പാനിയം – സംഖ്യ പതിനൊന്ന് പതിനൊന്ന്

പാനിയത്തിന്റെ പഠനത്തിൽ ഈ ഘട്ടത്തിലെത്തുന്നതു എനിക്ക് ഒരു ദീർഘപ്രക്രിയയായിട്ടുണ്ട്; “പതിനൊന്ന്, പതിനൊന്ന്” എന്ന ശീർഷകം, യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹം ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകവും വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകവും രണ്ടും ഏകോപിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലും പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിലും ദൈവജനത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിന്റെ ചരിത്രത്തിന്റെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവും ആയ രേഖകൾ അവതരിപ്പിച്ചുവെന്നതു ഊന്നിപ്പറയുവാനാണ് ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്. കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ്, ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്ന പതിനൊന്ന്—പതിനൊന്ന് എന്ന രണ്ട് രേഖകൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ പ്രവാചകചരിത്രങ്ങൾ വർത്തമാനസത്യമായി വന്ന സമയത്തോളം മുദ്രയിട്ടിരുന്നതായിരുന്ന വെളിപ്പാടിലുള്ള പ്രവചനം മുദ്രവിലക്കുവാനുള്ള ഒരു കല്പന ഉണ്ടാകുന്നു.

പരിശോധനാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള “സമയം അടുത്തിരിക്കുന്നു” എന്നതും, “യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട്” മുദ്രവിയുക്തമാകുന്ന “സമയം അടുത്തിരിക്കുന്നു” എന്നതും ഒന്നുതന്നെയാണ്.

യൂദാ ഗോത്രത്തിലെ സിംഹം 2023-ലെ ജൂലൈയിൽ മധ്യരാത്രിയുടെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശം വന്നതുമുതൽ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ “യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട്” മുദ്രവിടുമ്പോൾ, ആ മുദ്രവിടലിൽ അവൻ “പൽമോനി,” അതായത് അത്ഭുതകരനായ എണ്ണുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ രഹസ്യങ്ങളുടെ എണ്ണുന്നവൻ ആകുന്നു എന്ന വെളിപ്പാടും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഈ സത്യം സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുക എന്നത് ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരെ മുദ്രയിടുന്ന പരീക്ഷണപ്രക്രിയയിൽ പരാജയപ്പെടുന്നതാകുന്നു.

മുദ്രയിടലിന്റെ സമയത്തെ ഒരു പ്രവാചകീയ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനരേഖകൾ അത്യന്തം സമൃദ്ധമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ പ്രവാചകവചനത്തെ പഠിക്കുന്നതിൽ ശരിയായതോ തെറ്റായതോ ആയ രീതിശാസ്ത്രം പ്രയോഗിക്കുന്നതിലുള്ള വിദ്യാർത്ഥിയുടെ പ്രവണതയും കഴിവും അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ആ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ നിലകൊള്ളുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാണ്. ഈ സത്യവും പ്രചോദിത രേഖയിൽ ധാരാളമായി പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പ്രവാചക വ്യാഖ്യാനത്തിലെ പ്രധാന നിയമമെന്നാൽ, സത്യം രണ്ടുപേരുടെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണു സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതാണ്; ആ തത്വത്തിൽ വിശ്വാസം പുലർത്താത്തവർ സ്വയം പരാജയത്തിനായി തങ്ങളെ ഒരുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മുദ്രയിടുന്ന കാലഘട്ടത്തിലെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയിലെ ഒരു ഘടകം, ദാനിയേലും യോഹന്നാനും അധ്യായം പതിനൊന്നിലും വാക്യം പതിനൊന്നിലും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായി ഉള്ള ചരിത്രങ്ങളുടെ ബന്ധം തിരിച്ചറിയുന്നതിനെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങൾ രണ്ടു സാക്ഷികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരവും രണ്ടു സാക്ഷികളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആ അധ്യായത്തിലെ പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ, ഏലിയാവും മോശെയും മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആ രണ്ടു സാക്ഷികൾ, തിളക്കുന്ന എണ്ണയിൽ യോഹന്നാനും സിംഹക്കുഴിയിൽ ദാനിയേലും മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു. ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം ദാനിയേലും യോഹന്നാനും മുഖേനയും, ഏലിയാവും മോശെയും മുഖേനയും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന പരിശോധനാപ്രക്രിയയിൽ വിജയിക്കേണ്ടതിന്നു, സത്യം രണ്ടു സാക്ഷികളുടെ മേൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും, ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങൾ രണ്ടു സാക്ഷികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നും, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം ഏലിയാവും മോശെയും എന്ന നിലയിലും, ദാനിയേലും യോഹന്നാനും എന്ന നിലയിലും മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും ഒരു വിദ്യാർത്ഥി മനസ്സിലാക്കണം.

ദാനീയേലിലും വെളിപ്പാടിലും “പതിനൊന്ന്, പതിനൊന്ന്” എന്നതാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ ചരിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവാചകസത്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ലഘു സാമ്പിള്‍ മാത്രമാണ് ഈ സത്യങ്ങൾ. പാൽമോണിയായി ക്രിസ്തു ആ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളുടെ ഒത്തുചേരലിൽ മാർഗ്ഗദർശനം നൽകി; അതുപോലെ തന്നെ പതിനൊന്ന് കൂടെ പതിനൊന്ന് ഇരുപത്തിരണ്ടാകുന്നു എന്നും, അതു പിന്നെയും ഇരുന്നൂറ്റി ഇരുപതിന്റെ ദശാംശമോ പത്തിലൊന്നോ ആകുന്നു എന്നും, ഇരുന്നൂറ്റി ഇരുപത് ദൈവികതയും മനുഷ്യത്വവും ഏകീകരിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണെന്നും കാണിച്ചു. “ഇരുന്നൂറ്റി ഇരുപത്” ദൈവികതയും മനുഷ്യത്വവും ഏകീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന് പാൽമോണി രണ്ട് സാക്ഷികളിലും അധികമായി സ്ഥാപിച്ചു; അതുതന്നെ ക്രിസ്തു വീണുപോയ ജഡത്തെ തന്റെ മേൽ എടുത്തപ്പോൾ സംഭവിച്ച അവതിരണത്തിന്റെ ഒരു വിവരണമാണ്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, സുവിശേഷത്തിന്റെ ആവശ്യകതകൾ നിറവേറ്റുവാൻ അവർ സന്നദ്ധരായാൽ, ക്രിസ്തു തന്റെ ദൈവികതയെ നമ്മുടെ മനുഷ്യത്വവുമായി ഏകീകരിക്കാൻ സന്നദ്ധനാകുന്നു എന്ന മാതൃക അവൻ മനുഷ്യവർഗത്തിന്റെ മുമ്പിൽ വെച്ചു. ആകയാൽ ദൈവികതയും മനുഷ്യത്വവും രണ്ട് സാക്ഷികളാകുന്നു.

പരീക്ഷണകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് തുറന്നു വെളിപ്പെട്ട “യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട്”യിൽ, യേശു ദൈവത്തിന്റെ “വചനം” ആണെന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നു.

ബൈബിൾ ദൈവത്തിന്റെ “വചനം” ആകുന്നു; ക്രിസ്തു ദൈവത്വവും മനുഷ്യత్వവും ഏകീകരിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ തന്നേ, ബൈബിൾ പഴയനിയമത്തിന്റെയും പുതിയനിയമത്തിന്റെയും രണ്ട് സാക്ഷികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഇവരാണ് വെളിപ്പാട് അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിലെ മോശെയും ഏലീയാവും കൂടിയായവർ.

രണ്ടു സാക്ഷികൾ രണ്ടും ഒലിവുമരങ്ങളും രണ്ടും നിലവിളക്കുകളും പഴയതും പുതുതുമായ നിയമങ്ങളും ആകുന്നു; ഇവയെ ആ അനുച്ഛേദത്തിൽ “നിന്റെ വചനം” എന്ന് പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ശരണകാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹം മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യുന്ന “യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട്” എന്നതു, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിൽ ഒരാളാകുവാൻ സ്ഥാനാർഥികളായിരിക്കുന്നവരെ പരീക്ഷിക്കുന്ന “അവസാനത്തെ ജ്ഞാനവർധന” ആകുന്നു. “അവസാനത്തെ ജ്ഞാനവർധന” പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ അർദ്ധരാത്രി വിളിയുടെ സന്ദേശവും ആകുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ വചനം ബൈബിളും ക്രിസ്തുവും ആകുന്നു; ബൈബിളും ക്രിസ്തുവും, ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേരെപ്പോലെ തന്നേ, രണ്ട് സാക്ഷികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ രണ്ട് സാക്ഷികൾ, തങ്ങളുടെ ഭാഗമായി, ദൈവത്വവും മനുഷ്യత్వവും സംയോജിക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായി പ്രവചനാത്മക ചരിത്രങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സാക്ഷികളായി, ദൈവത്വം മനുഷ്യತ್ವത്തോടു സംയോജിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അത് പാപം ചെയ്യുന്നതല്ലെന്നതിന് അവർ തെളിവ് നൽകിയിരുന്നു. അവ ദൈവത്വവും മനുഷ്യತ್ವവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ദൈവത്തെയും മനുഷ്യനെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ആശയവിനിമയ-കണ്ണിയുടെ ചിഹ്നങ്ങളായ ഏണി, പാത, പൈപ്പുകൾ, ദൂതന്മാർ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റ് ഏതെങ്കിലും പ്രതീകങ്ങൾ ആയിരിക്കട്ടെ, മനുഷ്യനിലേക്കു കൈമാറപ്പെടുന്ന സന്ദേശം എപ്പോഴും ജീവൻ അല്ലെങ്കിൽ മരണം എന്നതാണ്.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ച ദാനിയേലും വെളിപ്പാട് 11:11-ഉം സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ആന്തരികവും ബാഹ്യവും ആയ ചരിത്രങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവചനാത്മക വ്യക്തിത്വങ്ങൾ “കുറഞ്ഞത്” നാലെണ്ണമെങ്കിലും തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. പതിമൂന്ന് മുതൽ പതിനഞ്ച് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ തിരിച്ചറിയേണ്ട മറ്റൊരു നാലെണ്ണവും ഉണ്ട്; പതിനാറാം വാക്യത്തിൽ നാലെണ്ണവും ഉണ്ട്. നാം ഇപ്പോൾ അതേ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്; അതുകൊണ്ട്, പ്രവചനത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളായ നമുക്ക്, പതിനൊന്ന് മുതൽ പതിനാറ് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിലെ പ്രതീകാത്മക വ്യക്തിത്വങ്ങൾ ആരെന്നത് വ്യക്തമാക്കുന്നത് അനിവാര്യമാണ്; കാരണം, അവ അതേ അധ്യായത്തിലെ നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിലെ ഗൂഢചരിത്രത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു പ്രവചനരേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

1989 മുതൽ മുദ്രവിടപ്പെടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന വ്യക്തിത്വങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതും പ്രസക്തമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.

നാല്പതാം വാക്യം 1798-ൽ അന്ത്യകാലത്ത് ആരംഭിക്കുന്നു; അപ്പോൾ ഫ്രാൻസിലെ നാപോളിയൻ പോപ്പിനെ തടവിലാക്കി. 1797-ൽ ലംഘിക്കപ്പെട്ട ടൊലെന്റിനോ ഉടമ്പടിയെയാണ് നാപോളിയൻ തന്റെ ന്യായീകരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയത്. നാപോളിയനും പോപ്പും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം മുമ്പേ തന്നെ ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിലെ ആറും ഏഴും വാക്യങ്ങളെ നിറവേറ്റിയ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു പ്രതിരൂപമായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആറും ഏഴും വാക്യങ്ങളുടെ നിറവേറ്റലായി ഉണ്ടായിരുന്ന തകർന്ന വിവാഹ ഉടമ്പടിയും തെക്കൻ രാജാവിനാൽ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ തോൽവിയും 1798-ലെ ചരിത്രത്തിൽ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ അവ ദൈവവചനത്തിലെ ആറും ഏഴും വാക്യങ്ങളിലെ പ്രവചനത്തെയും, അതുപോലെ ഈജിപ്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ രാജാവായ പ്തൊലമി ഫിലദെൽഫുസും സിറിയയുടെ മൂന്നാമത്തെ രാജാവായ ആന്റിയോകുസ് തെയോസും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ആ വാക്യങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെട്ടതെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പ്തൊലമി തെക്കൻ രാജാവിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; ആന്റിയോകുസ് വടക്കൻ രാജാവിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

വാക്യങ്ങളുടെ പ്രവചനം, അതിന്റെ നിവൃത്തിയുമായി പ്തൊലമെയും അന്തിയോക്കസിന്റെയും ചരിത്രത്തിൽ ചേർത്ത് കാണുമ്പോൾ—അതുകൂടാതെ, 1798-ൽ നാപോളിയന്റെയും പാപ്പയുടെയും ചരിത്രത്തെ മുൻചിത്രീകരിച്ചതും അതുവഴി സൂചിപ്പിച്ചതുമായ ആ ചരിത്രം—പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും വാക്യങ്ങളിൽ പുതിനിന്റെയും സെലെൻസ്കിയുടെയും ചരിത്രത്തെ മുൻചിത്രീകരിക്കുന്ന മൂന്ന് രേഖകൾ നൽകുന്നു. അതിനാൽ, 1798-ലെ അന്ത്യകാലം നാപോളിയന്റെയും പാപ്പയുടെയും ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നത് അവിടെത്തന്നെ അവസാനിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതു അപൂർണ്ണമാണ്. നാപോളിയന്റെയും പാപ്പയുടെയും സംബന്ധത്തിൽ ആറും ഏഴും വാക്യങ്ങൾ എന്താണ് പ്രവചിക്കുന്നതെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കണം; അതുപോലെ തന്നേ, പ്തൊലമെയും അന്തിയോക്കസിന്റെയും ചരിത്രം അതേ കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ച് എന്താണ് പഠിപ്പിക്കുന്നതെന്നും മനസ്സിലാക്കണം. സത്യത്തിന്റെ ആ രേഖകൾ നമുക്ക് മനസ്സിലാകുമ്പോൾ, ആ മുമ്പുണ്ടായ ചരിത്രനിവൃത്തികൾ നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിന്റെ ആരംഭചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുകയാണെന്നും, അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിനാൽ, നാപോളിയനും പ്തൊലമെയും വഴി മുൻചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും, ആറും ഏഴും വാക്യങ്ങളിൽ മുൻകൂട്ടി പ്രവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുമായ പുതിൻ പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും വാക്യങ്ങൾ നിവർത്തിക്കുമ്പോൾ, നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെയും അവ തിരിച്ചറിയിക്കുകയാണെന്നും നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം.

യോഹന്നാൻ അവരെ തിരിച്ചറിയുന്നതുപോലെ മഹാസർപ്പവും മൃഗവും തമ്മിലുള്ള പ്രവചനാത്മക ബന്ധത്തെയോ, ദാനിയേൽ അവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ “നിത്യയാഗവും ശൂന്യത വരുത്തുന്ന മ്ലേച്ഛവസ്തുവും” തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെയോ സംബന്ധിച്ചൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട നിരീക്ഷണം, അവ പ്രവചനാത്മകമായി അത്യന്തം സാമ്യമുള്ളവയാണെന്നതാണ്. യോഹന്നാൻ അതിനെ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.

അജഗനെ ആരാധിക്കുന്നത് മൃഗത്തെ ആരാധിക്കുന്നതാകുന്നു; കാരണം രണ്ടും പുറജാതീയതയുടെ മതത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യോഹന്നാനെപ്പോലെ തന്നേ, ദാനീയേലും ദാനീയേൽ എട്ടാം അദ്ധ്യായം ഒമ്പതാം മുതൽ പന്ത്രണ്ടാം വാക്യങ്ങൾ വരെ ഉള്ള “ചെറിയ കൊമ്പ്” എന്ന പ്രതീകം ഉപയോഗിച്ച് പുറജാതീയ റോമിനെയും പാപ്പീയ റോമിനെയും ഒരുപോലെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; എങ്കിലും, പുറജാതീയ റോമിന്റെ ചെറിയ കൊമ്പിനെ പുല്ലിംഗഭാവത്തിലും പാപ്പീയ റോമിന്റെ ചെറിയ കൊമ്പിനെ സ്ത്രീലിംഗഭാവത്തിലും നിർദ്ദേശിക്കുന്നതിലൂടെ അവൻ ഇരു വിഭാഗങ്ങളെയും വ്യക്തമായി വേർതിരിക്കുന്നു. ഏഴാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ദാനീയേൽ പുറജാതീയ റോമിനെ അതിന് മുമ്പുള്ള രാജ്യങ്ങളിൽനിന്ന് “വ്യത്യസ്തം” എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കൂടാതെ പാപ്പീയ റോമും “വ്യത്യസ്തം” ആയിരുന്നുവെന്ന് ദാനീയേൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. റോം, അത് പുറജാതീയമാകട്ടെ പാപ്പീയമാകട്ടെ, വ്യത്യസ്തമാണ്. പുറജാതീയ റോമിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന റോമിന്റെ പുരുഷപ്രതീകം ആഹാബിന്റെയും ഹെരോദാവിന്റെയും മുഖാന്തരം നിലനിറുത്തപ്പെടുന്നു. ഇരുവരും പാപ്പത്വത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളോടാണ് വിവാഹിതരായിരുന്നത്. സ്ത്രീ സഭാഭരണവും പുരുഷൻ രാജ്യഭരണവും ആകുന്നു; അതിനാൽ പ്രവചനാത്മക തലത്തിൽ, ദൈവവചനം പുരുഷനും സ്ത്രീയും ഒന്നാകുന്നു എന്നു പറയുമ്പോൾ, പുറജാതീയ റോമും പാപ്പീയ റോമും പ്രവചനാത്മക അർത്ഥത്തിൽ അത്യന്തം സാമ്യമുള്ളവയാണെന്ന യാഥാർഥ്യം അതിലൂടെ ഉറപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം അവർ ഏകദേഹം ആകുന്നു.

1798-ൽ ഫ്രാൻസിന് പാപ്പാസഭയുമായിരുന്ന ബന്ധം, പത്ത് രാജാക്കന്മാർ റോം അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കുകയും അവളുടെ മാംസം തിന്നുകയും ചെയ്യുന്ന സമയത്ത്, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾക്ക് പാപ്പാസഭയോടുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിരൂപമാണ്.

538-ൽ പാപ്പാസഭയെ അധികാരത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ ഫ്രാൻസ് പാപ്പാസഭയോടു പുലർത്തിയ ബന്ധം, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിൽ പാപ്പാസഭയുടെ മാരകമുറിവ് സൗഖ്യമാക്കുന്നതിൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ നിർവഹിക്കുന്ന പ്രവർത്തിയുടെ പ്രതിരൂപമാണ്.

നാല്പതാം വാക്യത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി 1798-ലെ “അവസാനകാലം” ആത്മീയ ദക്ഷിണരാജാവിനാൽ ആത്മീയ ഉത്തരരാജാവിനെ നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടതായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ പ്രവചനചരിത്രം പാപ്പാഭരണത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനചരിത്രമാണ്; അതുകൊണ്ട് ആ പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലെ പ്രവചനലക്ഷണങ്ങൾ അതിന്റെ അവസാനത്തിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. 538-ൽ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ നാലാമത്തെ രാജ്യം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യത്തിന് വഴിമാറി; 1798-ൽ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന് വഴിമാറി.

അശ്ശൂർ എഫ്രയീമിനെ പ്രവാസത്തിലാക്കി കൊണ്ടുപോയി വടക്കൻ രാജ്യം ആയിരുന്ന യിസ്രായേലിന് എതിരായി ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴു കാലങ്ങളുടെ” ശാപം ആരംഭിച്ച ക്രി.മു. 723-ന്റെ ഒരു മധ്യ മാർഗചിഹ്നവും 538 ആകുന്നു. അതുകൊണ്ട് 1798-ന് 538-ന്റെ പ്രവാചക സവിശേഷതകൾ മാത്രമല്ല, ക്രി.മു. 723-ന്റെയും സവിശേഷതകൾ ഉണ്ട്. ക്രി.മു. 723-ൽ യിസ്രായേലിന്റെ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ അശ്ശൂരാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു; അതിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 538-ൽ പേഗൻ റോം പാപ്പത്വ റോമിനാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ ഉയർന്നുവന്ന ആ പാപ്പത്വ റോം, “ഏഴു കാലങ്ങളുടെ” സമാപ്തിയിൽ 1798-ൽ ഫ്രാൻസിനാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടു.

1798-ൽ ഫ്രാൻസ് ദക്ഷിണരാജാവായി പാപ്പാധിപത്യത്തെ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്ന് താഴെയിറക്കി. 538-ൽ, ജാതീയ റോമം പത്ത് രാജ്യങ്ങളായി വിഘടിച്ചതിന്റെ പ്രധാന പ്രതീകമായ ഫ്രാൻസ് പാപ്പാധിപത്യത്തെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തി. ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ 538-ലെ ഫ്രാൻസിന്റെ പങ്ക് ആവർത്തിക്കുന്നു; പത്ത് രാജാക്കന്മാർ പാപ്പാധിപത്യത്തെ തീകൊണ്ട് ദഹിപ്പിക്കുകയും അവളുടെ മാംസം തിന്നുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ 1798-ലെ ഫ്രാൻസിന്റെ പങ്ക് ആവർത്തിക്കുന്നു.

ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻതെയും തെക്കൻതെയും രാജ്യങ്ങൾക്കെതിരായ “ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ” ന്യായവിധി വടക്കിൽനിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന രാജ്യങ്ങളാൽ നടപ്പാക്കി.

അശ്ശൂർ വടക്കുനിന്ന് വന്നു ക്രി.മു. 723-ൽ പത്തു ഗോത്രങ്ങളെ കീഴടക്കി; ബാബിലോൻ ക്രി.മു. 677-ൽ യെഹൂദാവിനെ തടവിലാക്കി. യെഹൂദാവിനോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ യിസ്രായേൽ വടക്കൻ രാജ്യമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഇരു രാജ്യങ്ങളും വടക്കുനിന്നുള്ള ശത്രുക്കൾകൊണ്ടാണ് കീഴടക്കപ്പെട്ടത്; അതിനാൽ അവരെ തടവിലാക്കിയ ശത്രുവിനോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ യിസ്രായേലും യെഹൂദാവും രണ്ടും തെക്കൻ രാജ്യങ്ങളായി മാറി. ക്രി.മു. 723 വടക്കൻ രാജാവ് തെക്കൻ പത്തുമടങ്ങുള്ള രാജ്യത്തെ കീഴടക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 538 പുറജാതീയതയിൽ നിന്ന് പാപ്പാത്വത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പരിവർത്തനത്തെയും, അതുപോലെ ഒരു വടക്കൻ രാജ്യം പത്തുമടങ്ങുള്ള രാജ്യത്തെ കീഴടക്കുന്നതെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1798 പത്തുമടങ്ങുള്ള രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു തെക്കൻ രാജാവിനാൽ ഒരു വടക്കൻ രാജാവ് പരാജയപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

റோம் അന്യജാതീയതയിൽ നിന്ന് പാപ്പാഭരണത്തിലേക്കു മാറിയ 538-നോടു ബന്ധപ്പെട്ട പരിവർത്തനകാലം, ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ടിൽ പുരുഷലിംഗത്തിൽ നിന്ന് സ്ത്രീലിംഗത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റവും ആകുന്നു; പ്രതീകാത്മകമായി അത് രാജ്യഭരണത്തിൽ നിന്ന് സഭാഭരണത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റമാണ്. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന പ്രവചനം, ആദ്യ അക്ഷരമായ “സത്യം” (ക്രി.മു. 723) എന്ന മുദ്ര വഹിക്കുന്നു; അത് എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ഇരുപത്തിരണ്ടാമത്തെയും അവസാനത്തെയും അക്ഷരം (1798) ദൃശ്യമാക്കുന്നു; അതേസമയം പതിമൂന്നാമത്തെയും മദ്ധ്യസ്ഥമായ അക്ഷരം കലാപത്തെ (538) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. “ശൂന്യതയുടെ ലംഘനം” എന്ന പ്രയോഗത്താൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ട “ലംഘനം” എന്നു പറഞ്ഞതു സഭയും രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനമാണെന്ന് ദാനിയേൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു; ആ ബന്ധത്തിൽ നിയന്ത്രണം സഭയുടെ കൈകളിലായിരുന്നു. ആ “ലംഘനം” 538-നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതാണ് ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾക്കെതിരായ ഏഴ് കാലങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ മൂന്ന് പ്രധാന വഴിക്കുറികളിൽ മദ്ധ്യസ്ഥവും രൂപകത്മകമായി പതിമൂന്നാമത്തെ അക്ഷരവും.

1798-ൽ, ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിലെ നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “അവസാനകാലത്തിൽ,” തെക്കൻ രാജാവായ ദൈവനിഷേധിയായ ഫ്രാൻസ്, വടക്കൻ രാജാവായ പാപ്പത്വത്തിന് മാരകമായ മുറിവ് ഏല്പിച്ചു. 1989-ൽ പാപ്പത്വം പ്രതികാരമായി തെക്കൻ ദൈവനിഷേധിയായ രാജാവിനെതിരെ നീങ്ങി; അന്നേരം അവൻ സോവിയറ്റ് യൂണിയനായി മാറിയിരുന്നു. ആ പ്രതികാരത്തിൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളും വത്തിക്കാനും തമ്മിലുള്ള ഒരു രഹസ്യ സഖ്യവും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. 1989-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ തൂത്തെറിഞ്ഞുകളയപ്പെട്ടത് നാല്പതാം വാക്യത്തിലെ എഴുതപ്പെട്ട പ്രവചനസന്ദേശത്തെ സമാപിപ്പിക്കുന്നു; അടുത്ത വാക്യം, അതായത് നാല്പത്തൊന്നാം വാക്യം, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, 1989-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പതനത്തിൽ നിന്ന് അടുത്ത വാക്യത്തിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെയുള്ള കാലയളവിൽ, നാം നാല്പതാം വാക്യത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിലാണ് ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

നാല്പതാം വാക്യം ആദ്യം 1798-ൽ തെക്കൻ രാജാവിനെയും വടക്കൻ രാജാവിനെയും തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്; തുടർന്ന് 1989-ൽ തെക്കൻ രാജാവിനെയും വടക്കൻ രാജാവിനെയും, അതുപോലെ രഥങ്ങൾ, കപ്പലുകൾ, കുതിരപ്പട എന്നിവകൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മൂന്നാമത്തെ ശക്തിയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

1798-ൽ “അവസാനകാലത്ത്” നപോളിയന്റെ ഒരു യഥാർത്ഥ സേനാനായകൻ വത്തിക്കാൻ പ്രവേശിച്ച്, പാപ്പായെ യഥാർത്ഥത്തിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി തടവിലാക്കി. 1798-നുള്ള പ്രതികാരം 1989-ൽ നടന്നു. 1798-നും 1989-നും ഇടയിലുള്ള ചരിത്രത്തിൽ സംഭവിച്ച പ്രവചനപരമായ പരിവർത്തനങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട പ്രധാനപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. 1798-ലെ കാലഘട്ടത്തിൽ തെക്കിന്റെ രാജാവായിരുന്നത് നാസ്തിക ഫ്രാൻസായിരുന്നു; അതായിരുന്നു ആദ്യത്തെ ആത്മീയ തെക്കിന്റെ രാജാവ്, പുതിന്റെ റഷ്യ അതിന്റെ അവസാനത്തേതാകുവാൻ നിയമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഫ്രാൻസ് വെളിപ്പാടു പുസ്തകം പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അതിനെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നേരിട്ട് നാസ്തിക ഫ്രാൻസ് എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ഫ്രാൻസിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന രണ്ട് ചിഹ്നങ്ങളിൽ ഒന്ന് ഈജിപ്താണ്; അതിനെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നാസ്തികതയുടെ ചിഹ്നമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ അധ്യായത്തിൽ അഗാധകൂപത്തിൽനിന്ന് കയറിവരുന്ന മൃഗം, ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ചരിത്രത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന നാസ്തികതയായിരുന്നു.

1798-ലെ കാലഘട്ടത്തിൽ ഫ്രാൻസിലൂടെ ആരംഭിച്ച് നാസ്തികത ചരിത്രത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നു; 1989-ഓടെ നാസ്തികതയുടെ ആത്മീയ രാജാവായി സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ മാറിയിരിക്കുന്നു. പോപ്പ് ജോൺ പോൾ II-നും റൊണാൾഡ് റീഗനും തമ്മിലുള്ള രഹസ്യ സഖ്യത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി 1989-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടത് ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്നിലെ പത്താം വാക്യത്തിൽ മുൻരൂപമായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; പത്താം വാക്യത്തിന് രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യം യെശയ്യാവിന്റെ ഭാഗത്തിലുള്ള, ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തിനും തെക്കൻ രാജ്യത്തിനും എതിരെ ഇരുപത്തയ്യായിരത്തി നൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളായ രണ്ടു ശാപങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഗത്തിൽ, ഏഴാം അദ്ധ്യായം മുതൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായം വരെ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നു.

അതിനാൽ അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ പ്രവചനാത്മക ഗൂഢപ്രശ്നങ്ങളെ പരിഹരിക്കുന്നതിനുള്ള പരാമർശബിന്ദുവായി 1989 മാറുന്നു. അന്നാണ് നാൽപ്പതാം വാക്യം മുദ്രവിടപ്പെട്ടത്. ഇപ്പോൾ നാൽപ്പതാം വാക്യം 1798-ൽ ആരംഭിച്ച് നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും.

ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത്, ഐക്യനാടുകൾ ഒരു മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിക്കുകയും ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി തന്റെ ഭരണം അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. അഞ്ചാമത്തെ രാജ്യം മാരകമായ മുറിവ് ലഭിച്ചപ്പോൾ, 1798-ൽ അതിന്റെ ഭരണം ആരംഭിച്ചു. 1798-ൽ ഐക്യനാടുകൾ Alien and Sedition Acts പാസാക്കി; ഇങ്ങനെ, ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യത്തെ അതിന്റെ ആരംഭഘട്ടത്തിലുതന്നെ പ്രതിരൂപീകരിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, നാൽപ്പതാം വാക്യം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായ ഐക്യനാടുകളുടെ ചരിത്രമാണ്.

1798 എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യ അക്ഷരമാണ്; ഞായറാഴ്ച നിയമം എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ഇരുപത്തിരണ്ടാമത്തെയും അവസാനത്തെയും അക്ഷരമാണ്; 1989 മദ്ധ്യേയുള്ള വഴിക്കല്ലായി, പതിമൂന്നാം സംഖ്യയും എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ പതിമൂന്നാം അക്ഷരവും പ്രതീകീകരിക്കുന്ന കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1989, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ പ്രതിവിരുദ്ധക്രിസ്തുവുമായുള്ള റീഗന്റെ രഹസ്യ സഖ്യത്തിന്റെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1989, ഭരണഘടനയ്‌ക്കെതിരായ വർധിച്ചു വരുന്ന കലാപത്തിന്റെ ഒരു കാലയളവിൽ ഭരിക്കുന്ന അവസാന എട്ട് പ്രസിഡന്റുമാരിൽ ആദ്യത്തെയാളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. 1989, സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്കിടയിൽ രണ്ടു തരത്തിലുള്ള ആരാധകരെ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുവാൻ രൂപകല്പന ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയയ്ക്ക് തുടക്കമായി. വിശ്വസ്തർ കുറച്ചുപേർ; അവിശ്വസ്തർ അനേകർ. 1989, നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിലെ കേന്ദ്ര വഴിക്കല്ലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതു പതിമൂന്നാം അക്ഷരത്താൽ പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കലാപത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നാൽപ്പതാം വാക്യം “സത്യം” എന്നതിന്റേതായ ഒപ്പുമുദ്ര വഹിക്കുന്നു.

നാല്പതാം വാക്യത്തിൽ, വാക്യത്തിന്റെ അവസാനം വരുന്ന ചരിത്രത്തിൽ പരസ്പരം വ്യത്യസ്തരായ ഉത്തരദേശരാജാവും ദക്ഷിണദേശരാജാവും ഉണ്ട്. ലോകത്തെ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്നതിനായി മഹാസർപ്പത്തോടും മൃഗത്തോടും കൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വ്യാജപ്രവാചകനാകുന്നു യോഹന്നാനുസാരം ഐക്യനാടുകൾ; അതും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. നാല്പതാം വാക്യത്തിലെ ദക്ഷിണദേശരാജാവ് മഹാസർപ്പമാണ്; ഉത്തരദേശരാജാവ് മൃഗമാണ്; രഥങ്ങളും കപ്പലുകളും കുതിരച്ചേവകരും വ്യാജപ്രവാചകനാണ്. 1989-ൽ നാല്പതാം വാക്യത്തിന്റെ നിവൃത്തിയാകുന്നത് പതിനൊന്നാം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രധാന പ്രവാചകഗുണമായി മാറുന്നു. 1989-നെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ശരിയായ നിലപാടിൽ അല്ലെങ്കിൽ, ഇന്ന് നാം ഉള്ള ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചും നിങ്ങൾ യുക്തിപരമായി ശരിയായിരിക്കാനാവില്ല.

1989 മുതൽ സൺഡേ നിയമം വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ പാപ്പാസിക്കായി നടന്ന മൂന്നു പ്രോക്സി യുദ്ധങ്ങൾ പത്താം വാക്യം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യം വരെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ വാക്യങ്ങളെ ഒരൊറ്റ നിരന്തരമായ ചരിത്രമായി പരിഗണിക്കണം, കാരണം പത്താം വാക്യം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യം വരെ ചരിത്രപരമായ നിവൃത്തിയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആ മൂന്നു യുദ്ധങ്ങളിലുമെല്ലാം അതേ “ആന്റിയോക്യസ് മാഗ്നസ്” തന്നെ കാണപ്പെടുന്നു.

ഈ മൂന്നു യുദ്ധങ്ങളും ഒരേയൊരു പ്രവചനരേഖയാണ്, കാരണം ആ മൂന്നു യുദ്ധങ്ങളിലും ആന്തിയോക്യസ് മാഗ്നസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. പത്താം വാക്യവും യെശയ്യാവു 8:8-ഉം 1989-ൽ നാല്പതാം വാക്യത്തിന്റെ നിവൃത്തിക്കു രണ്ടു സാക്ഷികളെ നൽകുന്നു. പത്താം വാക്യത്തിലും യെശയ്യാവു 8:8-ലും നാല്പതാം വാക്യമാണ് സൂചനാബിന്ദു. “രഥങ്ങളും കപ്പലുകളും കുതിരപ്പടയാളികളും” വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ രണ്ടു കൊമ്പുകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവസാനത്തിൽ, ഐക്യനാടുകൾ “മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ” ആ രണ്ടു കൊമ്പുകൾ ഇനി റിപ്പബ്ലിക്കനിസവും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും ആയിരിക്കുകയില്ല. അന്നേരം তথാകഥിത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ കത്തോലിക്കമതത്തോടു ചേരും; ഭരണഘടനാപരമായ റിപ്പബ്ലിക്ക് ഒരു ഏകാധിപത്യമായി മാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ഭൂമിയിലെ മൃഗത്തിന്റെ രണ്ടു കൊമ്പുകൾ സാമ്പത്തികശക്തിയും സൈനികശക്തിയും ആയിരിക്കും. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ, വാങ്ങാനും വിൽക്കാനും കഴിയേണ്ടതിന്നു മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുവാൻ, കൂടാതെ മരണഭീഷണിയാൽപോലും, ഐക്യനാടുകൾ ലോകത്തെ നിർബന്ധിക്കുന്നു. ആ രണ്ടു കൊമ്പുകൾ ദാനീയേലിന്റെ “കപ്പലുകൾ” എന്ന സാമ്പത്തികശക്തിയെയും, “കുതിരപ്പടയാളികളും രഥങ്ങളും” എന്ന സൈനികശക്തിയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

1989 എന്ന വർഷം സ്ഥാപിക്കുന്നത്, പതിനൊന്നാം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യങ്ങൾവരെ ഉള്ള റാഫിയയുടെയും പാനിയത്തിന്റെയും യുദ്ധങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ നിവർത്തി പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ, 1989-നെയും സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പതനത്തെയും മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിച്ച അതേ പ്രവാചകപരമായ രീതിശാസ്ത്രം തന്നെ ഉപയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടെന്ന് ആകുന്നു; കാരണം പതിനാം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യങ്ങൾവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങളിലൊക്കെയും ആന്റിയോക്യസ് മാഗ്നസ് സന്നിഹിതനായിരുന്നു. രഥങ്ങളുടെയും കപ്പലുകളുടെയും കുതിരച്ചേവകരുടെയും ശക്തിയെ ആന്റിയോക്യസ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; 1989-ൽ ആ ശക്തി എട്ട് പ്രസിഡന്റുമാരിൽ ആദ്യനായ റോണൾഡ് റീഗൺ ആയിരുന്നു; അവരിൽ അവസാനത്തവൻ ആറാമനും ആയിരുന്നു, ഇപ്പോൾ അവൻ ഏഴിൽപ്പെട്ട എട്ടാമൻ ആകുന്നു.

യിശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായപ്രകാരം, പാപ്പാധികാരം (ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടു വ്യഭിചാരം ചെയ്യുന്ന വേശ്യ) ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി ഐക്യനാടുകൾ ഭരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുമായിരുന്നു. 1989-ൽ, ആന്റിയോക്യസ് മാഗ്നുസിനാൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഐക്യനാടുകൾ, 1798-ൽ അതിന് മാരകമുറിവേല്പിച്ച നിരീശ്വരവാദത്തിന്റെ മൃഗത്തിനെതിരായ അതിന്റെ യുദ്ധത്തിൽ പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ പ്രതിനിധി ശക്തിയായിരുന്നു.

പത്താം വാക്യം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യം വരെയുള്ള മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങൾ, വടക്കൻ രാജാവും തെക്കൻ രാജാവുമായ നാസ്തികതയുടെ രാജാവും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ടയറിലെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വേശ്യയായി വടക്കൻ രാജാവ് തന്റെ ശക്തിയുടെ പുനഃസ്ഥാപനത്തേക്കും തെക്കൻ രാജാവായ നാസ്തികതയുടെ രാജാവിന്റെ പരാജയത്തേക്കും നീങ്ങുമ്പോൾ, പ്രതിനിധി ശക്തികളെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. പത്താം വാക്യം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യം വരെയുള്ള ഈ മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ നിവൃത്തികൾ നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നത്, ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും യുദ്ധങ്ങളിൽ ആന്റിയോക്യസ് മാഗ്നസ് ജയിച്ചു, എന്നാൽ നടുവിലെ യുദ്ധത്തിൽ അവൻ തോറ്റു എന്നതാണ്. 1989-ലെ റൊണാൾഡ് റീഗൺ കാലഘട്ടത്തിന്റെയും പോപ്പ് ജോൺ പോൾ II-ന്റെയും സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയുടെയും പ്രവചനാത്മക സവിശേഷതകൾ, ഈ മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങളിലെ അവസാനത്തേതിൽ സമാനരൂപം പ്രാപിക്കും; കാരണം, പരീക്ഷണകാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് മുദ്രവെക്കപ്പെടാതാകുന്നതു ഈ വാക്യങ്ങളാണ്. നാല്പതാം വാക്യം 1798-ൽ മുദ്രവെക്കപ്പെടാതെയായി, പിന്നെയും 1989-ൽ അങ്ങനെ ആയതുപോലെ, ഒടുക്കത്തിൽ ആ വാക്യം വീണ്ടും മുദ്രവെക്കപ്പെടാതെയായി; അതിന്റെ ആരംഭം 2023 ജൂലൈയിൽ ആയിരുന്നു.

യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് പരീക്ഷണക്കാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നു; അതിൽ യേശു ആദ്യനും അവസാനനുമാകുന്നു എന്ന പരമപ്രധാന സത്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവൻ എപ്പോഴും ആരംഭത്തിന്റെ മുഖാന്തരം അവസാനം ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. അഡ്വെന്റിസത്തിനായി പരീക്ഷണക്കാലം ഞായർനിയമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു; പരീക്ഷണക്കാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നു. ഞായർനിയമത്തിന്റെ അടഞ്ഞ വാതിലിൽ സമാപിക്കുന്ന സന്ദേശം അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശമാണ്; മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന്റെ അടഞ്ഞ വാതിലിലേക്കു നയിച്ചതും അതുതന്നെയാണ്. വചനം നാൽപ്പതിന്റെ ആരംഭത്തിലുള്ള 1798-ലെ മുദ്രവിമോചനം, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി ഐക്യനാടുകളുടെ ആരംഭവും കൂടിയായത്, വചനം നാൽപ്പതിന്റെ നടുവിലുള്ള 1989-ലെ മുദ്രവിമോചനത്തെയും ഐക്യനാടുകളുടെ ക്രമാനുഗതമായ അവസാനത്തിന്റെ ആരംഭത്തെയും മുൻകൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിച്ചു. 1989-നെ മുൻകൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിച്ച 1798-ലെ മുദ്രവിമോചനം, 2023-ലെ അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ മുദ്രവിമോചനത്തിന് രണ്ടു സാക്ഷികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1798, 1989, 2023 എന്നീ മൂന്ന് വഴിക്കുറികളോടുകൂടിയ ആ രേഖ, പത്ത് കന്യകമാരെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ആന്തരിക പ്രവർത്തനത്തെയും ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ ബാഹ്യരേഖയെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട യുദ്ധം—പ്തൊലമി അന്ത്യോക്കൊസിനെ പരാജയപ്പെടുത്തിയ റാഫിയ യുദ്ധത്തിൽ നിവൃത്തിയായത്—പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രതിനിധി ശക്തിയുടെ പരാജയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഈ ഇപ്പോഴത്തെ യുദ്ധത്തിൽ ആ പ്രതിനിധി ശക്തി ഉക്രെയ്നിലെ നാസികളാണ്, അവർ യൂറോപ്യൻ യൂണിയൻ (EU), നാറ്റോ (NATO) എന്നിവയെ രൂപീകരിക്കുന്ന പാശ്ചാത്യ യൂറോപ്യൻ ആഗോളവാദ രാഷ്ട്രങ്ങളുമായി സഖ്യത്തിലുമാണ്, കൂടാതെ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ ആഗോളവാദികളുമായി പൂർണ്ണസമന്വയത്തിലുമാണ്. അന്ത്യോക്കൊസ് മാഗ്നസ് ഈ മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങളിലുമെല്ലാം ഉണ്ടായിരിക്കുകയും തെക്കിന്റെ രാജാവിനെതിരായ പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രതിനിധി ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, എങ്ങനെ അത് 1989-ൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളായിരിക്കാം, തുടർന്ന് റാഫിയ യുദ്ധം മുഖേന പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ഉക്രെയ്നിയന്മാരായിരിക്കാം, പിന്നെ പാനിയം യുദ്ധത്തിൽ വീണ്ടും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളായിരിക്കാം? പതിനാം വാക്യം പതിനൊന്നുമുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യങ്ങൾ വരെയുള്ളവയ്ക്കു മുഖ്യകീയമാണ്; കാരണം 1989-ലെ അതിന്റെ നിവൃത്തി ഈ മൂന്ന് പ്രതിനിധി യുദ്ധങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതിന്റെ പ്രവാചക സവിശേഷതകൾക്ക് ഒരു ദൃഷ്ടാന്തം നൽകുന്നു. അന്ത്യോക്കൊസിനെ പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രതിനിധി ശക്തിയായി തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള പ്രവാചക ന്യായീകരണം എന്താണ്, എന്നാൽ മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങളിലൊന്നൊന്നിലും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളെ പ്രയോഗിക്കാതിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

റാഫിയയിലെ യുദ്ധത്താൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഉക്രേനിയൻ യുദ്ധത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, പാപ്പാസിയുടെ ഒരു പ്രതിമ രൂപപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതേ ചരിത്രത്തിൽ തന്നേ, എപ്പോഴും തന്റെ അശുദ്ധ പ്രവർത്തനം നിർവഹിപ്പാൻ പ്രതിനിധി ശക്തികളെയേ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന ആ ശക്തിയായ പാപ്പാസിയെപ്പോലെ, ഐക്യനാടുകൾ ഉക്രെയ്നിലെ നാസിമാരെ തങ്ങളുടെ പ്രതിനിധി ശക്തിയായി വിനിയോഗിച്ചു.

പത്താം വചനത്തിൽ നിന്ന് പതിനഞ്ചാം വചനവരെ പറയുന്ന പ്രതിനിധി-ശക്തികളെ സംബന്ധിച്ച ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നതിൽ, പ്രതീകമായി അന്തിയോക്കൊസിന്റെ സവിശേഷതകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രവചനപഠനം ഉൾപ്പെടുന്നു. ഡയഡോഖി യുദ്ധങ്ങൾ എന്നത് ക്രി.മു. 323–281 കാലഘട്ടത്തിൽ ഡയഡോഖികൾക്കിടയിൽ (ഗ്രീക്കിൽ “അവകാശികൾ” എന്നർത്ഥം) നടന്ന സംഘർഷങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പരയായിരുന്നു; ക്രി.മു. 323-ൽ അലക്സാണ്ടർ മഹാന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശാലമായ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിനായി പോരാടിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേനാനായകരും അവകാശികളും ആയിരുന്നു അവർ. ആദ്യ അന്തിയോക്കൊസ്, സെല്യൂക്കിഡ് സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിച്ച അലക്സാണ്ടറുടെ ഡയഡോഖികളിൽ (അവകാശികളിൽ) ഒരാളായ സെല്യൂക്കസ് I നിക്കേറ്ററിന്റെ മകനായ അന്തിയോക്കൊസ് I സോട്ടർ ആയിരുന്നു.

“അന്തിയൊക്കൊസ്” എന്ന പേര് “പിന്തുണ നൽകുന്നതിനായി മറ്റൊരാളുടെ സ്ഥാനത്ത് നിലകൊള്ളുന്നവൻ” എന്നർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാം. അന്തിയൊക്കൊസ് റോമിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; പാപ്പാസഭാ റോമം ക്രിസ്തുവിരോധിയാണ്, അതുകൊണ്ട് അതിന് അന്തിയൊക്കൊസിനോടു സമാനമായ പ്രതീകാത്മകതയുണ്ട്. “അന്തിയൊക്കൊസ്” എന്ന പേര് സെല്യൂസിദ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപകന്റെ മകനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, ആ അർത്ഥത്തിൽ അന്തിയൊക്കൊസ് തന്റെ പിതാവിന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിന്നു; അവൻ തന്റെ പിതാവിന്റെ പ്രതിനിധിയായി നിന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് സാത്താനെയും പാപ്പാവിനെയും ക്രിസ്തുവിരോധിയെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു; കൂടാതെ പാപ്പാവ് ഭൂമിയിലെ സാത്താന്റെ പ്രതിനിധിയാണെന്നു പ്രസ്താവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സെല്യൂസിദ് സാമ്രാജ്യത്തിൽ ഇത് ഒരു പ്രമുഖ രാജവംശനാമമായി മാറി; അതിന് ഭാഗികമായി കാരണം ആ പേര് അന്തിയൊക്കൊസ് I സോട്ടെറുമായും, സെല്യൂക്കസ് I-ന്റെ പിതാവിന്റെയോ മകന്റെയോ പേരിൽ നാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ട അന്തിയൊക്ക്യാ നഗരവുമായി ഉണ്ടായ ബന്ധവുമായിരുന്നു. പാപ്പാവ് സാത്താന്റെ പ്രതിനിധിയാണ്; പ്രതീകാത്മകമായി “അന്തിയൊക്കൊസ്” എന്ന പേര് തന്റെ പിതാവിന്റെ പ്രതിനിധിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപകനായ ആ പിതാവ് തന്റെ തലസ്ഥാനം ബാബേലിൽ സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു.

ക്രി.മു. 323-ൽ അലക്സാണ്ടർ മഹാന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം, അവന്റെ സാമ്രാജ്യം ദിയാഡോഖികൾ (അനന്തരാവകാശികൾ) തമ്മിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. ബാബിലോന്റെ വിഭജനത്തിൽ (ക്രി.മു. 323), അലക്സാണ്ടറുടെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിനിധി ഭരണാധികാരിയായ പെർഡിക്കാസിന്റെ കീഴിൽ, സെല്യൂക്കസിനെ ആദ്യം കമ്പാനിയൻ കുതിരപ്പടയുടെ സേനാനായകനായി (മഹത്തായ സൈനിക പദവി) നിയമിച്ചു. ക്രി.മു. 321-ഓടെ, പെർഡിക്കാസിന്റെ മരണത്തിനും ദിയാഡോഖികൾ തമ്മിലുള്ള തുടർചർച്ചകൾക്കും ശേഷം, ട്രിപ്പരഡീസസിന്റെ വിഭജനത്തിനിടെ സെല്യൂക്കസ് ബാബിലോണിയയുടെ സത്രാപായി (ഗവർണർ) നിയമിക്കപ്പെട്ടു. ക്രി.മു. 316-ൽ, മറ്റൊരു ദിയാഡോഖിയായ ആന്റിഗോണസ് I മോനോഫ്താൽമസ്, ആന്റിഗോണസിന്റെ വർധിച്ചുവരുന്ന ശക്തിമൂലം, സെല്യൂക്കസിനെ ബാബിലോൺ വിട്ട് ഓടിപ്പോകാൻ നിർബന്ധിതനാക്കി. സെല്യൂക്കസ് ഈജിപ്തിൽ പ്റ്റോളമി I സോട്ടറുടെ അടുക്കൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. ക്രി.മു. 312-ൽ, പ്റ്റോളമി നൽകിയ ചെറിയൊരു സൈനികബലവുമായി സെല്യൂക്കസ് ബാബിലോണിലേക്കു മടങ്ങിവന്നു. അവൻ ആന്റിഗോണസിന്റെ സേനകളെ പരാജയപ്പെടുത്തി ബാബിലോൺ വീണ്ടും കൈവശമാക്കി; ഇത് അവന്റെ അധികാരാധിഷ്ഠാനം സ്ഥാപിതമായതിന്റെ അടയാളമായി. ഈ സംഭവം പലപ്പോഴും സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപനം എന്നു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; ചരിത്രഗണനയിൽ ക്രി.മു. 312 സെല്യൂസിഡ് യുഗത്തിന്റെ ആരംഭമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

“സെല്യൂക്കസ്” എന്ന പേര് ഗ്രീക്കിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്; അത് “വെളിച്ചം,” “പ്രഭ,” അല്ലെങ്കിൽ “ജ്വാല” എന്നർത്ഥമുള്ള selas (σέλας) എന്ന മൂലപദത്തിൽ നിന്നാണ് വന്നത്. ഈ പേര് ദീപ്തിയോ പ്രകാശനമോ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാപകനായ സെല്യൂക്കസ് I നിക്കേറ്റർ പോലെയുള്ള ഒരു പ്രമുഖ വ്യക്തിക്കു ഇത് യോജിച്ചിരിക്കുന്നു; അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വെളിച്ചവാഹകനായിരുന്ന പിതാവിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്.

പാപ്പാ സാത്താന്റെ പ്രതിനിധിയായി നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ, ആന്റിയോകസ് മാഗ്നസ് പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അനേകം പാപ്പാമാർ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ, ആന്റിയോകസിന്റെ പ്രതീകാത്മകത വിവിധ പ്രതിനിധി-ശക്തികൾക്ക് ഇടവരുത്തുന്നു. 1989-ലെ പ്രതിനിധി റീഗൺ ആയിരുന്നു; 2014-ൽ യുക്രൈൻ ഐക്യനാടുകളുടെ പ്രതിനിധിയായി മാറി; പാനിയത്തിന്റെ യുദ്ധത്തിൽ ട്രംപ് പ്രതിനിധിയാണ്. റീഗൺ ആദ്യം ആയിരുന്നു; ട്രംപ് അവസാനത്തേതാണ്; സെലൻസ്കി മദ്ധ്യേയുള്ള കലാപമാണ്.