When the parable of the ten virgins was fulfilled in Millerite history it took place during the second angel’s message. The second angel’s message represents two distinct messages, both in the period of time which they cover and in terms of the intended audience of the message. The second angel’s message was directed to the Protestant churches that had just returned to Rome and became daughters of Babylon. The Midnight Cry was directed to the sleeping Millerites. The first message was directed outside of the Millerites, the second was directed inside. This will be fulfilled to the letter in our day.
പത്ത് കന്യകമാരുടെ ദൃഷ്ടാന്തം മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ നിറവേറിയപ്പോൾ, അത് രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിനുള്ളിലായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്. രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം രണ്ട് വ്യത്യസ്ത സന്ദേശങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന കാലപരിധിയിലും സന്ദേശത്തിന്റെ ലക്ഷ്യശ്രോതാക്കളുടെ കാര്യത്തിലും അവ പരസ്പരം വേറിട്ടവയാണ്. രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം, അന്നേ പുതുതായി റോമിലേക്കു മടങ്ങി ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാരായി മാറിയ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകളോടാണ് അഭിമുഖീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. അർദ്ധരാത്രിനാദം ഉറങ്ങിക്കിടന്ന മില്ലറൈറ്റുകളോടായിരുന്നു അഭിമുഖീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ആദ്യ സന്ദേശം മില്ലറൈറ്റുകൾക്ക് പുറത്തേക്കായിരുന്നു അഭിമുഖീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്; രണ്ടാമത്തേത് അവരുടെ ഉള്ളിലേക്കായിരുന്നു. ഇത് നമ്മുടെ കാലത്ത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നിറവേറും.
The difference that needs to be noted in the repetition of our day is that in the beginning of Adventism the message of the second angel first went outside the Millerites and then part two of the message went inside the Millerites. At the end of Adventism, when the parable is again repeated, so also is the second angel’s message. We are told that directly more than a handful of times. But the two-fold nature of the message is reversed at the end. The first message goes to Adventism and the second to those outside of Adventism. We are told that the work and message represented by the angel of Revelation eighteen is a repetition of the second angel’s message.
നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ ആവർത്തനത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട വ്യത്യാസം ഇതാണ്: അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം ആദ്യം മില്ലറൈറ്റുകൾക്കു പുറത്തേക്ക് പോയി; തുടർന്ന് ആ സന്ദേശത്തിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം മില്ലറൈറ്റുകളുടെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ, ഉപമ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതുപോലെ തന്നേ രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശവും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. ഇത് നേരിട്ട് തന്നെ ഒരു പിടിയിലധികം തവണ നമ്മോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ സന്ദേശത്തിന്റെ ഇരട്ടസ്വഭാവം അവസാനത്തിൽ മറിച്ചാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. ആദ്യ സന്ദേശം അഡ്വെന്റിസത്തേക്കു പോകുന്നു; രണ്ടാമത്തേത് അഡ്വെന്റിസത്തിനുപുറത്തുള്ളവർക്കാണ്. വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ ദൂതൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയും സന്ദേശവും രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ ആവർത്തനമാണെന്ന് നമ്മോടു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).
“പ്രവാചകൻ പറയുന്നു: ‘വേറൊരു ദൂതൻ മഹത്തായ അധികാരവുമായി സ്വർഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു; അവന്റെ മഹത്വത്താൽ ഭൂമി പ്രകാശിതമായി. അവൻ ബലമുള്ള സ്വരത്തോടെ അതിശക്തിയായി നിലവിളിച്ചു: മഹാബാബിലോൻ വീണിരിക്കുന്നു, വീണിരിക്കുന്നു; അതു ഭൂതങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലമായിരിക്കുന്നു’ (വെളിപ്പാട് 18:1, 2). ഇത് രണ്ടാം ദൂതൻ നൽകിയ അതേ സന്ദേശമാണ്. ബാബിലോൻ വീണിരിക്കുന്നു, ‘കാരണം അവൾ തന്റെ വ്യഭിചാരക്രോധത്തിന്റെ വീഞ്ഞ് സകലജാതികളെയും കുടിപ്പിച്ചു’ (വെളിപ്പാട് 14:8). ആ വീഞ്ഞ് എന്താകുന്നു?—അവളുടെ വ്യാജോപദേശങ്ങൾ. നാലാം കല്പനയിലെ ശബ്ബത്തിന് പകരം അവൾ ലോകത്തിന് ഒരു വ്യാജ ശബ്ബത്ത് നൽകിയിരിക്കുന്നു; എദെനിൽ സാത്താൻ ആദ്യം ഹവ്വയോടു പറഞ്ഞ വ്യാജവും—ആത്മാവിന്റെ സ്വാഭാവിക അമരത്വവും—അവൾ വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. ‘മനുഷ്യരുടെ കല്പനകളെ ഉപദേശങ്ങളായി ഉപദേശിച്ചുകൊണ്ട്’ (മത്തായി 15:9) അവൾ അനേകം സമാനമായ തെറ്റുകളും ദൂരദൂരമായി പ്രചരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.”
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.
“യേശു തന്റെ പൊതുശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, അദ്ദേഹം ദേവാലയത്തെ അതിന്റെ ദൈവനിന്ദാപരമായ അശുദ്ധീകരണത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിച്ചു. തന്റെ ശുശ്രൂഷയിലെ അവസാന പ്രവൃത്തികളിൽ ഒന്നായി ദേവാലയത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ശുദ്ധീകരണവും നടന്നു. അതുപോലെ, ലോകത്തെ മുന്നറിയിപ്പിക്കുന്ന അവസാന പ്രവൃത്തിയിലും സഭകൾക്കു രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ആഹ്വാനങ്ങൾ നല്കപ്പെടുന്നു. രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം ഇതാകുന്നു: ‘ബാബിലോൻ വീണിരിക്കുന്നു, വീണിരിക്കുന്നു, ആ മഹാനഗരം; കാരണം അവൾ തന്റെ വ്യഭിചാരക്രോധത്തിന്റെ വീഞ്ഞ് സകലജാതികളെയും കുടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു’ (വെളിപ്പാട് 14:8). മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ മഹാഘോഷത്തിലും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം ഇപ്രകാരം പറയുന്നതു കേൾക്കപ്പെടുന്നു: ‘എന്റെ ജനമേ, അവളുടെ പാപങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകാതെയും അവളുടെ ബാധകളിൽ നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കാതെയും ഇരിപ്പാൻ അവളെ വിട്ടു പുറത്തുവരുവിൻ. എന്തെന്നാൽ അവളുടെ പാപങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗത്തോളം എത്തിയിരിക്കുന്നു; ദൈവം അവളുടെ അകൃത്യങ്ങളെ ഓർത്തിരിക്കുന്നു’ (വെളിപ്പാട് 18:4, 5).” തിരഞ്ഞെടുത്ത സന്ദേശങ്ങൾ, പുസ്തകം 2, 118.
The message of the second angel at the beginning of Adventism is the same message as the message represented by the angel of Revelation eighteen, and in that warning, there are two voices that proclaim a message. The first voice is proclaimed when the earth is lightened by his glory and in verse four John heard another voice saying, “come out of her.”
അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലെ രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന അതേ സന്ദേശമാണ്; ആ മുന്നറിയിപ്പിൽ, ഒരു സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന രണ്ടു ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഒന്നാമത്തെ ശബ്ദം ഭൂമി അവന്റെ മഹത്വത്താൽ പ്രകാശിതമായപ്പോൾ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു; നാലാം വാക്യത്തിൽ യോഹന്നാൻ മറ്റൊരു ശബ്ദം ഇപ്രകാരം പറയുന്നതു കേട്ടു: “അവളിൽനിന്നു പുറത്തുവരുവിൻ.”
In Millerite history the call out of Babylon came first and the message to the Millerites came second. In Revelation eighteen it is the second voice, or second message that addresses those outside of Adventism. Along with the declaration that there are “two distinct calls made to the churches” we find that the two times Christ cleansed the temple (at the beginning and ending of His ministry) is also an illustration of the beginning and ending of Adventism.
മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ ബാബിലോനിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടുവരുവാനുള്ള വിളിയാണ് ആദ്യം വന്നത്; മില്ലറൈറ്റുകൾക്കുള്ള സന്ദേശം രണ്ടാമതായി വന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിനുപുറത്തുള്ളവരോടാണ് രണ്ടാമത്തെ ശബ്ദം, അഥവാ രണ്ടാമത്തെ സന്ദേശം, അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്. “സഭകൾക്കു രണ്ടുതരത്തിലുള്ള വ്യക്തമായ വിളികൾ നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന പ്രഖ്യാപനത്തോടൊപ്പം, ക്രിസ്തു ദേവാലയം ശുദ്ധീകരിച്ച രണ്ടു അവസരങ്ങളും (അവന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും) അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിന്റെയും അവസാനത്തിന്റെയും ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമാണെന്നും നാം കാണുന്നു.
The beginning of Adventism illustrated a purification of the workers that helped in building the foundation that William Miller was used to establish. The foundation was completed at the conclusion of the second angel’s message, for with the arrival of the third angel on October 22, 1844 the truths that make up the foundations of Adventism were made available to understand, for those who are willing to hear.
അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭം, വില്യം മില്ലറിലൂടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനത്തെ പണിയുന്നതിൽ സഹായകമായ പ്രവർത്തകരുടെ ഒരു ശുദ്ധീകരണത്തെ ദൃഷ്ടാന്തമായി പ്രകടമാക്കി. ആ അടിസ്ഥാനം രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ പൂർത്തിയായി; കാരണം 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാം ദൂതന്റെ വരവോടുകൂടെ, കേൾക്കുവാൻ സന്നദ്ധരായിരിക്കുന്നവർക്ക് ഗ്രഹിക്കാവുന്നവിധം, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന സത്യങ്ങൾ ലഭ്യമാക്കപ്പെട്ടു.
The work of building the foundation concluded at the climax of the history of the second angel, when “two distinct calls were made to the churches.” The first call was outside the Millerites, the second was for the Millerites. But another beginning that aligns with Adventism’s beginning is the ministry of Christ when He cleansed His temple the first time. The prophetic illustration of the temple being cleansed is marking a purification at the beginning and end of His ministry, that in turn typifies a purification of Adventism at its beginning and ending. Christ’s two temple cleansings align with the beginning and ending of Adventism, but His message was just for His covenant people who were in the process of forever divorcing themselves from God.
അടിത്തറ പണിയുന്ന പ്രവൃത്തി രണ്ടാം ദൂതന്റെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥിതിയിൽ അവസാനിച്ചു; അന്ന് “സഭകൾക്കു രണ്ടു വ്യത്യസ്ത വിളികൾ നല്കപ്പെട്ടു.” ആദ്യ വിളി മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് പുറത്തുള്ളവർക്ക് ആയിരുന്നു; രണ്ടാമത്തെത് മില്ലറൈറ്റുകൾക്കായിരന്നു. എന്നാൽ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു ആരംഭം, ക്രിസ്തു തന്റെ ആലയത്തെ ആദ്യമായി ശുദ്ധീകരിച്ചപ്പോഴുള്ള അവന്റെ ശുശ്രൂഷയാണ്. ആലയം ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന പ്രവാചക ദൃഷ്ടാന്തം, അവന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ഒരു ശുദ്ധീകരണം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; അതുവഴി അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും സംഭവിക്കുന്ന ഒരു ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാകുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ആലയശുദ്ധീകരണങ്ങളായ രണ്ടു സംഭവങ്ങൾ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തോടും അവസാനത്തോടും ഒത്തുചേരുന്നു; എന്നാൽ അവന്റെ സന്ദേശം, ദൈവത്തിൽ നിന്ന് ശാശ്വതമായി സ്വയം വേർപിരിയുന്ന പ്രക്രിയയിൽ ആയിരുന്ന അവന്റെ നിയമജനത്തിനായി മാത്രമായിരുന്നു.
The beginning of Adventism presented a message announcing the opening of the judgment and the end of Adventism is announcing the end of judgment. Jesus cleansed the temple the first time and rebuked the Jews for turning His house into a den of thieves, but the second cleansing of the temple was “among the last acts of His ministry.” At the end of His ministry, He no longer told the Jews that they had made His Father’s house a den of thieves, he then told them that their house “was left to them desolate.”
അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭം ന്യായവിധിയുടെ തുറക്കലിനെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു സന്ദേശം അവതരിപ്പിച്ചു; അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യം ന്യായവിധിയുടെ അവസാനത്തെ പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. യേശു ആദ്യമായി ദേവാലയം ശുദ്ധീകരിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ഭവനത്തെ കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കിയതിനായി യെഹൂദന്മാരെ ശാസിച്ചു; എന്നാൽ ദേവാലയത്തിന്റെ രണ്ടാം ശുദ്ധീകരണം “അവന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ അവസാന പ്രവൃത്തികളിൽ ഒന്നായിരുന്നു.” തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ അവസാനത്തിൽ, അവർ തന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തെ കള്ളന്മാരുടെ ഗുഹയാക്കിയെന്നു യേശു ഇനി യെഹൂദന്മാരോടു പറഞ്ഞില്ല; പകരം, അവരുടെ ഭവനം “ശൂന്യമായി അവർക്കുവേണ്ടി വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെട്ടു” എന്നു അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു.
“Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.
“ഇതിനിടെ, സകല ജാതികളിൽ നിന്നുമുള്ള ആരാധകർ ദൈവാരാധനയ്ക്കായി പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ദേവാലയത്തെ അന്വേഷിച്ചു വന്നു. സ്വർണവും വിലയേറിയ രത്നങ്ങളുംകൊണ്ട് ദീപ്തിമാനായിരുന്ന അത് സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും മഹിമയുടെയും ഒരു ദർശനമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ മനോഹാരിതയുടെ മണ്ഡിരത്തിൽ യഹോവയെ ഇനി കണ്ടെത്താനായില്ല. ഒരു ജാതിയായ ഇസ്രായേൽ ദൈവത്തിൽനിന്ന് സ്വയം വേർപെട്ടിരുന്നു. തന്റെ ഭൗമീയ ശുശ്രൂഷയുടെ അന്ത്യത്തോടടുത്തപ്പോൾ ക്രിസ്തു ദേവാലയത്തിന്റെ ആന്തരഭാഗത്തെ അവസാനമായി നോക്കിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞത്: ‘ഇതാ, നിങ്ങളുടെ ഭവനം നിങ്ങളോടു ശൂന്യമായി വിട്ടുകൊടുക്കപ്പെടുന്നു.’ മത്തായി 23:38. ഇതുവരെ അവൻ ദേവാലയത്തെ തന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനം എന്നു വിളിച്ചിരുന്നു; എന്നാൽ ദൈവപുത്രൻ ആ മതിലുകളിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു കടന്നുപോയപ്പോൾ, തന്റെ മഹത്വത്തിനായി പണിയപ്പെട്ടിരുന്ന ആ ദേവാലയത്തിൽനിന്ന് ദൈവസാന്നിധ്യം എന്നേക്കുമായി പിന്മാറി.” അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികൾ, 145.
The temple He cleansed at the beginning was a different temple than what He cleansed at the end. The first temple was His Father’s house, but the second temple was the Jew’s house. The Lord entered into covenant with Adventism at the beginning and Adventists became priests in His temple. At the end of Adventism, they are to be no more priests, and their house will be desolated.
ആരംഭത്തിൽ അവൻ ശുദ്ധീകരിച്ച ആലയം, അവസാനത്തിൽ അവൻ ശുദ്ധീകരിച്ചതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ആലയമായിരുന്നു. ആദ്യ ആലയം അവന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനമായിരുന്നു; എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ ആലയം യെഹൂദന്മാരുടെ ഭവനമായിരുന്നു. കർത്താവ് ആരംഭത്തിൽ അഡ്വെന്റിസത്തോടു നിയമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ അവന്റെ ആലയത്തിൽ പുരോഹിതന്മാരായി. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ അവർ ഇനി പുരോഹിതന്മാരായിരിക്കുകയില്ല; അവരുടെ ഭവനം ശൂന്യമാക്കപ്പെടും.
The second angel represents two messages. This is one reason the message is represented as Babylon falling twice. This is not the primary reason for the twice repeated announcement of Babylon’s fall, but is one reason. How is it two messages?
രണ്ടാമത്തെ ദൂതൻ രണ്ടു സന്ദേശങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ബാബിലോൻ രണ്ടുതവണ വീഴുന്നതായി ഈ സന്ദേശം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനുള്ള ഒരു കാരണം ഇതാണ്. ബാബിലോന്റെ വീഴ്ച രണ്ടുതവണ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ പ്രധാന കാരണം ഇതല്ല, എങ്കിലും അതിന് ഒരു കാരണം ഇതുമാണ്. അത് എങ്ങനെ രണ്ടു സന്ദേശങ്ങളാകുന്നു?
The second angel arrived in response to the rejection of the first angel’s message. When the failed prediction, identifying 1843 as the conclusion of the 2300-year prophecy, the Protestant churches used the erroneous message to reject Miller’s message. Miller’s message was the first angel’s message. At its rejection the Protestant churches, who had been God’s church in the wilderness for over 1260 years, were rejected and became a daughter of Babylon. At that point the second angel arrived with his message.
ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം നിരസിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ പ്രതികരണമായി രണ്ടാം ദൂതൻ എത്തി. 2300-വത്സര പ്രവചനത്തിന്റെ സമാപ്തിയായി 1843-നെ നിർണയിച്ച പരാജയപ്പെട്ട പ്രവചനം ഉണ്ടായപ്പോൾ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകൾ ആ തെറ്റായ സന്ദേശത്തെ മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം നിരസിക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിച്ചു. മില്ലറിന്റെ സന്ദേശം ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശമായിരുന്നു. അത് നിരസിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, 1260 വർഷത്തിലേറെയായി മരുഭൂമിയിൽ ദൈവത്തിന്റെ സഭയായിരുന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകൾ നിരസിക്കപ്പെട്ടു; അവർ ബാബേലിന്റെ പുത്രിയായിത്തീർന്നു. അന്നേ സമയം തന്നെ രണ്ടാം ദൂതൻ തന്റെ സന്ദേശവുമായി എത്തി.
There are some very important points involved with the various elements of this history we are considering. There is at least one point that must be developed slowly for it definitely contributes to the understanding of the message of the Revelation of Jesus Christ that is currently being unsealed. For this reason, I am including a very important passage about that history. It is two chapters that I am pointing to, but there is also a third important chapter in the middle of those two chapters. I am not including this at this time in order to limit the scope of our consideration.
നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ ചരിത്രത്തിലെ വിവിധ ഘടകങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അത്യന്തം പ്രധാനപ്പെട്ട ചില കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് എന്ന ഇപ്പോൾ മുദ്ര തുറക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സന്ദേശത്തിന്റെ ഗ്രഹിക്കലിന് നിർണായകമായി സംഭാവന ചെയ്യുന്നതിനാൽ, കുറഞ്ഞത് ഒരു കാര്യത്തെങ്കിലും ക്രമേണ വികസിപ്പിച്ചു അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ കാരണത്താൽ, ആ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അത്യന്തം പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഭാഗം ഞാൻ ഇവിടെ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു. ഞാൻ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് രണ്ട് അധ്യായങ്ങളെയാണ്; എങ്കിലും ആ രണ്ട് അധ്യായങ്ങളുടെ ഇടയിൽ മൂന്നാമത്തേതായ മറ്റൊരു പ്രധാന അധ്യായവും ഉണ്ട്. നമ്മുടെ പരിഗണനയുടെ പരിധി നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനായി, ഈ സമയത്ത് ഞാൻ അതിനെ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നില്ല.
Notice which angel is being addressed as you read through, look for the progressive testing process, note in the first paragraph that the prophetic characteristics of the angel of Revelation eighteen are also the characteristics of the first angel. Notice that to crucify one of the messages is to crucify Christ, and notice that the three angels are all presented as single angels, but the Midnight Cry message is a multitude of angels.
വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഏത് ദൂതനെയാണ് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക; ക്രമാനുഗതമായ പരിശോധനാപ്രക്രിയയെ അന്വേഷിക്കുക; ആദ്യ ഖണ്ഡികയിൽ വെളിപ്പാടു പുസ്തകം പതിനെട്ടിലെ ദൂതന്റെ പ്രവാചകസ്വഭാവവിശേഷങ്ങൾ ഒന്നാം ദൂതന്റെ സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളും തന്നെയാണെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക. സന്ദേശങ്ങളിൽ ഒന്നിനെ ക്രൂശിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിനെ ക്രൂശിക്കുന്നതാണെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക; മൂന്നു ദൂതന്മാരും ഓരോരുത്തരും ഏകദൂതന്മാരായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ അർദ്ധരാത്രിയിലെ ഘോഷണത്തിന്റെ സന്ദേശം ദൂതന്മാരുടെ ഒരു വലിയ കൂട്ടമായിരിക്കുന്നു എന്നും ശ്രദ്ധിക്കുക.
“I was shown the interest which all heaven had taken in the work which had been going on upon the earth. Jesus commissioned a strong and mighty angel to descend and warn the inhabitants of earth to get ready for his second appearing. I saw the mighty angel leave the presence of Jesus in heaven. Before him went an exceedingly bright and glorious light. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. The light was shed upon all, but some merely came under the influence of the light, and did not heartily receive it. But all who received it, turned their faces upward to heaven, and glorified God. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile, and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world, and were closely united together.
“ഭൂമിയിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന പ്രവർത്തിയിൽ സർവ്വസ്വർഗ്ഗവും എടുത്തിരുന്ന താത്പര്യം എനിക്കു കാണിക്കപ്പെട്ടു. തന്റെ രണ്ടാം പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിനായി ഒരുങ്ങുവാൻ ഭൂമിയിലെ നിവാസികളെ മുന്നറിയിപ്പു നൽകേണ്ടതിന്നു യേശു ശക്തനും ബലവാനും ആയ ഒരു ദൂതനെ ഇറങ്ങിപ്പോകുവാൻ നിയോഗിച്ചു. ആ ബലമുള്ള ദൂതൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ യേശുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ നിന്നു പുറപ്പെടുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. അവന്റെ മുമ്പിൽ അത്യന്തം ദീപ്തവും മഹിമാപൂർണ്ണവും ആയ ഒരു പ്രകാശം മുന്നേറി. തന്റെ മഹിമകൊണ്ടു ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കാനും ദൈവത്തിന്റെ വരുവാനുള്ള ക്രോധത്തെക്കുറിച്ചു മനുഷ്യനെ മുന്നറിയിപ്പു നൽകാനും ആകുന്നു അവന്റെ ദൗത്യമെന്നു എനിക്കു അറിയിക്കപ്പെട്ടു. അനേകർ ആ പ്രകാശം സ്വീകരിച്ചു. ചിലർ അത്യന്തം ഗൗരവഭരിതരായി തോന്നി, മറ്റുചിലർ ആനന്ദഭരിതരും പരവശരുമായിരുന്നു. ആ പ്രകാശം എല്ലാവരുടെയും മേൽ ചൊരിയപ്പെട്ടു; എങ്കിലും ചിലർ വെറും ആ പ്രകാശത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൻ കീഴിലേയ്ക്കു മാത്രമേ വന്നുള്ളൂ, അതിനെ ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചില്ല. എന്നാൽ അതിനെ സ്വീകരിച്ച എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ മുഖം മേലോട്ടു സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു തിരിച്ചു ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തി. അനേകർ മഹാക്രോധംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞു. ശുശ്രൂഷകരും ജനങ്ങളും അധമരോടുകൂടെ ഒന്നിച്ചു, ആ ബലമുള്ള ദൂതൻ ചൊരിഞ്ഞ പ്രകാശത്തെ ദൃഢമായി എതിർത്തു. എന്നാൽ അതിനെ സ്വീകരിച്ച എല്ലാവരും ലോകത്തിൽ നിന്നു പിന്മാറി, പരസ്പരം അത്യന്തം അടുപ്പമായി ഏകീഭവിച്ചു.”
“Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of all they could from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel watching with the deepest interest the professed people of God, to record the character they developed, as the message of heavenly origin was introduced to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision and hatred, an angel with a parchment in his hand, made the shameful record. All heaven was filled with indignation, because Jesus was slighted by his professed followers.
“സാത്താനും അവന്റെ ദൂതന്മാരും, തങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്ന എല്ലാവരുടെയും മനസ്സുകളെ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്ന് ആകർഷിച്ചു മാറ്റുവാൻ അത്യന്തം തിരക്കോടെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിനെ നിരസിച്ചിരുന്ന സംഘം ഇരുളിൽ വിട്ടുകളയപ്പെട്ടു. ദൈവജനമെന്നു അവകാശപ്പെട്ടവരെ ദൂതൻ അത്യന്തം ഗൗരവമായ താൽപര്യത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു; സ്വർഗ്ഗീയ ഉത്ഭവമുള്ള സന്ദേശം അവർക്കു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ വികസിപ്പിച്ച സ്വഭാവം രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിനായിട്ടായിരുന്നു അത്. യേശുവിനോടു സ്നേഹം ഉണ്ടെന്നു അവകാശപ്പെട്ട അനേകർ സ്വർഗ്ഗീയ സന്ദേശത്തിൽ നിന്ന് പരിഹാസത്തോടും നിന്ദയോടും ദ്വേഷത്തോടും കൂടെ പിന്തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, കയ്യിൽ ഒരു ചുരുൾപത്രം പിടിച്ചിരുന്ന ഒരു ദൂതൻ ആ ലജ്ജാകരമായ രേഖപ്പെടുത്തൽ നടത്തി. യേശുവിനെ അവനെ അനുഗമിക്കുന്നവരെന്നു അവകാശപ്പെട്ടവർ നിരസിച്ചതിനാൽ സർവ്വ സ്വർഗ്ഗവും ക്രോധപൂർണ്ണമായ ധർമ്മവികാരത്തോടെ നിറഞ്ഞു.”
“I saw the disappointment of the trusting ones. They did not see their Lord at the expected time. It was God’s purpose to conceal the future, and bring his people to a point of decision. Without this point of time the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading the minds of very many far ahead in the future. A period of time proclaimed for Christ’s appearing must bring the mind to earnestly seek for a present preparation. As the time passed, those who had not fully received the light of the angel, united with those who had despised the heavenly message, and they turned upon the disappointed ones in ridicule. I saw the angels in heaven consulting with Jesus. They had marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They all loudly professed to be Christians, yet failed in following Christ in almost every particular. Satan exulted at the state of the professed followers of Christ. He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure, the clean, and holy, all mixed up with sinners in Zion, and the world-loving hypocrite. They had watched over the true lovers of Jesus; but the corrupt were affecting the holy.
“വിശ്വസിച്ചവരുടെ നിരാശ ഞാൻ കണ്ടു. പ്രതീക്ഷിച്ച സമയത്ത് അവർ തങ്ങളുടെ കർത്താവിനെ കണ്ടില്ല. ഭാവിയെ മറച്ചുവെക്കുകയും, തന്റെ ജനങ്ങളെ ഒരു നിർണായക തീരുമാനബിന്ദുവിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുന്നതു ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശമായിരുന്നു. ഈ നിർണായക സമയബിന്ദുവില്ലാതെ ദൈവം നിർണ്ണയിച്ച പ്രവർത്തി സിദ്ധിക്കുമായിരുന്നില്ല. അനേകരുടെ മനസ്സുകളെ ശൈതാൻ ഭാവിയിലേക്കു വളരെ ദൂരെയായി നയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിനായി പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ട ഒരു സമയപരിധി, നിലവിലെ ഒരുക്കം ആത്മാർത്ഥമായി അന്വേഷിക്കുന്നതിലേക്കു മനസ്സിനെ കൊണ്ടുവരേണ്ടതായിരുന്നു. സമയം കടന്നുപോയപ്പോൾ, ദൂതന്റെ വെളിച്ചം പൂർണമായി സ്വീകരിക്കാതിരുന്നവർ സ്വർഗ്ഗീയ സന്ദേശത്തെ നിരസിച്ചവരോടുകൂടെ ചേർന്നു, അവർ പരിഹാസത്തോടെ നിരാശപ്പെട്ടവർക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞു. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദൂതന്മാർ യേശുവിനോടുകൂടെ ആലോചിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികളെന്നു അവകാശപ്പെടുന്നവരുടെ അവസ്ഥ അവർ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. നിർദ്ദിഷ്ടമായ സമയത്തിന്റെ കടന്നുപോക്കു അവരെ പരീക്ഷിക്കുകയും തെളിയിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു; അതിൽ അനേകർ തുലാസിൽ തൂക്കപ്പെട്ടു കുറവുള്ളവരായി കണ്ടു. അവർ എല്ലാവരും ഉറക്കെ തങ്ങളെ ക്രിസ്ത്യാനികളെന്നു പ്രസ്താവിച്ചു; എങ്കിലും ഏകദേശം എല്ലാകാര്യങ്ങളിലും ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികളെന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നവരുടെ അവസ്ഥയെ കണ്ട് ശൈതാൻ ആഹ്ലാദിച്ചു. അവരെ അവൻ തന്റെ കെണിയിൽ പിടിച്ചിരിച്ചിരുന്നു. ഭൂരിപക്ഷത്തെയും അവൻ നേരായ പാത വിട്ടുപോകുവാൻ നയിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, അവർ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു മറ്റേതെങ്കിലും വഴിയിലൂടെ കയറിപ്പോകാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ശുദ്ധരുമായും നിർമലരുമായും വിശുദ്ധരുമായവരൊക്കെയും സീയോനിലെ പാപികളോടും ലോകസ്നേഹികളായ കപടന്മാരോടും കലർന്നുകിടക്കുന്നതു ദൂതന്മാർ കണ്ടു. യേശുവിനെ സത്യമായി സ്നേഹിക്കുന്നവരെ അവർ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്നു; എങ്കിലും അഴുക്കുപിടിച്ചവർ വിശുദ്ധന്മാരെ ദോഷകരമായി സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.”
“Those whose hearts burned with a longing, intense desire to see Jesus, were forbidden by their professed brethren to speak of his coming. Angels viewed the whole scene, and sympathized with the remnant, who loved the appearing of Jesus. Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to earth, he cried, Babylon is fallen! is fallen! Then I saw the disappointed ones again look cheerful, and raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Bible that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect him in 1844. I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith. But as the disappointed ones united in the cry of the second angel, the heavenly host looked with the deepest interest, and marked the effect of the message. They saw those who bore the name of Christians turn with derision and scorn upon those who had been disappointed. As the words fell from the mocker’s lips, You have not gone up yet! an angel wrote them. Said the angel, They mock God.
യേശുവിനെ കാണണമെന്ന ദാഹഭരിതമായ ആകാംക്ഷ ഹൃദയങ്ങളിൽ ജ്വലിച്ചിരുന്നവർ, അവന്റെ വരവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കാതിരിക്കുവാൻ തങ്ങളെ സഹോദരന്മാരെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചവരാൽ വിലക്കപ്പെട്ടു. ദൂതന്മാർ ആ മുഴുവൻ ദൃശ്യം നിരീക്ഷിച്ചു; യേശുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ശേഷിപ്പിനോടു അവർ സഹാനുഭൂതി പ്രകടിപ്പിച്ചു. മറ്റൊരു ശക്തിയേറിയ ദൂതന്നു ഭൂമിയിലേക്കു ഇറങ്ങിവരുവാൻ ചുമതല ഏല്പിക്കപ്പെട്ടു. യേശു അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു എഴുത്തു ഏല്പിച്ചു; അവൻ ഭൂമിയിലേക്കു വന്നപ്പോൾ, “ബാബിലോൻ വീണിരിക്കുന്നു! വീണിരിക്കുന്നു!” എന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പിന്നെ നിരാശരായവർ വീണ്ടും പ്രസന്നമുഖരായി, വിശ്വാസത്തോടും പ്രത്യാശയോടും കൂടെ തങ്ങളുടെ കർത്താവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ നോക്കിക്കൊണ്ട്, കണ്ണുകൾ സ്വർഗത്തിലേക്കുയർത്തുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. എങ്കിലും പലരും ഉറക്കത്തിലായിരിക്കുന്നതുപോലെ, മന്ദബുദ്ധിയായ ഒരു നിലയിൽ തന്നേ തുടരുന്നതായി തോന്നി; എന്നിരുന്നാലും അവരുടെ മുഖഭാവങ്ങളിൽ ആഴത്തിലുള്ള ദുഃഖത്തിന്റെ രേഖ ഞാൻ കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞു. നിരാശരായവർ ബൈബിളിൽ നിന്നു അവർ താമസകാലത്താണെന്നതും, ദർശനത്തിന്റെ നിവൃത്തിക്കായി അവർ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കേണ്ടതുമാണെന്നതും കണ്ടറിഞ്ഞു. 1843-ൽ തങ്ങളുടെ കർത്താവിനെ പ്രതീക്ഷിച്ചു നോക്കുവാൻ അവരെ നയിച്ച അതേ തെളിവുകളാണ് 1844-ലും അവനെ പ്രതീക്ഷിപ്പിച്ചതെന്ന് അവർ ഗ്രഹിച്ചു. 1843-ൽ അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രത്യേക ലക്ഷണമായിരുന്ന ആ ഉത്സാഹം ഭൂരിപക്ഷത്തിനില്ലെന്നു ഞാൻ കണ്ടു. അവരുടെ നിരാശ അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ മന്ദമാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ നിരാശരായവർ രണ്ടാം ദൂതന്റെ ഘോഷത്തിൽ ഐക്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗസൈന്യം അത്യന്തം ആസക്തിയോടെ നോക്കിനിന്നു, ആ സന്ദേശത്തിന്റെ ഫലത്തെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്നു പേരുവഹിച്ചിരുന്നവർ നിരാശരായവരെ പരിഹാസത്തോടും നിന്ദയോടും കൂടി നോക്കി തിരിയുന്നതു അവർ കണ്ടു. “നിങ്ങൾ ഇതുവരെ മുകളിലേക്കു പോയിട്ടില്ലല്ലോ!” എന്നു പരിഹാസിയുടെ അധരങ്ങളിൽനിന്നു വാക്കുകൾ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഒരു ദൂതൻ അവയെ എഴുതി. ദൂതൻ പറഞ്ഞു: “അവർ ദൈവത്തെ പരിഹസിക്കുന്നു.”
“I was pointed back to the translation of Elijah. His mantle fell on Elisha, and wicked children (or young people) followed him, mocking, crying, Go up thou bald head! Go up thou bald head! They mocked God, and met their punishment there. They had learned it of their parents. And those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the plagues of God, and will realize that it is not a small thing to trifle with him.
“എലിയാവിന്റെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുപോകലിലേക്കു എന്നെ വീണ്ടും തിരിച്ചു കാണിക്കപ്പെട്ടു. അവന്റെ മേലങ്കി എലീശായുടെമേൽ വീണു; ദുഷ്ട ബാലന്മാർ (അല്ലെങ്കിൽ യുവാക്കൾ) അവനെ പിന്തുടർന്നു പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട്, ‘മുകളിലേക്ക് പോ, നീ മൊട്ടത്തലവാ! മുകളിലേക്ക് പോ, നീ മൊട്ടത്തലവാ!’ എന്നു വിളിച്ചു. അവർ ദൈവത്തെ പരിഹസിച്ചു; അവിടെ തന്നേ അവർ തങ്ങളുടെ ശിക്ഷ നേരിട്ടു. അതു അവർ തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നു പഠിച്ചതായിരുന്നു. വിശുദ്ധന്മാർ മുകളിലേക്ക് പോകുന്നതെന്ന ആശയത്തെക്കുറിച്ച് പരിഹസിക്കുകയും പരിഹാസ്യമായി കാണുകയും ചെയ്തവരെയും ദൈവത്തിന്റെ ബാധകൾ സന്ദർശിക്കും; അവനോടു കളിയാക്കുന്നതു നിസ്സാരകാര്യമല്ല എന്നു അവർ മനസ്സിലാക്കും.”
“Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of his people, and prepare them to understand the message of the second angel, and of the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus, and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried. Behold the Bridegroom cometh, go ye out to meet him. Then I saw those disappointed ones rise, and in harmony with the second angel, proclaim, Behold the Bridegroom cometh, go ye out to meet him. The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading, and having its designed effect. They contended with the angels of God, and told them that God had deceived the people, and that with all their light and power, they could not make the people believe that Jesus was coming. The angels of God continued their work, although Satan strove to hedge up the way, and draw the minds of the people from the light. Those who received it looked very happy. They fixed their eyes up to heaven, and longed for the appearing of Jesus. Some were in great distress, weeping and praying. Their eyes seemed to be fixed upon themselves, and they dared not look upward.
“തന്റെ ജനത്തിന്റെ ക്ഷയിച്ചുപോകുന്ന വിശ്വാസത്തെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും, രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശവും ഉടൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നടക്കാനിരുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രവൃത്തിയും അവർ ഗ്രഹിക്കേണ്ടതിന്നു അവരെ ഒരുക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു, യേശു മറ്റു ദൂതന്മാരെ വേഗത്തിൽ പറന്നുപോകുവാൻ നിയോഗിച്ചു. ഈ ദൂതന്മാർ യേശുവിൽനിന്ന് മഹത്തായ ശക്തിയും പ്രകാശവും പ്രാപിച്ചു, രണ്ടാമത്തെ ദൂതനെ തന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ സഹായിക്കുവാനുള്ള തങ്ങളുടെ ദൗത്യം നിറവേറ്റേണ്ടതിന്നു വേഗത്തിൽ ഭൂമിയിലേക്കു പറന്നുപോകുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. ദൂതന്മാർ, ‘ഇതാ, വരൻ വരുന്നു; അവനെ എതിരേൽക്കുവാൻ പുറത്തേക്കു പോകുവിൻ’ എന്നു ഘോഷിച്ചപ്പോൾ, ദൈവജനത്തിന്മേൽ മഹത്തായ ഒരു പ്രകാശം തെളിഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഞാൻ ആ നിരാശരായവരെ എഴുന്നേറ്റുനിൽക്കുന്നതും, രണ്ടാമത്തെ ദൂതനോടു ഐക്യത്തോടെ, ‘ഇതാ, വരൻ വരുന്നു; അവനെ എതിരേൽക്കുവാൻ പുറത്തേക്കു പോകുവിൻ’ എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നതും കണ്ടു. ദൂതന്മാരിൽനിന്നുള്ള പ്രകാശം എല്ലായിടത്തും അന്ധകാരത്തെ തുളച്ചുകയറി. സാത്താനും അവന്റെ ദൂതന്മാരും ഈ പ്രകാശം വ്യാപിക്കുന്നതും അതിന്റെ ഉദ്ദേശിച്ച ഫലം പ്രാപിക്കുന്നതും തടയുവാൻ ശ്രമിച്ചു. അവർ ദൈവദൂതന്മാരോടു എതിർത്ത് വാദിച്ചു, ദൈവം ജനത്തെ വഞ്ചിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും, അവരുടെ മുഴുവൻ പ്രകാശത്താലും ശക്തിയാലും യേശു വരുന്നു എന്നു ജനത്തെ വിശ്വസിപ്പിക്കുവാൻ അവർക്കു കഴിയുകയില്ല എന്നും അവരോടു പറഞ്ഞു. സാത്താൻ വഴി അടച്ചുപൂട്ടുകയും ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകളെ ആ പ്രകാശത്തിൽനിന്നു അകറ്റിക്കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്യുവാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും, ദൈവദൂതന്മാർ തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തി തുടരന്നു. അത് സ്വീകരിച്ചവർ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടരായി കാണപ്പെട്ടു. അവർ തങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടി സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു സ്ഥിരമാക്കി, യേശുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതക്കായി ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു. ചിലർ വലിയ വ്യസനത്തിൽ ആയിരുന്നു; അവർ കരഞ്ഞും പ്രാർത്ഥിച്ചും കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ ദൃഷ്ടി തങ്ങളിലേക്കുതന്നെ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി; മേലോട്ടു നോക്കുവാൻ അവർ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.”
“A precious light from heaven parted the darkness from them, and their eyes, which had been fixed in despair upon themselves, were turned upward, while gratitude and holy joy were expressed upon every feature. Jesus and all the angelic host looked with approbation upon the faithful, waiting ones.
“സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നുള്ള അമൂല്യമായ ഒരു പ്രകാശം അവരുടെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ഇരുട്ടിനെ അകറ്റി; നിരാശയിൽ തങ്ങളിലേക്കു തന്നെ പതിഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന അവരുടെ കണ്ണുകൾ മേലോട്ടു തിരിഞ്ഞു; കൃതജ്ഞതയും വിശുദ്ധാനന്ദവും അവരുടെ മുഖഭാവങ്ങളൊക്കെയിലും പ്രകടമായി. യേശുവും സമസ്ത ദൂതസൈന്യവും വിശ്വസ്തരായ, കാത്തിരിക്കുന്ന ആ ജനങ്ങളെ അനുകൂലദൃഷ്ടിയോടെ നോക്കി.”
“Those who rejected and opposed the light of the first angel’s message, lost the light of the second, and could not be benefited by the power and glory which attended the message, Behold the Bridegroom cometh. Jesus turned from them with a frown. They had slighted and rejected him. Those who received the message were wrapt in a cloud of glory. They waited and watched and prayed to know the will of God. They greatly feared to offend him. I saw Satan and his angels seeking to shut this divine light from the people of God; but as long as the waiting ones cherished the light, and kept their eyes raised from earth to Jesus, Satan could have no power to deprive them of this precious light. The message given from heaven enraged Satan and his angels, and those who professed to love Jesus, but despised his coming, scorned and derided the faithful, trusting ones. But an angel marked every insult, every slight, every abuse they received from their professed brethren. Very many raised their voices to cry, Behold the Bridegroom cometh, and left their brethren who did not love the appearing of Jesus, and who would not suffer them to dwell upon his second coming. I saw Jesus turn his face from those who rejected and despised his coming, and then he bade angels lead his people out from among the unclean, lest they should be defiled. Those obedient to the messages stood out free and united. A holy and excellent light shone upon them. They renounced the world, tore their affections from it, and sacrificed their earthly interests. They gave up their earthly treasure, and their anxious gaze was directed to heaven, expecting to see their loved Deliverer. A sacred, holy joy beamed upon their countenances, and told of the peace and joy which reigned within. Jesus bade his angels go and strengthen them, for the hour of their trial drew on. I saw that these waiting ones were not yet tried as they must be. They were not free from errors. And I saw the mercy and goodness of God in sending a warning to the people of earth, and repeated messages to bring them up to a point of time, to lead them to a diligent search of themselves, that they might divest themselves of errors which have been handed down from the heathen and papists. Through these messages God has been bringing out his people where he can work for them in greater power, and where they can keep all his commandments. . . .
“ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തെ നിരസിക്കുകയും അതിനെ എതിർക്കുകയും ചെയ്തവർക്ക് രണ്ടാമത്തേതിന്റെ വെളിച്ചം നഷ്ടമായി; ‘ഇതാ, മണവാളൻ വരുന്നു’ എന്ന സന്ദേശത്തോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ശക്തിയാലും മഹിമയാലും അവർക്ക് പ്രയോജനം ലഭിക്കാനായില്ല. യേശു അവരിൽനിന്നു വിരസമുഖത്തോടെ തിരിഞ്ഞുപോയി. അവർ അവനെ അവഗണിക്കുകയും നിരസിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചവർ മഹിമയുടെ ഒരു മേഘത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം അറിയേണ്ടതിന്നു അവർ കാത്തിരുന്നു, ജാഗരിച്ചുനിന്നു, പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവനെ അപമാനിക്കുമോ എന്നു അവർ അത്യന്തം ഭയപ്പെട്ടു. സാത്താനും അവന്റെ ദൂതന്മാരും ഈ ദിവ്യവെളിച്ചം ദൈവജനത്തിൽനിന്ന് മറച്ചിടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു; എന്നാൽ കാത്തിരുന്നവർ ആ വെളിച്ചത്തെ വിലമതിച്ചുപോരുകയും ഭൂമിയിൽനിന്ന് കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി യേശുവിലേക്കു നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നത്രോളം, ഈ വിലയേറിയ വെളിച്ചം അവരിൽനിന്ന് അപഹരിക്കാൻ സാത്താനു യാതൊരു ശക്തിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു നൽകിയ സന്ദേശം സാത്താനെയും അവന്റെ ദൂതന്മാരെയും പ്രകോപിപ്പിച്ചു; യേശുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നു അവകാശപ്പെട്ടിട്ടും അവന്റെ വരവിനെ നിരസിച്ചവർ വിശ്വസ്തരായ, ആശ്രയിക്കുന്നവരായവരെ പരിഹസിക്കുകയും അവജ്ഞിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ അവരുടെ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന സഹോദരന്മാരിൽനിന്ന് അവർ ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഓരോ നിന്ദയും, ഓരോ അവഗണനയും, ഓരോ ദുരുപയോഗവും ഒരു ദൂതൻ രേഖപ്പെടുത്തി. അനേകർ ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ, ‘ഇതാ, മണവാളൻ വരുന്നു’ എന്നു വിളിച്ചു; യേശുവിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയെ സ്നേഹിക്കാതിരുന്നവരെയും അവന്റെ രണ്ടാം വരവിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാൻ തങ്ങളെ അനുവദിക്കാതിരുന്നവരെയും ആയ സഹോദരന്മാരെ അവർ വിട്ടുപോയി. അവന്റെ വരവിനെ നിരസിക്കുകയും അവജ്ഞിക്കുകയും ചെയ്തവരിൽനിന്നു യേശു തന്റെ മുഖം തിരിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു; പിന്നെ അശുദ്ധരായവരിൽനിന്നു തന്റെ ജനത്തെ പുറത്തുകൊണ്ടുപോകുവാൻ, അവർ അശുദ്ധരാകാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു, അവൻ ദൂതന്മാരോടു കല്പിച്ചു. സന്ദേശങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ചവർ സ്വതന്ത്രരുമായും ഐക്യത്തിലുമായും വേറിട്ടുനിന്നു. ഒരു വിശുദ്ധവും ഉത്തമവുമായ വെളിച്ചം അവരുടെ മേൽ പ്രകാശിച്ചു. അവർ ലോകത്തെ ത്യജിച്ചു, അതിനോടുള്ള സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞു, ഭൂമിയിലെ താൽപര്യങ്ങൾ ബലിയർപ്പിച്ചു. അവർ തങ്ങളുടെ ഭൗമിക നിക്ഷേപം വിട്ടുകൊടുത്തു; സ്നേഹിതനായ തങ്ങളുടെ വിമോചകനെ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ അവരുടെ ആകുലദൃഷ്ടി സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞിരുന്നു. അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഒരു വിശുദ്ധവും പവിത്രവുമായ ആനന്ദം തിളങ്ങി; അവരുടെ ഉള്ളിൽ വാഴുന്ന സമാധാനത്തെയും ആനന്ദത്തെയും അതു വെളിപ്പെടുത്തി. അവരുടെ പരീക്ഷയുടെ സമയം അടുത്തിരുന്നതിനാൽ, യേശു തന്റെ ദൂതന്മാരോടു പോയി അവരെ ശക്തിപ്പെടുത്തുവാൻ കല്പിച്ചു. ഈ കാത്തിരിക്കുന്നവർ തങ്ങൾക്ക് നിർബന്ധമായിരിക്കുന്നവിധത്തിൽ ഇനിയും പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നു ഞാൻ കണ്ടു. അവർ പിശകുകളിൽനിന്ന് ഇനിയും മുക്തരായിരുന്നില്ല. ഭൂമിയിലെ ജനത്തിനു ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് അയക്കുന്നതിലും, സമയത്തിലെ ഒരു നിർണ്ണായകഘട്ടത്തിലേക്കു അവരെ എത്തിക്കേണ്ടതിന്നു ആവർത്തിച്ച സന്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്നതിലും ദൈവത്തിന്റെ കരുണയും നന്മയും ഞാൻ കണ്ടു; അങ്ങനെ അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ ശ്രദ്ധയോടെ പരിശോധിച്ചു, ജാതീയരിലും പാപ്പാസഭക്കാരിലും നിന്നു പാരമ്പര്യമായി കൈമാറപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പിശകുകൾ തങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതിന്നു. ഈ സന്ദേശങ്ങളിലൂടെ ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ, താൻ അവർക്കുവേണ്ടി അധിക ശക്തിയോടെ പ്രവർത്തിക്കാനാകുന്നിടത്തേക്കും അവർ അവന്റെ എല്ലാ കല്പനകളും ആചരിക്കാനാകുന്നിടത്തേക്കും പുറത്തുകൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു....”
“As the ministration of Jesus closed in the Holy place, and he passed into the Holiest, and stood before the ark containing the law of God, he sent another mighty angel to earth with the third message. He placed a parchment in the angel’s hand, and as he descended to earth in majesty and power, he proclaimed a fearful warning, the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, and show them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, yet they must hold fast the truth. The third angel closes his message with these words, Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. As he repeated these words he pointed to the heavenly Sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the Most Holy place where Jesus stands before the ark, making his final intercession for all those for whom mercy still lingers, and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. Jesus makes an atonement for those who died, not receiving the light upon God’s commandments, who sinned ignorantly.
“യേശുവിന്റെ ശുശ്രൂഷ പരിശുദ്ധസ്ഥലത്തിൽ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, അവൻ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്ക് കടന്നു, ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പെട്ടകത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു. അവൻ മൂന്നാമത്തെ സന്ദേശവുമായി മറ്റൊരു ശക്തനായ ദൂതനെ ഭൂമിയിലേക്കു അയച്ചു. അവൻ ദൂതന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ചുരുൾ വെച്ചു; അവൻ മഹത്വത്തോടും ശക്തിയോടും കൂടി ഭൂമിയിലേക്കു ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ, മനുഷ്യനോടു ഇതുവരെ അറിയിക്കപ്പെട്ടതിൽ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ ഭീഷണിയടങ്ങിയ ഒരു ഭയങ്കര മുന്നറിയിപ്പ് പ്രസ്താവിച്ചു. ഈ സന്ദേശം ദൈവത്തിന്റെ മക്കളെ ജാഗ്രതയിൽ നിർത്തുവാനും, അവരുടെ മുമ്പിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന പരീക്ഷയുടെയും കഷ്ടതയുടെയും സമയത്തെ അവർക്കു കാണിച്ചുതരുവാനും ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ദൂതൻ പറഞ്ഞു: അവർ മൃഗത്തോടും അതിന്റെ പ്രതിമയോടും അടുത്ത പോരാട്ടത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെടും. നിത്യജീവന്റെ അവരുടെ ഏക പ്രത്യാശ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതിലാണ്. അവരുടെ ജീവൻ തന്നെയാണ് പണമായിരിക്കുന്നതെങ്കിലും, അവർ സത്യത്തെ ദൃഢമായി പിടിച്ചുകൊള്ളണം. മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ തന്റെ സന്ദേശം ഈ വാക്കുകളാൽ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു: വിശുദ്ധന്മാരുടെ സഹനമിതാ; ദൈവകല്പനകളെയും യേശുവിന്റെ വിശ്വാസത്തെയും കാത്തുകൊള്ളുന്നവർ ഇവിടെയുണ്ട്. അവൻ ഈ വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തേക്കു ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഈ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും മനസ്സുകൾ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കാണ് തിരിക്കപ്പെടുന്നത്; അവിടെ യേശു പെട്ടകത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, കരുണ ഇനിയും നിലനിൽക്കുന്ന എല്ലാവർക്കുവേണ്ടിയും, ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം അറിവില്ലായ്മകൊണ്ടു ലംഘിച്ചവർക്കുവേണ്ടിയും, തന്റെ അന്തിമ മദ്ധ്യസ്ഥത നടത്തുന്നു. ഈ പ്രായശ്ചിത്തം നീതിമാന്മാരായ മരിച്ചവർക്കും നീതിമാന്മാരായ ജീവനുള്ളവർക്കും ഒരുപോലെ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിച്ചം ലഭിക്കാതെ, അറിവില്ലായ്മയിൽ പാപം ചെയ്തുകൊണ്ട് മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടിയും യേശു പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുന്നു.”
“After Jesus opened the door of the Most Holy the light of the Sabbath was seen, and the people of God were to be tested and proved, as God proved the children of Israel anciently, to see if they would keep his law. I saw the third angel pointing upward, showing the disappointed ones the way to the Holiest of the heavenly Sanctuary. They followed Jesus by faith into the Most Holy. Again they have found Jesus, and joy and hope spring up anew. I saw them looking back reviewing the past, from the proclamation of the second advent of Jesus, down through their travels to the passing of the time in 1844. They see their disappointment explained, and joy and certainty again animate them. The third angel has lighted up the past, present and future, and they know that God has indeed led them by his mysterious providence.
“യേശു അതിവിശുദ്ധസ്ഥലത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നശേഷം ശബ്ബത്തിന്റെ വെളിച്ചം കാണപ്പെട്ടു; ദൈവം പുരാതനകാലത്ത് ഇസ്രായേൽമക്കളെ പരീക്ഷിച്ചതു പോലെ, അവർ അവന്റെ ന്യായപ്രമാണം പാലിക്കുമോ എന്നു കാണേണ്ടതിന്നു ദൈവജനവും പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും തെളിയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു. ഞാൻ മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ മേലോട്ടു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച്, നിരാശപ്പെട്ടവർക്കു സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ അതിവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കുള്ള വഴി കാണിക്കുന്നതു കണ്ടു. അവർ വിശ്വാസത്താൽ യേശുവിനെ അനുഗമിച്ച് അതിവിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കു പ്രവേശിച്ചു. വീണ്ടും അവർ യേശുവിനെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു; ആനന്ദവും പ്രത്യാശയും പുതുതായി ഉണരുന്നു. അവർ പിന്നോട്ടു നോക്കി ഭൂതകാലത്തെ അവലോകനം ചെയ്യുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു—യേശുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിൽനിന്നാരംഭിച്ച്, 1844-ൽ കാലം കടന്നുപോയതുവരെയുള്ള അവരുടെ യാത്രകളിലൂടെ. അവരുടെ നിരാശയുടെ കാരണം അവർ ഗ്രഹിക്കുന്നു; ആനന്ദവും നിശ്ചയവും വീണ്ടും അവരെ സജീവരാക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തെ ദൂതൻ ഭൂതകാലത്തെയും വർത്തമാനത്തെയും ഭാവിയെയും പ്രകാശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; ദൈവം തന്റെ ഗൂഢമായ ദൈവപരിപാലനത്താൽ തന്നെ അവരെ നയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു അവർ അറിയുന്നു.”
“It was represented to me that the remnant followed Jesus into the Most Holy place, and beheld the ark, and the mercy-seat, and were captivated with their glory. Jesus raised the cover of the ark, and behold! the tables of stone, with the ten commandments written upon them. They trace down the lively oracles; but they start back with trembling when they see the fourth commandment living among the ten holy precepts, while a brighter light shines upon it than upon the other nine, and a halo of glory is all around it. They find nothing there informing them that the Sabbath has been abolished, or changed to the first day of the week. It reads as when spoken by the mouth of God in solemn and awful grandeur upon the mount, while the lightnings flashed and the thunders rolled, and when written with his own holy finger in the tables of stone. Six days shalt thou labor and do all thy work; but the seventh day is the Sabbath of the Lord thy God. They are amazed as they behold the care taken of the ten commandments. They see them placed close by Jehovah, overshadowed and protected by his holiness. They see that they have been trampling upon the fourth commandment of the decalogue, and have observed a day handed down by the heathen and papists, instead of the day sanctified by Jehovah. They humble themselves before God, and mourn over their past transgressions.
“ശേഷിപ്പുള്ളവർ യേശുവിനെ അനുഗമിച്ച് അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചതായി, നിയമപ്പെട്ടകവും കൃപാസനവും കണ്ടതായും, അവയുടെ മഹത്വത്തിൽ മയങ്ങിയതായും എനിക്കു കാണിക്കപ്പെട്ടു. യേശു നിയമപ്പെട്ടകത്തിന്റെ മൂടി ഉയർത്തി; അപ്പോൾ, അതിന്മേൽ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്ന പത്തു കല്പനകളോടുകൂടിയ കൽപ്പലകകൾ ദൃശ്യമാകുന്നു. അവർ ആ ജീവനുള്ള അരുളപ്പാടുകളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നു; എങ്കിലും, വിശുദ്ധമായ പത്തു പ്രമാണങ്ങളിൽ നാലാമത്തെ കല്പന ജീവനോടെ നിലകൊള്ളുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ അവർ വിറയലോടെ പിന്മാറുന്നു; മറ്റൊമ്പതിനേക്കാൾ അതിന്മേൽ കൂടുതലായ പ്രകാശം തെളിയുന്നു, അതിനെ ചുറ്റി മഹത്വത്തിന്റെ ഒരു പ്രഭാവലയം നിലകൊള്ളുന്നു. ശബ്ബത്ത് റദ്ദാക്കപ്പെട്ടുവോ, അല്ലെങ്കിൽ ആഴ്ചയിലെ ഒന്നാം ദിവസമായി മാറ്റപ്പെട്ടുവോ എന്നു അവരെ അറിയിക്കുന്ന ഒന്നും അവിടെ അവർ കാണുന്നില്ല. മിന്നലുകൾ മിന്നുകയും ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ മുഴങ്ങുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, പർവ്വതത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ വായാൽ ഗംഭീരവും ഭയാനകവുമായ മഹിമയിൽ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയും, തന്റെ വിശുദ്ധ വിരലാൽ കൽപ്പലകകളിൽ എഴുതപ്പെട്ടതുപോലെയും അതു വായിക്കപ്പെടുന്നു. ആറു ദിവസം നീ അദ്ധ്വാനിച്ചു നിന്റെ സകല വേലയും ചെയ്ക; എന്നാൽ ഏഴാം ദിവസം നിന്റെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ ശബ്ബത്ത് ആകുന്നു. പത്തു കല്പനകൾക്കു നൽകിയിരിക്കുന്ന സംരക്ഷണം കണ്ടപ്പോൾ അവർ ആശ്ചര്യപ്പെടുന്നു. അവ യഹോവയുടെ അടുക്കൽ തന്നേ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും, അവന്റെ വിശുദ്ധിയാൽ ആവൃതവും സംരക്ഷിതവും ആയിരിക്കുന്നതും അവർ കാണുന്നു. ദശകല്പനയിലെ നാലാം കല്പനയെ അവർ കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നുവെന്നും, യഹോവ വിശുദ്ധീകരിച്ച ദിവസത്തിനു പകരം ജാതികളുടെയും പാപ്പമതസ്ഥരുടെയും പാരമ്പര്യമായി കൈമാറിക്കിട്ടിയ ഒരു ദിവസം അവർ ആചരിച്ചിരുന്നുവെന്നും അവർ കാണുന്നു. അവർ ദൈവസന്നിധിയിൽ തങ്ങളെത്തന്നേ താഴ്ത്തി, തങ്ങളുടെ കഴിഞ്ഞ ലംഘനങ്ങളെക്കുറിച്ചു ദുഃഖിക്കുന്നു.”
“I saw the incense in the censer smoke as Jesus offered their confessions and prayers to his Father. And as it ascended, a bright light rested upon Jesus, and upon the mercy-seat; and the earnest, praying ones, who were troubled because they had discovered themselves to be transgressors of God’s law, were blest, and their countenances lighted up with hope and joy. They joined in the work of the third angel, and raised their voices and proclaimed the solemn warning. But few at first received the message, yet they continued with energy to proclaim the warning. Then I saw many embrace the message of the third angel, and unite their voices with those who had first proclaimed the warning, and they exalted God and magnified him by observing his sanctified Rest-day.
“ഈശോ അവരുടെ പാപസമ്മതങ്ങളും പ്രാർത്ഥനകളും തന്റെ പിതാവിന്നു അർപ്പിക്കുമ്പോൾ, ധൂപകലശത്തിലുള്ള ധൂപം പുകയുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടു. അതു മേലോട്ടു ഉയർന്നപ്പോൾ, ഒരു ഉജ്ജ്വലപ്രകാശം ഈശോയുടെമേലും കൃപാസനത്തിന്റെമേലും നിലകൊണ്ടു; ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ ലംഘകരായിത്തങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടെത്തിയതുകൊണ്ട് വിഷണ്ണരായിരുന്ന ആത്മാർഥമായി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവർ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടു, അവരുടെ മുഖങ്ങൾ പ്രത്യാശയുടെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും പ്രകാശത്തോടെ തെളിഞ്ഞു. അവർ മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രവൃത്തിയിൽ പങ്കുചേർന്നു, തങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഉയർത്തി ഗൗരവമുള്ള മുന്നറിയിപ്പ് പ്രസ്താവിച്ചു. എന്നാൽ ആദിയിൽ അല്പംപേരേ ഈ സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചുള്ളൂ; എങ്കിലും അവർ മുന്നറിയിപ്പ് പ്രസ്താവിക്കുന്നതിൽ ഉത്സാഹത്തോടെ തുടർന്നു. തുടർന്ന്, അനേകർ മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുന്നതും, ആദ്യം മുന്നറിയിപ്പ് പ്രസ്താവിച്ചവരോടു തങ്ങളുടെ ശബ്ദം ചേർക്കുന്നതും, തന്റെ വിശുദ്ധീകരിച്ച വിശ്രമദിവസം ആചരിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവത്തെ ഉയർത്തിപ്പുകഴ്ത്തുന്നതും മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു.”
“Many who embraced the third message had not an experience in the two former messages. Satan understood this, and his evil eye was upon them to overthrow them; but the third angel was pointing them to the Most Holy place, and those who had an experience in the past messages were pointing them the way to the heavenly Sanctuary. Many saw the perfect chain of truth in the angels’ messages, and gladly received it. They embraced them in their order, and followed Jesus by faith into the heavenly Sanctuary. These messages were represented to me as an anchor to hold the body. And as individuals receive and understand them, they are shielded against the many delusions of Satan.
“മൂന്നാം സന്ദേശം ഏറ്റെടുത്തവരിൽ പലർക്കും മുമ്പത്തെ രണ്ടു സന്ദേശങ്ങളിലെ അനുഭവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സാത്താൻ ഇത് മനസ്സിലാക്കി, അവരെ തകർക്കുവാൻ തന്റെ ദുഷ്ടദൃഷ്ടി അവരുടെ മേൽ പതിപ്പിച്ചു; എന്നാൽ മൂന്നാം ദൂതൻ അവരെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്കു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; മുമ്പത്തെ സന്ദേശങ്ങളിൽ അനുഭവം ഉണ്ടായിരുന്നവർ അവർക്കു സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പലരും ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളിലുള്ള സത്യത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ശൃംഖല കണ്ടു, അതിനെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. അവർ അവയെ അവയുടെ ക്രമത്തിൽ ഏറ്റെടുത്തു, വിശ്വാസത്താൽ യേശുവിനെ അനുഗമിച്ചു സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. ഈ സന്ദേശങ്ങൾ ശരീരത്തെ ഉറച്ചുനിർത്തുന്ന ഒരു നങ്കൂരമായി എന്നോടു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു. വ്യക്തികൾ അവയെ സ്വീകരിച്ച് മനസ്സിലാക്കുന്നതോടെ, അവർ സാത്താന്റെ അനേകം വഞ്ചനകൾക്കെതിരെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.”
“After the great disappointment in 1844, Satan and his angels were busily engaged in laying snares to unsettle the faith of the body. He was affecting the minds of individuals who had a personal experience in these things. They had an appearance of humility. They changed the first and second messages, and pointed to the future for their fulfillment, while others pointed far back in the past, declaring that they had been there fulfilled. These individuals were drawing the minds of the inexperienced away, and unsettling their faith. Some were searching the Bible to try to build up a faith of their own, independent of the body. Satan exulted in all this; for he knew that those who broke loose from the anchor, he could affect by different errors and drive about with winds of doctrine. Many who had led in the first and second messages, denied them, and division and scattering was throughout the body. I then saw Wm. Miller. He looked perplexed, and was bowed with sorrow and distress for his people. He saw the company who were united and loving in 1844, losing their love for each other, and opposing one another. He saw them fall back into a cold, backslidden state. Grief wasted his strength. I saw leading men watching Wm. Miller, and fearing lest he should embrace the third angel’s message and the commandments of God. And as he would lean towards the light from heaven, these men would lay some plan to draw his mind away. I saw a human influence exerted to keep his mind in darkness, and to retain his influence among them. At length Wm. Miller raised his voice against the light from heaven. He failed in not receiving the message which would have fully explained his disappointment, and cast a light and glory on the past, which would have revived his exhausted energies, brightened up his hope, and led him to glorify God. But he leaned to human wisdom instead of divine, and being broken with arduous labor in his Master’s cause, and by age, he was not as accountable as those who kept him from the truth. They are responsible, and the sin rests upon them. If Wm. Miller could have seen the light of the third message, many things which looked dark and mysterious to him would have been explained. His brethren professed such deep love and interest for him, he thought he could not tear away from them. His heart would incline towards the truth; but then he looked at his brethren. They opposed it. Could he tear away from those who had stood side and shoulder with him in proclaiming Jesus’ coming? He thought they surely would not lead him astray.
“1844-ലെ മഹാനിരാശയ്ക്ക് ശേഷം, സഭാസമൂഹത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തെ അസ്ഥിരമാക്കുവാൻ സാത്താനും അവന്റെ ദൂതന്മാരും കുടുക്കുകൾ വിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുവാൻ അത്യന്തം തിരക്കിലായിരുന്നു. ഈ കാര്യങ്ങളിൽ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവമുണ്ടായിരുന്ന ചില വ്യക്തികളുടെ മനസ്സുകളെ അവൻ സ്വാധീനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവർക്ക് വിനയത്തിന്റെ ഒരു ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും സന്ദേശങ്ങളെ മാറ്റിമറിച്ചു, അവയുടെ നിറവേറ്റലിനായി ഭാവിയിലേക്കു ചൂണ്ടിക്കാട്ടി; മറ്റുചിലർ അവ ഏറെ പിന്നിലുള്ള ഭൂതകാലത്തിൽ തന്നെ നിറവേറ്റപ്പെട്ടുവെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഈ വ്യക്തികൾ അനുഭവമില്ലാത്തവരുടെ മനസ്സുകളെ വഴിതെറ്റിച്ചു കൊണ്ടുപോയി, അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ അസ്ഥിരമാക്കി. ചിലർ ശരീരത്തിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി, തങ്ങളുടേതായ ഒരു വിശ്വാസം സ്ഥാപിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് ബൈബിൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇതെല്ലാം കണ്ടു സാത്താൻ ഉല്ലസിച്ചു; കാരണം, നങ്കൂരത്തിൽനിന്ന് വിട്ടുമാറുന്നവരെ താൻ വ്യത്യസ്തമായ തെറ്റുകളാൽ സ്വാധീനിച്ച് ഉപദേശത്തിന്റെ കാറ്റുകളാൽ ഇങ്ങും അങ്ങും അടിച്ചോടിക്കാമെന്നു അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും സന്ദേശങ്ങളിൽ നേതൃത്വം വഹിച്ചിരുന്ന അനേകർ അവയെ നിഷേധിച്ചു; വിഭജനവും ചിതറിപ്പോകലും സഭാസമൂഹമെങ്ങും വ്യാപിച്ചു. അപ്പോൾ ഞാൻ Wm. Miller-നെ കണ്ടു. അദ്ദേഹം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായതായി തോന്നി, തന്റെ ജനത്തിന്നുവേണ്ടിയുള്ള ദുഃഖത്താലും വ്യസനത്താലും കുനിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. 1844-ൽ ഐക്യത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും ഉണ്ടായിരുന്ന സംഘത്തെ, അവർ പരസ്പരം തമ്മിലുള്ള സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുത്തി ഒരുമിച്ചൊരാൾക്കെതിരായി നിലകൊള്ളുന്നതായി അദ്ദേഹം കണ്ടു. അവർ തണുത്ത, പിന്മാറിപ്പോയ ഒരു അവസ്ഥയിലേക്കു വീണുപോകുന്നതും അദ്ദേഹം കണ്ടു. ദുഃഖം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശക്തിയെ ക്ഷയിപ്പിച്ചു. Wm. Miller-നെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പ്രധാന വ്യക്തികളെ ഞാൻ കണ്ടു; അദ്ദേഹം മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശവും ദൈവത്തിന്റെ കല്പനകളും സ്വീകരിച്ചുപോകുമോ എന്നു അവർ ഭയപ്പെട്ടു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നുള്ള വെളിച്ചത്തേക്കു അദ്ദേഹം ചായുമ്പോഴൊക്കെയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് അതിൽനിന്നു തിരിക്കുവാൻ ഈ ആളുകൾ ഏതെങ്കിലും പദ്ധതിയൊരുക്കുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് അന്ധകാരത്തിൽ നിലനിർത്തുവാനും, തന്റെ സ്വാധീനം അവരുടെ ഇടയിൽ തുടർന്നുനിൽക്കുവാനും ഒരു മാനുഷിക സ്വാധീനം പ്രവർത്തിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടു. ഒടുവിൽ Wm. Miller സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നുള്ള വെളിച്ചത്തിനെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തി. തന്റെ നിരാശയെ പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കുമായിരുന്ന, ഭൂതകാലത്തിന്മേൽ വെളിച്ചവും മഹത്വവും ചൊരിയുമായിരുന്ന, അതുവഴി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ഷീണിച്ച ശക്തികളെ പുതുക്കിയേനെ, പ്രത്യാശയെ പ്രകാശിപ്പിച്ചേനെ, ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുവാൻ അദ്ദേഹത്തെ നയിച്ചേനെ എന്ന സന്ദേശം സ്വീകരിക്കാതിരുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പരാജയപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, ദൈവിക ജ്ഞാനത്തിന്നു പകരം മാനുഷിക ജ്ഞാനത്തോടാണ് അദ്ദേഹം ചായിയത്; തന്റെ യജമാനന്റെ കാരണത്തിൽ കഠിന പ്രയത്നങ്ങളാലും വാർദ്ധക്യത്താലും തകർന്നിരുന്ന അദ്ദേഹം, അവനെ സത്യത്തിൽനിന്ന് അകറ്റിനിർത്തിയവരെപ്പോലെ അത്ര ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവനായിരുന്നില്ല. അവർ തന്നെയാണ് ഉത്തരവാദികൾ; പാപം അവരുടെമേൽ തന്നെയാണ് നിലക്കുന്നത്. Wm. Miller-ന് മൂന്നാം സന്ദേശത്തിന്റെ വെളിച്ചം കാണാനായിരുന്നുവെങ്കിൽ, തനിക്കു ഇരുണ്ടതും ഗൂഢവുമായതായി തോന്നിയ അനേകം കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടേനേ. അവന്റെ സഹോദരന്മാർ അവന്നുവേണ്ടി അത്ര ആഴമുള്ള സ്നേഹവും താൽപര്യവും പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നതിനാൽ, അവരിൽനിന്ന് താൻ വേർപെടാനാവില്ലെന്നു അദ്ദേഹം കരുതി. അവന്റെ ഹൃദയം സത്യത്തേക്കു ചായുമായിരുന്നു; എന്നാൽ പിന്നെ അവൻ തന്റെ സഹോദരന്മാരെ നോക്കും. അവർ അതിനെ എതിർത്തു. യേശുവിന്റെ വരവ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിൽ തന്റെ കൂടെ പാർശ്വം ചേർന്ന്, തോളോടു തോൾ ചേർന്ന് നിന്നവരിൽനിന്ന് താൻ വേർപെടുമോ? അവർ തനിക്കു തെറ്റുവഴി കാണിക്കയില്ലെന്നു അദ്ദേഹം വിചാരിച്ചു.”
“God suffered him to come under the power of Satan, and death to have dominion over him. He hid him in the grave, away from those who were constantly drawing him from God. Moses erred just as he was about to enter the promised land. So also, I saw that Wm. Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan, in suffering his influence to go against the truth. Others led him to this. Others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God, and he will come forth at the sound of the last trump.
“ദൈവം അവനെ സാത്താന്റെ അധികാരത്തിനും മരണത്തിന് അവന്റെ മേൽ ആധിപത്യം ചെലുത്തുവാനും അനുവദിച്ചു. അവനെ ദൈവത്തിൽ നിന്നു നിരന്തരം അകറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നവരിൽ നിന്നകലെ അവൻ കല്ലറയിൽ ഒളിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. വാഗ്ദത്തദേശത്ത് പ്രവേശിക്കാനിരിക്കെ മോശെ തെറ്റിച്ചുപോയി. അതുപോലെ തന്നേ, സ്വർഗ്ഗീയ കനാനിൽ പ്രവേശിക്കാൻ അധികം താമസിക്കാതെിരിക്കെ, Wm. Miller തന്റെ സ്വാധീനം സത്യത്തിന് വിരോധമായി പോകാൻ അനുവദിച്ചതിൽ തെറ്റിച്ചുപോയതായി ഞാൻ കണ്ടു. മറ്റുള്ളവർ അവനെ ഇതിലേക്കു നയിച്ചു. അതിന് മറ്റുള്ളവർ കണക്ക് പറയേണ്ടിവരും. എങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ ഈ ദാസന്റെ വിലയേറിയ പൊടി ദൂതന്മാർ കാത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അവൻ അവസಾನದ കാഹളനാദത്തിൽ പുറത്തുവരും.”
“I saw a company who stood well guarded and firm, and would give no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—one, two and three—the first, second and third angels’ messages. Said the angel, Woe to him who shall move a block, or stir a pin in these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received. I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. Step by step had God brought them along, until he had placed them upon a solid, immovable platform. Then I saw individuals as they approached the platform, before stepping upon it examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the laying of the foundation of the platform. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform and examined it, then found fault with it, declaring it to be laid wrong. I saw that nearly all stood firm upon the platform, and exhorted others who had stepped off to cease their complaints, for God was the master-builder, and they were fighting against him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union nearly all raised their eyes to heaven, and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained, and left the platform, and again they with humble look stepped upon it.
“ശരീരത്തിന്റെ സ്ഥാപിതമായ വിശ്വാസത്തെ അസ്ഥിരപ്പെടുത്തുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്ക് യാതൊരു പിന്തുണയും നൽക്കാതെ, നന്നായി കാവലോടെ ദൃഢമായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കൂട്ടത്തെ ഞാൻ കണ്ടു. ദൈവം അവരെ പ്രസാദത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചു. എനിക്കു മൂന്നു പടികൾ കാണിക്കപ്പെട്ടു—ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്—ആദ്യത്തേത്, രണ്ടാമത്തേത്, മൂന്നാമത്തേത് ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങൾ. ദൂതൻ പറഞ്ഞു, ഈ സന്ദേശങ്ങളിൽ ഒരു കല്ലുകഷണം പോലും നീക്കുകയോ, ഒരു ആണി പോലും കുലുക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവന്നു അയ്യോ. ഈ സന്ദേശങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ഗ്രഹണം അത്യന്തം പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. അവ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്ന വിധത്തിന്മേൽ ആത്മാക്കളുടെ നിത്യഗതി തൂങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ വീണ്ടും ഈ സന്ദേശങ്ങളിലൂടെ താഴേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു; ദൈവജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ അനുഭവം എത്ര വിലകൊടുത്താണ് സ്വന്തമാക്കിയതെന്ന് ഞാൻ കണ്ടു. അതു വളരെ സഹനത്താലും കഠിന സംഘർഷത്താലും നേടിയെടുത്തതായിരുന്നു. പടിപടിയായി ദൈവം അവരെ മുന്നോട്ടു നയിച്ചു, ഒടുവിൽ അവരെ ദൃഢവും അചഞ്ചലവുമായ ഒരു വേദിയിന്മേൽ സ്ഥാപിച്ചു. പിന്നെ, ആ വേദിയിലേക്ക് അടുക്കുന്ന വ്യക്തികൾ അതിന്മേൽ കാൽവെക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം പരിശോധിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. ചിലർ സന്തോഷത്തോടെ ഉടൻതന്നെ അതിന്മേൽ കാൽവെച്ചു. മറ്റുചിലർ ആ വേദിയുടെ അടിസ്ഥാനനിർമ്മാണത്തിൽ കുറ്റം കണ്ടെത്തിത്തുടങ്ങി. ചില മെച്ചപ്പെടുത്തലുകൾ വരുത്തണമെന്നു അവർ ആഗ്രഹിച്ചു; അങ്ങനെ ചെയ്താൽ വേദി കൂടുതൽ പരിപൂർണ്ണമാകുകയും ജനങ്ങൾ വളരെ അധികം സന്തുഷ്ടരാകുകയും ചെയ്യും എന്നു അവർ പറഞ്ഞു. ചിലർ വേദിയിൽനിന്ന് ഇറങ്ങി അതിനെ പരിശോധിച്ചു; പിന്നെ അതിൽ കുറ്റം കണ്ടെത്തി, അത് തെറ്റായി പാകിയതാണെന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. വേദിയിന്മേൽ ഏകദേശം എല്ലാവരും ദൃഢമായി നിന്നുകൊണ്ടിരുന്നതും, അതിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിയവരെ അവരുടെ പരാതികൾ അവസാനിപ്പിക്കുവാൻ പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു; കാരണം ദൈവം മുഖ്യനിർമ്മാതാവായിരുന്നു, അവർ അവനോടു വിരോധമായി പോരാടുകയായിരുന്നു. ദൃഢമായ ആ വേദിയിലേക്കു തങ്ങളെ നയിച്ച ദൈവത്തിന്റെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തിയെ അവർ വിവരിച്ചു; ഏകമനസ്സോടെ ഏകദേശം എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ സ്വർഗ്ഗത്തേക്കുയർത്തി, ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തി. ഇതു പരാതിപ്പെട്ട് വേദി വിട്ടുപോയവരിൽ ചിലരെ സ്വാധീനിച്ചു; അവർ വീണ്ടും വിനീതമായ ഭാവത്തോടെ ആ വേദിയിന്മേൽ കാൽവെച്ചു.”
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way for Jesus’ coming. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the proclamation of his first advent placed them where they could not readily receive the strongest evidence of his being the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still further, to reject Jesus and crucify him. In doing this, they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly Sanctuary. The rending of the vail of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered, and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly Sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by his own blood, and shed upon his disciples the benefits of his atonement. The Jews were left in complete deception and total darkness. They lost all the light they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. They could not be benefited by the mediation of Christ in the Holy place. The heavenly Sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the way to the heavenly.
“ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യാഗമത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിലേക്കു ഞാൻ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു കാണിക്കപ്പെട്ടു. യേശുവിന്റെ വരവിനായി വഴി ഒരുക്കേണ്ടതിന്നു യോഹന്നാൻ ഏലീയാവിന്റെ ആത്മാവിലും ശക്തിയിലും അയക്കപ്പെട്ടു. യോഹന്നാന്റെ സാക്ഷ്യം നിരസിച്ചവർക്ക് യേശുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങളിൽ നിന്നു യാതൊരു പ്രയോജനവും ലഭിച്ചില്ല. അവന്റെ ആദ്യാഗമത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തോടുള്ള അവരുടെ എതിർപ്പ്, അവൻ മശീഹ ആകുന്നു എന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും ശക്തമായ തെളിവുപോലും അവർ സന്നദ്ധമായി സ്വീകരിക്കാനാവാത്ത സ്ഥാനത്ത് അവരെ എത്തിച്ചു. യോഹന്നാന്റെ സന്ദേശം നിരസിച്ചവരെ സാത്താൻ ഇനിയും മുന്നോട്ടു നയിച്ചു; യേശുവിനെ നിരസിക്കാനും അവനെ ക്രൂശിക്കാനും വരെ. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, പെന്തെക്കൊസ്തെ നാളിൽ ലഭിക്കുമായിരുന്ന അനുഗ്രഹം അവർക്ക് സ്വീകരിക്കാനാവാത്ത വിധം അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ നിലനിറുത്തി; ആ അനുഗ്രഹം അവരെ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കുള്ള വഴി പഠിപ്പിച്ചേനേ. ദേവാലയത്തിലെ തിരശ്ശീല രണ്ടായി കീറപ്പെട്ടത് യെഹൂദരുടെ യാഗങ്ങളും ചട്ടവിഹിതങ്ങളും ഇനി സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയില്ലെന്നു കാണിച്ചു. മഹായാഗം അർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, അതു അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു; പെന്തെക്കൊസ്തെ നാളിൽ ഇറങ്ങി വന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവ് ശിഷ്യന്മാരുടെ മനസ്സുകളെ ഭൗമീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽനിന്നു സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലേക്കു തിരിച്ചു; അവിടെ യേശു തന്റെ സ്വന്തം രക്തത്താൽ പ്രവേശിച്ചിരുന്നതും, തന്റെ പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെമേൽ ചൊരിഞ്ഞതുമായിരുന്നു. യെഹൂദർ പൂർണ്ണമായ വഞ്ചനയിലും സമ്പൂർണ്ണ അന്ധകാരത്തിലും വിട്ടുകളയപ്പെട്ടു. രക്ഷാപദ്ധതിയെക്കുറിച്ചു അവർക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കുമായിരുന്ന സകല വെളിച്ചവും അവർ നഷ്ടപ്പെടുത്തി; എന്നിട്ടും അവർ തങ്ങളുടെ പ്രയോജനശൂന്യമായ യാഗങ്ങളിലുമുള്ള അർപ്പണങ്ങളിലുമായിരുന്നു ഇപ്പോഴും ആശ്രയം വെച്ചിരുന്നത്. വിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥശുശ്രൂഷയാൽ അവർക്ക് യാതൊരു പ്രയോജനവും ലഭിക്കാനായില്ല. ഭൗമീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ സ്ഥാനം സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരം ഏറ്റെടുത്തിരുന്നു; എങ്കിലും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള വഴി സംബന്ധിച്ചു അവർക്കൊട്ടും അറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല.”
“Many look with horror at the course the Jews pursued toward Jesus in rejecting and crucifying him. And as they read the history of his shameful abuse, they think they love Christ, and would not have denied him like Peter, or crucified him like the Jews. But God who has witnessed their professed sympathy for his Son, has proved them, and has brought to the test that love which they professed for Jesus.
യേശുവിനെ നിരസിക്കുകയും ക്രൂശിക്കുകയും ചെയ്തതിൽ യെഹൂദന്മാർ പിന്തുടർന്ന മാർഗ്ഗത്തെ അനേകർ ഭീതിയോടെ നോക്കുന്നു. അവൻ ലജ്ജാകരമായി അപമാനിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ചരിത്രം അവർ വായിക്കുമ്പോൾ, തങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നും, പത്രോസിനെപ്പോലെ അവനെ നിഷേധിക്കുകയില്ല എന്നും, യെഹൂദന്മാരെപ്പോലെ അവനെ ക്രൂശിക്കുകയില്ല എന്നും അവർ വിചാരിക്കുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ പുത്രനോടുള്ള അവരുടെ പ്രഖ്യാപിത സഹാനുഭൂതി സാക്ഷ്യം വഹിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവം, അവരെ പരീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു; യേശുവിനോടു തങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്ന ആ സ്നേഹത്തെ പരീക്ഷണത്തിന് വിധേയമാക്കിയിരിക്കുന്നു.
“All heaven watched with the deepest interest the reception of the message. But many who profess to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, instead of receiving the message with gladness, are stirred, with anger, and deride the good news of Jesus’ coming, and declare it to be delusion. They would not fellowship those who loved his appearing, but hated them, and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second, and were not benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the Most Holy place of the heavenly Sanctuary. And by rejecting the two former messages, they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the Most Holy place. I saw that the nominal churches, as the Jews crucified Jesus, had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the move made in heaven, or of the way into the Most Holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left, and Satan, pleased with the deception of the professed followers of Christ, fastens them in his snare, and assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, and works with his power, his signs and lying wonders. Some he deceives in one way and some in another. He has different delusions prepared to affect different minds. Some look with horror upon one deception, while they readily receive another. Satan deceives some with Spiritualism. He also comes as an angel of light, and spreads his influence over the land. I saw false reformations everywhere. The churches were elated, and considered that God was marvelously working for them, when it was another spirit. It will die away and leave the world and the church in a worse condition than before.
“ആകാശമൊക്കെയും ആ സന്ദേശത്തിന്റെ സ്വീകരണത്തെ അത്യന്തം ആഴമുള്ള താത്പര്യത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ യേശുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നവരാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുകയും, ക്രൂശിന്റെ കഥ വായിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുനീർ ചൊരിയുകയും ചെയ്യുന്ന അനേകർ, ആ സന്ദേശം സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നതിനുപകരം, കോപത്തോടെ ഉണർന്നു യേശുവിന്റെ വരവിന്റെ സുവിശേഷത്തെ പരിഹസിക്കുകയും അതിനെ വഞ്ചനയാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവന്റെ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തെ സ്നേഹിച്ചവരുമായി അവർ സഹവാസം പുലർത്താൻ തയാറായില്ല; മറിച്ച് അവരെ വെറുക്കുകയും സഭകളിൽ നിന്നു പുറത്താക്കുകയും ചെയ്തു. ആദ്യ സന്ദേശത്തെ നിരസിച്ചവർക്ക് രണ്ടാമത്തെ സന്ദേശത്തിൽനിന്ന് യാതൊരു പ്രയോജനവും ലഭിക്കാനായില്ല; അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയിൽനിന്നും അവർക്കു പ്രയോജനം ലഭിച്ചില്ല; കാരണം അത് വിശ്വാസത്താൽ യേശുവിനോടുകൂടെ സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്ക് പ്രവേശിപ്പാൻ അവരെ ഒരുക്കേണ്ടതായിരുന്നു. മുമ്പത്തെ ആ രണ്ട് സന്ദേശങ്ങളെയും നിരസിച്ചതിനാൽ, അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചുതരുന്ന മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിൽ അവർക്കു യാതൊരു വെളിച്ചവും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഞാൻ കണ്ടതു എന്തെന്നാൽ, നാമമാത്ര സഭകൾ യെഹൂദന്മാർ യേശുവിനെ ക്രൂശിച്ചതുപോലെ ഈ സന്ദേശങ്ങളെയും ക്രൂശിച്ചു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ സ്വർഗത്തിൽ സംഭവിച്ച ഈ നീക്കത്തെക്കുറിച്ചോ, അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കുള്ള വഴിയെക്കുറിച്ചോ അവർക്കു യാതൊരു അറിവുമില്ല; അവിടെ യേശു ചെയ്യുന്ന മധ്യസ്ഥപ്രവൃത്തിയിൽനിന്ന് അവർക്കു പ്രയോജനം ലഭിക്കാനും കഴിയുന്നില്ല. വ്യർത്ഥമായ യാഗങ്ങൾ അർപ്പിച്ച യെഹൂദന്മാരെപ്പോലെ, യേശു വിട്ടുപോയ ആ വിഭാഗത്തേക്കു തന്നെയാണ് അവർ അവരുടെ വ്യർത്ഥമായ പ്രാർത്ഥനകൾ അർപ്പിക്കുന്നത്; ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികളാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവരുടെ ഈ വഞ്ചനയിൽ സന്തോഷിക്കുന്ന സാത്താൻ അവരെ തന്റെ കുടുക്കിൽ ഉറപ്പിച്ചുപിടിക്കുന്നു; മതപരമായ ഒരു സ്വഭാവം ധരിച്ച്, ഈ നാമമാത്ര ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ മനസ്സുകളെ തന്റെ അടുക്കലേക്കു നയിക്കുകയും, തന്റെ ശക്തിയാലും തന്റെ അടയാളങ്ങളാലും കള്ള അത്ഭുതങ്ങളാലും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിലരെ അവൻ ഒരു രീതിയിൽ വഞ്ചിക്കുന്നു; മറ്റുചിലരെ വേറൊരു രീതിയിൽ. വിവിധ മനസ്സുകളെ സ്വാധീനിക്കുവാൻ അവൻ വ്യത്യസ്തമായ വഞ്ചനകൾ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. ചിലർ ഒരു വഞ്ചനയെ കണ്ട് ഭീതിയോടെ നടുങ്ങുന്നു; എന്നാൽ മറ്റൊന്നിനെ അവർ എളുപ്പത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്നു. സാത്താൻ ചിലരെ ആത്മാവാദംകൊണ്ടും വഞ്ചിക്കുന്നു. അവൻ വെളിച്ചത്തിന്റെ ദൂതനായും വരുന്നു; ദേശമൊട്ടാകെ തന്റെ സ്വാധീനം പരത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എല്ലായിടങ്ങളിലും വ്യാജ നവീകരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു. ദൈവം തങ്ങൾക്കുവേണ്ടി അത്ഭുതകരമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നു കരുതി സഭകൾ ഉല്ലസിച്ചു; എന്നാൽ അത് മറ്റൊരു ആത്മാവായിരുന്നു. അത് ക്ഷയിച്ചുമാറുകയും ലോകത്തെയും സഭയെയും മുമ്പത്തേക്കാൾ മോശമായ അവസ്ഥയിൽ വിട്ടുകളകയും ചെയ്യും.”
“I saw that God had honest children among the nominal Adventists, and the fallen churches, and ministers and people will yet be called out from these churches, before the plagues shall be poured out, and they will gladly embrace the truth. Satan knows this, and before the loud cry of the third angel, raises an excitement in these religious bodies, that those who have rejected the truth may think God is with them. He hopes to deceive the honest, and lead them to think that God is still working for the churches. But the light will shine, and every one of the honest ones will leave the fallen churches, and take their stand with the remnant.” Spiritual Gifts, volume 1, 151–172.
“നാമമാത്ര അഡ്വന്റിസ്റ്റുകളുടെയും വീണുപോയ സഭകളുടെയും ഇടയിൽ ദൈവത്തിന് സത്യസന്ധരായ മക്കൾ ഉണ്ടെന്നു ഞാൻ കണ്ടു; ബാധകൾ ഒഴുക്കിക്കൊടുക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പായി ശുശ്രൂഷകരും ജനങ്ങളും ഇനിയും ഈ സഭകളിൽ നിന്നു വിളിച്ചുപുറത്താക്കപ്പെടും; അവർ സന്തോഷത്തോടെ സത്യം ആലിംഗനം ചെയ്യും. സാത്താൻ ഇതു അറിയുന്നു; അതുകൊണ്ടു മൂന്നാം ദൂതന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളി ഉയരുന്നതിന് മുമ്പായി, ഈ മതസംഘങ്ങളിലുടനീളം ഒരു ഉത്തേജനം ഉയർത്തുന്നു; അങ്ങനെ സത്യത്തെ തള്ളിക്കളഞ്ഞവർ ദൈവം തങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടെന്നു കരുതേണ്ടതിന്നു. സത്യസന്ധരായവരെ വഞ്ചിച്ചു, ദൈവം ഇനിയും സഭകൾക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നു അവർ ചിന്തിക്കുമാറാക്കുക എന്നതാണ് അവന്റെ പ്രത്യാശ. എന്നാൽ വെളിച്ചം പ്രകാശിക്കും; സത്യസന്ധരായ എല്ലാവരും വീണുപോയ സഭകളെ വിട്ടുപോകുകയും ശേഷിപ്പിനോടുകൂടെ തങ്ങളുടെ നിലപാട് എടുക്കുകയും ചെയ്യും.” Spiritual Gifts, volume 1, 151–172.
This passage has so many important truths, but I am using the passage to isolate some characteristics of the messages of Millerite history, in order to understand how those typify our history. All three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect.
ഈ ഭാഗത്തിൽ അത്യന്തം പ്രധാനപ്പെട്ട അനേകം സത്യങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ നമ്മുടെ ചരിത്രത്തെ അവ എങ്ങനെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി, മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ സന്ദേശങ്ങളുടെ ചില സവിശേഷതകളെ വേർതിരിച്ചറിയാൻ ഞാൻ ഈ ഭാഗം ഉപയോഗിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനാലിലെ മൂന്നു ദൂതന്മാരും തങ്ങളുടെ കൈകളിൽ ഒരു സന്ദേശം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. രണ്ടാം ദൂതനും മൂന്നാം ദൂതനും തങ്ങളുടെ സന്ദേശവുമായി ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ അവരോടുകൂടെ ഒരു “പാർച്ച്മെന്റ്” ഉള്ളവരായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ഓരോ ദൂതനും ഒരു സന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഓരോ സന്ദേശത്തിന്റെയും വരവ് ഒരു ഫലം ഉളവാക്കുന്നു.
We will continue this subject in the next article.
ഈ വിഷയത്തെ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.