-ഫലബന്ധവും, എഫെസൊസിനും സ്മിർണയ്ക്കും തമ്മിലുള്ള കാരണം-ഫലബന്ധവും “അവസാന നാളുകളിൽ” വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ, പെർഗാമൊസ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, വിഗ്രഹാരാധനയോട് ഒത്തുതീർപ്പ് ചെയ്യും (വിഗ്രഹാരാധനയുടെ പ്രധാന അടയാളം സൂര്യാരാധനയാണ്), അവർ വിശ്വാസത്യാഗത്തിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ പാപപുരുഷൻ വീണ്ടും പ്രവചനപരമായി വെളിപ്പെടുന്നതിനുള്ള വഴി ഒരുക്കപ്പെടുന്നു. വിശ്വാസത്യാഗവും പാപ്പത്വത്തെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തുന്നതും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതേ സമയം ദൈവം എഫെസൊസ് പ്രതിരൂപമാക്കുന്ന ഒരു സഭയെ ഉയർത്തി, ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും സന്ദേശം ലോകത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകുവാൻ ഒരുക്കും; സ്മിർണ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പീഡനവും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടും.
വെളിപ്പാടിന്റെ ആദ്യ നാലു മുദ്രകൾ, ആദ്യ നാലു സഭകൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സത്യത്തിന്റെ ആന്തരിക രേഖയ്ക്കു സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന സത്യത്തിന്റെ ഒരു ബാഹ്യ രേഖയാണ് എന്ന സത്യം നാം പരിഗണിച്ചതിന് ശേഷം, അവസാനത്തെ മൂന്നു സഭകളെ ഞാൻ അഭിസംബോധന ചെയ്യും. ഇതിനകം സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, ഉറിയാ സ്മിത്ത് ഇതിനെ ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു:
“ഏഴ് സഭകൾ സഭയുടെ അന്തർചരിത്രത്തെ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഏഴ് മുദ്രകൾ അതിന്റെ ബാഹ്യചരിത്രത്തിലെ മഹത്തായ സംഭവങ്ങളെ ദൃശ്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരുന്നു.” — Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
ആദ്യത്തെ നാല് സഭകൾ “കാരണവും ഫലവും” എന്ന രണ്ട് ബന്ധങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്നും അവ “അവസാന നാളുകളിൽ” വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും നാം കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ പയനിയർമാരെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയെങ്കിലും, അതിനുമുപരി ദൈവവചനത്തിന്റെ അധികാരത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, സഭയുടെ ആ നാല് ആന്തരിക ചരിത്രങ്ങൾക്ക് ആദ്യത്തെ നാല് മുദ്രകൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു സമാന്തര ബാഹ്യചരിത്രവും ഉണ്ടായിരിക്കണം. ആദ്യവും രണ്ടാമത്തെയും മുദ്രകൾ എഫെസൊസിന്റെയും സ്മിർണ്ണയുടെയും അതേ സവിശേഷതകളെ പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ ക്രിസ്തീയതയെ ലോകത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്ന പ്രവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കാൻ ഒരു വെള്ളക്കുതിരയെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. അത് സഭയുടെ ബാഹ്യപ്രവൃത്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തെ മുദ്ര ചുവന്ന കുതിരയാൽ സ്മിർണ്ണയുടെ രക്തസ്നാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
കുഞ്ഞാടു മുദ്രകളിൽ ഒന്നുതുറന്നപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടു; അപ്പോൾ ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ ശബ്ദംപോലെ നാല് ജീവികളിൽ ഒരുവൻ: വരികയും കാണുകയും ചെയ്ക എന്നു പറയുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു. ഞാൻ നോക്കി; ഇതാ, ഒരു വെള്ളക്കുതിര; അതിന്മേൽ ഇരുന്നവന്നു ഒരു വില്ലുണ്ടായിരുന്നു; അവന്നു ഒരു കിരീടം കൊടുക്കപ്പെട്ടു; അവൻ ജയിച്ചുകൊണ്ടും ജയിപ്പാൻ തന്നെയും പുറപ്പെട്ടു. അവൻ രണ്ടാം മുദ്ര തുറന്നപ്പോൾ, രണ്ടാം ജീവി: വരികയും കാണുകയും ചെയ്ക എന്നു പറയുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു. അപ്പോൾ മറ്റൊരു കുതിര പുറപ്പെട്ടു; അതു ചുവപ്പായിരുന്നു; അതിന്മേൽ ഇരുന്നവന്നു ഭൂമിയിൽനിന്നു സമാധാനം നീക്കിക്കളവാനും മനുഷ്യർ പരസ്പരം കൊന്നുകളയേണ്ടതിന്നും അധികാരം കൊടുക്കപ്പെട്ടു; അവന്നു ഒരു വലിയ വാൾ കൊടുക്കപ്പെട്ടു. വെളിപ്പാട് 6:1–4.
വെളിപ്പാടിന്റെ ആദ്യ നാല് മുദ്രകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട നാല് കുതിരകളെ നേരിട്ട് തിരിച്ചറിയുന്ന കുറച്ച് ഭാഗങ്ങൾ സെഖര്യാവിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവയിൽ ഒന്നായ പത്താം അധ്യായത്തിലെ ഒരു ഭാഗത്തിൽ, അന്തിമമഴ പെയ്യിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ “ഭവനം” ആയിരിക്കുന്ന “യൂദയുടെ ആട്ടിൻകൂട്ടം” “യുദ്ധത്തിൽ അവന്റെ മനോഹരമായ കുതിര” ആക്കപ്പെടുമെന്നു സെഖര്യാവ് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
പിന്നീടുള്ള മഴയുടെ സമയത്ത് യഹോവയോടു മഴ ചോദിപ്പിൻ; അപ്പോൾ യഹോവ മിന്നുന്ന മേഘങ്ങളെ ഉണ്ടാക്കി, വയലിലെ ഓരോരുത്തർക്കും മഴവെള്ളത്തിന്റെ ധാരകൾ, അഥവാ പുല്ല്, നൽകും. വിഗ്രഹങ്ങൾ വ്യർത്ഥമായതു പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു; പ്രശ്നം പറയുന്നവർ അസത്യം കണ്ടിരിക്കുന്നു; അവർ കള്ളസ്വപ്നങ്ങൾ പറഞ്ഞ് വ്യർത്ഥമായി ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടു അവർ ആടുകളെപ്പോലെ തങ്ങളുടെ വഴിക്കു പോയി; ഇടയൻ ഇല്ലായ്കകൊണ്ടു അവർ കഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇടയന്മാരുടെ നേരെ എന്റെ കോപം ജ്വലിച്ചു, കോലാട്ടുകൊറ്റന്മാരെ ഞാൻ ശിക്ഷിച്ചു; സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവ തന്റെ ആട്ടിൻകൂട്ടമായ യെഹൂദാഗൃഹത്തെ സന്ദർശിച്ചു, അവരെ യുദ്ധത്തിലെ തന്റെ ഭംഗിയുള്ള കുതിരപോലെ ആക്കിയിരിക്കുന്നു. സെഖര്യാവ് 10:1–3.
പെന്തെക്കൊസ്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ച ഇപ്പോൾ പെയ്യുന്ന അവസാനമഴയുടെ പ്രതിരൂപമാണെന്ന് എലൻ വൈറ്റ് ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നു. പെന്തെക്കൊസ്തിൽ ലോകത്തിനുവേണ്ടി നിർവഹിക്കപ്പെട്ട പ്രവൃത്തി എഫെസൊസ് സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; എഫെസൊസ്, സ്മൂർണയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പീഡനത്തിന് കാരണമാകുന്നു; അതിനെ യോഹന്നാൻ രണ്ടാമത്തെ മുദ്രയിലെ “ചുവന്ന കുതിര”യായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ രണ്ടു മുദ്രകളും ആദ്യത്തെ രണ്ടു സഭകളോടു സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവ അവസാനമഴ പകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന “അന്ത്യകാലത്തെ” ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുന്നു.
പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവും മൂന്നാം മുദ്രയുടെ അവസാനവും നാലാം മുദ്രയുടെ ആരംഭവും ഒരുപോലെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നു; അങ്ങനെ അവയെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു (കാരണംയും ഫലവും) എന്നും, അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അവൾ തന്റെ കാലത്തു നിലവിലുണ്ടായിരുന്നതായും “അവസാന നാളുകളിൽ” നിലവിലുണ്ടായിരിക്കുന്നതായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.
“വെളിപ്പാട് 6:6–8-ൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട അതേ ആത്മാവാണ് ഇന്ന് കാണപ്പെടുന്നത്. ചരിത്രം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഉണ്ടായിരുന്നതു വീണ്ടും ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന്.” Manuscript Releases, volume 9, 7.
സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെ വ്യക്തിപരമായ ചരിത്രത്തിൽ (1898-ൽ രേഖപ്പെടുത്തിയതിൽ), പാപ്പാസം വീണ്ടും സിംഹാസനാരൂഢമാകുന്നതിനുള്ള വഴി ഒരുക്കുന്ന ഇളവുപാട് എന്ന ആത്മാവ് ഇതിനകം സജീവവും ശക്തവുമായിരുന്നതായിരുന്നു; കാരണം 1844-ലെ വസന്തത്തിൽ ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ചതോടുകൂടെ ആരംഭിച്ച പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ പതനം, ഇതിനകം തന്നെ (1863-ൽ) പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് അഡ്വെന്റിസം എന്ന കൊമ്പിന്മേൽ അതിക്രമിച്ച് കടന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
മൂന്നാം മുദ്രയിൽ പെർഗമൊസിന്റെ വഴങ്ങിച്ചേരൽ ഒരു “ജോഡി” തുലാസുകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അളക്കുന്നതിനുള്ള രണ്ട് തുലാസുകൾ വഞ്ചനാപരമായ അളവെടുപ്പിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മൂന്നാം മുദ്ര നാലാം മുദ്രയിലേക്കു നയിക്കുന്നു; അത് “മരണം” എന്നതിന്റേ “വിളറിയ കുതിര”യാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളിൽ പാപ്പത്വം ലക്ഷക്കണക്കിനു മനുഷ്യരെ കൊന്നൊടുക്കിയതിനെ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പാപ്പത്വത്തിന്റെ വിളറിയ കുതിരയെ പിന്തുടരുന്നത് “നരകമാണ്.” മൂന്നാംയും നാലാംയും മുദ്രകളുടെ ചരിത്രം പെർഗമൊസിന്റെയും ത്യാതിരയുടെയും സഭാചരിത്രങ്ങളോടു സമാന്തരമാണ്. കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ വഴങ്ങിച്ചേരൽ ക്രമാനുഗതമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു; അതിനാൽ, “അനീതിയുടെ മർമ്മം ഇപ്പോഴേ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു” എന്നു പൗലൊസ് പറഞ്ഞ കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ തന്നേ, വഴങ്ങിച്ചേരലിന്റെ ആത്മാവ് സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെ വ്യക്തിപരമായ ചരിത്രത്തിലും ഇതിനകം സജീവമായിരുന്നു. പാപ്പത്വത്തിന്റെ രാജാസനാരോഹണത്തിന് മുമ്പ് സംഭവിക്കുന്ന വിശ്വാസഭ്രംശം എപ്പോഴും ക്രമാനുഗതമായ ഒരു ചരിത്രമാണ്; കൂടാതെ “ആ ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഉണ്ടായിരുന്നതു വീണ്ടും ഉണ്ടാകും.”
നാല് ജീവികളുടെ നടുവിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു: ഒരു ദിനാറിനു ഒരു അളവ് ഗോതമ്പും, ഒരു ദിനാറിനു മൂന്ന് അളവ് യവവും; എണ്ണയെയും വീഞ്ഞിനെയും ഹാനി ചെയ്യരുതു. അവൻ നാലാമത്തെ മുദ്ര തുറന്നപ്പോൾ, നാലാമത്തെ ജീവിയുടെ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു: വന്നു നോക്കുക. ഞാൻ നോക്കി; ഇതാ, മങ്ങിയ നിറമുള്ള ഒരു കുതിര; അതിന്മേൽ ഇരുന്നവന്റെ പേര് മരണം; പാതാളം അവനെ പിന്തുടർന്നു. വാളുകൊണ്ടും ക്ഷാമംകൊണ്ടും മരണത്താലും ഭൂമിയിലെ മൃഗങ്ങളാലും കൊല്ലുവാൻ, ഭൂമിയുടെ നാലിലൊന്നിന്മേൽ അവർക്കു അധികാരം കൊടുക്കപ്പെട്ടു. വെളിപ്പാട് 6:6–8.
ഏഴ് സഭകളിലും ഏഴ് മുദ്രകളിലും ജെയിംസ് വൈറ്റ് മറ്റൊരു പ്രവചനാത്മക അസാധാരണത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആദ്യത്തെ നാല് സഭകളും അവസാനത്തെ മൂന്ന് സഭകളും തമ്മിൽ ഉദ്ദേശ്യപൂർവമായ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു; തുടർന്ന്, ആദ്യത്തെ നാല് മുദ്രകളിലും അവസാനത്തെ മൂന്ന് മുദ്രകളിലും ഇതേ പ്രതിഭാസം തന്നെയും അദ്ദേഹം വീണ്ടും തിരിച്ചറിയുന്നു.
“സഭകളെയും, മുദ്രകളെയും, മൃഗങ്ങളെയോ ജീവനുള്ള സത്തകളെയോ, അവ ഒരേ കാലഘട്ടങ്ങളെ ആവരണം ചെയ്യുന്നതായി തമ്മിൽ താരതമ്യപ്പെടുത്താവുന്നത്ര വരെ, നാം ഇപ്പോൾ പിന്തുടർന്ന് വന്നു. മുദ്രകൾ ഏഴാണ്; എന്നാൽ മൃഗങ്ങൾ നാലേ ഉള്ളൂ. ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതായ മറ്റൊരു കാര്യവും ഉണ്ട്: ഒന്നാം, രണ്ടാം, മൂന്നാം, നാലാം മുദ്രകൾ തുറക്കുമ്പോൾ, ഒന്നാം, രണ്ടാം, മൂന്നാം, നാലാം മൃഗങ്ങൾ ‘വന്നു നോക്കുക’ എന്നു പറയുന്നതു കേൾക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ അഞ്ചാം, ആറാം, ഏഴാം മുദ്രകൾ തുറക്കുമ്പോൾ, അത്തരമൊരു ശബ്ദം കേൾക്കപ്പെടുന്നില്ല. അതുപോലെ തന്നേ, അവസാനത്തെ മൂന്ന് സഭകളും അവസാനത്തെ മൂന്ന് മുദ്രകളും, ആദ്യത്തെ നാല് സഭകളും ആദ്യത്തെ നാല് മുദ്രകളും ചെയ്യുന്നപോലെ, ഒരേ കാലഘട്ടങ്ങളെ ആവരണം ചെയ്യുന്നതായി തമ്മിൽ യോജിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ, നാം കാണിച്ചുതന്നതുപോലെ, സഭകളും മുദ്രകളും മൃഗങ്ങളും ഏകദേശം 1800 വർഷത്തോളം ഒരേ കാലഘട്ടങ്ങളെ ആവരണം ചെയ്യുന്നതായി തമ്മിൽ യോജിക്കുന്നു; ഇപ്പോഴുള്ള സമയത്തിൽനിന്ന് അരനൂറ്റാണ്ടിൽ അല്പം കൂടുതലുള്ള കാലഘട്ടം വരെ അതു എത്തിച്ചേരുന്നു.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.
അതേ മാതൃക കാഹളങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന സത്യത്തെ ജെയിംസ് വൈറ്റ് ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല; എങ്കിലും അത് അങ്ങനെ തന്നെയുണ്ട്. ആദ്യ നാലു കാഹളങ്ങൾ കാഹളങ്ങളാണ്; എന്നാൽ അവസാനത്തെ മൂന്ന് കാഹളങ്ങൾ മൂന്ന് അയ്യോകളാണ്. ആദ്യ നാലു കാഹളങ്ങൾ ക്രി.വ. 321-ൽ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ ഞായറാഴ്ചാനിയമം മൂലം ജാതീയ റോമിന് മേലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; മൂന്ന് കാഹള-അയ്യോകൾ ഇസ്ലാമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യ രണ്ട് കാഹള-അയ്യോകൾ ക്രി.വ. 538-ൽ പാപ്പീയ റோம் പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിനെതിരായ ന്യായവിധികളായിരുന്നു; മൂന്നാമത്തെ കാഹള-അയ്യോ അതീവ അടുത്ത ഭാവിയിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമ പ്രതിസന്ധിക്കായുള്ളതാണ്.
മില്ലറൈറ്റ് കാലഘട്ടത്തിലെ സമകാലീനമായ മൂന്നു സഭകളെ വിവരിക്കുന്നതിനായി, അവസാനത്തെ മൂന്നു സഭകളെ ഏക പ്രതീകമായി കാണുന്ന പയനിയർ ധാരണയെ ജോസഫ് ബേറ്റ്സ് പ്രയോഗിക്കുന്നു. ആ ഭാഗത്തിലെ മുഴുവൻ ഊന്നലും ബേറ്റ്സാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്.
“‘സകലദേശത്തും, യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നതിങ്ങനെ: അതിലെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങൾ മുറിച്ചുകളയപ്പെടുകയും നശിച്ചുപോകുകയും ചെയ്യും; എന്നാൽ മൂന്നാം ഭാഗം അതിൽ ശേഷിച്ചിരിക്കുമെന്ന്. ദൈവം താൻ ആ മൂന്നാം ഭാഗത്തെ അഗ്നിയിലൂടെ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോയി അവരെ ശുദ്ധീകരിക്കുമെന്നു പറയുന്നു. അവർ അവനെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കും, അവൻ അവർക്കു മറുപടി അരുളിച്ചെയ്യും. അവൻ പറയും: ‘ഇവർ എന്റെ ജനമാകുന്നു’; അവർ പറയും: യഹോവ എന്റെ ദൈവമാകുന്നു.’ ഒന്നാം ഭാഗം, സർദീസ്, നാമമാത്ര സഭ അഥവാ ബാബിലോൻ. രണ്ടാം ഭാഗം, ലവോദിക്യ, നാമമാത്ര അഡ്വെന്റിസ്റ്റ്. മൂന്നാം ഭാഗം, ഫിലദെൽഫിയ, ഭൂമിയിലെ ദൈവത്തിന്റെ ഏക സത്യസഭ; കാരണം അവർ ദൈവത്തിന്റെ നഗരത്തിലേക്കു രൂപാന്തരപ്പെടുവാൻ ഇരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് 3:12; എബ്രായർ 12:22–24. യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ, സോദോം ഗൊമോരയിൽനിന്നു ഔടിപ്പോകുന്നതുപോലെ ലവോദിക്യരിൽനിന്നു ഔടിപ്പോകുവാൻ ഞാൻ നിങ്ങളെ വീണ്ടും ആഹ്വാനിക്കുന്നു. അവരുടെ ഉപദേശങ്ങൾ വ്യാജവും വഞ്ചകവും ആകുന്നു; അവ പൂർണ്ണനാശത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു. മരണം! മരണം!!* നിത്യ മരണം!!! അവരുടെ പാതയിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ലോത്തിന്റെ ഭാര്യയെ ഓർക്കുവിൻ.” ജോസഫ് ബേറ്റ്സ്, റിവ്യൂ ആൻഡ് ഹെറാൾഡ്, വാള്യം 1, നവംബർ 1850.
മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ സാർദിസ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു പേർ ഉണ്ടായിരുന്ന സഭയായിരുന്നു; എന്നാൽ അത് മരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
സാർദീസിലെ സഭയുടെ ദൂതന്നു എഴുതുക; ദൈവത്തിന്റെ ഏഴ് ആത്മാക്കളെയും ഏഴ് നക്ഷത്രങ്ങളെയും കൈവശമുള്ളവൻ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നിന്റെ പ്രവൃത്തികളെ ഞാൻ അറിയുന്നു; നീ ജീവനുള്ളവൻ എന്നു പേർ ഉള്ളവനാകുന്നു, എന്നാൽ മരിച്ചവനാകുന്നു. വെളിപ്പാട് 3:1.
ദൈവജനത്തിന് എപ്പോഴും ഒരു നാമമുണ്ട്. എഫെസൊസ് മുതൽ പെർഗമൊസ് വരെയുള്ള ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിൽ ആ നാമം ക്രിസ്ത്യൻ ആയിരുന്നു. പാപ്പാധിപത്യ ഭരണകാലത്ത് ആ നാമം മരുഭൂമിയിലെ സഭ ആയിരുന്നു. പ്രഭാതനക്ഷത്രമായ ജോൺ വൈക്ക്ലിഫിന്റെ അവതരണകാലം മുതൽ ആ നാമം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ആയിരുന്നു. അന്ത്യകാലത്ത്, 1798-ഓടെ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ഇതിനകം തന്നെ റോമൻ കൂട്ടായ്മയിലേക്കുള്ള തങ്ങളുടെ മടങ്ങിവരവ് ആരംഭിച്ചിരുന്നു. അന്നപ്പോൾ ആവശ്യമായിരുന്നത്, അവർ അവകാശപ്പെട്ടിരുന്ന നാമം ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവർ ഇനി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട സഭയല്ലെന്ന സത്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു പരീക്ഷ മാത്രമായിരുന്നു. 1844-ലെ വസന്തകാലത്ത്, അവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ നിയമനാമം വഹിച്ചിരുന്ന സഭ ഇനി തങ്ങളല്ലെന്നതു വെളിപ്പെടുത്തുന്ന പരീക്ഷയിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. എലീയാവിന്റെ കഥ ഈ സത്യത്തിന്റെ അത്യന്തം വിശദമായ രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു. അവർ തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പ്രകടമാക്കിയപ്പോൾ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാരായിത്തീർന്നുവെന്ന് അവർ തെളിയിച്ചുവെന്ന കാര്യം മില്ലറൈറ്റുകൾക്ക് ആദ്യത്തിൽ തിരിച്ചറിയുന്നത് പ്രയാസകരമായിരുന്നു. എന്നാൽ മില്ലറൈറ്റുകൾ ഒടുവിൽ അതുതന്നെ ചെയ്തു; രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി ആ വീണുപോയ സഭകളിൽ നിന്നു ആത്മാക്കളെ പുറത്തേക്കു വിളിച്ചുതുടങ്ങി. തുടർന്ന്, മില്ലറൈറ്റുകൾ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം സ്വഭാവം പ്രകടമാക്കുവാൻ ഇടയാക്കുന്ന ഒരു പരിശോധനാപ്രക്രിയ ഉണ്ടായി. അവർ ഫിലദെൽഫ്യക്കാരായിരുന്നോ, ലവൊദിക്യക്കാരായിരുന്നോ?
ഫിലഡെൽഫ്യാക്കാർ ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിച്ച് അതിവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ വിസമ്മതിച്ച മില്ലറൈറ്റുകൾ ലാവൊദിക്ക്യരുടെ സ്വഭാവം പ്രകടമാക്കി. അതുകൊണ്ട്, അതേ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിൽ സമകാലീനരായ മൂന്ന് സഭകളായി അവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ബേറ്റ്സിന്റെ നിർണ്ണയത്തിന്റെ തർക്കശാസ്ത്രം നാം കാണുന്നു. ആ ചരിത്രം പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയുടെ പ്രവചനാത്മക ഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ നിവൃത്തിയായി; ആ ഉപമ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നേ നിവൃത്തിയായി കഴിഞ്ഞതും വീണ്ടും നിവൃത്തിയാകുന്നതുമാണെന്ന് പ്രചോദനം നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു.
“മത്തായി 25-ലെ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയും അഡ്വന്റിസ്റ്റ് ജനങ്ങളുടെ അനുഭവത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.” — The Great Controversy, 393.
“പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലേക്കാണ് എന്നെ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നത്; അവരിൽ അഞ്ചുപേർ ബുദ്ധിമതികളായിരുന്നു, അഞ്ചുപേർ മൂഢരുമായിരുന്നു. ഈ ഉപമ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്, നിറവേറുകയും ചെയ്യും; കാരണം ഇതിന് ഈ കാലത്തേക്കുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പ്രയോഗമുണ്ട്; മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം പോലെ, ഇത് നിറവേറ്റപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്, കാലാവസാനം വരെ ഇപ്പോഴത്തെ സത്യമായി നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യും.” Review and Herald, August 19, 1890.
അവസാനത്തെ മൂന്ന് സഭകൾ സാർദ്ദിസ് എന്ന നിലയിൽ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് പുറത്തുള്ളവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പ്രസ്ഥാനത്തിനുള്ളിലുള്ളവർ ഫിലദെൽഫ്യയെയോ ലാവൊദികെയയെയോ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മൂന്ന് സഭകൾ വെളിപ്പാട് മൂന്നാം അദ്ധ്യായത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ആദ്യ നാല് സഭകൾ രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ട്, സഹോദരി വൈറ്റ് വെളിപ്പാട് മൂന്നാം അദ്ധ്യായത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ പരാമർശിക്കുമ്പോൾ, ജോസഫ് ബേറ്റ്സ് ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയിച്ച അതേ സഭകളെയാണ് അവർ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്.
“അയ്യോ, എത്ര അത്ഭുതകരമായ ഒരു വിവരണം! ഈ ഭയാനകമായ അവസ്ഥയിൽ എത്രയോ പേർ ഉണ്ടാകുന്നു. ഓരോ ശുശ്രൂഷകനോടും ഞാൻ ആത്മാർത്ഥമായി അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു: വെളിപ്പാടിന്റെ മൂന്നാം അധ്യായം ശ്രദ്ധാപൂർവം പഠിക്കേണ്ടതിന്നു; കാരണം അതിൽ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ അവസ്ഥ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ അധ്യായത്തിലെ ഓരോ വാക്യവും സൂക്ഷ്മമായി പഠിക്കൂ; കാരണം ഈ വചനങ്ങളിലൂടെ യേശു നിങ്ങളോടു സംസാരിക്കുന്നു.” Manuscript Releases, volume 18, 193.
മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ സമകാലീനമായ മൂന്ന് സഭകൾ അഡ്വന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. ജോസഫ് ബേറ്റ്സ് മില്ലറൈറ്റ് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഗതിശാസ്ത്രങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ലക്ഷ്യശ്രോതാക്കൾ ആയിരുന്ന ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാരായി സാർദിസിനെ അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിച്ച് അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു പോയിരുന്ന ചെറിയ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിനും പരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു നീങ്ങാൻ വിസമ്മതിച്ചവർക്കും ഇടയിലുള്ള പോരാട്ടത്തെയാണ് അദ്ദേഹം അഭിസംബോധന ചെയ്തിരുന്നത്. ലവൊദിക്യർ കൈവശപ്പെടുത്തിയിരുന്ന അന്ധകാരത്തിൽനിന്ന് അവരെ വിളിച്ചിറക്കുവാൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചു; അവരുടെ ലവൊദിക്യാന്ധതയുടെ കുറഞ്ഞത് ഒരു ഭാഗമെങ്കിലും വില്ല്യം മില്ലർ ലവൊദിക്യ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു നേതൃസ്ഥാനമേറ്റിരുന്നതിനാലായിരുന്നു. ഫിലദെൽഫ്യയോടുള്ള സന്ദേശത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അതേ പോരാട്ടം തന്നെയാണ് ഇത്.
ഇതാ, തങ്ങൾ യെഹൂദന്മാരാണെന്ന് പറയും, എങ്കിലും അങ്ങനെയല്ല, ഭോഷ്കം പറയുന്ന സാത്താന്റെ സഭയിൽപ്പെട്ടവരെ ഞാൻ വരുത്തി നിന്റെ കാൽക്കൽ വീണു നമസ്കരിക്കുമാറും, ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു അവർ അറിയുമാറും ചെയ്യും. വെളിപ്പാട് 3:9.
മഹാ നിരാശയിൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ, ഒരു മതപരമായ പ്രതിസന്ധി എല്ലായ്പ്പോഴും രണ്ടു വിഭാഗം ആരാധകരെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ മേലങ്കി സാർദിസിൽ നിന്നു ഇപ്പോഴേ എടുത്തുകളഞ്ഞിരുന്നു; കാരണം അവർ വീണ്ടും റോമിലേക്കു മടങ്ങി, ഔദ്യോഗികമായി റോമിന്റെ പുത്രിയായി മാറിയിരുന്നു. ആ മേലങ്കി തുടർന്ന് മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം കൈവശപ്പെടുത്തി; എങ്കിലും ഉടൻതന്നെ ഒരു പരീക്ഷണം തങ്ങളേ “ചെറിയ ആട്ടിൻകൂട്ടം” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്ന രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളെ ഉത്പാദിപ്പിക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു യഥാർത്ഥ ആട്ടിൻകൂട്ടവും ഒരു കള്ള ആട്ടിൻകൂട്ടവും. അതിപരിശുദ്ധ സ്ഥലത്തേക്കു ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിച്ച ചെറിയ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ ബേറ്റ്സ് പ്രതിനിധീകരിച്ചു. തന്റെ പോരാട്ടം ചെറിയ ആട്ടിൻകൂട്ടമാണെന്നു പ്രസ്താവിച്ച ലൗദിക്യക്കാരോടായിരുന്നു. ഒരു ഫിലദെൽഫ്യക്കാരനായ നിലയിൽ, ബേറ്റ്സിന്റെ പോരാട്ടം സാത്താന്റെ പള്ളിയോടായിരുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ജനമെന്നു അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും അവർ കള്ളം പറയുകയും യെഹൂദന്മാർ അല്ലാതിരിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു സമൂഹം.
അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ ഈ ഉപമ അന്തിമമായി നിറവേറുമ്പോൾ, കാലാവസാനത്തിൽ 1989-ൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ട ഒരു തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട നിയമജനമുണ്ടാകും; അതുപോലെതന്നെ, ആ പ്രവചനചരിത്രത്തിൽ കാലാവസാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനസമയത്ത് യഹൂദ്യ നേത്യത്വം അവഗണിക്കപ്പെട്ടു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രം യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള വിജയപ്രവേശനത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, മില്ലറൈറ്റ് കാലഘട്ടത്തിലെ മദ്ധ്യരാത്രി നിലവിളിയുടെ ചരിത്രം അതിലൂടെ മാതൃകയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പ്രചോദനം, ക്രൂശിന്റെ വഴിത്തിരിവിനെ 1844-ലെ മഹാനിരാശയോടു വീണ്ടും വീണ്ടും സമാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു. യൂദാസ്, ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ലയോദിക്യക്കാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അപ്പൊസ്തലന്മാർ ഫിലദെൽഫ്യക്കാരായിരുന്നു. ക്രൂശിനുശേഷം മൂന്നര വർഷത്തേക്ക്, ബേറ്റ്സ് മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഫിലദെൽഫ്യക്കാർ, ശിഷ്യനായ യൂദാ ഇസ്കരിയോത്ത് മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട വീണുപോയ സഭയിൽനിന്ന് ലയോദിക്യക്കാരെ പുറത്തേക്കു വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരുവാൻ ശ്രമിച്ചു.
1989-ൽ മുൻകാലത്ത് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട നിയമജനമായിരുന്നവർ മുദ്രവിടൽ നീക്കപ്പെട്ട പ്രകാശത്തെ നിരസിക്കയും അവരെ മറികടക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. 2020 ജൂലൈ 18-ലെ ആദ്യ നിരാശ വന്നപ്പോൾ, മുൻപ് അതേ പ്രസ്ഥാനത്തിൽപ്പെട്ടവരായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നവരിൽ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ ആരംഭിച്ചു. എങ്കിലും ഒരു വർഗ്ഗം ലാവോഡിക്യരും മറ്റൊരു വർഗ്ഗം ഫിലദെൽഫ്യരും ആകുന്നു. യെഹൂദാസ് ക്രൂശിന് മുമ്പായി ക്രിസ്തുവിനെ വഞ്ചിക്കുവാൻ സൻഹെദ്രിനുമായി മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഉടമ്പടി ചെയ്തതുപോലെ, 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ശേഷമുള്ള ചരിത്രത്തിലെ ലാവോഡിക്യർ മാനസാന്തരപ്പെടുവാനുള്ള മൂന്നു അവസരങ്ങളിൽ പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കും. വേഗത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ, യെഹൂദാസ് ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ തൂങ്ങി മരിച്ചതുപോലെ തന്നെയുള്ള ഉറപ്പോടെ, ലാവോഡിക്യർ ഫിലദെൽഫ്യരിൽ നിന്ന് വേറിട്ടവരാണെന്ന് വെളിപ്പെടും. കളകൾ ഗോതമ്പിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കപ്പെടുന്നത് കൊയ്ത്തുകാലത്താണ്. നാം ആ കൊയ്ത്തുകാലത്തേക്കു അതിവേഗം സമീപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഈ സത്യങ്ങൾ നമ്മിൽ വെളിപ്പെടുകയും അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നത്, ‘സത്യം’ അനാവരണം ചെയ്യുകയും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏക ബൈബിള്-ആശ്രിതമായ വ്യാഖ്യാനരീതി “ചരിത്രവാദം” ആണെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കാൻ സന്നദ്ധരാകുമ്പോഴും മാത്രമാണ്. യഥാർത്ഥ രീതിശാസ്ത്രം പ്രീറ്ററിസമോ, ഫ്യൂച്ചറിസമോ, ഡിസ്പെൻസേഷണലിസമോ, വോക്ക്-ഇസമോ, വ്യാകരണപരമോ ചരിത്രപരമോ ആയ പാണ്ഡിത്യമോ, അല്ലെങ്കിൽ സാത്താനിക വ്യാജരൂപങ്ങളുടെ അനേകം വകഭേദങ്ങളിലേതുമോ അല്ല. ജീൻ-ജാക്ക് റൂസ്സോ എന്ന പേരിലുള്ള പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു തത്ത്വചിന്തകനോടാണ് സാധാരണയായി ബന്ധപ്പെട്ടുകേൾക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്താവനയുള്ളത്; അത് പല രീതികളിൽ പുനരാവിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ ആശയസാരം ഇതാണ്: “തെറ്റിന് അനേകം വേരുകളുണ്ട്, എന്നാൽ സത്യത്തിന് ഒരു വേർ മാത്രമേയുള്ളൂ.” “സത്യം” ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു; വരണ്ട നിലത്തിൽനിന്നു പൊന്തിവരുന്ന ഒരു വേർപോലെ അവൻ ആകുന്നു.
“അതുപോലെ തന്നെയാണ് അവന്റെ കൃപയുടെ സമ്പത്തിന്റെ ഭണ്ഡാരമായ ബൈബിളിനോടും. ആകാശത്തോളം ഉയർന്നതും അനന്തതയെ ആവൃതമാക്കുന്നതുമായ അതിന്റെ സത്യങ്ങളുടെ മഹത്വം ഗ്രഹിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്നു. മനുഷ്യരിൽ ഭൂരിപക്ഷത്തിനും ക്രിസ്തു തന്നേ ‘ഉണങ്ങിയ നിലത്തിൽ നിന്നു മുളച്ചൊരു വേർപോലെ’ ആകുന്നു; അവനിൽ ‘അവനെ മോഹിക്കത്തക്ക സൗന്ദര്യം’ അവർ കാണുന്നില്ല. യെശയ്യാവു 53:2. യേശു മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ, മാനുഷികതയിൽ വെളിപ്പെട്ട ദൈവത്തിന്റെ വെളിപ്പാടായിരുന്ന അവനോടു ശാസ്ത്രിമാരും പരീശന്മാരും, ‘നീ ഒരു സമാര്യക്കാരനാകുന്നു; നിനക്കു ഭൂതം ഉണ്ടു’ എന്നു പറഞ്ഞു. യോഹന്നാൻ 8:48. പിതാവിന്റെ സ്നേഹം അവർക്കു വെളിപ്പെടുത്തുവാൻ വന്നവനെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരുപോലും തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിലെ സ്വാർത്ഥതയാൽ അത്ര അന്ധരായിരുന്നതിനാൽ മന്ദഗതിയിലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് യേശു മനുഷ്യരുടെ നടുവിൽ ഏകാന്തതയിൽ നടന്നത്. സ്വർഗത്തിൽ മാത്രമേ അവൻ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളൂ.” Thoughts from the Mount of Blessing, 25.
നാം ഇപ്പോൾ പങ്കുവെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ ചരിത്രമൊട്ടാകെ സത്യത്തിന്റെ വളർച്ച പുരോഗമനാത്മകമാണെന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടേണ്ടതാണ്; അതിലും പ്രധാനമായി, സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ബോധം ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടണം—ഒരു കാര്യത്തിന്റെ ആരംഭത്തോടു അതിന്റെ അവസാനം യേശു ഒരുമിപ്പിച്ചു തിരിച്ചറിയുന്ന അതേ പശ്ചാത്തലത്തിൽ.
നാലാമത്തെ സഭ ത്യാതീറ ആകുന്നു; അത് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യം എന്ന നിലയിൽ പാപ്പാധിപത്യം ഭരിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേ കാലഘട്ടത്തിലാണ് മരുഭൂമിയിലെ സഭ അടിമത്തത്തിൽ ആയിരുന്നത്. ആത്മീയ ഇസ്രായേൽ ആത്മീയ ബാബിലോണാൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷം അടിമത്തത്തിൽ ആക്കപ്പെട്ടത്, യഥാർത്ഥ ഇസ്രായേൽ യഥാർത്ഥ ബാബിലോണിൽ എഴുപതു വർഷം അടിമത്തത്തിൽ ആയിരുന്നതിലൂടെ മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു.
“ഇന്ന് ദൈവത്തിന്റെ സഭയ്ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ രക്ഷക്കായുള്ള ദൈവീയ പദ്ധതിയെ സമാപ്തിവരെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുവാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. അനേകം നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ദൈവജനങ്ങൾ അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളിൽ നിയന്ത്രണം അനുഭവിച്ചു. സുവിശേഷത്തെ അതിന്റെ നിർമലതയിൽ പ്രസംഗിക്കുന്നത് നിരോധിക്കപ്പെട്ടു; മനുഷ്യരുടെ കല്പനകൾ അവഗണിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടവർക്കു ഏറ്റവും കഠിനമായ ശിക്ഷകൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി, കർത്താവിന്റെ മഹത്തായ ധാർമ്മിക മുന്തിരിത്തോട്ടം ഏകദേശം പൂർണ്ണമായും ആളൊഴിഞ്ഞുകിടന്നു. ജനങ്ങൾ ദൈവവചനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽനിന്ന് വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടു. തെറ്റിന്റെയും അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെയും ഇരுள் സത്യമായ മതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിനെ മായ്ചുകളയുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. അപ്രതിഹതമായ ഈ ദീർഘകാല പീഡനത്തിന്റെ കാലയളവിൽ ഭൂമിയിലെ ദൈവസഭ യാഥാർഥ്യത്തിൽ തടവിലായിരുന്നതുപോലെ തന്നേ, പ്രവാസകാലത്ത് ബാബിലോണിൽ തടവിലാക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു യിസ്രായേൽമക്കൾ.” Prophets and Kings, 714.
ബാബേലിൽ ഉണ്ടായ എഴുപതു വർഷത്തെ ബദ്ധവാസം തുയഥീറാ സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. തുയഥീറാ സഭ, പെർഗമൊസ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കാരണത്താൽ ഉത്പാദിതമായ ഫലമാണ്. വിഗ്രഹാരാധനയെ ക്രിസ്തീയതയുമായി കൂട്ടിച്ചേർത്ത ചക്രവർത്തിയായ കോൺസ്റ്റന്റീനാൽ പെർഗമൊസ് പ്രതീകീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവന്റെ വിഗ്രഹാരാധനയുടെ പ്രതീകം സൂര്യാരാധനയായിരുന്നു. പ്രാചീന ഇസ്രായേൽ തുയഥീറായുടെ എഴുപതു വർഷങ്ങളിലേക്കു ബദ്ധവാസത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടതിന്റെ ബൈബിളിലെ കാരണം, അവരുടെ രാജാക്കന്മാർ ദൈവവചനത്തിനെതിരെ നേരിട്ടുള്ള കലാപത്തിൽ, തങ്ങളോടു ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന വിഗ്രഹാരാധക ജാതികളുമായി ബന്ധങ്ങളും സഖ്യങ്ങളും സ്ഥാപിച്ചതായിരുന്നു. ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ജാതികളുമായി കലരരുതെന്ന് ദൈവം ഇസ്രായേലിനെ ആവർത്തിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. പ്രാചീന ഇസ്രായേൽ നേരെ സംരക്ഷിച്ചു സൂക്ഷിക്കേണ്ട നിക്ഷേപമായി ഏല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായ ദശപ്രമാണങ്ങൾ തന്നെയാണ് വിഗ്രഹങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നതു കർശനമായി നിരോധിക്കുന്നത്. കർത്താവ് ഹോരേബിലെ ഗുഹയിൽ മോശെയുടെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോയി തന്റെ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, നാം സൂചിപ്പിക്കുന്ന അതേ മുന്നറിയിപ്പ് അവൻ രണ്ടു പ്രാവശ്യം ഉൾപ്പെടുത്തി.
അവൻ അരുളിച്ചെയ്തതു: ഇതാ, ഞാൻ ഒരു നിയമം ചെയ്യുന്നു; നിന്റെ സകല ജനത്തിൻ മുമ്പാകെ ഞാൻ അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കും; അത്തരം അത്ഭുതങ്ങൾ സർവ്വഭൂമിയിലും യാതൊരു ജനതയിലും ഒരിക്കലും ചെയ്തിട്ടില്ല; നീ ഉള്ള ഇടയിലെ സകല ജനവും യഹോവയുടെ പ്രവൃത്തി കാണും; കാരണം ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ ചെയ്യുന്നതു ഭയങ്കരമായ കാര്യമാകുന്നു. ഇന്നേ ദിവസം ഞാൻ നിന്നോടു കല്പിക്കുന്നതു നീ ആചരിക്കേണം; ഇതാ, ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽനിന്നു അമോര്യനെയും കനാന്യനെയും ഹിത്യനെയും പെരിസ്യനെയും ഹിവ്യനെയും യെബൂസ്യനെയും നീക്കിക്കളയുന്നു. നീ പോകുന്ന ദേശത്തിലെ നിവാസികളോടു നിയമം ചെയ്യാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു നിനക്കുതന്നെ ശ്രദ്ധിക്ക; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അതു നിന്റെ നടുവിൽ ഒരു കുടുക്കായിത്തീരും. എന്നാൽ നിങ്ങൾ അവരുടെ യാഗപീഠങ്ങൾ ഇടിച്ചുകളകയും അവരുടെ വിഗ്രഹങ്ങൾ തകർക്കുകയും അവരുടെ അശേരാപ്രതിഷ്ഠകൾ വെട്ടിക്കളയുകയും വേണം. എന്തെന്നാൽ നീ മറ്റൊരു ദൈവത്തെയും നമസ്കരിക്കരുതു; അസൂയാലു എന്നു നാമമുള്ള യഹോവ അസൂയാലുവായ ദൈവമാകുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ നീ ദേശത്തിലെ നിവാസികളോടു നിയമം ചെയ്യുകയും, അവർ തങ്ങളുടെ ദേവന്മാരെ പിന്തുടർന്ന് വ്യഭിചരിക്കുകയും അവരുടെ ദേവന്മാർക്കു യാഗം കഴിക്കയും, ഒരുവൻ നിന്നെ വിളിക്കയും, നീ അവന്റെ യാഗത്തിൽനിന്നു ഭക്ഷിക്കയും ചെയ്യും; പിന്നെ നീ അവരുടെ പുത്രിമാരിൽനിന്നു നിന്റെ പുത്രന്മാർക്കു ഭാര്യമാരെ എടുത്തുകൊള്ളുകയും, അവരുടെ പുത്രിമാർ തങ്ങളുടെ ദേവന്മാരെ പിന്തുടർന്ന് വ്യഭിചരിക്കയും നിന്റെ പുത്രന്മാരെയും അവരുടെ ദേവന്മാരെ പിന്തുടർന്ന് വ്യഭിചരിപ്പിക്കയും ചെയ്യും. പുറപ്പാട് 34:10–16.
ഈ ഭാഗത്തുതന്നെ ദൈവം പുരാതന ഇസ്രായേലിനെ രണ്ടുതവണ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി; അതുപോലെ, ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന വിഗ്രഹാരാധക ജാതികളുമായി യാതൊരു നിയമബന്ധങ്ങളും ഉണ്ടാക്കരുതെന്ന് പുരാതന ഇസ്രായേലിനോടു കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നതിനുള്ള മറ്റു അനേകം ബൈബിളിലെ സാക്ഷ്യങ്ങളും ഉണ്ട്. ആ വഴിവിട്ട ഒത്തുതീർപ്പുകൾ ആരംഭിച്ചത്, പുരാതന ഇസ്രായേൽ ദൈവത്തെയും അവന്റെ ദൈവാധിപത്യഭരണത്തെയും തള്ളിക്കളഞ്ഞതോടെയായിരുന്നു. അവർ ഒരു രാജാവിനെ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം അവർക്കു രാജാവിനെ അനുവദിച്ചു; ആ നാഴികക്കല്ലുമുതൽ എല്ലാ രാജാക്കന്മാരിലും ഭൂരിപക്ഷവും, പ്രത്യേകിച്ച് വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങളുടെ ഓരോ രാജാവും പോലും, ആ കല്പനയെ അവഗണിച്ചു. ഇസ്രായേൽ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന വിഗ്രഹാരാധക ജാതികളിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കപ്പെട്ടതും പ്രത്യേകതയുള്ളതുമായിരിക്കണം എന്ന നിബന്ധന അടങ്ങിയ സിദ്ധാന്തം നിരസിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നീടുകാലത്ത് കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ഒരു പ്രതീകമായി മാറാനിരുന്ന അതേ ഒത്തുതീർപ്പിലൂടെ അതു ദൃശ്യമായി പ്രകടമായി. പെർഗമോസും കോൺസ്റ്റന്റൈനും ദൈവത്തിന്റെ സഭയിൽ വിഗ്രഹാരാധനയെ കൊണ്ടുവന്ന ഇസ്രായേലിന്റെ രാജാക്കന്മാരുടെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ശൗൽ രാജാവിൽനിന്ന് ആരംഭിച്ച വിശ്വാസത്യാഗം ആത്മീയ ബാബിലോണിലെ അടിമത്തത്തിലേക്കു നയിച്ച ക്രൈസ്തവസഭയുടെ വിശ്വാസത്യാഗത്തിന് ഒരു മുൻച്ഛായയായി നിന്നു. ശൗൽ രാജാവിൽനിന്ന് ആരംഭിച്ച് ബാബിലോൺ തടങ്കൽവരെ നീളുന്ന വിശുദ്ധചരിത്രം പെർഗമോസ് സഭയാൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനുശേഷം ഉണ്ടായ എഴുപത് വർഷത്തെ തടങ്കൽ ത്യാതീര സഭയായിരുന്നു.
എഫെസൂസ്, വാഗ്ദത്തദേശത്തെ ജയിച്ചടക്കുവാൻ പുറപ്പെടുന്ന സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. എഫെസൂസ് മോശെയുടെ കാലത്തെയും മിസ്രയീമിന്റെ അടിമത്തത്തിൽനിന്ന് ഇസ്രായേലിന്റെ വിടുതലിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
“ഈ അവസാന തലമുറയ്ക്കായി ബൈബിൾ തന്റെ നിക്ഷേപങ്ങളെ ശേഖരിക്കുകയും ഒന്നിച്ചു ബന്ധിച്ചിരിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പഴയ നിയമചരിത്രത്തിലെ സകല മഹത്തായ സംഭവങ്ങളും ഗൗരവപൂർണമായ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഈ അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ സഭയിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്, കൂടാതെ ആവർത്തിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
ഈജിപ്തിൽനിന്നുള്ള വിടുതലാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്രം അവസാനകാലങ്ങളിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അത് മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ടാണ് സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തെ വിവരിക്കാനായി ആ ചരിത്രത്തെ ആവർത്തിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നത്. 1844-ലെ മഹാനിരാശയെ, പിന്നിൽ നിന്ന് ഫറവോന്റെ സൈന്യം അടുക്കിവരുമ്പോൾ ചെങ്കടലിന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നിരുന്ന എബ്രായരുടെ നിരാശയോടു അവൾ സമാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു. അവൾ ഈജിപ്തിൽനിന്നുള്ള വിടുതലിന്റെ ചരിത്രത്തെ ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്തോടും സമാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു; അതിനാൽ ക്രൂശിൽ ശിഷ്യന്മാർ അനുഭവിച്ച നിരാശ, ചെങ്കടലിലെ നിരാശയാൽ മുൻനിഴലാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; അതുതന്നെ 1844-ലെ മഹാനിരാശയെയും മുൻനിഴലാക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രൂശിലെ നിരാശ എഫെസൊസ് സഭയുടെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മോശെയുടെ കാലം, എഫെസൊസ് സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതായും, അതുതന്നെ ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്ത് ആധുനിക യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തെയും മുൻനിഴലാക്കുന്നതായും കാണപ്പെടുന്നു. ഇരു ചരിത്രങ്ങളും എഫെസൊസ് സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ നാം തിരിച്ചറിയുന്ന സത്യങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി ഫ്യൂച്ചർ ഫോർ അമേരിക്കയിലൂടെ പൊതുവേദികളിൽ പലപ്പോഴും അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടവയാണ്; അതിനാൽ ഞാൻ ഇവിടെ ചെയ്യുന്നത് ഒരു സംക്ഷിപ്ത അവലോകനം നൽകുന്നതത്രേ.
ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, മുമ്പത്തെ നിയമത്തിലെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ മറികടന്ന് പുതിയ നിയമജനത്തെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ ആരംഭം നാം കാണുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രം പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യം ആകുന്നു; പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മിസ്രയീമിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, പുതിയ നിയമജനത്തിനുവേണ്ടി മറികടക്കപ്പെട്ടിരുന്ന മുമ്പേ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു നിയമജനമുണ്ടായിരുന്നു.
ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, മുൻകാല തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനങ്ങൾ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തോടുകൂടെ ക്രി.വ. 70-ാം ആണ്ടിൽ തങ്ങളുടെ അന്തിമ ഉപസംഹാരത്തിലെത്തി. ആരംഭത്തിൽ, മോശെയുടെ കാലത്ത്, മുൻകാല തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനങ്ങൾ നാല്പത് വർഷങ്ങളിലായി മരുഭൂമിയിൽ മരിച്ചു; വാഗ്ദത്തദേശത്തേക്കു സന്ദേശം കൊണ്ടുപോകുവാൻ നിയമിക്കപ്പെട്ട പുതിയ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനങ്ങളുടെ പ്രതിനിധികളായി യോശുവയും കാലേബും മാറി; അതുപോലെ എഫെസ്യസഭയുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ അപ്പൊസ്തലന്മാർ സുവിശേഷം ലോകത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയതുപോലെ.
പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും, അതുപോലെ ആധുനിക ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭവും, എല്ലാം കൂടി മുൻകാല തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പുതിയ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പരിവർത്തനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. രണ്ടു പേരുടെയോ മൂന്നു പേരുടെയോ സാക്ഷ്യത്തിന്മേൽ ഒരു കാര്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു; സാക്ഷികളുടെ ഈ മൂന്നു വരികളിൽ ഓരോന്നും മുൻകാല തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ വിവാഹമോചനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു, കൂടാതെ ഈ സാക്ഷികൾ ആരംഭത്തിൽ നിന്നു അവസാനം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നവനായ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയ ഒരുവന്റെ ഒപ്പുമുദ്ര വഹിക്കുന്നു. ദൈവം ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരവുമായി നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, മറികടക്കപ്പെടുന്ന ഒരു മുൻകാല തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമുണ്ടാകും. ദൈവം കലഹത്തിന്റെ കർത്താവല്ല; അവൻ ഒരിക്കലും മാറുന്നില്ല, അവന്റെ വചനം ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടുകയും ഇല്ല.
ഈജിപ്തിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലും യോശുവ മുഖാന്തരം ദൈവം നിർവഹിച്ച ജയങ്ങളും എഫെസൊസ് സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ എഫെസൊസ് തന്റെ ആദ്യസ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുവാൻ നിയമിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. യോശുവ ശയനത്തിലാക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, സ്മിർണയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന കാലഘട്ടത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് മറ്റൊരു തലമുറ ഉയർന്നുവന്നു. വാഗ്ദത്തദേശത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന യോശുവയുടെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തി ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി സിദ്ധിച്ചില്ല; ജനങ്ങൾ തങ്ങളാൽ തൃപ്തരായി, യോശുവയ്ക്കു നൽകിയ ദൗത്യം ഉപേക്ഷിച്ചുകളഞ്ഞതിനാൽ അതു നടപ്പായില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ ആദ്യസ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുത്തി. ആ കാലഘട്ടം, ഇസ്രായേൽ ദൈവത്തെ നിരസിക്കുകയും ശമൂവേൽ ശൗൽ രാജാവിനെ അഭിഷേകം ചെയ്യുകയും ചെയ്തതുവരെ തുടർന്നു; അതുവഴി പെർഗാമൊസ് സഭയുടെ കാലം ആരംഭിച്ചു.
ഈ സന്ദേശം ഏഷ്യാ മൈനറിലെ സ്മിർണയ്ക്ക് ലഭിച്ചതുപോലെ, രണ്ടാംയും മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടുകളിലായി സമഗ്ര ക്രൈസ്തവസഭയ്ക്കും ലഭിച്ചു. അത് ലോകത്തിൽ പരമാധികാരത്തിനായി പൗരാണിക മതം തന്റെ അന്തിമ പ്രതിരോധം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലമായിരുന്നു. ക്രിസ്തുമതം അത്ഭുതകരമായ വേഗത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരുന്നു, അങ്ങനെ അത് ലോകമെമ്പാടും അറിയപ്പെട്ടു. ചിലർ ഹൃദയപരിവർത്തനത്താൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ വിശ്വാസം സ്വീകരിച്ചു; മറ്റുചിലർ, മുന്നോട്ടുവെച്ച വാദശക്തിയുടെ പ്രഭാവത്താൽ; ഇനിയും ചിലർ, പൗരാണിക മതത്തിന്റെ കാര്യം ക്ഷയിച്ചുവരുന്നതായി കാണുകയും ജയിക്കാൻ പോകുന്നതായി വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന പക്ഷത്തേക്കു നയം അവരെ നയിച്ചതിനാലും അങ്ങനെ ചെയ്തു. ഈ സാഹചര്യങ്ങൾ സഭയുടെ ആത്മീയതയെ ദുർബലപ്പെടുത്തി. അപ്പൊസ്തലികസഭയെ പ്രത്യേകിച്ചറിയിച്ചതായ പ്രവചനാത്മാവ് ക്രമേണ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഏല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സഭയെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഏകതയിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഒരു ദാനമാണ് ഇത്. യഥാർത്ഥ പ്രവാചകന്മാർ ഇനി ഇല്ലാതായപ്പോൾ വ്യാജോപദേശങ്ങൾ വേഗത്തിൽ വ്യാപിച്ചു; ഗ്രീക്കുകാരുടെ തത്ത്വശാസ്ത്രം തിരുവെഴുത്തുകളുടെ തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനത്തിലേക്കു നയിച്ചു; ക്രിസ്തു പലപ്പോഴും അപലപിച്ചിരുന്ന പുരാതന ഫരിസേയരുടെ സ്വയംനീതിയും വീണ്ടും സഭയുടെ നടുവിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ ഭരണത്തിന് മുമ്പുള്ള രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ, തുടർന്ന് വന്ന രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ പൂർണ്ണമായി വികസിച്ച ആ ദുഷ്പ്രവണതകൾക്കായുള്ള അടിസ്ഥാനം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, രക്തസാക്ഷിത്വം റോമാസാമ്രാജ്യത്തിലെ അനേകം ഭാഗങ്ങളിൽ പ്രചാരത്തിലായി. ഇത് എത്ര വിചിത്രമായി തോന്നിയാലും, എന്നിരുന്നാലും ഇത് സത്യമാണ്. ക്രൈസ്തവരും പൗരാണിക മതവിശ്വാസികളും തമ്മിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ബന്ധത്തിന്റെ ഫലമായിരുന്നു അത്.
“റോമൻ ലോകത്തിൽ സകല ജാതികളുടെയും മതം ആദരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; എന്നാൽ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഒരു ജാതിയല്ലായിരുന്നു; അവർ നിരസിക്കപ്പെട്ട ഒരു വർഗ്ഗത്തിലെ ഒരു വിഭാഗം മാത്രമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, അവർ സകല വർഗ്ഗങ്ങളിലുമുള്ള മനുഷ്യരുടെ മതത്തെ സ്ഥിരമായി അപലപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, രഹസ്യയോഗങ്ങൾ ചേർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധുക്കളുടെയും ഏറ്റവും അന്തരംഗ സുഹൃത്തുക്കളുടെയും ആചാരങ്ങളെയും അനുഷ്ഠാനങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായും വിട്ടുമാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, അവർ അന്യജാതി അധികാരികളുടെ സംശയത്തിന്റെയും പലപ്പോഴും പീഡനത്തിന്റെയും വിധേയരായി. ഭരണാധികാരികളുടെ മനസ്സുകളിൽ എതിർപ്പിന്റെ മനോഭാവമൊന്നുമില്ലാതിരുന്നപ്പോഴും, പലപ്പോഴും അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ പീഡനത്തിന് ഇരയാക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ മനോഭാവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തമായി, കാർത്തേജിന്റെ മെത്രാനായിരുന്ന സൈപ്രിയാന്റെ വധശിക്ഷയുടെ വിവരങ്ങൾ ചരിത്രം നൽകുന്നു. അവന്റെ ശിക്ഷാവിധി വായിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, കേട്ടുനിന്നിരുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ വലിയൊരു കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പൊതുനാദം ഉയർന്നു; അവർ പറഞ്ഞു: ‘ഞങ്ങളും അവനോടുകൂടെ മരിക്കും.’”
“അനവധി പേരായ നാമമാത്ര ക്രിസ്ത്യാനികൾ മരണം സ്വീകരിച്ച ആത്മാവും, ആവശ്യവുമില്ലാതെ തന്നെ സർക്കാരിന്റെ വൈരാഗ്യം ഉണർത്തിയ രീതിയും, ക്രി.വ. 303-ൽ ചക്രവർത്തിയായ ഡയോക്ലീഷ്യനും അവന്റെ സഹഭരണാധികാരിയായ ഗലേറിയസ്സും പുറപ്പെടുവിച്ച പീഡനാധേശം പ്രാബല്യത്തിൽ വരുന്നതുമായി ഏറെ ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നതായി തോന്നുന്നു. ആ ഉത്തരവ് തന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ സർവവ്യാപകമായതായിരുന്നു; കൂടാതെ അത് പത്ത് വർഷം കൂടുതലോ കുറവോ കഠിനതയോടെ നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടു.” സ്റ്റീവൻ ഹാസ്കെൽ, The Story of the Seer of Patmos, 50. 51.
സ്മിർന പ്രഭുവിൽ നിന്നു ശാസന ഒന്നും ലഭിക്കാത്ത രണ്ടു സഭകളിൽ ഒന്നായിരുന്നാലും, ആ കാലഘട്ടത്തിൽ സഹീദരായവരുടെ പ്രേരണകൾ ദൈവിക പ്രചോദനങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയതല്ല, മനുഷ്യപ്രേരിതങ്ങളെയായിരുന്നു അടിസ്ഥാനമാക്കിയിരുന്നതെന്ന് ചരിത്രം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ന്യായാധിപന്മാരുടെ പുസ്തകം യോശുവയുടെ മരണത്തെ സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; ആ പുസ്തകത്തിൽ രണ്ടുതവണ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വാക്യം ന്യായാധിപന്മാരുടെ ചരിത്രത്തെ നിർവചിക്കുന്നു. ആ വാക്യം രണ്ടാമതും ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നത് പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന വാക്യത്തിലാണ്. പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ വാക്യം യോശുവയുടെ അന്ത്യം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു; അവസാന വാക്യം ആ ചരിത്രത്തെ സംക്ഷിപ്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
യോശുവയുടെ മരണത്തിനുശേഷം ഇസ്രായേൽമക്കൾ യഹോവയോടു ചോദിച്ചു: കനാന്യർക്കെതിരെ അവരോടു യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടതിന്നു ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ആദ്യം ആരാണ് കയറിച്ചെല്ലേണ്ടത്? … ആ കാലത്തു ഇസ്രായേലിൽ രാജാവില്ലായിരുന്നു; ഓരോരുത്തനും തന്റെ കണ്ണുകൾക്കു ശരി എന്നു തോന്നിയത് ചെയ്തു… ആ കാലത്തു ഇസ്രായേലിൽ രാജാവില്ലായിരുന്നു; ഓരോരുത്തനും തന്റെ കണ്ണുകൾക്കു ശരി എന്നു തോന്നിയത് ചെയ്തു. ന്യായാധിപന്മാർ 1:1; 17:6; 21:25.
സ്മൂർണയുടെ ചരിത്രത്തിൽ പോലെ തന്നെ ആരംഭം മുതൽ അവസാനം വരെ “സ്വയം” എന്നത് ഒരു പ്രധാന പ്രമേയമായിരുന്നു. അവർക്കു രാജാവില്ലായിരുന്നതിനാൽ, അവർ ചെയ്യുവാൻ ഇച്ഛിച്ചതെല്ലാം ചെയ്യുവാൻ തീരുമാനിച്ചു. സജീവമായ പ്രവചനാത്മാവിന്റെ അഭാവം മൂലം ഉണ്ടായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശക്കുറവാണ് സ്മൂർണയുടെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചതെന്ന് ഹാസ്കൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇരു ചരിത്രങ്ങളിലും മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിന്റെ അഭാവം, ഒരാളുടെ സ്വന്തം പ്രേരണകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കപ്പെടുന്നതിനുള്ള വാതിൽ തുറന്നു. എഫെസൊസ് മിസ്രയീമിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ന്യായാധിപന്മാരുടെ പുസ്തകത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ചരിത്രം സ്മൂർണ സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. രാജാവായ ശൗൽ മുതൽ ബാബിലോന്യ ബദ്ധത വരെ ഉള്ള കാലഘട്ടം പെർഗമൊസ് സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ബാബിലോന്യ ബദ്ധത തുയതിര സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
ആദ്യകാല മുന്നോടിക്കാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞ പ്രതിഭാസത്തോടു പൊരുത്തപ്പെട്ടു, സഭകളിലും മുദ്രകളിലും കാഹളങ്ങളിലും നാലിന്റെയും മൂന്നിന്റെയും ഒരു വിഭജനം കാണപ്പെടുന്നു; പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യ നാല് സഭകൾ ഈജിപ്ത്യൻ അടിമത്തത്തോടെ ആരംഭിച്ച് ബാബിലോണിയൻ അടിമത്തത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു; കാരണം ആൽഫയും ഒമേഗയും എല്ലായ്പ്പോഴും ആരംഭത്തോടു ചേർത്ത് അവസാനത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആധുനിക ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യ നാല് സഭകൾ യെഹൂദന്മാർ റോമൻ അധികാരത്തിന് കീഴ്പ്പെട്ടതോടെ ആരംഭിക്കുന്നു; ആ നാല് സഭകളും ആത്മീയ യെഹൂദന്മാർ ആത്മീയ റോമിന് കീഴ്പ്പെട്ട് ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവസാനിക്കുന്നു.
തീയാതീരയ്ക്ക് ശേഷം വന്നത് സാർദീസായിരുന്നു; അവർ തീയാതീരയാൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ട ബാബിലോൻ പ്രവാസത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ അതിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. സാർദീസ് ജീവിക്കുന്നു എന്ന നാമം ഉണ്ടായിരുന്ന സഭയാണ്; എന്നാൽ അത് ജീവനോടെയിരുന്നില്ല. അവരുടെ ജീവൻ സംബന്ധമായ പ്രഖ്യാപനം അസത്യമായിരുന്നു. ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, ഏഴ് സഭകളിൽ സാർദീസ് എന്ന വാക്കിനാണ് നിർവചനം ഇല്ലാത്തത്. ചരിത്രത്തിന്റെയും വചനങ്ങളുടെയും സന്ദർഭത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി സാർദീസിന് നിർവചനങ്ങൾ നല്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ആ പേരിന് വ്യുത്പത്തി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഒരു നിർവചനം ഇല്ല. അതിന് ഒരു പേര് ഉണ്ട്; എന്നാൽ ഇല്ലയും.
“എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ ദേവാലയം മഹത്വഭംഗിയിൽ ഒന്നാമത്തേതിനോട് തുല്യമായിരുന്നില്ല; ഒന്നാമത്തെ ദേവാലയത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന ദൈവസാന്നിധ്യത്തിന്റെ ദൃശ്യമായ ആ അടയാളങ്ങളാൽ അതു വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതുമില്ല. അതിന്റെ പ്രതിഷ്ഠയെ അടയാളപ്പെടുത്തേണ്ട അത്ഭുതശക്തിയുടെ യാതൊരു പ്രകടനവും ഉണ്ടായില്ല. പുതുതായി പണിതുയർത്തിയ വിശുദ്ധമന്ദിരം നിറയ്ക്കുന്നതായി മഹത്വത്തിന്റെ യാതൊരു മേഘവും കാണപ്പെട്ടില്ല. യാഗപീഠത്തിന്മേലുള്ള യാഗത്തെ ദഹിപ്പിക്കേണ്ടതിന് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് യാതൊരു അഗ്നിയും ഇറങ്ങിവന്നില്ല. അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലെ കെരൂബിമ്മാരുടെ ഇടയിൽ ശെഖീനാ ഇനി വസിച്ചിരുന്നില്ല; നിയമപെട്ടകം, കൃപാസനം, സാക്ഷ്യപ്പലകകൾ എന്നിവ അവിടെ കാണപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. യഹോവയുടെ ഇഷ്ടം അന്വേഷിക്കുന്ന പുരോഹിതനോടു അത് അറിയിക്കുന്നതിന് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് യാതൊരു ശബ്ദവും മുഴങ്ങിയില്ല.” — The Great Controversy, 24.
ബാബിലോൻ തടങ്കലിന് ശേഷം അവർ യെരൂശലേമിനെയും ദേവാലയത്തെയും വീണ്ടും പണിതുയർത്തി. തുടർന്ന് അവർക്ക് വീണ്ടും ഒരു നാമം ഉണ്ടായി; കാരണം തന്റെ നാമം യെരൂശലേമിൽ സ്ഥാപിക്കുമെന്നു ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ നാമം അവന്റെ സ്വഭാവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവന്റെ വ്യക്തിപരമായ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ അഭാവം, ജീവനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന നാമം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ജീവൻ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന സാന്നിധ്യം ഇനി അവർക്കില്ലായിരുന്നു എന്നു വെളിപ്പെടുത്തി. യഥാർത്ഥത്തിൽ അവർക്കുണ്ടായിരുന്നത് വെറും വായ്മൊഴിയിലുള്ള അവകാശവാദവും ഭാവാഭിനയവും മാത്രമായിരുന്നു.
സാർദീസിലെ അവസാന ശബ്ദം, കർത്താവിന്റെ മഹത്തായും ഭയങ്കരവുമായ ദിവസത്തിനു മുമ്പ് വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു എലീയാവിനെക്കുറിച്ച് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. പ്രാചീന യിസ്രായേലിനുവേണ്ടി, യെരൂശലേമിന്റെ നാശം കർത്താവിന്റെ മഹത്തായും ഭയങ്കരവുമായ ദിവസമായിരുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ, ഏഴു അവസാന ബാധകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കർത്താവിന്റെ മഹത്തായും ഭയങ്കരവുമായ ദിവസത്തിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമായി Sister White, ക്രി.വ. 70-ൽ ഉണ്ടായ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെ പരാമർശിക്കുന്നു. ഫിലദെൽഫ്യാ സഭ മരുഭൂമിയിൽ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന യോഹന്നാൻ സ്നാപകന്റെ ശബ്ദത്തോടുകൂടി ആരംഭിച്ചു; അതുവഴി അത് വില്യം മില്ലറിന്റെ ശബ്ദത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. എല്ലാം ശരിയായിരിക്കുന്നു എന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു ജനത്തോടു, യാഥാർത്ഥത്തിൽ എല്ലാം പൂർണ്ണമായി തെറ്റിയിരിക്കെ, യോഹന്നാൻ സ്നാപകനും വില്യം മില്ലറും ലവൊദിക്യയുടെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിച്ചു. യോഹന്നാൻ സ്നാപകനും വില്യം മില്ലറും ഇരുവരും വൃക്ഷത്തിന്റെ വേറിന്മേൽ കൊടാരി വെച്ചു. സാർദീസിനുള്ള സന്ദേശം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: “a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy.” യോഹന്നാൻ സ്നാപകനും വില്യം മില്ലറും സാർദീസ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ നിന്നു പുറത്തുവന്നവരെയും ക്രിസ്തുവിനോടുകൂടെ നടക്കുവാൻ യോഗ്യരായവരെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
“വില്യം മില്ലർ പ്രസംഗിച്ച സത്യം സ്വീകരിക്കുവാൻ ആയിരങ്ങൾ നയിക്കപ്പെട്ടു; ഏലീയാവിന്റെ ആത്മാവിലും ശക്തിയിലും ദൈവത്തിന്റെ ദാസന്മാർ ഈ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിപ്പാൻ എഴുന്നേല്പിക്കപ്പെട്ടു. യേശുവിന്റെ മുൻഗാമിയായ യോഹന്നാനെപ്പോലെ, ഈ ഗൗരവപൂർണ്ണമായ സന്ദേശം പ്രസംഗിച്ചവർ വൃക്ഷത്തിന്റെ വേറിൽ കൊടാരി വെക്കുകയും, മാനസാന്തരത്തിന് യോഗ്യമായ ഫലങ്ങൾ കായ്ക്കുവാൻ മനുഷ്യരെ ആഹ്വാനിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതെന്ന നിർബന്ധിതത്വം അനുഭവിച്ചു. അവരുടെ സാക്ഷ്യം സഭകളെ ഉണർത്തുകയും ശക്തമായി സ്വാധീനിക്കുകയും അവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് അനുയോജ്യമായിരുന്നു. വരുവാനുള്ള ക്രോധത്തിൽനിന്നു ഔടിപ്പോകുവാനുള്ള ആ ഗൗരവമേറിയ മുന്നറിയിപ്പ് മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, സഭകളോടു ചേർന്നിരുന്ന പലരും ഈ സൗഖ്യദായക സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചു; അവർ തങ്ങളുടെ പിന്തിരിവുകളെ കണ്ടറിഞ്ഞു, മാനസാന്തരത്തിന്റെ കയ്പുള്ള കണ്ണുനീരോടും ആത്മാവിന്റെ ആഴമേറിയ വേദനയോടും കൂടെ ദൈവസന്നിധിയിൽ തങ്ങളെ താഴ്ത്തി. ദൈവാത്മാവ് അവരുടെമേൽ അധിവസിച്ചപ്പോൾ, ‘ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവിൻ; അവന്നു മഹത്വം കൊടുപ്പിൻ; അവന്റെ ന്യായവിധിയുടെ നാഴിക വന്നിരിക്കുന്നു’ എന്ന ഘോഷം മുഴക്കുന്നതിൽ അവർ സഹകരിച്ചു.” Early Writings, 233.
വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ ഏഴ് സഭകൾ അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ കാലം മുതൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവുവരെ ഉള്ള ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെ, ആ ഏഴ് സഭകൾ പ്രവാചകനായ മോശെ മുതൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യ വരവുവരെ ഉള്ള പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യ വരവിനു തൊട്ടുമുമ്പ് ഇസ്രായേൽമക്കളുടെ പരീക്ഷണങ്ങളും അവരുടെ മനോഭാവവും, ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിനു മുമ്പുള്ള അനുഭവത്തിൽ ദൈവജനത്തിന്റെ നിലയെ പ്രതിപാദിക്കുന്നു.
“കനാൻദേശത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് യിസ്രായേൽമക്കൾക്കായി സാത്താന്റെ കുടുക്കുകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരുക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുപോലെതന്നെ അവ നമുക്കായും ഒരുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ ജനത്തിന്റെ ചരിത്രം നാം വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
“അവരുടെ ചരിത്രം നമുക്കു ഗൗരവമുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരിക്കണം. കർത്താവിന്ന് തന്റെ ജനങ്ങൾക്കായി വെളിച്ചമുണ്ടായിരിക്കുമ്പോൾ, സാത്താൻ ശാന്തമായി ഒറ്റക്കു നിന്നുകൊണ്ട് അവർ അതു പ്രാപിക്കുന്നതു തടയാൻ യാതൊരു ശ്രമവും നടത്തുകയില്ല എന്നു നാം ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്. ദൈവം അയക്കുന്ന വെളിച്ചം നമുക്കു ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വിധത്തിൽ വരുന്നതല്ല എന്ന കാരണത്താൽ നാം അതിനെ നിരസിക്കാതിരിക്കുമാറാകട്ടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതു.... ആരെങ്കിലും തങ്ങളെത്തന്നെ ആ വെളിച്ചം കണ്ടറിഞ്ഞ് സ്വീകരിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവർ മറ്റുള്ളവരുടെ വഴിയിൽ തടസ്സമായി നിൽക്കരുത്.”
“‘ഇന്നേ ദിവസം ഞാൻ നിങ്ങളെതിരായി ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും സാക്ഷിയായി വിളിക്കുന്നു: ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ ജീവനും മരണവും, അനുഗ്രഹവും ശാപവും വെച്ചിരിക്കുന്നു; ആകയാൽ ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുത്തുകൊൾക, നീയും നിന്റെ സന്തതിയും ജീവിക്കേണ്ടതിന്നു; നിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയെ സ്നേഹിക്കേണ്ടതിന്നും, അവന്റെ ശബ്ദം അനുസരിക്കേണ്ടതിന്നും, അവനോടു ചേർന്നിരിക്കേണ്ടതിന്നും; എന്തെന്നാൽ അവൻ തന്നെയാണ് നിന്റെ ജീവിതവും നിന്റെ ആയുഷ്കാലത്തിന്റെ ദൈർഘ്യവും; യഹോവ നിന്റെ പിതാക്കന്മാരായ അബ്രാഹാമിന്നും, യിസ്ഹാക്കിന്നും, യാക്കോബിന്നും കൊടുക്കുമെന്നു സത്യം ചെയ്ത ദേശത്തിൽ നീ വസിക്കേണ്ടതിന്നു.’”
“ഈ ഗാനം ചരിത്രപരമല്ല, പ്രവചനാത്മകമായിരുന്നു. ഭൂതകാലത്തിൽ ദൈവം തന്റെ ജനത്തോടു ചെയ്ത അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തികളെ ഇത് വിവരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഭാവിയിലെ മഹത്തായ സംഭവങ്ങളെയും—ക്രിസ്തു ശക്തിയോടും മഹത്വത്തോടും കൂടെ രണ്ടാം പ്രാവശ്യം വരുമ്പോൾ വിശ്വസ്തർ നേടുന്ന അന്തിമ വിജയത്തെയും—ഇത് മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിച്ചു.
“ഇസ്രായേല്യർ അവരുടെ യാത്രകളിൽ അനുഭവിച്ച അനുഭവങ്ങൾ ഈ ലോകയുഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവരുടെ പ്രയോജനത്തിനായി, ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യങ്ങൾ വന്നെത്തിയിരിക്കുന്നവർക്കായി, രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതായി അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് വ്യക്തമായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു. നമ്മുടെ അപകടങ്ങൾ എബ്രായരുടെ അപകടങ്ങളെക്കാൾ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ കുറവാണെന്ന് ഞങ്ങൾ കരുതുന്നില്ല; മറിച്ച് അതിലേറെ തന്നെയാണ്.” Healthful Living, 280, 281.
മിസ്രയീമിൽനിന്നുള്ള വിടുതൽ എഫെസൊസ് സഭയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ആ ചരിത്രത്തിൽ എഫെസൊസ് സഭയുടെ പ്രതീകം യോശുവയായിരുന്നു. ദൈവം മിസ്രയീമിൽനിന്നു പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നവർ തുടർച്ചയായി പത്ത് പരീക്ഷകളിൽ പരാജയപ്പെട്ടശേഷം, കർത്താവ് കലഹക്കാരിൽനിന്നു നിയമം എടുത്തുമാറ്റി യോശുവിനും കാലേബിന്നും കൊടുത്തു.
അവരോടു പറയുക: ഞാൻ സത്യമായി ജീവിക്കുന്നവൻ ആകുന്നു എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു; നിങ്ങൾ എന്റെ ചെവികളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നേ ഞാൻ നിങ്ങളോടു ചെയ്യും: നിങ്ങളുടെ ശവങ്ങൾ ഈ മരുഭൂമിയിൽ വീഴും; നിങ്ങളിൽ എണ്ണം കണക്കാക്കിയവരൊക്കെയും, നിങ്ങളുടെ മുഴുവൻ സംഖ്യപ്രകാരം, ഇരുപതു വയസ്സുമുതൽ അതിനുമുകളിലുള്ളവരായ, എനിക്കെതിരെ പിറുപിറുത്തവരായ നിങ്ങൾ, യെഫുന്നെയുടെ മകനായ കാലേബിനെയും നൂന്റെ മകനായ യോശുവയെയും ഒഴികെ, ഞാൻ നിങ്ങളെ അവിടെ പാർപ്പിക്കുമെന്നു സത്യം ചെയ്ത ദേശത്തിൽ നിങ്ങൾ പ്രവേശിക്കയില്ല എന്നതു നിശ്ചയം. സംഖ്യാപുസ്തകം 14:28–30.
ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നവരെയും, യാഗത്താൽ ദൈവത്തോടു നിയമം ചെയ്യുന്നവരെയും യോശുവയും കാലേബും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
“ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യകാലങ്ങൾ എത്തിയിരിക്കുന്ന നമുക്കുള്ള മുന്നറിയിപ്പിനായി ഈ ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നും ദൈവജനങ്ങൾ എത്രയോ പ്രാവശ്യം യിസ്രായേൽമക്കളുടെ അനുഭവം വീണ്ടും ജീവിക്കുന്നു! അവർ എത്രയോ പ്രാവശ്യം പിറുപിറുക്കുകയും പരാതിപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു! കർത്താവ് മുന്നോട്ടു പോകുവാൻ കല്പിക്കുമ്പോൾ അവർ എത്രയോ പ്രാവശ്യം പിന്തിരിയുന്നു! കാലേബിനെയും യോശുവയെയും പോലെയുള്ള വിശ്വസ്തതയും അചഞ്ചലമായ ആശ്രയവും ഉള്ള പുരുഷന്മാർ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ദൈവത്തിന്റെ കാര്യം കഷ്ടം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തന്റെ ആത്മാവാൽ നിറയേണ്ടതിന്നു തങ്ങളെത്തന്നെ അവന്നു സമർപ്പിക്കുന്ന പുരുഷന്മാരെയാണ് ദൈവം വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിന്റെയും മനുഷ്യകുലത്തിന്റെയും കാര്യം വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട, ആത്മത്യാഗികളായ പുരുഷന്മാരെ ആവശ്യമാക്കുന്നു; പാളയത്തിന് പുറത്തേക്കു ചെന്നു നിന്ദ വഹിക്കുന്ന പുരുഷന്മാരെ. അവർ ശക്തരും പരാക്രമശാലികളും മഹത്തായ പ്രവർത്തികൾക്കു യോജിച്ചവരും ആയിരിക്കട്ടെ; യാഗത്താൽ ദൈവത്തോടു നിയമം കഴിക്കട്ടെ.” Review and Herald, May 20, 1902.
യോശുവയോടും കാലേബിനോടും പുതുക്കപ്പെട്ട ഉടമ്പടി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, പുതുക്കപ്പെടുന്ന ആ ഉടമ്പടി ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തോടും മഹാസമൂഹത്തോടുമുള്ള ഉടമ്പടിയാണ്. ആദിമ ഉടമ്പടിജനമായ തിരഞ്ഞെടുത്തവർ ദൈവത്തിൽനിന്നു വിവാഹമോചിതരാക്കപ്പെട്ടു മരുഭൂമിയിൽ മരിക്കേണ്ടവരായി നിയമിക്കപ്പെട്ടതിന് ശേഷമാണ് അത് പുതുക്കപ്പെടുന്നത്. ഒരു മുൻകാല തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത നിരസിക്കപ്പെടുന്ന അതേ ചരിത്രത്തിൽ തന്നെയാണ് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തോടുള്ള ഉടമ്പടി നിവൃത്തിയാകുന്നത്.
എഫെസൂസ് എന്നതിന്റെ അർത്ഥം ആഗ്രഹനീയമായത് എന്നാണ്; യോശുവയും പ്രാരംഭ സഭയും നിർവഹിച്ച പ്രവൃത്തിയും “ആഗ്രഹനീയമായത്” ആയിരുന്നു. യോശുവ ദൈവജനത്തെ വാഗ്ദത്തദേശത്തിലേക്കു നയിച്ചപ്പോൾ, അവൻ ജയിച്ചുകൊണ്ടു മുന്നേറി. ആദ്യ മുദ്ര എഫെസൂസ് സഭയോടു സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു; ജയിച്ചുകൊണ്ടു മുന്നേറുന്ന ഒരു വെള്ളക്കുതിരയാൽ അതു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് യോശുവയുടെയും അപ്പൊസ്തോലിക സഭയുടെയും കാര്യത്തിൽ സത്യമായിരുന്നു. പ്രാചീന ഇസ്രായേലിലും ആധുനിക ഇസ്രായേലിലും ആദ്യ മുദ്ര എഫെസൂസ് സഭയോടു സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു.
“സ്മിർന” എന്ന പേര് മരിച്ചവരെ സംസ്കാരത്തിനായി അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നതിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു തൈലമായ “മുറ്” എന്ന പദത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്. രണ്ടാമത്തെ മുദ്രയെ “ഒരു വലിയ വാൾ” എന്നും “ഭൂമിയിൽനിന്ന് സമാധാനം നീക്കിക്കളയാനുള്ള” “അധികാരം” എന്നും ലഭിച്ചിരുന്ന ഒരു ചുവന്ന കുതിരയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്; അതിന്റെ അർത്ഥം, ആ ചരിത്രത്തിൽ മനുഷ്യർ “പരസ്പരം കൊല്ലും” എന്നതായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ മുദ്ര സ്മിർനാ സഭയോടു സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തെ ജയിക്കാനും കൊല്ലാനും ദൈവത്തിന്റെ ശത്രുക്കൾക്കു അനുവദിക്കപ്പെട്ട അധികാരത്തെയാണ് അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ഇത് അപ്പോസ്തലിക സഭയ്ക്കു ശേഷമുള്ള കാലഘട്ടത്തിലും ന്യായാധിപന്മാരുടെ ചരിത്രത്തിലും നിവൃത്തിയായി. ഇരു ചരിത്രങ്ങളിലും ദൈവം തന്റെ ജനത്തിന്മേൽ യുദ്ധവും മരണവും വരുത്തുവാൻ തന്റെ ജനത്തിനു പുറത്തുള്ള ശക്തികൾക്കു അനുമതി നൽകി. അപ്പോസ്തലിക സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽ, ആ യുദ്ധത്തിന് പ്രേരകമായത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മതത്തെ നിരസിച്ചതായിരുന്നു; അതേ മതം മുൻകാലമായ എഫെസൊസ് ഘട്ടത്തിൽ സുവിശേഷം ലോകത്തേക്കു കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ അജയ്യമായിരുന്നതുമായിരുന്നു. ന്യായാധിപന്മാരുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ ദൈവജനത്തിന്റെ ശത്രുക്കളുടെ പ്രേരണ മുൻകാലമായ എഫെസൊസ് ഘട്ടത്തെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയതായിരുന്നു; അവിടെ ദൈവം മിസ്രയീമിന്മേലും തുടർന്ന് യോശുവ മുഖാന്തരം ജയിക്കപ്പെട്ട ജാതികളിന്മേലും തന്റെ ശക്തി പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. പുരാതന ഇസ്രായേലിലും ആധുനിക ഇസ്രായേലിലും രണ്ടാമത്തെ മുദ്ര സ്മിർനാ സഭയോടു സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു.
“പെർഗാമോസ്” എന്നതിന് “ദുർഭേദ്യമായ കോട്ട” എന്നർത്ഥമുണ്ട്; അങ്ങനെ അത് ഒരു രാജാവിന്റെ കോട്ടയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തെ മുദ്ര പെർഗാമോസിനോടു സമാന്തരമായി പോകുന്നതും, ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിക്കെതിരായി ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ മനുഷ്യന്യായവിധി നടപ്പാക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുമാണ്. അതിനാൽ, “ഗോതമ്പ്,” “യവം,” “എണ്ണ,” “വീഞ്ഞ്” എന്നിവയെ തൂക്കിനോക്കുന്ന “രണ്ട്” തുലാസുകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അളവ്, അല്ലെങ്കിൽ ന്യായവിധി, ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ എപ്പോഴും ദോഷമുള്ള രാജകീയ മനുഷ്യാധികാരത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. സത്യസന്ധമായ അളക്കലിനോ സത്യസന്ധമായ തൂക്കലിനോ രണ്ട് തുലാസുകൾ ആവശ്യമില്ലെന്നതു ഓർക്കുക. രണ്ട് തുലാസുകൾ അസമമായ ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
“യവം” പെസഹാ ഉത്സവത്തിലെ “ആദ്യഫല” അർപ്പണത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; “ഗോതമ്പ്” പെന്തെക്കൊസ്ത് ഉത്സവത്തിലെ “രണ്ട് ആടിക്കാണിക്കുന്ന അപ്പങ്ങൾ” എന്ന അർപ്പണത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. “എണ്ണ” പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രതീകവും “വീഞ്ഞ്” ഉപദേശത്തിന്റെ പ്രതീകവും ആകുന്നു. പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ കാലത്തെ പെർഗാമൊസ് എന്നത്, പെസഹാമുതൽ പെന്തെക്കൊസ്ത് കാലാവധിവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവാരാധനാവ്യവസ്ഥയ്ക്കു മേൽ ന്യായവിധി വരുത്തിയ യിസ്രായേലിലെ സമവായപരരായ രാജാക്കന്മാരുടെ കാലഘട്ടമാണ്. ദൈവവചനത്തിന്റെ സത്യങ്ങൾ “വീഞ്ഞും” “എണ്ണയും” മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പുരാതന യിസ്രായേലിലും ആധുനിക യിസ്രായേലിലും, പെർഗാമൊസ് സഭ എന്നത്, സ്മിർന്ന പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിൽ രക്തച്ചൊരിച്ചിലിലൂടെ ചെയ്യാൻ സാത്താനിനു കഴിഞ്ഞില്ലാത്തതു സാധിപ്പിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിക്കുന്ന കാലഘട്ടമാണ്. പെർഗാമൊസിൽ സാത്താൻ, സ്മിർന്നയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ രക്തച്ചൊരിച്ചിലാൽ അല്ല, മറിച്ച് സമവായത്തിലൂടെ ദൈവജനത്തെയും ദൈവസത്യത്തെയും നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പുരാതന യിസ്രായേലിലെ രാജാക്കന്മാരുടെ സമവായം ആധുനിക യിസ്രായേലിലെ കോൺസ്റ്റന്റീന്റെ സമവായത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്.
തീയാതിര എന്നു പറയുന്നത് “പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ യാഗം” എന്നർത്ഥമാകുന്നു; തന്റെ നാമത്തിന്നുവേണ്ടി കൊല്ലപ്പെടുന്ന തന്റെ ജനങ്ങൾക്കു ദൈവം നൽകുന്ന രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ അത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ യാഗം എന്നത്, എഴുപതു വർഷത്തെ പ്രവാസകാലത്ത് ദാനിയേൽ, ശദ്രക്, മേശക്, അബേദ്നെഗോ എന്നിവർ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, അത്യന്തം കഠിനമായ സാഹചര്യങ്ങളിലും ക്രിസ്തുവിനെ സേവിക്കാൻ ഉള്ള സന്നദ്ധതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെതന്നെ, പന്ത്രണ്ടുനൂററുപത് വർഷങ്ങളുടെ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിൽ പാപ്പാത്വാധികാരത്താൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുകയും തടവിലാക്കപ്പെടുകയും ദുഷിക്കപ്പെടുകയും കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്ത വാൾഡൻസിയർ, ഹ്യൂഗനോട്ടുകൾ എന്നിവരുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും യാഗത്തെയും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നാലാമത്തെ മുദ്ര തീയാതിരാ സഭയോടു സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു; പ്രാചീന ബാബിലോൻ പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്മേൽ നടത്തിയ പീഡനത്തെയും ആധുനിക ബാബിലോൻ ആധുനിക യിസ്രായേലിന്മേൽ നടത്തുന്ന പീഡനത്തെയും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഇരു പ്രവാസങ്ങളുടെയും ചരിത്രം ആദ്യം സത്യത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു വഴിതെറ്റലിനെ ആവശ്യപ്പെട്ടു; അത് യിസ്രായേലിന്റെ രാജാക്കന്മാരും ചക്രവർത്തിയായ കോൺസ്റ്റന്റൈനും നടപ്പാക്കി. ഇവ രണ്ടും തീയാതിരാ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്നായി വഴി ഒരുക്കി.
സാർദീസിന്, താൻ ഒരു നാമം അവകാശപ്പെടുന്നതുമായി യോജിക്കുന്ന യാതൊരു അർത്ഥവും ഇല്ല; എന്നാൽ ആ അവകാശവാദം ഒരു അസത്യമാണ്. ശെഖീനായുടെ സാന്നിധ്യം രണ്ടാം ദേവാലയത്തിൽ ഒരിക്കലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ സാന്നിധ്യം സാർദീസിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരിക്കലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടില്ല. അന്ധകാരയുഗങ്ങളിലെ നവീകരണം, അടിസ്ഥാനപരമായി, ഒരു പടി മുന്നോട്ടും രണ്ട് പടി പിന്നോട്ടും എന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരു പരമ്പരയായിരുന്നു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണത്തിൽ സാർദീസിന്റെ ചരിത്രം നിർവഹിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പ്രവൃത്തി ഒരിക്കലും പൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ടില്ല.
ഫിലദെൽഫിയ എന്നത് സഹോദരസ്നേഹം എന്നർത്ഥം വഹിക്കുന്നു; ആദ്യം ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കാതെ, സഹോദരനെ സ്നേഹിക്കുന്നത് അസാധ്യമാണ്.
“ഞാൻ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു” എന്നു ഒരുവൻ പറയുകയും തന്റെ സഹോദരനെ ദ്വേഷിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അവൻ കള്ളനാകുന്നു; എന്തെന്നാൽ, താൻ കണ്ടിരിക്കുന്ന സഹോദരനെ സ്നേഹിക്കാത്തവൻ, താൻ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ദൈവത്തെ എങ്ങനെ സ്നേഹിക്കും? ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ തന്റെ സഹോദരനെയും സ്നേഹിക്കേണം എന്ന ഈ കല്പന നമുക്കു അവനിൽനിന്നു ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. 1 യോഹന്നാൻ 4:20, 21.
ഫിലദെൽഫ്യാ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഫിലദെൽഫ്യാവിനെതിരെ യാതൊരു കുറ്റാരോപണവും ശാസനയും ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
ഫിലദെൽഫിയായിലെ സഭയുടെ ദൂതന്നു എഴുതുക: വിശുദ്ധനും സത്യവാനും ദാവീദിന്റെ താക്കോൽ ഉള്ളവനും തുറക്കുമ്പോൾ ആരും അടക്കാത്തവനും അടക്കുമ്പോൾ ആരും തുറക്കാത്തവനും ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ഞാൻ അറിയുന്നു; ഇതാ, ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽ ഒരു തുറന്ന വാതിൽ വെച്ചിരിക്കുന്നു; അതു ആരും അടയ്ക്കുവാൻ കഴികയില്ല; നിനക്കു അല്പബലം ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും നീ എന്റെ വചനം കാത്തു, എന്റെ നാമത്തെ നിരസിച്ചിട്ടില്ല. ഇതാ, തങ്ങൾ യെഹൂദന്മാർ എന്നു പറയുന്നു, എങ്കിലും അല്ല; ഭോഷ്കു പറയുന്ന സാത്താന്റെ സഭാഗൃഹത്തിലുള്ളവരിൽ ചിലരെ ഞാൻ നിന്റെ കാലുകൾക്കു മുമ്പിൽ വന്നു നമസ്കരിക്കുമാറും ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു അറിയുമാറും ആക്കും. നീ എന്റെ സഹനത്തിന്റെ വചനം കാത്തതുകൊണ്ട്, ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നവരെ പരീക്ഷിപ്പാൻ സർവ്വലോകത്തിന്മേൽ വരുവാനുള്ള പരീക്ഷയുടെ ഘട്ടത്തിൽനിന്നു ഞാനും നിന്നെ കാക്കും. ഇതാ, ഞാൻ വേഗം വരുന്നു; നിന്റെ കിരീടം ആരും എടുത്തുകൊള്ളാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു നിനക്കുള്ളതു മുറുകെ പിടിച്ചുകൊൾക. ജയിക്കുന്നവനെ ഞാൻ എന്റെ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഒരു തൂണാക്കും; അവൻ ഇനി പുറത്തേക്കു പോകുകയില്ല; എന്റെ ദൈവത്തിന്റെ നാമവും, എന്റെ ദൈവത്തിങ്കൽനിന്നു സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഇറങ്ങിവരുന്ന പുതിയ യെരൂശലേം എന്ന എന്റെ ദൈവത്തിന്റെ നഗരത്തിന്റെ നാമവും, എന്റെ പുതിയ നാമവും ഞാൻ അവന്റെമേൽ എഴുതും. വെളിപ്പാട് 3:7–12.
ഫിലദെൽഫ്യാവിന് “ദാവീദിന്റെ താക്കോൽ” നൽകപ്പെടുന്നു; പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ഫിലദെൽഫ്യൻ ചരിത്രത്തിൽ അവർക്കു ദാവീദിന്റെ പുത്രൻ നൽകപ്പെട്ടു; അത് മറ്റു കാര്യങ്ങളോടൊപ്പം ആൽഫയും ഒമേഗയും, ആദിയും അന്തവും എന്ന പ്രവചനാത്മക തത്വത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ താക്കോൽ “ചരിത്രവാദം” എന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ഫിലദെൽഫ്യാ സഭ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ രചയിതാവുതന്നെയായിരുന്നു താക്കോൽ. മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ ഫിലദെൽഫ്യാ സഭ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ വില്യം മില്ലറിന് ആ താക്കോൽ നൽകപ്പെട്ടു. ആ രണ്ട് ചരിത്രങ്ങളിലും, തങ്ങൾ അബ്രാഹാമിന്റെ പുത്രന്മാരാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നെങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ അല്ലാതിരുന്ന യെഹൂദന്മാരോടാണ് ക്രിസ്തു ഇടപെട്ടത്. ആത്മീയ യെഹൂദന്മാരാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നെങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ അല്ലാതിരുന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളോടാണ് മില്ലർ ഇടപെട്ടത്.
ചെവി ഉള്ളവൻ ആത്മാവ് സഭകളോടു അരുളിച്ചെയ്യുന്നതു കേൾക്കട്ടെ. വെളിപ്പാട് 3:13.
ലാവോദിക്യ എന്നതിന്റെ അർത്ഥം വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനത എന്നാകുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ യെഹൂദന്മാരായ ലാവോദിക്യർ ഒടുവിൽ കി.പി. 70-ൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശസമയത്ത് വിധിക്കപ്പെട്ടു. മതഭ്രഷ്ടമായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ അന്തിമവിധി ഞായർനിയമ പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് സംഭവിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവർ 1844-ലെ വസന്തത്തിൽ ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ചപ്പോൾ തന്നെയാണ് അവരുടെ വിധിയെ അഭിമുഖീകരിച്ചത്, തുടർന്ന് അവർ ദൈവികമായി ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാർ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. വീണുപോയ ആ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ പരിശോധനാവിധിയുടെ അവസാനദിവസങ്ങളിൽ ലാവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു.
ഇപ്പോൾ, വെളിപ്പാടിന്റെ ഏഴ് സഭകളെ പ്രവചനാത്മക ചിഹ്നങ്ങളായി ശരിയായി എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം എന്നും തുടർന്ന് പ്രവചനാത്മകമായി എങ്ങനെ പ്രയോഗിക്കാം എന്നും സംബന്ധിച്ച വിവിധ മാർഗങ്ങളെ നാം അടിസ്ഥാനപരമായി പരിഗണിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവ, “പരമോന്നത അധികാരത്താൽ നമുക്കു നൽകിയിരിക്കുന്ന” പ്രവചനനിയമങ്ങളുടെ സന്ദർഭത്തിനുള്ളിൽ തന്നെയാണ് മനസ്സിലാക്കപ്പെടുകയും പ്രയോഗിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടത്.
ഏഴ് സഭകൾക്കുള്ള സന്ദേശം, യോഹന്നാൻ ആ സന്ദേശങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയ സമയത്ത് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ഏഴ് സഭകൾക്കു നൽകിയ സന്ദേശങ്ങളായിരുന്നു. ഏഴ് സഭകൾക്കുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ, ചരിത്രമൊട്ടാകെ ഉള്ള എല്ലാ സഭകൾക്കും ഉപദേശവും മുന്നറിയിപ്പും നൽകുന്നു. ഏഴ് സഭകൾക്കുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ, ചരിത്രമൊട്ടാകെ ഉള്ള ഓരോ ക്രിസ്ത്യാനിക്കും ഉപദേശവും മുന്നറിയിപ്പും നൽകുന്നു. ഏഴ് സഭകൾ, അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ കാലംമുതൽ ലോകാവസാനംവരെ ക്രിസ്തീയതയുടെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഏഴ് സഭകൾ, മോശെയുടെ കാലംമുതൽ ക്രി.വ. 70-ൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശംവരെ പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ നാല് സഭകളും അവസാനത്തെ മൂന്ന് സഭകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെ, ഏഴ് സഭകളെ മനസ്സിലാക്കുകയും പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്യാം.
നാം തിരിച്ചറിയുന്ന ആറു വ്യത്യസ്ത പ്രവാചകപ്രയോഗങ്ങളിൽ, അതേ പ്രയോഗങ്ങൾ ഏഴ് മുദ്രകളിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഈ സത്യങ്ങളെ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം പരിഗണിക്കും.