പാനിയം - നമ്പർ പതിനെട്ട്

ഇപ്പോൾ ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം വചനത്തിന്റെ ചില പ്രതിഫലനങ്ങളെ നാം പരിഗണിക്കും; അതിനുശേഷം, കി.മു. 200-ൽ പാനിയം യുദ്ധത്തിൽ നിവൃത്തിയായ പതിനൊന്നാം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വരെ വചനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് “250” വർഷങ്ങളുടെ മൂന്ന് രേഖകളെയും കൊണ്ടുവരും. കി.മു. 457-ൽ ആരംഭിച്ച “250” വർഷങ്ങളുടെ രേഖ, റാഫിയാ യുദ്ധത്തോടെ ആരംഭിച്ച് പാനിയം യുദ്ധത്തോടെ അവസാനിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ, കി.മു. 207-ൽ അവസാനിക്കുന്നു. നീറോയുടെ രേഖയിലെ “250” വർഷങ്ങൾ, 313, 321, 330 എന്നീ വർഷങ്ങളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന കോൺസ്റ്റന്റീന്റെ മൂന്ന്-പടി ചരിത്രത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ “250” വർഷങ്ങൾ 2026 ജൂലൈ 4-ന് അവസാനിക്കുന്നു.

നീറോയുടെ രേഖ മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയുടെ പരിശോധനാസമയത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു—ആദ്യം ഐക്യനാടുകളിലും, തുടർന്ന് ലോകത്തും. കി.മു. 457-ലെ രേഖ ട്രംപിനെ സൈനികപരമായി രണ്ട് യുദ്ധങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ഒരു മദ്ധ്യബിന്ദുവിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു. 1776 മുതൽ നീളുന്ന കാലഘട്ടം ട്രംപിന്റെ അന്തിമ പ്രസിഡൻസിക്കുമൊരു മദ്ധ്യബിന്ദുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ രേഖകളെ അവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാനങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്ന്, ആദ്യം നാം പന്ത്രണ്ടാം വാക്യത്തെയും, റഷ്യയുടെയും പുടിന്റെയും പതനത്തെയും പരിഗണിക്കും. തുടർന്ന് “250” വർഷങ്ങളുടെ മൂന്ന് രേഖകളെയും, പിന്നെ ഹസ്മോനിയൻ വംശത്തിന്റെ രേഖയെയും പരിഗണിക്കും. ആ രേഖകൾ സ്ഥാപിച്ചശേഷം, പത്രോസിനെ പാനിയവുമായി അനുരൂപമായി നാം സ്ഥാപിക്കും. ആ രേഖകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടാൽ, 2020 ജൂലൈ 18-ലെ സന്ദേശം എങ്ങനെ തിരുത്തി പ്രസംഗിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നും, അതു യോവേൽ പുസ്തകത്തിന്റെ സന്ദേശമാണെന്നും നമുക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയേണ്ടതാണ്.

റാഫ്യാ യുദ്ധത്തിൽ പതിനൊന്നാം വാക്യം നിറവേറ്റിയ ചരിത്രം ഉസ്സീയാരാജാവിന്റെ ചരിത്രവുമായി യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു. ഈശയ്യാ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടും പിന്നാക്കമഴയുടെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിപ്പാൻ ശക്തീകരിക്കപ്പെട്ടും വരുമ്പോൾ, അവന്റെ വിളി ഉസ്സീയാവു മരിച്ച വർഷത്തിലായിരുന്നു.

ഉസ്സീയാവിന്റെ മരണത്തിന് മുമ്പായി, റാഫ്യാ യുദ്ധത്തിലെ വിജയത്തിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ പ്തൊലേമി പ്രകടിപ്പിച്ച കലാപത്തോട് സമാന്തരവും അതിനൊത്തു നിലകൊള്ളുന്നതുമായ ഒരു കലാപം അവൻ പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഉസ്സീയാവും പ്തൊലേമിയും ഹൃദയം ഉയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദക്ഷിണദേശത്തിലെ ഒരു രാജാവിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാകുന്നു; അവർ സംസ്ഥാനാധികാരത്തെ സഭാധികാരവുമായി സംയോജിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലൂടെ കലാപം ചെയ്യുന്നു. ഉസ്സീയാവ് സഭയെയും രാജ്യത്തെയും സംയോജിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ നെറ്റിയിലെ കുഷ്ഠം മൃഗത്തിന്റെ മുദ്രയെ മുൻചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

അപ്പോൾ ഉസ്സീയാവു സഭയെയും രാഷ്ട്രത്തെയും ഒന്നിപ്പിക്കാനുള്ള തന്റെ മത്സരാത്മക ശ്രമം നടത്തിയ സമയത്തുനിന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന ക്രമാനുഗതമായ ഒരു മരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. തുടർന്ന്, തന്റെ മകനോടൊപ്പം പതിനൊന്നു വർഷം നീണ്ടുനിന്ന അധികാരശൂന്യമായ സഹഭരണത്തെയും അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. തന്റെ മത്സരത്തിനു ശേഷം ഉസ്സീയാവു പതിനൊന്നു വർഷം ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ മത്സരത്തിന്റെ ആരംഭം സഭയും രാഷ്ട്രവും ഒന്നിപ്പിക്കപ്പെടുകയും മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര നടപ്പിലാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തെ പ്രതീകീകരിക്കുന്നു. പതിനൊന്നു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അവൻ മരിച്ചു; ഇത് മഹിമാമയമായ ദേശമായിരുന്ന, അതായത് ഐക്യനാടുകളായ, തെക്കൻ രാജ്യമായ യെഹൂദയുടെ രാജാവെന്ന നിലയിലെ അവന്റെ ഭരണത്തിന്റെ അവസാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ടോലമിയുമായി പ്രവാചകപരമായ ബന്ധത്തിൽ ഉസ്സീയാവു യെഹൂദയെയും മഹിമയുള്ള ദേശത്തെയും വിശ്വാസത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേസമയം, ടോലമി ഈജിപ്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അത് ഡ്രാഗൺ-ശക്തിയാണ്, അതിന്റെ മതം ആത്മീയവാദമാണ്. ഈ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരെയും സമാന്തര രേഖകളായി പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഉസ്സീയാവു മഹിമയുള്ള ദേശത്തിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമായി നിലനിൽക്കാതെയാകുന്നു; അവർ ഒരുമിച്ച് രണ്ടു ജനതകളുടെ ഒരു പ്രതീകമാകുന്നു. ഈജിപ്തും യെഹൂദയും ആത്മീയവാദത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെയും മതങ്ങളുടെ പ്രതീകങ്ങളാണ്. അവ സംസ്ഥಾನದുടെയും സഭയുടെയും പ്രതീകമാണ്. ഒരേയൊരു പ്രതീകമായി അവ ഒരുമിച്ചിണങ്ങുമ്പോൾ അവ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനകൗശലവും സഭാകൗശലവും രണ്ടു ജനതകളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാകുന്നു; മേദ്യരും പേർശ്യരും ആയിരുന്നതുപോലെ, ഫ്രാൻസിന്റെ ഈജിപ്തും സൊദോവും ആയിരുന്നതുപോലെ, ഐക്യനാടുകളുടെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പുകൾ ആയിരിക്കുന്നതുപോലെ, ഇസ്രായേലിന്റെയും യെഹൂദയുടെയും വടക്കൻ, തെക്കൻ രാജ്യങ്ങൾ ആയിരുന്നതുപോലെ, അതുപോലെ തന്നേ ജാതിയറോമും പാപ്പാധികാര റോമും ആയിരുന്നതുപോലെ. രണ്ടു രാജ്യങ്ങളുടെ ഒരു പ്രതീകമായി, യെരൂശലേമിലെ ദേവാലയത്താൽ അവ പ്രവാചകപരമായി തമ്മിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവിടെയാണ് ഉസ്സീയാവും ടോലമിയും യെരൂശലേമിലെ ദേവാലയത്തിൽ യാഗം അർപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്. ഒരേ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിനെതിരെ കലഹിക്കുന്ന രണ്ടു ജനതകൾ.

യെരൂശലേമിലെ ആലയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായിരുന്നു ഈ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരുടെയും കലാപം എന്ന കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് പ്രധാനമാണ്; ദാനിയേൽ പത്താം അദ്ധ്യായത്തിൽ ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ട ആ ആലയത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ് അത്. ഈ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരുടെയും ചരിത്രങ്ങൾ ഉക്രേനിയൻ യുദ്ധത്തിൽ ഒത്തുചേരുന്നു; അങ്ങനെ അവർ 2014-ൽ തങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യം ആരംഭിക്കുന്നു. പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിലെ രാഫിയ യുദ്ധം മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സൈനിക വിജയങ്ങളാൽ അവർ ഇരുവരും ഉയർത്തപ്പെട്ടു. രാഫിയ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തിപ്രദേശത്തെയും ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ ത്രിമുഖ ഐക്യത്തെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ, പോരാളി സഭ വിജയശാലി സഭയിലേക്കു മാറുന്ന സംക്രമണത്തിന്റെ അതിർത്തിയും അതാണ്.

2014-ന് ശേഷം, ഏറ്റവും സമ്പന്നനായ രാജാവ് 2015-ൽ പ്രസിഡൻഷ്യൽ സ്ഥാനാർത്ഥിയായി മത്സരിക്കാനുള്ള തന്റെ ഉദ്ദേശം പ്രഖ്യാപിച്ചു. 2020-ൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഏറ്റവും സമ്പന്നനായ രാജാവിന് പിന്നീട് സൗഖ്യമാകേണ്ടിയിരുന്ന മാരകമായ മുറിവ് ലഭിച്ചു. 2022-ൽ ഉക്രെയ്നിയൻ യുദ്ധം രൂക്ഷമായി. തുടർന്ന്, 2024-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ, പതിമൂന്നാം വാക്യത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി ട്രംപ് മടങ്ങിവന്നു. 2023 ജൂലൈയിൽ, മരുഭൂമിയിൽ ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. 2023 ഡിസംബർ 31-ന് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു; അതുപോലെതന്നെ 2024-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ട്രംപ് മടങ്ങിവന്നപ്പോൾ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു; തുടർന്ന് 2025-ൽ ആലയപരീക്ഷയുടെ വരവോടെ അടിസ്ഥാനംപരീക്ഷ അവസാനിച്ചു.

1989-ൽ മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെട്ട സത്യങ്ങൾ ഇരട്ടസ്വഭാവമുള്ളവയായിരുന്നു. പരിഷ്‌കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പ്രവചനപരമായ സമാന്തരതകളും ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അവസാന ആറു വചനങ്ങളും ഒരേ സമയത്ത് മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. നാൽപ്പതാം വചനത്തിന്റെ പ്രാരംഭ സന്ദേശം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട ചില പ്രവചനനിയമങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവയിൽ ചില സത്യങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഇപ്പോൾ ആ പ്രവചനമണികൾ കണ്ടെത്തപ്പെട്ട അതേ വചനത്തിലെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെ തുറന്നുകാട്ടുന്നതിനുള്ള താക്കോൽ. ഞാൻ ഒരു ഉദാഹരണം തരാം.

1989-ൽ, ദാനിയേൽ ഗ്രന്ഥത്തിലെ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങൾ എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന കാര്യത്തിൽ അഡ്വെന്റിസത്തിനുള്ളിൽ ഏകീകൃതമായൊരു ധാരണ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ ഏകീകരണക്കുറവ് രണ്ടുവിധമായിരുന്നു. ആ വാക്യങ്ങളുടെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് യാതൊരു ഏകാഭിപ്രായവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് തങ്ങൾക്ക് ധാരണയുണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടവർ മനുഷ്യാഭിപ്രായങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു; അതിൽ വിഗതനായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെയും കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെയും ദൈവശാസ്ത്രം കലർന്നിരുന്നു—1863-ലെ കലാപത്തിൽ നിന്നുള്ള അവരുടെ പിതാക്കന്മാരിൽനിന്ന് അവർ കൈപ്പറ്റിയ ജന്മാവകാശ പാരമ്പര്യം; അന്നാണ് യെരോബെയാമിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ കലാപത്തിൽ അവർ അനുസരണക്കേടുള്ള പ്രവാചകന്റെ പങ്ക് നിറവേറ്റിയത്. ആ വാക്യങ്ങൾ എന്താണെന്ന് സംബന്ധിച്ചിരുന്ന ആ വ്യക്തിഗത ആശയങ്ങൾ, ഏറ്റവും നല്ല പക്ഷത്തിലും, സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു. ആ വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ആശയങ്ങൾ, അടിസ്ഥാനപ്രവാചക പ്രയോഗത്തോടു വൈരുദ്ധ്യമുള്ളവയായിരുന്നു; പലപ്പോഴും, ആ വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ തന്നെയാണ് നിർണ്ണയിച്ചിരുന്ന അടിസ്ഥാനപ്രതിജ്ഞയോടുതന്നെയും വിരുദ്ധമായവയായിരുന്നു.

ആ ആറു വാക്യങ്ങളിലുമെല്ലാം ഞങ്ങൾ കണ്ടത് ഏകോപിതമായ ഒരു ഗ്രഹിക്കലായിരുന്നു. ഞാൻ ഗ്രഹിച്ച കാര്യം അഡ്വെന്റിസം മുഴുവനും നിരസിക്കുന്നതായി എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നപ്പോഴും, ഞങ്ങൾ കണ്ട സന്ദേശത്തിന്റെ ആ ഏകോപിതത്വം തന്നെയാണ് എന്റെ ഗ്രഹിക്കൽ മുന്നോട്ടുവെക്കാൻ എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചത്. ആ വാക്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ ഗ്രഹിച്ചതു ആദ്യം 1996-ലാണ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്; അവിടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ആ ഗ്രഹിക്കൽ, മുപ്പത് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതനുസരിച്ച്, കൂടുതൽ ശക്തമായിത്തന്നെയാണ് വളർന്നുവന്നത്!

നിങ്ങൾ *The Time of the End* എന്ന മാസികയിലെ ആദ്യത്തെ തന്നെ പരാമർശം പരിഗണിച്ചാൽ, നിങ്ങൾ *Testimonies*, volume 9, page 11-നെ കണ്ടെത്തും. 9/11-നു അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, ആ മാസിക 9/11-നോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. എന്നെ ഉത്സാഹിപ്പിച്ച ആ മനസ്സിലാക്കലുകളിൽ ഒന്നാണ്, നാല്പതാം വാക്യത്തിലെ “അന്ത്യകാലത്ത്” വടക്കിന്റെയും തെക്കിന്റെയും രാജാക്കന്മാർ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ശക്തികളല്ല, ആത്മീയ ശക്തികളാണ് എന്ന കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയത്. ആ സമയത്ത്, Sister White ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങൾ ഒരേ പുസ്തകമാണെന്നും, ദാനിയേലിലുള്ള അതേ പ്രവചനരേഖ വെളിപ്പാട്ടിൽ യോഹന്നാൻ വീണ്ടും എടുത്തുപറയുന്നതാണെന്നും പറഞ്ഞതായി ഞാൻ ഇതിനകം അറിഞ്ഞിരുന്നു. 1798-ലെ അന്ത്യകാലത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ ചരിത്രത്തിൽ നിവൃത്തിയായ വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിൽ ഞാൻ അത് കണ്ടെത്തിയിരുന്നു; ആ അധ്യായത്തെക്കുറിച്ചുള്ള Sister White-ന്റെ വ്യാഖ്യാനം ഫ്രാൻസ് ആത്മീയ ഈജിപ്താണെന്ന് വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ, വെളിപ്പാട് പതിനേഴിൽ മൃഗത്തിന്മേൽ ഇരിക്കുന്ന വേശ്യ ആത്മീയ ബാബിലോനാണെന്ന് അവൾ അത്രയും വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ആ രണ്ട് ശക്തികളെക്കുറിച്ചുള്ള സഹോദരി വൈറ്റിന്റെ തിരിച്ചറിവ് *The Great Controversy* എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലാണ് കാണപ്പെടുന്നത്; ആ പരാമർശങ്ങൾ യോഹന്നാന്റെയും ദാനിയേലിന്റെയും സാക്ഷ്യങ്ങളെ ഒന്നിച്ചു ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ദാനിയേലിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ “തെക്കൻ രാജാവ്” എന്നതിന്റെ നിർവചനം മിസ്രയീമിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ശക്തിയാണെന്നും, “വടക്കൻ രാജാവ്” എന്നത് ബാബിലോണിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ശക്തിയാണെന്നും പറയുന്നു. വിഷയത്തെ തെളിയിക്കുന്നതിനായി ദാനിയേലിനെയും വെളിപ്പാടിനെയും ഒന്നിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന്, ബൈബിളും പ്രവചനാത്മാവും ഏകോപിതമായി പ്രവർത്തിച്ച് ഒരു സത്യം സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ ഒരിക്കലും തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഏതെങ്കിലും ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്റെയോ, അല്ലെങ്കിൽ സ്വയംപിന്തുണയുള്ള ഒരു ശുശ്രൂഷാസംഘത്തിന്റെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കപ്പെട്ട സ്വയംനിയുക്തനായ നേതാവിന്റെയോ മുമ്പാകെ അതിനെ സമർപ്പിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു.

റാഫിയയിലെ യുദ്ധത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളായി പ്റ്റോളമിയെയും ഉസ്സീയാവിനെയും, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ഉയർന്നശേഷം സംഭവിക്കുന്ന പരിണതികളുടെ പ്രതീകങ്ങളായി മനസ്സിലാക്കുന്നതെന്നത്, പ്റ്റോളമി റോമിന്റെ പ്രതിനിധി ശക്തിയെ തോൽപ്പിക്കുന്ന മഹാസർപ്പശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന സത്യത്താൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നതാണ്; എന്നാൽ പത്താം വാക്യത്തിലും 1989-ലും പ്റ്റോളമിയെ തോൽപ്പിച്ചിരുന്ന അതേ പ്രതിനിധി ശക്തിയാൽ പിന്നീട് അവൻ തോൽക്കുന്നു. ചരിത്രപരമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉദ്ദേശപൂർവ്വവുമായും പ്രാധാന്യമുള്ളവുമായും ആകുന്നു.

ഉസ്സീയാവു സഭയെയും രാജ്യത്തെയും ഒന്നിച്ചു ചേർക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നു. ഉസ്സീയാവു മഹിമയുള്ള ദേശമാണ്; മഹിമയുള്ള ദേശം 1989-ലെ സന്ദേശത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഒരു പ്രധാന വാദവുമായിരുന്നതുമാണ്. മഹിമയുള്ള ദേശം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളാണോ, അതോ സെവൻത്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയോ? അന്ന് മഹിമയുള്ള ദേശം അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയാണെന്ന തെറ്റായ ധാരണ പാലിച്ചിരുന്നവരും, ഇന്നും അങ്ങനെ പാലിക്കുന്നവരും—നാല്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിലെ മഹിമയുള്ള വിശുദ്ധപർവ്വതം വ്യക്തമായും ദൈവത്തിന്റെ സഭയാണെന്ന് വാദിക്കും; അതിനാൽ, ഒരു പർവ്വതവും ഒരു ദേശവും ഒരേ പ്രതീകമാണെന്ന് അവർക്കു അർത്ഥമാകുമായിരുന്നു. സാധാരണ മനുഷ്യയുക്തി, എന്നാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്.

ഉസ്സീയാവാണ് മഹത്വമുള്ള ദേശം, പ്റ്റോളമി മിസ്രയീം ആകുന്നു. മഹത്വമുള്ള ദേശമായ ഉസ്സീയാവിന് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിൻറെയും റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിൻറെയും രണ്ട് കൊമ്പുകളുണ്ട്. പ്റ്റോളമിയുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രകടനം കമ്മ്യൂണിസവും അതിന്റെ വിവിധ രൂപങ്ങളും ആകുന്നു; പ്റ്റോളമിയുടെ മതപരമായ പ്രകടനം സ്പിരിച്വലിസവും അതിന്റെ വിവിധ രൂപങ്ങളും ആകുന്നു. സർപ്പശക്തിയുടെ ഒരു സവിശേഷത അത് ഒരു കൂട്ടുസംഘടനയാണ് എന്നതാണ്; എന്നാൽ മഹത്വമുള്ള ദേശമായ വ്യാജപ്രവാചകൻ രണ്ട് കൊമ്പുകളുള്ള ഏക രാഷ്ട്രമാണ്.

1989-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ നീക്കിക്കളയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ പാപ്പത്വത്തിന്റെ പ്രതിനിധി ശക്തിയായിരുന്നുവെന്ന് ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം നാൽപ്പതാം വാക്യം സ്ഥാപിച്ചു. ഈ സത്യം വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നിലെ രണ്ട് കൊമ്പുകളുള്ള ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ പങ്കുമായി ഒത്തുചേരുന്നു; കാരണം ആ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളും ഒന്നുതന്നെയാണ്.

വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അധ്യായം ഐക്യനാടുകളെ പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രതിനിധി ശക്തിയായി തിരിച്ചറിയുന്നു; കാരണം ഭൂമിയിൽനിന്നു ഉയർന്ന മൃഗം, തന്റെ മുമ്പിൽ വന്ന സമുദ്രത്തിൽനിന്നുള്ള മൃഗത്തിന്റെ “സകല അധികാരവും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.” രണ്ടാം വചനത്തിൽ പൗരാണിക റോമിന്റെ മഹാസർപ്പം പാപ്പാധിപത്യത്തിന് അതിന്റെ ശക്തിയും സിംഹാസനവും മഹത്തായ അധികാരവും കൊടുത്തിരുന്നു. “ശക്തി” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദം ശക്തി എന്നർത്ഥമാക്കുന്നതാണ്; എന്നാൽ പന്ത്രണ്ടാം വചനത്തിൽ “ശക്തി” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് വേറൊരു പദമാണ്; അതിന് “ഏല്പിച്ചുകൊടുത്ത അധികാരം” എന്നർത്ഥമുണ്ട്.

രണ്ടാം വാക്യത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, പാപ്പത്വത്തിന് തന്റെ സൈനികവും സാമ്പത്തികവുമായ പിന്തുണ നൽകിയിരുന്ന പൗരാണിക റോമിനാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ട പാപ്പത്വത്തിന്റെ പ്രതിനിധി-ശക്തിയാണ് യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിനാൽ, പാപ്പത്വാധികാരത്തിന്റെ അശുദ്ധപ്രവർത്തനങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനായി തന്റെ “രഥങ്ങളും, കപ്പലുകളും, കുതിരച്ചേവകരെയും” സമർപ്പിക്കാനിരുന്ന യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ ഒരു പ്രതിരൂപമായി പൗരാണിക റോം നിലകൊണ്ടു.

പത്താം, പതിനൊന്നാം, പതിനഞ്ചാം വാക്യങ്ങളിലെ മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങളും ചരിത്രത്തിൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഓരോ യുദ്ധത്തിലും അന്തിയോകുസ് മാഗ്നസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ വസ്തുത, ആ മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ശക്തി മൃഗത്തിന്റെ ഒരു പ്രോക്സി ശക്തിയാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു; കാരണം അത് എല്ലായ്പ്പോഴും അന്തിയോകുസാണ്, കൂടാതെ 1989-ൽ അന്തിയോകുസ് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ പ്രോക്സി ശക്തിയായിരുന്നു.

വാക്യം പതിനാറിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ആ മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങൾ ആൽഫായുടെയും ഒമേഗായുടെയും മുദ്രയും, സത്യത്തിന്റെ ഘടനയും വഹിക്കുന്നു. ആദ്യ യുദ്ധത്തിലും മൂന്നാം യുദ്ധത്തിലും യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്; ഇതുവഴി ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും യുദ്ധത്തിൽ ഒരു ആൽഫയും ഒമേഗയും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. വാക്യം പതിനാറിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ആ മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങൾ സത്യത്തിന്റെ മുദ്രയും വഹിക്കുന്നു. നാസി ഉക്രെയ്ന്‍റെ പ്രതിനിധി ശക്തി മദ്ധ്യത്തിലുള്ള യുദ്ധമാണ്; അത് എബ്രായ പദമായ “സത്യം” എന്നതിന്റെ ഘടനയിൽ മദ്ധ്യത്തിലുള്ള വഴിക്കുറിയുടെ കലാപത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങൾ 1989 മുതൽ ഞായറാഴ്ച നിയമംവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം, അവ വാക്യം നാൽപ്പതിലെ “മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്.

വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ പതിനൊന്നാം വാക്യം, ഇരു കൊമ്പുകളും പുനരുത്ഥാനപ്പെടുന്ന ഘട്ടമായി 2023-നെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിലെ പതിനൊന്നാം വാക്യം അതേ ചരിത്രകാലഘട്ടത്തെയേ തന്നെയാണ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. പ്രവചനത്തിന്റെ ആഭ്യന്തര രേഖയും ബാഹ്യ രേഖയും 2023-ൽ ഒത്തുചേരുന്നു. ആഭ്യന്തര രേഖ ദാനിയേൽ മനസ്സിലാക്കിയ “കാര്യം” ആകുന്നു; ബാഹ്യ രേഖ അവൻ മനസ്സിലാക്കിയ “ദർശനം” ആകുന്നു.

ദാനിയേൽ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്ന ആലയപരീക്ഷണം ഇരുപത്തിരണ്ടാം ദിവസത്തിൽ ആരംഭിച്ചു; 9/11-ന് ശേഷം ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ — യെശയ്യാവ് ആലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ച അതേ നിർണ്ണായക ബിന്ദു — നിങ്ങളെ 2023-ലേക്കാണ് എത്തിക്കുന്നത്. പതിനൊന്നു വർഷം കുഷ്ഠരോഗത്തോടെ ജീവിച്ചതിന് ശേഷം ഉസ്സീയാവിന്റെ മരണം 9/11-ൽ സംഭവിച്ചതായി യെശയ്യാവ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആലയം പണിയുന്ന പ്രവൃത്തി ആദ്യം അടിസ്ഥാനം ഇടുന്നതിലും, അതിനുശേഷം ആലയം പണിതുയർത്തി മുകളിലത്തെ ശില സ്ഥാപ Jennings? Wait remove error. Need produce clean final only.

ഉറിയാ സ്മിത്ത് പ്റ്റോളമി ഫിലോപേറ്ററിന്റെ ചരിത്രത്തെയും യെരൂശലേമിലെ ദേവാലയത്തിൽ ബലികൾ അർപ്പിക്കാൻ അവൻ നടത്തിയ ശ്രമത്തെയും പരാമർശിക്കുന്നു.

ക്രി.മു. 217-ൽ റാഫിയയിൽ പ്ടോളമി ഫിലോപാറ്റർ നേടിയ സൈനിക വിജയം പ്ടോളമിയെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയില്ല; എന്നാൽ അത് “അവന്റെ ഹൃദയം ഉന്നതമായി” എന്ന അവസ്ഥയിലേക്കാണ് അവനെ നയിച്ചത്. ഉക്രേനിയൻ യുദ്ധത്തിലെ വിജയം പുതിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയില്ല; എന്നാൽ ഉസ്സീയാരാജാവിന്റെ സൈനിക വിജയം അവന്റെ ഹൃദയം ഉന്നതമാകാൻ കാരണമായതുപോലെ, അതും “അവന്റെ ഹൃദയം ഉന്നതമാക്കും.”

യുദ്ധവിജയങ്ങളാൽ ഹൃദയം ഉയർന്നുപോയ രണ്ട് തെക്കൻ രാജാക്കന്മാർ, ഒരേ ആലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, പുരോഹിതന്നു മാത്രമേ അർപ്പിക്കുവാൻ അനുമതിയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വഴിപാട് അർപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇരു സംഭവങ്ങളിലും, അങ്ങനെ ചെയ്യാനുള്ള അഹങ്കാരികളായ രാജാക്കന്മാരുടെ ശ്രമങ്ങളെ പുരോഹിതന്മാർ എതിർത്തു. അപ്പോൾ ഒരു രാജാവ് യെഹൂദന്മാർക്കെതിരെ പ്രതികാരനടപടി ആരംഭിച്ചു; മറ്റൊരാളോ നെറ്റിയിൽ കുഷ്ഠരോഗം ബാധിക്കപ്പെട്ടു.

2014-ൽ, യൂറോപ്പിലെ ആഗോളവാദികളും ഒബാമാ ഭരണകൂടവും യുക്രെയ്ൻ രാജ്യത്തിന്മേൽ ഒരു വർണ വിപ്ലവം ആരംഭിച്ചു. 2022-ൽ റഷ്യ ഒരു അധിനിവേശം ആരംഭിച്ചു; അതിന്റെ അന്ത്യം ഒടുവിൽ പുടിനും റഷ്യക്കും ലഭിക്കുന്ന ജയത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുക; തെക്കിന്റെ രാജാക്കന്മാരായ പ്റ്റോളമിയാലും ഉസ്സീയാവാലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടവരായി. പന്ത്രണ്ടാം വാക്യം പറയുന്നു: പുടിന്റെ വിജയത്തിനുശേഷം, “അവന്റെ ഹൃദയം ഉന്നതമായിത്തീരും; അവൻ അനേകം പതിനായിരങ്ങളെ നിലംപരിശാക്കും; എങ്കിലും അതിനാൽ അവൻ ശക്തിപ്പെടുകയില്ല.” തുടർന്ന് ചരിത്രം അവന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ പതനത്തെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

ക്രമേണ ഉണ്ടായ അധഃപതനം അവന്റെ മരണത്തിലേക്കു നയിച്ചു; റാഫിയയിൽ അനുഭവിച്ച നഷ്ടത്തിന് പ്രതികാരം ചെയ്യുവാൻ ആന്റിയോകസ് ദി ഗ്രേറ്റ് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്ന സമയത്തേക്കാകുമ്പോൾ, ആന്റിയോകസ് ഇനി പ്റ്റോളമി ഫിലോപാറ്ററുമായി ഏറ്റുമുട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നില്ല; അന്നേക്കു ഈജിപ്തിന്റെ ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന ഒരു ബാലനെയാണ് ആന്റിയോകസ് നേരിടുകയായിരുന്നു. ഒരു ബാലൻ അവസാന തലമുറയുടെ പ്രതീകമാണ്; അതിനാൽ, ഒരു തലത്തിൽ, പാനിയത്തിൽ ആന്റിയോകസ് തോൽപ്പിക്കുന്ന ആ ബാലരാജാവ് തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ അന്തിമ തലമുറ തന്നെയാണ്. പ്രായോഗിക തലത്തിൽ, ആ ബാലരാജാവ് ആന്റിയോകസിന്റെ ശക്തിയോടു താരതമ്യത്തിൽ ദൗർബല്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

റഷ്യയുടെ അന്തിമ ഘട്ടങ്ങളെ രൂപരേഖപ്പെടുത്തുന്നത്, പ്രവചനത്തിലെ തെക്കൻ രാജാവിന്റെ അന്തിമ ഘട്ടങ്ങളെയും രൂപരേഖപ്പെടുത്തുന്നതാകുന്നു. 1798-ൽ, അന്ത്യകാലത്ത്, പ്രവചനചരിത്രത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ആത്മീയ തെക്കൻ രാജാവിന്റെ ഒരു പ്രവചനപരമായ സവിശേഷത—അവൻ എങ്ങനെ തന്റെ അന്ത്യത്തിലേക്കു എത്തുന്നു എന്നതാണ്. അതുപോലെ തന്നെ, വടക്കൻ രാജാവിന്റെയും വ്യാജപ്രവാചകന്റെയും ഒരു പ്രവചനപരമായ സവിശേഷതയുമാണത്. ലോകത്തെ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഈ മൂന്നു ശക്തികളിൽ ഓരോന്നിനും ദൈവവചനത്തിൽ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട അന്തിമാവസ്ഥകൾ ഉണ്ട്. പുടിനും റഷ്യക്കും എന്തു സംഭവിച്ചാലും, അത് തെക്കൻ രാജാവിന്റെ മുൻകാല രേഖകളാൽ മുൻകൂട്ടി മാതൃകയായി കാണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകും.

ആത്മീയ തെക്കൻ രാജാവിന്റെ പതനത്തിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങൾ, വിപ്ലവകാലത്ത് നാസ്തിക ഫ്രാൻസ് ആയിരുന്ന ആദ്യ ആത്മീയ തെക്കൻ രാജാവിന്റെ പതനത്തിൽ മുൻരൂപമായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ പതനത്തിൽ തെക്കൻ രാജാവിന്റെ പതനവും ഉൾപ്പെടുന്നു. നാപോളിയന്റെ പതനം ഫ്രാൻസിന്റെ പതനത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ, പിന്നീട് വന്ന തെക്കൻ രാജ്യമായ റഷ്യയുടെ പതനത്തോടും അത് യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നു. ആധുനിക തെക്കൻ രാജാവായി റഷ്യ വിപ്ലവത്തിലൂടെയാണ് ആരംഭിച്ചത്; അതുപോലെതന്നെ, തെക്കൻ രാജാവായ ഫ്രാൻസും വിപ്ലവത്തോടുകൂടെയാണ് ആരംഭിച്ചത്.

തെക്കൻ രാജാക്കന്മാരുടെ പ്രതീകമായ മഹാസർപ്പത്തിന്റെ ഒരു സവിശേഷതയാണ് വിപ്ലവം. തെക്കൻ രാജാവിന്റെ പ്രധാന പ്രതീകമായ മഹാസർപ്പം സാത്താനാണ്; സഹസ്രാബ്ദത്തിന്റെ അവസാനം അവൻ ഒരു വിപ്ലവം നടത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആകാശത്തിൽ നിന്നു തീ ഇറങ്ങി വന്നു അവനെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. ആരംഭത്തിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ അവൻ നടത്തിയ കലാപം, സഹസ്രാബ്ദത്തിന്റെ സമാപ്തിക്കാലത്തെ അവന്റെ കലാപത്തിന്റെ ആൽഫ ആയിരുന്നു.

1798-ൽ, ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവകാലത്ത് ഫ്രാൻസ് പ്രവചനപരമായി തെക്കിന്റെ ആത്മീയ രാജാവായി സിംഹാസനം ഏറി. ആ വിപ്ലവം യൂറോപ്പിലെ ജാതികളിലൂടെ വീശിച്ചെല്ലുകയും ഒടുവിൽ റഷ്യൻ വിപ്ലവത്തിലെത്തുകയും ചെയ്തു; അതിന് പിന്നാലെ അതേ വർഷം തന്നെ ബോൾഷെവിക് വിപ്ലവവും വേഗത്തിൽ അനുഗമിച്ചു.

1917-ലെ റഷ്യൻ വിപ്ലവം രണ്ട് പ്രധാന ഘട്ടങ്ങളടങ്ങിയതായിരുന്നു: ഫെബ്രുവരി വിപ്ലവം (ഇത് സാരിസ്റ്റ് രാജത്വത്തെ അട്ടിമറിക്കുകയും, ഏകാധിപത്യഭരണം അവസാനിപ്പിക്കുകയും, സോവിയറ്റുകളോടൊപ്പമുള്ള ദ്വൈതാധികാരത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടത്തിനിടയിൽ ഒരു താൽക്കാലിക സർക്കാരിനെ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു) കൂടാതെ ഒക്ടോബർ വിപ്ലവം (ബോൾഷെവിക് വിപ്ലവം എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നത്; ഇതിൽ ലെനിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ബോൾഷെവിക്കുകൾ ഒരു അട്ടിമറിയിലൂടെ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തു; അതുവഴി സോവിയറ്റ് ഭരണത്തിന്റെ സ്ഥാപനം സംഭവിക്കുകയും സോഷ്യലിസം/കമ്മ്യൂണിസത്തിലേക്കുള്ള പാത തുറക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു).

ചരിത്രവിശകലനങ്ങളിലും വിപ്ലവസിദ്ധാന്തങ്ങളിലും (പ്രത്യേകിച്ച് ട്രോട്ട്സ്കി, ലക്സംബർഗ്, സമാന്തരങ്ങൾ വരയ്ക്കുന്ന മറ്റു മാർക്സിസ്റ്റ് കാഴ്‌ചപ്പാടുകൾ മുതലായവയിൽ), ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം (1789–1799) റഷ്യൻ സംഭവവികാസങ്ങളുടെ പ്രവാഹത്തെ പ്രതിരൂപപ്പെടുത്തുന്നതോ അതിനൊരു മാതൃകാവിന്യാസം നൽകുന്നതോ ആയി പലപ്പോഴും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. റഷ്യയിലെ ഈ ഘട്ടങ്ങളെ പ്രതിരൂപപ്പെടുത്തിയ ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിലെ രണ്ട് ഘട്ടങ്ങൾ ഇവയാണ്:

ഈ സാമ്യതകള്‍ വിപ്ലവങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും ഒരു നിര്‍ദ്ദിഷ്ട മാതൃകയെ പിന്തുടരുന്നതെങ്ങനെ എന്ന് ഊന്നിപ്പറയുന്നു: പഴയ ഭരണക്രമത്തിനെതിരായ ആദ്യഘട്ടത്തിലുള്ള വിപുലമായ ജനപ്രക്ഷോഭം (മിതവാദി/ബുര്‍ഷ്വാ ശക്തികളുടെ നേതൃത്വത്തില്‍), തുടര്‍ന്ന് പ്രതിസന്ധിയുടെ നടുവില്‍ വിപ്ലവത്തെ ‘രക്ഷിക്കുകയും’ അതിനെ കൂടുതല്‍ ആഴത്തിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി തീവ്രവാദികള്‍ അധികാരം കൂടുതല്‍ കടുത്ത രീതിയില്‍ പിടിച്ചെടുക്കുന്നത്. ബോള്‍ഷെവിക്കുകള്‍ സ്വയം ഫ്രഞ്ച് മാതൃകയെ ബോധപൂര്‍വം ആശ്രയിച്ചു; അവരുടെ ഒക്ടോബര്‍ കലാപത്തെ യാക്കോബിന്‍ അട്ടിമറിയോട് സാമ്യമുള്ളതായാണ് അവർ കണ്ടത്—പ്രതിവിപ്ലവത്തെ തടയുകയും വിപ്ലവത്തിന്റെ സാധ്യത പൂര്‍ത്തിയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി അത്യാവശ്യമെന്ന്.

ട്രോട്സ്കിയുടെ *History of the Russian Revolution* എന്ന കൃതിപോലുള്ള രചനകളിലും (അവിടെ റഷ്യയിലെ ഇരട്ടാധികാരഘട്ടത്തെ ഫ്രാൻസിലെ സമാന ഗതിശാസ്ത്രങ്ങളുമായി വ്യക്തമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു) റഷ്യൻ സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള റോസാ ലക്സംബർഗിന്റെ ലേഖനങ്ങളിലുമാണ് ഈ തത്ത്വരൂപം പ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്. അവിടെ, റഷ്യൻ വിപ്ലവത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടം (മാർച്ച്–ഒക്ടോബർ) ഫ്രഞ്ച് (അതുപോലെ ഇംഗ്ലീഷ്) വിപ്ലവങ്ങളുടെ മാതൃക പിന്തുടരുന്നതായി അവൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതിൽ ബോൾഷെവിക് അധികാരഗ്രഹണം ജാക്കോബിൻ ഉയിർപ്പിനോട് സമാന്തരമാണെന്നും കാണിക്കുന്നു.

യേശു എല്ലായ്പോഴും അവസാനത്തെ ആരംഭത്തോടു ബന്ധപ്പെടുത്തി ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു; തെക്കിന്റെ ആദ്യ ആത്മീയ രാജാവായ നെപ്പോളിയന്റെ പതനവും വിപ്ലവത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായ മാർഗചിഹ്നങ്ങളെ അനുസരിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു, അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അത് സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ പതനത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിന്റെ രണ്ടു ഘട്ടങ്ങൾ റഷ്യൻ വിപ്ലവത്തിലെ 1917-ലെ ഫെബ്രുവരി, ഒക്ടോബർ ഘട്ടങ്ങളെ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ തന്നെയുള്ള അതേ ടൈപ്പോളജിക്കൽ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ, നെപ്പോളിയന്റെ ക്രമാനുഗതമായ (പടിപടിയായ) പതനം സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ മന്ദഗതിയിലുള്ള തകർച്ചയോടും 1991-ലെ വീഴ്ചയോടും വളരെ അടുത്തായി ഒത്തുചേരുന്നു. ഈ സമാന്തര്യം, വിപ്ലവാനന്തര അതിരൂക്ഷഘട്ടത്തിലെ ഏകീകരണഘട്ടമായ (ബോണപാർട്ടിസം) അവസ്ഥയിലേക്കും അതിന്റെ അനിവാര്യമായ അഴിച്ചുപിരിവിലേക്കും വരെ വ്യാപിക്കുന്നു. ഇത് പൊതുവായ ചരിത്രരീതികളിലും മാർക്സിസ്റ്റ് വിശകലനങ്ങളിലുമുള്ള നിരീക്ഷണങ്ങളിൽനിന്നും (പ്രത്യേകിച്ച് ട്രോട്ട്സ്കിയുടെ The Revolution Betrayed എന്ന കൃതിയിലും ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റു കൃതികളിലുമുള്ളവയിൽനിന്നും) ഉദ്ഭവിക്കുന്നതാണ്; അവിടെ നെപ്പോളിയനെ ബോണപാർട്ടിസത്തിന്റെ ആദിരൂപമായി കാണുന്നു: ഒരു വിപ്ലവത്തിന്റെ അതിരൂക്ഷ ഉച്ചസ്ഥായിക്ക് ശേഷം ഉദിക്കുന്ന, വർഗ്ഗങ്ങൾക്കിടയിൽ തുലനം പാലിക്കുന്ന, വിപ്ലവത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടനാപരമായ നേട്ടങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന (അതിന്റെ ജനാധിപത്യ പ്രേരണയെ അടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കെ), വ്യക്തിപരവും സൈനിക-ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് സ്വഭാവമുള്ള സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന, അതിരുവിട്ട് വ്യാപിക്കുന്ന, തുടർന്ന് ഘട്ടംഘട്ടമായി തകർച്ച അനുഭവിച്ചു പഴയ ക്രമത്തിന്റെ ഭാഗിക പുനഃസ്ഥാപനത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ശക്തികേന്ദ്ര ഭരണകൂടം.

ജാക്കോബിൻ അതിതീവ്ര ഘട്ടത്തിനും തെർമിഡോറിയൻ പ്രതിപ്രവർത്തനത്തിനും (1794) ശേഷം, അസ്ഥിരമായ ഡയറക്ടറി (1795–1799) നിലനിന്നു; നാപോളിയന്റെ 18 ബ്രുമെയർ അട്ടിമറി (1799) കോൺസുലേറ്റ് സ്ഥാപിക്കുകയും, തുടർന്ന് സാമ്രാജ്യം (1804) ഉദിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം ബുർഷ്വാ വിപ്ലവത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളെ സംഹിതീകരിക്കുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു (നാപോളിയൻ കോഡ്, സാമന്തരാജ്യവിശേഷാവകാശങ്ങളുടെ അന്ത്യം, ശക്തമായ കേന്ദ്രീകൃത രാഷ്ട്രം), എന്നാൽ അവയെ ഏകാധിപത്യഭരണത്തിനും സൈനിക മഹത്വത്തിനും പുതിയ അഭിജാതവർഗത്തിനും അധീനമാക്കി.

ബോൾഷെവിക്/ഒക്ടോബർ തീവ്രഘട്ടത്തിന്റെയും പ്രാരംഭ സോവിയറ്റ് പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും ശേഷം, ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് അധഃപതനം ആരംഭിക്കുന്നു (പ്രത്യേകിച്ച് 1920-കളുടെ മധ്യഭാഗം മുതൽ). സ്റ്റാലിന്റെ അധികാരസമാഹരണം ഇടതു പ്രതിപക്ഷത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തുകയും, “ഒരു രാജ്യത്തിലെ സോഷ്യലിസം” നടപ്പിലാക്കുകയും, പോലീസ്/സൈനിക-ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് ഏകാധിപത്യം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പദ്ധതിപരമായ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും ദേശീയവത്കരിക്കപ്പെട്ട സ്വത്തും (ഒക്ടോബറിന്റെ മുഖ്യ നേട്ടങ്ങൾ) സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ അന്തർദേശീയത ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ, അവ പ്രത്യേകാവകാശമുള്ള ഒരു വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഉപകരണങ്ങളായി മാറ്റപ്പെടുന്നു.

ഇരുവിഭാഗത്തിലും, വിപ്ലവാത്മക ഊർജം “മരവിപ്പിക്കപ്പെടുകയും” ഒരു ഏക വ്യക്തിയുടെയോ സംവിധാനത്തിന്റെയോ കീഴിൽ സംസ്ഥാന അധികാരത്തിലും വിപുലീകരണത്തിലും പുനർനിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു (ട്രോത്സ്കി സ്റ്റാലിൻ ഭരണകൂടത്തെ വ്യക്തമായി “സോവിയറ്റ് ബോണപാർട്ടിസത്തിന്റെ” ഒരു രൂപമായി വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നു; അത് കോൺസുലേറ്റിനേക്കാൾ നാപോളിയന്റെ സാമ്രാജ്യത്തോടാണ് കൂടുതൽ സാദൃശ്യമുള്ളത്).

ഇതാണ് കേന്ദ്രസമന്വയം—അവനതി ഒരൊറ്റ അപ്രതീക്ഷിത സംഭവമല്ല; അതിരുകടന്ന വ്യാപ്തി, ആന്തരിക വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ, സൈനിക ചെളിക്കുഴികൾ, പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലുള്ള നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുക, പരാജയപ്പെട്ട പരിഷ്കാരങ്ങൾ, ഒടുവിലത്തെ വിഘടനം/പുനഃസ്ഥാപനം എന്നിവ നയിക്കുന്ന അനന്തരമായ ക്ഷയപ്രക്രിയകളുടെ ഒരു പരമ്പരയാണ്.

ഇരുവിഭാഗങ്ങളിലും, “സാമ്രാജ്യം” (French Continental System-നോടു വിരുദ്ധമായി Soviet Eastern Bloc/COMECON സ്വാധീനം) പുറത്തുനിന്ന് അകത്തേക്കായി വിഘടിക്കുന്നു; ആന്തരിക ക്ഷയം വേഗം പ്രാപിക്കുന്നു; അന്തിമ പ്രതിസന്ധി അതിന്റെ ഉള്ളിലെ ശൂന്യത വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; പഴയ സാമൂഹിക ശക്തികൾ വീണ്ടും സ്വയം സ്ഥാപിക്കുന്നു (രാജത്വം/മുതലാളിത്തം). ബോണാപ്പാർട്ടിസം നിലനിൽപ്പില്ലാത്തതാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു—ട്രോട്ട്സ്കി പറഞ്ഞതുപോലെ, “അതിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അഗ്രത്തിൽ തുലനം ചെയ്ത് നിർത്തിയ ഒരു പിരമിഡ്”—കാരണം അത് വിപ്ലവത്തിന്റെ ജനാധിപത്യ അടിത്തറയെ അടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, പുറംലോകത്തിലെ വൈരിയായ സമ്മർദ്ദങ്ങളുടെ നടുവിൽ അതിന്റെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറയെ സംരക്ഷിക്കാനും (എന്നാൽ വികലമാക്കിക്കൊണ്ടും) ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. സോവിയറ്റ് പതനം ദീർഘദൃഷ്ടിയിൽ “പെട്ടെന്നുള്ളത്” ആയിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ക്രമാതീതമായി പുരോഗമിച്ച ആന്തരിക പുഴുക്കുത്തിന്റെ പര്യവസാനമായിരുന്നു; അതുപോലെതന്നെ നാപ്പോളിയന്റെ സാമ്രാജ്യവും ഒരൊറ്റ രാത്രിയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായില്ല, പുനഃസ്ഥാപനം വരെയായി തുടർച്ചയായ പരാജയങ്ങളിലൂടെ അത് ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഫ്രാൻസിന്റെയും സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെയും ആരംഭവും അവസാനവും രാജാവായ ഉസ്സീയാവിന്റെയും ടോളമിയുടെയും സാക്ഷ്യത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. റാഫ്യായിലെ യുദ്ധത്തിൽ (ക്രി.മു. 217) ടോളമി IV ഫിലോപേറ്റർ വടക്കൻ രാജാവായ ആന്തിയൊക്കുസ് III-നെതിരെ നിർണായക ജയം നേടുന്നു; എങ്കിലും “അതുകൊണ്ടു അവൻ ശക്തിപ്പെടുകയില്ല”—അവൻ ആ ആനുകൂല്യം മുന്നോട്ടു നീക്കി ഉറപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം സമാധാനം ചെയ്യുന്നു, ആഡംബരത്തിലും സ്വയമുയർത്തലിലും തിരികെ പ്രവേശിക്കുന്നു; പിന്നെ (3 മക്കബായർ 1–2-ൽ സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രേഖപ്രകാരം) തന്റെ വിജയത്തിനുശേഷം ടോളമി യെരൂശലേം സന്ദർശിക്കുന്നു. ഹൃദയം ഉയർന്നുപോയ അവൻ, അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കു കടന്നു സ്വയം യാഗം അർപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു—ഇത് സത്യദൈവത്തിനെതിരായ അധികാരകവർച്ചയുടെയും ധിക്കാരത്തിന്റെയും പ്രവൃത്തിയാണ്. ദൈവികമായി അവൻ പ്രഹരിക്കപ്പെടുന്നു (പക്ഷാഘാതം), അപമാനിതനാകുന്നു, ദൈവജനത്തോടുള്ള പീഡനത്തിലേക്കു തിരിയുന്നു. അതിനുശേഷമുള്ള അവന്റെ ഭരണകാലം ക്രമേണ ഇടിവിന്റെതാകുന്നു: നൈതിക അഴിമതി, ആഭ്യന്തര കലാപങ്ങൾ, ശക്തിനഷ്ടം—അവന്റെ മരണത്തോളം. ഇത് സൈനികവിജയത്തിനു ശേഷം ഹൃദയം ഉയർന്നുപോയ രാജാവായ ഉസ്സീയാവിന്റെ (2 ദിനവൃത്താന്തം 26:16–21) കൃത്യമായ പ്രതിബിംബമാണ്; തുടർന്ന് അവൻ ധൂപം കാട്ടുവാൻ ദേവാലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു (പുരോഹിതരുടെ സ്ഥാനമപഹരിച്ചുകൊണ്ട്), നെറ്റിയിൽ കുഷ്ഠം ബാധിക്കപ്പെട്ടു; അത് എല്ലാവർക്കും ദൃശ്യമാകുന്ന പരസ്യവിധിയായിരുന്നു. അന്നുമുതൽ ഉസ്സീയാവ് ഏകാന്തതയിൽ, യഹോവയുടെ ആലയത്തിൽനിന്നു വേർപെട്ടവനായി, മരണത്തോളം ജീവിച്ചു—ക്ഷണിക നാശത്തിനുപകരം മന്ദഗതിയിലുള്ള, നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന അന്ത്യം.

ഇരുവരും തെക്കൻ രാജാക്കന്മാരാണ്; അവരുടെ അഹങ്കാരം യെരൂശലേമിലെ ആലയത്തിലേക്കുള്ള അതിക്രമണത്തിലൂടെ പ്രകടമാകുന്നു; അതിന്റെ പിന്നാലെ തൽക്ഷണമായ തകർച്ചയ്‌ക്കുപകരം ക്രമേണ ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു അന്ത്യം സംഭവിക്കുന്നു. ഇതുതന്നെയാണ് പിന്നീട് വരുന്ന ഓരോ “തെക്കൻ രാജാവിനും” വേണ്ടിയുള്ള രൂപകാത്മക മാതൃക.

“അവസാനകാലത്തു” (1798), ദൈവത്തെ തുറന്നുപറഞ്ഞ് നിഷേധിക്കുന്നതെന്ന മിസ്രയീമിന്റെ ആത്മീയ സവിശേഷതകൾ ഇപ്പോൾ വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്ന നിരീശ്വര ഫ്രാൻസ് (വെളിപ്പാട് 11:8-ൽ കാണുന്നതുപോലെ) പാപ്പായെ തടവിലാക്കിക്കൊണ്ട് വടക്കൻ രാജാവിനെ (പാപ്പാസഭയെ) എതിര്‍ത്തുനിൽക്കുന്നു. നെപ്പോളിയൻ ആ ആക്രമണത്തിന്റെ സൈനിക രൂപാവിഷ്‌കാരമാണ്. പുരാതന മിസ്രയീം അവതരിച്ച അതേ നിരീശ്വരാത്മാവിനെ ഫ്രാൻസ് ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിനാൽ, 1798-ൽ ഫ്രാൻസ് തെക്കൻ കിരീടം ധരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ പ്റ്റോളമി തന്റെ “വിജയത്തെ പരമാവധി പ്രയോജനപ്പെടുത്താൻ” കഴിഞ്ഞില്ലാത്തതുപോലെ, ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിന്റെ തീവ്രഘട്ടത്തിനും അതിലൂടെ ലഭിച്ച നേട്ടങ്ങളെ നിലനിർത്തുകയോ അവയെ പൂർണ്ണമായി പുറത്തേക്ക് വ്യാപിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നിരീശ്വരവാദത്തിന്റെ തത്ത്വചിന്ത പക്വത പ്രാപിച്ച് ഒരു പുതിയ ഭരണസ്വരത്തെ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ, തെക്കിന്റെ കിരീടം പിന്നെയും മുന്നോട്ടു കൈമാറപ്പെടുന്നു.

ഈ മൂന്ന് കാര്യങ്ങളും യാദൃച്ഛികമല്ല; അവ ക്രമാനുസൃതമായ അന്ത്യങ്ങളാണ്—ഓരോന്നും തെക്കിന്റെ രാജാവിന്റെ തന്റെ സ്വഭാവസഹജമായ മന്ദഗതിയിലുള്ള ലയനത്തിലേക്കുള്ള ഗതിപഥത്തിലെ അതതിന്റെ കൂടുതൽ മുന്നേറിയ ഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. നെപ്പോളിയൻ—1798-ന് ശേഷമുള്ള ആദ്യ മഹത്തായ പ്രതീകം. ഈജിപ്തിൽ (അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള തെക്ക്) വിജയിയായിരുന്ന അവൻ അതിരുവിട്ടു നീങ്ങുന്നു (1812-ലെ റഷ്യൻ സൈനികയജ്ഞം ഒരു മഹാവിപത്തായി, അവന്റെ പരിസര സാമ്രാജ്യത്തിന് ഘട്ടംഘട്ടമായി നഷ്ടങ്ങൾ വരുത്തിയ ഒരു പരമ്പരയുടെ ആരംഭമായിരുന്നു (1813–1814)); അന്തിമ പരാജയം അനുഭവിക്കുന്നു (വാട്ടർലൂ 1815); രണ്ടുതവണ നാടുകടത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. നെപ്പോളിയൻ ക്രമാനുഗതവും ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയുള്ളതുമായ ഒരു പതനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു—അത് പ്റ്റോളമിയെയും ഉസ്സീയാവിനെയുംപ്പോലെ തന്നെയാണ്.

1917-ലെ ഒക്‌ടോബർ വിപ്ലവത്തിൽ ലെനിൻ കിരീടം കൈവശപ്പെടുത്തി. ബോൾഷെവിക് “തള്ളൽ” പഴയ വ്യവസ്ഥയ്‌ക്കെതിരായ യുദ്ധം (മതാധികാരം ഉൾപ്പെടെ) തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ തീവ്രഘട്ടത്തിന് സ്ഥിരത കൈവരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; ലെനിന്റെ സ്വന്തം ആരോഗ്യവും നേരത്തേ തന്നെ ക്ഷയിക്കുന്നു, സംവിധാനവും ക്രമേണ അധികാരയന്ത്രവത്കരണത്തിലേക്ക് വഴുതിത്തുടങ്ങുന്നു.

സ്റ്റാലിൻ, ഏകീകരകനായവൻ (സോവിയറ്റ് ബോണപാർട്ടിസം), വിപ്ലവത്തെ ഒരു സൈനിക-ഭരണകൂട സാമ്രാജ്യമായി “മഞ്ഞുകട്ടയാക്കുന്നു”; അതിന്റെ പ്രധാന നേട്ടങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു (ദേശീയവത്കൃത സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ—നാപോളിയന്റെ കോഡിനോടുള്ള സാമന്തവിരുദ്ധ സമാന്തരം), എന്നാൽ അധികാരത്തെ അകത്തോട്ടും (ശുദ്ധീകരണങ്ങൾ) പുറത്തോട്ടും (വിപുലീകരണം) തിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഹൃദയം നാസ്തികതയിൽ ഉയർന്നിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഈ വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് തന്റെ “വിജയത്തിന്റെ പരമാവധി ഫലം പ്രാപിക്കാൻ” യഥാർത്ഥത്തിൽ കഴിയുന്നില്ല. അതിരുകടന്ന വ്യാപനം (അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ—നാപോളിയന്റെ റഷ്യയോടുള്ള സമാന്തരം), ജഡത്വം, പരാജയപ്പെട്ട പരിഷ്‌കരണങ്ങൾ (പെരെസ്ട്രോയ്ക അവസാനത്തെ അത്യന്തം നിരാശജനകമായ ശ്രമമായിരുന്നു), ഉപഗ്രഹ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ നഷ്ടം (1989–90 = “സഖ്യകക്ഷികളുടെ” നഷ്ടം), ഒടുവിലത്തെ ലയം (1991).

സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ച പെട്ടെന്നുണ്ടായതല്ല—നാപ്പോളിയന്റെ സാമ്രാജ്യം പടിപടിയായി ക്ഷയിച്ചുപോയതുപോലെതന്നെ, പ്തൊലേമയോസിന്റെയും ഉസ്സീയാവിന്റെയും വാഴ്ചകൾ അവരുടെ ദേവാലയ-അഹങ്കാരത്തിന്റെ നിമിഷത്തിനു ശേഷം വാടിച്ചുരുങ്ങിയതുപോലെയും, അതു ക്രമാനുഗതമായിരുന്നു. തെക്കിന്റെ “ആത്മീയ” രാജാവിന് (ഭരണരൂപത്തിലുള്ള നാസ്തികത) സ്വന്തമായ ദീർഘിക്കുന്ന ന്യായവിധി ലഭിച്ചു: ഉള്ളിൽ നിന്നുതന്നെ ശൂന്യമാക്കപ്പെട്ട്, ആ അസത്യം നിലനിർത്തുവാൻ അസമർത്ഥമായി, വടക്കിന്റെ രാജാവിന്റെ പ്രതിചലനത്തിൽ (ഉണ്ടായ ശൂന്യതയിൽ പാപ്പത്വത്തിന്റെ പുനരുജ്ജീവനം) അടിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടു.

ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം (രണ്ട് ഘട്ടങ്ങൾ) റഷ്യൻ വിപ്ലവത്തെ (ഫെബ്രുവരി, ഒക്ടോബർ/ബോൾഷെവിക്) പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. നാപോളിയൻ ബോണപ്പാർട്ടിസവും അതിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ പതനവും സ്റ്റാലിനിസ്റ്റ് അധികാരസമാഹരണത്തിനും സോവിയറ്റ് വ്യവസ്ഥയുടെ ക്രമേണ ഉണ്ടായ പതനത്തിനും പ്രതിരൂപങ്ങളാകുന്നു. ഇതെല്ലാം ദാനിയേൽ 11-ലെ തെക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ രാജാവിന്റെ ശ്രേണിയുടെ ആധുനിക വികാസമാണ്—പ്തൊലമെയുടെ റാഫിയയിലെ പരാജയവും ദേവാലയത്തോടുള്ള അഹങ്കാരവും മുതൽ, ഉസ്സീയാവിന്റെ അതേ പാപവും മന്ദഗതിയിലുള്ള അന്ത്യം വഴിയായി, 1798-ലെ ഫ്രാൻസിലേക്കും അതിന്റെ നാസ്തിക അവകാശിയിലേക്കും (ലെനിൻ–സ്റ്റാലിൻ കാലഘട്ടം) എത്തിച്ചേരുന്ന; സ്വന്തം ജയങ്ങളാൽ സ്വയം ശക്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയാതിരുന്ന ആ ശ്രേണി.

ലെനിൻ, അധികാരം സ്ഥാപിച്ചോ പിടിച്ചെടുത്തോ ചെയ്ത അതിവാദ സ്ഥാപകൻ (ജാക്കോബിൻ/ബോൾഷെവിക് ഉയർച്ചയോടു സമാന്തരമായത്; 1917-നുശേഷമുള്ള “തള്ളൽ” ഘട്ടം, ബ്രൂമെയറിന് ശേഷമുള്ള നാപോളിയന്റെ പ്രാരംഭ കോൺസുലേറ്റിനോടു സാദൃശ്യമുള്ളതാണ്). സ്റ്റാലിൻ ബോണപാർട്ടിസ്റ്റ് ഏകീകരണക്കാരനായിരുന്നു (സോവിയറ്റ് സാമ്രാജ്യം നിർമ്മിച്ചവൻ, ശുദ്ധീകരണങ്ങൾ, രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിലെ വിജയം, ശീതയുദ്ധത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥാനം; അവന്റെ ഹൃദയം നാസ്തികതയിൽ ഉയർന്നിരുന്നു, എന്നാൽ ദീർഘകാലമായി ആ വിജയത്തെ പൂർണ്ണമായി “ദൃഢപ്പെടുത്താൻ” അവനാൽ സാധിച്ചില്ല—അതിയായ വ്യാപനം അവിടെനിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നു).

ഖ്രുഷ്‌ചെവ് ഉച്ചകോടിക്ക് ശേഷമുള്ള “തോ” കാലഘട്ടത്തിലെ നേതാവായിരുന്നു (1953–1964): സ്റ്റാലിനെ അപലപിക്കുന്നു (രഹസ്യ പ്രസംഗം, 1956), ചില അഴിമതികളെ പുറത്ത് കൊണ്ടുവരുന്നു, പരിമിതമായ പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നു, എന്നാൽ വ്യവസ്ഥാപരമായ വൈരുധ്യങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നു. ഇത് ഒരു “തെർമിഡോറിയൻ” അല്ലെങ്കിൽ പ്രാരംഭ-അവനതി ഘട്ടത്തോടു സാമ്യമുള്ളതാണ്—ഭീകരത ശമിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും മുഖ്യ നാസ്തിക ഘടന നിലനിൽക്കുന്നു, എന്നാൽ പ്രതിഷ്ഠ ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നു (ഉദാ., 1962-ലെ ക്യൂബൻ മിസൈൽ പ്രതിസന്ധിയിലെ അപമാനം, വലിയ നാപോളിയൻ പരാജയങ്ങൾക്ക് മുമ്പുണ്ടായ ചെറിയ തിരിച്ചടികളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു).

ഗോർബചോവ്, പെരെസ്‌ട്രോയിക (പുനഃസംഘടന)യും ഗ്ലാസ്‌നോസ്റ്റ് (തുറന്നുപറച്ചിൽ)യും ഉപയോഗിച്ച് വ്യവസ്ഥയെ “രക്ഷിക്കാനുള്ള” അവസാനശ്രമങ്ങൾ നടത്തിയ നിരാശാപൂർണ്ണ പരിഷ്‌കർത്താവായിരുന്നു (1985–1991); എന്നാൽ അവ തന്നെ പതനം വേഗത്തിലാക്കി—കിഴക്കൻ ബ്ലോക്കിന്റെ നഷ്ടം (1989-ലെ ബർലിൻ മതിൽ), ആന്തരിക കലാപങ്ങൾ. ഇത് “ക്രമാനുഗതമായ അന്ത്യം” എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ അടയാളമാണ്: 1814-ലെ അധിനിവേശത്തിന് മുമ്പ് ക്രമീകരണത്തിനായി നെപ്പോളിയൻ നടത്തിയ അവസാനകാല ശ്രമങ്ങൾക്കോ, അല്ലെങ്കിൽ ദേവാലയ-അഹങ്കാരത്തിന് ശേഷം ടോളമി/ഉസ്സീയാവിന്റെ നീണ്ടുനിന്ന അധഃപതനത്തിനോ സമമായത്. 1989-ൽ പോപ്പ് ജോൺ പോൾ II-നോടുള്ള (വടക്കൻ രാജാവ്) ഗോ‍ർബചോവിന്റെ കോൺകോർഡാറ്റ്/സമ്മേളനം ആത്മീയ പരാജയത്തെ പ്രതീകീകരിക്കുന്നു—തെക്കൻ രാജാവിന്റെ നിരീശ്വരവാദം പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ പുനരുജ്ജീവനത്തിന് വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നതിനെ.

യെൽത്സിൻ അന്തിമ വിഘടനഘട്ടത്തിലെ പ്രതിനിധി വ്യക്തിയായിരുന്നു (1991 മുതൽ); അദ്ദേഹം 1991 ആഗസ്റ്റിലെ കുപ്രതിരോധത്തിലേക്ക് നയിച്ചു, റഷ്യയുടെ പ്രസിഡന്റായി, സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ വിഘടനത്തെ (ഡിസംബർ 1991) മേൽനോട്ടം വഹിച്ചു, ‘ഷോക്ക് തെറാപ്പി’ സ്വകാര്യവൽക്കരണവും മൂലധനശാസ്ത്രപരമായ പുനഃസ്ഥാപനവും നടപ്പാക്കി. വിപ്ലവത്തിന് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ഘടകങ്ങളുടെ ഭാഗിക “പുനഃസ്ഥാപന”ത്തോടുകൂടിയ കലഹഭരിതമായ അന്ത്യം അദ്ദേഹം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു (ഒലിഗാർഖിക മൂലധനശാസ്ത്രം, നെപ്പോളിയൻ ശേഷമുള്ള ബോർബൺ വംശത്തിന്റെ മടങ്ങിവരവിനോടു സാമ്യമുള്ളത്). തെക്കൻ രാജാവിന്റെ അരമന ഒലിച്ചുപോയി; ഇതോടെ വടക്കിന്റെ ചുഴലിക്കാറ്റുപോലുള്ള കീഴടക്കൽ—അമേരിക്കൻ സഖ്യം മുഖേനയുള്ള പാപ്പത്വം—ദാനീയേൽ 11:40-ലെ പ്രവചനനിവർത്തിയായി.

ഈ രൂപകവിജ്ഞാനം ക്ഷണികമായ വീഴ്ചയെക്കാൾ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന, പടിപടിയായ ന്യായവിധിയെയാണ് ഊന്നിപ്പറയുന്നത്; എങ്ങനെയെന്നാൽ, പ്റ്റോളമി IV-ന്റെ റാഫിയയിലെ ജയം അഹങ്കാരത്തിലേക്കും, ദേവാലയത്തിലേക്കുള്ള അതിക്രമപ്രവേശനത്തിലേക്കും, ദൈവിക പ്രഹാരത്തിലേക്കും, പിന്നെ ക്രമേണ ക്ഷയത്തിലേക്കും നയിച്ചതുപോലെ; ഉസ്സീയാവിന്റെ മരണംവരെ നീണ്ടുനിന്ന കുഷ്ഠരോഗ-ഒറ്റപ്പെടുത്തൽപോലെ; നപ്പോളിയന്റെ ഘട്ടംഘട്ടമായ നഷ്ടങ്ങൾപോലെ (റഷ്യ, ലൈപ്‌സിഗ്, പാരിസ്, എൽബ, വാട്ടർലൂ). സോവിയറ്റ് പ്രവണതി സ്റ്റാലിന്റെ കീഴിലെ ശക്തിയുടെ പരമാവസ്ഥയെയും, തുടർന്ന് ഖ്രുഷ്‌ചോവിന്റെ “താവ്” കാലഘട്ടത്തിൽ സംവിധാനത്തിലെ വിള്ളലുകൾ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പുരോഗമിച്ച ഉള്ളിളക്കത്തെയും തിരിച്ചറിയുന്നു. തുടർന്ന് ബ്രെഷ്‌നെവ്-യുഗത്തിലെ നിശ്ചലതയും, പിന്നെ ഗോർബചോവിന്റെ പരിഷ്കാരങ്ങളും, വേഗവರ್ಧകങ്ങളാകുന്നു; യെൽത്സിന്റെ യുഗം ഈ പ്രവാഹത്തെ പൂർണ്ണമാക്കുന്നു (USSR പിരിച്ചുവിടപ്പെടുന്നു, നാസ്തികതയുടെ ഭരണരൂപം അവസാനിക്കുന്നു). “ഹൃദയം ഉയർന്നുപോവുക” എന്നത് ഈ പ്രവണത മുഴുവൻവരെയും ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നു (നാസ്തിക ധിക്കാരം), എങ്കിലും ആരും “ജയത്തെ പരമാവധി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നില്ല.”

തെക്കൻ രാജാക്കന്മാരുടെ അന്ത്യം ക്രമാനുഗതമാണ്; സാത്താന്റെ നാശം ക്രൂശിൽ ആരംഭിച്ചു, ഒടുവിൽ അവൻ 1,000 വർഷത്തേക്ക് പ്രവാസത്തിലേക്ക് അയക്കപ്പെടുകയും തുടർന്ന് അവൻ നശിച്ചുപോകുകയും ചെയ്യുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പതിനൊന്നാം വാക്യം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യം വരെ കാണുന്ന തെക്കൻ രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണനകൾ നാം തുടരും.

“അവസാനകാലം” മാസിക 1996-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അത് 1989-ൽ മുദ്രവെളിപ്പെട്ട ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ പ്രവചനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അടുത്തിടെ, ആ മാസിക ChatGPT വായിക്കുകയും, മാസികയിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്ന നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഉക്രെയ്നിന്റെ പങ്ക് വിലയിരുത്തണമെന്ന് അഭ്യർത്ഥിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. താഴെപ്പറയുന്നത് മുപ്പത് വർഷമായി പൊതുരേഖയിൽ നിലനിന്നിരിക്കുന്ന ആ മാസികയുടെ വിഭജനമാണ്. മാസികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന എലൻ വൈറ്റിന്റെ രചനകളിൽ നിന്നുള്ള ആദ്യ ഭാഗം Testimonies, volume 9, 11 ആകുന്നു.

ഡാനിയേൽ 11:40–45 ന്റെ സംബന്ധിച്ച മാസികയുടെ പ്രവചനാത്മക രൂപരേഖയ്ക്കുള്ളിൽ, സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടും പാപ്പത്വം (വടക്കിന്റെ രാജാവ്) എന്നും നാസ്തിക കമ്മ്യൂണിസം (തെക്കിന്റെ രാജാവ്) എന്നും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടും ഉക്രൈനെക്കുറിച്ച് ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു. പ്രോക്സി യുദ്ധങ്ങളുടെ അവസാനഘട്ടങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ഉക്രെയ്നിയൻ കത്തോലിക്കാ സഭയോടും സോവിയറ്റ് ഭരണാധീനതയിൽ പതിറ്റാണ്ടുകളോളം ഉണ്ടായിരുന്ന അടിച്ചമർത്തലിന് ശേഷം അതിന് ലഭിച്ച നിയമസാധുതയോടും ബന്ധപ്പെടുത്തി, ഉക്രൈനെ ഒരു പ്രധാന മതപരവും ഭൂ-രാഷ്ട്രീയപരവുമായ യുദ്ധഭൂമിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഡാനിയേൽ 11:40-ന്റെ വിശാലമായ പ്രവചനനിവൃത്തിയുടെ ഭാഗമായി ഉക്രെയ്നിനെ ഈ മാസിക അവതരിപ്പിക്കുന്നു; വത്തിക്കാൻ–യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് സഖ്യത്തിലൂടെ തെക്കിന്റെ രാജാവ് തൂത്തുവാരിക്കളയപ്പെടുന്നതായി അത് വിവരണപ്പെടുന്നു. കിഴക്കൻ യൂറോപ്പിൽ സോവിയറ്റ് നിരീശ്വരവാദം ക്ഷയിച്ചുവരുന്നതിന്റെയും കത്തോലിക്ക സ്വാധീനം പുനരുജ്ജീവിക്കുന്നത് എന്നതിന്റെയും തെളിവായി ഉക്രെയ്ന് കാണിക്കപ്പെടുന്നു.

1798-ൽ ആദ്യം ഫ്രാൻസിലൂടെയും പിന്നീട് സോവിയറ്റ് റഷ്യയിലൂടെയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട നിരീശ്വരവാദമാണ് തെക്കിന്റെ രാജാവെന്ന് ഈ മാസിക പഠിപ്പിക്കുന്നു. വടക്കിന്റെ രാജാവ് പാപ്പാസഭയാകുന്നു; ദാനിയേൽ 11:40-ൽ 1798-ൽ ആരംഭിച്ച് 1989-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയിൽ പര്യവസാനിക്കുന്ന ഒരു ആത്മീയ യുദ്ധം വിവരണപ്പെടുന്നു. ദാനിയേൽ 11:40-ന്റെ നിവൃത്തിയായി നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്ന സോവിയറ്റ് ബ്ലോക്കിന്റെ ഭാഗമായി യുക്രെയ്നും ഈ സന്ദർഭത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. വെളിപ്പാട് 13-ൽ പറയുന്ന പാപ്പാസഭയുടെ മാരകമുറിവ് സുഖപ്പെടുന്നതിലെ ആദ്യ പടിയായി സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ചയെ ഈ പ്രസിദ്ധീകരണം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

സോവിയറ്റ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലെ കത്തോലിക്ക പീഡനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മതേതര രേഖാമൂലമായ തെളിവുകൾ ആ മാസികയിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

ടൈം മാഗസിന്‍, 1989 ഡിസംബർ 4-ൽ നിന്ന്:

കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ കീഴിൽ കത്തോലിക്കമതം അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട പ്രധാന പ്രദേശങ്ങളിലൊന്നായി ഉക്രൈൻ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

ഉക്രൈൻ സംബന്ധിച്ച ചർച്ചയുടെ ഒരു പ്രധാന കേന്ദ്രവിഷയം ദീർഘകാലമായി നിരോധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഉക്രൈനിയൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ നിയമവത്കരണമാണ്.

ലൈഫ് മാസിക, ഡിസംബർ 1989-ൽ നിന്ന്:

യു.എസ്. ന്യൂസ് & വേൾഡ് റിപ്പോർട്ട്, ഡിസംബർ 11, 1989-ൽ നിന്ന്:

ഈ മാസിക ഇതിനെ നാസ്തിക നിയന്ത്രണത്തിന്റെ ദുർബലതക്കും കത്തോലിക്ക ശക്തിയുടെ പുനഃസ്ഥാപനത്തിനും തെളിവായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. വത്തിക്കാൻ നയതന്ത്ര സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഫലമായിട്ടാണ് ഇത് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്; കൂടാതെ, മുൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രദേശങ്ങളിലേക്കുള്ള പാപ്പാസഭയുടെ സ്വാധീനം വീണ്ടും കൈവരിക്കുന്നതിന്റെ ദൃശ്യമായ ഉദാഹരണമായി ഉക്രെയ്‌നെ മുന്നോട്ടുവെച്ച്, ദാനിയേൽ 11:40-ന്റെ നിവൃത്തിയിലെ ഒരു നാഴികക്കല്ലായി ഇത് പ്രതിപാദിക്കുന്നു.

കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ തകർച്ച വെറും ഒരു രാഷ്ട്രീയപരിവർത്തനമായി മാത്രമല്ല, നാസ്തികതയുടെ ആത്മീയപരാജയമായും, പാപ്പാസ്വാധീനത്തിന്റെ ഭൂരാജনৈতিক മുന്നേറ്റമായും, ലോകപ്രഭുത്വത്തിലേക്കുള്ള പാപ്പാസഭയുടെ മടങ്ങിവരവിന്റെ ആരംഭമായും കാണപ്പെടുന്നു. ഉക്രൈൻ, സോവിയറ്റ് മതദമനത്തിന്റെ അഴിച്ചുപണിയലിന്റെയും കിഴക്കൻ യൂറോപ്പിൽ റോമിന്റെ തന്ത്രപ്രധാനമായ വിജയത്തിന്റെയും ഒരു പഠനകേസായി മാറുന്നു. ഇത് നിർബന്ധിത നാസ്തികതയിൽ നിന്ന് പുനഃസ്ഥാപിത കത്തോലിക്ക അധികാരത്തിലേക്കുള്ള ദൃശ്യമായ മാറ്റത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കൂടാതെ ഉക്രൈനിയൻ കത്തോലിക്ക സഭയുടെ നിയമവൽക്കരണം, വടക്കൻ രാജാവ് തെക്കൻ രാജാവിനെ “ചുഴലിക്കാറ്റുപോലെ” തൂത്തുവാരിക്കളയുകയായിരുന്നുവെന്ന പ്രവചനാത്മക സ്ഥിരീകരണമായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.

സോവിയറ്റ് നാസ്തികതയും പുനഃസ്ഥാപിതമായ പാപ്പാ സ്വാധീനവും തമ്മിലുള്ള പരിവർത്തനഘട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമായി യുക്രെയിൻ 3–4 ഘട്ടങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവ്

ലൗകിക മാധ്യമങ്ങൾ

ഉക്രൈൻ താഴെപ്പറയുന്നവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു:

സോവിയറ്റ് നാസ്തികതയുടെ കീഴിൽ ഉക്രൈൻ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട കത്തോലിക്ക വിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു ശക്തികേന്ദ്രമായിരുന്നു. ഉക്രൈനിയൻ കത്തോലിക്ക സഭയുടെ നിയമാനുസൃത അംഗീകാരം തെക്കൻ രാജാവിന്റെ ദുർബലീകരണത്തെ സൂചിപ്പിച്ചു. ഉക്രൈനിലെ വത്തിക്കാന്റെ സ്വാധീനം പാപ്പത്വത്തിന്റെ പുനരുജ്ജീവനത്തെ പ്രകടമാക്കി; ഉക്രൈനിലെ മതപരമായ മാറ്റം ദാനിയേൽ 11:40 നിവൃത്തിയാകുകയാണെന്നതിന് സ്പർശനീയമായ തെളിവായി പ്രവർത്തിച്ചു. ഉക്രൈനിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ സംഭവങ്ങൾ പാപ്പത്വത്തിന്റെ മാരകമുറിവ് സൗഖ്യമാകുന്നതിലെ ആദ്യ ഘട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമായി രൂപപ്പെട്ടു. അതിനാൽ ഉക്രൈൻ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ സംഭവമായി അല്ല, മറിച്ച് ദാനിയേൽ 11-ന്റെ അന്തിമ ചലനങ്ങളിലെ ഒരു പ്രവചനാത്മക അടയാളമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.