യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് - സംഖ്യ പതിനാറ്

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായം മുതൽ പതിമൂന്നാം അധ്യായം വരെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം മുഖാന്തരം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന പ്രവചനസംഭവങ്ങളുടെ അനുക്രമം നാം വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ സംഭവവികാസങ്ങളുടെ പുരോഗതിയിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പിന്റെയും റിപ്പബ്ലിക്കാനിസത്തിന്റെ കൊമ്പിന്റെയും ചരിത്രം പരസ്പരം മേൽസ്ഥാപിക്കുന്ന സ്ഥാനത്തെ നാം ഇനിയും എത്തിയിട്ടില്ല. അതുപോലെ, അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തിൽ ഇസ്‌ലാമിന്റെ പങ്ക് കൃത്യമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതിനായുള്ള ഒരു ഗ്രഹണവേദി നാം ഇനിയും ഒരുക്കിയിട്ടില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ഈ സംഭവങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ട് അത്യന്തം പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സത്യമുണ്ട്; അത് മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന സത്യങ്ങളെ ഒരാൾ ഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ അവൻ എന്ത് ചെയ്യേണ്ടതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വെളിപ്പാടിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ “പാലിക്കേണ്ട” ഉത്തരവാദിത്വവും ഉൾപ്പെടുന്നു.

മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ചരിത്രധാര, അതിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ കേൾക്കുകയും വായിക്കുകയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്കു ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിശക്തിയെ അറിയിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. ആകയാൽ, മരിച്ച വരണ്ട അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന വിവരസൂപ്പർ ഹൈവേയുടെ തെരുവിൽ എലീയാവും മോശെയും മരിച്ചുകിടന്ന “മൂന്നര ദിവസം” എന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതിന്നായി, യെശയ്യാവിന്റെ അവസാന പ്രവചനാത്മക വിവരണത്തെയും വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായം മുതൽ പതിമൂന്നാം അധ്യായം വരെയുള്ള ഭാഗങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണനയിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ വിട്ടുമാറേണ്ട സമയം വന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി നാം തിരിച്ചറിയാൻ പോകുന്നതു “മരുഭൂമി”യുടെ പ്രതീകാത്മകതയാണ്.

കഴിഞ്ഞ ലേഖനത്തിൽ, ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം സ്ഥാപിക്കുന്ന സംഭവക്രമത്തിന്റെ നാല് പ്രവചനാത്മക സാക്ഷികളെ നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിമയുടെ രേഖ, രണ്ട് സാക്ഷികളുടെ രേഖ, മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമയുടെ രേഖ, വ്യാജ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ രേഖ.

വടക്കിന്റെ കള്ളരാജാവിന്റെ നിരയുടെ രണ്ടാം പകുതി 538-ൽ പാപ്പത്വത്തിന് അധികാരപ്രദാനം ലഭിച്ചതോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. തുടർന്ന്, വടക്കിന്റെ ആത്മീയ കള്ളരാജാവായ പാപ്പത്വം, ആയിരത്തി ഇരുന്നൂറ്റി അറുപത് വർഷം ആത്മീയ യെരൂശലേമിനെയും ആത്മീയ യിസ്രായേലിനെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചു.

യോഹന്നാനോട് വിശുദ്ധമന്ദിരവും സൈന്യവും രണ്ടും അളക്കണമെന്ന് കല്പിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ പ്രാകാരം പുറത്ത് വിടണമെന്നും അവനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു; കാരണം അത് ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷത്തേക്കു ജാതികൾക്കു കൊടുക്കപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.

യോഹന്നാനും ലൂക്കാവും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത്, ജാതികൾ “യെരൂശലേമിനെ” “കാൽക്കീഴിൽ ചവിട്ടും” എന്നതും, അത് “നാല്പത്തിരണ്ട് മാസം” തുടരുമെന്നുമാണ്. യോഹന്നാൻ ആ കാലാവധി വ്യക്തമാക്കുന്നു; ലൂക്കാവോ ആ ചരിത്രത്തിന്റെ സമാപനം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ രണ്ടു സാക്ഷികളും ദാനീയേൽ അദ്ധ്യായം എട്ട്, വാക്യം പതിമൂന്ന് ഉന്നയിക്കുന്ന ചോദ്യത്തോടാണ് അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്.

വിശുദ്ധാലയവും സൈന്യവും എത്രകാലം കാൽക്കീഴിൽ ചവിട്ടപ്പെടും എന്ന ചോദ്യത്തിൽ, യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിത്തകർക്കുന്ന പ്രവൃത്തി നിർവഹിക്കുന്ന രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളെ തിരിച്ചറിയുന്നു; ദാനിയേലിൽ യെരൂശലേം “വിശുദ്ധാലയം” എന്നും “സൈന്യം” എന്നും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. J. N. Andrews പ്രസ്താവിച്ചതുപോലെ, ഈ വചനത്തിന്റെ ശരിയായ അടിസ്ഥാനബോധ്യം ഇതാണ്: വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും രണ്ടും ചവിട്ടിത്തകർത്ത രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളെ ഈ വചനം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വചനത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ആദ്യത്തെ ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തി പുറജാതീയതയാണ്; രണ്ടാമത്തെത് പാപ്പത്വമാണ്. “സൈന്യം” എന്ന പദം ദാനിയേലിന്റെ പ്രയോഗമാണ്; യോഹന്നാൻ ദേവാലയത്തിലെ “ആരാധകരെ” എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതിന് അതു സമാനമാണ്, അഥവാ യെരൂശലേമിലുള്ളവരെ.

ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തിയായി, പൗരാണിക വിഗ്രഹാരാധന വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷം ചവിട്ടിമെതിച്ചു; തുടർന്ന് പാപ്പത്വം അതേ പ്രവൃത്തി അധികമായി മറ്റൊരു ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷം ചെയ്തു. ലൂക്കാവിന്റെയും യോഹന്നാന്റെയും രേഖപ്പെടുത്തലുകൾ പ്രകാരം, 1798-ൽ പാപ്പത്വത്തിന് മാരകമായ മുറിവ് ലഭിക്കുന്നതുവരെ, പാപ്പത്വം ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷം യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു. 1798-ൽ നിന്ന് ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷം കുറച്ചാൽ 538-ൽ എത്തുന്നു. 538-ൽ നിന്ന് ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷം കുറച്ചാൽ ക്രി.മു. 723-ൽ എത്തുന്നു; അന്നത്തെ യഥാർത്ഥ വടക്കൻ രാജാവായിരുന്ന അശ്ശൂർ, യിസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തെ അടിമത്തത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ വർഷം അതായിരുന്നു.

യോഹന്നാൻ പാപ്പാധിപത്യസംവിധാനം വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങളെ മാത്രമാണ് പരാമർശിക്കുന്നത്; എന്നാൽ ലൂക്കാ യെരൂശലേമിനെ പൗരാണിക മതവിശ്വാസവും പാപ്പാധിപത്യവും ചവിട്ടിമെതിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷങ്ങളുടെ രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങളെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു, കാരണം അവൻ “ജാതികളുടെ കാലങ്ങൾ നിവൃത്തിയാകുന്നതുവരെ” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ലൂക്കാ യെരൂശലേമിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടലിനെ ഒരു ഏക “കാലം” എന്നതിലുപരി ആക്കിത്തെളിയിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ അതിനെ ജാതികളുടെ “കാലങ്ങൾ” നിവൃത്തിയാകുന്നതായി വിളിക്കുന്നു.

തീർച്ചയായും, 1856-ൽ മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം ലൗദിക്ക്യയായി മാറി; അതിനുശേഷം ഏഴ് വർഷം കഴിഞ്ഞ് അവർ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്ന സത്യത്തെ നിരസിച്ചു; അതുകൊണ്ട് ഈ ലളിതമായ ബൈബിള്‍ സത്യങ്ങളെ അഡ്വെന്റിസത്തിന് കാണാൻ അസാധ്യമാണ്. ഞാൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന സത്യവിശേഷം ഇതാണ്: മൂന്നു വേയ്‌മാർക്കുകൾ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതും, ആദ്യത്തെയും രണ്ടാം വേയ്‌മാർക്കിനുമിടയിൽ ഒരു കാലഘട്ടത്തെയും, പിന്നെ രണ്ടാംതെയും മൂന്നാം വേയ്‌മാർക്കിനുമിടയിൽ മറ്റൊരു കാലഘട്ടത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം, കള്ള വടക്കൻ രാജാവിന്റെ പ്രവാചക രേഖയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ആ ശൃംഖല ക്രി.മു. 723-ൽ ആരംഭിച്ചു; അന്ന് ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യം, വടക്കിന്റെ അക്ഷരാർത്ഥ രാജാവായ അശ്ശൂർരാജാവിന്റെ കയ്യാൽ അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് 538-ൽ, ആത്മീയ വടക്കിന്റെ രാജാവിന് അധികാരം ലഭിച്ചു; പിന്നെ അവൻ ആത്മീയ യെരൂശലേമിനെ മറ്റൊരു ആയിരത്തി ഇരുനൂറ് അറുപത് വർഷം വരെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു, 1798-ൽ അവൻ മരണകരമായ ഒരു മുറിവ് പ്രാപിക്കുന്നതുവരെ. ക്രി.മു. 723 മുതൽ 538 വരെ, ഇസ്രായേലിനെ അധീനതയിൽ പാർപ്പിച്ചിരുന്ന ശക്തികൾ എല്ലായ്പ്പോഴും പൗരാണികവിശ്വാസ ശക്തികളായിരുന്നു.

ക്രിസ്തുവിന്റെ രേഖ, ക്രി.വ. 27-ലെ തന്റെ സ്നാനസമയത്ത് യഥാർത്ഥ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ അഭിഷേകം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന് ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും പ്രവാചകദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം, അവൻ ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന്, ക്രി.വ. 34-ൽ സ്തെഫാനോസിനെ കല്ലെറിഞ്ഞ് കൊന്നതുവരെ, യഥാർത്ഥ വടക്കൻ രാജാവിന്റെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കുവാൻ അവന്റെ ശിഷ്യന്മാർ ശക്തീകരിക്കപ്പെട്ടു. തന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ മുഴുവൻ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങളിലും ക്രിസ്തു നടക്കാതിരുന്നത് ഏകദേശം ഒരിക്കൽ മാത്രം ആയിരുന്നു; അത് അവൻ ജയപ്രവേശനത്തിൽ യെരൂശലേമിലേക്കു കയറിയപ്പോൾ ആയിരുന്നു. ആകയാൽ, അവൻ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങൾ യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു; ക്രൂശിനുശേഷം അവന്റെ ശിഷ്യന്മാരും അങ്ങനെ തന്നേ ചെയ്തു. വ്യാജ വടക്കൻ രാജാവിന്റെയും യഥാർത്ഥ വടക്കൻ രാജാവായ ക്രിസ്തുവിന്റെയും ഇരു രേഖകളും, ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങൾ യെരൂശലേമിനെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചു.

പൗരാണിക ജാതീയവിശ്വാസം, അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യെഹൂദന്മാരുടെ ഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരശുശ്രൂഷയിലെ ആരാധനാവ്യവസ്ഥയുടെ ഒരു കൃത്രിമ അനുകരണമായിരുന്നു; അതുപോലെ, ആത്മീയ യെഹൂദന്മാരുടെ സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരശുശ്രൂഷയുടെ ഒരു കൃത്രിമ അനുകരണമാണ് പാപ്പാധിപത്യം. ജാതീയവിശ്വാസത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു ദിവസങ്ങൾക്ക് സമാന്തരമായിരുന്നു; പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങൾ ശിഷ്യന്മാരുടെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു ദിവസങ്ങൾക്ക് സമാന്തരമായിരുന്നു.

രണ്ട് വരികളിലും, 2023 ജൂലൈയിൽ പൊതുവെ മുദ്രവിടുതൽ പ്രാപിക്കാൻ ആരംഭിച്ച ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ അതേ പ്രവചനാത്മക ഘടന അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യ നിരാശ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിലൂടെ ആ മുദ്രവിടുതൽ ഭാഗികമായി സാധ്യമായി. അവരുടെ ആദ്യ നിരാശ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ “താമസകാലം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തെ ആരംഭിച്ചു. “താമസകാലം” ന്യൂ ഹാംഷയറിലെ എക്സറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗിൽ അവസാനിച്ചു; അപ്പോൾ മിഡ്‌നൈറ്റ് ക്രൈ എന്ന സന്ദേശം പൂർണ്ണമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എക്സറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗ് അങ്ങനെ രണ്ടാമത്തെ വഴിക്കല്ലായി മാറി; തുടർന്ന്, ന്യായവിധിയുടെയും അവസാന നിരാശയുടെയും മൂന്നാമത്തെ വഴിക്കല്ല് എത്തിച്ചേരുന്നതുവരെ, മിഡ്‌നൈറ്റ് ക്രൈയുടെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടം ആരംഭിച്ചു.

ആ മൂന്ന് വഴിചൂണ്ടുകൾ ആദ്യ നിരാശ, അർദ്ധരാത്രി വിളിയുടെ സന്ദേശം, അവസാന നിരാശ എന്നിവയായിരുന്നു. ആ മൂന്ന് വഴിചൂണ്ടുകൾ എബ്രായ പദമായ “സത്യം” എന്നതോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; അത് എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യത്തെയും പതിമൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും അക്ഷരങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും രണ്ടും നിരാശകളായിരിക്കുന്നതു, ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നതിന്റേതായ മുദ്രയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് ദിവസങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള പ്രതിനിധാനം ഇല്ല; എങ്കിലും മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം ഒന്നാം പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രമാണ്, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അത് അവസാന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാകുന്നു. അവസാന പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യ നിരാശയുടെ ചരിത്രം 2020 ജൂലൈ 18-ന് ആരംഭിച്ചു; അത് വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ രണ്ടു സാക്ഷികൾ കൊല്ലപ്പെടുന്നു; അത് അവസാന പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യ നിരാശയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ആ നിരാശയെ ഒന്നാം പ്രസ്ഥാനം മുൻകൂട്ടി പ്രതിരൂപീകരിച്ചിരുന്നു.

വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിൽ, ആ നിരാശ അവരുടെ മൃതശരീരങ്ങൾ വീഥിയിൽ കിടന്നിരുന്ന ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങളുള്ള ഒരു കാലഘട്ടത്തെ ആരംഭിച്ചു; അങ്ങനെ ഉപമയിലെ താമസകാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി. അവരുടെ പുനരുത്ഥാനസമയത്ത്, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ ന്യായവിധി നടക്കുന്ന അതേ ഘട്ടത്തിൽ അവർ ഒരു കൊടിയടയാളമായി ഉയർത്തപ്പെടുന്നു. രണ്ടു സാക്ഷികളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതും ദിവസങ്ങളുള്ള ഒരു പ്രതീകാത്മക കാലഘട്ടം ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ ഗൂഢചരിത്രത്തിൽ മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ മറ്റ് സമാന്തര രേഖകളെക്കാൾ ഏറെ കൂടുതൽ വ്യക്തീകരണം നൽകുന്നു; എന്നിരുന്നാലും, മൂന്നാം ദൂതന്റെ രേഖയും, വടക്കിന്റെ യഥാർത്ഥ രാജാവിന്റെ രേഖയും, വടക്കിന്റെ കള്ളരാജാവിന്റെ രേഖയും എല്ലാം ഒരേ പ്രവചനാത്മക സവിശേഷതകൾ കൈവശം വെക്കുന്നു: ഒരു ആരംഭബിന്ദു; അതിനെ തുടർന്ന് ഒരു മദ്ധ്യബിന്ദുവിലെത്തുന്ന കാലഘട്ടം; അതിന്റെ പിന്നാലെ അന്തിമബിന്ദുവിലെ ന്യായവിധിയിലെത്തുന്ന മറ്റൊരു കാലഘട്ടം.

പന്ത്രണ്ടുനൂറ് അറുപത് ദിവസം ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. പന്ത്രണ്ടുനൂറ് അറുപത് ദിവസങ്ങൾ വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ഒരു “മരുഭൂമി”യായി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സഭ പന്ത്രണ്ടുനൂറ് അറുപത് വർഷത്തേക്ക് പാപ്പാ അധികാരത്തിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാൻ മരുഭൂമിയിലേക്കു ഓടിപ്പോയി. പതിനാലാം വാക്യം മറ്റൊരു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു.

സഭ പന്ത്രണ്ടുനൂറ് അറുപത് വർഷം മഹാസർപ്പത്തിന്റെയും പാപ്പത്വത്തിന്റെയും പീഡനത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയി; അതിനാൽ “മരുഭൂമി” പന്ത്രണ്ടുനൂറ് അറുപത് ദിവസങ്ങളുടെ പ്രതീകമാണ്. ആ സംഖ്യ ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങളിൽ നേരിട്ട് ഏഴു പ്രാവശ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ തിരുവെഴുത്തുകളിൽ അത് മറ്റു പലവിധങ്ങളിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഓരോ സംഭവത്തിലും അത് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ക്രി.മു. 723-ൽ തുടങ്ങി ക്രി.വ. 538-ആം ആണ്ടുവരെ ജാതിയാചാരം വിശുദ്ധാലയത്തെയും സൈന്യത്തെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചതായാലും, അല്ലെങ്കിൽ പാപ്പത്വം ആത്മീയ യെരൂശലേമിനെയും അവിടെയുള്ള ആരാധകരെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചതായാലും, അതൊക്കെയും ദൈവജനങ്ങൾ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയഞ്ചും ഇരുപത്തിയാറും അധ്യായങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “ദേശത്തിന്റെ ശബ്ബത്തുകൾ” എന്ന നിയമം ലംഘിച്ചതിനാൽ സംഭവിച്ച ദൈവജനങ്ങളുടെ ചിതറിപ്പോക്കിന്റെ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമായിരുന്നു. ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായത്തിൽ അതിനെ ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിന്റെ വിവാദം എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിനെതിരായ കലാപം ദൈവജനത്തിന്മേൽ അടിമത്തവും ചിതറിപ്പോകലും വരുത്തി; അതാണ് “എന്റെ നിയമത്തിന്റെ കലഹം” എന്നുവെച്ച് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. ദാനിയേൽ മോശെയുടെ “ശാപം” എന്നും “ആണയം” എന്നും വിളിക്കുന്ന, അതുപോലെ “എന്റെ നിയമത്തിന്റെ കലഹം” എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന ആ ശിക്ഷയെ മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കുന്നത്, ദാനിയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ ആഴമുള്ള അർത്ഥം കാണുന്നതിൽ ഒരു വ്യക്തിയെ അന്ധനാക്കുന്നു. എലൻ വൈറ്റിന്റെ രചനകളിൽ ലയൊദിക്ക്യാന്ധതയിൽ കഴിയുന്ന ദൈവജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്ഥിരസുസംഗതമായ വിലയിരുത്തൽ, അവർക്ക് “കാരണം മുതൽ ഫലത്തിലേക്ക്” യുക്തിചിന്ത നടത്താനാവില്ല എന്നതാണ്. അന്ധകാരയുഗത്തിലെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപത് വർഷങ്ങളെ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നുവെന്ന് അവകാശപ്പെടാം; എന്നാൽ ആ ചവിട്ടിമെതിപ്പിന്റെ “കാരണം” നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ അന്ധനാണ്.

ക്രിസ്തുവിന്റെ നിയമത്തിന്റെ സ്ഥിരീകരണം “അവന്റെ നിയമത്തിന്റെ കലഹം” എന്നതുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. “ശാപത്തിന്റെ” ദൈർഘ്യം രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് വർഷങ്ങളായിരുന്നു; അതേ നിയമത്തെ ക്രിസ്തു സ്ഥിരീകരിച്ചതിന്റെ ദൈർഘ്യം രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറ്റി ഇരുപത് ദിവസങ്ങളായിരുന്നു. ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ ഗൂഢചരിത്രത്തിന്റെ ഘടനയെ നൽകുന്ന എബ്രായ പദമായ “സത്യം” എന്നതോടുള്ള യോജിപ്പിൽ, ക്രിസ്തു തന്റെ നിയമം സ്ഥിരീകരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പ്രവാചക ആഴ്ച എബ്രായ അക്ഷരമാലയിലെ ഒന്നാം, പതിമൂന്നാം, അവസാന അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന മൂന്ന് അടയാളങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആ ആഴ്ചയുടെ ആദ്യ വഴിക്കല്ല് അവന്റെ സ്നാനം ആയിരുന്നു; രണ്ടാമത്തെ വഴിക്കല്ല് ക്രൂശും, അവസാനത്തേത് സ്തെഫാനൊസിന്റെ മരണവും ആയിരുന്നു. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് സമയങ്ങൾ” സ്വർഗ്ഗീയ ദൂതന്മാർ വില്ല്യം മില്ലറിനെ കാണിച്ചുതന്നതുപോലെ കാണുന്നതിനെ നിരസിക്കുന്നത്, ക്രിസ്തു തന്റെ രക്തം ചൊരിഞ്ഞും, തന്റെ ശാബ്ദിക പ്രാചീന ജനത നിരസിച്ച അതേ നിയമത്തെ സ്ഥിരീകരിച്ചും നിന്ന അതേ പ്രവചനം പൂർണ്ണമായി കാണാനുള്ള കഴിവിനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. അന്തിമമായി രക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാവർക്കും “സത്യം” സംബന്ധിച്ച ധാരണ ഭാഗികവും അപൂർണ്ണവും മാത്രമായിരിക്കും. എന്നാൽ “സത്യം” കാണാൻ ഉദ്ദേശപൂർവ്വം നിരസിക്കുന്ന ആരും രക്ഷിക്കപ്പെടുകയില്ല. പിതാവിന്റെ അടുക്കൽ എത്തുവാൻ ഒരു വഴിയേയുള്ളു; അത് യേശുവിലൂടെയാണ്, യേശുവാണ് “സത്യം.”

ആലോചിച്ചറിയേണ്ട മൂല്യമുള്ള ഒരു ബോധ്യമാണിത്; കാരണം ഇത് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തഞ്ചും ഇരുപത്താറും അധ്യായങ്ങളിലെ നിയമത്തെ സംബന്ധിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു. “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്ന “ശാപം” പുരാതന യാഥാർഥ്യ ഇസ്രായേലിന്മേൽ വരുത്തപ്പെട്ടത്, ദേശത്തിന് വിശ്രമം അനുവദിക്കേണ്ടതുമായും യോബേൽ സംബന്ധമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നിറവേറ്റേണ്ടതുമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ അവർ പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ മനസ്സില്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അത് ചെയ്തുപോകേണ്ടതായിരുന്ന കാര്യം ചെയ്യാതിരുന്നതിന്റെ പാപമായിരുന്നു. “നീ കൊല ചെയ്യരുത്” അല്ലെങ്കിൽ “നീ മോഷ്ടിക്കരുത്” എന്നതുപോലെ ഒരു കല്പനയെ അവർ നേരിട്ട് ലംഘിച്ചതിനാലല്ല, ചെയ്യുവാൻ അവർക്കു കല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തി അവർ ഒഴിവാക്കിയതിനാലാണ് ആ ശാപം അവരുടെ മേൽ വന്നത്. ദേശത്തിന് വിശ്രമം അനുവദിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങളെ അവർ വെറുമേ അവഗണിച്ചു. ദൂതന്മാർ വില്യം മില്ലറിനെ കണ്ടെത്തുവാൻ നയിച്ച “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്ന സത്യത്തെ, വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത എന്തെങ്കിലും കാരണത്താൽ, ലളിതമായി അംഗീകരിക്കാത്ത അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ, ആ സത്യത്തെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അന്വേഷിക്കാൻ ഒരിക്കലും സമയം ചെലവഴിക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ട്, പുരാതന യാഥാർഥ്യ ഇസ്രായേൽ അവഗണിച്ച അതേ നിയമവിവരത്തെ അവഗണിക്കുന്നതിലൂടെ, അതേ തരത്തിലുള്ള ചെയ്തുപോകേണ്ടതായിരുന്ന കാര്യത്തിന്റെ കലഹം തന്നെയാണ് നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ആരംഭം അവസാനത്തെ ദൃശ്യവത്കരിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടിൽ “മരുഭൂമി” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു ദിവസങ്ങൾ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയിലെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു ദിവസങ്ങളും, ശിഷ്യന്മാരുടെ ശുശ്രൂഷയിലെ ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു ദിവസങ്ങളും—ഇരുവരും ഉടമ്പടി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന മുഴുവൻ ആഴ്ചയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതുപോലെ, അന്യജാതീയത ദൈവജനത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങളും, പാപ്പത്വം ദൈവജനത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ച ആയിരത്തി ഇരുനൂറും അറുപതു വർഷങ്ങളും—ഇരുവരും മോശെയുടെ ശാപത്തിലെ മുഴുവൻ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ, ആയിരത്തിരുനൂറ്റി അറുപത് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞശേഷം, മരിച്ച അസ്ഥികൾ ഒരുലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം എന്ന നിലയിൽ നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കേണ്ടതിനായി വീണ്ടും ജീവനിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ അവർ ആ നിയമബന്ധം നിവർത്തിച്ചെടുക്കേണ്ടതിന്ന്, ദാനീയേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിൽ ചെയ്തതുപോലെ, നിയമത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥകൾ നിറവേറ്റേണ്ടതുണ്ടു. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന നിയമത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥകളിൽ ശത്രുവിന്റെ ദേശത്തിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടെത്തുന്നവർക്കായി നിർദിഷ്ടമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. തങ്ങൾ ചിതറിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഉണരുന്നവർ യഹോവയിങ്കലേക്കു മടങ്ങിവരുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറാം അധ്യായം അവർ എങ്ങനെ മടങ്ങിവരണമെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുന്നു.

തിരുവെഴുത്തുകളിൽ “ക്ഷയിച്ചുപോകുക” എന്ന പ്രയോഗം ഉരുകിപ്പോകുക, നശിച്ചുപോകുക, ക്ഷയിച്ച് തീരുക എന്നർത്ഥം വഹിക്കുന്നു. ക്ഷയിച്ചുപോകുക എന്നു പറയുന്നത് മരിച്ച ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികളായി അധഃപതിക്കുന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ഉപദേശം മരണത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; കാരണം അത്, സ്വന്തസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ച് ബോധോദയം പ്രാപിക്കുന്നവരെ “നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളുടെ ദേശത്തിൽ” ഉള്ളവരായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

2020 ജൂലൈ 18-ന്, മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യ നിരാശ സംഭവിച്ചു. വിശുദ്ധ പ്രവചനാത്മക നവീകരണരേഖകളിലെ മറ്റു എല്ലാ ആദ്യ നിരാശകളാലും അതിന് പ്രതിരൂപം കാണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. യെഹെസ്കേൽ മുപ്പത്തിയേഴാം അധ്യായം അവസാന ദിവസങ്ങളിലെ ദൈവജനത്തെ, അവർ ലയിച്ചുപോയി, ദുഷിച്ചുപോയി, ക്ഷയിച്ചുനശിച്ചുപോയി, ഒടുവിൽ മരിച്ച വരണ്ട അസ്ഥികളുടെ ഒരു താഴ്വര മാത്രമായി ശേഷിച്ചവരായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അവർ ശത്രുവിന്റെ ദേശത്തിലാണുള്ളത്; അതാണ് മരണത്തിന്റെ ദേശം. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിൽ, രണ്ട് സാക്ഷികൾ കൊല്ലപ്പെടുകയും വീഥിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പ്രവാചകന്മാർ എല്ലാവരും പരസ്പരം ഏകമതികളാണ്. അതിനാൽ മോശെ, യെഹെസ്കേലിന്റെ താഴ്വരയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന വീഥിയിൽ മരിച്ചുകിടക്കുന്നവരോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. അവരുടെ നിരാശാഭരിതമായ അവസ്ഥയിൽ, യിരെമ്യാവിലൂടെ അവർക്കു ഉപദേശം നൽകപ്പെടുന്നു.

ദൈവത്തിനുവേണ്ടി സംസാരിക്കുവാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ മടങ്ങിവരേണ്ടതുണ്ടെന്നും, അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിൽ വിലയേറിയതിനെ നികൃഷ്ടമായതിൽനിന്നു വേർതിരിച്ചുകാട്ടേണ്ടതുണ്ടെന്നും യിരെമ്യാവിനെ അറിയിക്കപ്പെടുന്നു. ആ ഭാഗത്തിന്റെ സന്ദർഭം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, അവൻ മടങ്ങിച്ചെല്ലരുതാത്തവരാണ് നികൃഷ്ടന്മാർ എന്നതാണ്. ആ ഭാഗത്തിൽ അവൻ തന്റെ നിരാശാഭരിതമായ അവസ്ഥയിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, താൻ ഏകാകിയായിരുന്നുവെന്ന് അവൻ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

യിരെമ്യാവു “പരിഹാസികളുടെ സഭയിൽ” ഇരുന്നിരുന്നില്ല; കാരണം അവൻ ഏകാന്തനായി ഇരുന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പരിഹാസികളുടെ സഭയായ അധമന്മാരുടെ അടുക്കലേക്കു അവൻ മടങ്ങിപ്പോകരുതായിരുന്നു. 1863-ൽ, മോശെയുടെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” നിരസിക്കുന്നതിനായി ബാബേലിന്റെ പുത്രിമാരുടെ ബൈബിള്‍-പരമായ രീതിശാസ്ത്രത്തിലേക്കു മടങ്ങിയപ്പോൾ അഡ്വെന്റിസം “പരിഹാസികളുടെ സഭയിലേക്കുള്ള” തന്റെ മടങ്ങിവരവ് ആരംഭിച്ചു. എന്നാൽ യിരെമ്യാവു മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തെക്കാളും കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അന്ത്യകാലത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. മരിച്ച അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയിലുള്ളവർ തങ്ങൾ ശത്രുക്കളുടെ ദേശത്താണെന്ന സത്യത്തിലേക്കു ഉണരുമ്പോൾ, തെരുവിൽ തങ്ങളുടെ മരണത്തിൽ ആനന്ദിച്ചവരുടെ അടുക്കലേക്കു അവർ ഒരിക്കലും മടങ്ങിപ്പോകരുത്. ആ കൂട്ടം യിരെമ്യാവിന്റെ അടുക്കലേക്കു മടങ്ങിവരാം; എന്നാൽ അവന്നു അവരുടെ അടുക്കലേക്കു മടങ്ങിവരാൻ കഴിയില്ല.

എന്നാൽ അവർ മടങ്ങിവരേണ്ടതാണെങ്കിൽ, “ഏഴ് കാലങ്ങളോടു” നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന മോശെ നൽകിയ നിർദ്ദേശങ്ങളും അവർ നിവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ വീഥിയിൽ മരിച്ചുകിടക്കുന്നവർ മൂന്നു പാതി ദിവസങ്ങൾ മരിച്ചവരായിരിക്കുന്നു; പ്രവാചകപരമായി അതു “മരുഭൂമി” ആകുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് മരിച്ചവരുടെ പ്രാരംഭ ഉണർവ് അസ്ഥികൾ ഒന്നിച്ചുചേർന്നു രൂപംകൊള്ളുന്നതിന് കാരണമാകുന്ന ഒരു സന്ദേശത്താൽ നടപ്പാകുന്നതെങ്കിലും, അവർ ഇനിയും ജീവനുള്ളവരല്ലാത്തത്. അവരെ ശക്തിയേറിയ ഒരു സൈന്യമായി മാറ്റുവാൻ മുദ്രകുത്തുന്ന സന്ദേശമായ നാലു കാറ്റുകളുടെ സന്ദേശം ആവശ്യമാണ്. അവരെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുന്ന ആദ്യ സന്ദേശം ഒരു “ശബ്ദത്തിൽ” നിന്നാണ് വരുന്നത്.

ശബ്ദം മരുഭൂമിയിൽ നിന്നു വരുന്നു; അത് “ഏഴു കാലങ്ങളുടെ” ചിതറിപ്പോകലിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. ആ ശബ്ദം മരുഭൂമിയിലാണു, കാരണം യെഹെസ്കേലിനെയും മരിച്ച അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയിരുന്നു. അവൻ അകലെയിരുന്നല്ല, അതേ താഴ്വരയിൽ നിന്നുകൊണ്ടുതന്നെ സാക്ഷ്യം പ്രസ്താവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

താഴ്വര മൂന്നര ദിവസത്തെ മരുഭൂമിയാണ്. യെരൂശലേമിന്റെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും അവളുടെ പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും ശബ്ദത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം പറയുന്നു. ഈ വാഗ്ദാനം അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ മുദ്രയിടലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കപ്പെടുന്നതു അവളുടെ സകല പാപങ്ങൾക്കും “ഇരട്ടിയായി” ലഭിക്കുന്നതോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മോശെ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന പരിഹാരം അവരുടെ അകൃത്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അവരുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ അകൃത്യങ്ങളും ഏറ്റുപറയേണ്ടതുണ്ടെന്നു ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അവർ ആ കല്പന നിറവേറ്റുന്നുവെങ്കിൽ, അവരുടെ അകൃത്യം ക്ഷമിക്കപ്പെടും.

ഈ സത്യങ്ങളെ അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടർന്നു പരിഗണിക്കും.