സമാന്തര മുന്നറിയിപ്പുകൾ - ഒന്നാം നമ്പർ

“യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട്” “കാലം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നു വരുമ്പോൾ ദൈവജനത്തിന് തുറന്നു കൊടുക്കപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മനുഷ്യകുലത്തിനുള്ള അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം നല്കപ്പെടുന്നു; ആ അന്തിമ സന്ദേശം ബൈബിളിലെ നിരവധി പ്രവചനരേഖകളിൽ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനാലിൽ, ആ അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം മൂന്ന് ദൂതന്മാരാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ അതേ സന്ദേശം തന്നെയാണ് ബാബിലോണിന്റെ പതനം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്.

ചരിത്രത്തിന്റെ പ്രവാചക രേഖ — അല്ലെങ്കിൽ, പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ തന്റെ മഹത്വത്തോടെ ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ദൂതൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സംഭവപരമ്പര — ന്യായവിധിയുടെ അവസാനത്തേക്കും, കൃപാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തേക്കും, അവസാനത്തെ ഏഴ് ബാധകളിലേക്കും നയിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവാചകചരിത്രം, പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്ന് ദൂതന്മാർ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രവാചകചരിത്രരേഖയോടു “സമാന്തരമായി” സഞ്ചരിക്കുന്നു.

ആകാശമദ്ധ്യേ പറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പതിനാലാം അദ്ധ്യായത്തിലെ മൂന്നു ദൂതന്മാർ, മൃഗത്തിന്റെ മുദ്രയിലും കൃപാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിലും സമാപിക്കുന്ന ലോകവ്യാപകമായ ഒരു സന്ദേശത്തെ പ്രതീകീകരിക്കുന്നു. പതിനെട്ടാം അദ്ധ്യായത്തിൽ, ആ ദൂതന്റെ മഹത്വത്താൽ സമസ്ത ഭൂമിയും പ്രകാശിതമാകുന്നു; അവന്റെ സന്ദേശവും കൃപാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ സമാപിക്കുന്നു.

പതിനാലാം അധ്യായത്തിൽ മൂന്നു ദൂതന്മാരാൽ പ്രതീകാത്മകമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശവും പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഇറങ്ങിവരുന്ന ദൂതനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശവും അതേ മുന്നറിയിപ്പ് സന്ദേശത്തിന്റെ രണ്ട് ചിത്രീകരണങ്ങളാണ്. ബൈബിളിൽ ആവർത്തനമായി വെറുതെ നിലകൊള്ളുന്നത് ഒന്നുമില്ല; പാഴാകുന്നത് ഒന്നുമില്ല. അതേ സന്ദേശം യോഹന്നാൻ ഒന്നിലധികം പ്രാവശ്യം തിരിച്ചറിയിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന വസ്തുത, ആ സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെ ഉന്നയിക്കുന്നതുമാണ്; കൂടാതെ “ആവർത്തിച്ച് വികസിപ്പിക്കുക” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന വേദപുസ്തക നിയമമായ ദൈവിക ഉപദേശരീതിയെ അത് ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ രണ്ട് രേഖകളെ ഒരുമിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നത്, മറ്റേ രേഖയിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച് ഓരോന്നെയും പ്രത്യേകം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോകുമായിരുന്ന സത്യങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇന്നത്തെ കാലത്ത്, ഒരേ സംഭവത്തിന്റെ രണ്ടു സാക്ഷികളെ കോടതിയിൽ സാക്ഷ്യം പറയാൻ കൊണ്ടുവന്നാൽ, അവരുടെ രാഷ്ട്രീയമോ സാമൂഹികമോ ആയ ആശയധാരയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അവർ പരസ്പരവിരുദ്ധമായ വിവരങ്ങൾ തന്നേക്കാം. എന്നാൽ ബൈബിളിലെ സാക്ഷികളുടെ കാര്യത്തിൽ അങ്ങനെ അല്ല; അവർ എപ്പോഴും യോജിച്ചിരിക്കും; അവർ യോജിക്കുന്നില്ലെന്നു നിങ്ങൾക്കു തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഏതോ കാര്യം തെറ്റായി നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ രണ്ട് ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളും മലാഖിയുടെ പുസ്തകം പ്രവാചകനായ ഏലീയാവിന്റെ മടങ്ങിവരവായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന അതേ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശം തന്നെയാണ്. ഈ മൂന്ന് സന്ദേശങ്ങളും കൃപാവസാനത്തിനു മുമ്പേ എത്തുന്നു—കാരണം ഈ മൂന്ന് പ്രവചനരേഖകളിലും ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശം കൃപാവസാനത്തിനു മുമ്പേ മാത്രമല്ല നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; മറിച്ച് കൃപാവസാനമേ ആ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശങ്ങളിൽ ഓരോന്നിന്റെയും സൂചനാബിന്ദുവും, പറയുകയാണെങ്കിൽ വിഷയവുമാകുന്നു. വാസ്തവത്തിൽ, ഏതെങ്കിലും മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശം ഏതെങ്കിലും പ്രവാചകനാൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുകയോ ദൃഷ്ടാന്തമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അത് വെളിപ്പാട് പതിനാലും, പതിനെട്ടും, മലാഖിയുടെ ഏലീയാ പ്രവചനവും ഉള്ള അതേ മുന്നറിയിപ്പുതന്നെയാണ്.

പ്രവചനത്തിന്റെ ഈ മൂന്ന് വരികളും പരസ്പരം സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്നവയാണെന്ന് എളുപ്പത്തിൽ കാണിച്ചുതരാം. അങ്ങനെ പറഞ്ഞാലും, ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിൽ വിവരങ്ങളുടെ രണ്ട് പ്രധാന ഉറവിടങ്ങളുണ്ട്. ഒന്നാമത്തേത് ലോകാവസാനത്തിൽ സംഭവക്രമമായി ഉദ്ഭവിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളുടെ നിരയെ തിരിച്ചറിയുന്നതാണ്. മറ്റൊരു വിവരസ്രോതസ്സ്, ഭാവിയിലെ സംഭവങ്ങളെ രേഖപ്പെടുത്തുന്ന സന്ദേശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവാചകന്മാരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടാന്തപരമായ അവതരണമാണ്.

ഈ ആശയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പരിഗണിക്കേണ്ട രണ്ട് നിയമങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഒന്നാമത്തേത്, എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും ലോകാവസാനത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്; അവിടെയാണ് കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നത്.

ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യം വന്നെത്തിയിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളായ “നമ്മുടെ മേൽ” ബൈബിളിലെ സകല പ്രവാചക സന്ദേശങ്ങളും “നമ്മേക്കായി പ്രാബല്യത്തിലുള്ളവ” ആകുന്നു. ഒരു പ്രവചനത്തിന്റെ “നൽകലിലും” അതുപോലെ തന്നെ “അതിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളിലും” പരിശുദ്ധാത്മാവ് “രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന” “കാര്യങ്ങളെ” തിരിച്ചറിയുന്ന മറ്റൊരു നിയമത്തോടു ചേർന്നാൽ, ഏതൊരു പ്രവചനത്തിന്റെയും ആരംഭത്തിലെ പ്രവാചക സംഭവങ്ങൾ അതിന്റെ അവസാനത്തിലെ പ്രവാചക സംഭവങ്ങൾക്ക് മുൻരൂപമായും അവയ്‌ക്ക് സമാന്തരമായും നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന അവകാശവാദത്തിന് ആ നിയമം കൂടുതൽ ബലം നൽകുന്നു.

“പ്രവചനം നല്കുന്നതിലും ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളിലുമെല്ലാം കാര്യങ്ങളെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഇങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.” “പ്രവചനം നല്കുന്നതിലും ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളിലുമെല്ലാം” “കാര്യങ്ങൾ” “പരിശുദ്ധാത്മാവാൽ” “ഇങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു”; അതിനാൽ “പ്രവചനം നല്കൽ”യും “ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾ”യും ഇരുവരും പ്രചോദിതമായവയായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ലോകാവസാനത്തിന്റെ പ്രവചനാത്മക ദൃഷ്ടാന്തത്തിലേക്കു പ്രയോഗിക്കപ്പെടുകയും വേണം.

ഗബ്രിയേലിൽ നിന്നു യോഹന്നാനു ഈ പ്രവചനം ലഭിച്ചു; അതിനെ ഒരു പുസ്തകത്തിൽ എഴുതുകയും സഭകൾക്കയക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു അവനോടു കല്പിച്ചു. അന്നേരം അവൻ റോമിന്റെ പീഡനത്തിനിരയായിരുന്നു; ഇന്നത്തെ ലോകഭാഷയിൽ “ബ്ലാക്ക്-സൈറ്റ്” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിനെ സമാന്തരിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരു പ്രവാസത്തിലേക്കു അവൻ നീക്കപ്പെട്ടു. ആ ചരിത്രപരിസരത്തിൽ, ഗ്വാന്തനാമോ ബേയിലെ ഏതു തടവുകാരനും എത്രമാത്രം മനുഷ്യസമൂഹത്തിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവോ അതുപോലെ തന്നേ യോഹന്നാനും മനുഷ്യരാശിയിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.

യോഹന്നാൻ ആ ദർശനം നടന്നത് കർത്താവിന്റെ ദിവസമായ ഏഴാംദിന ശബ്ബത്തിൽ താൻ ആരാധനയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ആത്മാവിൽ ആരാധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, തന്റെ പിന്നിൽനിന്ന് ഒരു മഹാശബ്ദം അവൻ കേട്ടു.

യോഹന്നാൻ, അവന്റെ ചുറ്റുപാടുകളും തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും, അവൻ ഏഴാംദിന ശബ്ബത്ത് ആരാധകനായിരിക്കുന്നതിനാൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവനാണെന്ന് വിവരിക്കുന്നു; എന്നാൽ അതോടൊപ്പം, “യേശുവിന്റെ സാക്ഷ്യം” ആയ ബൈബിളിനെയും എല്ലൻ വൈറ്റിന്റെ രചനകളെയും ഇരുവരെയും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നതിനാലും അവൻ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. തന്റെ പിന്നിൽ ഒരു മഹാശബ്ദം അവൻ കേൾക്കുന്നു; അത് കാണുന്നതിനായി അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, “ഇതാകുന്നു വഴി; അതിൽ നടപ്പിൻ” എന്നു തന്റെ പിന്നിൽനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം പറയുന്നതു കേൾക്കുന്ന ലോകാവസാനത്തിലെ ഒരു സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റിനെ അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ലോകത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ പ്രവചനത്തിന്റെ എല്ലാ രേഖകളും പരസ്പരം സമാന്തരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

തങ്ങളുടെ പിന്നിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം കേൾക്കുന്ന ഏതു പ്രവാചകനും ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ദൈവജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ദൃഷ്ടാന്തത്തിൽ യോഹന്നാനോടു സാദൃശ്യമുള്ളവനാകുന്നു. യോഹന്നാൻ തന്റെ പിന്നിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു; അത് അവനു നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി. യെശയ്യാവും നിർദ്ദേശം നൽകുന്ന ഒരു ശബ്ദം കേട്ടിരുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ ശേഷിപ്പായ ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ പിന്നാലെ നിന്നൊരു ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു; അവർ ഏത് വഴിയിൽ നടക്കേണ്ടതാണെന്ന് ആ ശബ്ദം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിനുശേഷം അവർ കേൾക്കുമോ കേൾക്കാതിരിക്കുമോ എന്നു തീരുമാനിക്കേണ്ടതുണ്ട്. യോഹന്നാനും യെശയ്യാവും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ജനങ്ങൾ ലോകാവസാനത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവരാണ്; കർത്താവ് താമസിക്കുമ്പോൾ അവർ അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നു; അവൻ ന്യായവിധിയുടെ ദൈവമായതിനാലാണ് അവൻ താമസിക്കുന്നതെന്ന് യെശയ്യാവ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു. 1798-ൽ ആരംഭിച്ച മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിന്റെ തുടക്കം മുതൽ ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് അഡ്വെന്റിസത്തിനുള്ള കൃപാകാലാവസാനം വരെയും ദൈവം സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ ന്യായവിധി നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വാഗ്ദാനം ഇതാണ്: ന്യായവിധിക്കാലത്ത് കർത്താവിനെ കാത്തിരിക്കുന്നവർ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും.

കാത്തിരിപ്പിനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവജനത്തെ, പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ വരനെ കാത്തിരിക്കുന്ന കന്യകമാർ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ പത്തുപേരും ഉറങ്ങിപ്പോയി; പിന്നെ അർദ്ധരാത്രിയിൽ, ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ആ കന്യകമാരെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളായി വേർതിരിക്കുന്ന ഒരു നിർണായക ഘട്ടം വന്നു. ഒരു വിഭാഗം, തങ്ങളുടെ പിന്നിൽ നിന്നു കേട്ട ശബ്ദം ശ്രവിച്ച്, തങ്ങൾ ഏതു ദിശയിൽ മുന്നേറേണ്ടതെന്നു നിർദ്ദേശിച്ച ആ ശബ്ദത്തെ കാണുവാൻ തിരിഞ്ഞു; മറ്റൊരു വിഭാഗമാകട്ടെ, “കാതുള്ളവൻ ആത്മാവു സഭകളോടു പറയുന്നതു കേൾക്കട്ടെ” എന്നതാണ് വെളിപ്പാടുപുസ്തകമൊട്ടാകെ ഒഴുകുന്ന സന്ദേശം എന്ന സത്യത്തിന്നിടയിലും, തിരിഞ്ഞ് ആ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു.

ഭാവിയെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി ഭൂതകാലത്തിലേക്കു തിരിയുന്ന അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ജനത്തെ യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ ചെയ്തതുപോലെ അവർ “തങ്ങളുടെ പിറകിൽ ഒരു വചനം” കേൾക്കുമ്പോൾ, ആ വചനത്തിൽ ഇതേ സംഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യെശയ്യാവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിൽ നൽകിയിരിക്കുന്ന നിർദേശവും ഉൾപ്പെടുന്നു. യെശയ്യാവിന്റെ നിർദേശം ഇതായിരുന്നു: “ഇതാകുന്നു വഴി; നിങ്ങൾ അതിൽ നടപ്പിൻ; നിങ്ങൾ വലത്തോട്ടു തിരിയുമ്പോഴും, നിങ്ങൾ ഇടത്തോട്ടു തിരിയുമ്പോഴും.” ദാനീയേൽ പന്ത്രണ്ടിലെ ജ്ഞാനികളായ കന്യകമാർ ലോകാവസാനത്തിൽ അറിവിന്റെ വർധനവിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നു; കാരണം, മുദ്രവെച്ചിരുന്നതു തുറന്ന ജീവൻ നല്കുന്ന അറിവിനെ മനസ്സിലാക്കുവാൻ അവർ വചനത്തിൽ “ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും ഓടിയിരുന്നു.”

നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രവാചകന്മാർ ന്യായവിധി സമാപ്തിയിലേക്കും പരീക്ഷണകാലം അവസാനത്തിലേക്കും എത്തുന്ന ചരിത്രഘട്ടത്തിലെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നവർ തങ്ങളുടെ പിന്നിൽനിന്നു, “ഇതത്രേ നടന്നുപോകേണ്ട വഴി,” എന്നു പറയുന്ന ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു; അവർ ഇടത്തോട്ടോ വലത്തോട്ടോ തിരിയുമ്പോൾ ആ പാതയിൽ അവരെ നടത്തുമെന്നു അവൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമാകുമ്പോൾ ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാർ ചെയ്യുന്നതുപോലെ “ഇങ്ങും അങ്ങും ഔടുക” എന്നത് ബൈബിൾ പഠനത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. ഓടുവാൻ ആദ്യം നടക്കാൻ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് പ്രകൃതി നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു; നിന്റെ പിന്നാലെയുള്ള ശബ്ദം നീ കേട്ടാൽ, നീ പഴയ നിയമത്തിലേക്കു (ഇടത്) തിരിയുകയോ പുതിയ നിയമത്തിലേക്കു (വലത്) തിരിയുകയോ ചെയ്താലും, അവൻ തന്റെ വചനത്തിന്റെ പഠനത്തിൽ നിന്നെ വഴിനടത്തും എന്നു യെശയ്യാവിന്റെ സാക്ഷ്യം പറയുന്നു. ബൈബിൾ തുറക്കുക; അവൻ തന്റെ ശബ്ദത്താൽ നിന്നെ വഴിനടത്തും. എന്നാൽ ലോകാവസാനത്തിലെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്കു ഇതിന് മറ്റൊരു അർത്ഥവും ഉണ്ട്: നീ ബൈബിൾ (ഇടത്) തുറക്കുമ്പോഴും പ്രവചനാത്മാവിന്റെ രചനകൾ (വലത്) തുറക്കുമ്പോഴും അവൻ നിന്നെ വഴിനടത്തും.

യെരേമ്യാവിന്റെ സാക്ഷ്യം ചേർക്കപ്പെടുമ്പോൾ നടക്കേണ്ട വഴി അതിലും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി നിർണയിക്കപ്പെടുന്നു.

ഈ ഭാഗത്തിൽ രണ്ട് വിഭാഗത്തിലുള്ള ആരാധകർ ഉണ്ട്. ഒരു വിഭാഗം എല്ലാ “വഴികളെയും” പരിഗണിച്ച്, നടന്നു പോകേണ്ടതിന് “പഴയ പാതകൾ” തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. സാധ്യമായ മറ്റ് എല്ലാ “വഴികളിലും” നിന്ന് “നല്ല വഴി” തെരഞ്ഞടുക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞത്, അവർ തങ്ങളുടെ പിന്നിൽനിന്നുള്ള ശബ്ദം കേട്ടവരായിരുന്നതിനാലാണ്; ആ ശബ്ദം അവരോടു അറിയിച്ചതിങ്ങനെ: “ഇതാകുന്നു വഴി; നിങ്ങൾ അതിൽ നടക്കുവിൻ.” പിന്നിൽനിന്നുള്ള ശബ്ദം കേൾക്കുന്നവരെ യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; “പഴയ പാതകളിൽ” നിന്നുള്ള ഒരു ശബ്ദം.

എന്നാൽ യിരെമ്യാവിന്റെ വംശരേഖയിൽ മറ്റൊരു വിഭാഗവും ഉണ്ട്; അവരെ അവൻ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതുപോലെ ആ “സഭ” ഒരു പുതിയ വിശ്വാസത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു ഭവനം പണിതിരിക്കുന്നു; ആ ഭവനം പാറമേൽ പണിയപ്പെട്ടതല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അത് വീഴുന്നു. ആ ഭവനം സെവൻത്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയാണ്; അല്ലെങ്കിൽ യോഹന്നാൻ അതേ സഭയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതുപോലെ—സാത്താന്റെ പള്ളിയാകുന്നു.

കേൾക്കാൻ നിരസിക്കുന്നത്, അവന്റെ “വചനങ്ങളെയും” അവന്റെ “ന്യായപ്രമാണത്തെയും” തള്ളിക്കളയുന്നതാകുന്നു. മടങ്ങിവന്നു പുരാതന പാതകളിൽ നടപ്പാൻ അവരുടെ കലഹംകൊണ്ടും കാവൽക്കാരന്റെ കാഹളസന്ദേശം കേൾക്കാൻ അവർ നിരസിച്ചതുകൊണ്ടും, യിരെമ്യാവു “ദുഷ്ടസഭ” എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ജനത്തിന്മേൽ ദോഷം വരുത്തുവാൻ ദൈവം പോകുന്നു. ലവോദിക്ക്യയിലെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയോടു ദൈവം എങ്ങനെ ഇടപെടുന്നു എന്നത് ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഒരു വിഷയമാണ്. അവർ എന്തുകൊണ്ടാണ് തള്ളിക്കളയപ്പെടുന്നത് എന്നു പ്രവാചകനായ ഹോശേയ പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ, “ദുഷ്ടസഭ”യുടെ ലക്ഷണങ്ങളിലേക്കു അദ്ദേഹം സംഭാവന ചെയ്യുന്നു.

അവസാനകാലത്ത് മുദ്രയൊഴിഞ്ഞുകൊടുക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന അറിവ് അവർക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് അവർ തള്ളിക്കളയപ്പെടുന്നത്. ഈ ഭാഗത്തിൽ ദൈവം തന്റെ ജനങ്ങളോടുള്ള തന്റെ നിയമബന്ധം ഇവിടെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം അവരെ അവൻ നേരിട്ട് “എന്റെ ജനമേ!” എന്നു വിളിക്കുന്നു. അവർ ക്രിസ്തുവിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞതും അവന്റെ ന്യായപ്രമാണം മറന്നതും കൊണ്ടു അവർ ദൈവത്തിന്നു പുരോഹിതരായിരിക്കയില്ല. ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ ദൈവവുമായി നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവരെ പുരോഹിതന്മാരും രാജാക്കളുമായി ആക്കുന്നു. ദൈവം പുരാതന യിസ്രായേലുമായി നിയമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, മോശെയിലൂടെ ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിച്ചു:

ദൈവം ക്രിസ്തീയ സഭയുമായി നിയമബന്ധത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, അവൻ പത്രൊസിലൂടെ ഇപ്രകാരം പ്രസ്താവിച്ചു:

ഈ വാക്യങ്ങളിൽ പത്രോസ്, ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത നിയമജനമായിരുന്ന പ്രാചീന ഇസ്രായേലിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തീയസഭയിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു; അതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം, “ഒരുകാലത്ത് ജനമല്ലായിരുന്ന നിങ്ങൾ, ഇപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ ജനമായിരിക്കുന്നു” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. യെഹൂദന്മാർ തങ്ങളെത്തന്നെ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചപ്പോൾ, കർത്താവ് ക്രിസ്തീയസഭയോടു നിയമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. കർത്താവിനോടു ബന്ധപ്പെട്ടു നിന്ന കാലത്ത് ഇരുവരും പുരോഹിതജനതകളായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

ഒരു പുരോഹിതനെന്ന നിലയിൽ നിരസിക്കപ്പെടുന്നു എന്നത്, നിങ്ങൾ ഒരിക്കൽ ഉടമ്പടിജനമായിരുന്നു എന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സെവൻത്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ കർത്താവിനോടു ഉടമ്പടിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. മരുഭൂമിയിലെ സഭ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടുവന്നു; എന്നാൽ മില്ലറൈറ്റ് സന്ദേശം അവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞതിനാൽ, ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും സന്ദേശങ്ങളുടെ ചരിത്രകാലത്ത് അവർ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം വേർപെട്ടു. അന്തിമ വേർപാട് രണ്ടാം ദൂതന്റെ വരവോടെയായിരുന്നു; അപ്പോൾ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടത്, അവർ ഇനി ക്രിസ്തുവിന്റെ പുത്രി അല്ല, ബാബിലോണിന്റെ പുത്രിയായി തീർന്നിരിക്കുന്നു എന്നായിരുന്നു. അതിന്റെ ഉടൻപിന്നാലെ, അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സമയത്ത്, ദൈവം തന്റെ പുതിയ വധുവിനെ ഉടമ്പടി വിവാഹത്തിലേക്കു വിളിച്ചു.

പ്രാചീന ഇസ്രായേലിനുവേണ്ടി നിയമത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്ന രണ്ടു പലകകൾ പത്തു കല്പനകളുടെ രണ്ടു പലകകളായിരുന്നു; ആത്മീയ ആധുനിക ഇസ്രായേലിനുവേണ്ടിയുള്ള രണ്ടു പലകകൾ 1843-ലെയും 1850-ലെയും ചാർട്ടുകളാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു പലകകളാകുന്നു. പ്രചോദനം ആവർത്തിച്ച് ലവോദിക്ക്യ എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിയമജനമായവർ പഴയ പാതകളെ നിരസിച്ചു, തങ്ങളുടെ പിന്നിൽനിന്നുള്ള ശബ്ദം കേൾക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു; അതിനാൽ അവർ കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്നു ഛർദ്ദിക്കപ്പെടുമ്പോൾ പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്തിമ ചരിത്രം ആവർത്തിക്കുന്നു. അവൻ “എന്റെ ജനം” എന്നു വിളിക്കുന്നവർക്കു ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അനുഭവത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്ന പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഒരിക്കൽയും പിന്നെ അതിന്റെ അവസാനത്തിൽ വീണ്ടും ഒരിക്കൽയും എന്നിങ്ങനെ രണ്ടുതവണ നിവൃത്തിയാകുന്നു. ഈ ഉപമ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ നിവൃത്തിയായിട്ടുമുണ്ട്, നിവൃത്തിയാകുകയും ചെയ്യും എന്നും, കൂടാതെ മൂന്നാമത്തെ ദൂതനെപ്പോലെ തന്നേ ഈ ഉപമയെ എപ്പോഴും വര്‍ത്തമാനസത്യമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണെന്നും സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഉപദേശിക്കുന്നു.

1843-ലെ അവരുടെ പരാജയപ്പെട്ട പ്രവചനത്തിനും 1844 ഒക്‌ടോബർ 22-ലെ ശരിയായ പ്രവചനത്തിനുമിടയിൽ മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം ഉപമയിലെ കാത്തിരിപ്പിനെ നിവർത്തിച്ചു. ഈ ചരിത്രത്തിന്റെ പ്രവചനാത്മക വിശദാംശങ്ങൾ അനേകവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമാണ്; എങ്കിലും, സഹോദരി വൈറ്റ് ഇപ്പോൾ പ്രസ്താവിച്ചതുപോലെ, പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ മൂന്നാമത്തെ ദൂതനുമായി നേരിട്ട് ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നതു മാത്രമാണ് ഞാൻ സൂചിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

1798 മുതൽ 1844 ഒക്‌ടോബർ 22 വരെ, ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ന്യായവിധി ആരംഭിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ്, പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ അർദ്ധരാത്രിനാദം നിറവേറ്റപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ട്, മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ ന്യായവിധിയുടെ സമാപ്തി പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ, അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം ഒരിക്കൽക്കൂടി ആവർത്തിക്കപ്പെടും.

പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകൾ ദൈവത്തിന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ചിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ അവ ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാരായി തീർന്നിരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ്, “അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നേ നിവൃത്തിയായിക്കൊണ്ടിരുന്ന” ഉപമയിലെ രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ വരവും താമസകാലത്തിന്റെ ആരംഭവും ആയിരുന്നു. കർത്താവ് 1843-ൽ മടങ്ങിവന്നില്ല; കന്യകമാരെ പരീക്ഷിക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കാനും അവൻ താമസിച്ചു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകളെ ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാരായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ പ്രഖ്യാപനം, ആ വീണുപോയ സഭകളിൽ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നവർ പുറത്തേക്കു വരികയും മില്ലറൈറ്റുകളോടും പ്രവചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ഗ്രഹിക്കലോടും കൂടി നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നുള്ള ഒരു വിളിയായിരുന്നു. എക്സിറ്റർ ക്യാംപ് മീറ്റിംഗിൽ സാമുവൽ സ്നോ, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് കർത്താവിന്റെ വരവ് സ്ഥിരീകരിക്കാനാവശ്യമായ തെളിവുകൾ സമർപ്പിച്ചു; അപ്പോൾ മധ്യരാത്രിയിലെ ഘോഷത്തിന്റെ സന്ദേശം ഒരു പ്രളയതിരപോലെ ദേശമൊട്ടാകെ വീശിപ്പരന്നു. തുടർന്ന് 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലെ മഹാനിരാശയുടെ സമയത്ത് മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ എത്തിച്ചേർന്നു.

നാം അഭിമുഖീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിഷയവുമായി കൂടുതൽ ബന്ധപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്ന ഏതാനും കാര്യങ്ങളെ വേർതിരിച്ചു കാണിക്കേണ്ടതിന്നു, പല കാര്യങ്ങളും ഞാൻ ഒഴിവാക്കിയിട്ടുള്ള ഒരു പ്രാരംഭ ചരിത്രത്തിന്റെ സംക്ഷിപ്തസംഗ്രഹമായിരുന്നു ഇത്.

ഈ ചിന്തകൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരുന്നതായിരിക്കും.