പാന്യം - നമ്പർ ഏഴ്

1989-നെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമം വരെ വ്യാപിക്കുന്നതുമായ നാൽപ്പതാം വചനത്തിലെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ എല്ലാ പ്രവചനരേഖകളും ഒന്നിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നതിന്മേൽ ഞങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രവചനത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളായ നമ്മുടെ വിളി സത്യവചനത്തെ യഥാവിധി വിഭാഗിക്കുകയാകുന്നു.

ദാനിയേൽ അദ്ധ്യായം പതിനൊന്ന് പത്ത് പ്രവചനരേഖകളായി വിഭജിക്കാം. ഒന്നുമുതൽ നാലുവരെ ഉള്ള വാക്യങ്ങൾ ഒരു പ്രവചനരേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അഞ്ചുമുതൽ ഒൻപതുവരെ ഉള്ള വാക്യങ്ങൾ രണ്ടാം രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പത്താം വാക്യം മൂന്നാം രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും വാക്യങ്ങൾ നാലാം രേഖയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അഞ്ചാം രേഖ പതിമൂന്നുമുതൽ പതിനഞ്ചുവരെയുള്ള വാക്യങ്ങളാണ്. ആറാം രേഖ പതിനാറുമുതൽ ഇരുപത്തിരണ്ടുവരെയുള്ള വാക്യങ്ങളാണ്. ഏഴാം രേഖ ഇരുപത്തിമൂന്നും ഇരുപത്തിനാലും വാക്യങ്ങളാണ്. ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യംമുതൽ മുപ്പത്തിയൊന്നാം വാക്യംവരെ എട്ടാം രേഖയാണ്. മുപ്പത്തിയൊന്നാം വാക്യംമുതൽ നാൽപ്പതാം വാക്യംവരെ ഒമ്പതാം രേഖയാണ്; നാൽപ്പതാം വാക്യംമുതൽ നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യംവരെ പത്താംതും അന്തിമവുമായ രേഖയാണ്. ഈ പത്ത് രേഖകളും രേഖമേൽ രേഖയായി ഒരുമിച്ചുകൊണ്ടുവരേണ്ടതാണ്.

പത്തു പ്രവചനരേഖകളിൽ ഓരോന്നും സ്വാഭാവികമായും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്; എന്നാൽ ഓരോ രേഖയ്ക്കുള്ളിലും ഒരു നിർദിഷ്ട വിഷയം തിരിച്ചറിയാനാകും. ഓരോ രേഖയ്ക്കും ഒരു പ്രാഥമിക വിഷയം ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോഴും, അവയ്ക്ക് ഏകസാക്ഷ്യം മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. ഈ പത്തു രേഖകളിലെ ഓരോ വിഷയവും ഞാൻ തിരിച്ചറിയുവാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു.

ദാരിയാവിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ട് എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതുവഴി അന്ത്യകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മൂന്നാം വാക്യത്തിലെത്തുമ്പോഴേക്കും അലക്സാണ്ടർ മഹാൻ തന്റെ ലോകവ്യാപക രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു; നാലാം വാക്യത്തിൽ അവന്റെ രാജ്യം പറിച്ചുകളഞ്ഞ് ആകാശത്തിന്റെ നാലു കാറ്റുകളിലേക്കു വിഭജിക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. 1989-ലെ അന്ത്യകാലമായി ദാരിയാവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നത്, രണ്ടാം വാക്യത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാരെ എണ്ണുവാൻ നമുക്കു അനുവദിക്കുന്നു. ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ ഗബ്രിയേൽ, “ദാരിയാവിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടിലും” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ, പത്താം അധ്യായത്തിൽ ആരംഭിച്ച ദർശനത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ദാനിയേലിനെ അറിയിച്ച കാര്യത്തെയാണ് അവൻ തുടർന്നു വിശദീകരിക്കുന്നത്.

“അവസാനകാലം” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മാർഗ്ഗചിഹ്നത്തിൽ രണ്ട് പ്രതീകങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മോശെയുടെ പ്രവചനരേഖയിലെ “അവസാനകാലം” അഹരോന്റെ ജനനമായിരുന്നു; അതിന് മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം മോശെയുടെ ജനനം ഉണ്ടായി. അഹരോനും മോശെയും അവരുടെ ചരിത്രത്തിൽ “അവസാനകാലത്തിന്റെ” ദ്വിമുഖ പ്രതീകങ്ങളാകുന്നു; അതുപോലെ, ആറുമാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഉണ്ടായ യോഹന്നാൻ സ്നാപകന്റെയും യേശുവിന്റെയും ജനനത്തെ അവ മുൻസൂചിപ്പിക്കുന്നു. 1798-ലെ “അവസാനകാലം” റോമിലെ പാപ്പായുടെ പിടിയിലാകലാൽ അടയാളപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് അവൻ 1799-ൽ തടവിൽ മരണമടഞ്ഞു. “മേദ്യനായ ദാര്യാവേശിന്റെ ഒന്നാം ആണ്ടുമുതൽ” “പേർഷ്യാരാജാവായ കോരെശിന്റെ മൂന്നാം ആണ്ടുവരെയും”; ദാര്യാവേശും കോരെശും 1989-ലെ “അവസാനകാലത്തെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം സകല പ്രവാചകന്മാരും അവർ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലങ്ങളെക്കാൾ അധികമായി അന്ത്യദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.

ദാര്യാവും കോരേശും 1989-ൽ റോണാൾഡ് റീഗനെയും ജോർജ് ബുഷ് സീനിയറിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ വർഷം ഇരുവരും പ്രസിഡന്റുമാരായിരുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വചനം ദർശനത്തെ കോരേശിന്റെ മൂന്നാം ആണ്ടിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു; ദാര്യാവിനെ തുടർന്ന് കോരേശ് വന്നതുപോലെ, റീഗനെ തുടർന്ന് വന്ന ജോർജ് ബുഷ് സീനിയറിനെ അതു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. രണ്ടാം വചനം ഇനിയും മൂന്നു രാജാക്കന്മാർ എഴുന്നേൽക്കും എന്നും നാലാമൻ അവരൊക്കെയിലും അധികം സമ്പന്നനായിരിക്കും എന്നും പ്രസ്താവിക്കുന്നു. പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അന്തിമ “അവസാനകാലം” 1989-ൽ ആരംഭിക്കുന്നു; ജോർജ് ബുഷ് സീനിയറിന് ശേഷം ഇനിയും മൂന്നു രാജാക്കന്മാർ എഴുന്നേൽക്കും എന്നു അതു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതുവഴി ബുഷ് സീനിയറിനെ തുടർന്ന് വന്ന മൂന്നു പ്രസിഡന്റുമാരെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ മൂന്നു രാജാക്കന്മാർ ബിൽ ക്ലിന്റൺ, ജോർജ് ബുഷ് ജൂനിയർ, ബരാക് ഒബാമ എന്നിവരായിരുന്നു; തുടർന്ന് ഏറ്റവും സമ്പന്നനായ പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് “തന്റെ ശക്തിയാൽ”യും “തന്റെ സമ്പത്താൽ”യും “ഗ്രേസ്യയുടെ രാജ്യത്തിനെതിരെ ഏവരെയും ഉണർത്തും.”

അങ്ങനെ, മൂന്നാം വാക്യം അലക്സാണ്ടർ മഹാനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ പാപ്പത്വവുമായി ഐക്യപ്പെടുന്ന ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ അവസാന നേതാവിനെ അത് പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ പാപ്പത്വത്തെപ്പോലെ തന്നേ അവനും തന്റെ അന്ത്യത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനേഴിൽ പത്ത് രാജാക്കന്മാരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏഴാമത്തെ രാജ്യം ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയാണ്; ആ പത്ത് രാജാക്കന്മാരുടെ കൂട്ടായ്മ അവരുടെ ഏഴാമത്തെ രാജ്യം ഒരു പ്രതീകാത്മക മണിക്കൂറിനായി പാപ്പീയ മൃഗത്തിന് ഏല്പിക്കാൻ സമ്മതിക്കുന്നു.

ആ പത്ത് രാജാക്കന്മാർ മൂന്നും നാലും വാക്യങ്ങളാലും, കൂടാതെ നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആ വാക്യങ്ങൾ നിവർത്തിച്ച മഹാനായ അലക്സാണ്ടറിന്റെ ഉദയവും വീഴ്ചയും സംബന്ധിച്ച ചരിത്രത്തിലൂടെയും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഗ്രീസ് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ മൂന്നാം രാജ്യമാണ്; അതും മഹാസർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നീ ത്രയസംഘത്തിലെ മൂന്നിലൊന്നായ മഹാസർപ്പത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകവുമാണ്. ക്രൂശിൽ “യഹൂദന്മാരുടെ രാജാവ്” എന്ന സന്ദേശം എബ്രായ, ലത്തീൻ, ഗ്രീക്ക് ഭാഷകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു; അത് യഹൂദന്മാരെയും, റോമക്കാരെയും, പെസഹാവേളയിൽ യെരൂശലേമിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുമായിരുന്ന മറ്റു ജാതികളിൽ നിന്നുള്ള ശേഷിച്ച ജനസമൂഹത്തെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ഗ്രീക്കുകാർ മഹാസർപ്പത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, റോമക്കാർ മൃഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, യഹൂദന്മാർ കള്ളപ്രവാചകനായിരുന്നു.

അധ്യായം പതിനൊന്നിലെ ആദ്യ നാല് വാക്യങ്ങൾ, മാനുഷിക കൃപാകാലം അവസാനിക്കുമ്പോൾ പാപ്പാസഭയുടെ ശക്തിയുമായി വ്യഭിചാരം ചെയ്യുന്ന ഭൗമികമായ മഹാസർപ്പശക്തിയുടെ അന്ത്യം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മൂന്നും നാലും വാക്യങ്ങൾ ഭൗമികമായ മഹാസർപ്പശക്തിയുടെ അവസാന പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിന്റെ അന്തിമ ഉയർച്ചയും വീഴ്ചയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടു വ്യഭിചാരം ചെയ്യുന്ന മൃഗത്തിന്റെ അന്ത്യത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളോടു ഇവ വാക്യങ്ങൾ പരസ്പരം മേൽസ്ഥാപിതമാകുന്നു. അധ്യായം പതിനൊന്നിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും ദൈവത്തിന്റെ ശത്രുക്കൾ സഹായിക്കുവാൻ ആരുമില്ലാതെ അവരുടെ അന്ത്യത്തിൽ എത്തുന്ന ചരിത്രത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആദ്യ നാല് വാക്യങ്ങൾ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളോടു ഒത്തിണക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ, അവ ആദ്യ നാല് കല്പനകളുള്ള ഒരു പലകയും അവസാന ആറു കല്പനകളുള്ള ഒരു പലകയുംകൊണ്ടുള്ള പത്തു കല്പനകളുടെ പ്രതീകാത്മകത വഹിക്കുന്നു; അതോടൊപ്പം പത്ത് എന്ന സംഖ്യയുള്ള ഒരു പരീക്ഷണത്തെയും പ്രതീകീകരിക്കുന്നു.

ആദ്യ നാല് വാക്യങ്ങൾ, 1989-ൽ “അവസാനകാലത്തിൽ” ആരംഭിക്കുന്ന സന്ദേശത്തെ ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, അവസാനത്തെ ദൃശ്യമാക്കുന്ന ഒരു ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ വാക്യങ്ങൾ 1989 മുതൽ മനുഷ്യരുടെ പരീക്ഷാകാലം അടയുന്നതുവരെ ഉള്ള കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവ 1989-ൽ മുദ്രവിമോചിതമായി വെളിപ്പെട്ട ജ്ഞാനവർധനയായ അവസാന ആറു വാക്യങ്ങളുടെ സന്ദേശത്തെ സംഗ്രഹിക്കുന്നു; ആ ആറു വാക്യങ്ങൾ പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ അടുപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

1989 മുതൽ ആരംഭിച്ച് ആകെ എട്ട് പ്രസിഡന്റുമാർ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന്, അവരിൽ എട്ടാമൻ മുൻപുണ്ടായിരുന്ന ഏഴ് പ്രസിഡന്റുമാരിൽ നിന്നുള്ളവനായിരിക്കുമെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള പ്രവാചക നങ്കൂരം ഈ വാക്യങ്ങൾ നൽകുന്നു; അങ്ങനെ, എട്ടാമൻ ഏഴിൽ നിന്നുള്ളവൻ എന്ന ഗൂഢാർഥത്തോടുകൂടെ ഈ ഭാഗത്തെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; ഈ പ്രവാചക സവിശേഷത അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴുള്ള സത്യമാണ്.

ഈ വാക്യങ്ങളിലൂടെ ഗ്രഹിക്കാവുന്ന വിഷയം, തൂർയിലെ വേശ്യയോടു പരസംഗം ചെയ്യുന്ന സർപ്പശക്തിയുടെ അന്തിമ നാശമാണ്. ആ വേശ്യ ഭൂമിയിലെ സകല രാജാക്കന്മാരോടും പരസംഗം ചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ, ക്രി.വ. 496-ൽ ക്ലോവിസ് തന്റെ സിംഹാസനം പാപ്പാസഭയ്ക്ക് സമർപ്പിച്ചപ്പോൾ പ്രാചീന ഫ്രാൻസ് കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ആദ്യജാതനായതുപോലെ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ഭൂമിമൃഗവും ഞായറാഴ്ച നിയമകാലത്ത് ആ വേശ്യയോടു പരസംഗം ചെയ്യുന്ന രാജാക്കന്മാരിൽ ആദ്യത്തെയാകും. അതുപോലെതന്നെ, അവസാനത്തെ ആറു വാക്യങ്ങളിലേതുപോലെ തുടക്കത്തിലെ നാല് വാക്യങ്ങളും ലോകത്തെ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്ന മൂന്നു ശക്തികളെയും തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ഊന്നിപ്പറയുകയും ചെയ്യുന്നു; എങ്കിലും ആദ്യ നാല് വാക്യങ്ങളിലെ വിഷയം ഗ്രേസ്യയും മഹാനായ അലക്സാണ്ടറും മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സർപ്പശക്തിയാണ്.

എട്ട് പ്രസിഡന്റുമാരുടെ പരമ്പര ആരംഭിച്ച പ്രക്രിയ റീഗൺ തുടങ്ങി; അതാണ് ഇപ്പോൾ ആ എട്ടുപേരിൽ അവസാനത്തെയാളിലേക്കു നയിച്ചിരിക്കുന്നത്. എട്ടാമത്തെ പ്രസിഡന്റ് മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കുകയും ഐക്യനാടുകളിൽ ഒരു ഞായറാഴ്ച നിയമം നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്യും; അതോടൊപ്പം, വർധിച്ചുവരുന്ന തീവ്ര ഇസ്ലാമിന്റെ യുദ്ധപ്രവർത്തനങ്ങളെ പരിഹരിക്കുന്നതെന്ന പേരിൽ ലോകവ്യാപകമായി ഒരു സഭ-രാജ്യബന്ധത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ തലവനായി അവനെ ഉയർത്തുന്ന ഒരു മധ്യസ്ഥ ക്രമീകരണവും നടത്തും.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഭൂമിയിലെ മൃഗമായ ഐക്യനാടുകൾ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യം എന്ന നിലയിൽ നിന്ന് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഏഴാമത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ തലവനെന്ന നിലയിലേക്കു മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, അതേ സമയം ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ എട്ടാമത്തെ രാജ്യവുമായി ഉള്ള നിയമവിരുദ്ധബന്ധം പൂർണ്ണമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, 1989-നെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഒന്നാം വചനത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച്, ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന പ്രസിഡന്റുമാരുടെ മുഖാന്തരം ഇത് ദൃഷ്ടാന്തമായി കാണിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ ശക്തനായ രാജാവു എഴുന്നേൽക്കുന്നതും ഉടൻ തിരിച്ചറിയിക്കപ്പെടുന്നു. ആ ശക്തനായ രാജാവെന്നത് ട്രംപ് ആകുന്നു; അവൻ ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കു മുൻപായി പൊളിച്ചുനീക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ മേൽ നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കുന്നതാണ് അത്.

അഞ്ചാം വാക്യം മുതൽ ഒൻപതാം വാക്യം വരെ, മുഴുവൻ അധ്യായവും പ്രധാന പ്രവചനാത്മക പശ്ചാത്തലമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന വടക്കിന്റെ രാജാവിനും തെക്കിന്റെ രാജാവിനും ഇടയിലെ പോരാട്ടത്തിന്റെ ആദ്യ പരാമർശത്തെയും അതിന്റെ ഘട്ടംഘട്ടമായ ദൃഷ്ടാന്തവത്കരണത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അഞ്ചാം വാക്യം ഈ ഭാഗത്തിന്റെ പ്രമേയം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു.

പ്തൊലമൈ ഒന്നാമൻ സോറ്ററും സെല്യൂക്കസ് ഒന്നാമൻ നിക്കാറ്ററും ഈ വാക്യത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇരുവരും അലക്സാണ്ടറുടെ രാജ്യത്തിലെ “Diadochi” (അർത്ഥം: അവകാശി) എന്ന വിഭാഗത്തിലെ നാലിലൊന്നായിരുന്നു. അധ്യായം പതിനൊന്നിൽ സെല്യൂക്കസ് ആദ്യത്തെ “വടക്കൻ രാജാവാണ്”; വിഗ്രഹാരാധക റോമിനോടും, പാപ്പാരോമിനോടും, ആധുനിക റോമിനോടും യോജിച്ചുകൊണ്ട്—ക്രി.മു. 312-ൽ ബാബിലോൻ വീണ്ടും കൈവശപ്പെടുത്തിയതും, ക്രി.മു. 301-ൽ ഇപ്‌സസ് യുദ്ധവും, ക്രി.മു. 281-ൽ കൊറുപീഡിയം യുദ്ധവും എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് പ്രധാന ജയംകളോ നിർണായക സംഭവങ്ങളോ കഴിഞ്ഞശേഷമാണ് സെല്യൂക്കസ് പ്രവചനപരമായ വടക്കൻ രാജാവായി മാത്രം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്. ഈ നീക്കങ്ങൾ അവന്റെ പ്രധാന എതിരാളികളെ പരാജയപ്പെടുത്തി, അവന്റെ സാമ്രാജ്യം വികസിപ്പിച്ചു, ആ പ്രദേശത്തിലെ അവന്റെ ആധിപത്യം ഉറപ്പിച്ചു.

രണ്ടാമത്തെ വരി, അലക്സാണ്ടറുടെ വിഭജിക്കപ്പെട്ട രാജ്യത്തിന്റെ മറ്റ് അവകാശികളായ (Diadochi) ഏവരെയും വിട്ടു വേർതിരിച്ച്, ഉത്തരരാജാവിനെയും തെക്കൻ രാജാവിനെയും തിരിച്ചറിയുന്നതോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. അത്, ഉത്തരരാജാവിന് മൂന്നു ജയങ്ങൾക്ക് ശേഷം മാത്രമേ അധികാരം ലഭിക്കുകയുള്ളു എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതോടെയാണ് തുടങ്ങുന്നത്. തുടർന്ന്, ആറാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് ഒൻപതാം വാക്യം വരെ അലക്സാണ്ടറുടെ മരണത്തിനു ശേഷം വികസിച്ച ഭരണാധികാരത്തിനായുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ, തെക്കൻ രാജാവ് ഉത്തരരാജാവിനെ തോല്പിച്ച് അവസാനിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തെ തിരിച്ചറിയുക. പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ തെക്കൻ രാജാവ് ഉത്തരരാജാവിനെ ജയം ചെയ്യുന്ന മൂന്ന് അവസരങ്ങളിൽ ഇതാണ് ആദ്യത്തേത്. ഉത്തരരാജാവിനെ തെക്കൻ രാജാവ് പരാജയപ്പെടുത്തുന്നതിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ മാർഗചിഹ്നങ്ങളെ വ്യക്തമായി സ്ഥാപിക്കുന്ന മൂന്ന് ആന്തരിക സാക്ഷ്യങ്ങളെ അവ അധ്യായത്തിനുള്ളിൽ നൽകുന്നു.

വചനങ്ങൾ മുപ്പത്തൊന്നുമുതൽ നാല്പതുവരെയുള്ള ഭാഗങ്ങളിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പാപ്പാധിപത്യഭരണത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങളിലെ പ്രവചനാത്മക നിവൃത്തിക്കുള്ള മാതൃകയെ, ആ വചനങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ നിവൃത്തി നൽകുന്നു; അതുപോലെ, ക്രി.മു. 217-ൽ റാഫിയ യുദ്ധത്തിൽ ആദ്യം നിവൃത്തിയായ പതിനൊന്നാം വചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിക്കുള്ള പ്രവചനാത്മക മാതൃകയും അത് നൽകുന്നു. ആ മൂന്ന് സാക്ഷികൾ, അന്തിമ തെക്കിന്റെ രാജാവായ പുടിൻ, വടക്കിന്റെ രാജാവായ പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രതിനിധി സൈന്യത്തിന്മേൽ ജയിക്കുന്ന ഉക്രേനിയൻ യുദ്ധത്തിന്റെ സവിശേഷതകളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

പ്രവാചകചരിത്രത്തിലെ രണ്ടാം നിരയുടെ വിഷയം, അഞ്ചാം വാക്യം മുതൽ ഒൻപതാം വാക്യം വരെ കൂടാതെ പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിലെ റാഫിയാ യുദ്ധം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുപോലെ, 1798-ൽ പാപ്പാസഭയ്ക്ക് മാരകമായ മുറിവ് ഏല്പിക്കപ്പെടുന്നതാണ്. തെക്കിന്റെ രാജാവായ മിസ്രയീം, സർപ്പശക്തിയാണ്.

പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ തെക്കൻ രാജാവ് വടക്കൻ രാജാവിനെ ജയിക്കുന്നതായി കാണുന്ന മൂന്ന് ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ, നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ അന്തിമ വീഴ്ചയെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി ഒന്നിച്ചുചേരുന്നു.

പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ തെക്കിന്റെ രാജാവ് വടക്കിന്റെ രാജാവിനെ തോല്പിക്കുന്നതായി ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്ന മൂന്നു നിരകളുണ്ട്; എന്നാൽ വടക്കിന്റെ രാജാവ് സഹായിപ്പാൻ ആരും ഇല്ലാതെ തന്റെ അന്ത്യം വരുമ്പോൾ അത് അത്ര വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷമല്ല. എന്നാൽ വെളിപ്പാട് പുസ്തകം അവളെ അവളുടെ മാംസം തിന്നുകയും അവളെ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത് അവളെ താഴെയിറക്കുന്നത് മഹാസർപ്പത്തിന്റെ ശക്തിയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ നിന്നു മഹാസർപ്പത്തിന്റെ ശക്തിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ, നാൽപ്പത്തഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ വടക്കിന്റെ രാജാവിനെ കീഴടക്കാൻ പോകുന്ന രാജാക്കന്മാരെ—അവർ മഹാസർപ്പവും കൂടിയാണ്, തെക്കിന്റെ രാജാവും കൂടിയാണ്—നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും. ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പോലെ, തങ്ങളുടെ സമ്പൂർണ്ണ നിവർത്തിയെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന അധ്യായത്തിലെ മൂന്ന് നേരിട്ടുള്ള സാക്ഷികൾ.

ആധുനിക പാപ്പാധിപത്യ ഉത്തരരാജാവു നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ സഹായിക്കുവാൻ ആരുമില്ലാതെ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കുന്നു; വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം, പാപ്പാധിപത്യ ശക്തി മഹാസർപ്പത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ കൈകളാൽ എങ്ങനെ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കുന്നു എന്നു വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പത്ത് രാജാക്കന്മാർ വടക്കിന്റെ പാപ്പാധിപത്യരാജാവിനെ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കുകയും അവളുടെ മാംസം തിന്നുകയും ചെയ്യുന്നു. അന്ത്യദിനങ്ങളിലെ രാജാക്കന്മാർ സർപ്പത്തിന്റെ ശക്തിയാണ്.

പത്ത് രാജാക്കന്മാർ അജഗരശക്തിയാണ്; അതിനെ യവനരാജ്യവും അലക്സാണ്ടറുംകൊണ്ടും പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ രാജാക്കന്മാർ തെക്കൻ രാജാക്കന്മാരാകുന്നു, കാരണം അവർ മിസ്രയീംരാജാവായ ഫറവോൻകൊണ്ടു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അവർ അവളുടെ മാംസം തിന്നുകളയും; കാരണം അവർ സങ്കീർത്തനകാരൻ “ദുഷ്ടരുടെ സഭ” എന്നു വിളിക്കുന്ന പ്രവചനാത്മകമായ “നായ്ക്കൾ” കൂടിയാണ്.

നാല്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ വടക്കിന്റെ രാജാവായി പാപ്പാധിപത്യമാണ് സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്; തുയാതീരയിലെ സഭയിൽ പാപ്പാധിപത്യം യെസബേലാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

ഈസേബേലിന്റെ വിധി അവൾ നായ്ക്കൾക്കു ആഹാരമാകുമ്പോൾ പൂർത്തിയാകുന്നു.

നായുകൾ ക്രിസ്തുവിനെ ക്രൂശിച്ച പുറജാതീയ റോമും അതായത് മഹാസർപ്പത്തിന്റെ ശക്തിയും ആകുന്നു.

നായ്ക്കൾ ആകുന്ന, ദുഷ്ടരുടെ സഭ ആകുന്ന, ഗ്രീസും ഈജിപ്തും ആകുന്ന ആ പത്ത് രാജാക്കന്മാരും വേശ്യയെ അഗ്നിയാൽ ദഹിപ്പിക്കും.

ആ പത്തു രാജാക്കന്മാർ വേശ്യയെ അഗ്നികൊണ്ട് ചുട്ടുകളയുന്നു; കാരണം അവൾ തன்னை ഒരു പുരോഹിതസ്ത്രീയെന്നു പ്രസ്താവിച്ചാലും, അവൾ ഒരു വേശ്യയാണ്.

അഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ നിന്നു ഒൻപതാം വാക്യം വരെയും, മുപ്പത്തിയൊന്നാം വാക്യത്തിൽ നിന്നു നാല്പതാം വാക്യം വരെയും, പാപ്പാസ്വാധീനം സർപ്പശക്തിയുടെ കയ്യാൽ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കുന്നതിന്റെ സാക്ഷ്യം നാം കണ്ടെത്തുന്നു. ഈ സിദ്ധാന്തം ഇപ്പോൾ ഉക്രെയ്നിയൻ യുദ്ധത്തിലും നിറവേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് സാക്ഷികളും നമ്മോടു അറിയിക്കുന്നതു എന്തെന്നാൽ, നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ ഉത്തരദേശരാജാവു സഹായിപ്പാൻ ആരുമില്ലാതെ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, സർപ്പം അവളുടെ മാംസം തിന്നുകയും അവളെ അഗ്നികൊണ്ട് ചുട്ടുകളകയും ചെയ്യും എന്നതാണ്. മൂന്ന് സാക്ഷികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, സർപ്പത്തിന്റെ ഈ പ്രവൃത്തിയുടെ പ്രേരണയിൽ ഒരു ലംഘിക്കപ്പെട്ട ഉടമ്പടിയും ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കും.

അഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ നിന്ന് ഒൻപതാം വാക്യം വരെ, ക്രി.മു. 253-ൽ ഒരു ഉടമ്പടിയോടെ രണ്ടാം സിറിയൻ യുദ്ധം അവസാനിച്ചു. ഈ യുദ്ധം ക്രി.മു. 260-ൽ ആരംഭിച്ചിരുന്നു; രണ്ടാം സിറിയൻ യുദ്ധത്തിന്റെ ഏഴാം വർഷത്തിൽ, തെക്കിന്റെ രാജാവ് വടക്കിന്റെ രാജാവിന് ഒരു പുത്രിയെ നൽകി, അവൻ തെക്കിന്റെ രാജാവിന്റെ പുത്രിയെ വിവാഹം കഴിക്കയും ആ വിവാഹസഖ്യത്തിലൂടെ സമാധാനം സ്ഥാപിക്കയും ചെയ്യേണ്ടതിന്ന്, ഒരു സമാധാന ഉടമ്പടി നടപ്പിലാക്കി. ആ വിവാഹത്തിന് ഏഴ് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ക്രി.മു. 246-ൽ, വടക്കിന്റെ രാജാവ് തെക്കൻ വധുവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഈജിപ്ത്യൻ രാജകുമാരിയെ വിവാഹം കഴിച്ചപ്പോൾ താൻ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്ന തന്റെ ആദ്യഭാര്യയെ വീണ്ടും സ്വീകരിച്ചു. തെക്കിന്റെ രാജാവ് വടക്കൻ രാജ്യത്തെ ആക്രമിക്കുകയും വടക്കിന്റെ രാജാവിനെ പിടികൂടുകയും ചെയ്‌തതിനുള്ള പ്രേരണ ഒരു ലംഘിക്കപ്പെട്ട ഉടമ്പടിയായിരുന്നു.

തകർന്ന ഉടമ്പടി, ക്രി.വ. 1797-ൽ തകർന്ന ടൊലന്റീനോ ഉടമ്പടിയുടെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു; അതാണ് നെപ്പോളിയന് ക്രി.വ. 1798-ൽ പോപ്പിനെ തടവുകാരനാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രേരണയായത്, ക്രി.മു. 246-ൽ പ്തൊലമെയോസ് സെല്യൂക്കസിനോടു ചെയ്തതുപോലെ. പ്തൊലമെയോസ് മൂന്നാമൻ, സെല്യൂക്കസ് രണ്ടാമന്റെ വടക്കൻ സെല്യൂസിദ് സാമ്രാജ്യത്തിന്മേലുള്ള തന്റെ വിജയത്തിനു ശേഷം മിസ്രയീമിലേക്കു മടങ്ങിയപ്പോൾ, അവൻ അത്യന്തം അനേകം നിധികൾ മിസ്രയീമിലേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു; അനേകം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം തങ്ങളുടെ “തടവിലായ ദേവന്മാരെ” പുനഃസ്ഥാപിച്ചതിനാൽ മിസ്രയീമ്യർ പ്തൊലമെയോസ് മൂന്നാമന് “യുവെർഗെറ്റസ്” (“ഉപകാരകൻ” എന്നർത്ഥം) എന്ന ബിരുദം നൽകി.

1798-ൽ നപോളിയൻ പോപ്പിനെ തടവിലാക്കിയപ്പോൾ, ടോലെമി III-ന്റെ മാതൃകപ്രകാരം അവൻ വത്തിക്കാനിലെ നിക്ഷേപസമ്പത്തുകൾ കവർന്നു ഫ്രാൻസിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; ടോലെമി III നിക്ഷേപസമ്പത്തുകളെയും സെല്യൂക്കസ് II-നെയും മിസ്രയീമിലേക്കു കൊണ്ടുപോയിരുന്നു, അവിടെ സെല്യൂക്കസ് II കുതിരയിൽനിന്നു വീണു മരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത്, 1798-ൽ നപോളിയൻ മൃഗത്തിൽനിന്നു പാപ്പാസഭയെ നീക്കിക്കളഞ്ഞതെയും, 1799-ൽ പോപ്പിന്റെ മരണത്തെയും മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിച്ചു. വെളിപ്പാട് പതിനേഴാം അധ്യായത്തിലെ പാപ്പാസഭ മൃഗത്തിന്മേൽ സവാരി ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീയാണ്; അതിനാൽ, സെല്യൂക്കസിന്റെ തോൽവി, തടങ്കൽ, തുടർന്ന് കുതിരയിൽനിന്നു വീണുണ്ടായ മരണം എന്നിവ, പാപ്പാസഭയുടെ പൗരാധികാരം നപോളിയൻ നീക്കിക്കളഞ്ഞതിന്റെ പ്രതീകമാണ് (വെളിപ്പാട് പതിനേഴാം അധ്യായത്തിൽ മൃഗമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്).

പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ഉത്തരരാജാവിനും ദക്ഷിണരാജാവിനും ഇടയിലുള്ള യുദ്ധത്തെ അഞ്ചാം വാക്യം മുതൽ ഒൻപതാം വാക്യം വരെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഉത്തരരാജാവ് പരമാധികാരത്തോടെ ഭരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മൂന്ന് ഭൂമിശാസ്ത്ര പ്രദേശങ്ങളെ കീഴടക്കും എന്നു അത് വ്യക്തമാക്കുന്നതിനാൽ, അഞ്ചാം വാക്യം ഉത്തരരാജാവായി റോമിനെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്ന ആധാരമാകുന്നു. ഉത്തരരാജാവ് ഭരിക്കുന്നുവെങ്കിലും അവസാനം അതിന്റെ അന്ത്യം വരുന്നതായ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന പ്രവാചക ഘടനയാണ് ഈ വാക്യങ്ങൾ നൽകുന്നത്. ഇതുതന്നെയാണ് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ മുഖ്യപ്രമേയവും വാഗ്ദാനവും. ആ ശ്രേണിയുടെ വിഷയം പാപ്പാധിപത്യമായ ഉത്തരരാജാവിന്റെ മാരകമുറിവാണ്; അല്ലെങ്കിൽ, നാൽപ്പത്തിയഞ്ചാം വാക്യം പ്രസ്താവിക്കുന്നതുപോലെ, “അവൻ തന്റെ അന്ത്യത്തിലേക്കു വരും; അവനെ സഹായിപ്പാൻ ആരും ഉണ്ടായിരിക്കയില്ല.” ഈ സത്യം അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ഇപ്പോഴത്തെ സത്യമാണ്.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.