റോം ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്നു - സംഖ്യ ആറു

1798 മുതൽ ഇന്നുവരെ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള പ്രവചനപരമായ വിവാദങ്ങളുടെ ആറു ശാഖകളെയാണ് നാം പരിഗണിക്കുന്നത്.

മുമ്പത്തെ ലേഖനം റോമൻ ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും വിവാദത്തെ പരിഗണിച്ചിരുന്നു; ഇനി നാം ഉറിയാ സ്മിത്തും ജെയിംസ് വൈറ്റും തമ്മിൽ ഉണ്ടായ വിവാദത്തെ എടുത്തുപരിഗണിക്കാം. ഉറിയാ സ്മിത്ത് മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിൽ തന്റെ സ്വന്തം “സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം” ചേർത്തു.

മുമ്പുള്ള വചനത്തിലെ ശക്തി “പാപ്പീയ റോം” ആണെന്ന് സ്മിത്ത് സമ്മതിച്ചു; എന്നാൽ മുപ്പത്തിയാറാം വചനത്തിലെ സവിശേഷതകൾ പാപ്പീയ റോമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനപരമായ സവിശേഷതകളല്ലെന്ന് അവൻ അവകാശപ്പെടുന്നു. ആ അവകാശവാദം അസത്യമാണ്. 1863-ലെ കലാപത്തിൽ ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ ഇരുപത്താറാം അധ്യായത്തിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടതും, അതിനാൽ ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു പലകകളിലുമുള്ള ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ പ്രതിനിധാനം തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടതും ഓർമ്മിക്കപ്പെടണം. 1843-ലെയും 1850-ലെയും ചാർട്ടുകൾ രണ്ടും ഏഴ് കാലങ്ങളെ ചാർട്ടുകളുടെ കൃത്യമായ മദ്ധ്യഭാഗത്ത് ചിത്രീകരിക്കുന്നു; കൂടാതെ ആ ചിത്രീകരണങ്ങൾ രണ്ടും ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ രേഖയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ ക്രൂശിനെ സ്ഥാപിക്കുന്നു. 1856-ൽ ഏഴ് കാലങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ വെളിച്ചം വന്നെത്തി, തുടർന്ന് അത് തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത് ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു പലകകളെയും, കൂടാതെ ഇരു ചാർട്ടുകളും ദൈവത്താൽ നയിക്കപ്പെട്ടവയാണെന്ന് അത്യന്തം വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനാത്മാവിന്റെ അധികാരത്തെയും തള്ളിക്കളഞ്ഞതായി അടയാളപ്പെടുത്തി.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെ അനുസാരമായി, ദൈവാത്മാവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തെ ഫലഹീനമാക്കുന്നതാണ് സാത്താന്റെ അവസാന വഞ്ചന; ഇവിടെ ആദ്യ വഞ്ചനയും ദൈവാത്മാവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തെ ഫലഹീനമാക്കുന്നതായിരുന്നു; കൂടാതെ, അത് രണ്ടു ചാർട്ടുകളിലുള്ള അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഏഴു കാലങ്ങളെ, ഒരേസമയം തള്ളിക്കളയുന്നതും പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

1863-ലെ കലാപസമയത്ത്, 1863-ലെ വ്യാജ ചാർട്ട് സൃഷ്ടിച്ചത് മറ്റാരുമല്ല, ഉറയ്യാ സ്മിത്ത് തന്നെയായിരുന്നു; ആ ചാർട്ടിൽ ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ രേഖ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. 1863-ഓടെ ഉറയ്യാ സ്മിത്ത് ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തോടു തന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു; ദാനീയേൽ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന രണ്ട് “ക്രോധങ്ങൾ” ഉണ്ടെന്നു കാണുവാൻ അവനാൽ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ രണ്ട് ക്രോധങ്ങൾ ഇസ്രായേലിന്റെ ഉത്തരരാജ്യത്തിന്നെതിരെയും യെഹൂദയുടെ ദക്ഷിണരാജ്യത്തിന്നെതിരെയും ഉള്ള ഏഴ് കാലങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പത്ത് ഉത്തരഗോത്രങ്ങൾക്കെതിരായ ആദ്യത്തെത് ക്രി.മു. 723-ൽ ആരംഭിച്ച് 1798-ൽ അവസാനിച്ചു; രണ്ടാമത്തെത് ക്രി.മു. 677-ൽ ആരംഭിച്ച് 1844-ൽ അവസാനിച്ചു.

അദ്ധ്യായം എട്ടിൽ ഗബ്രിയേൽ മരാഹ് ദർശനം വിശദീകരിക്കുവാൻ ദാനിയേലിന്റെ അടുക്കൽ വന്നു; തന്റെ ആ പ്രവർത്തനത്തോടനുബന്ധിച്ച് അവൻ 1844-നു രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യവും നൽകി. ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ടിലെ രണ്ടായിരത്തി മൂന്നുനൂറ് വർഷങ്ങൾ 1844-ൽ അവസാനിച്ചു; അതുപോലെതന്നെ വടക്കൻ രാജ്യത്തിൻറെയും തെക്കൻ രാജ്യത്തിൻറെയും നേരെയുള്ള രണ്ടു ക്രോധങ്ങളിൽ അവസാനത്തേതും 1844-ൽ അവസാനിച്ചു.

അവസാനാന്ത്യം ഒരു ആദ്യാന്ത്യത്തെ മുൻകൂട്ടി ധരിക്കുന്നു. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ മറ്റൊരു പ്രയോഗം മാത്രമായിരിക്കുന്ന ഈ രണ്ടു ക്രോധങ്ങളിൽ അവസാനത്തേത് 1844-ൽ അവസാനിച്ചു; ആദ്യ ക്രോധം 1798-ൽ അവസാനിച്ചു. പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള യാതൊരു പ്രത്യേക നിർദ്ദേശങ്ങളും ഇല്ലെന്ന് സ്മിത്ത് അവകാശപ്പെട്ട ആ വാക്യം, പാപ്പാസനം അതിന്റെ മാരകമുറിവ് പ്രാപിക്കുന്ന വർഷത്തെ തന്നെ തിരിച്ചറിയിച്ചിരുന്നു.

മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ “രാജാവ്” “ക്രോധം നിറവേറുന്നതുവരെ അഭിവൃദ്ധിയോടെ നിലനിൽക്കും.” മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യം നിറവേറ്റുന്നതിനാവശ്യമായ യുക്തമായ സവിശേഷതകൾ പാപ്പാഭരണാധികാരത്തിന് ഇല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെടുന്ന അതേ ഗ്രന്ഥത്തിൽ, ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഇരുപത്തിമൂന്നും ഇരുപത്തിനാലും വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സ്മിത്ത് എന്താണ് എഴുതുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക.

സ്മിത്ത്, ആ ഭാഗത്തിൽ രണ്ടുതവണ, അന്യജാതിയുടെയും പാപ്പായതിന്റെയും റോം പ്രവചനപരമായ ലക്ഷണങ്ങൾ പരസ്പരം മാറ്റി പ്രയോഗിക്കാവുന്നതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു; കാരണം അവ വെറും റോമിന്റെ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളിലുള്ള പ്രകടനമത്രേ ആകുന്നു. ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ഇരിമ്പിന്റെയും കളിമണ്ണിന്റെയും മിശ്രിതം പോലെയും തന്നേ; അതിനെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് സഭാകൗശലത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രകൗശലത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളായി തിരിച്ചറിയുന്നു. സ്മിത്ത് പരിഗണിക്കുന്ന വാക്യങ്ങളിൽ ദാനിയേൽ, റോം “വിജയിച്ചു അഭ്യസിക്കും” എന്നും, റോം “കൗശലം തന്റെ കയ്യിൽ വിജയിപ്പിക്കും” എന്നും തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, മുപ്പത്താറാം വാക്യത്തിൽ “ക്രോധം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ വിജയിക്കുന്ന” “രാജാവ്” അന്യജാതിയുടെയും പാപ്പായതിന്റെയും റോമിനും പൊതുവായ ഒരു പ്രവചനപരമായ ലക്ഷണം സൂചിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് സ്മിത്ത് അവകാശപ്പെടുന്നു. പിന്നെ, മുപ്പത്താറാം വാക്യത്തിലുള്ള റോമിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളിലൊന്നും പാപ്പായ അധികാരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ലെന്നും അവൻ അവകാശപ്പെടുന്നു.

ദർശനം സ്ഥാപിക്കുന്ന കവർച്ചക്കാരെന്ന നിലയിൽ റോമിനെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിൽ ഞങ്ങൾ സ്മിത്തിനെ പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്; പതിനാലാം വാക്യത്തിലെ നാല് പ്രവാചക സവിശേഷതകളിൽ ഒന്നാണ് റോം തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു എന്നത്.

മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിൽ വിവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രാജാവിന്റെ സവിശേഷതകൾ പാപ്പാധികാരവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് സ്മിത്ത് അവകാശപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും, പതിനാലാം വാക്യത്തിൽ സ്വയം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നത് റോമാണെന്ന് അദ്ദേഹം മുമ്പ് പ്രതിപാദിച്ചിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ രാജാവ് “സ്വയം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കും.” അതേ മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ രാജാവ് “ദേവന്മാരുടെ ദൈവത്തിന്നു വിരോധമായി അതിശയകരമായ വാക്കുകൾ പറയും.” ദാനിയേലിൽ പാപ്പാധികാരം “അത്യുന്നതന്നെതിരായി വലിയ വാക്കുകൾ പറയും,” വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ പാപ്പാധികാരം അത്യുന്നതനെതിരെ ദൂഷണം പറയുന്നു.

പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ ഓരോ പ്രവചനാത്മക പ്രത്യേകതയും മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

മാനുഷിക വ്യാഖ്യാതാക്കൾ പലപ്പോഴും വിശ്വസനീയരല്ല; എങ്കിലും, പാപപുരുഷനെക്കുറിച്ച് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് രണ്ടാം തെസ്സലൊനീക്യരിൽ പരാമർശിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പുനരാവിഷ്കരിച്ചിരുന്നത് മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യമായിരുന്നു എന്ന വ്യക്തമായ സത്യത്തിന് അനേകം അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് വ്യാഖ്യാതാക്കൾ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു.

മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യം, “അവൻ തന്നേത്തന്നെ ഉയർത്തുകയും സകല ദേവന്മാരിലും മേലായി തന്നേത്തന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു; പൗലൊസ് പറയുന്നതോ, “ആ പാപപുരുഷൻ, നാശപുത്രൻ, വെളിപ്പെടട്ടെ; ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും, അല്ലെങ്കിൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും എതിര്‍ക്കുകയും അവയൊക്കെയിലും മേലായി തന്നേത്തന്നെ ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്നവൻ” എന്നാകുന്നു. വ്യക്തമായും, മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ രാജാവ്, മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന വാക്യങ്ങളിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന രാജാവിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തനാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നതിനായി സ്മിത്തിനൊട്ടും പ്രവാചകാധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വ്യാകരണപരമായി തന്റെ തെറ്റായ പ്രയോഗം നടത്തുന്നതിനായി അവന്നു യാതൊരു ന്യായീകരണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിൽ പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ യാതൊരു സവിശേഷതകളും ഇല്ലാത്തതിനാലാണ് താൻ അങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ന അവന്റെ അവകാശവാദം, സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ തിരുവെഴുത്തിനെ വളച്ചൊടിച്ചതായിരുന്നു.

ലാവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ വർഷങ്ങളിലുടനീളം, സ്മിത്തിന്റെ പ്രയോഗം ശരിയാണോ തെറ്റാണോ എന്നു സംബന്ധിച്ച് അഭിപ്രായപ്പെട്ട അനേകം അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും ശുശ്രൂഷകരും എഴുത്തുകാരും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഏറെക്കാലം മുമ്പേ നിര്യാതനായിരുന്ന ഓസ്ട്രേലിയൻ ശുശ്രൂഷകനായ ലൂയിസ് വേർ, തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ഭൂരിഭാഗവും സ്മിത്തിന്റെ തെറ്റായ പ്രവചന മാതൃകയെ എതിർക്കുന്നതിനായി ചെലവഴിച്ചു. അവന്റെ എതിർപ്പിന്റെ കാരണം, നാല്പത്തഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കുന്ന രാജാവിനെ സ്മിത്ത് ഒടുവിൽ തുർക്കി എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞതിലൊതുങ്ങുന്നതല്ല; സ്മിത്തിന്റെ നിലപാട് അർമ്മഗെദ്ദോനെ സംബന്ധിച്ചും തെറ്റായ ഒരു പ്രയോഗം സൃഷ്ടിച്ചു. 1980-കളിൽ അല്ലെങ്കിൽ അതിനോടടുത്ത കാലഘട്ടത്തിൽ, ഒരു അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് എഴുത്തുകാരൻ Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? എന്ന ശീർഷകത്തിലുള്ള ഒരു പുസ്തകം രചിച്ചു. ആ എഴുത്തുകാരന്റെ പേര് ഡൊണാൾഡ് മാൻസെൽ ആണ്; ആ പുസ്തകം ഇന്നും ലഭ്യമാണ്.

ലോകമഹായുദ്ധം ഒന്നിനും ലോകമഹായുദ്ധം രണ്ടിനും മുമ്പിലേക്ക് നയിച്ച ചരിത്രത്തെ മാൻസെൽ പിന്തുടർന്ന് കാണിച്ചുതരുന്നത്, ആ രണ്ടു യുദ്ധങ്ങളും സമീപിച്ചുവരുന്നതായി കണ്ടപ്പോൾ അഡ്വന്റിസ്റ്റ് സുവിശേഷപ്രഘോഷകർ അർമ്മഗെദ്ദോനും ലോകാവസാനവും സൂചിപ്പിക്കുന്ന അടയാളമായി തുർക്കി യാഥാർത്ഥ്യമായ യെരൂശലേമിലേക്കു കുതിച്ചുചെല്ലുന്നു എന്ന സ്മിത്തിന്റെ തെറ്റായ പ്രയോഗം ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി എന്നതാണ്. ഓരോ യുദ്ധവും അടുത്തുവരുമ്പോൾ സ്മിത്തിന്റെ അർമ്മഗെദ്ദോനെക്കുറിച്ചുള്ള ദോഷപൂർണമായ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ച സുവിശേഷപ്രഘോഷകരുടെ പ്രവാചകപ്രാധാന്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അനേകം ആത്മാക്കൾ അഡ്വന്റിസ്റ്റ് സഭയുടെ അംഗത്വത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടതായി അദ്ദേഹം സഭാംഗത്വ രേഖകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തെളിയിക്കുന്നു.

ഏതെങ്കിലും യുദ്ധം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, സ്മിത്ത് രൂപപ്പെടുത്തിയ പ്രവചനാത്മക മാതൃകയിൽ നിന്നു ലഭിച്ച അംഗങ്ങളെക്കാൾ അധികം അംഗങ്ങളെ, അതിലെ ദോഷപൂർണ്ണമായ പ്രവചനങ്ങൾ നിവൃത്തിയായില്ലാത്തതിനാൽ, സഭ നഷ്ടപ്പെടുത്തി.

മില്ലറൈറ്റുകളുടെ അടിസ്ഥാന സന്ദേശത്തെ സ്മിത്ത് നിരസിച്ചതും, ദാനിയേലിലെ മുപ്പത്തിയാറ് മുതൽ നാൽപ്പത്തിയഞ്ച് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം പ്രചരിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം സന്നദ്ധനായിരുന്നതും മൂലം, സ്മിത്തിന്റെ തർക്കശൈലി സമകാലിക സംഭവങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ ഒരു പ്രവചന മാതൃകയെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിന്റെ അവസാന വാക്യത്തിൽ തന്റെ അവസാനം പ്രാപിക്കുന്ന രാജാവിനെക്കുറിച്ച് സ്മിത്തും ജെയിംസ് വൈറ്റും തമ്മിൽ ഉണ്ടായ തർക്കത്തിൽ, ജെയിംസ് വൈറ്റ് സ്മിത്തിന്റെ മണൽമേലുള്ള പ്രവാചക അടിത്തറയെ സംക്ഷിപ്തമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു തർക്കശാസ്ത്രം അവതരിപ്പിച്ചു. വൈറ്റ് ഇപ്രകാരം ഉപദേശിച്ചു: “പ്രവചനം ചരിത്രത്തെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ ചരിത്രം പ്രവചനത്തെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നില്ല.”

രണ്ടു ലോകമഹായുദ്ധങ്ങൾക്കുമുമ്പ് പ്രവർത്തിച്ച അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ സുവിശേഷപ്രഘോഷകർ, വികസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ചരിത്രസംഭവങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച് സ്മിത്തിന്റെ പിശകുകളുള്ള അർമ്മഗെദ്ദോനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനമാതൃക അവതരിപ്പിച്ചു; യുദ്ധങ്ങളിലേക്കു നയിച്ച കാലഘട്ടത്തിൽ അത്യന്തം അനുഗ്രഹീതമായതായി തോന്നിയ അവരുടെ പ്രവർത്തനം, ആ പ്രവചനമാതൃക വ്യക്തിപരമായ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണെന്നു തെളിയിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആകെക്കൂടി നഷ്ടത്തിലേക്കാണ് കലാശിച്ചത്.

മുപ്പത്താറാം വാക്യത്തിലെ രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സ്വകാര്യ പ്രവചന മാതൃകയെ പ്രചരിപ്പിക്കാനുള്ള സ്മിത്തിന്റെ സന്നദ്ധത, ആറാമത്തെ ബാധയുടെയും അർമ്മഗെദ്ദോണിന്റെയും തെറ്റായ ഒരു പ്രയോഗവും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഫലം കായ്ച്ചു.

മുമ്പ് നാം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതുപോലെ, ആറാമത്തെ ബാധ മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിച്ചതിനുശേഷമാണ് വരുന്നത്; അതിനാൽ “നിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കാത്തുകൊൾക” എന്നുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്, മീഖായേൽ എഴുന്നേൽക്കുന്നതിന് മുമ്പും മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിച്ച് ആദ്യ ബാധ ആരംഭിക്കുന്നതിനും മുമ്പും സംഭവിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണവിഷയത്തെയായിരിക്കണം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആറാമത്തെ ബാധ, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഒരുമിച്ചു ചേരുന്ന ത്രിതല ഐക്യമായ മഹാസർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ ത്രിതല ഐക്യം ആധുനിക റോമാണ്; ആധുനിക റോമിന്റെ ആ ത്രിതല ഐക്യത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുകയും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ചിഹ്നം “നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാർ” ആകുന്നു; അവർ “ദർശനം സ്ഥിരപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നു തങ്ങളെത്തന്നെ ഉയർത്തിക്കൊള്ളുന്നു,” പിന്നെ “വീഴുന്നു.”

ആറാമത്തെ ബാധയുടെ മുന്നറിയിപ്പ് ഗ്രഹിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഒരു ആത്മാവിന് തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു; എന്നാൽ അത് നിരസിക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, ഒരു ആത്മാവ് നഗ്നനായിത്തന്നെ ശേഷിക്കുന്നു; അത് ലാവൊദിക്യക്കാരന്റെ അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാകുന്നു. ആ മുന്നറിയിപ്പ് സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്രതീകം, സ്വയം ഉയർത്തിക്കാണിക്കുന്നതും ഒടുവിൽ വീഴുന്നതുമായ നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാരാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തിന് ആ ദർശനം ഇല്ലെങ്കിൽ അവർ നശിച്ചുപോകുന്നു എന്ന് ശലോമോൻ പറഞ്ഞു.

എബ്രായ പദമായ “perish” എന്നതിന്റെ അർത്ഥം “നഗ്നനാക്കുക” എന്നതാണ്; യോഹന്നാൻ ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തി: “ജാഗരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കയും തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കാത്തുകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ; അവൻ നഗ്നനായി നടക്കാതിരിക്കാനും അവർ അവന്റെ ലജ്ജ കാണാതിരിക്കാനും.” ഉത്തരരാജാവിനെക്കുറിച്ച് സ്മിത്ത് തെറ്റിച്ചിരുന്നു; ആ വ്യാജമായ പ്രവാചക അടിസ്ഥാനം, സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടാൽ നഗ്നത ഉളവാക്കുന്ന ഒരു പ്രവാചക പ്രയോഗം വികസിപ്പിക്കാൻ അവനെ അനുവദിച്ചു; ആ നഗ്നത, കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്ന് ഛർദ്ദിക്കപ്പെട്ട ലവൊദിക്യർക്കുള്ള ഒരു പ്രതീകമാണ്.

വടക്കിന്റെ രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ പുതിയ തെറ്റായ തിരിച്ചറിയൽ പ്രവാചകസ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവായ ജെയിംസ് വൈറ്റിനെതിരെ വാദിക്കുന്നതിൽ സ്മിത്തിന് യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരന്മാരും സിസ്റ്റർ വൈറ്റും അവരുടെ പ്രസിദ്ധമായ ഭിന്നാഭിപ്രായത്തെ പരാമർശിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിൽ വടക്കിന്റെ രാജാവിനാൽ ആര് ആണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന വിഷയത്തിൽ താനും സ്മിത്തും തമ്മിലുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസം പൊതുമേഖലയിലേക്കു കൊണ്ടുവരാൻ അനുവദിച്ചതിനാൽ എല്ലൻ വൈറ്റ് തന്റെ ഭർത്താവിനെയും സ്മിത്തിനെയും ശാസിച്ചു. 1844-ലെ മഹാ നിരാശയ്ക്കു ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ തന്നെയാണ് ജെയിംസ് വൈറ്റ് ഇങ്ങനെ എഴുതിയത്:

ഡാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിലെ “അവസാന ശക്തി” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ എന്നുവിളിക്കപ്പെടുന്ന “പുതിയ വെളിച്ചം” സ്മിത്ത് അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ജെയിംസ് വൈറ്റ് സ്മിത്തിന്റെ ആ പ്രയോഗത്തെ പുതിയ വെളിച്ചമായി കണ്ടില്ല; മറിച്ച്, അടിസ്ഥാനങ്ങളിന്മേലുള്ള ഒരു ആക്രമണമായി കണ്ടു. ഉറീയാ സ്മിത്തിനും ജെയിംസ് വൈറ്റിനും ഇടയിൽ ഡാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിൽ റോമിനെ വടക്കിന്റെ രാജാവായി സംബന്ധിച്ച് ഉണ്ടായ വിവാദം, പ്രത്യേക സ്വഭാവലക്ഷണങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാകുന്നു; പ്രവചനത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളായ നാം, റോമിന്റെ ചിഹ്നത്തെ സംബന്ധിച്ച അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ചരിത്രത്തിലെ മറ്റു വിവാദങ്ങളോടൊപ്പം അവയെ ഒന്നിച്ചു പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്.

ആ ഗുണലക്ഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാകുന്നത് സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ പ്രവേശനമാണ്. മറ്റൊരു ഗുണലക്ഷണം ഇതാണ്: ആ സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ പ്രയോഗം ലളിതമായ വ്യാകരണത്തെ ബലമായി വളച്ചൊടിക്കേണ്ടതായിവരുന്നു; കാരണം, മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ എല്ലാ പ്രവാചകഗുണലക്ഷണങ്ങളും റോമിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതെന്ന കാര്യം സ്മിത്ത് അവഗണിച്ചതുമാത്രമല്ല, മുപ്പത്തിയാറാം വാക്യത്തിലെ രാജാവ് മുൻപുള്ള ഭാഗത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അതേ രാജാവായിരിക്കണമെന്നു വ്യാകരണഘടന തന്നെ ആവശ്യപ്പെടുന്നതും അവൻ അവഗണിച്ചു.

മറ്റൊന്ന്, സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളുടെ നിരാകരണമായിരുന്നു എന്നതാണ്. മറ്റൊന്ന്, അത് പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ അധികാരത്തെ നിരസിക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. മറ്റൊരു സവിശേഷത, റോമിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ പിഴവുള്ള ആശയം, മനുഷ്യരുടെ പരീക്ഷണക്കാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയിലേക്ക് അടുക്കുമ്പോൾ ഒരാൾക്ക് തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ അനുവദിക്കാത്ത ഒരു പ്രവചനമാതൃകയിലേക്ക് നയിക്കും എന്നതാണ്. മറ്റൊന്ന്, തന്റെ സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം പരസ്യമായി പ്രചരിപ്പിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്ന സന്നദ്ധതയായിരുന്നു. മറ്റൊന്ന്, സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനം മാറ്റമില്ലാതെ “പുതിയ വെളിച്ചം” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്. ഈ ഗുണലക്ഷണങ്ങളൊക്കെയും “നിന്റെ ജനത്തിന്റെ കവർച്ചക്കാർ” എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിലവിലെ ചർച്ചയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

“നിന്റെ ജനത്തിലെ കള്ളന്മാരെ” തിരിച്ചറിഞ്ഞ റോമിന്റെ ആദ്യ വിവാദത്താൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട റോമിന്റെ അവസാന വിവാദം, ഉറിയാ സ്മിത്തിന്റെയും ജെയിംസ് വൈറ്റിന്റെയും വിവാദത്തിന്റെ പ്രവചനരേഖയോടുകൂടെ സംയോജിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഒരു വിഭാഗം അടിസ്ഥാന സത്യത്തെ തള്ളിക്കളയുന്ന സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ മേൽ അവരുടെ പ്രവചന മാതൃക പണിയുന്നതായി നാം കാണും.

അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളെ നിരസിക്കുന്നത്, ആ അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളെ അത്ര ദൃഢമായി പ്രതിരോധിക്കുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ അധികാരത്തെ നിരസിക്കുന്നതിനെ സ്വതവേ തന്നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അത്തരം വിഭാഗം, ആ ഉപദേശം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ദൈവജനങ്ങളിലേക്കു ചെലുത്താനിടയുള്ള സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് എന്തുവിധ ആശങ്കകളും ഉയർന്നാലും അവയെ പരിഗണിക്കാതെ, തങ്ങളുടെ നിലപാട് പരസ്യമായി അവതരിപ്പിക്കാനും തയ്യാറായിരിക്കും.

1844-ന്റെ ഉടൻപിന്നാലെ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആദ്യ തലമുറയിൽ, റോമിനെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു വിവാദം അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ആ വിവാദം തുടർച്ചയായി പ്രക്ഷുബ്ധമാക്കി കൊണ്ടുപോയി, ഒടുവിൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയിൽ ആ തെറ്റായ ദൃഷ്ടികോണം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. നാം ഇപ്പോൾ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വരിവരിയായ മാതൃകയിലെ ആറു രേഖകളിൽ നാലാമത്തേതായി “നിത്യ”ത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദത്തെ പരിഗണിക്കും.

എന്നാൽ റോമിന്റെ വിവാദങ്ങളുടെ നാലാമത്തെ നിര പരിഗണിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, മുമ്പത്തെ ലേഖനത്തിൽ, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ പത്താം വാക്യം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, “പത്താം വാക്യവും ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ ‘ഏഴ് കാലങ്ങൾ’ എന്ന പ്രവചനകാലഘട്ടത്തെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രവുമായി നേരിട്ടു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ സത്യത്തിന്റെ ആ നിര ഇവിടെ ഞങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിഷയത്തിന്റെ പരിധിക്കു പുറത്താണ്” എന്നു ഞങ്ങൾ പ്രസ്താവിച്ചതായി ഓർക്കേണ്ടതാണ്.

1863-ൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ഉപദേശത്തെ നിരസിക്കുന്നതിൽ യൂറിയാ സ്മിത്ത് മുൻനിര നേതാവായിരുന്നു. ആ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ഹിറാം എഡ്സൺ രചിച്ച് 1856-ൽ റിവ്യൂവിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഖനങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന, ആ വിഷയത്തെ സംബന്ധിച്ച ജ്ഞാനവർദ്ധനവിനെയും അദ്ദേഹം നിരസിച്ചിരുന്നു. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” അവതരിപ്പിച്ച ഒരു പ്രസ്ഥാനവുമായി സ്മിത്ത് ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, പിന്നീട് അതേ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ജ്ഞാനവർദ്ധനവിനെ അദ്ദേഹം നിരസിച്ചതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും, ഉത്തരദേശത്തിലെ രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിഷയത്തിൽ താൻ പുതിയ വെളിച്ചമാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടതിനെ സ്മിത്ത് അവതരിപ്പിച്ച രീതിയുടെ സവിശേഷതകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിഷയപരിധിക്കു പുറത്തുള്ളതാണ്; എന്നിരുന്നാലും, റോമിനെക്കുറിച്ചുള്ള അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് വിവാദങ്ങളുടെ നിരയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ അവലോകനം സമാപിക്കുമ്പോൾ, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പത്താം വാക്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തേക്കും, കൂടാതെ 1856-ൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” സംബന്ധിച്ച ജ്ഞാനവർദ്ധനവിനോടുകൂടെ വന്ന ലാവൊദിക്യാ സന്ദേശത്തെ സ്മിത്ത് നിരസിച്ചത് എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതിലേക്കും നാം മടങ്ങിവരും.