സമാന്തര മുന്നറിയിപ്പുകൾ - സംഖ്യ മൂന്ന്

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനാലാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെയും കൈകളിൽ ഒരു സന്ദേശമുണ്ടെന്നത് തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ടായിരുന്നു നാം കഴിഞ്ഞ ലേഖനം അവസാനിപ്പിച്ചത്. രണ്ടാമത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും ദൂതന്മാർ അവരുടെ സന്ദേശവുമായി ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ അവരോടുകൂടെ ഒരു “ചുരുൾ” ഉണ്ടായിരിക്കുന്നവരായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ഓരോ ദൂതനും ഒരു സന്ദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഓരോ സന്ദേശത്തിന്റെ വരവും ഒരു ഫലം ഉളവാക്കുന്നു. ഒന്നാം ദൂതൻ 1798-ൽ എത്തി. ആ സന്ദേശം മുദ്രവിമോചിതമായി, അടുത്തുവരുന്ന ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിൽ വർധനയുണ്ടായി. ആ അറിവിന്റെ വർധന രണ്ടു വിഭാഗം ആരാധകരെ ഉല്പാദിപ്പിച്ചു. രണ്ടാമത്തെ ദൂതൻ എത്തിയപ്പോൾ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകാരുടെ വീഴ്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള സന്ദേശം മുദ്രവിമോചിതമായി; അറിവിൽ വർധനയുണ്ടായി; രണ്ടു വിഭാഗങ്ങൾ ഉല്പാദിക്കപ്പെട്ടു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ സന്ദേശം എത്തിയപ്പോൾ, എക്സിറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗിൽ അത് മുദ്രവിമോചിതമായി; അറിവിൽ വർധനയുണ്ടായി; കന്യകമാരുടെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങൾ ഉല്പാദിക്കപ്പെട്ടു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മൂന്നാം ദൂതൻ എത്തിയപ്പോൾ, മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശവും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സകലവും മുദ്രവിമോചിതമായി; അറിവിൽ വർധനയുണ്ടായി; രണ്ടു വിഭാഗങ്ങൾ ഉല്പാദിക്കപ്പെട്ടു.

ദൂതന്മാരിൽ കാണപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു പ്രത്യേകത ദൂതന്റെ സന്ദേശങ്ങളുടെ ശക്തീകരണത്തോടാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. മുമ്പത്തെ ലേഖനം കാണിച്ചുതന്നതുപോലെ, രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം അർദ്ധരാത്രിയുടെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്താൽ ശക്തീകരിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ അർദ്ധരാത്രിയുടെ നിലവിളി ഒരു ഏകദൂതനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതല്ല, അനേകം ദൂതന്മാരാലാണ് അതു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. രണ്ടാമത്തെ ദൂതനും അർദ്ധരാത്രിയുടെ നിലവിളിയും തമ്മിൽ യോജിക്കുന്ന ചരിത്രം കാണിച്ചുതരുന്നതുപോലെ, അർദ്ധരാത്രിയുടെ നിലവിളി അതിനോടു ചേർന്നപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം ശക്തീകരിക്കപ്പെട്ടു. അതേ പുസ്തകത്തിൽ നമുക്കിങ്ങനെ അറിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു:

അർദ്ധരാത്രിനാദം രണ്ടാം ദൂതനോടു ചേർന്നു; വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ ദൂതൻ മൂന്നാം ദൂതനോടു ചേരുന്നു; അവൻ മൂന്നാം ദൂതനോടു ചേരുമ്പോൾ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ അർദ്ധരാത്രിനാദവും രണ്ടാം ദൂതനും ചേർന്നതിനെ അവൻ ആവർത്തിക്കുകയാണ്. രണ്ട് സാക്ഷികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, അതായത് രണ്ടാം ദൂതനും മൂന്നാം ദൂതനും, ഓരോ ദൂതന്റെയും സന്ദേശത്തിനും അതിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ദ്വിതീയ സന്ദേശമുണ്ട്. ചരിത്രത്തിൽ ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം എത്തിയപ്പോൾ, അതിന് ശേഷമുള്ള ഏതോ ഘട്ടത്തിൽ ആ സന്ദേശം ഒരു ദ്വിതീയ സന്ദേശത്താൽ ശക്തിപ്പെടേണ്ടിവന്നിരുന്നു എന്നു ഈ രണ്ട് സാക്ഷികളും പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് സ്വാഭാവികമായും ഒന്നാം ദൂതന്റെ കാര്യത്തിലും സത്യമായിരുന്നു. നാം ഇപ്പോൾ ഉദ്ധരിച്ച ദീർഘമായ ഭാഗത്തിലെ ആദ്യ ഖണ്ഡികയിൽ, സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഒന്നാം ദൂതനോടു അതേ ലക്ഷണങ്ങളെയാണ് ചാർത്തുന്നത്; യോഹന്നാൻ അവയെ വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ ദൂതനോടു ചാർത്തുന്നതുപോലെ തന്നേ. അവൾ ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ: “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” ഈ ഭാഗത്തിൽ അവൾ ഒന്നാം ദൂതനെയാണു സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാണ്.

ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം 1798-ൽ എത്തി; അതിനുശേഷം, 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് ഒട്ടോമൻ ആധിപത്യം അവസാനിച്ചപ്പോൾ അതിന് അധികാരം ലഭിച്ചു. ആ സമയത്ത് വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിലെ ശക്തനായ ദൂതൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങി വന്ന് ഒരു കാൽ ഭൂമിയിലും മറ്റേ കാൽ സമുദ്രത്തിന്മേലും വെച്ചു. അവൻ ആദ്യ ദൂതന്റെ അധികാരപ്രാപ്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഇതുതന്നെയാണ് ആദ്യ ദൂതന്റെ പ്രവൃത്തിയെ വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദൂതന്റെ അതേ പ്രവൃത്തിയായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. ഇരുവരും തങ്ങളുടെ മഹത്വത്താൽ ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; എന്നാൽ വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ മൂന്നാം ദൂതനോടു ചേരുന്നു; അതുപോലെ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളി രണ്ടാം ദൂതനോടു ചേർന്നു, വെളിപ്പാട് പത്തിൽ ഇറങ്ങി വന്ന ദൂതൻ ആദ്യ ദൂതനോടു ചേർന്നതുപോലെ.

അതിനാൽ, ആദ്യ ദൂതൻ എത്തിയപ്പോൾ, മുദ്രവിലക്കപ്പെട്ട ഒരു സന്ദേശം വെളിപ്പെട്ടു; അതു രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളായ ആരാധകരെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചു. ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം വെളിപ്പാട് പത്ത്-ാം അധ്യായത്തിലെ ദൂതനാൽ ശക്തിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ, തന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറുപുസ്തകം ഉണ്ടായിരുന്നു; അത് യോഹന്നാനോട് തിന്നുവാൻ അവൻ കല്പിച്ചു. ഇതുവഴി, അവൻ ഒരു സന്ദേശം കൊണ്ടുവന്നതും, അതിനെ മുദ്രവിലക്കിയതും, അതു രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളായ ആരാധകരെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചതും വ്യക്തമാകുന്നു. രണ്ടാം ദൂതനും, മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈയും, മൂന്നാം ദൂതനും എത്തിയപ്പോൾ, പരീക്ഷിക്കുകയും രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങളായ ആരാധകരെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു മുദ്രവിലക്കപ്പെട്ട സന്ദേശം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഭാഗം, മില്ലറൈറ്റുകളുടെ ചരിത്രത്തോടു ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രത്തെ താരതമ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട്, മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ നടന്ന ക്രമാനുഗത പരിശോധനാ പ്രക്രിയ പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യകാലമായിരുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്തും നടന്നതായി ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ആത്മീയ യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിലും പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിലും ഒരു ക്രമാനുഗത പരിശോധനാ പ്രക്രിയ നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ ആത്മീയ യിസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിലും അത്തരമൊരു ക്രമാനുഗത പരിശോധനാ പ്രക്രിയ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്നതാണ്.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ, ഇത് 1798 മുതൽ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ രണ്ടു വർഗ്ഗാരാധകരെ പരീക്ഷിച്ചും ഉല്പാദിപ്പിച്ചും ചെയ്ത അഞ്ച് മുദ്രാവിമോചനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒരു പരീക്ഷയിൽ നിങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടാൽ, അടുത്ത പരീക്ഷയിൽ നിങ്ങൾ വിജയിക്കുകയില്ലെന്നത് ഈ ഭാഗം വ്യക്തമായി ഉപദേശിക്കുന്നു; കാരണം, നിങ്ങൾ അതിനെ ശ്രമിക്കുകയുപോലുമില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്ത്, രക്ഷാപദ്ധതിയെ സംബന്ധിച്ച് മുമ്പ് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഉടമ്പടി ജനങ്ങൾ സമ്പൂർണ്ണ അന്ധകാരത്തിൽ ആയിരിക്കുന്നതോടെയാണ് പരീക്ഷണപ്രക്രിയ അവസാനിക്കുന്നത് എന്നും വ്യക്തമാണ്. ദാനിയേലും യോഹന്നാനും തങ്ങളുടെ പിന്നിലുള്ള ശബ്ദം കേൾക്കുന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതായത്, മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെട്ട ഓരോ പുതിയ സത്യത്തെയും വ്യക്തിപരമായി അന്വേഷിക്കേണ്ടതായിരുന്ന ഒരു പുരോഗമനപരമായ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയിലൂടെ കടന്നുപോയവരെ.

ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങൾ ഒരു പുസ്തകമാണ്; ദാനിയേലും യോഹന്നാനും ആ ഒരേ പുസ്തകത്തിന്റെ രണ്ട് സാക്ഷികളാണ്. ഒരു സാക്ഷി ആ പുസ്തകത്തിന്റെ ആരംഭവും, മറ്റെ സാക്ഷി ആ പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനവും ആകുന്നു. ഇരു സാക്ഷികളും പ്രതീകാത്മകമായി മരണവും പുനരുത്ഥാനവും അനുഭവിച്ചു; ഒരുവൻ മേദോ-പേർഷ്യ രാജ്യത്താൽ ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ടു (അത് യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിനെ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നു), മറ്റൊരുവൻ റോമിനാൽ ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ടു (അത് പാപ്പത്വത്തെ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നു). ആരാധനാചാരങ്ങൾ മാറ്റാൻ വിസമ്മതിച്ചതിനാൽ ദാനിയേൽ ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ടതുമായുള്ള യോജിപ്പിൽ, ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കുന്നവനായതിനാലാണ് യോഹന്നാൻ ഉപദ്രവിക്കപ്പെടുന്നത്. ഒരുമിച്ചു അവർ ലോകാവസാനത്തിൽ ഏഴാം ദിവസത്തിലെ ശബ്ബത്തിനുപകരം ഞായറാഴ്ചയിലെ ആരാധനയെ സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നതിനാൽ ഉപദ്രവിക്കപ്പെടുന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ദാനിയേലും യോഹന്നാനും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ജനങ്ങൾ മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവരായിരിക്കുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ മുദ്രകുത്തപ്പെടുന്നവരായിരിക്കും; കാരണം, രാജാവിന്റെ “കല്പന” അനുസരിക്കാതിരുന്നതിനാൽ ദാനിയേലിനെ സിംഹഗുഹയിൽ ഇട്ടപ്പോൾ, ഉദ്ദേശ്യം മാറ്റം വരാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു രാജാവ് കല്ലിന്മേൽ മുദ്രവെച്ചു. മേദ്യരുടെയും പേർഷ്യരുടെയും നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച് രാജാവിന്റെ കല്പനയും അവന്റെ മുദ്രയുടെ അധികാരവും മാറ്റാനാകാത്തതുകൊണ്ട് ദാനിയേൽ നിത്യത്തേക്കായി മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടവനായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ മുദ്ര ഒരു കല്ലിന്മേൽ വെക്കപ്പെട്ടു, വാതിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ടു. സണ്ടേ നിയമകാലത്ത് വാതിൽ അടയ്ക്കപ്പെടുന്നു, ഒക്ടോബർ 22, 1844-ന് വാതിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, ആ വാതിൽ ആരും തുറക്കുവാൻ കഴികയില്ല. ഒരു പ്രവചനത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവചനസംഭവങ്ങൾ മാത്രം പരിഗണിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം മാത്രമല്ല, കഥയിൽ പ്രവാചകൻ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ സാഹചര്യങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യവും ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ടെന്നതിന്റെ ലളിതമായ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമായിരുന്നു ഇത്.

എങ്കിലും, ഒരേ പ്രവചനത്തിന്റെ രണ്ടു സാക്ഷികളായി ആരംഭം (ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം)യും അന്ത്യം (വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം)യും ഒരുമിച്ച് പരിഗണിക്കുന്നതിന്റെ ശക്തിയുടെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തവുമാണിത്; കാരണം, ഒരു ബൈബിള്‍ സത്യത്തെ സ്ഥാപിപ്പാന്‍ ആവശ്യമായത് രണ്ടു സാക്ഷികളാണ്. പ്രവചിക്കപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളും, പ്രവചനത്തോടനുബന്ധിച്ച് പ്രവാചകന്മാരുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടാന്തവും ഇരുവരും ദൈവശ്വാസപ്രേരിതങ്ങളാകുന്നു.

ബൈബിളിൽ പ്രവചിക്കപ്പെട്ട സംഭവങ്ങൾ ലോകാവസാനത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നവയായിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അപ്പോൾ ഒരു പ്രവാചകൻ ആ പ്രവചനം സ്വീകരിക്കുകയും അതിനെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വേളയിൽ അവനും അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും ലോകാവസാനത്തിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. ആകയാൽ, ഒരു പ്രവാചകന്റെ പരിസരങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും പ്രവചനാത്മകമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ആ പ്രവാചകൻ ലോകാവസാനത്തിലെ ദൈവജനത്തിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. ഈ ബോധ്യം അടിസ്ഥാനമാക്കി, മലാഖിയുടെ ഏലീയാ പ്രവചനരേഖയെ വെളിപ്പാട് പതിനാലും പതിനെട്ടും എന്ന രേഖകളോടു ചേർത്ത് നോക്കുമ്പോൾ, അവയെല്ലാം അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പ് സന്ദേശത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു—എന്നാൽ അവയുടെ സാക്ഷ്യം ദ്വിമുഖമാണ്.

ദൈവജനത്തിന്ന് പുറത്തുള്ള മുൻകൂട്ടി പ്രവചിക്കപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളാൽ സന്ദേശം രൂപംകൊള്ളുന്നു; അതോടൊപ്പം, ആ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുകയും പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ പ്രവാചകൻ അനുഭവിച്ച അനുഭവങ്ങളാൽ ഒരു ദ്വിതീയ സാക്ഷ്യവും രൂപംകൊള്ളുന്നു. ഒരേ ചരിത്രത്തിന്റെ ബാഹ്യവും ആന്തരികവും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ടു പ്രവാചക രേഖകളെന്ന പ്രവാചക സങ്കൽപം അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ പയനിയർമാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പൊതുരേഖയിൽ സ്ഥാപിച്ചു. ഈ പ്രയോഗത്തിന്റെ പയനിയർമാർ നൽകിയ ശ്രേഷ്ഠ ഉദാഹരണം, എന്റെ മനസ്സിൽ, വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ ഏഴ് സഭകളും വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ ഏഴ് മുദ്രകളും സഭയുടെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായി ഉള്ള ചരിത്രത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന സമാന്തര ചരിത്രങ്ങളാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിയുന്നതാണ്. മുദ്രകൾ ബാഹ്യചരിത്രത്തെയും സഭകൾ ആന്തരികചരിത്രത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

മലാഖിയുടെ ഏലിയാവിന്റെ സന്ദേശവും വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ പതിനാലും പതിനെട്ടും അധ്യായങ്ങളിലെ സന്ദേശങ്ങളും, വെളിപ്പാട് ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ “യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട്” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന അതേ അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശത്തെയാണ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്. ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ ദൈവപിതാവ് ആ സന്ദേശം ക്രിസ്തുവിന് നല്കി; പിന്നെ ക്രിസ്തു അത് ഗബ്രിയേലിന് നല്കി; ഗബ്രിയേൽ അത് യോഹന്നാനു നല്കി; തുടർന്ന് യോഹന്നാൻ അതു സഭകൾക്കു അയച്ചു. ഏലിയാവിന്റെ സന്ദേശവും, വെളിപ്പാട് ഒന്നാം, പതിനാലാം, പതിനെട്ടാം അധ്യായങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശങ്ങളും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരേ സന്ദേശം തന്നെയാണ്.

അത് എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ സന്ദേശമാണ്; കാരണം “പ്രവാചകന്മാർ പ്രവാചകന്മാർക്കു അധീനരാകുന്നു.” ഈ വാക്യങ്ങളിൽ “subject” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം: “അധീനമാക്കുക; ആത്മനേപദമായി അനുസരിക്കുക: — അനുസരണയ്ക്കു കീഴിലാകുക (അനുസരണമുള്ളവരാകുക), കീഴ്പ്പെടുത്തുക, വശീകരിക്കുക, അധീനരാകുക (ആരോടോ, ഏതൊന്നിനോടോ), കീഴടക്കപ്പെട്ട നിലയിലാകുക (ആരോടോ, ഏതൊന്നിനോടോ), സ്വയം സമർപ്പിക്കുക.” എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും പരസ്പരം ഏകമതക്കാരാണ്, പരസ്പരം ഒരുവൻ മറ്റൊരുവന്നു കീഴടങ്ങിയവരുമാണ്; അല്ലാത്തപക്ഷം അവർ പ്രസ്താവിച്ച സന്ദേശം ആശയക്കുഴപ്പം സൃഷ്ടിച്ചേനേ.

അവസാന മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന സകല പ്രവാചക ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളും അതേ സന്ദേശത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ “ജ്ഞാനികൾ” എന്നു പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നവർ, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ “ജ്ഞാനവർദ്ധന” “ഗ്രഹിക്കുന്ന” “ജ്ഞാനികൾ” എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നവർ തന്നെ ആകുന്നു; ആ “ജ്ഞാനികൾ” പ്രത്യേക സന്ദേശം മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്നതു കർത്താവിന്റെ ഇഷ്ടമാണ്. ആ തിരിച്ചറിവ്, ബൈബിളിനകത്ത് തന്നേ പ്രത്യേകമായി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വേദപഠനരീതിയെ പ്രയോഗിക്കുന്നതിലൂടെ സാധ്യമായി വരുന്നു. യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിയെട്ടിനോടുള്ള യോജിപ്പിൽ, ഒരു ബൈബിള്‍ വിഷയത്തെ സംബന്ധിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന വിവിധ പ്രവാചക രേഖകളെ ശരിയായ പ്രവാചക സംഭവങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്ന് പരസ്പരം സമാന്തരമായി ഒരുമിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്ന പ്രക്രിയയിലൂടെ ആ രീതി നടപ്പിലാക്കപ്പെടുന്നു.

ഈ ലേഖനം ഇവിടെ സമാപിപ്പിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ക്ഷമ ഞാൻ അഭ്യർഥിക്കുന്നു; ഈ ചിന്തകൾ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ തുടരുന്നതാണ്.