യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് - സംഖ്യ മൂന്ന്

വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോകാൻ നാം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, മുൻ ലേഖനങ്ങളിലൂടെ മതിയായത്ര പ്രവചനാത്മക പ്രതിനിധാനങ്ങളെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്, അതുവഴി ഒരു ഉചിതമായ പരാമർശബിന്ദു ലഭ്യമായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ഈ ലേഖനങ്ങൾ ഓൺലൈനായി വായിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവ തീയതി ക്രമത്തിൽ അനുക്രമമായി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നവയാണെന്ന് നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുമെന്നു ഞാൻ പ്രത്യാശിക്കുന്നു. ഞാൻ പങ്കുവെക്കുന്ന വിഷയങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗത്തോടും പരിചിതരായ ചിലർ ഈ ലേഖനങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു; ഈ ആവർത്തനഭാരം മൂലം അവരോടു ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. Future for America പ്രയോഗിക്കുന്ന സിദ്ധാന്തങ്ങളോട് പുതുതായി പരിചയപ്പെടുന്ന ഒരാൾക്കും മനസ്സിലാക്കി ആകൃഷ്ടനായി തുടരാൻ കഴിയേണ്ടതിന്നു, നമ്മൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന സത്യങ്ങൾക്ക് മതിയായത്ര വേദപുസ്തകാധാരം നൽകുവാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചുവരികയാണ്; എങ്കിലും നമ്മിൽ പലർക്കും ഇതിനകം പരിചിതമായിരിക്കുന്ന ഈ ആശയങ്ങളോടുള്ള പരിചയം അവർക്കു കുറവായിരിക്കാം.

വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ തുറന്നു കാട്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന, വളരെ ശക്തമായ ചില സത്യങ്ങൾ ഉണ്ട്; അടുത്തകാലംവരെ ഞാൻ ഒരിക്കലും അവയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവ ഞാൻ പങ്കുവെക്കുന്നതിന് മുമ്പ് പ്രവചനാത്മകമായ പിന്തുണയുടെ ഒരു അടിസ്ഥാനവാദം ആദ്യം നിർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ, ആ സത്യങ്ങൾ പൊതുസ്ഥലത്ത് വെച്ച് പ്രസ്താവിക്കാമായിരുന്നു; എന്നാൽ ആ സത്യങ്ങൾ അത്ര പുതുതും അത്ര ഗൗരവമുള്ളതുമായതിനാൽ, വെളിപ്പാടിന്റെ മുദ്രവിമോചനമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന—കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് സംഭവിക്കുന്ന—ആ സത്യങ്ങളെ സ്ഥാപിക്കുവാൻ ഒരു അടിസ്ഥാനമില്ലാതെ ഞാൻ അവ പങ്കുവെക്കാൻ സന്നദ്ധനായിരുന്നില്ല.

സത്യത്തെ ഉപദേശിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് യേശു ഒരു സിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിച്ചു; അത് ഇവിടെ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ആ സിദ്ധാന്തം പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തിയുടെ തിരിച്ചറിയലിന്റെ പരിസരത്തിലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

ക്രിസ്തു, “എനിക്കു നിങ്ങളോടു പറയുവാനുള്ളതു ഇനിയും അധികമുണ്ട്; എങ്കിലും ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കതു സഹിച്ചുകൊള്ളുവാൻ കഴിവില്ല,” എന്നു പ്രസ്താവിച്ചപ്പോൾ, ഇപ്പോൾ പങ്കുവെക്കുവാനുള്ളതു വളരെ ഉണ്ടെന്ന എന്റെ ഉറച്ച വിശ്വാസത്തെ അത് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ആ സത്യങ്ങളെ അതിന്മേൽ പണിയേണ്ടതിന് ആദ്യം ഒരു യുക്തിസഹമായ അടിസ്ഥാനപ്രമേയം ഉണ്ടായിരിക്കണം. അങ്ങനെ ആയിരിക്കെ, മുമ്പുള്ള വാക്യങ്ങൾ മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ സന്ദേശങ്ങളെ, പരിശുദ്ധാത്മാവ് “ലോകത്തെ പാപത്തെക്കുറിച്ചും നീതിയെക്കുറിച്ചും ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ചും” ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടവയായി തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ മൂന്നു സന്ദേശങ്ങളും അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശമാണ്; അതുകൊണ്ട് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്ന ഈ ഭാഗം ഒരു പ്രധാന സാക്ഷ്യമാണ്, കാരണം സന്ദേശം ക്രമാനുഗതമായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നതാണ് എന്നും, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ എണ്ണമുള്ളവർ മാത്രമാണ് അതിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നതെന്നും ഇത് ഊന്നിപ്പറയുന്നു. വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ, ലോകാവസാനത്തിൽ താൻ ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കുന്ന സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതിലൂടെ, യോഹന്നാൻ അതേ സത്യത്തെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

ലോകാവസാനകാലത്തിലെ വെളിപ്പാട് ഗ്രന്ഥത്തിൽ മുദ്രയഴിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത സന്ദേശം ഗ്രഹിക്കുന്ന സെവൻത്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ അങ്ങനെ ചെയ്യുക അവർ “ആത്മാവിൽ” ആയിരിക്കുന്നതിനാലാകുന്നു. “അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ജനങ്ങളുടെ അനുഭവത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു” എന്നു നമുക്കു പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഉപമയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, യോഹന്നാൻ ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകയാണ്; കാരണം അവന്നു ആത്മാവിന്റെ എണ്ണമുണ്ട്. തന്റെ “പിന്നിൽ” നിന്നൊരു മഹാശബ്ദം കേൾക്കുന്ന ലോകാവസാനകാലത്തിലെ ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകരെ അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവന്റെ “പിന്നിൽനിന്നുള്ള ശബ്ദം” തൊട്ടടുത്ത വാക്യത്തിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു; ആ ശബ്ദം അവനോടു പഴയ പാതകളിലേക്കു മടങ്ങി അവയിൽ നടക്കേണ്ടതിന്നു അറിയിക്കുന്നു.

യെരേമ്യാവ് സൂചിപ്പിക്കുന്ന “വിശ്രമം” അന്ത്യമഴക്കാലത്തെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പകർച്ചയാണ്. അടുത്ത വചനത്തിൽ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു (പഴയ പാതകളിലേക്കു) മടങ്ങി അവയിൽ നടക്കുന്നതിനെ നിരസിക്കുന്ന മൂഢകന്യകമാരുടെ രണ്ടാമത്തെ ദൃഷ്ടാന്തം യെരേമ്യാവ് അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

യോഹന്നാൻ തന്റെ പിന്നിൽ നിന്നു അവനെ പുരാതന പാതകളിലേക്കോ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കോ തിരിച്ചു നയിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ, അവൻ കേൾക്കുന്ന ആ ശബ്ദം കാഹളനാദംപോലെയാണ്. ദൈവം അഡ്വെന്റിസത്തിന്മേൽ നിയമിച്ചിരുന്ന “കാവൽക്കാരന്മാർ” മുഖാന്തരമാണ് ആ ശബ്ദം കൈമാറപ്പെടുന്നത്. ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിച്ച ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശപ്രഖ്യാപനകാലത്ത്, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ കാഹളം ഊതിയ കാവൽക്കാരൻ പിതാവായ മില്ലറായിരുന്നു. എന്നാൽ ന്യായവിധിയുടെ സമാപനം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം പ്രസംഗിക്കുന്നവരെയാണ് യോഹന്നാൻ പ്രത്യേകമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. മില്ലറുടെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ ദൈവം സ്ഥാപിച്ച അടിസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിവരുന്നവരെയാണ് അവൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

വർഷങ്ങളായി ഞങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് കാണിച്ചുതന്നിട്ടുണ്ട്, (അതും ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളിൽ കണ്ടെത്താവുന്നതുമാണ്), ഒന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശമായ “ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവിൻ” പാപത്തെക്കുറിച്ചു കുറ്റബോധം ഉണ്ടാക്കുന്നതിനായുള്ളതാണെന്നും, രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിലാണ് നീതി പ്രകടമാകുന്നതെന്നും, മൂന്നാമത്തേത് ന്യായവിധിയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതാണെന്നും. ഇവ മൂന്നു ദൂതന്മാരുടെ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുമാണ്; പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുമാണ്. “സത്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന എബ്രായ പദം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന മൂന്നു എബ്രായ അക്ഷരങ്ങളാലും ആ മൂന്നു ഘട്ടങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. യോഹന്നാൻ പതിനാറാം അധ്യായത്തിൽ നിന്നുള്ള ഭാഗത്തിൽ, ദൈവജനത്തെ “സകല സത്യത്തിലേക്കും” നയിക്കുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തിയെക്കുറിച്ച് യേശു സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവർക്കു “വരുവാനുള്ള കാര്യങ്ങളും” കാണിച്ചുതരുന്നതായി കാണിക്കുന്നു. എങ്കിലും യേശു, “നിങ്ങളോടു പറയുവാൻ എനിക്കിന്നും പല കാര്യങ്ങളും ഉണ്ടു; എങ്കിലും നിങ്ങൾക്കിപ്പോൾ അവ സഹിപ്പാൻ കഴിയുന്നില്ല” എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

“സത്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്തിരിക്കുന്ന എബ്രായ പദത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തിൽ ചിലതെങ്കിലും നിങ്ങൾ ഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്നു ഞാൻ പ്രത്യാശിക്കുന്നു. കാരണം, നമ്മുടെ പഠനത്തിൽ ആ പ്രതീകം നാം ഇപ്പോഴേ പ്രയോഗിക്കാൻ ആരംഭിച്ചിരിക്കുകയാണ്. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിൽ ദൈവത്തിനും മനുഷ്യനും ഇടയിലുള്ള ആശയവിനിമയ പ്രക്രിയ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. വെളിപ്പാട് ദൈവത്വത്തിന്റെ ത്രൈകസ്വഭാവത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ അത് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന വാക്യങ്ങളിൽ അതിന് രണ്ടാമത്തെ സാക്ഷ്യം ലഭിക്കുന്നു; അങ്ങനെ “നിരപ്പിൻമേൽ നിരപ്പ്” പ്രയോഗിക്കുന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അത് കൂടുതൽ വെളിച്ചം ഉലവാക്കുന്നു.

പിന്നീട്, ഉല്പത്തി 1:1–2:3 നാം ചേർക്കുമ്പോൾ, വെളിപ്പാടിന്റെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും മുമ്പുള്ള രണ്ടു രേഖകളുടെ മേൽ സ്ഥാപിക്കേണ്ട മൂന്നാമത്തെ സാക്ഷിയെയും മറ്റൊരു പ്രവാചക രേഖയെയും നാം കണ്ടെത്തുന്നു.

അപ്പോൾ വരുവാനുള്ള ഏലീയാവിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പഴയ നിയമത്തിലെ അവസാന വാഗ്ദാനവും നാം ചേർക്കുമ്പോൾ, നമുക്ക് നാല് പ്രവാചക രേഖകൾ ലഭിക്കുന്നു.

അതിനുശേഷം നാം പുതിയ നിയമത്തിലെ ആദ്യ അധ്യായം ചേർക്കുന്നു; അപ്പോൾ എല്ലാ രേഖകളിലും ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന സിദ്ധാന്തം പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ ബൈബിളിൽ കണ്ടെത്തപ്പെടുന്ന അന്തിമ സന്ദേശം ഒരുമിച്ച് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതിനായി നമുക്കു അഞ്ചു രേഖകൾ ലഭിക്കുന്നു. നാം ഇതിനകം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ അഞ്ചു രേഖകളെ, ആ സിദ്ധാന്തം സമഗ്രമായി അവയ്‌ക്കെല്ലാം പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, പൂർത്തിയാക്കുകയാണെങ്കിൽ, നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന “ആദ്യവും അവസാനവും” എന്ന പ്രവാചകീയ അഞ്ചു രേഖകളൊക്കെയും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന അതേ വിവരത്തേക്കു മത്തായിയുടെ അവസാനും യോഹന്നാന്റെ അവസാനും സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നതായി കാണുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.

മുദ്രവിമോചനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന സന്ദേശം വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട്, സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നമ്മെ “ബൈബിളിലെ സകല പുസ്തകങ്ങളും വെളിപ്പാടിൽ സംഗമിക്കുകയും അവിടെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു” എന്ന് അറിയിക്കുന്നതിനോട് യോജിച്ചുകൊണ്ട്, അതാണ് മറ്റു രേഖകൾക്കുള്ള പരാമർശബിന്ദു. വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിലെ സന്ദേശം, ദൈവം തന്റെ വചനം യോഹന്നാനിലേക്കു കൈമാറി, അവൻ അത് എഴുതി സഭകൾക്കു അയക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രക്രിയയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇതിനുമുമ്പ് സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, പുതിയ നിയമത്തിലെ ആദ്യത്തെ പുസ്തകം യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വംശാവലിയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു; അത് അത്യന്തം വിവരസമ്പന്നമായ ഒരു കാര്യത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

“ദാവീദിന്റെ മകൻ” എന്ന വിഷയത്തിലൂടെ, ആരംഭവും അന്തവും എന്ന ബൈബിള്‍ സിദ്ധാന്തം അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുവെങ്കിൽ മാത്രമേ അവർക്കു ഗ്രഹിക്കാനായിരുന്ന ഒരു വിഷയത്തിലൂടെ, യേശു വാദപ്രിയരായ യഹൂദന്മാരോടുള്ള തന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടൽ അവരെ മൗനപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവസാനിപ്പിച്ചു. അവർ അതു മനസ്സിലാക്കിയില്ല; അധികം അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിനെതിരെ വാദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏവരും, പ്രാചീന ഇസ്രായേൽ ആധുനിക ഇസ്രായേലിന്റെ പ്രതിരൂപമാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെന്നത് തെളിയിക്കുന്നു; ആ സിദ്ധാന്തത്തിൽ വിശ്വസിക്കാൻ അവർ കാണിക്കുന്ന അനാസ്ഥ, പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ അതേ സിദ്ധാന്തം മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കാനുള്ള അതേ അനാസ്ഥ തന്നെയാണ്. ദാവീദിന്റെ കർത്താവായവൻ എങ്ങനെയാണ് ദാവീദിന്റെ മകനും ആകുന്നത് എന്ന കടങ്കഥയിലേക്കു അവരെ തിരിച്ചു കാണിച്ചുകൊണ്ട്, യഹൂദന്മാർക്കു നൽകിയ തന്റെ അന്തിമ കടങ്കഥയിൽ യേശു ആ സിദ്ധാന്തത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു.

യോഹന്നാൻ ഒന്നാം അധ്യായം, ആദിയിൽ വചനം ദൈവത്തോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും, വചനം ദൈവം ആകുന്നു എന്നും, വചനം സകലവും സൃഷ്ടിച്ചു എന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇത്, നിശ്ചയമായും, നാം പരാമർശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മറ്റു പ്രസ്താവനകളോടു യോജിച്ചിരിക്കുന്നു. തുടർന്ന്, യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ അവസാന വചനങ്ങളെ നാം പരിഗണിക്കുകയാണെങ്കിൽ, യേശു താൻ എങ്ങനെ മരിക്കും എന്നു വിവരിച്ചതിനെ കേട്ടശേഷം പത്രോസ്, അപ്പൊസ്തലനായ യോഹന്നാനു എന്ത് സംഭവിക്കും എന്നു യേശുവിനോടു ചോദിക്കുന്നതു നാം കാണുന്നു.

യോഹന്നാൻ എങ്ങനെ മരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ യോഹന്നാൻ മരിക്കുമോ എന്നും പത്രോസ് അറിയുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. യേശു അത് പ്രസ്താവിച്ചതിലും തുടർന്ന് യോഹന്നാൻ വീണ്ടും പ്രസ്താവിച്ചതിലും, ആ ഭാഗത്തിൽ ഉത്തരമിത് രണ്ടുതവണ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു: “ഞാൻ വരുവോളം അവൻ [യോഹന്നാൻ] നിലനിൽക്കേണമെന്നു ഞാൻ ഇച്ഛിച്ചാൽ, അതു നിനക്കു എന്ത്?” യോഹന്നാൻ യേശുവിന്റെ രണ്ടാം വരവുവരെ ജീവിച്ചു.

ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നതിൽ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുകയാണെങ്കിൽ മാത്രമേ ആ “സത്യം” നിങ്ങൾക്ക് കാണുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്യാൻ കഴിയൂ; കൂടാതെ, ആവർത്തിക്കപ്പെടേണ്ട ആ ചരിത്രം ലോകാവസാനത്തിൽ തന്നെയാണ് ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നും. യോഹന്നാൻ വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം എഴുതിയപ്പോൾ അവൻ ഉണ്ടായിരുന്നതും ലോകാവസാനത്തിലായിരുന്നു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ അവസാന പുസ്തകം ആരംഭത്തിന്റെയും അവസാനത്തിന്റെയും മറ്റു രേഖകളോടു യോജിക്കുന്നു; കാരണം, രണ്ടാം വരവിലേക്കു നയിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ യോഹന്നാനെ അത് സ്ഥാപിക്കുന്നു; അവിടെ, അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ ആ സന്ദേശം സഭകൾക്കു അയക്കുന്നു.

യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ അന്ത്യം, വെളിപ്പാടിന്റെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിലുള്ളതുപോലെ തന്നേ, യോഹന്നാനെ രണ്ടാം വരവിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രവാചകാത്മകമായി സ്ഥാനപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, ആശയവിനിമയ പ്രക്രിയയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, യേശുവിന്റെ ആദ്യത്തെ “രണ്ടാം വരവ്” (പാത്മോസ്) ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ അവസാനത്തെ “രണ്ടാം വരവ്” ദൃഷ്ടാന്തപ്പെടുത്തുന്നു. നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മറ്റു രേഖകളോടും ഇത് തികച്ചും യോജിച്ചിരിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ, ഇത് ലോകാവസാനത്തിൽ, പാത്മോസിൽ, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് സ്വീകരിക്കുന്ന യോഹന്നാനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ മത്തായിയുടെ പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗത്തെക്കുറിച്ച് എന്ത് പറയാം?

ഈ ഭാഗത്തിൽ സർവ അധികാരവും യേശുവിന് നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അത് നിസ്സംശയം അവന്റെ സൃഷ്ടിശക്തിയായിരിക്കും. തുടർന്ന് അവൻ പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും, ഉല്പത്തി ഒന്നിൽ ജലത്തിന്മേൽ ചലിച്ച പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും, ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിൻ മുമ്പിലുള്ള ഏഴ് ആത്മാക്കളുടെയും നാമത്തിൽ സ്നാനം കഴിപ്പിക്കുവാൻ ഒരു കല്പന നല്കുന്നു. ഈ ഭാഗം സ്വർഗീയ ത്രയത്തിലെ മൂന്നു വ്യക്തികളെയും മൂന്നു വ്യത്യസ്ത സത്തകളായി ക്രിസ്ത്യാനികൾ അംഗീകരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മത്തായിയുടെ അവസാനഭാഗം മറ്റു ആറെണ്ണം ചെയ്യുന്നതുപോലെ ഈ വരികളോടു കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.

തന്റെ വചനത്തിൽ യേശു ആരംഭത്തിലൂടെ അന്ത്യം ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ വചനമാണ്, അവൻ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു.

ഈ ഏഴ് വരികൾ ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുവരുന്നത്, ദൈവത്തിനും മനുഷ്യനും ഇടയിലുള്ള ആശയവിനിമയപ്രക്രിയയുടെ അതിവിശദമായ ഒരു ചിത്രം നിർമ്മിക്കുന്നു; അതോടൊപ്പം, മറ്റു “വരികൾ” എന്ന സാക്ഷികൾ മുന്നോട്ടുവെക്കുകയും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അനേകം നിർണായകവും പ്രാധാന്യമുള്ളതുമായ സത്യങ്ങളും അതിലൂടെ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്നു. ആൽഫയും ഒമേഗയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ ഏഴ് “വരികൾ”. എന്നാൽ മലാഖിയുടെ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് എന്ത് പറയാം?

മലാഖിയുടെ പുസ്തകം അഡ്വെന്റിസത്തിലെ വിശ്വാസഭ്രഷ്ടരായ പുരോഹിതന്മാർക്കെതിരായ കടുത്ത ശാസനയാണ്. ലോകാവസാനത്തിൽ അഡ്വെന്റിസത്തിനകത്തെ രണ്ടു വിഭാഗം ആരാധകരെ തിരിച്ചറിയിച്ചുകൊണ്ടാണ് അത് ആരംഭിക്കുന്നത്.

ലോകാവസാനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ആരാധകരുടെ ഈ രണ്ട് വർഗ്ഗങ്ങൾ യാഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ട് വർഗ്ഗം പുരോഹിതന്മാരാണെന്ന കാര്യം മലാഖി നമ്മെ കൂടുതൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

മലാഖിയുടെ ആരംഭഭാഗം രണ്ടു തരത്തിലുള്ള പുരോഹിതന്മാരിലൂടെ ലവോദിക്യയുടെയും ഫിലദെൽഫ്യയുടെയും സന്ദേശത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. പുരോഹിതന്മാർക്ക് “കേൾക്കുവാൻ” കല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കേൾക്കുന്ന പുരോഹിതന്മാരെ യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഒരു പുരോഹിതൻ ദൈവത്തിന്റെ നിയമത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവർ ഇതിനകം തന്നെ ശപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്; അവർ “കേൾക്കാതെയും” “അതു ഹൃദയത്തിൽ എടുക്കാതെയും,” അഥവാ “എടുക്കുവാൻ ഇച്ഛിക്കാതെയും” ഇരിക്കുമെങ്കിൽ, അവർ വീണ്ടും ശപിക്കപ്പെടും.

പുരോഹിതന്മാർ ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനമാണ്; അവർ ആലയത്തിന്റെ അസ്തിവാരത്തിലുള്ള “മൂലക്കല്ല്” കൊണ്ടു പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നവരാണ്. മറ്റെല്ലാ അസ്തിവാരക്കല്ലുകളും യോജിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് ആ മൂലക്കല്ലിനോടാണ്; കൂടാതെ മുഴുവൻ ആലയത്തിന്റെ ഭാരവും വഹിക്കുന്ന കല്ല് അതുതന്നെയാണ്. മില്ലറുടെ മൂലക്കല്ല് ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആയിരുന്നു. മൂലക്കല്ല്, അഥവാ പണിക്കാർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ കല്ല്, ആലയനിർമാണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കഥയാകുന്നു; ഈ കഥ പ്രവചനാത്മാവിന്റെ എഴുത്തുകളിൽ വളരെ വ്യക്തമായി വിവരണപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട ആദ്യ കല്ലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കാര്യം ഇതാണ്: അത് തള്ളിക്കളഞ്ഞശേഷം മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ടു; ആ നിമിഷം മുതൽ ആലയത്തിന്റെ പണിക്കാർ, തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിസ്ഥലത്തിനുള്ളിൽ മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ മൂലക്കല്ലിൽ പതിവായി ഇടറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത് ഇടർച്ചയുടെ കല്ലായിരുന്നു.

മലാഖിയിൽ ദൈവം ദുഷ്ടപുരോഹിതന്മാരെ—മൂഢരായ ലവോദിക്യാ കന്യകമാർ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നവരെ—താൻ അവരെ “ശപിക്കുമെന്നതും” ഇതിനകം തന്നെ “ശപിച്ചുകഴിഞ്ഞുവെന്നും” അറിയിക്കുന്നു. അവർ “കേൾക്കുകയും” എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ “സ്ഥാപിക്കയും” ചെയ്യാത്തതിനാലാണ് അവൻ അവരെ ശപിക്കുന്നത്. എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം പിതാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ മക്കളിലേക്കും മക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ പിതാക്കന്മാരിലേക്കും തിരിക്കുന്നു. അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തിരിയുന്നതെന്നത് പിതാക്കന്മാരുടെയും മക്കളുടെയും എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം കേൾക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതാണ് ആദ്യത്തിന്റെയും അവസാനത്തിന്റെയും സിദ്ധാന്തം. ആദ്യന്റെയും അവസാനത്തിന്റെയും സന്ദേശം കേൾക്കുന്നത് മാത്രം മതിയല്ല; അത് ഹൃദയത്തിന്മേൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെടണം. എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുന്നതെന്നത് അതിനെ നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്മേൽ സ്ഥാപിക്കുന്നതാകുന്നു. ഒരു പുരോഹിതൻ ആ സിദ്ധാന്തം കേൾക്കാതിരുന്നാൽ, അവൻ ശപിക്കപ്പെടും.

1863-ൽ മില്ലർ കണ്ടെത്തിയ അത്യാദ്യ അടിസ്ഥാനസത്യം തള്ളിക്കളയുന്ന പ്രക്രിയ അവർ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ അവർ ശാപം തങ്ങളിലേക്കുതന്നെ വരുത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു; അന്നുമുതൽ ഇന്നേവരെ ആ തള്ളിപ്പറയലിൽ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ക്രമമായി മുന്നേറുന്ന ശാപം 1863-ൽ ആരംഭിച്ചിരുന്നാലും (കാരണം അവർ ഇതിനകം തന്നെ ശപിക്കപ്പെട്ടവരാണ്), ഭാവികാലസൂചനയിലുള്ള ആ ശാപം ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് അവർ കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്ന് ഛർദ്ദിക്കപ്പെട്ട് പുറത്താക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. മലാഖിയുടെ ആരംഭം അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്നു; കാരണം അവസാനം ജ്ഞാനികളും മൂഢരുമായ പുരോഹിതന്മാർക്കു നല്കപ്പെടുന്ന അവസാന മുന്നറിയിപ്പിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മലാഖിയിലുള്ള ജ്ഞാനിയും മൂഢനും ഏശാവായും യാക്കോബായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യം ജനിച്ചവനായിരിക്കുന്ന ജന്മാവകാശത്തിലൂടെ നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മൂത്ത സഹോദരൻ, ഇളയ സഹോദരനോടു വിപരീതമായി നിലകൊള്ളുന്നു. മൂത്തവൻ ആദ്യനും ഇളയവൻ അവസാനനും ആകുന്നു.

മലാഖിയിൽ ഏശാവും യാക്കോബും ഇരുവരും ലാവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളാണ്; എന്നാൽ അവസാനം രണ്ടാമനായവൻ കർത്താവിന്റെ “ശബ്ദം” കേട്ടു, മാനസാന്തരപ്പെട്ടു, അവന്റെ നാമം ഇസ്രായേൽ എന്നു മാറ്റപ്പെട്ടു. മൂത്തവൻ, ഒന്നാമനായവൻ, കേട്ടില്ല. യാക്കോബ് സ്വപ്നം കണ്ട രാത്രിയിൽ, ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കോവണിയിന്മേൽ ദൂതന്മാർ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, കർത്താവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. ആരോഹണവും അവരോഹണവും ചെയ്യുന്ന ദൂതന്മാരുള്ള കോവണിയെക്കുറിച്ചുള്ള യോഹന്നാന്റെ ദർശനത്താലും യാക്കോബിന്റെ സ്വപ്നത്താലും ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, വെളിപ്പാട് ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങൾ അവർ അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, ലോകാവസാനത്തിലെ ലാവൊദിക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളിൽ നിന്ന് ഫിലദെൽഫ്യക്കാരായി പരിവർത്തനം പ്രാപിക്കുന്നവരെ യാക്കോബ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ അനുഭവം യാക്കോബിന്റെ ഇസ്രായേലിലേക്കുള്ള, അതായത് ഫിലദെൽഫ്യക്കാരനിലേക്കുള്ള, പരിവർത്തനത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. യാക്കോബിന്റെ പരിവർത്തനകഥയുടെ അന്ത്യം, പെനൂവേലിൽ അവൻ ക്രിസ്തുവിനോടു മല്ലിടുമ്പോഴാണ്. അതിനാൽ യാക്കോബിന്റെ ജ്യേഷ്ഠാവകാശകഥ, അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശത്തിന്റെ മുദ്രയഴിച്ചൽ നടക്കുമ്പോൾ, വെളിപ്പാട് ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളിൽ ആരംഭിക്കുകയും, കഷ്ടകാലത്തിൽ, ഏഴ് അവസാന ബാധകളുടെ സമയത്ത് അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ആരംഭങ്ങളുടെയും അവസാനങ്ങളുടെയും എല്ലാ നാല് സമുച്ചയങ്ങളും “നിരമേൽ നിര” എന്ന രീതിയിൽ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടിന്റെ സന്ദേശത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. ചോദ്യം ഇതാണ്: മൂഢരായ പുരോഹിതന്മാർ കേൾക്കുമോ, കേൾക്കാതെ ഇരിക്കുമോ?

സഭകളോടു ആത്മാവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നതു കേൾക്കുന്ന ജ്ഞാനികളായ പുരോഹിതന്മാർ എലീയാവിന്റെ സന്ദേശം കേൾക്കുന്നു. മില്ലർ എലീയാവായിരുന്നു; ചിലർ കേട്ടു, എന്നാൽ മറ്റുചിലർ നിരസിച്ചു.

ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യാഗമനത്തിനായി വഴി ഒരുക്കിയത് യോഹന്നാൻ സ്നാപകനായിരുന്നതുപോലെ, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് സ്വർഗ്ഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തേക്കു ക്രിസ്തു വരുന്നതിനായി വഴി ഒരുക്കിയത് മില്ലറായിരുന്നതുകൊണ്ട്, മില്ലർ എലിയാവും യോഹന്നാൻ സ്നാപകനും ഇരുവരാലും മുൻചിഹ്നിതനാക്കപ്പെട്ടു. യോഹന്നാന്റെയും മില്ലറുടെയും പ്രവർത്തിയെ മലാഖി നേരിട്ടുതന്നെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

തന്റെ ചരിത്രത്തിനായുള്ള ‘കാവൽക്കാരൻ’ എന്ന നിലയിൽ, മില്ലറിന്റെ പ്രവർത്തി ദേവാലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പണിയുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ആരംഭത്തിൽ അവൻ ചെയ്ത പ്രവർത്തി, ദേവാലയത്തിന്റെ സമാപ്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രവർത്തിയെ ദൃഷ്ടാന്തപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്. ആ അന്തിമ പ്രവർത്തിക്കു കാഹളത്തിന് നിർണ്ണായകമായൊരു ശബ്ദം കൊടുക്കുവാൻ മറ്റൊരു കാവൽക്കാരൻ ആവശ്യമാണ്. മില്ലറും ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശവും ന്യായവിധിയുടെ ആരംഭം പ്രഖ്യാപിച്ചു; അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ മില്ലർ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്ന ആ കാവൽക്കാരൻ ന്യായവിധിയുടെ സമാപ്തി പ്രഖ്യാപിക്കും.

മലാഖിയിൽ കർത്താവു “മന്ത്രവാദികൾക്കും വ്യഭിചാരികൾക്കും വ്യാജമായി സത്യം ചെയ്യുന്നവർക്കും കൂലിക്കാരന്റെ കൂലി കവർന്നു അവനെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കും വിധവയെയും അനാഥനെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കും പരദേശിയെ അവന്റെ അവകാശത്തിൽനിന്നു തള്ളിനീക്കുന്നവർക്കും എന്നെ ഭയപ്പെടാത്തവർക്കും” എതിരെ ന്യായവിധി വരുത്തുമെന്നു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നവർ “സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയെ” “ഭയപ്പെടാത്തവർ” ആകുന്നു. “ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവിൻ” എന്നു മനുഷ്യരെ വിളിച്ചുപറയുന്ന ആദ്യദൂതന്റെ ദൂതൻ വില്ല്യം മില്ലറാണ്. അടിസ്ഥാനങ്ങളെ തള്ളിക്കളയുന്നത് ദൈവഭയം തള്ളിക്കളയുന്നതാകുന്നു.

ഒന്നിലധികം പ്രാവശ്യം സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രവാചകപരമായ ആരംഭങ്ങളെയോ അവസാനങ്ങളെയോ നീക്കിക്കളയുമ്പോൾ, വെളിപ്പാടിന്റെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വചനങ്ങളിന്മേൽ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടി സ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ട എട്ട് പ്രവാചക രേഖകൾ അവശേഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഉല്പത്തിയുടെ അവസാനത്തെക്കുറിച്ച് എന്ത് പറയുന്നു?

ഉല്പത്തി അമ്പതാം അധ്യായം യോസേഫിന്റെ മരണത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു.

നാൽപ്പത്തെട്ടാം അധ്യായം യാക്കോബിന്റെ മരണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നാല്പത്തെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ ആദ്യം യാക്കോബിന്റെ മരണം വരികയും അമ്പതാം അധ്യായത്തിന്റെ അവസാന വാക്യങ്ങളിൽ യോസേഫിന്റെ മരണത്തിലേക്കു നയിക്കയും ചെയ്യുന്നതു, ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനമായി ഉല്പത്തിയുടെ അവസാന മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിന്മേൽ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന മുദ്ര പതിപ്പിക്കുന്നു.

ആ രണ്ടു മരണങ്ങളും ഈജിപ്തിലെ ഇസ്രായേലിന്റെ ബന്ദിത്വത്തിന്റെ ആരംഭത്തെയും അവസാനത്തെയും പ്രതീകങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ആരംഭത്തിൽ, യാക്കോബിന്റെ ശരീരം അവന്റെ പിതാക്കന്മാരോടുകൂടെ സംസ്‌കരിക്കപ്പെടേണ്ടതിന് മടക്കി കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു; മോശെ ഈജിപ്തിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടുവരുമ്പോൾ, യോസേഫിന്റെ ശരീരം അവന്റെ പിതാക്കന്മാരുടെ ശവകുടീരസ്ഥാനത്ത് സംസ്‌കരിക്കപ്പെടേണ്ടതിന് അവൻ കൊണ്ടുവരുന്നു.

ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനഭാഗം അവസാനത്തെ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളാണ്. നാല്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ യാക്കോബ് (ഇസ്രായേൽ) തന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരുടെ മേൽ അനുഗ്രഹങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു; അവ അന്വേഷണമൂലമായ ന്യായവിധിയുടെ “അവസാന നാളുകളിൽ” ആ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾക്കു സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനങ്ങളായി നേരിട്ടുതന്നെ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

പരിശോധനാത്മക ന്യായവിധിയുടെ “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം എന്നു പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന തന്റെ പന്ത്രണ്ടു പുത്രന്മാരെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുമെന്നു കർത്താവ് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ യോഹന്നാൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് ഇവരെയാണ്. യാക്കോബിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വിളിയാൽ, “കേൾപ്പിൻ” എന്നും “ശ്രദ്ധിപ്പിൻ” എന്നും അവരോടു കല്പിക്കപ്പെടുന്ന അവരുടെ ആദിമചരിത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വിളിയാൽ, അവർ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടപ്പെടുന്നു. അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ, യാക്കോബിന്റെ പുത്രന്മാരാൽ മുൻരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ ഒരു സന്ദേശം “കേൾക്കുകയും”, “ശ്രദ്ധിക്കുകയും”—അല്ലെങ്കിൽ യോഹന്നാൻ പറയുന്നതുപോലെ, അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ “കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും” ചെയ്യുന്നു. ഇത് പിതാവിൽ നിന്നു മക്കളിലേക്കുള്ള ഒരു വിളിയാണ്; ഇതു ഏലീയാവിന്റെ സന്ദേശമാണ്. വിളിക്കപ്പെട്ടവർ “യാക്കോബിന്റെ പുത്രന്മാർ” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; കൂടാതെ അവരുടെ പിതാവായ “യിസ്രായേലിനെ ശ്രദ്ധിപ്പിൻ” എന്നും അവരോടു കല്പിക്കപ്പെടുന്നു.

മലാഖിയിൽ ഏശാവും യാക്കോബും ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാരെയും മണ്ടത്തരം ഉള്ള കന്യകമാരെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വിളി അവരുടെ പിതാവായ യാക്കോബിൽ നിന്നുമും അവരുടെ പിതാവായ യിസ്രായേലിൽ നിന്നുമുമാണ് വരുന്നത്; അതിലൂടെ അവസാന വിളി പുറപ്പെടുമ്പോൾ എല്ലാവരും ലാവോദിക്ക്യാ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളാണെന്നും, വഞ്ചകനായ യാക്കോബിന്റെ മകനാകണമോ ജയിക്കുന്നവനായ യിസ്രായേലിന്റെ മകനാകണമോ എന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അവരുടെ സ്വന്തം കൈകളിൽ വെച്ചിരിക്കുകയാണെന്നും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അവർക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്താൻ സാധ്യമാക്കുന്നത് സന്ദേശത്തിനുള്ളിലെ സൃഷ്ടിശക്തിയാണ്. സന്ദേശം വായിക്കപ്പെടുകയും കേൾക്കപ്പെടുകയും പാലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, സകലവും അസ്തിത്വത്തിലേക്കു വരുത്തിയ അതേ സൃഷ്ടിശക്തിയാൽ അവർ യിസ്രായേലിന്റെ മകനായി മാറ്റപ്പെടും. കേൾക്കാൻ നിരസിക്കുന്നത് വഞ്ചകനായ യാക്കോബിന്റെ അനുഭവം നിലനിർത്തുന്നതാണ്.

വെളിപ്പാടിൽ മുദ്രവെക്കാതിരുന്നതായ സന്ദേശത്തിന്റെ ശേഖരണാഹ്വാനവും യാക്കോബിന്റെ ശേഖരണാഹ്വാനവും ഒന്നുതന്നെയാകയാൽ, അതിനെ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന പ്രതീകമാണ്. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മുമ്പ് ചിതറിപ്പോക്കൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ലെങ്കിൽ ശേഖരണം ഉണ്ടായിരിക്കില്ലെന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നു. ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ എന്നു പറയുന്നത്, ആ വിളിയ്ക്ക് മുമ്പായി ചിതറിക്കപ്പെട്ടവരെയാണ്. ഈ സത്യം ബൈബിളിൽ ആവർത്തിച്ചും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരോടു പുതുക്കപ്പെടുന്ന നിയമത്തിൽ ദൈവം തന്റെ ന്യായപ്രമാണം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ എഴുതുമെന്ന വാഗ്ദാനം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. എന്നാൽ കർത്താവിനാൽ ഈ സൃഷ്ടിപരമായ പ്രവൃത്തി തങ്ങൾക്കായി നടത്തിക്കൊള്ളുന്നവർ മുമ്പേ ചിതറിപ്പോയവരായിരിക്കുന്നു.

“ചിതറിക്കൽ” എന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ സമാഹരണത്തെക്കുറിച്ച് ഇനിയും കൂടുതലായി പറയേണ്ടതുണ്ട്; എന്നാൽ ആദ്യം, നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഒൻപത് പരാമർശങ്ങളിലെ ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന മുദ്രയുടെ പരിഗണനയെ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടേണ്ടതുണ്ട്.

ഉല്പത്തി ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവസാനത്തെ മൂന്ന് അധ്യായങ്ങളിൽ രണ്ടു വർഗ്ഗങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു വർഗ്ഗം കലഹകാരികളുടേയും മറ്റൊരു വർഗ്ഗം ജ്ഞാനികളുടേയും ആകുന്നു. “ഇതാണ് വഴി; അതിൽ നടക്കുവിൻ” എന്ന് പറയുന്ന ഒരു ശബ്ദം ഇരു വർഗ്ഗങ്ങളും കേൾക്കുന്നു; എങ്കിലും ഒരു വർഗ്ഗം കാഹളത്തിന്റെ ശബ്ദം ശ്രവിക്കുവാൻ നിരസിക്കുകയും പണ്ടത്തെ പാതകളിൽ നടക്കാതിരിക്കയും ചെയ്തു. ഉല്പത്തി നാല്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായം മുതൽ അമ്പതാം അധ്യായം വരെയുള്ള കലഹകാരികളുടെ വർഗ്ഗം പതിമൂന്നാം ഗോത്രത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രാചീന ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പതിമൂന്ന് ഗോത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; ആധുനിക ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പതിമൂന്ന് ശിഷ്യന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. മറ്റുള്ള പന്ത്രണ്ട് ശിഷ്യന്മാരിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ആ ഏക ശിഷ്യൻ, (എഫ്രയീം മറ്റു ഗോത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചറിയപ്പെട്ടതുപോലെ,) ഇരുവരും കലാപത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാകുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് നേരിട്ട് യൂദാസിനെ ഒരു മൂഢകന്യക എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

യൂദാ ഇസ്കരിയോത്ത് ഒരു മൂഢകന്യകയായിരുന്നു; അവൻ ഒരു കളയായിരുന്നുവു, കൂടാതെ അവൻ ഒരു മൂഢകന്യകയായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ ഒരു ലാവൊദിക്ക്യക്കാരനും ആയിരുന്നു.

ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിന്റെ നാല്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ യോസേഫിന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാരും യാക്കോബിൽ നിന്നു അനുഗ്രഹം പ്രാപിച്ചു; അന്നുമുതൽ അവർ “അരഗോത്രങ്ങൾ” എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു. അരഗോത്രങ്ങളായിരുന്നാലും അല്ലാതിരുന്നാലും, അവർ എങ്കിലും ഗോത്രങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു. യൂദാസ് ഇസ്കരിയോത്തിന്റെ സ്ഥാനപൂര്ത്തിക്കായി, മുമ്പ് യൂദാസ് ഇസ്കരിയോത്ത് വഹിച്ചുിരുന്ന പന്ത്രണ്ടാമത്തെ സ്ഥാനം നിറയ്ക്കേണ്ടതിന്നു മത്തീയാസ് നിയമിക്കപ്പെട്ടു. യൂദാസ് ഒരു ശിഷ്യനായിരുന്നു; ഈ അർത്ഥത്തിൽ—പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ അവസാനത്തിൽ പതിമൂന്ന് ശിഷ്യന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ, അതിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പതിമൂന്ന് ഗോത്രങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

യോസേഫിന്റെ മകനായ എഫ്രയീം (പതിമൂന്നാമത്തെ ഗോത്രം) യെരോബെയാമിനെ പിന്തുണച്ച് വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുകൂടി രാജ്യം വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങളായും തെക്കൻ രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളായും വിഭജിച്ചപ്പോൾ, ആ കലാപത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മാറി. യോസേഫിന്റെ മകനായ എഫ്രയീമിനെ തന്നെയാണ് ഞാൻ കലാപത്തിന്റെ പ്രതീകമായി തിരിച്ചറിയുന്നത്, അവന്റെ സഹോദരനായ മനശ്ശെയെ അല്ലാത്തത് എന്തുകൊണ്ട്? എഫ്രയീമുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കലാപം യാക്കോബ് തന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, നാൽപ്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ തന്നെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. നാൽപ്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ യാക്കോബ് ആദ്യം യോസേഫിന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. മനശ്ശെ ആദ്യജാതനായിരുന്നതിനാൽ, തന്റെ പുത്രന്മാരിലേക്കുള്ള ആദ്യ അനുഗ്രഹം മനശ്ശെയുടെ മേൽ വരേണ്ടതാണെന്ന് യോസേഫ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു; എന്നാൽ എഫ്രയീമിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന യാക്കോബിനെതിരെ യോസേഫ് കലഹിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായ എഫ്രയീമിന്റെ ആരംഭം കലാപത്തിന്റെ ഒരു സാക്ഷ്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്; എഫ്രയീമിന്റെ അവസാനം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിൽ പറയുന്ന “ഏഴ് പ്രാവശ്യം” എന്ന ചിതറിപ്പോകലാണ്, ക്രി.മു. 723 മുതൽ 1798 വരെ. ക്രി.മു. 723-ൽ വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങൾ, അഥവാ എഫ്രയീമിന്റെ രാജ്യം (ഇസ്രായേൽ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നത്), ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ഒരു രാജ്യമായി മാരകമായ ഒരു മുറിവ് ഏറ്റുവാങ്ങി. ആ മാരകമുറിവ് ഒരു കാലപ്രവചനം ആരംഭിച്ചു; അത് 1798-ൽ പാപ്പാത്വശക്തിയും അതിന്റെ രാജ്യവും മാരകമായ ഒരു മുറിവ് ഏറ്റുവാങ്ങുന്നതോടെ സമാപിച്ചു. 1798-ലെ പാപ്പാത്വശക്തിയുടെ മാരകമുറിവ്, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായം നാല്പത്തഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ വടക്കിന്റെ രാജാവ് “സഹായിപ്പാൻ ആരുമില്ലാതെ തന്റെ അന്ത്യം പ്രാപിക്കും” എന്നു പറയപ്പെടുന്ന സമയത്തെ ബാബേലിന്റെ അന്തിമപതനത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്. അന്ത്യദിവസങ്ങളിലെ ബാബേലിന്റെ കലാപവും പതനവും 1798-ലെ പാപ്പാത്വശക്തിയുടെ കലാപവും പതനവുംകൊണ്ടു പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു; അതും താന്തന്നെ ക്രി.മു. 723-ൽ എഫ്രയീമിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ (ഇസ്രായേലിന്റെ) കലാപവും പതനവുംകൊണ്ടു പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു; അത് വീണ്ടും ഉല്പത്തിയുടെ അവസാനഭാഗത്ത് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നതുപോലെ, തന്റെ പിതാവിന്റെ പ്രവാചകപ്രചോദനത്തോടുള്ള യോസേഫിന്റെ കലാപത്താൽ പ്രതിരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

എഫ്രയീം ഒരു പ്രതീകമായി സൂചിപ്പിക്കുന്ന കലാപം, അവന്റെ പിതാവായ (യോസേഫ്) തന്റെ പിതാവായ (യാക്കോബ്) നേരെ നടത്തിയ കലാപത്തോടെയാണ് ആരംഭിച്ചത്. അത് ഒടുവിൽ വടക്കൻ പത്തു ഗോത്രങ്ങളുടെ കലാപത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു; അതുവഴി ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിൽ “ഏഴു പ്രാവശ്യം” എന്നു “പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന” “ചിതറിപ്പോക്ക്” സംഭവിക്കുന്നു. വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ ചിതറിപ്പോക്കിന്റെ കാലഘട്ടം രണ്ടു ഭാഗമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒന്നിന്റെ അവസാനം ക്രി.വ. 538-ാം ആണ്ടിൽ, അടുത്ത കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം 1798-ൽ; ഇവയൊക്കെയും വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിൽ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മുദ്രവെപ്പ് നീക്കപ്പെടുന്ന സന്ദേശത്തേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. ആ സന്ദേശം ബാബേലിന്റെ അന്തിമ വീഴ്ചയെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. എഫ്രയീമിന്റെ പ്രവാചകചരിത്രത്തിലെ ഓരോ വഴിക്കല്ലിലും കലാപം അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതുപോലെതന്നെ പതിമൂന്നാമത്തെ ശിഷ്യനായ യൂദാ ഇസ്കരിയോത്തിന്റെ കലാപവും അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പതിമൂന്ന് എന്ന സംഖ്യ കലാപത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന രണ്ടു സാക്ഷികളിൽ രണ്ടാണിവ. എന്നാൽ മില്ലർ കണ്ടെത്തിയ ആദ്യ സത്യത്തിന്മേലും അഡ്വെന്റിസം തള്ളിക്കളഞ്ഞ ആദ്യ സത്യത്തിന്മേലും പണിയപ്പെട്ട അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥानोंമേൽ ഒരു വ്യക്തി നിലകൊള്ളുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഈ വിശുദ്ധ സത്യങ്ങളിലൊന്നും തിരിച്ചറിയാനാവുകയില്ല.

ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനഭാഗം നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മറ്റു എല്ലാ രേഖകളോടും ഒത്തുപോകുന്നു. സംക്ഷിപ്തമായി:

ആരംഭത്തിൽ പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവും അടങ്ങിയ സ്വർഗീയ ത്രയം, വചനവുമായിരിക്കുന്ന പുത്രൻ നിർവഹിച്ച ആകാശവും ഭൂമിയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതിനെ സാക്ഷീകരിച്ചു. വചനം പിതാവിൽനിന്ന് മനുഷ്യരിലേക്കുള്ള സംവഹനമാർഗ്ഗമായി; മനുഷ്യർ പിതാവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നതിനുള്ള ഏക മാർഗ്ഗവും വചനമാണ്. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ലൂസിഫറിന്റെ കലഹത്തിന് ശേഷം, ലൂസിഫറിനെ (പ്രകാശവാഹകൻ) പകരം വന്ന ഗബ്രിയേൽ ദൂതനു പിതാവിന്റെ സന്ദേശം പുത്രൻ നൽകി. ഗബ്രിയേൽ ആ പ്രകാശം, അഥവാ സന്ദേശം, സ്വീകരിച്ചു, തുടർന്ന് പിതാവിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശം വീണുപോയ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട കുടുംബത്തിലേക്ക് കൈമാറുവാൻ നിയമിക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധ സൃഷ്ടജീവിയായ ഒരു പ്രവാചകനു അത് കൈമാറുന്നു. പ്രവാചകനു നൽകിയ സന്ദേശം എഴുതിപ്പതിപ്പിക്കപ്പെടുകയും തുടർന്ന് മനുഷ്യരിലേക്കു കൈമാറപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. സംവഹനപ്രക്രിയയിലെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും സന്ദേശം വിശുദ്ധമാണ്; ഈ കാരണത്താൽ വീണുപോയ മനുഷ്യരായ പ്രവാചകന്മാരും വിശുദ്ധരായിരിക്കേണം. വിശുദ്ധ സന്ദേശം വീണുപോയ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ കൈകളിലേക്കു കൈമാറപ്പെടുന്ന ഘട്ടത്തിൽ, മനുഷ്യർക്കു വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത കൈകളാൽ ഒരു വിശുദ്ധ സന്ദേശം കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള സാധ്യത ഉണ്ടാകുന്നു. അങ്ങനെ, വിശുദ്ധ സന്ദേശത്തിന്റെ പ്രകാശം പ്രകാശവും അന്ധകാരവും ഒരുപോലെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. വീണുപോയ മനുഷ്യകുടുംബത്തിലെ ആളുകൾ ഈ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, സകലവും സൃഷ്ടിച്ച അതേ സൃഷ്ടിശക്തി അതിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; ആ ശക്തിയാകുന്നു ആ വ്യക്തിയെ നീതീകരിക്കുന്നത്. സംവഹനപ്രക്രിയയുടെ ആരംഭം അതിന്റെ അവസാനവും ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, സന്ദേശം കേൾക്കപ്പെടുകയും വായിക്കപ്പെടുകയും പാലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ, ആ സന്ദേശം വീണുപോയ മനുഷ്യരെ പുത്രന്റെ പ്രതിമയിലേക്ക് പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നു.

അന്വേഷണവിധിയുടെ “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” പിന്നിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു, ഭൂതകാലത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുവാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്ന വീണുപോയ മനുഷ്യകുലത്തെ യോഹന്നാൻ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ആ സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചു, അതിനെ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമെന്നല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ തന്നെയാക്കി മാറ്റുന്നവർ അവിടെത്തന്നെ, അന്നേരംതന്നെ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നു. നീതീകരിക്കപ്പെടുക എന്നത് വിശുദ്ധരാക്കപ്പെടുക എന്നുതന്നെയാണ്. പിതാവിങ്കൽനിന്ന് അയക്കപ്പെട്ട സന്ദേശം വായിക്കുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ആ സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചു വിശുദ്ധരാക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് സന്ദേശത്തിനകത്തെ സൃഷ്ടിപരമായ ശക്തിയാലാണ്. അബ്രാഹാം വിശ്വസിച്ചതുപോലെ മനുഷ്യർ വിശ്വസിക്കുമ്പോൾ, ആ സൃഷ്ടിപരമായ ശക്തി മനുഷ്യരെ നീതീകരിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി നിർവഹിക്കുന്നു. പിന്നിലുള്ള ശബ്ദത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞു ശ്രദ്ധിക്കുവാൻ സന്ദേശം അവരെ ഉപദേശിക്കുന്നു; ആ ശബ്ദം അടിസ്ഥാനസത്യങ്ങളായ പുരാതന പാതകളിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. ആ സന്ദേശം അവരെ സകലസത്യത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു; അവർ ആ പുരാതന പാതകളിൽ നടക്കുമ്പോൾ, അവർ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ പാതയിൽ തന്നെയാണ് നടക്കുന്നത്.

അറിയിക്കപ്പെട്ട സന്ദേശത്താൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർ ക്രമേണ വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പാതയിൽ നടക്കുന്നു; എന്നാൽ അതേ വെളിച്ചം ദുഷ്ടന്മാരുടെ പാതയെ അതനുസൃതമായി കൂടുതൽ ഇരുണ്ടതാക്കുന്നു. വെളിച്ചം ഇരുട്ടിൽനിന്ന് വേർപിരിയുന്നു. ആരംഭത്തിൽ വെളിച്ചം ഉണ്ടാകട്ടെ എന്നു കല്പിച്ച സൃഷ്ടിശക്തി, ആരംഭത്തിൽ വെളിച്ചം ചെയ്തതുപോലെ തന്നെയുള്ള ഫലം അന്തത്തിൽ മനുഷ്യകുലത്തിന്മേലും ഉളവാക്കുന്നു. പിന്നാലെയുള്ള ശബ്ദം കേൾക്കാൻ നിരസിക്കുന്നതിനാലും അതുകൊണ്ട് ഇരുണ്ടുപോയ പാതയിൽ നടക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനാലും ഉള്ള വിഭാഗം അവന്റെ വചനത്തിൽ “ഇടറുന്നു”; കാരണം അവർ അടിസ്ഥാനക്കല്ലായ, പുരാതനമായി പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട കല്ലിന്മേൽ ഇടറുന്നു. ആ ശബ്ദം ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു; നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർ ആ വചനങ്ങൾ കേൾക്കുകയും തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ആ വചനങ്ങളിലേക്കു ചായിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവർ ആ വചനങ്ങളെ തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളുടെ നടുവിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു; കാരണം ആൽഫയും ഒമേഗയും അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ പിതാക്കന്മാരിലേക്കു, (ഭൂതകാലത്തിലേക്കു), തിരിക്കുന്നു; പിതാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അന്തത്തേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു.

നീതിമാന്മാരുടെ പാതയിൽ നടക്കുന്നവരെ ദൈവം തൂക്കിക്കാണുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ അവരെ ന്യായം വിധിക്കുന്നു; തന്റെ ന്യായവിധികൾ ദേശത്തിൽ നടക്കുന്ന “അവസാന നാളുകളിൽ” അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു. നീതിമാന്മാർ എന്നവർ പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ താമസകാലം നിറവേറുന്നതിൽ കർത്താവിനായി കാത്തിരുന്നവരാണ്. വർധിച്ചുവരുന്ന അറിവിന്റെ പാതയിൽ നടക്കുന്നവരുടെ ആഗ്രഹം ദൈവത്തിന്റെ നാമത്തെയും, അവന്റെ സ്വഭാവത്തെയും കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഗ്രഹണമാകുന്നു. തങ്ങളുടെ കർത്താവിനായി കാത്തിരുന്നവർ അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം പ്രസംഗിക്കുന്നവരാണ്; കാരണം അവർ തന്നെയാണ് അർദ്ധരാത്രിയിലെ ഘോഷം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവർ; അത്, നിശ്ചയമായും, വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടിലെ ആദ്യത്തെ ആന്തരിക സന്ദേശമാണ്, അതിനെ തുടർന്ന് രണ്ടാമത്തെ, ബാഹ്യമായ സന്ദേശം വരുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനെട്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ പണ്ടേയുള്ള പാതകളിലേക്കു മടങ്ങിവരുവാനുള്ള അതിന്റെ അന്തിമ ആഹ്വാനം നിരസിച്ചു. അപ്പോൾ തന്നെ അത് യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ സത്യപ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പായിരുന്നതു നിർത്തി. ആ ഘട്ടത്തിൽ, ആ ശക്തമായ ശബ്ദത്തിന്റെ സന്ദേശം എടുത്തു തിന്നുവാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തവർക്കായി ഒരു പരീക്ഷണപ്രക്രിയ ആരംഭിച്ചു; അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന്, വെളിപ്പാടിന്റെ പത്താം അദ്ധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ യോഹന്നാൻ അതിനെ പ്രതീകാത്മകമായി നിർവഹിച്ചതുപോലെ. ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം നിരസിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ സത്യപ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ മേലങ്കി ഏറ്റെടുത്തിരുന്ന ആ ആത്മീയ ജാതി, പിന്നീട് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ വഴിതെറ്റിയ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങളെ പിന്തുടർന്നു.

വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിൽ ദൂതന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ പുസ്തകത്തിലെ സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചവർക്കാണ് അപ്പോൾ യഥാർത്ഥ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ് നൽകപ്പെട്ടത്. 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലെ പരിശോധനാപ്രക്രിയ, 2001 സെപ്റ്റംബർ 11 മുതൽ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലെ പരിശോധനാപ്രക്രിയയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. 1840 മുതൽ 1844 വരെയുള്ള ആദ്യ ചരിത്രത്തിനുള്ളിലും, 2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് ആരംഭിച്ച പരിശോധനാപ്രക്രിയയിലും, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം വഹിച്ചിരുന്ന മുൻകാല വിശ്വാസിസമൂഹത്തിൽ നിന്ന് യഥാർത്ഥ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഒരു പുതിയ വിശ്വാസിസമൂഹത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വ്യവസ്ഥാകാലാന്തര മാറ്റം അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.

നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ പാതയെ സംബന്ധിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പരിഗണനയിൽ ഇതിലും പ്രധാനപ്പെട്ടത്, ആ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ താമസകാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു നിരാശ ഉണ്ടെന്നതാണ്. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ വിശ്വസ്തർ തങ്ങളുടെ കർത്താവിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു; ആ കാലഘട്ടം അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശം മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നതോടെ അവസാനിക്കുന്നു. അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശം സമാപിച്ചതോടെ അവസാനിച്ചു. അവസാനഘട്ടത്തിലെ പരീക്ഷണപ്രക്രിയ, യോഹന്നാൻ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർക്കായി, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ സൺഡേ നിയമത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. അവസാനത്തിലെ അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശം, ആരംഭത്തിൽ ഉണ്ടായതുപോലെ തന്നേ, സമാപിക്കും; അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പരീക്ഷണപ്രക്രിയയുടെ സമാപനത്തിന് മുമ്പേ അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശം മുദ്രവിമോചിതമായിരുന്നു. ആരംഭത്തിലെ അർദ്ധരാത്രിനാദത്തിന്റെ സന്ദേശം ഇപ്പോൾ അവസാനത്തിൽ മുദ്രവിമോചിതമാകുകയാണ്.

നീതീകരിക്കപ്പെട്ട ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാർ ദൈവത്തോടു നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ദുഷ്ടമായ മൂഢ കന്യകമാർ മരണത്തോടുള്ള ഒരു നിയമത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർ അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ വിശുദ്ധ സന്ദേശം സഭയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു; അതിനുശേഷം അവർ മനുഷ്യജാതിയെ ബാബേലിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കു വിളിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടാം ശബ്ദത്തിന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

ബാബിലോണിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു വരികയും നീതിമാന്മാരുടെ വഴിയിൽ നടക്കുന്നവരോടു ചേർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നവർ സ്വർഗീയ ത്രയത്തിന്റെ നാമത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന സ്നാനജലത്തിലൂടെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെടുന്നു. നീതീകരിക്കപ്പെട്ടവർ—ഇപ്പോൾ പത്മൊസിൽ യോഹന്നാനോടു കൈമാറപ്പെട്ട സന്ദേശം കേൾക്കുന്നവരായാലും, അതിനുശേഷം ബാബിലോണിൽനിന്നു വിളിച്ചിറക്കപ്പെടുന്നവരായാലും—എല്ലാവരും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദൈവത്വവും മനുഷ്യന്റെ മനുഷ്യത്വവും ചേർന്ന ആ ഐക്യം, ക്രിസ്തു മനുഷ്യസ്വഭാവം തന്റെമേൽ എടുത്തപ്പോൾ മാതൃകയായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, സാധിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ രണ്ടുസാക്ഷികളുടെ മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു: യാക്കോബിന്റെ പന്ത്രണ്ടു പുത്രന്മാരും പന്ത്രണ്ടു ശിഷ്യന്മാരും. ദുഷ്ടന്മാർ പതിമൂന്നാമത്തെ ഗോത്രവും പതിമൂന്നാമത്തെ ശിഷ്യനും മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇരു ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളിലുമുള്ള ഈ രണ്ടും “പതിമൂന്നുകൾ” ദൈവത്തിന്നു പുരോഹിതന്മാരാകുവാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു; ആ വിളിയെ നിരസിക്കുന്നവർ ഏശാവിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു, അവന്റെ ഇളയ സഹോദരനായ യാക്കോബ് ആ വിളി സ്വീകരിക്കുന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഏശാവും യാക്കോബും ഇരുവരും ലോകാവസാനത്തിലെ ലവോദിക്യാ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒരു വിഭാഗം പ്രവാചകന്റെ എഴുത്തുകളിലൂടെ കൈമാറപ്പെട്ട വിശുദ്ധസന്ദേശം സ്വീകരിച്ച് ഇസ്രായേലായി മാറ്റപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഏശാവ് തന്റെ നാമം നിലനിർത്തുന്നു.

തീർച്ചയായും, ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന ഈ ഒൻപത് വരികളിൽ ഇതിലുമധികം വളരെ കാര്യങ്ങൾ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; കാരണം ഇത് ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തിലെ ആരംഭങ്ങളുടെയും അവസാനങ്ങളുടെയും ഒരു സംക്ഷിപ്തസംഗ്രഹം മാത്രമായിരുന്നു.

ചരിത്രത്തിന്റെ ഒമ്പത് രേഖകൾ—സൃഷ്ടിയിൽനിന്ന് രണ്ടാം വരവുവരെ നീളുന്ന പ്രവചനാത്മക ചരിത്രങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവ. ആരംഭങ്ങളുടെയും അവസാനങ്ങളുടെയും ഈ ഒമ്പത് പ്രവചനരേഖകളും വെളിപ്പാടു പുസ്തകം മൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് വാക്യങ്ങളുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മുദ്രവിട്ടതൊഴിയപ്പെടുന്ന യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിശക്തിയുടെ ഒരു പ്രകടനമാണെന്ന് ആ മൂന്ന് വാക്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. മോശെയുടെ കാലംമുതൽ വെളിപ്പാടുകാരനായ യോഹന്നാന്റെ കാലംവരെ, വിവിധ സാക്ഷികൾ നൽകിയ സാക്ഷ്യങ്ങളെ തമ്മിൽ സങ്കീർണ്ണമായി ഇഴചേർത്ത് ഇത്തരമൊരു സാക്ഷ്യം നിർമ്മിക്കുവാൻ മറ്റേതു ശക്തിക്കാണ് കഴിവുള്ളത്?

നിന്റെ ചെരുപ്പുകൾ അഴിച്ചുകളക; ഈ സ്ഥലം വിശുദ്ധമായ നിലമാണ്.