യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് - സംഖ്യ രണ്ട്

ആരംഭത്തിൽ തന്നെ ചില അടിസ്ഥാന സൂചനാബിന്ദുക്കൾ മുന്നോട്ടുവെക്കാനുള്ള ശ്രമമായി ഞാൻ മുമ്പുള്ള ലേഖനങ്ങളിൽ പല കാര്യങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ പരിഗണനയിലുള്ള വിഷയത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ കേന്ദ്രീകൃതമായി പ്രവേശിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കാം. നിങ്ങളുടെ ക്ഷമയ്ക്കു നന്ദി.

ആരംഭം മുതലേ ദൈവം താൻ ആരാണ്, താൻ എന്താണ് എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ഗ്രഹണം വർധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവരുന്നു. ആ പ്രവർത്തിയിൽ, തനിക്കുറിച്ച് വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതിനെ മനുഷ്യർ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നതിനായി അവൻ പലവിധ മാർഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു; അവയിൽ ഒന്നാണ് “പേരുകളുടെ” അവന്റെ ഉപയോഗം—തിരുവെഴുത്തുകളിൽ ദൈവത്തിന് നൽകിയിരിക്കുന്ന അനേകം നാമങ്ങളും, അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത പ്രതിനിധികൾക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന നാമങ്ങളും. അവൻ ദുഷ്ടതയുടെയും നന്മയുടെയും പ്രതിനിധികളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.

തന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത നിയമജനത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥാകാലപരമായ മാറ്റങ്ങളും, ചരിത്രത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ തന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധ്യം ക്രമേണ മഹത്തായി വെളിപ്പെടുന്നതിനായി അവൻ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, നിയമബന്ധിതമായ വ്യവസ്ഥാകാലമാറ്റങ്ങളുടെ ചരിത്രങ്ങളും വിവിധ രീതികളിൽ, അവന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെയും പ്രകൃതിയുടെയും സത്യത്തിന്റെ മഹത്വവൽക്കരണത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ ഒന്നാം അധ്യായത്തെ പിന്നിടുന്ന അധ്യായങ്ങൾക്കുള്ള ഒരു ആമുഖവും ഒരു താക്കോലുമായിട്ടാണ് നാം സമീപിക്കുന്നതെങ്കിൽ, പുസ്തകത്തിന്റെ ശേഷിക്കുന്ന ഭാഗത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന ചില സത്യങ്ങളെ ആ ആരംഭാധ്യായത്തിൽ നാം കണ്ടെത്തുന്നു. ആ സത്യങ്ങളിൽ ഒന്ന് യേശുക്രിസ്തു ആരാണ് എന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവൻ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു എന്നതുമാത്രമല്ല. വെളിപ്പാടിന്റെ ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ ഒരു സത്യം മുന്നോട്ടുവെക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അത് നിർഭാഗ്യമില്ലാതെ അന്തിമ തലമുറയ്ക്കുള്ള — പത്രോസ് “തിരഞ്ഞെടുത്ത തലമുറ” എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ച ആ അന്തിമ തലമുറയ്ക്കുള്ള — ഒരു പരിശോധനാത്മക വർത്തമാന സത്യമാണ്.

ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ നാം പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഗുണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്, അന്ത്യത്തിൽനിന്ന് ആരംഭം തിരിച്ചറിയുന്ന ക്രിസ്തു. ക്രിസ്തു ഒരാഴ്ചക്കായി അനേകരോടു നിയമം സ്ഥിരപ്പെടുത്തി എന്ന സമയം, അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യിസ്രായേലിൽനിന്ന് ആത്മീയ യിസ്രായേലിലേക്കുള്ള ഒരു നിയമവ്യവസ്ഥാഗത മാറ്റത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. തിരുവെഴുത്തുകളിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന നിയമവ്യവസ്ഥാഗത മാറ്റങ്ങൾ എല്ലാം ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും സത്തയെയും സംബന്ധിച്ചുള്ള അറിവിന്റെ വർധനവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നവയാണ്; അവ അബ്രാം, യിസ്ഹാക്, യാക്കോബ്, യോസേഫ്, മോശെ, ക്രിസ്തു, വില്യം മില്ലർ, ഒപ്പം ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുമാണ്. ആ രേഖയുടെ മുകളിലായി മറ്റൊരു നിയമവ്യവസ്ഥാഗത മാറ്റങ്ങളുടെ രേഖയും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അത് ദൈവത്തിന്റെ സഭയുടെ ഏഴ് നിയമവ്യവസ്ഥകളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു, അവ വെളിപ്പാട് രണ്ടും മൂന്നും അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ ഉള്ള ഏഴ് സഭകൾകൊണ്ടാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്; എങ്കിലും ഇപ്പോൾ നാം അവയെ സ്പർശിക്കുകയില്ല. ആദാമിന്റെയും ഹവ്വയുടെയും കാര്യത്തിൽ, അവരുടെ വീഴ്ചയ്ക്ക് മുമ്പും വീഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷവും കൊണ്ടു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു നിയമവ്യവസ്ഥാഗത മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ, നോഹയുടെ കാലത്ത് പ്രളയത്തിന് മുമ്പിൽനിന്ന് പ്രളയത്തിന് ശേഷമുള്ള കാലത്തേക്കുള്ള നിയമവ്യവസ്ഥാഗത മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ രേഖകളൊക്കെയും നാം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വെളിച്ചത്തിനു സംഭാവന ചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ നാം തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്മേലാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്.

നിയമത്തിന്റെ ആഴ്ചയുടെ ആരംഭത്തിൽ ക്രിസ്തു തന്റെ ശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ അവൻ സ്നാനം സ്വീകരിച്ചു.

യേശു ജലത്തിൽനിന്ന് മുകളിലേക്ക് വരികയും അതുവഴി ഉടമ്പടിയുടെ ആഴ്ച ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആദ്യവാക്കുകൾ തന്നെയായിരുന്നു പിതാവിന്റെ ഈ പ്രഖ്യാപനം: യേശു ദൈവപുത്രനായിരുന്നു. “ആദ്യ പരാമർശത്തിന്റെ നിയമം” നാം മനസ്സിലാക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ സത്യത്തിന് മഹത്തായ ശക്തിയുണ്ട്. നാം അതു മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അത്രയില്ല.

ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിൽപോലെ, അഭിഷേകച്ചടങ്ങിൽ ദൈവത്വത്തിലെ മൂന്ന് വ്യക്തികൾ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

യേശു ദൈവപുത്രനും ദാവീദിന്റെ പുത്രനും മനുഷ്യപുത്രനും ആണെന്ന സത്യം അടുത്ത മൂന്നര വർഷക്കാലം മുഴുവൻ ശാസ്ത്രിമാരെയും പരീശന്മാരെയും നിരന്തരം കലക്കത്തിലാഴ്ത്തി. തന്റെ സ്നാനസമയത്ത്, പ്രവചനപരമായി, യേശു ‘യേശു’ എന്ന നിലയിൽ നിന്ന് ‘യേശുക്രിസ്തു’ എന്ന നിലയിലേക്കു മാറി. യേശു സ്നാനം ഏറ്റപ്പോൾ അവൻ “ക്രിസ്തു”യായി; അതിന്റെ അർത്ഥം “അഭിഷിക്തൻ” എന്നതാണ്, ഹീബ്രഭാഷയിൽ അതിന് “മെസ്സീയാ” എന്ന പദമാണ്. നിസ്സംശയം, ഹീബ്രന്മാർ ഒരു മെസ്സീയാവിനെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു; അവൻ ദാവീദിന്റെ പുത്രനായിരിക്കുമെന്നു അവർ അറിഞ്ഞുമുണ്ടായിരുന്നു. ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അത്യന്തം പരിശുദ്ധമായ മൂന്നര വർഷങ്ങൾ ആരംഭിക്കേണ്ടതിനായി അവൻ “അഭിഷിക്തൻ” ആക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഇറങ്ങിവരുന്നതു അവൻ കണ്ടു; തന്റെ പിതാവ് സംസാരിക്കുന്നതു അവൻ കേട്ടു.

അത് അത്യന്തം ആഴമുള്ള ഒരു അഭിഷേകച്ചടങ്ങായിരുന്നു; അവിടെ അവനെക്കുറിച്ചും അവന്റെ പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ചും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട സന്ദേശം ഇതായിരുന്നു: “അവൻ ദൈവപുത്രനായിരുന്നു.” യെഹൂദന്മാർക്കു കൂടുതൽ ഭീതിജനകമായിരുന്നതു, അവൻ ദൈവപുത്രനായിരുന്നു എന്നതു മാത്രമല്ല, ദൈവപുത്രനായ നിലയിൽ അവൻ അവകാശപ്പെട്ടതു—അവൻ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ദൈവം തന്നെയായിരുന്നു—എന്നതായിരുന്നു. അത്തരം ഒരു ദൈവദൂഷണപരമായ അവകാശവാദമെന്നു അവർ മനസ്സിലാക്കിയതിൽ യെഹൂദന്മാർക്കു യാതൊരുവിധത്തിലും സഹിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല! യെഹൂദന്മാരുടെ ദ്വന്ദ്വം അബ്രാഹാമിന്റെ ദ്വന്ദ്വം തന്നെയാണ്—കാരണം അബ്രാഹാം യെഹൂദന്മാരുടെ പിതാവും, നിയമത്തിന്റെ പിതാവും, അതോടൊപ്പം നിയമത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥകൾ അനുസരിച്ച് നിലനിൽക്കാൻ ആവശ്യമായ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതീകവും ആയിരുന്നു.

ദൈവത്തോടുള്ള നിയമബന്ധത്തിൽ പ്രവേശിക്കുവാൻ ആവശ്യമായ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അബ്രാഹാമിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തം, നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം പരീക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടെന്നു ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അബ്രാഹാമിന്റെ പരീക്ഷണം—അവന്റെ വിശ്വാസം യാഥാർത്ഥ്യമുള്ളതോ അതോ അനുമാനധാർഷ്ട്യമാത്രമോ എന്നു തെളിയിക്കേണ്ടിയിരുന്നതായ ഈ പരീക്ഷണം—ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പത്തെ വചനത്തോട് വിരോധിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയാലും ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തെ അവൻ അനുസരിക്കുമോയെന്നതു പ്രകടമാക്കുന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയിരുന്നു. മനുഷ്യബലി കൊലപാതകമാണെന്നും, താൻ അന്നു പാർത്തിരുന്ന വിഗ്രഹാരാധക ജനതകളുടെ വിഗ്രഹാരാധനാപരമായ ആചാരങ്ങളെയാണ് അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതെന്നും അബ്രാഹാം അറിഞ്ഞിരുന്നു. ശാസ്ത്രിമാരും പരീശന്മാരും അവരുടെ നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭംമുതൽ ദൈവം ഏകദൈവമാത്രമാണെന്നു അറിഞ്ഞിരുന്നു; യേശു താൻ രണ്ടാമത്തെ ദൈവമാണെന്നു അവകാശപ്പെടുകയാണെന്നുമവർ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അവർ അവരുടെ അന്തിമ പരീക്ഷണത്താൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.

മോശെ മുൻവചനം രേഖപ്പെടുത്തിയ ചരിത്രത്തിൽ, ആ സമയത്തുനിന്ന് താൻ യഹോവ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടേണ്ടവനാകുമെന്നു ദൈവം ഇതിനകം മോശെയോടു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി മുതൽ അവൻ കേവലം സർവ്വശക്തനായ കർത്താവായ ദൈവം മാത്രമായി അറിയപ്പെടേണ്ടതല്ല; ആ സമയത്തുനിന്ന് ശേഷം അവൻ യഹോവയായി അറിയപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. തന്റെ നാമങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധ്യത്തെ അവൻ കൂടുതൽ മഹത്വപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അതേ ചരിത്രത്തിൽ തന്നേ, ദൈവം ഏകദൈവമാണെന്ന കാര്യം പുരാതന യിസ്രായേലിനോടു അവൻ അത്യന്തം വ്യക്തമായി അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ യെഹൂദന്മാർ എന്താണ് ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്?

പിന്നീട്, ശുശ്രൂഷയുടെ പ്രവാഹം യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള മഹത്വപ്രവേശനത്തിൽ അതിന്റെ പരമാവധിയിലെത്തിയപ്പോൾ, യേശു കുട്ടികൾക്ക് തന്റെ സ്തുതി പാടാൻ അനുവദിക്കുന്നതിൽ യെഹൂദന്മാർ വീണ്ടും അതീവ വിസ്മയഭരിതരാകുന്നു.

പരീശന്മാരെ പ്രകോപനത്തിന്റെ പരമാവധിയിലേക്കു നയിച്ച ആ ഗാനത്തിന്റെ വരി, യേശുവിനെ ദാവീദിന്റെ പുത്രനെന്നു തിരിച്ചറിയുകയും, അതുപോലെ ദാവീദിന്റെ പുത്രൻ കർത്താവിന്റെ നാമമാണെന്നും പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്ത ഭാഗമായിരുന്നു. അവന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭത്തിലും, വിജയോത്സവപ്രവേശനത്തിലും, സ്വാഭാവികമായി ക്രൂശിലും, ഈ വിവാദത്തിൽ യേശുവിന്റെ നാമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കലഹവും ഉൾപ്പെടുന്നു.

നിശ്ചയമായും, പീലാത്തൊസ് ആ എഴുത്ത് മാറ്റി, “ഞാൻ ആകുന്നു, യെഹൂദന്മാരുടെ രാജാവ്,” എന്നു പറയുന്നതു അടിസ്ഥാനപരമായി ശരിയായേനേ ഇരിക്കുമായിരുന്നുവു; കാരണം “ഞാൻ ആകുന്നു” എന്നതു യേശു സ്വയം ആവർത്തിച്ചു പ്രഖ്യാപിച്ച നാമമായിരുന്നു. നിശ്ചയമായും, ദൈവവചനം മാറ്റുന്നതിനായി—പ്രത്യേകിച്ച് അത് ക്രൂശിന്റെ കഥയായിരിക്കുമ്പോൾ—ആ ദോഷമുള്ള തർക്കം പ്രയോഗിക്കുന്നതു മനുഷ്യർ ഒരിക്കലും ചെയ്യുകയില്ലല്ലോ, അല്ലയോ? യേശു “യെഹൂദന്മാരുടെ രാജാവ്” ആയിരുന്നു, എന്നാൽ അവൻ “ഞാൻ ആകുന്നു” എന്നും ആയിരുന്നു; അതിനാൽ “ഞാൻ ആകുന്നു, യെഹൂദന്മാരുടെ രാജാവ്” എന്ന പ്രസ്താവന ഒരു അർത്ഥത്തിൽ കൃത്യമാകുന്നു; എന്നാൽ ഇതല്ല മുഖ്യവിഷയം.

ആരംഭംമുതൽ മദ്ധ്യകാലഘട്ടമെങ്ങും അവസാനത്തേക്കും നീണ്ട ആ മൂന്നര വർഷങ്ങളിലുടനീളം അവന്റെ നാമം കലക്കത്തിന്റെ ഒരു കേന്ദ്രബിന്ദുവായിരുന്നു. ഉടമ്പടിനാമങ്ങളുടെ നിരയെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കേണ്ട അനേകം കാര്യങ്ങളുണ്ട്; എന്നാൽ ഇവിടെ ഞാൻ കാണിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ യെഹൂദസഭയിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ നാമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു കുലുക്കം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നതാണ്. ദാവീദിന്റെ പുത്രൻ എന്ന നിലയിൽ അവൻ മെസ്സിയായിരിക്കാനുള്ള യോഗ്യതാസാക്ഷ്യങ്ങൾ കൈവശംവെച്ചിരുന്നു; ദൈവപുത്രൻ എന്ന നിലയിൽ (അതായത്, ദൈവവുമാകുന്ന അർത്ഥത്തിൽ), മനുഷ്യപുത്രൻ എന്ന നിലയിൽ, യേശു തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിനുമുമ്പിൽ ഒരു മഹത്തായ പരീക്ഷണം അവതരിപ്പിച്ചു. അവരുടെ ഉടമ്പടി-ചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മോശെ ദൈവം ഏകദൈവമാണെന്ന് അത്ര വ്യക്തമായി പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കെ, ഈ മനുഷ്യൻ താൻ ദൈവമാണെന്നും അതോടൊപ്പം ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനുമാണെന്നും എങ്ങനെ അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയും?

എങ്കിലും മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ ക്രിസ്തു നടന്നുനിന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം അതുതന്നെയായിരുന്നു. ദൈവം അവനിൽ ഉണ്ടായുകൊണ്ട് മനുഷ്യരെ തന്റെ അടുക്കൽ അനുരഞ്ജിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു; കൂടാതെ, “നിങ്ങൾ എന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പിതാവിനെ കണ്ടിരിക്കുന്നു” എന്നു വ്യക്തമായും നേരായും ഉപദേശിച്ച യേശുവിനെ മനുഷ്യർ കാണുവാൻ അനുവദിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു അവൻ അത് ചെയ്തിരുന്നത്. ഈ ചരിത്രം ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമായി യാഥാർത്ഥ ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാനം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ദൈവം ആർ എന്നും എന്ത് എന്നും സംബന്ധിച്ച ഒരു വിവാദം അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിനോടുള്ള നാസ്തിക ധിക്കാരത്തിന്റെ പ്രതീകം മാത്രമല്ല ഫറവോൻ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്; അബ്രാഹാമിന്റെ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈജിപ്ത്യരുടെ ധാരണയും അവൻ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. കൂടാതെ, താൻ ആർ ആണെന്ന് മനുഷ്യർ അറിയേണ്ടതിന്നായിട്ടാണ് ഈജിപ്തിൽ താൻ തന്റെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തതെന്ന് കർത്താവ് ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമായ യാഥാർത്ഥ്യ ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിന്റെ ചരിത്രം അന്ത്യകാലത്തെ മുൻചിത്രീകരിക്കുന്നു.

ഇരുവിധ ചരിത്രങ്ങളിലുമായി ദൈവം ആരാണ്, ദൈവം എന്താണ് എന്നുള്ളതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഗ്രഹണക്കുറവ് കാണപ്പെടുന്നു; അത് അവന്റെ വിവിധ നാമങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ പരിഗണനയ്ക്ക് അതിലും പ്രധാനമായത്, തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമായി ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രാവസാനത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ചരിത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, യെഹൂദന്മാർ തങ്ങളുടെ മശീഹാവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ ഇടറിപ്പോയതിന്റെ ഒരു പ്രധാന കാരണം, അവരുടെ നിയമചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ തന്നേ ദൈവവചനം അവൻ ഏകദൈവമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിച്ചിരുന്നതായി അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു എന്നതാണ്. എത്ര വലിയ ദ്വന്ദ്വം!

ഇത് യെഹൂദന്മാർക്കായുള്ള അവസാന ചോദ്യം-ഉത്തരം ഘട്ടമാണ്; കാരണം ആ സംവാദത്തിന് ശേഷം, “അവർ അവനോടു ഒരു ചോദ്യവും ചോദിപ്പാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.” നഷ്ടപ്പെട്ട ഭവനത്തിന്നായി തന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അവസാന ചോദ്യത്തിന് അവൻ ഇപ്പോൾ മറുപടി നൽകിയിരുന്നു (പ്രവാചക ആഖ്യാനത്തിൽ എപ്പോഴും ഒരു നഷ്ടപ്പെട്ട ഭവനം ഉണ്ടാകുന്നു); പിന്നെ “ദാവീദിന്റെ പുത്രൻ” എന്ന നിലയിൽ, അതിനാൽ തന്നെ മിശിഹാ എന്ന നിലയിൽ, തന്റെ നാമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിഷയത്തെ അവൻ ഉയർത്തുന്നു. ആ മൂന്നര വർഷം മുഴുവൻ വിവാദത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നത് അവന്റെ വിവിധ നാമങ്ങളാണ്; അവ അവന്റെ സ്വഭാവത്തെയും പ്രകൃതിയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സുവിശേഷങ്ങളിലെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളോടൊപ്പം, അവന്റെ നാമം തുടക്കത്തിൽ, അവന്റെ സ്നാനസമയത്ത്, തുടർന്ന് വിജയപ്രവേശനത്തിലും ക്രൂശിലും നഷ്ടപ്പെട്ട ഭവനത്തോടുള്ള അവന്റെ അവസാന സംവാദത്തിലും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു.

മെസ്സീയാവായി അവന്റെ അഭിഷേകവും, അവൻ രക്ഷിക്കാനായി വന്നവരോടുള്ള അവന്റെ അവസാന സംവാദവും, അവന്റെ ദൈവത്വത്തെയും, അവന്റെ നാമങ്ങളുടെ പ്രതീകാത്മകതയെയും, തീർച്ചയായും ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ നിയമത്തെയും കുറിച്ചായിരുന്നു. യേശു, യഥാർത്ഥ ദാവീദിന്റെ ചരിത്രം ഉപയോഗിച്ച് ആത്മീയ ദാവീദിനെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് യെഹൂദന്മാരോടുള്ള തന്റെ നേരിട്ടുള്ള പ്രവൃത്തി അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്. കർത്താവ് കർത്താവിനോടു തനിക്കൊപ്പമിരുന്നു സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുവാൻ പറയുന്ന സമയം സംബന്ധിച്ച് ദാവീദ് എന്തുകൊണ്ട് പ്രസ്താവിക്കണം? കാരണം ആരംഭത്തിലെ രാജാവായ ദാവീദ് അവസാനത്തിലെ ആത്മീയ രാജാവായ ദാവീദിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യേശു വഴിതെറ്റിപ്പോയ ഗൃഹത്തോടു നടത്തിയ അന്തിമ പ്രസ്താവന ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഏക മാർഗം, ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ നിയമം പ്രയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്നതായിരുന്നു; ആ നിയമം അറിയാതെ അതു ചെയ്യുവാൻ കഴിയുകയില്ല.

തെറ്റിപ്പോയ വീട്ടാരോടുള്ള അവന്റെ അന്തിമ പ്രസ്താവന മനസ്സിലാക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു “ആദ്യ പരാമർശത്തിന്റെ നിയമം” സംബന്ധിച്ച ബോധ്യം ആവശ്യമായിരുന്നു. തന്റെ അന്തിമ പ്രസ്താവനയിൽ സത്യം തെറ്റിപ്പോയ വീട്ടാരുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനായി യേശു ദാവീദിനെയും ദാവീദിന്റെ പുത്രനെയും ഉപയോഗിച്ചു. ഒടുവിൽ അവർ ദാവീദിന്റെ വീട്ടാരം തന്നെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു യേശു പിതാവായ ദാവീദിനെ എടുത്ത് അവനെ (ദാവീദിന്റെ പുത്രൻ) എന്നതിലേക്കു തിരിച്ചു; അതുപോലെ തന്നേ പുത്രനെ (ദാവീദിന്റെ) എടുത്ത് അവനെ അവന്റെ പിതാവായ ദാവീദിലേക്കും തിരിച്ചു. “അവസാന നാളുകളിൽ” ചെയ്യപ്പെടുമെന്നു പ്രവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശം പോലെ അവൻ പിതാവിനെ ശിശുവിന്റെ അടുക്കലേക്കു തിരിച്ചു. അതു പ്രാചീനമായ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള യിസ്രായേലിനോടുള്ള അവന്റെ അന്തിമ സന്ദേശമായിരുന്നു; അതു ഒരു ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശവുമായിരുന്നു, കാരണം അതു ആദ്യ പരാമർശത്തിന്റെ നിയമത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയിരുന്നതായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ആദ്യ പരാമർശത്തിന്റെ നിയമം തന്നെയും, യേശുവിന്റെ സന്ദേശം ആ നിയമത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ ഒരു ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശമാണെന്നതു സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. ആദ്യ പരാമർശത്തിന്റെ നിയമം ആവശ്യപ്പെടുന്നതു ഇതാണ്: യോഹന്നാൻ സ്നാപകന്റെ ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശം യിസ്രായേലിന്റെ തെറ്റിപ്പോയ വീട്ടാരോടുള്ള അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പ് സന്ദേശങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതായിരുന്നു എങ്കിൽ, അവർക്കു നല്കപ്പെട്ട അന്തിമ സന്ദേശവും ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശമായിരിക്കേണ്ടതാകുന്നു. അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു…

ഇതെല്ലാം പ്രസ്താവിച്ചതിനുശേഷം, ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇതൊക്കെയിൽനിന്ന് ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന നിയമമായ ആൽഫയും ഒമേഗയും അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു ആശയം ഉരുത്തിരിയുന്നു. പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ദൈവം ആരാണ്, ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ് എന്ന ബോധ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു വിവാദം, പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ വിവാദത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു. പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാനം, ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ഇസ്രായേൽഗൃഹത്തെ ദൈവം ആരാണ്, ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ് എന്നു പഠിപ്പിക്കുന്നതും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. അവസാനകാല ചരിത്രത്തിൽ, ആരംഭത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു ആദിമസത്യത്തെ ആധാരമാക്കിയുള്ള ക്രിസ്തുവിനെതിരായ ഒരു പ്രതിരോധം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആധുനിക ആത്മീയ ഇസ്രായേലും അവരുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഇതേ പ്രവാചകസ്വഭാവലക്ഷണങ്ങൾ കൈവശം വഹിക്കും.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ചരിത്രകാരന്മാർ നമ്മെ അറിയിക്കുന്നതനുസരിച്ച് മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം പ്രധാനമായും രണ്ട് ക്രിസ്തീയ മതവിഭാഗങ്ങളാൽ രൂപംകൊണ്ടിരുന്നതായിരുന്നു: മെതഡിസ്റ്റ് സഭയും ക്രിസ്ത്യൻ കണക്ഷനും. മെതഡിസത്തിന്റെ പ്രധാന വിശ്വാസങ്ങൾ ശരിയായ ക്രിസ്തീയ ജീവിതശൈലി അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയവയായിരുന്നു. അവർക്കു “രീതി” ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്ത്യൻ കണക്ഷന്റെ പ്രധാന വിശ്വാസം കത്തോലിക്ക ത്രിത്വസിദ്ധാന്തത്തോടുള്ള എതിർപ്പായി സംഗ്രഹിക്കാവുന്നതായിരുന്നു.

എന്റെ പഠനം എത്തിച്ചേർന്ന പരിധിവരെ, മില്ലറൈറ്റുകളുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ളവരിൽ പ്രായോഗികമായി എല്ലാവരും Christian Connection എന്ന ആ ഉപദേശത്തോടു ചേർന്നുനിന്നിരുന്നു. Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM) എന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അനേകം ശാഖകൾ ഇന്നും “anti-trinitarianism” എന്ന വിഷയത്തിൽ പ്രാരംഭ മില്ലറൈറ്റ് ധാരണയെ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രാരംഭവിശ്വാസികളുടെ ധാരണ നിലനിര്‍ത്തുന്നവര്‍ക്കുള്ള ഒരു ദ്വന്ദ്വവും (ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദത്തിന്റെ ഉറവിടവുമാണ്) എപ്പോഴും ഇതായിരുന്നു, ഇന്നും അതുതന്നെയാണ്: അവർ പിന്തുണയ്ക്കുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ ഉപദേശസ്ഥാനത്തിനെതിരെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നേരിട്ട് നിലകൊള്ളുന്ന അനേകംവിധത്തിലുള്ള ഭാഗങ്ങൾക്കു എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം?

ആ ഭാഗം പിതാവിനെയും പുത്രനെയും ആത്മാവിനെയും “ഭൂമിയിലെ കാര്യങ്ങൾ”കൊണ്ട് നിർവചിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന “അത്തരം ആളുകളുടെ വികാരങ്ങളെ” തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. തുടർന്ന് അവൾ പറയുന്നു: “പിതാവിനെ ഭൂമിയിലെ കാര്യങ്ങളാൽ വിവരണം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.” അവൾ ഉന്നയിക്കുന്ന രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക; അവയിൽ ഒന്ന് വൈരുദ്ധ്യമെന്നുപോലും തോന്നാം. നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, മൂന്ന് ദേവന്മാരെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ദൈവത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു തെറ്റായ വിവരണത്തെയാണ് അവൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അത് ദൈവത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു തെറ്റായ വിവരണമാണ്; എന്നാൽ ദൈവത്വത്തിലുള്ള ദേവന്മാരുടെ എണ്ണം തെറ്റായതിനാലും ദൈവത്വത്തിന്റെ ആ തെറ്റായ നിർവചനം തെറ്റാണ് എന്ന കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് അവൾ യാതൊരു പരാമർശവും ചെയ്യുന്നില്ല.

പിതാവിനെ വിവരണം ചെയ്യുന്നതിന് ഭൂമിയിലെ കാര്യങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാനാവില്ലെന്ന് അവൾ പറയുന്നു എന്നതും ശ്രദ്ധിക്കുക. അതേ പ്രസ്താവനയിൽ തന്നേ, അവൾ തന്നെയാണ് ഭൂമിയിലെ കാര്യങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മക്കളും മാതാക്കളും പിതാക്കളും അമ്മായിമാരും സഹോദരസന്തതികളും ഉള്ളത് മനുഷ്യർക്കാണ്. പുതുതായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ഭൂമിയിലെ സ്വർഗത്തിൽ ഇനി വിവാഹം ഉണ്ടാകുകയില്ല; നാം ദൂതന്മാരെപ്പോലെ ആയിരിക്കും എന്നു യേശു നമ്മോടു പറയുന്നു. ആൺദൂതന്മാരോ പെൺദൂതന്മാരോ ഇല്ല. മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളെ നിർവചിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന പദങ്ങൾ ദൈവം തന്റെ സ്വഭാവത്തെയും ഗുണചാരിത്ര്യത്തെയും കുറിച്ചു നമ്മെ ഉപദേശിക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ ഗുണചാരിത്ര്യത്തെയും സ്വഭാവത്തെയും കുറിച്ചു മനുഷ്യരെ ഉപദേശിക്കുന്നതിനായി പ്രചോദനം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന “ഭൂമിയിലെ കാര്യങ്ങൾ” പോലും അപൂർണ്ണങ്ങളാണ്.

“സ്വർഗ്ഗീയ ത്രയത്തിലെ മൂന്നു ജീവിക്കുന്ന വ്യക്തികൾ ഉണ്ട്” എന്നും … “പിതാവും, പുത്രനും, പരിശുദ്ധാത്മാവും” എന്നും ഞങ്ങൾക്കു അറിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ മൂന്നു വ്യക്തികളോടു ഭൂമിയിലെ ആത്മവാദപരമായ വികാരങ്ങൾ ചേർക്കുന്നത് ഒരു മ്ലേച്ഛതയാണ്; എന്നാൽ ദൈവസ്വഭാവത്തിന്റെ ബൈബിള്‍ നിർവചനത്തോടു “ഈ മൂന്നു മഹാശക്തികളുടെ നാമം” ചേർക്കുന്നത് മ്ലേച്ഛതയല്ല.

ദൈവത്വത്തെ ഘടിപ്പിക്കുന്ന മൂന്നു മഹാശക്തികളുടെ “നാമം” പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവുമാണെന്ന് പ്രവാചകസ്ത്രീ പറയുന്നു. ഓരോ ബൈബിള്‍സത്യത്തെയും പോലെ, വരിക്ക് മീതെ വരി എന്നിങ്ങനെ ഒന്നിച്ചുകൊണ്ടുവരുമ്പോള്‍, സമ്പൂര്‍ണ സാക്ഷ്യം വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഓരോ വഴിക്കല്ലും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതായിരിക്കണം. പ്രവാചകരുടെ സാക്ഷ്യങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചു ചേര്‍ക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ദാനിയേല്‍ ക്രിസ്തുവിന് പാല്മോനി എന്ന നാമം നല്‍കുന്നു (മറ്റു നാമങ്ങളോടൊപ്പം; എന്നാല്‍ ഇത് ഒരു ഉദാഹരണം മാത്രമാണ്). യോഹന്നാന്‍ അവനെ ആല്‍ഫയും ഒമേഗയും എന്നു വിളിക്കുന്നു; മോശെ അവനെ യഹോവ എന്നു വിളിക്കുന്നു. എലന്‍ വൈറ്റിന്റെ അനുസരിച്ച്, അവന്റെ നാമം പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവുമാണ്.

ഈ ഭാഗത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ചെറു ഉപവിഷയം. ദൈവവചനത്തിനും യേശുവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിനും നിമിത്തമായി യോഹന്നാൻ പത്‌മൊസ് ദ്വീപിലേക്കു നാടുകടത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിനായി ലക്ഷ്യമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രണ്ടു ശ്രോതൃവർഗങ്ങൾ ഉണ്ട്: അഡ്വെന്റിസത്തിനുപുറത്തുള്ളവരും അഡ്വെന്റിസത്തിനുള്ളിലുള്ളവരും. യോഹന്നാൻ ഒരു അഡ്വെന്റിസ്റ്റിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ബൈബിളിനോടുള്ള തന്റെ അനുസരണത്തെ കാരണം ലോകം അവനെ പീഡിപ്പിക്കുന്നതുമാത്രമല്ല, പ്രവചനാത്മാവിന്റെ എഴുത്തുകളോടുള്ള തന്റെ അനുസരണത്തെ കാരണം അവൻ പീഡനമനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രവചനാത്മാവിനെതിരായി ഉയർത്തപ്പെടുന്ന പീഡനം പുറത്തുനിന്നല്ല, ഉള്ളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്.

പ്രാചീന യിസ്രായേലിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ഈജിപ്തിൽ നാലുനൂറ് വർഷം കഴിഞ്ഞതിനുശേഷം, തിരഞ്ഞെടുത്ത നിയമജനമാകേണ്ടിയിരുന്നവർ ശബ്ബത്ത് ഇനി ആചരിച്ചിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവമോ പ്രകൃതിയോ അവർ അറിയുന്നില്ലായിരുന്നു. തടവിലായിരുന്ന കാലത്ത് അവർ ആത്മസാത് ചെയ്ത ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകളെയാണ് അവർ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്നത്. പത്ത് ബാധകൾ; ചെങ്കടലിലെ വിടുതൽ; സ്വർഗ്ഗീയ മന്നാ; വിശുദ്ധമന്ദിരവും അതിലെ സകലോപകരണങ്ങളും; വിശുദ്ധചടങ്ങുകൾ; പ്രാകാരവും വിശുദ്ധസ്ഥാനവും അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനവും; ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം; അവരെ അനുഗമിച്ച പാറ; അവരെ അനുഗമിച്ച പാറയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട വെള്ളം; തൂണിന്മേലുള്ള സർപ്പമുപോലും—ഇവയൊക്കെയും അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിൽ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് വർധിപ്പിക്കുവാനായിരുന്നു ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്. അത് ക്രമാനുഗതമായ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസമായിരുന്നു. ആ ക്രമാനുഗത വിദ്യാഭ്യാസം “അവനോടു പിന്നെ ഒന്നും ചോദിപ്പാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല” എന്ന സ്ഥിതിവരെയായി തുടർന്നു; അപ്പോൾ അവൻ, തുറന്ന സംവാദത്തിൽ അവർ അവനോടു ഉന്നയിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഏറ്റവും അവസാന വിഷയത്തെ തന്നേ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി, അതു ദാവീദിന്റെ നാമത്തെയും ക്രിസ്തു ആർ എന്നും അവൻ എന്താകുന്നു എന്നും സംബന്ധിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.

ആധുനിക ആത്മീയ ഇസ്രായേലിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ആത്മീയ ബാബിലോണിൽ 1260 വർഷം കഴിഞ്ഞതിനുശേഷം, തിരഞ്ഞെടുത്ത നിയമജനമായി ഇരിക്കേണ്ടിയിരുന്നവർ ഇനി ശബ്ബത്ത് ആചരിച്ചിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവമോ പ്രകൃതിയോ അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ബന്ധിതാവസ്ഥയിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ അവർ ഉൾക്കൊണ്ട ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകളെ അവർ പിടിച്ചുപറ്റിയിരുന്നു. അതിന്റെ എല്ലാ വഴിക്കുറികളും, വിശ്വാസത്യാഗങ്ങളും, ഒത്തുതീർപ്പുകളും, അന്തർഘടക പോരാട്ടങ്ങളും ഉൾക്കൊണ്ട അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ചരിത്രം 1880-കളിൽ *The Desire of Ages* പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഒരു നിർണ്ണായക ഘട്ടത്തിലെത്തി. ആ ഗ്രന്ഥത്തിലെ 671-ാം പേജിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നിന്നു വന്നിരുന്ന ധാരണയെക്കാൾ ഏറെ അപ്പുറം വികസിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ബോധ്യമാണ്.

പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ ഒരു വിവാദം ഉണ്ടായിരുന്നു; അതിന്റെ കാരണമായിരുന്നത്, അവരുടെ പ്രാരംഭ ചരിത്രത്തിൽ നിന്നു രൂപം കൊണ്ട ദൈവത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരിമിതമായ ഒരു ഗ്രഹിക്കലായിരുന്നു. യേശുവിന്റെ സാക്ഷ്യം പറയുന്നു: പിതാവോ, പുത്രനോ, പരിശുദ്ധാത്മാവോ ആയാലും, അവർ എല്ലാവരും “ദൈവത്വത്തിന്റെ പൂർണ്ണത ദേഹമായി” ആകുന്നു (കൊലൊസ്സ്യർ 2:9). ബൈബിളിലെ സാക്ഷ്യം പറയുന്നു: “ഇസ്രായേലേ, കേൾക്ക; നമ്മുടെ ദൈവമായ യഹോവ ഏക യഹോവ ആകുന്നു” (ആവർത്തനപുസ്തകം 6:4).

ആധുനിക യിസ്രായേൽ ദൈവത്വത്തെക്കുറിച്ച് വൈവിധ്യമാർന്ന ധാരണകൾ നിലനിര്‍ത്തുന്നു; അവയിൽ ഒന്നു മാത്രമാണ് ശരി. ആധുനിക യിസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ, പരീക്ഷണകാലം ഇനിയും നിലനിൽക്കുമ്പോൾ തന്നേ, തന്റെ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവൃത്തി ദൈവം സമാപിപ്പിക്കും. യെഹൂദന്മാർക്കായി അവൻ ചെയ്തത് അതുതന്നെയായിരുന്നു; അവൻ ഒരിക്കലും മാറ്റമില്ലാത്തവനാകുന്നു. നിശ്ചയമായും നാം നിത്യകാലമൊട്ടാകെ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും ഗുണത്തെയും കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ഗ്രഹികയിൽ വളരുകയും തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യും; എങ്കിലും, ദൈവം തന്റെ ജനങ്ങളെ തന്റെ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുവാൻ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളെ പ്രകടമാക്കുന്ന സത്യത്തിന്റെ ഒരു ഉദ്ദേശ്യബോധമുള്ള പ്രവചനരേഖ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്; ആ ചരിത്രം അവൻ ഇപ്പോൾ പഠിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഭാഗവുമാകുന്നു; കൂടാതെ, ആ വിദ്യാഭ്യാസപ്രക്രിയയെ സംബന്ധിച്ച് പ്രവചനവചനത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന വിവരം, പരീക്ഷണകാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയോട് ഒത്തുചേരുന്ന ചർച്ചയുടെ ഒരു അന്ത്യബിന്ദുവിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ആ ഭാഗത്തിൽ അവൾ ഉദ്ധരിക്കുന്നത് യോഹന്നാന്റെ അറ്റമുതൽ പറഞ്ഞ വാക്കുകളിലാണ്.

ആരംഭത്തിൽ കുറഞ്ഞത് രണ്ട് ദൈവങ്ങൾ എങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നു; കാരണം യോഹന്നാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു: “വചനം ദൈവമായിരുന്നു; ദൈവത്തോടുകൂടെ ഇരുന്നതുമായിരുന്നു.” ഉല്പത്തി ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ആദ്യ വാക്യത്തിൽ ഹീബ്രു പദമായ “എലോഹീം” “ദൈവം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിൽ പലപ്പോഴും “എലോഹീം” ഏകവചന ദൈവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന വ്യാകരണഘടനയിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും അത് എന്നിരുന്നാലും ബഹുവചനമാണ്. ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യത്തിലൂടെ, ആ വാക്യത്തിലെ “എലോഹീം” ഏകവചന ദൈവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാകാമെന്ന പരിഗണനയെ യോഹന്നാൻ നീക്കിക്കളയുന്നു. അവന്റെ സാക്ഷ്യം കുറഞ്ഞത് രണ്ട് ദൈവങ്ങൾ എങ്കിലും ഉണ്ടെന്നതു സ്ഥാപിക്കുന്നു.

പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്ന ത്രിത്വവിരോധികൾക്കു കൂടുതൽ ആശങ്കാജനകമായ കാര്യം, ആദിയിൽ “ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് വെള്ളങ്ങളുടെ മേൽ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു” എന്നതാണ്. വെള്ളങ്ങളുടെ മേൽ ചലിച്ച ആ “ആത്മാവ്” പിതാവായിരുന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ പുത്രനായിരുന്നോ, അതോ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അവനെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ സ്വർഗീയ ത്രയത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ വ്യക്തിയായിരുന്നോ? യോഹന്നാൻ തന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങൾക്കു പിന്നാലെ ഈ വാക്കുകൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

വെളിച്ചത്തെയും ഇരുളിനെയും കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം, ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പറയുന്നതുമായ പൂർണ്ണമായ ഒത്തുപോകലിലാണ്.

ദൈവത്വത്തിന്റെ പരിചയപ്പെടുത്തലിനുശേഷം വരുന്ന സൃഷ്ടിവിവരണത്തിൽ വിഷയമായിരിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ രണ്ടു സമാന്തര ഭാഗങ്ങളിലേക്കു നാം ഉടൻ തന്നെ മടങ്ങിവരും. ആദിയിൽ ആദ്യം അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെടുന്ന സത്യം ദൈവത്വത്തിന്റെ ഘടനയോ സ്വഭാവമോ ആകുന്നു. എന്നാൽ സൃഷ്ടിയിലെ അന്തിമമായ മൂന്ന് വാക്കുകൾ “സത്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന പദം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന മൂന്ന് എബ്രായ അക്ഷരങ്ങളാൽ ആരംഭിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്ന രണ്ടാം അധ്യായം മൂന്നാം വാക്യം വരെ ആ ഭാഗം നിർത്തുന്നില്ല.

സൃഷ്ടിയുടെ വിവരണത്തിന്റെ ആരംഭം ദൈവത്വത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു; തുടർന്ന് അവന്റെ വചനത്തിന്റെ സൃഷ്ടിശക്തിയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; പിന്നെ ആ ഭാഗത്തെ സത്യത്തെയും മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെയും ആൽഫയും ഒമേഗയും മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൈവനാമത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു ദിവ്യ ഒപ്പോടുകൂടി സമാപിപ്പിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിൽ പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ട ആദ്യ സത്യങ്ങളുടെ അവസാനഭാഗം ആ ഭാഗത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥിതിയാണ്. അത് “God,” “created,” “made” എന്ന മൂന്നു വാക്കുകളിൽ അവസാനിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ആ ഭാഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നതോടൊപ്പം, ഏഴാംദിന ശബ്ബത്തിനെയും അത്രതന്നെ പ്രധാനമായി ഉന്നയിക്കുന്നു. ശബ്ബത്ത്, തീർച്ചയായും, സൃഷ്ടിയുടെ പ്രതീകവും ദൈവത്തിനും അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിനും ഇടയിലെ അടയാളവും ആകുന്നു. സൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആ അന്തിമമായ മൂന്നു വാക്കുകളുടെയും ആരംഭത്തിലുള്ള മൂന്നു അക്ഷരങ്ങളിൽ “Truth” പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശബ്ബത്തിന്റെ സത്യം എത്രത്തോളം ഗൗരവമുള്ളതും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമാണെന്ന് സാക്ഷ്യം ഊന്നിപ്പറയുന്നു; എന്നാൽ അതുപോലെ തന്നെ ആഴമുള്ള മറ്റൊരു കാര്യം, ആ മൂന്നു അക്ഷരങ്ങളും ഒന്നാം, രണ്ടാം, മൂന്നാം ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളിലെ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതാണ്. അങ്ങനെ, ബൈബിളിലെ ആദ്യ ഭാഗത്തുതന്നെ, ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിശക്തിയുടെ അടയാളമായ ശബ്ബത്ത് കാലാന്ത്യത്തിലെ പരീക്ഷണവിഷയമായും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ബൈബിളിലെ അവസാന ഗ്രന്ഥം, യോഹന്നാൻ തന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ നൽകിയ സാക്ഷ്യത്തോടൊപ്പമിരിക്കുന്ന മൂന്നാമത്തെ സാക്ഷിയെ നൽകുന്നു.

വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങൾ അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുകയും ആ സന്ദേശം ദൈവത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരിലേക്കു എങ്ങനെ അറിയിക്കപ്പെടുന്നു എന്നും വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ, അത് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടാണ് എന്നും പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അങ്ങനെ വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിനും ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിനും ഇടയിൽ ഒരു വ്യത്യാസം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഒന്നത് ഒരു പ്രവചനമാണ്; മറ്റേതു ഒരു വെളിപ്പാടാണ്.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വരിയിന്മേൽ വരിയായി ഒന്നിച്ചുചേർക്കേണ്ട പ്രവചനരേഖകൾ ഉണ്ട്. ആ പ്രവചനരേഖകളൊക്കെയും വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു; എന്നാൽ മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം ആയിരുന്നില്ല; മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടത് ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം മുഴുവനുമാത്രവും ആയിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് “അവസാന ദിവസങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ട ദാനിയേലിന്റെ പ്രവചനത്തിലെ ആ ഭാഗം” ആയിരുന്നു.

“അവസാന ദിവസങ്ങൾ” എന്നതിനെ ഒരു പൊതുവായ അർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും; എന്നാൽ അതിനെ പ്രചോദിതവചനങ്ങളായി മനസ്സിലാക്കുന്നതിന്, (അവ അതുതന്നെയാകകൊണ്ട്) “അവസാന ദിവസങ്ങൾ” എന്ന പ്രയോഗത്തിന് അതോടൊപ്പം ഒരു പ്രവാചകപ്രതീകാത്മകതയും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവോ എന്നു നാം വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. “അവസാന ദിവസങ്ങൾ” എന്നത് പ്രവാചകചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർദിഷ്ട കാലഘട്ടമാണ്; അതിന് അനേകം പിന്തുണരേഖകളുണ്ട്. ആ ചരിത്രം അടുത്ത ഭാവിയിൽ വിശദമായി അവതരിപ്പിക്കുമെന്നു ഞാൻ പ്രത്യാശിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് അത് 1798 മുതൽ കൃപാവിധിയുടെ അവസാനത്തോളം ഉള്ള ചരിത്രമാണ്. ഇതു തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗം, അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള വിശുദ്ധമന്ദിരശുശ്രൂഷയിൽ ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന ഒരു വാർഷികദിവസമുണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ്; അതാണ് പ്രായശ്ചിത്തദിനം. ആ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള ശുശ്രൂഷ Sister White പ്രതിരൂപാതീത പ്രായശ്ചിത്തദിനം എന്നു വിളിക്കുന്നതിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു. പ്രവാചകപരമോ ആത്മീയമോ ആയ പ്രായശ്ചിത്തദിനം കൃപാസമയത്തിന്റെ “അവസാന ദിവസങ്ങളെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അത് അന്തിമ ന്യായവിധിയുടെ കാലഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ദാനിയേലിൽ മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരുന്ന പ്രവചനം ഇരട്ടസ്വഭാവമുള്ളതായിരുന്നു. അന്തിമകാലങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിച്ച ഒരു പ്രവചനം മില്ലറൈറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ദാനിയേലിലെ ആ ഭാഗം എട്ടും ഒൻപതും അധ്യായങ്ങളിലെ ഉലൈ നദിദർശനത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ദാനിയേലിൽ മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരുന്ന മറ്റൊരു പ്രവചനം ന്യായവിധിയുടെ അവസാനവും, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനവും, യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ അവസാനവും, ലോകത്തിന്റെ അവസാനവും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ആ ദർശനം ഹിദ്ദേക്കേൽ നദിയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു.

ഉലൈ ദർശനം 1798-ൽ മുദ്രവിമോചിതമായി; അത് ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെയും അവന്റെ ജനത്തെയും അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. ഹിദ്ദെക്കെൽ ദർശനം 1989-ൽ മുദ്രവിമോചിതമായി; ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായം, നാൽപ്പതാം വാക്യത്തിൽ വിവരണപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതുപോലെ, മുൻ സോവിയറ്റ് യൂണിയനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങൾ പാപ്പത്വത്താലും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളാലും ഒഴുക്കിക്കളയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അത് ദൈവജനത്തിന്റെ ശത്രുക്കളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. ഈ രണ്ടു ദർശനങ്ങളും വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലെ ഏഴു സഭകളും ഏഴു മുദ്രകളും പ്രവർത്തിക്കുന്നതുപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഒന്നുകിൽ സഭയുടെ ആന്തരിക ചരിത്രമാണ്; മറ്റൊന്ന് സഭയുടെ ബാഹ്യ ചരിത്രമാണ്; ഇവ രണ്ടും സമ്പൂർണ്ണ കാലപരിധിയിലുടനീളം വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്നതും “പ്രത്യേകിച്ച്” “ഈ അന്ത്യദിനങ്ങൾക്കായുള്ളതും” ആകുന്നു.

എന്നാൽ വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രയിട്ട പുസ്തകമല്ലെന്ന് നമ്മോടു പറയപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, അതേ സമയം അത് മുദ്രയിട്ട പുസ്തകമാണെന്നും നമ്മോടു പറയപ്പെടുന്നു.

ദാനിയേലിലെ പ്രവചനങ്ങൾ മുദ്രവിമോചിതമായതിനാൽ വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം മുദ്രവിമോചിതമായിരിക്കുന്നു; ദാനിയേലിൽ മുദ്രവിമോചിതമായ അതേ പ്രവചനരേഖകളാണ് വെളിപ്പാടിലും കാണപ്പെടുന്നത്. വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ മുദ്രയിട്ടിരുന്നത്, പ്രത്യേകിച്ച് “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” ദൈവജനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വെളിപ്പാടിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിരുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഈ പ്രസ്താവന എഴുതിയപ്പോൾ, അവർ അത് എഴുതിയ സമയത്ത് “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” മുദ്രയിട്ടിരുന്നതുകൊണ്ട്, “ഇത് ഒരു മുദ്രയിട്ട പുസ്തകമാണ്” എന്നു അവർ എഴുതി. ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം “മുദ്രയിട്ട പുസ്തകമായിരുന്നു” എന്നും അവർ ഭൂതകാലപ്രയോഗത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവരുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ അത് 1798-ൽ മുദ്രവിമോചിതമായിരുന്നു.

അവളുടെ ജീവിതകാലത്ത് ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളെക്കുറിച്ചു മുദ്രയിട്ടിരുന്നത്, ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഭാവി സംഭവങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല; പ്രധാനമായും, “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭം അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തോടു സമാന്തരമാണെന്നതു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന സത്യമായിരുന്നു. “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ” യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് മനസ്സിലാക്കുന്നതിനാവശ്യമായ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രവാചക നിയമത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതോടൊപ്പം, ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെയും ഗുണചരിത്രത്തിന്റെയും ഒരു ലക്ഷണവും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; അതായത്, അവൻ സകലത്തിന്റെയും ആരംഭവും അവസാനവും ആകുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തോടും ഗുണചരിത്രത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട സത്യങ്ങൾക്ക് ലക്ഷ്യപൂർവ്വമായ ഒരു വികാസം ഉണ്ടെന്നതു പ്രവചനം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

“യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹം” എന്ന നിലയിൽ യേശുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുമ്പോൾ, ചരിത്രത്തിലുടനീളം സത്യം ക്രമാനുഗതമായും വ്യവസ്ഥിതമായും വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം നിർവഹിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയെയാണ് അത് പ്രതീകപ്പെടുത്തുന്നത്. പ്രവചനവചനത്തെ മനസ്സിലാക്കപ്പെടേണ്ട സമയബിന്ദുവുവരെയും അദ്ദേഹം മുദ്രയിടുന്നു. ഉപദേശത്തിന്റെ ആവശ്യത്തിനായി അദ്ദേഹം സത്യത്തെ മുദ്രവെക്കുകയും മുദ്രനീക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പാൽമോനി എന്ന നിലയിൽ, യേശു അത്ഭുതകരനായ സംഖ്യകർത്താവും, തന്റെ ചരിത്രത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന കാലത്തിന്റെ അധിപതിയും ആകുന്നു. ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന നിലയിൽ, മറ്റു കാര്യങ്ങളോടൊപ്പം, അദ്ദേഹം ഭാഷയുടെ അധിപതിയും ആകുന്നു. യെഹൂദാഗോത്രത്തിലെ സിംഹം എന്ന നിലയിൽ, മനുഷ്യർക്കു സത്യം എപ്പോൾ വെളിപ്പെടണമെന്നത് നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ അവൻ തന്നെയാണ്.

വെളിപ്പാടിന്റെ ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ, ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങൾക്കു ശേഷം, ദൈവത്വം പരസ്പരം വ്യക്തമായി ഭിന്നമായ മൂന്ന് സത്തകളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

ബൈബിളിലെ അവസാന പുസ്തകത്തിന്റെ ആമുഖം പിതാവിനെയും ആത്മാവിനെയും പുത്രനെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന വിധത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ സഭയ്ക്ക് വ്യക്തമായി ഒരു അഭിവാദ്യം അയയ്ക്കുന്നു. ദൈവവചനത്തിന്റെ അവസാനഭാഗം അതിന്റെ ആരംഭത്തെ ആവർത്തിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ദൈവത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ ഗ്രഹിക്കലിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഇത് ഫിലദെൽഫ്യക്കാരായിരിക്കുകയും ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ആയി നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നവർക്കുവേണ്ടിയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അവർ ഉടമ്പടി ചരിത്രത്തിന്റെ രേഖകളിലുടനീളം മുൻനിഴലായി കാണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അന്തിമ ഉടമ്പടി ജനമാണ്. മറ്റുസത്യങ്ങളോടൊപ്പം, ആ സാക്ഷികൾ പ്രവാചകചരിത്രം മുഴുവൻ ദൈവം തന്റെ സ്വഭാവത്തെയും ഗുണചാരിത്ര്യത്തെയും സംബന്ധിച്ചുള്ള അറിവ് ക്രമേണ വർധിപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന കാര്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു.

ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവില്ലായ്മയുടെ ഏറ്റവും മഹത്തായ ബൈബിള്‍ പ്രതീകം മിസ്രയീമിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ച ഫറവോനായിരുന്നു; മിസ്രയീം സമസ്ത ലോകത്തിന്റെയും അതിനാല്‍ സകല മനുഷ്യവര്‍ഗത്തിന്റെയും പ്രതീകമായിരുന്നു. ആ വഴിചിഹ്നം, ദൈവം തന്റെ നാമം അറിയിക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന യാഥാര്‍ഥ്യ ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തില്‍ത്തന്നെ, ആ പ്രക്രിയയുടെ തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. യാഥാര്‍ഥ്യ ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തില്‍, ദൈവത്തിന്റെ നാമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തര്‍ക്കം വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെട്ടു. യാഥാര്‍ഥ്യ ഇസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തില്‍ യേശു, ദാവീദിന്റെ ചരിത്രം തിരിച്ചറിയിച്ചും “ആദ്യ പരാമര്‍ശത്തിന്റെ നിയമം” ഉപയോഗിച്ചും, യെഹൂദന്മാരുടെ ലാവൊദിക്യന്‍ അന്ധതയെക്കുറിച്ചുള്ള അന്തിമ പ്രസ്താവനയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചുകൊണ്ട്, യെഹൂദന്മാരോടുള്ള തന്റെ ഇടപെടലിനെ അടയാളപ്പെടുത്തി. അവര്‍ക്ക് അവന്‍ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല; കാരണം അവര്‍ക്ക് ആല്‍ഫയും ഒമേഗയും എന്ന നിയമം അറിയില്ലായിരുന്നു, അവരുടെ മുമ്പില്‍ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ആല്‍ഫയും ഒമേഗയും അവര്‍ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.

ആത്മീയ ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, മോശെയുടെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വിവാദത്തിന് സമാന്തരത്വം കാണപ്പെടുന്നു. അദ്വെന്റിസം “അവസാന ദിവസങ്ങളുടെ” ചരിത്രത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ സാഹചര്യത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ തന്നെ, ആൽഫയെയും ഓമേഗയെയും കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള അനേകം അവസരങ്ങൾ നൽകപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ, അദ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ഇനി കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കപ്പെടാതിരിക്കുന്ന ഒരു ഘട്ടം ഉണ്ടായിരിക്കും.

വെളിപ്പാട് ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഭാഗത്തേക്കു തിരികെ വരുമ്പോൾ, കൃപയും സമാധാനവും അയക്കപ്പെടുന്നത് ഇരിക്കുന്നു, ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു, വരുവാൻ ഇരിക്കുന്നു എന്നവനിൽ നിന്നുമാണ്; അതുപോലെ ഏഴ് ആത്മാക്കളിൽ നിന്നുമാണ്; യേശുവിൽ നിന്നുമാണ് എന്നും നാം കാണുന്നു. ദൈവത്വം ഇവിടെ യേശു, ഏഴ് ആത്മാക്കൾ, കൂടാതെ ഇരിക്കുന്നു, ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു, വരുവാൻ ഇരിക്കുന്നു എന്നവൻ എന്നിങ്ങനെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതുവഴി, “ഇരിക്കുന്നു, ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു, വരുവാൻ ഇരിക്കുന്നു” എന്ന രൂപത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സ്വഭാവഗുണങ്ങൾ കൈവശം വച്ചിരിക്കുന്നത് പിതാവാണ് എന്നു നമുക്ക് അറിയാൻ ഇടയാകുന്നു. ഈ സ്വഭാവഗുണങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ നിത്യസ്വഭാവത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും നിലനിന്നവനാണ്; എട്ടും ഒമ്പതും വാക്യങ്ങളിൽ അതേ ഗുണം യേശുവിനോടു വ്യക്തമായി അനുബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

യേശുവിന്റെ വചനങ്ങൾ ചുവപ്പ് നിറത്തിൽ അച്ചടിച്ചിരിക്കുന്ന ബൈബിൾ കൈവശമുള്ളവർക്ക്, എട്ടാം വചനത്തിലും പതിനൊന്നാം വചനത്തിലും സംസാരിക്കുന്നത് യേശുവാണെന്ന് അറിയാം. ആ വചനങ്ങളിൽ, താൻ തന്നെയാണ് “ഇരിക്കുന്നവനും ഇരുന്നവനും വരുവാനിരിക്കുന്നവനും ആയ കർത്താവ്” എന്നു സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, പിതാവിനോടു സമാനമായ അതേ നിത്യസ്വഭാവം താൻ ഉൾക്കൊള്ളുന്നവനാണെന്ന് യേശു വ്യക്തമാക്കുന്നു; കൂടാതെ, താൻ “സർവ്വശക്തൻ” ആണെന്നും യേശു ചേർത്തുപറയുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ—അതായത് അത് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന ആ പുസ്തകത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ—യേശു ആദ്യം തന്നേ പറയുന്നത്, താൻ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആണെന്നും, പിതാവിനെപ്പോലെ തന്നെയും നിത്യനായവനാണെന്നും, താനും സർവ്വശക്തനായ ദൈവമാണെന്നും ആകുന്നു. ദൈവസ്വഭാവത്തിന്റെ ഗുണങ്ങളാണ് വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ യേശുവിൽ നിന്നുള്ള ആദ്യവചനങ്ങൾ. ആ ഗുണങ്ങൾ, ദൈവത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആദിമ നിലപാട് ഇന്നും പ്രതിരോധിക്കുന്ന അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്കു നേരിട്ടുള്ള ഇടർച്ചക്കല്ലുകളാണ്. പിതാവ് തന്റെ പുത്രനെ പ്രസവിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു എന്നു അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനം, വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ ആരംഭത്തോടു യോജിച്ചിരിക്കുന്നു.

ദൈവത്വത്തിന്റെ വിവരണത്തെ തുടർന്നാണ് രണ്ടാം വരവ് വരുന്നത്. ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ, പുസ്തകത്തിന്റെ ആരംഭവുമായി പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനം യോജിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു; ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഏഴാം വാക്യത്തോടു പന്ത്രണ്ടാം വാക്യം രണ്ടാം വരവിനെ പരാമർശിക്കുന്നതിലൂടെ സമാന്തരമാകുന്നു.

രണ്ടാം വരവിനെ പരാമർശിച്ചതിനുശേഷം, വെളിപ്പാട് ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെപ്പോലെ, യേശു താനാണ് ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നു സ്വയം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. തുടർന്ന്, ആത്മാവ് സഭകളോടു പറയുന്നതു കേൾക്കുന്നവരും കേൾക്കാത്തവരുമായുള്ള വ്യത്യാസം അദ്ദേഹം ചേർക്കുന്നു. ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നുമുതൽ മൂന്നുവരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സന്ദേശവിനിമയ പ്രക്രിയയെ, സന്ദേശത്തോടുകൂടെ ഗബ്രിയേലിനെ യോഹന്നാന്റെ അടുക്കൽ അയച്ചത് താനാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ട്, അദ്ദേഹം പരാമർശിക്കുന്നു.

അതിനുശേഷം, പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യഘട്ടത്തിൽ ശാസ്ത്രിമാരോടും പരീശന്മാരോടും അവൻ പറഞ്ഞ അവസാന പ്രസ്താവനയിലേക്കു അവൻ വീണ്ടും മടങ്ങുന്നു. “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” ഉള്ളവർക്കായി വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ ഉത്തരം നൽകി, അവരുടെ “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” ഉണ്ടായിരുന്ന യെഹൂദന്മാർക്കു ഗ്രഹിക്കാനായില്ലാത്ത കാര്യം വ്യക്തമാക്കിക്കൊണ്ട്, യാഥാർത്ഥ്യമായ ഇസ്രായേലിന്റെയും ആത്മീയ ഇസ്രായേലിന്റെയും ഈ രണ്ടു അവസാനങ്ങളെയും അവൻ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. അവൻ ദാവീദിന്റെ മൂലം (ആരംഭം)യും സന്തതിയും (അവസാനം) ആകുന്നു എന്നു പറയുന്നു. ദാവീദിനെയും അവന്റെ കർത്താവിനെയും സംബന്ധിച്ച വിഷയം, വാദപ്രിയരായ യെഹൂദന്മാരോടു യേശു പറഞ്ഞ അവസാന പ്രസ്താവനയായിരുന്നു; ഫിലദെൽഫ്യയിലെ സഭയോടുള്ള സന്ദേശപ്രകാരം തങ്ങളെ യെഹൂദന്മാർ എന്നു അവകാശപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ അങ്ങനെ അല്ലാത്ത, അവസാന ദിവസങ്ങളിലുള്ളവർക്കുള്ള അന്തിമ പ്രഖ്യാപനത്തെയും അത് മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധന്മാരുടെ പാദങ്ങളിൽ ആരാധിക്കുന്നവർ കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്ന് ഛർദ്ദിക്കപ്പെട്ട ലാവൊദിക്ക്യയിലെ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുക്കളാകുന്നു.

ബൈബിളിന്റെയും പ്രവചനാത്മാവിന്റെയും പ്രകാരം വിശുദ്ധന്മാരുടെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിക്കുന്നവർ സാത്താന്റെ സഭാഗോഗത്തിലെ അംഗങ്ങളാകുന്നു. അവർ തങ്ങൾ യെഹൂദന്മാരാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു, എങ്കിലും അവർ അങ്ങനെ അല്ല. നീതിമാന്മാരായ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളെയാണ് ഫിലദെൽഫ്യാ സഭയിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്. ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ഫിലദെൽഫ്യാക്കാരാകുന്നു; തങ്ങൾ യെഹൂദന്മാരാണെന്ന് പറയുന്നുവെങ്കിലും അങ്ങനെ അല്ലാത്തവർ—ലാവൊദിക്യാക്കാരാകുന്നു. “അവസാനകാലത്തു” വിശ്വസ്തരായ ജനങ്ങളുടെ രണ്ട് വർഗ്ഗങ്ങൾ ഉണ്ട്: ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരും രക്തസാക്ഷികളായവരും. ഏഴ് സഭകളിൽ വിമർശനമൊന്നുമില്ലാത്തത് രണ്ട് സഭകൾക്കു മാത്രമാണ്. ഒന്നാമത്, ഒരിക്കലും മരിക്കാത്തവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഫിലദെൽഫ്യാ; മറ്റേതു, വിശ്വസ്തരായ രക്തസാക്ഷികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സ്മൂർനാ. രക്തസാക്ഷികളും മരിക്കാതിരിക്കുന്നവരും—സ്മൂർനായും ഫിലദെൽഫ്യായും—തങ്ങൾക്കു നല്കപ്പെട്ട സന്ദേശത്തോടു യാതൊരു കുറ്റാരോപണവും ചേർക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഏഴ് സഭകളിൽ ഏകമായവയാണ്. എങ്കിലും, ഇരു സഭകളും തങ്ങൾ യെഹൂദന്മാരാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടെങ്കിലും അങ്ങനെ അല്ലാത്തവരോടു ഇടപെടേണ്ടിവന്നു. ഇതു അങ്ങനെ തന്നെയാണ്; കാരണം “അവസാനകാലത്തു” അവർ എല്ലാവരും ഒരേ സാഹചര്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഒരേ സഭയിലെ അംഗങ്ങളാകുന്നു. ഒരു വർഗ്ഗം തങ്ങളുടെ രക്തത്താൽ സാക്ഷ്യം ചെയ്യുവാൻ നിയമിക്കപ്പെട്ടവരായി, രൂപാന്തരമലയിൽ മോശെയാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; മറ്റൊരു വർഗ്ഗം ഒരിക്കലും മരിക്കാതിരുന്ന ഏലിയാവാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

സ്മിർന സഭയുടെ അത്യന്തം ദാരുണമായ സാഹചര്യങ്ങളെ യേശു വിവരിക്കുമ്പോൾ, “എന്നാൽ നീ ധനവാൻ ആകുന്നു” എന്നു പറയുന്നതിലൂടെ ഒരേയൊരു അനുകൂല പരാമർശം മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നത്; ഇങ്ങനെ, ധനവാന്മാരല്ലാത്ത സാത്താന്റെ പള്ളിയിലെ അംഗങ്ങളോടു അവരെ വിരുദ്ധമായി നിർദേശിക്കുന്നു. വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളായി ഇരിക്കയും തങ്ങൾ ധനവാന്മാരാണെന്ന് വിചാരിക്കയും ചെയ്തിട്ടും അങ്ങനെ അല്ലാത്തവർ, തങ്ങൾ യെഹൂദന്മാരാണെന്ന് പറയുന്നവരായിട്ടും യെഹൂദന്മാർ അല്ലാത്തവരാണ്—കാരണം അവർ ലവോദിക്യയിലെ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളാകുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ദൈവത്വം മൂന്നു വ്യക്തികളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ യേശുവിനെയും ആത്മാവിനെയും നേരിട്ട് പരാമർശിക്കുന്നുവെങ്കിലും പിതാവിനെ അങ്ങനെ നേരിട്ട് പരാമർശിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഉണ്ടാകുന്നില്ല; കാരണം “വരി മേൽ വരി” എന്ന തത്വം, ആദ്യം അവസാനം വ്യക്തമാക്കുന്നു എന്ന സിദ്ധാന്തത്തോടുകൂടി ചേർന്നപ്പോൾ, വെളിപ്പാടിന്റെ അവസാന വാക്യങ്ങളിൽ പിതാവിനെ അവിടെ ഉള്ളവനായി അംഗീകരിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നു; ആദ്യ വാക്യങ്ങളിൽ തന്നേ അവൻ അവിടെ ഉള്ളവനായി ഇതിനകം തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ. ഇത് യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ കാണുന്നതിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമല്ല; അവിടെ യോഹന്നാൻ ആത്മാവിനെ നേരിട്ട് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നില്ല, എങ്കിലും ആത്മാവ് അവിടെ ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം “ആദിയിൽ” എന്ന പ്രയോഗം ആദ്യം എഴുതപ്പെട്ടപ്പോഴുതന്നെ ആത്മാവ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷസാക്ഷ്യം ഒന്നാം അധ്യായത്തിൽ അതേ വാചകത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്: “ആദിയിൽ.”

“ആരംഭം” ഒരു പ്രവാചകാത്മക പ്രതീകമാണ്; അതിനാൽ വരിയിന്മേൽ വരി എന്ന സിദ്ധാന്തവും ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രവാചകാത്മക നിയമങ്ങൾ പ്രകാരം അതിനെ വിലയിരുത്തേണ്ടതാണ്. മോശെയുടെ ആരംഭം യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ ആരംഭമാണ്; അതുതന്നെ വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിന്റെ ആരംഭവും വെളിപ്പാടിന്റെ അവസാനവും ആകുന്നു. ആ നാല് വരികളിൽ, രണ്ടു പ്രാവശ്യം സ്വർഗ്ഗീയ ത്രയത്തിലെ മൂന്നു വ്യക്തികളെയും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; ഒരു വരിയിൽ (യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ) ആത്മാവ് അഭാവത്തിലായിരിക്കാം, നാലാമത്തെ വരിയിൽ പിതാവ് അഭാവത്തിലാകുന്നു; എന്നാൽ അവയെ ഒന്നിച്ചുകൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, ദൈവികമായ മൂന്നു വ്യക്തികളും ആ നാല് വരികളിലുമെല്ലാം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പിതാവിനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ക്രിസ്തു വന്നു, പുത്രനെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിനായി പരിശുദ്ധാത്മാവും വന്നു. ഈ മൂന്നുപേരും നിത്യമായ ത്യാഗങ്ങൾ ചെയ്തു. പിതാവ് ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചതുകൊണ്ട് അവൻ യേശുവിനെ നല്കി; യേശുവും ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചതുകൊണ്ട്, താൻ സൃഷ്ടിച്ചവരുടെ ജഡം നിത്യതയ്ക്കായി തന്നിൽ ഏറ്റെടുക്കാൻ അവൻ സമ്മതിച്ചു. സ്രഷ്ടാവ് തന്റെ സൃഷ്ടിയുടെ ഭാഗമാകുവാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതെന്ന പ്രവൃത്തിയിൽ എങ്ങനെയുള്ള ദാനമാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്? ദൈവത്വത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ വ്യക്തിയും സ്വയം തന്നെ നല്കി; കാരണം, “മനുഷ്യജാതി” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട സത്തയുടെ ഉള്ളിൽ നിത്യത മുഴുവൻ വസിക്കുന്ന സ്ഥാനത്തെ അവൻ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇതുകൊണ്ടായിരിക്കാം പരിശുദ്ധാത്മാവ് ദൈവജനത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളുമായി ആവർത്തിച്ചു ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. മനുഷ്യസൃഷ്ടിയോടുകൂടെ വസിക്കേണ്ട ദൈവത്വത്തിലെ വ്യക്തി അവനാകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രതീകങ്ങൾ പലപ്പോഴും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെയോ മനുഷ്യരാശിയെയോ ഒരുപോലെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രതീകത്തിലൂടെയാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ആദിയിൽ ആത്മാവ് ജലങ്ങളുടെ മേൽ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

മോശെ സ്ഥാപിച്ച വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ പിന്തുടരേണ്ട വിധത്തിൽ പ്രത്യേകമായി വിശദീകരിച്ച മാതൃക ലഭിക്കാതിരുന്ന ഏക ഉപകരണം ഏഴ് ശാഖകളുള്ള ദീപസ്തംഭമായിരുന്നു. ദീപസ്തംഭം മനുഷ്യസ്വഭാവവും ദൈവസ്വഭാവവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ തന്നെയാണ് വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ഉപകരണങ്ങളിൽ മനുഷ്യർക്ക് തങ്ങളുടെ സംഭാവന നൽകുവാൻ വിട്ടുകൊടുത്ത ഏക വസ്തുവായി ദീപസ്തംഭത്തിന്റെ രൂപകൽപ്പന ഉണ്ടായിരുന്നത്. ക്രിസ്തു നടന്നു നടക്കുന്ന ഏഴ് ദീപസ്തംഭങ്ങൾ ഏഴ് സഭകളായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; എന്നിരുന്നാലും ദീപസ്തംഭം പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന എണ്ണയാൽ പൂരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; പ്രകാശത്തിനായി ജ്വാലയെ ധരിച്ചുനിർത്തിയിരുന്ന ദീപങ്ങളുടെ തിരികൾ, ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചമായി പ്രകാശിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവിധം, പുരോഹിതന്മാർ ഉപയോഗിച്ച വെളുത്ത ശണവസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നാണ് നിർമ്മിച്ചിരുന്നത്. ദൈവജനങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചമാണ്; എന്നാൽ ആ വെളിച്ചം പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ എണ്ണയാൽ മാത്രമേ പോഷിക്കപ്പെടുന്നുള്ളു. തിരുവെഴുത്തുകളിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ വിവരിക്കുന്നതിൽ, അവൻ പലപ്പോഴും മനുഷ്യരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവനായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇവിടെ ഏഴ് ദീപങ്ങൾ “ദൈവത്തിന്റെ ഏഴ് ആത്മാക്കൾ” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഏഴ് ദീപസ്തംഭങ്ങൾ ഏഴ് സഭകളാണെന്ന് നമുക്ക് അറിയിക്കപ്പെടുന്നു.

ഏഴ് ദീപസ്തംഭങ്ങൾ ഏഴ് ആത്മാക്കൾ കൂടിയാണ്; അവ ദൈവത്തിന്റെ സഭയും ആകുന്നു.

ഏഴ് കൊമ്പുകളും ഏഴ് കണ്ണുകളും സകല ഭൂമിയിലേക്കും അയക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവും ആകുന്നു; ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി സ്നാനമേറ്റപ്പോൾ അവനും സകല ഭൂമിയിലേക്കും അയക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം അവൻ പിതാവിന്റെ, പുത്രന്റെ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നാമത്തിൽ സ്നാനമേറ്റിരിക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ചാനിയമ പ്രതിസന്ധിയിലെ രക്തസാക്ഷികൾക്കും, 1844 മുതൽ ആധുനിക ആത്മീയ ഇസ്രായേലിൽ വിശ്വാസത്തിൽ മരിച്ച എല്ലാവർക്കും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അനുഗ്രഹത്തിൽ, അവരുടെ സംസ്കാരങ്ങൾക്ക് അനുസ്മരണവചനമൊരുക്കുന്നത് ആത്മാവുതന്നെയാണ്; അവൻ, “അതേ,” “അവർ തങ്ങളുടെ പ്രയത്‌നങ്ങളിൽ നിന്ന് വിശ്രമിക്കട്ടെ” എന്ന് പ്രസ്താവിക്കുമ്പോൾ; കാരണം അവർ തങ്ങളുടെ ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നതുവരെ അവരുടെ പ്രയത്‌നകാലമൊട്ടാകെയും അവൻ അവരോടുകൂടെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ അന്ത്യവും ആരംഭവും, ബൈബിളിന്റെ ആരംഭവും, യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭവും പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, വരിയിന്മേൽ വരി എന്ന പ്രയോഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പിതാവും അവിടെ സന്നിഹിതനായിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും, ദൈവത്വത്തിന്റെ മൂന്നു വ്യക്തികളും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു. പുത്രൻ താനെത്തന്നെ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്നു തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ സന്നിഹിതനാകുന്നു.

മനുഷ്യত্বവും ദൈവികത്വവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനം പരിശുദ്ധാത്മാവും മനുഷ്യവർഗ്ഗവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനമാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുന്നുവെങ്കിൽ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രതീകങ്ങൾ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളോടുകൂടെ എന്തുകൊണ്ട് ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് നമുക്ക് അപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. ഈ ദൃഷ്ടികോണം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, നാം ഇത്രയും തവണ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ രണ്ട് “ആരംഭങ്ങളിൽ” എന്ന വിഷയത്തിലേക്ക് വീണ്ടും മടങ്ങിച്ചെല്ലുന്നു.

“ആദിയിൽ” എന്ന ഈ രണ്ടു സാക്ഷികളെ ഉപയോഗിച്ച്; സകലവും സൃഷ്ടിച്ച ദൈവവചനമായവൻ, തന്റെ ജീവനും നല്കി, കാരണം “അവനിൽ ജീവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു,” അവന്റെ ജീവൻ മനുഷ്യരുടെ “വെളിച്ചം” ആയിരുന്നു. സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ “വെളിച്ചം” സ്രഷ്ടാവിന്റെ നീതിയാണ്. സ്രഷ്ടാവിന്റെ നീതി വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ദീപങ്ങളിലെ തിരിയാണ്.

തിരിയെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന എണ്ണ വിശ്വാസിയുടെ ജീവിതത്തിലെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആദിയിൽ ഭൂമി ഇരുളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നതും വെളിച്ചമില്ലാതിരുന്നതുമായിരുന്നു. അപ്പോൾ മനുഷ്യർക്കു വെളിച്ചം ഉണ്ടാകേണ്ടതിന്നു, യേശു തന്റെ ജീവൻ—തന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ജീവൻ—നൽകി.

യേശു മനുഷ്യവർഗത്തിനുവേണ്ടി യാഗബലിയായി ഇരിക്കുവാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ, മനുഷ്യർക്ക് വെളിച്ചം ലഭിക്കേണ്ടതിന്നു അവൻ തന്റെ ജീവൻ നൽകി. ഈ രണ്ടു ഭാഗങ്ങളിലും കാണുന്നതുപോലെ, എപ്പോഴൊക്കെയായാലും വെളിച്ചം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ആ വെളിച്ചം വെളിച്ചവും ഇരുളുംകൊണ്ട് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ടുവർഗ്ഗാരാധകരെ ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്നു—പകലിന്റെ മക്കളെയോ രാത്രിയുടെ മക്കളെയോ.

വിശുദ്ധാത്മാവിന് പകലിന്റെ മക്കളുമായുള്ള അടുത്ത നിത്യബന്ധം നാം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ മക്കളുടെയും വിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും പ്രതീകങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ അടുത്ത ബന്ധമുള്ളവയാണെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. വെളിപ്പാടിന്റെ അവസാന ഭാഗത്തിൽ, യേശുവിനെ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയി നാം കാണുന്നു; വരി മേൽ വരി എന്ന പ്രയോഗത്തിലൂടെ പിതാവിനെ നാം കാണുന്നു; കൂടാതെ വിശുദ്ധാത്മാവ് തനിക്കുതന്നെയുള്ള തന്റെ അന്തിമ പ്രതീകാത്മക അവതരണം നല്കുന്നു; കാരണം പുരാതനകാലത്തെ വിശുദ്ധന്മാർ വിശുദ്ധാത്മാവാൽ പ്രേരിതരായി സംസാരിച്ചിരുന്നു. ഉല്പത്തിയിൽ തന്നേക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ ആദ്യ പ്രസ്താവനയിൽ, അവൻ ജലങ്ങളുടെ മേൽ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതായി, അഥവാ മനുഷ്യരാശിയുടെ മേൽ പ്രവൃത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതായി, തന്നെയാണു തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്; കൂടാതെ തന്നേക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ അവസാന പരാമർശം ചുവടെപ്പറയുന്നതുപോലെയാണ്.

ആരംഭം മുതൽ അവസാനം വരെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് മനുഷ്യരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവനായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; കാരണം പകലിന്റെ മക്കൾ ദൈവികതയും മനുഷ്യత్వവും ചേർന്ന ഒരു സംയോജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യെശയ്യാവിനെപ്പോലെ തന്നെ പൗലൊസും മനുഷ്യർ പാത്രങ്ങളാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു; വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ദീപസ്തംഭങ്ങളിൽ തിരി വെക്കപ്പെടുന്ന പാത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതിയാകുന്ന പ്രകാശം പ്രകടമാകുവാൻ ആവശ്യമായ ഇന്ധനം ലഭ്യമാക്കുന്നതിനായി എണ്ണ ആ പാത്രങ്ങളിലേക്കു ഒഴുകിയെത്തി. ദൈവവചനത്തിന്റെ ആരംഭം മുതൽ അവസാനം വരെ, കൂടാതെ പ്രവചനാത്മാവിന്റെ എഴുത്തുകളിലും വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, നാം ദൈവത്വത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ വ്യക്തിയായ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പാത്രങ്ങളാകുന്നു.

അഡ്‌വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും നിറവേറിയ രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിൽ രണ്ട് വ്യക്തമായ സന്ദേശങ്ങളുണ്ട്; ഒന്ന് സഭയ്ക്കും മറ്റൊന്ന് ലോകത്തിനുമാണ്.