പാനിയം - സംഖ്യ എട്ട്

സെല്യൂക്കസ് മൂന്നാമൻ സെറൗനസ്, ക്രി.മു. 226 മുതൽ 223 വരെ ചുരുങ്ങിയ കാലം രാജാവായി ഭരിച്ചു; തുടർന്ന് അദ്ദേഹം വധിക്കപ്പെട്ടോ അല്ലെങ്കിൽ ദുരൂഹ സാഹചര്യങ്ങളിൽ മരണപ്പെട്ടോ ചെയ്തു. സെല്യൂക്കസ് മൂന്നാമൻ ആന്റിയോക്യസ് മൂന്നാമന്റെ തൽക്ഷണ മുൻഗാമിയായിരുന്നു. ഈ രണ്ടു സഹോദരന്മാർ പത്താം വചനത്തിലെ “പുത്രന്മാരെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; 1989-ൽ അവർ റീഗനും ബുഷിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

പത്താം വചനം മൂന്നാമത്തെ വരിയാണ്; അത് 1989-ലെ “അവസാനകാലം” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അത് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാല്പതാം വചനത്തോടും യെശയ്യാവു എട്ടാം അധ്യായം എട്ടാം വചനത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നു. ഈ മൂന്ന് വചനങ്ങളുടെ ബന്ധം, പതിനൊന്നാം വചനം നിലവിലെ ഉക്രെയ്നിയൻ യുദ്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുവെന്നും, അതിൽ പുതിനും സെലെൻസ്കിയും പതിനൊന്നാം വചനത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന രാഫിയയുടെ യുദ്ധത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രത്യർഥികളാണെന്നും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം വചനം ഉക്രെയ്നിയൻ യുദ്ധത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളെയും പുതിന്റെ വിധിയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പതിമൂന്നാം വചനത്തിൽ നിന്നു പതിനഞ്ചാം വചനത്തിലേക്കുള്ള ഭാഗം പാനിയത്തിന്റെ യുദ്ധമാണ്.

പത്താം വാക്യത്തിന്റെ പ്രമേയം “അവസാനകാലം” ആകുന്നു; “അവസാനകാലത്ത്” സത്യത്തിന്റെ മുദ്രവിമോചനത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട സിദ്ധാന്തങ്ങളോടു യോജിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു വാക്യം മാത്രമായിരുന്നാലും, ഈ വാക്യത്തിൽ അനേകം പ്രവചനരേഖകൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പത്താം വാക്യം നാല്പതാം വാക്യത്തിലെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതുതന്നെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആരംഭത്തെയും ഒരു നൂറ്റിനാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ മുദ്രയിടലിനെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

ഈ വാക്യം, യെശയ്യാവു ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന ദർശനത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ ഏഴ് കാലങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ആ ബന്ധം, ദൈവത്വവും മനുഷ്യత్వവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതാണ് ഇസ്‌ലാമിന്റെ മൂന്നാമത്തെ അയ്യോയായ ഏഴാം കാഹളത്തിന്റെ നാദനകാലത്ത് ഭക്തിയുടെ മർമ്മം പര്യവസാനത്തിലെത്തുന്നതും.

ഈ വാക്യം 1989-നെ അന്ത്യകാലമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്ന ബന്ധത്തോടുകൂടെ, അതിൽ വില്ല്യം മില്ലറിന്റെ അടിസ്ഥാനസത്യവും 1863-ലെ കലാപവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഈ വാക്യം നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിലെ ഗൂഢചരിത്രത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. അതിനാൽ, 1989-ലെ അന്ത്യകാലത്ത് എത്തിച്ചേരുന്ന അറിവിന്റെ വർധനയുടെ ഒരു അനിവാര്യ ഘടകമാണിത്; കൂടാതെ, നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിലെ ഗൂഢചരിത്രത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ബാഹ്യസംഭവങ്ങളുടെ പ്രവാചക ദൃഷ്ടാന്തത്തിനും ഇത് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു; അതുപോലെ, “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്നതുമായുള്ള അതിന്റെ ബന്ധത്തിലൂടെ, 1989-നും സൺഡേ ലോവിനും ഇടയിലുള്ള ചരിത്രത്തിലെ അന്തർഘടനാപരമായ സംഭവങ്ങളെയും ഇത് തിരിച്ചറിയുന്നു.

പത്ത് എന്ന സംഖ്യ ഒരു പരീക്ഷണത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; കൂടാതെ, സത്യത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് ഊന്നൽ നൽകുന്ന യെശയ്യാവു ഏഴാമത്തെ അധ്യായത്തിലെ ദർശനവുമായി ഈ വാക്യങ്ങൾക്കുള്ള ബന്ധവും അതുപോലെയാണ്.

“തല” എന്നത് ഒരു തലസ്ഥാനനഗരത്തെയും (സമാര്യയും ദമസ്‌കൊസും) ഒരു രാജാവിനെയും (റെസീനും രെമല്യാവിന്റെ മകനായ പെഖാവും) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാത്ത പക്ഷം, നിങ്ങൾ സ്ഥിരപ്പെടുകയില്ല. പരസ്പരം മാറ്റിസ്ഥാപിച്ചു ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ആ മൂന്ന് പ്രതീകങ്ങളെ—യെശയ്യാവു എട്ടാം അധ്യായം, എട്ടാം വാക്യത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ (അത് ഏഴാം അധ്യായത്തിലെതേ ദർശനമാണ്)—നിങ്ങൾ ഗ്രഹിക്കാതിരുന്നാൽ, പതിനൊന്നാം വാക്യം മുതൽ പതിനഞ്ചാം വാക്യം വരെ പുടിനെയും റഷ്യയെയും തെക്കിന്റെ രാജാവായി തിരിച്ചറിയാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയുകയില്ല.

പത്താം വചനത്തിന്റെ പ്രമേയം അവസാനകാലത്ത് ആരംഭിച്ച് ഞായർനിയമത്തിൽ കൃപാകാലാവസാനത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയയാകുന്നു.

“അവസാനകാലത്ത്” ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം “മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നു”; “ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു, വെളുപ്പിക്കപ്പെട്ടു, പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു” എന്നതിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയ ആരംഭിക്കുന്നു. “ജ്ഞാനികള്‍” ഗ്രഹിക്കുന്നു; “ദുഷ്ടന്മാര്‍” ഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയില്‍ അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്ന എണ്ണയുടെ കുറവ് അവരെ നശിപ്പിച്ചതുപോലെ തന്നേ, അവരുടെ ഈ ഗ്രഹണശൂന്യതയും അവരെ നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

“എന്റെ ജനമെന്ന” വാക്കുകൾ ഉടമ്പടിജനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ഈ ഉടമ്പടിജനം “അറിവില്ലായ്മ” നിമിത്തം തള്ളിക്കളയപ്പെടുകയും നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടവരാണ്. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമം കാര്യങ്ങൾ മറക്കപ്പെടുന്നതോ ഓർക്കപ്പെടുന്നതോ നടക്കുന്ന വഴിക്കല്ലാണ്. ആ ഘട്ടത്തിൽ “ശബ്ബത്തുദിവസത്തെ ഓർക്കുക” എന്നത് വർത്തമാനസത്യമാണ്. അവിടെയാണ് ടയറിലെ വേശ്യ ഓർക്കപ്പെടുന്നത്. അവിടെയാണ് വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ ദൈവം ബാബിലോണിന്റെ പാപങ്ങളെ ഓർക്കുന്നത്.

അവിടെയാണു മക്കൾ, അഥവാ ലാവൊദിക്കേയൻ അഡ്വന്റിസത്തിന്റെ പ്രവചനാത്മക അന്തിമതലമുറ, മുറിച്ചുകളയപ്പെടുന്നത്. ദാനിയേൽ “ദുഷ്ടന്മാർ” എന്നു വിളിക്കുന്നവർ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം അവർ “മറന്നുകളഞ്ഞു” എന്നതു അവിടെയാണു വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്; അവർ മറന്നുകളഞ്ഞ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിലെ ഭാഗം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനാത്മക നിയമങ്ങളോ ചട്ടങ്ങളോ ആകുന്നു. ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവെപ്പിൽനിന്നു തുറക്കപ്പെടുമ്പോൾ വർധിക്കുന്ന “അറിവ്” അവർക്കു ഇല്ല എന്നതാണ് സന്ദർഭം വ്യക്തമായി കാണിക്കുന്നത്. ദാനിയേൽ “ജ്ഞാനികൾ” എന്നവരെ “ദുഷ്ടന്മാർ” എന്നവരോടു താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു; യേശു “ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാർ” എന്നവരെ “മൂഢ കന്യകമാർ” എന്നവരോടു താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. കിഴക്കും വടക്കും സമുദ്രങ്ങളും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രവചനസന്ദേശം കണ്ടെത്താൻ അസമർത്ഥരായവരെന്ന നിലയിൽ ആമോസ് അതേ വിഭാഗത്തെ “സുന്ദരികളായ കന്യകമാർ” എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു.

അവർ കണ്ടെത്തുവാൻ കഴിയാത്ത സന്ദേശം, അവർ “കടലിൽനിന്ന് കടലിലേക്കും വടക്കിൽനിന്ന് കിഴക്കോട്ടുവരെ” അലഞ്ഞുനടന്നു അന്വേഷിക്കുന്ന സ്ഥലംകൊണ്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ആമോസ് പറയുന്നു: ഈ “സുന്ദരകന്യകമാർ” “യഹോവയുടെ വചനം” കേൾക്കുന്നതിലെ ഒരു “ക്ഷാമത്തിൽ” ആകുന്നു; കൂടാതെ “ആ നാളിൽ അവർ യഹോവയുടെ വചനം അന്വേഷിപ്പാൻ ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും ഔടും; എങ്കിലും അതു കണ്ടെത്തുകയില്ല.” അവസാനംകാലത്ത്, വാക്യം നാൽപ്പതിന്റെ നിറവേറലായും പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ പത്താം വാക്യത്തിന്റെ നിറവേറലായും, 1989-ൽ ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽനിന്ന് മുദ്രയഴിച്ചെടുത്ത ആ സന്ദേശം, പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാന രണ്ടു വാക്യങ്ങളിൽ സംക്ഷിപ്തമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

എണ്ണയില്ലാത്ത മൂഢ, സുന്ദര, ദുഷ്ട കന്യകമാർ — അറിവിനെയും ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തെയും നിബന്ധനയെയും തള്ളിക്കളഞ്ഞ കിഴക്ക്, വടക്ക്, സമുദ്രങ്ങൾ എന്ന സന്ദേശം — ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ദൈവത്താൽ ഓർക്കപ്പെടുന്നു. പത്തു മുതൽ പതിനഞ്ച് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ മൂന്നു യുദ്ധങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഈ മൂന്നു യുദ്ധങ്ങളെ മൂന്നു ചരിത്രങ്ങളായി വേർതിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും അവയെ ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കുമ്പോൾ അവ ഒരു രേഖയുമാകുന്നു, കാരണം പത്താം വാക്യം “അവസാനകാലം” തുറന്നുകാട്ടുകയും അതുവഴി മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുള്ള ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പത്താം വാക്യം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ ഏഴ് കാലങ്ങളോടും, അതിനാൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളോടും വില്യം മില്ലറുടെ പ്രവൃത്തിയോടും ബന്ധപ്പെടുന്നു. മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലെയുള്ള രണ്ടാം ഘട്ടം ദൃശ്യപരമായ ഒരു പരീക്ഷണമാണ്; പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിന്റെ വെളിച്ചവും ഉക്രേനിയൻ യുദ്ധവും തുറന്നു വന്നപ്പോൾ അതു ആരംഭിച്ചു. രണ്ടാം പരീക്ഷണം ദൃശ്യപരമാണ്; ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നിലവിലെ സംഭവങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവിനെ സംബന്ധിക്കുന്ന ഒരു പരീക്ഷണത്തെ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മൂന്നാം പരീക്ഷണം പതിനഞ്ചാം വാക്യത്തിലെ പാനിയത്തിന്റെ യുദ്ധമാണ്; അവിടെ ശിമോൻ ബർയോനായുടെ പേര് പത്രോസ് എന്നു മാറ്റപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ പതിനാറാം വാക്യത്തിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ അനുഗ്രഹകാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ് ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിനെ അത് അടയാളപ്പെടുത്തി.

പത്താം, പതിനൊന്നാം, പതിനഞ്ചാം വാക്യങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മൂന്ന് യുദ്ധങ്ങളിൽ ഓരോന്നിലുമുള്ള ആന്റിയോക്യസ് മാഗ്നസിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ നാം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഒമ്പതാം വാക്യം മുതൽ പതിനാറാം വാക്യം വരെയുള്ള ചരിത്രത്തിൽ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ വ്യാജപ്രവാചകന്റെ ഉദയവും പതനവും നാം കാണുന്നു.

ഒന്ന് മുതൽ നാല് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ മഹാസർപ്പശക്തിയുടെ ഉദയത്തെയും പതനത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഒൻപതും പത്തും വാക്യങ്ങൾ യഥാക്രമം 1798-നെയും 1989-നെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, ഒൻപത് മുതൽ പതിനാറ് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ വ്യാജപ്രവാചകന്റെ ഉദയത്തെയും പതനത്തെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. നാൽപ്പത് മുതൽ നാൽപ്പത്തഞ്ച് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ മൃഗത്തിന്റെ ഉദയത്തെയും പതനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒൻപതും പത്തും വാക്യങ്ങൾ 1798-ലും 1989-ലും ഉണ്ടായ വാക്യം നാൽപ്പതിലെ രണ്ടു “അവസാനകാലങ്ങൾ” എന്നതോടും ഒത്തുചേരുന്നു.

“അവസാനകാലം” തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കുന്നത് പ്രവചനങ്ങളെ എവിടെ പ്രയോഗിക്കണമെന്ന കാര്യത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിക്കുന്നതായി സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നമ്മെ വ്യക്തമായി അറിയിക്കുന്നു.

പത്താം വചനത്തിന്റെ പ്രമേയം “അവസാനകാലം” ആകുന്നു; പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “അവസാനകാലങ്ങൾ” പലതുമുണ്ട്. നിങ്ങൾ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ “അവസാനകാലങ്ങൾ” “കാണുകയും ഗ്രഹിക്കുകയും” ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ, “സന്ദേശങ്ങളെ എപ്പോൾ സ്ഥാനപ്പെടുത്തണം” എന്നു നിങ്ങൾ അറിയുകയില്ല. അവൾ പറയുന്നു: “തിരുവെഴുത്തുകളെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവർ ഉണ്ട്”; സകല പ്രവാചകന്മാരുടെയും കാര്യത്തിൽപോലെ തന്നേ അവളുടെ വചനങ്ങളും അന്ത്യദിവസങ്ങളെയാണ് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്. അതുകൊണ്ട്, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ അവൾ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നവർ അവസാനകാലത്തെ ഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു വർഗ്ഗമാണ്; അതിനാൽ അവർ ആമോസിന്റെ “സുന്ദര കന്യകമാർ” കൂടിയാണ്—വീണുപോകുകയും പിന്നെ ഒരിക്കലും എഴുന്നേൽക്കാതിരിക്കയും ചെയ്യുന്നവർ.

പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വാക്യത്തിൽ ദാര്യാവേശും കോരേശും ചേർന്ന് 1989-ലെ അന്ത್ಯದ കാലത്തെ സൂചിപ്പിച്ച് നിലകൊള്ളുന്നു. ക്രി.മു. 246-ൽ പ്തൊലേമി ബാബിലോണിലേക്കു ചെന്നു ഉത്തരരാജാവിനെ ഈജിപ്തിൽ ബദ്ധനാക്കി കൊണ്ടുപോയപ്പോൾ, ഏഴ് മുതൽ ഒൻപത് വരെ വാക്യങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന 1798-നെ അതുവഴി മുൻരൂപീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, അത് ഒരു “അന്ത്യകാലം” ആയിരുന്നു. പത്താം വാക്യം 1989-ലെ “അന്ത്യകാലം” ആകുന്നു.

ക്രി.മു. 723-ൽ ആരംഭിച്ച ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ ഇരുപത്തഞ്ചുനൂറ് ഇരുപത് വർഷങ്ങളായ ചിതറിച്ചുകളയലിന്റെ അവസാനം 1798 ആകുന്നു. ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 538-ൽ പാപ്പാത്വം ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങൾ ഭരിച്ചു, 1798 വരെ. 1798 “അവസാനകാലം” ആകുന്നു; കാരണം അത് ഏഴ് കാലങ്ങളുടെയും, അതുപോലെ തന്നേ ദാനിയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങളുടെയും ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് തൊണ്ണൂറ് വർഷങ്ങളുടെയും അവസാനം ആകുന്നു. 1798 “അവസാനകാലം” ആകുന്നു; ആകയാൽ 538-വും “അവസാനകാലം” ആകുന്നു. 538 എന്നത് പൗരാണിക വിഗ്രഹാരാധന ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും അവന്റെ സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം ആകുന്നു; അതിന് പിന്നാലെ പാപ്പാത്വം അതേ പ്രവൃത്തി അതേ കാലയളവിൽ നിർവഹിച്ചു.

538 പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ ശക്തീകരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിനാൽ അത് ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് വീണ്ടും പാപ്പാധികാരത്തിന്റെ ശക്തീകരണത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ചാനിയമം ഒരു “അവസാനകാലം” തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, പതിനാറാം വാക്യവും, ഒന്നാം വാക്യവും, ഏഴു മുതൽ ഒമ്പത് വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളും, പത്താം വാക്യവും എല്ലാം “അവസാനകാലം” അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. സന്ദേശങ്ങളെ എവിടെ സ്ഥാപിക്കണമെന്ന് അറിയുന്നവർ ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. പോംപെയ് യെരൂശലേം കൈവശപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അവൻ പതിനാറാം വാക്യം നിറവേറ്റി. അവനെ തുടർന്ന് ജൂലിയസ് സീസർ, ഔഗുസ്തസ് സീസർ, ടിബീരിയസ് സീസർ എന്നിവർ വന്നു. യേശുവിന്റെ ജനനം ഒരു “അവസാനകാലം” ആയിരുന്നു; അത് ഔഗുസ്തസ് സീസറിന്റെ കാലത്താണ് നടന്നത്.

ഇരുപതാം വചനം പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ “അവസാനകാലം” എന്ന പട്ടികയിൽ കൂടി ചേർക്കുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശീകരണസമയത്ത് ഭരിച്ചിരുന്ന തിബേറിയസ് സീസരും അതുപോലെ തന്നെയാണ്.

ക്രിസ്തു പലരോടും സ്ഥിരപ്പെടുത്തുവാൻ വന്ന പ്രവാചകവാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ക്രൂശ് നിലകൊള്ളുന്നു.

ആഴ്ചയുടെ മധ്യത്തിൽ, ആദ്യത്തെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് ദിവസങ്ങൾക്ക് ഒരു ആരംഭവും ഒരു അവസാനവും നമുക്ക് ഉണ്ട്; അവ അവസാനിച്ച സ്ഥലം തന്നെയാണ് അടുത്ത ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് ദിവസങ്ങൾ ആരംഭിച്ച സ്ഥലം. ആ ആഴ്ച, വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ച പുറജാതീയതയെയും പാപ്പത്വത്തെയും ഒരുപോലെ പ്രതിനിധീകരിച്ച വടക്കൻ രാജ്യത്തിനെതിരായ ചിതറിച്ചുകളയലിന്റെ ഏഴ് കാലങ്ങളോടു ഒത്തുചേരുന്നു.

538 ഒരു “അവസാനകാലം” ആകുന്നു; അതു ക്രൂശിനോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; ക്രൂശും ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം തന്നെയാണ്. 538യും ക്രൂശും ചേർന്ന്, ഒരു പ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും രണ്ടും പ്രവാചകപരമായി “അവസാനകാലം” എന്നു അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നുവെന്നതിന് രണ്ട് സാക്ഷികളെ നൽകുന്നു.

ഇരുപത്തൊന്നും ഇരുപത്തിരണ്ടും ആയ വാക്യങ്ങളും, ഇരുപതാം വാക്യവും, പതിനാറാം വാക്യവും, പത്താം വാക്യവും, ഏഴാം മുതൽ ഒൻപതാം വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളും, ഒന്നാം വാക്യവും എല്ലാം “അവസാനകാലം” എന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇരുപത്തിമൂന്നാം വാക്യം, ക്രി.മു. 161 മുതൽ 158 വരെ കാലഘട്ടത്തിൽ മക്കബിയ യെഹൂദർ വിജാതീയ റോമുമായി ഉണ്ടാക്കിയ സഖ്യത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഹസ്മോനിയൻ വംശത്തിന്റെ ചരിത്രം, അവരുടെ ആദ്യ യുദ്ധത്തിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് ക്രി.വ. 70-ൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നതുവരെ, 1844-ൽ ആരംഭിക്കുന്ന, ഒരു കാലപ്രവചനത്തിന്റെ അവസാനവും ആകയാൽ ഒരു “അവസാനകാലവും” ആകുന്ന, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ മതഭ്രഷ്ട പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതിന്റെ അന്ത്യം ക്രി.വ. 70-നാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നു.

ഇരുപത്തിമൂന്നാം വാക്യം ക്രി.മു. 167-ൽ മോദെയ്നിലെ യുദ്ധസമയത്തും, ക്രി.വ. 70-ലും, യഥാക്രമം 1844-നെയും ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തെയും മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നവയായിത്തന്നെ, ഒരു “അന്ത്യകാലം” തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇരുപത്തിമൂന്നാം വാക്യം, ഇരുപത്തൊന്നും ഇരുപത്തിരണ്ടും വാക്യങ്ങൾ, ഇരുപതാം വാക്യം, പതിനാറാം വാക്യം, പത്താം വാക്യം, ഏഴുമുതൽ ഒമ്പതുവരെ ഉള്ള വാക്യങ്ങൾ, കൂടാതെ ഒന്നാം വാക്യവും എല്ലാം “അന്ത്യകാലം” അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യം ജാതീയ റോമിന്റെ മുന്നൂറ്റി അറുപത് വർഷത്തെ ആധിപത്യം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ക്രി.മു. 31-ൽ ആരംഭവും ക്രി.വ. 330-ൽ അവസാനവും രണ്ടും “അവസാനകാലം” എന്നു രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഇരുപത്തേഴാം വാക്യവും ഇരുപത്തൊമ്പതാം വാക്യവും ആ കാലയളവിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും രണ്ടും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യം, ഇരുപത്തേഴാം വാക്യം, ഇരുപത്തൊമ്പതാം വാക്യം, ഇരുപത്തിമൂന്നാം വാക്യം, ഇരുപത്തിയൊന്നും ഇരുപത്തിരണ്ടും വാക്യങ്ങൾ, ഇരുപതാം വാക്യം, പതിനാറാം വാക്യം, പത്താം വാക്യം, ഏഴാം വാക്യം മുതൽ ഒൻപതാം വാക്യം വരെ, കൂടാതെ ഒന്നാം വാക്യം എന്നിവ എല്ലാം “അവസാനകാലം” അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യം ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛത സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ 538-നെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; മുപ്പത്താറും നാൽപ്പതും വാക്യങ്ങൾ 1798-നെ “അവസാനകാലം” എന്നു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മുപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിലെ 538യും മുപ്പത്താറും നാൽപ്പതും വാക്യങ്ങളിലെ 1798യും, ഇരുപത്തിയേഴും ഇരുപത്തൊൻപതും വാക്യങ്ങൾ, ഇരുപത്തിനാലാം വാക്യം, ഇരുപത്തിമൂന്നാം വാക്യം, ഇരുപത്തൊന്നും ഇരുപത്തിരണ്ടും വാക്യങ്ങൾ, ഇരുപതാം വാക്യം, പതിനാറാം വാക്യം, പത്താം വാക്യം, ഏഴുമുതൽ ഒൻപതുവരെയുള്ള വാക്യങ്ങൾ, ഒന്നാം വാക്യം എന്നിവയൊക്കെയും “അവസാനകാലം” അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.

“അവസാനകാലം” എന്നു പറയുന്നത് നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തിന് മുമ്പ് പതിമൂന്നു പ്രാവശ്യം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; നാൽപ്പത്തൊന്നാം വാക്യം ഞായറാഴ്ചാനിയമവും മറ്റൊരു “അവസാനകാലവും” ആകുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ നാൽപ്പത്തഞ്ചാം വാക്യത്തിലും, സഹായിപ്പാൻ ആരുമില്ലാതെ പോപ്പ് തന്റെ അന്ത്യത്തിൽ എത്തുമ്പോഴും. “അവസാനകാലം” പതിനഞ്ച് പ്രാവശ്യം പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. പത്താം വാക്യത്തിന്റെ വിഷയം “അവസാനകാലം” ആകുന്നു. അത് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടുന്ന കാലത്ത് തുറന്നുകാട്ടപ്പെടുന്ന സത്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.