യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് - ഒമ്പതാം സംഖ്യ

യെശയ്യാവിന്റെ പുസ്തകവും, പ്രത്യേകിച്ച് നാല്പതു മുതൽ അറുപത്തിയാറു വരെ അധ്യായങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്ന യെശയ്യാവിന്റെ അന്തിമ പ്രവചനാത്മക വിവരണവും, മനുഷ്യരുടെ പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയിലേക്കു നാം അടുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ മുദ്രവിമോചനം പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടിനോടു നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട ചില പ്രധാന പ്രവചനസത്യങ്ങളെ ഉന്നയിക്കുന്ന ഒരു അവതരണമാണ്. ആ സത്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ആൽഫയും ഒമേഗയും എന്ന വെളിപ്പാട്. ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അവസാനം അതിന്റെ ആരംഭത്തോടുകൂടെ ചിത്രീകരിക്കുന്ന ദൈവസ്വഭാവത്തിലെ ഘടകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യെശയ്യാവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തോട് അടുത്തുപോലും എത്തുന്ന മറ്റൊരു പുസ്തകവും ബൈബിളിൽ ഇല്ല.

ദൈവം ദൈവമായിരിക്കുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതു എന്താണെന്ന് ദൈവം വ്യക്തമാക്കുന്നത് യെശയ്യാവിൽ ആകുന്നു.

യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ആശ്വാസദാതാവിന്റെ വരവിന്റെ സമ്പൂർണ്ണവും അന്തിമവുമായ നിവൃത്തിയെ യെശയ്യാവിന്റെ അവസാന പ്രവാചക വിവരണം ഊന്നിപ്പറയുന്നു.

2023 ജൂലൈയിൽ ആശ്വാസകൻ എത്തിച്ചേർന്നു. യെശയ്യാവിന്റെ വിവരണത്തിൽ ഊന്നിപ്പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു സത്യം, ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ത്രിഘട്ടചരിത്രമാണ്; അതാണ് ഹെബ്രായി അക്ഷരമാലയിലെ ആദ്യത്തെയും, പതിമൂന്നാമത്തെയും, അവസാനത്തെയും അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ട് രൂപംകൊണ്ട ഹെബ്രായി പദമായ “എമെത്” എന്നതിന്റെ ഘടന.

യെശയ്യാവിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട മറ്റൊരു പ്രധാന സത്യം, ആദ്യം ഐക്യനാടുകളിന്മേലും തുടർന്ന് ലോകത്തിന്മേലും ഞായറാഴ്ചാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ നിർബന്ധനത്താൽ ദൈവത്തിന്റെ കാര്യനിർവാഹക ന്യായവിധിയുടെ ഉപകരണമായി ഇസ്ലാം പ്രവർത്തിക്കുന്ന പങ്കാണ്.

ഈ സകല സത്യങ്ങളും അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളായി വർഗ്ഗീകരിക്കാവുന്നതാണ്; പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും, പിതാവു യേശുവിന്നു നല്കിയതും, യേശു ഗബ്രിയേലിന്നു നല്കിയതും, ഗബ്രിയേൽ യോഹന്നാനിന്നു നല്കിയതും, യോഹന്നാൻ അത് എഴുതി സഭകളിലേക്കു അയച്ചതുമായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാടിന്റെ സന്ദേശവും അതുതന്നേ ആകുന്നു. വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന പ്രവാചകസംഭവങ്ങളുടെ നിരയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനായി നാം യെശയ്യാവിന്റെ അവസാന വിവരണം പ്രയോഗിച്ചുവരികയായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ നാം പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ, സൂര്യനെ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയെ, യെശയ്യാവാൽ അതീവ ഉറച്ചും സുസ്ഥിരമായും പിന്താങ്ങപ്പെടുന്ന പ്രതീകഭാഷയോടെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നതായി നാം കാണുന്നു; അതായത്, ക്രിസ്തു ഒരു കാര്യത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലൂടെ ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ സ്ത്രീ ചരിത്രമൊട്ടാകെ നിലനിന്നിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രതീകമാണ്. പുരാതന യാഥാർത്ഥ്യ ഇസ്രായേലിലെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട നിയമജനത്തിന്റെ ആരംഭത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു പന്ത്രണ്ട് ശിഷ്യന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ, ആ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ പുരാതന യാഥാർത്ഥ്യ ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തെയും മുൻസൂചിപ്പിക്കുന്നു. പുരാതന യാഥാർത്ഥ്യ ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ പന്ത്രണ്ട് ശിഷ്യന്മാർ, ആധുനിക ആത്മീയ ഇസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുമായിരുന്നു. രണ്ട് ആരംഭസാക്ഷികളും ഒരു അന്ത്യസാക്ഷിയും ചേർന്ന്, ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ആധുനിക ആത്മീയ ഇസ്രായേലിന്റെ അന്ത്യമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന മൂന്ന് സാക്ഷികളെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരും അവരുടെ സഹോദരന്മാർ പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞുകൊണ്ടുകളഞ്ഞ കൊടിയാകുന്നു. അവർ സൊദോമും മിസ്രയീമും എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന മഹാനഗരത്തിന്റെ വീഥിയിൽ കിടന്നിരുന്ന മരിച്ച വരണ്ട അസ്ഥികളുടെ താഴ്വരയായിരുന്ന ആ കൊടിയാകുന്നു; അതലഗർത്തത്തിൽനിന്നു കയറിയുവന്ന മൃഗം അവരെ കൊലപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അവർ സ്ത്രീ തന്റെ തലയിൽ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന കിരീടത്തിലെ കല്ലുകളായിരിക്കുന്ന ആ കൊടിയാകുന്നു.

ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ തന്നേ, ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരായ പതാകക്കുറിയും കല്ലുകളാകുന്നു.

ക്രിസ്തു ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതിരൂപിക്കുന്നു; നിരസിക്കപ്പെട്ട “ജീവനുള്ള കല്ല്” ക്രിസ്തുവാണെന്ന് പത്രോസ് പൗലോസിനോടു ഏകമതപ്പെടുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങളും “ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ” ആണെന്നും പത്രോസ് വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു.

ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ സ്ത്രീയുടെ കിരീടത്തിലെ രത്നങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അവർ തന്നെയാണ് ആ കിരീടം.

ക്രിസ്തു ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. അവൻ പാറയാകുന്നു, അവർ “കല്ലുകൾ” ആകുന്നു. അവർ “യഹോവയുടെ കയ്യിൽ മഹിമയുടെ കിരീടം” ആകുന്നു; ക്രിസ്തു മഹിമയുടെ കിരീടമാകുന്നു.

ആരംഭവും അവസാനവും എന്ന സന്ദർഭത്തിൽ പന്ത്രണ്ടു എന്ന സംഖ്യയെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ആ സ്ത്രീ സീനായി പർവതത്തിലെ പുരാതന യിസ്രായേലിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രം വരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത നിയമജനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അവർ ക്രിസ്തുവാൽ മുൻകുറിക്കപ്പെട്ടവരാണ്; അവന്റെ ജനനം 2020 ജൂലൈ 18-ന് അവർ കൊല്ലപ്പെട്ടുകിടന്നിരുന്ന വീഥിയിൽ നിന്നുള്ള വരണ്ട മരിച്ച അസ്ഥികളുടെ പുനരുത്ഥാനത്തെ മുൻകുറിച്ചു. ആ രണ്ട് പ്രവാചകന്മാരെ ജീവനിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്ന, യെഹെസ്കേൽ മുപ്പത്തിയേഴിൽ അത്യന്തം സംക്ഷിപ്തമായി നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ആ രണ്ടു-ഘട്ട പ്രക്രിയ ആദാമിന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ ‘ആദ്യം പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു’.

ആദാം രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളിലായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. ആദ്യം അവൻ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു; തുടർന്ന്, യെഹെസ്കേലിൽ നാലു കാറ്റുകളിൽ നിന്നുള്ള ശ്വാസം ഉണങ്ങിയ അസ്ഥികൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയതുപോലെ തന്നേ, ക്രിസ്തു അവനിൽ ജീവശ്വാസം ഊതിക്കൊടുത്തു. ആദാം പൂർണ്ണ പക്വതയുള്ള മനുഷ്യനായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അതുകൊണ്ടു അവന്റെ സൃഷ്ടി അവന്റെ ജനനമല്ലാതെയായില്ല. മരണത്തിന്റെ താഴ്വരകൂടി കടന്നുപോകുന്ന വീഥിയിൽ മൂന്നു അര പ്രതീകാത്മക ദിവസങ്ങൾ മരിച്ചുകിടന്നശേഷം ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ജനിക്കുന്നു. “ഇരിമ്പുദണ്ഡുകൊണ്ട് ഭരിക്കേണ്ടിരുന്ന ആൺശിശുവിനെ” പ്രസവിച്ച സ്ത്രീയാൽ തന്നെയാണ് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ജനിക്കുന്നത്. ചരിത്രമൊട്ടാകെ സഭയുടെ പ്രതീകമായി, വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടിലെ സ്ത്രീ ദാനീയേൽ രണ്ടിലെ “പർവ്വതം” എന്ന പ്രതീകത്തോടു തുല്യമായ പ്രതീകത്വത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ദാനിയേലിൽ കാണപ്പെടുന്ന അതേ പ്രവചനരേഖ വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലും തുടരുന്നു. കൈകളില്ലാതെ പർവ്വതത്തിൽ നിന്നു വെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന ദാനിയേലിന്റെ കല്ല്, പത്രൊസ് പറയുന്ന “ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ” ആകുന്നു; അവർ “ആത്മീയഗൃഹമായി, വിശുദ്ധ പുരോഹിതവർഗ്ഗമായി പണിയപ്പെടുന്നു”; ദാനിയേലിന്റെ ആ കല്ല് ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പർവ്വതം ചരിത്രമൊട്ടാകെ നിലനിന്നിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സഭയാണ്.

ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരങ്ങളുടെ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളി സന്ദേശം പിന്നാമ്പുറമഴയായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; പിന്നാമ്പുറമഴയുടെ കാലത്താണ് ദാനിയേലിന്റെ കല്ലിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട രാജ്യത്തെ ദൈവം ‘സ്ഥാപിക്കുന്നത്’.

ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഇസ്ലാമിന്റെ നാല് കാറ്റുകളും വിടുതൽ പ്രാപിക്കുന്നു; പിന്നെ ക്രിസ്തു തന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഇത് ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളുടെ ദിവസങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ സ്വപ്നത്തിലെ അവസാനത്തെ നാല് ആത്മീയ രാജ്യങ്ങൾ, ആദ്യത്തെ നാല് അക്ഷരാർത്ഥ രാജ്യങ്ങളാൽ മുൻകൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. അക്ഷരാർത്ഥ ബാബിലോൻ, മേദോ-പേർഷ്യ, ഗ്രീസ്, റോം എന്നിവ ആത്മീയ ബാബിലോൻ, മേദോ-പേർഷ്യ, ഗ്രീസ്, റോം എന്നിവയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ആത്മീയ ബാബേൽ സ്വർണ്ണശിരസ്സാകുന്നു; “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” നിമിത്തം നെബൂഖദ്‌നേസർ താൽക്കാലികമായി അധികാരത്തിൽനിന്നു നീക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടു മുൻകൂട്ടി പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, അതിന് 1798-ൽ മാരകമായ മുറിവ് ലഭിച്ചു. സർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവരുടെ ത്രിമുഖ ഐക്യം ഏഴിൽപ്പെട്ട എട്ടാമത്തെ രാജ്യം രൂപീകരിക്കുമ്പോൾ, അത് ദാനിയേലിന്റെ രണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ പ്രതിമയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സകല ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളാലും ഘടിതമായിരിക്കും. പാപ്പത്വം മരിച്ച അവസ്ഥയിലും പുനരുജ്ജീവിതമായ അവസ്ഥയിലും, പ്രതിമയിലെ നാല് ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും നിലകൊള്ളുന്ന ആത്മീയ സ്വർണ്ണശിരസ്സാകുന്നു. നാലു രാജ്യങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേതായ ഐക്യനാടുകൾ ആത്മീയ മേദ്യ-പേർഷ്യയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. നാലു രാജ്യങ്ങളിൽ മൂന്നാമത്തേതായ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ ആത്മീയ ഗ്രീസ് ആയി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; ഇവ ഒക്കെയും ചേർന്ന്, ഏഴിൽപ്പെട്ട എട്ടാമത്തെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി സർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നിവരുടെ ത്രിമുഖ ഐക്യം രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. പാപ്പത്വം എതിർക്രിസ്തുവാകുന്നു; ക്രിസ്തുവിനെ കൃത്രിമമായി അനുകരിക്കുവാൻ അതു ശ്രമിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, അവസാനത്തെ നാല് ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളിൽ പാപ്പത്വം ഒന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും ആകുന്നു.

പർവ്വതത്തിൽനിന്ന് വെട്ടിയെടുത്ത കല്ല്, സർവ്വഭൂമിയെയും നിറയ്ക്കുന്ന ഒരു രാജ്യമായി മാറുന്നു; “ഈ രാജാക്കന്മാരുടെ ദിവസങ്ങളിൽ” അതു ഒരു പതാകയായി ഉയർത്തിക്കൊള്ളപ്പെടുന്നു, കാരണം പ്രതിമയിലെ എല്ലാ ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളും “അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” സജീവമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതായ ഈ പതാക ഉയർത്തിക്കൊള്ളൽ, ഇസ്ലാമിന്റെ നാല് കാറ്റുകളും വിടുതൽ പ്രാപിക്കുമ്പോഴും ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് അന്ത്യമഴ അളവില്ലാതെ പകർന്നൊഴുക്കപ്പെടുമ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നു.

പർവ്വതത്തിൽനിന്ന് വെട്ടിയെടുത്ത ആ കല്ല്, “ഇരുമ്പും പിത്തളയും കളിമണ്ണും വെള്ളിയും പൊന്നും” എന്നുവഴി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഭൂമിയിലെ സകല ആത്മീയ രാജ്യങ്ങളെയും തകർത്തുതകർക്കും. ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേർ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ അവൻ “ആൺകുഞ്ഞ്” ആകുന്നു; അവന്റെ ജനനം ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ ജനനത്തിന്റെ മുൻചായമായി നിലകൊണ്ടു. “ആൺകുഞ്ഞ്” “ഇരുമ്പുകോലുകൊണ്ടു സകലജാതികളെയും ഭരിക്കേണ്ടവൻ” ആകുന്നു. ആ കോൽകൊണ്ടു അവൻ ജാതികളെ തകർത്തുകളയും.

ദൈവപുത്രൻ പിതാവിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ ആയിരുന്നു. അനേകർ ഈ സത്യത്തെ എടുത്ത് തങ്ങളുടെ സ്വന്ത നാശത്തേക്കായി അതിനെ വക്രമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. “ജനിച്ചവൻ” എന്നു പറയുന്നതിന്റെ അർത്ഥം ജനനം നൽകുക എന്നതാണ്; എന്നാൽ ക്രിസ്തു നിലനിന്നിരുന്നില്ലാത്ത ഒരു കാലവും ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നത് നമുക്ക് അറിയാം.

ക്രിസ്തുവിനെ പിതാവിന്റെ “ജനിച്ചവൻ” എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അത് ക്രിസ്തുവിനോടു ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു സത്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ്; അതിനെ മനുഷ്യ മാതാപിതൃത്വത്തിന്റെ മാതൃകയിലേക്ക് ബലമായി ഒതുക്കുകയാണെങ്കിൽ, ആ സത്യം നശിച്ചുപോകുന്നു. നമ്മുടെ മനുഷ്യപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് ദൈവത്തെ നാം വിലയിരുത്താൻ കഴിയില്ല. ദൈവം തനിക്കുറിച്ച് തന്നേ നമുക്കു വെളിപ്പെടുത്തുന്ന വിലയിരുത്തലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ലാതെ ദൈവത്തെ നാം വിലയിരുത്താൻ കഴിയുകയില്ല.

പിതാവ് ക്രിസ്തുവിനെ ജനിപ്പിച്ച ഒരു സമയം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു സ്ഥാപിക്കുവാൻ “ജനിച്ചവൻ” എന്ന വചനത്തെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നത് “വഞ്ചകാത്മാക്കൾക്കും ഭൂതോപദേശങ്ങൾക്കും ചെവികൊടുക്കുന്നതു” ആകുന്നു. നമ്മുടെ ഇപ്പോഴത്തെ പഠനത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി, വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടിലെ സ്ത്രീ ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള കോൽകൊണ്ട് ജാതികളെ ഭരിക്കേണ്ട “ആൺകുഞ്ഞിനെ” പ്രസവിക്കേണ്ടവളായിരുന്നു എന്നതു മാത്രമാണ് ഞാൻ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേരും ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള കോൽകൊണ്ട് ജാതികളെ ഭരിക്കും.

ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് പാപ്പത്വത്തിന്റെ മാരകമുറിവ് സൌഖ്യമാകുമ്പോൾ ത്യാതിരയിലെ സഭ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ആ ചരിത്രത്തിൽ, ജയിക്കുന്നവർ “ഇരുമ്പുദണ്ഡുകൊണ്ട്” “ജാതികളെ” ഭരിക്കും എന്നതാണ് ദൈവജനത്തിന്നു നൽകിയിരിക്കുന്ന വാഗ്ദാനം.

ഥ്യാതീരാ സഭയുടെ അന്തിമ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിൽ ഉള്ള ദൈവജനങ്ങൾ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരാകുന്നു. ആരംഭത്തിൽ സ്ത്രീ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസവിച്ചു; അവസാനത്തിൽ അവൾ കുഞ്ഞാടിനെ അനുഗമിക്കുന്ന ആ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരെ പ്രസവിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തു “ആദ്യം” ജനിച്ചു; നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരം പേർ കുഞ്ഞാടിനെ അനുഗമിക്കുന്നതിനാൽ അവർ “അവസാനം” ജനിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിനൊന്നിലെ രണ്ട് സാക്ഷികളെപ്പോലെ തന്നേ, ക്രിസ്തുവും “ദൈവത്തിങ്കലേക്കു ഉയർത്തിക്കൊള്ളപ്പെട്ടു.” അവളുടെ ഇരു മക്കളും പിതാവിങ്കലേക്കു ആരോഹണം ചെയ്യുന്നു.

സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയായ ക്രിസ്തു “യാക്കോബിന്റെ ഭാഗം” കൂടിയാകുന്നു; ഇസ്രായേൽ “അവന്റെ അവകാശത്തിന്റെ ദണ്ഡും” ആകുന്നു; ഇസ്രായേൽ അവൻ “ജാതികളെ തകർത്തുകളയുവാൻ” ഉപയോഗിക്കുന്ന അവന്റെ “യുദ്ധക്കോലും” അവന്റെ “യുദ്ധായുധങ്ങളും” കൂടിയാണ്.

ക്രിസ്തുവും ഒരുലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരവും ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡുകൊണ്ട് ജാതികളെ ഭരിക്കുകയും അവരെ കഷണങ്ങളാക്കി തകർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്രിസ്തു “യാക്കോബിന്റെ പങ്ക്” ആകുന്നു; അതുപോലെതന്നെ അവന്റെ ജനവും ആകുന്നു.

പർവതത്തിൽനിന്ന് വെട്ടിയെടുത്ത കല്ല്, ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതു, അവന്റെ മഹിമകൊണ്ട് ഭൂമിയെ നിറയ്ക്കുന്ന അവന്റെ സഭയുടെ അന്തിമ പ്രത്യക്ഷീകരണമാകുന്നു; ആ വിഗ്രഹത്തിന്റെ കാലുകളെ അടിച്ചു തകർക്കുകയും ആ രാജ്യങ്ങളെ “വേനൽക്കാലത്തിലെ കളപ്പുരകളിലെ പൊടി” ആക്കിക്കളയുകയും ചെയ്യുവാൻ അവർ ദൈവത്തിന്റെ യുദ്ധകൊടാരിയായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ആ രാജ്യങ്ങൾ കാറ്റിനാൽ പറന്നുപോകുന്നു.

സ്വർഗത്തിലേക്കു ഉയർത്തിപ്പിടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പതാകയുടെ പ്രസക്തിയിൽ സ്ത്രീയുടെ പ്രതീകാത്മകതയെ സ്ഥാപിക്കേണ്ടതു ആവശ്യമായിരുന്നു; കാരണം വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനുമിടയിൽ സ്വർഗത്തിൽ ആരംഭിച്ച ഒരു യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, ക്രിസ്തുവിനും സാത്താനുമിടയിലെ മഹാവിവാദത്തിന്റെ അവസാനം തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന സ്വർഗത്തിലെ ഒരു യുദ്ധത്തെയും അത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ടും പതിമൂന്നും അധ്യായങ്ങൾ മഹാവിവാദത്തിന്റെ അന്തിമ യുദ്ധത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു; സാത്താന്റെ പ്രതിനിധികളും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരവും സ്വർഗ്ഗമണ്ഡലങ്ങളിൽ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതായി ചിത്രീകരിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ, ആദിയിൽ ആരംഭിച്ച സ്വർഗ്ഗത്തിലെ യുദ്ധം മുൻനിഴലാക്കിയ “അവസാന നാളുകളിൽ” സ്വർഗ്ഗത്തിലെ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് നാം വിശദീകരിക്കാൻ തുടരും.