സോരിന്റെ മറക്കപ്പെട്ട എഴുപത് വർഷങ്ങൾ

ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യം എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ബൈബിളിലെ സകല പുസ്തകങ്ങളും വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു.

ഭൂമിയിലെ നിവാസികൾക്കായുള്ള അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം വെളിപ്പാട് പതിനെട്ടാം അധ്യായത്തിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു.

“മഹത്തായ ബാബിലോൻ” എന്ന വാക്യഭാഗം റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; യെശയ്യാവിന്റെ ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ “മഹത്തായ ബാബിലോൻ” സോരായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് എഴുതുന്നു: “പഴയ നിയമചരിത്രത്തിലെ എല്ലാ മഹത്തായ സംഭവങ്ങളും ഗൗരവമുള്ള ഇടപാടുകളും ഈ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ സഭയിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടിക്കൊണ്ടിരിക്കയും ചെയ്യുന്നു.”

യേശയ്യാവു ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ, പാപ്പത്വം, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ, ഇസ്ലാം എന്നിവയുടെ പ്രവചനാത്മക ബന്ധങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. ഈ സത്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി, അധ്യായത്തിലുള്ള ചില ചിഹ്നങ്ങൾ പ്രചോദനത്താൽ നിർവചിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഒരിക്കൽ ആ ചിഹ്നങ്ങൾ നിർവചിക്കപ്പെട്ടാൽ, സംഭവങ്ങളുടെ ക്രമം വളരെ വ്യക്തമായിരിക്കും. നിർവചിക്കപ്പെടേണ്ട അധ്യായത്തിലെ ചിഹ്നങ്ങൾ ഇവയാണ്:

ഭാരം, തൂർ, വേശ്യ, അശ്ശൂര്യൻ, കൽദയരുടെ ദേശം, ഗോപുരങ്ങളും രാജപ്രാസാദങ്ങളും, തർശീശ്, സീഹോരിന്റെ വിത്ത്, കിത്തീമിന്റെ ദേശം, സീദോൻ, വ്യാപാരികളുടെ നഗരം, ഈജിപ്തിന്റെ വാർത്തയും തൂരിന്റെ വാർത്തയും, വിലാപം, ഒരു മകൾ, എഴുപതു വർഷം, ഒരു രാജാവിന്റെ ദിവസങ്ങൾ, മറന്നുപോകൽ,യും ഓർക്കലും

ഒന്നാം വാക്യത്തിലെ “ഭാരം” എന്ന പദം തീർ രാജ്യത്തിനുമേലുള്ള നാശപ്രവചനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഭാരം: H4853—H5375-ൽ നിന്നുള്ളത്; ഒരു ഭാരം; പ്രത്യേകിച്ച് കരം, അല്ലെങ്കിൽ (അമൂർത്തമായി) ചുമട്ടുവഹിക്കൽ; ആലങ്കാരികമായി ഒരു ഉച്ചാരണം, പ്രധാനമായും ഒരു ന്യായവിധിപ്രഖ്യാപനം, പ്രത്യേകിച്ച് ഗാനം; മാനസികമായി, ആഗ്രഹം: – ഭാരം, കൊണ്ടുപോകുക, പ്രവചനം, X അവർ സ്ഥാപിക്കുന്നു, ഗാനം, കരം.

റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ അന്തിമ ന്യായവിധി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന ബൈബിളിലെ അനേകം ഭാഗങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് തീരൊസിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാരം. “ഭാരം” എന്നത് പ്രയോഗത്താലും നിർവചനത്താലും ഒരു പ്രവചനം തന്നെയാണ്; പ്രധാനമായും നാശവിചാരണയുടെ ഒരു പ്രവചനം. യെശയ്യാവിൽ പതിനൊന്ന് “ഭാരങ്ങൾ” ഉണ്ട്; കൂടാതെ ചുമലുകളിൽ വഹിക്കുന്ന ഒരു ഭാരത്തെ വിവരണപ്പെടുത്താൻ ഈ പദം എട്ടുവട്ടം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. “ഭാരം” എന്ന പദം നാശവിചാരണയുടെ പ്രവചനമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ആ പതിനൊന്ന് സ്ഥാനങ്ങൾ യെശയ്യാ 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6 എന്നിവയും, തീർച്ചയായും, തീരൊസിന്റെ ഭാരത്തെ കാണുന്ന ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായവും ആകുന്നു. അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ഏത് ശക്തിയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് വിലയിരുത്തുന്നതിനായി യെശയ്യാവിന്റെ നാശവിചാരണകളായ എല്ലാ പ്രവചനങ്ങളും ഒരുമിച്ച് നിരത്തുന്നത് പ്രയോജനകരമാണ്. നാശവിചാരണയുടെ പതിനൊന്ന് പ്രവചനങ്ങൾ ഒരേസമയം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് പ്രയാസകരമായതിനാൽ, ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി ഞാൻ ഓരോ നാശവിചാരണാ പ്രവചനത്തിന്റെയും ഒരു സംക്ഷിപ്ത നിർവചനം നൽകുന്നു.

പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ ബാബിലോനെതിരായ നാശപ്രവചനം ലോകാവസാനത്തിലെ ആധുനിക ബാബിലോണെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; അത് വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ പതിനേഴാം അധ്യായത്തിലും ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന റോമിലെ വേശ്യയാണ്.

ഞാൻ അല്പം വിഷയാന്തരമായി പോകേണ്ടതുണ്ട്. ടയർ സംബന്ധിച്ച പ്രവചനത്തിന്റെ പഠനത്തിന്റെ അന്തിമ ഉദ്ദേശ്യം, യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ പ്രവചനചരിത്രത്തെ സെവൻത്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയുടെ ചരിത്രത്തോടു സമന്വയിപ്പിക്കുന്നതാകുന്നു. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് സർക്കാരാണ് വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നിലെ കുഞ്ഞാടുപോലെയുള്ള മൃഗത്തിന്റെ ഒരു കൊമ്പ് എന്നും, അന്ധകാരയുഗങ്ങളിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസമാണ് മറ്റേ കൊമ്പ് എന്നും ഞങ്ങൾ കാണിച്ചുതരും. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തെ നിരസിച്ച ഘട്ടത്തിൽ, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പ് മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസമായി മാറി. അത് നാം സ്ഥാപിച്ചതിനുശേഷം, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന്റെ ചരിത്രവും റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെ ചരിത്രവും പരസ്പരം സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുന്നതും സമാന്തര പ്രവചനസ്വഭാവങ്ങൾ ധരിക്കുന്നതും ആണെന്ന് ഞങ്ങൾ കാണിച്ചുതരും. ഒടുവിൽ, അവ രണ്ടും ഒരേ മൃഗത്തിന്മേലല്ലോ ഉള്ളത്; അതുവഴി ആ രണ്ടു കൊമ്പുകളും തമ്മിൽ സമകാലീനങ്ങളാണെന്ന് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ സഭയും സംസ്ഥാനവും എന്ന ഈ രണ്ടു കൊമ്പുകളുടെ സമാന്തരതയുടെ ഒരു ഉദാഹരണം ഞാൻ ദൃശ്യമാക്കാം. അവ രണ്ടും താന്താന്തേതായ രീതിയിൽ ‘മറക്കുന്നു’.

യേശയ്യാ ഇരുപത്തിമൂന്ന് പാപ്പഭരണശക്തി എഴുപത് വർഷത്തേക്ക് മറക്കപ്പെടുന്ന പ്രവാചകീയ ഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ആ പ്രതീകാത്മകമായ എഴുപത് വർഷങ്ങളിൽ മനുഷ്യർ പാപ്പത്വത്തെയും, എന്തുകൊണ്ടാണ് അന്ധകാരയുഗങ്ങളെ അന്ധകാരയുഗങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതെന്നും മറക്കുന്നു. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകാരുടെ കൊമ്പ് കത്തോലിക്കാ സഭയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടപ്പോൾ അവരുടെ മുദ്രാവാക്യം “ബൈബിൾ, ബൈബിൾ മാത്രം” എന്നായിരുന്നു. പാപ്പത്വം യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണെന്ന് ബൈബിൾ നമ്മെ അറിയിക്കുന്നുവെന്ന കാര്യം അവർ മറന്നു. തങ്ങൾക്കു ഏല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും, അതിന്റെ ശ്രേഷ്ഠ രക്ഷകരാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നതുമായ ആ വിശുദ്ധ രേഖയിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സന്ദേശം അവർ മറന്നു.

അതുപോലെതന്നെ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ സർക്കാരിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പും ജനങ്ങളാൽ ജനങ്ങൾക്കായി ഇരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു; എങ്കിലും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ പൗരന്മാരും തങ്ങൾക്ക് ഏല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ വിശുദ്ധ പ്രമാണത്തെ മറന്നുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ വിശുദ്ധ പ്രമാണം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ഭരണഘടനയാണ്; ജനങ്ങൾക്കായി രൂപകല്പന ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്ന ആ സർക്കാരിന്റെ മുഖ്യസൂത്രവാക്യം സഭയും സംസ്ഥാനവും വേർതിരിച്ചിരിക്കണമെന്നതായിരുന്നു. തങ്ങൾക്കു ഏല്പിക്കപ്പെട്ടതും തങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നവരാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടിരുന്നതുമായ ആ ഭരണഘടനയുടെ സന്ദേശം അവർ മറന്നുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

1950-ന് മുമ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഏതെങ്കിലും നിഘണ്ടു നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തി, വെളിപ്പാട് പതിനേഴിൽ നിന്നുള്ള “scarlet colored woman” എന്നതെയോ ആ വാക്യത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും വ്യതിയാനത്തെയോ പരിശോധിച്ചാൽ, 1950-ന് മുമ്പുള്ള ആ നിഘണ്ടുക്കളിലെ ഓരോന്നും റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭ തന്നെയാണ് വെളിപ്പാട് പതിനേഴിലെ വേശ്യയെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നിലെ രണ്ട് കൊമ്പുകളുള്ള ഭൂമിമൃഗമായ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ്, തന്റെ ഭൂതകാലം മറക്കുന്നു; അത് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പായാലും റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിന്റെ കൊമ്പായാലും അതുപോലെ തന്നേ. ഈ രണ്ടു സ്ഥാപനങ്ങളും പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ മതപീഡനത്തിന്നും അവളെ പിന്തുണച്ച രാജാക്കന്മാരുടെ രാഷ്ട്രീയപീഡനത്തിന്നും എതിരായ പ്രതിഷേധത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്; അല്ലെങ്കിൽ ബൈബിൾ പറയുന്നതുപോലെ, അവളോടുകൂടെ “പരസംഗം ചെയ്ത” രാജാക്കന്മാർ. നാം യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്ന് പരിഗണിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, യെശയ്യാവ് ഒരു ‘നാശപ്രവചനം’ എന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന മറ്റുള്ള പത്ത് സന്ദർഭങ്ങളുടെയും ഒരു സംക്ഷിപ്ത അവലോകനം നൽകാം; കാരണം പതിനൊന്ന് “ഭാരങ്ങളും” അതുതന്നെയാണ്.

യേശയ്യാവു പതിമൂന്നാം അദ്ധ്യായം “അവസാന നാളുകളിൽ” ബാബേലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാരമാണ്. അവസാന നാളുകളിൽ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലും ദിശാനിർദ്ദേശത്തിലും ഇരിക്കുന്നതായിരുന്നാലും, ബാബേൽ വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനാറാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ലോകത്തെ അർമ്മഗെദ്ദോനിലേക്കു നയിക്കുന്ന മൂന്നു ശക്തികളാൽ നിർമ്മിതമാണ്. ആധുനിക ബാബേലിനെതിരായ നാശപ്രഖ്യാപനമായ പതിമൂന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ പ്രവചനത്തിൽ മൂന്നു ശക്തികൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മൃഗത്തെ (അശ്ശൂർ), മഹാസർപ്പത്തെ (ലൂസിഫർ), വ്യാജപ്രവാചകനെ (ബാബേൽ) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബാബേൽ, ലൂസിഫർ, അശ്ശൂർ. പുരാതന യിസ്രായേലിനെ ശിക്ഷിക്കുവാൻ ദൈവം പ്രയോഗിച്ച രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളാണ് അശ്ശൂരും ബാബേലും; അശ്ശൂർ ആദ്യം വന്ന് വടക്കൻ പത്തു ഗോത്രങ്ങളെ പ്രവാസത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; അതിനു ശേഷം ബാബേൽ യെഹൂദായുടെ തെക്കൻ രണ്ടു ഗോത്രങ്ങളെയും കൊണ്ടുപോയി.

ആദ്യം അശ്ശൂർ ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങളെ തടവിലാക്കി; അതിന് ശേഷം ബാബിലോൻ യെഹൂദയുടെ തെക്കൻ രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളെയും തടവിലാക്കി. ഈ രണ്ടും ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ നിവൃത്തികളായിരുന്നു. ലേവ്യപുസ്തകത്തിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” വില്യം മില്ലർ കണ്ടെത്തിയ ആദ്യത്തെ “കാലപ്രവചനം” തന്നെയായിരുന്നു; അശ്ശൂർ വടക്കൻ ഗോത്രങ്ങളെ പിടിച്ചടക്കിയപ്പോൾ, ഇരുപത്തയ്യായിരത്തി ഇരുപത് വർഷം തുടർന്ന ഒരു ചിതറിപ്പോകലിന്റെ ആരംഭം അതിലൂടെ അടയാളപ്പെടുന്നതാണെന്ന് അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആ കാലഘട്ടം കി.മു. 723-ലെ അവരുടെ തടവുപിടിത്തത്തോടെ ആരംഭിച്ച്, 1798-ലെ “അവസാനകാലത്ത്” അവസാനിച്ചു. തെക്കൻ ഗോത്രങ്ങൾ കി.മു. 677-ൽ ബാബിലോനാൽ തടവിലാക്കപ്പെട്ടു; അതുവഴി യെഹൂദയ്‌ക്കെതിരായ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആരംഭിച്ചു, അത് ദാനിയേൽ എട്ടാം അധ്യായം പതിനാലാം വാക്യത്തിലെ 2300 വർഷ പ്രവചനത്തോടു കൂടെ അതേ സമയത്ത്, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് അവസാനിച്ചു. അശ്ശൂരും ബാബിലോനും ദൈവജനങ്ങളുടെ കലാപത്തിനെതിരായ ശിക്ഷ എന്ന ഒരേ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറ്റി; എന്നാൽ ആ ശിക്ഷ ആദ്യം അശ്ശൂരാൽ നടപ്പാക്കപ്പെട്ടു, പിന്നെ ബാബിലോണാൽ.

പതിമൂന്നാം അധ്യായത്തിലെ മൂന്ന് ശക്തികളുടെ പ്രവചനപരമായ ബന്ധത്തിൽ ബാബേൽ അശ്ശൂരിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്; കാരണം, അവൾ പിന്നീട് വന്നതായിരുന്നുവെങ്കിലും ദൈവജനത്തിനെതിരേ അതേ പ്രവൃത്തി തന്നെയാണ് ചെയ്തത്.

പതിനഞ്ചാം അധ്യായത്തിൽ മോവാബിനെതിരായ പ്രവചനം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകൾക്കെതിരെയുള്ളതാണ്.

വീണുപോയ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭ എന്നത്, രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശസമയത്ത് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ ശേഷിച്ച വിഭാഗങ്ങൾ ഓടിപ്പോയപ്പോൾ കർത്താവിനോടൊപ്പം നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നത് തുടർന്നിരുന്ന സഭയാണ്. മോവാബ് എന്നത് അഡ്വെന്റിസമാണ്, വീണുപോയ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പ്.

പതിനേഴാം അധ്യായം ദമസ്‌കസിനെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്; അത് എടുത്തുകളയപ്പെടുന്ന ഒരു നഗരമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ഒരു നഗരം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്; “അവസാന നാളുകളിൽ” എടുത്തുകളയപ്പെടുന്ന രാജ്യം യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് ആണ്.

പത്തൊൻപതാം അധ്യായം, ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയെയും സമസ്ത ലോകത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മിസ്രയീമിനെതിരായ നാശവിധിയുടെ പ്രവചനമാണ്.

ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അടുത്ത മൂന്ന് നാശപ്രവചനങ്ങൾ തെക്കൻ ഭാഗത്തുള്ള ഭീകരമായ മരുഭൂമിദേശത്തെയും ദൂമയെയും അറേബ്യയെയും എതിരെയാണ്. ഈ മൂന്ന് നാശപ്രവചനങ്ങൾ വെളിപ്പാട് 8:13-ലെ മൂന്ന് അയ്യോകളോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നവിധത്തിൽ ഇസ്ലാമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ നാശപ്രവചനം, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ലാവൊദിക്ക്യസഭയിലെ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ ഫിലദെൽഫ്യസഭയിലെ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളിൽ നിന്ന് വേർപെടുന്നതിനെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

അതിനു ശേഷം മുപ്പതാം അധ്യായത്തിൽ നാം തെക്കൻ ദേശത്തിലെ മൃഗങ്ങളുടെ ഭാരത്തെ കാണുന്നു; അത് ലവോദിക്കേയൻ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളുടെ കലഹത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ദൃഷ്ടാന്തമാണ്. യെശയ്യാവിലെ സകല ഭാരങ്ങളും ഒന്നിച്ചുകൂട്ടുമ്പോൾ, “അവസാന നാളുകളിൽ” പ്രവചനത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന എല്ലാ പ്രധാന ശക്തികളെയും അത് ഏകദേശം അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ചരിത്രം 1798 മുതൽ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയാണു ഭരിക്കുന്നതെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതിനായി ഞാൻ യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.

“പുരാതന പ്രവാചകന്മാരിൽ ഓരോരുത്തനും തങ്ങളുടെ കാലത്തേക്കാൾ നമ്മുടെ കാലത്തേക്കായിട്ടാണ് കുറച്ച് അധികം സംസാരിച്ചിരുന്നത്; അതിനാൽ അവരുടെ പ്രവചനം നമുക്കുവേണ്ടി പ്രാബല്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു” എന്നതിനാൽ, ഓരോ പ്രവചനോച്ചാരവും ലോകാവസാനത്തിലെ സംഭവങ്ങളെയാണ് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്. ഈ സത്യം, “ബൈബിളിലെ സകല പുസ്തകങ്ങളും വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ ഒന്നിച്ചുചേരുകയും അവിടെ സമാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു” എന്ന വസ്തുതയോടു ചേർന്നപ്പോൾ, ലോകാവസാനത്തിലെ സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനസാക്ഷ്യത്തെ യോജിപ്പിച്ചുനിർത്തുന്നതിനുള്ള പരാമർശബിന്ദുവായി വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനേഴാം അധ്യായത്തിൽ ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടു വ്യഭിചാരം ചെയ്യുന്ന മഹാവേശ്യയെയും അവളുടെ അന്തിമ ന്യായവിധിയെയും നാം കാണുന്നു.

പ്രവാചകർ ഒരിക്കലും പരസ്പരം വിരോധിക്കുന്നില്ല.

ലോകാവസാനത്തിൽ, “അനേകം വെള്ളങ്ങൾക്കുമേൽ ഇരിക്കുന്ന മഹാവേശ്യയുടെ ന്യായവിധി,” ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ “അവളോടുകൂടെ വ്യഭിചാരം ചെയ്ത” മഹാവേശ്യ, “ഭൂമിയിൽ പാർക്കുന്നവരെ” “അവളുടെ വ്യഭിചാരത്തിന്റെ വീഞ്ഞുകൊണ്ട്” മത്താക്കിയ മഹാവേശ്യ—ഇവളെ യെശയ്യാവ് “ഒരു രാജാവിന്റെ കാലം,” അഥവാ എഴുപത് പ്രവാചകവർഷങ്ങൾ, മറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “വേശ്യ”യായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ആ എഴുപത് വർഷങ്ങൾ അവസാനിക്കുമ്പോൾ ത്യർ “ലോകത്തിലെ സകലരാജ്യങ്ങളോടും വ്യഭിചാരം ചെയ്യും.” യെശയ്യാവിന്റെ വേശ്യ യോഹന്നാന്റെ മഹാവേശ്യയാണ്. യെശയ്യാവിന്റെ വേശ്യയും യോഹന്നാന്റെ വേശ്യയും റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം ദൈവവചനത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീ ഒരു സഭയുടെ പ്രതീകമാണ്.

ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭ പ്രവചനാത്മകമായി ഒരു സ്ത്രീയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, പ്രവചനത്തിൽ ഒരു സ്ത്രീ സഭയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭ “വിശുദ്ധവും കലങ്കമില്ലാത്തതും” ആകുന്നു. വിശുദ്ധിയില്ലാത്ത ഒരു സഭ വിശുദ്ധിയില്ലാത്ത സ്ത്രീയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ യെശയ്യാവ് ഒരു വേശ്യയെയും യോഹന്നാൻ ഒരു വ്യഭിചാരിണിയെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. അവർ പാപ്പാധിപത്യത്തെ ഒരു വ്യഭിചാരിണിയായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ സഭയോ ഒരു കന്യകയാണ്.

ദൈവത്തിന്റെ സഭയെ ഒരു കന്യകയായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതു മാത്രമല്ല, അവൾ ഒരേയൊരു ഭർത്താവിനോടാണ് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ത്യീരും യോഹന്നാന്റെ മഹാവേശ്യയും ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടു വ്യഭിചാരം ചെയ്യുന്നു. കത്തോലിക്കാസഭയ്ക്ക് ഒരാളോടല്ല, അനേകം പുരുഷന്മാരോടാണ് ബന്ധമുള്ളത്. ദാനിയേൽ രാജാക്കന്മാർ രാജ്യങ്ങളാണെന്ന് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു.

ദാനിയേൽ രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞും വിശദീകരിച്ചും കാണിക്കുന്നു. ദാനിയേൽ സ്വപ്നം നെബൂഖദ്‌നേസരിനോടു വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ, താങ്കളാണ് സ്വർണ്ണത്തല എന്നു അവനെ അറിയിക്കുന്നു. സ്വർണ്ണത്തല ഒരു രാജാവാണ്; എന്നാൽ ഒരു രാജാവ് ഒരു രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭ, എഴുപത് പ്രവചനവർഷങ്ങളുടെ അവസാനം ഭൂമിയിലെ സകല രാജാക്കളോടും പരസംഗം ചെയ്യുന്ന മഹാവേശ്യയാണ്. രാജാക്കന്മാർ പുരുഷന്മാരെ പ്രതീകീകരിക്കുന്നു; തീർ അശുദ്ധയായ സ്ത്രീയാണ്. ഒരു സ്ത്രീ ഒരു സഭയാണ്; ഒരു വേശ്യ അശുദ്ധമായ സഭയാണ്; ഒരു പുരുഷൻ ഒരു രാജാവാണ്, ഒരു രാജാവ് ഒരു രാജ്യമാണ്. ഒരു സ്ത്രീ ഒരു സഭയാണ്; ഒരു രാജാവ് ഒരു സംസ്ഥാനമാണ്. ഈ രണ്ടു ഘടകങ്ങളുടെയും നിയമവിരുദ്ധമായ ബന്ധം ആത്മീയ പരസംഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഈ രണ്ടു ഘടകങ്ങളെയും വേർതിരിച്ചുവെക്കേണ്ടതിന്റെ അനിവാര്യതയെ ഉറപ്പിച്ചു സ്ഥാപിക്കുന്ന ദൈവിക രേഖയാണ് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ഭരണഘടന. റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയെയാണ് ത്യർ എന്നതായി തിരിച്ചറിയുന്ന നമ്മുടെ വിവരണം ഇതുവരെ പൂർത്തിയായിട്ടില്ലെങ്കിലും, മനുഷ്യനും സ്ത്രീയും—സഭയും രാജ്യവും—എന്ന പ്രതീകാത്മകതയെ വിശദീകരിക്കുന്ന യെശയ്യാവു ഇരുപത്തിമൂന്നിലെ മറ്റൊരു പ്രതീകത്തെ ഈ ഘട്ടത്തിൽ പരിഗണിക്കുന്നത് യുക്തമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.

ആ വചനത്തിൽ, അസ്സൂര്യൻ കല്ദയരുടെ ദേശം സ്ഥാപിക്കുകയും “ഗോപുരങ്ങളും” “അരമനകളും” ഇരുവരെയും ഉയർത്തിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. അസ്സൂര്യൻ നിമ്രോത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണ്; കല്ദയർ ബാബിലോണിന്റെ ഗൂഢമതങ്ങളുടെ മതനേതാക്കളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒരു “ഗോപുരം” ഒരു സഭയുടെ പ്രതീകമാണ്. യേശു മുന്തിരിത്തോട്ടത്തിന്റെ ഉപമ പ്രസ്താവിച്ചപ്പോൾ, സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ആ ഉപമയെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു:

അശ്ശൂര്യൻ, ഒരു സഭയെയും (ഗോപുരം) ഒരു “രാജപ്രാസാദവും” സ്ഥാപിച്ച കൽദയരുടെ ദേശം സ്ഥാപിച്ചു. ഒരു “രാജപ്രാസാദം” ഒരു “രാജാവിനെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുവഴി അത് ഒരു രാജ്യത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒരു രാജ്യം ഒരു നഗരമായും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

അസ്സൂര്യൻ സ്ഥാപിച്ച “ഗോപുരം”യും “രാജഭവനം”യും നിമ്രോദ് പണിത “നഗരം”യും “ഗോപുരം”യും തന്നെയാണ്.

പ്രചോദിത വെളിപ്പാട് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നതു പ്രകാരം, വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകം പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ “മഹാനഗരം” എന്നത് ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവകാലഘട്ടത്തിലെ ഫ്രാൻസ് രാജ്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ “മഹാനഗരം” ദൈവമില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച തന്റെ “നിയമനിർമ്മാണസഭയുടെ ഉത്തരവ്” പുറപ്പെടുവിച്ച ഫ്രാൻസ് രാഷ്ട്രമായിരുന്നു. ആ ഉത്തരവ് ഫറവോന്റെ കലാപത്തിൽ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്ന നാസ്തികതയുടെ ഒരു പ്രകടനമായിരുന്നു. ഒരു മഹാനഗരം ഒരു രാജ്യം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു “ജനത” അഥവാ ഒരു “സംസ്ഥാനം” ആകുന്നു. വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ഫ്രാൻസ് രണ്ട് പ്രതീകങ്ങളാൽ ഘടിതമാണ്—ഈജിപ്തും സൊദോമും.

“ഇത് നാസ്തികതയാണ്” എന്നു നമ്മെ അറിയിക്കപ്പെടുന്നു; എജിപ്ത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ജനതയും ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ അവകാശവാദങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സമാനമായ ഒരു നിഷേധത്തിന് സ്വരം നൽകുകയും അവിശ്വാസത്തിന്റെയും ധിക്കാരത്തിന്റെയും അതുപോലെയുള്ള ഒരു ആത്മാവിനെ പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യും. “മഹാനഗരം” “ആത്മീയമായി” സൊദോമിനോടും ഉപമിക്കപ്പെടുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം ലംഘിച്ചതിലുള്ള സൊദോമിന്റെ അഴിമതി പ്രത്യേകിച്ച് നിയന്ത്രണരഹിതമായ ലൈംഗികദുരാചാരത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടിരുന്നു.

ഫ്രാൻസ് എന്ന മഹാനഗരം അഥവാ ജനതയെ, ഒരു ജനതയാലും (ഈജിപ്ത്) ഒരു നഗരത്താലും (സൊദോം) പ്രതീകാത്മകമായി പ്രതിനിധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈജിപ്ത് “ശബ്ദം ഉയർത്തും”; ഒരു ജനതയുടെ സംസാരിക്കൽ സഭാപ്രവർത്തനത്തെ അല്ല, രാജ്യഭരണകാര്യത്തെ ആണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ കാണുന്ന പ്രതിനിധാനം ഇതാണ്: ഈജിപ്ത് രാഷ്ട്രമായിരുന്നു, സൊദോം സഭയായിരുന്നു.

വെളിപ്പാടിന്റെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ യോഹന്നാൻ ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിലെ സംഭവങ്ങളെ പ്രവാചക പ്രതീകങ്ങളിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ വിപ്ലവം, ആ അധ്യായത്തിലെ യോഹന്നാന്റെ പ്രവചനങ്ങളുടെ സാധുതയ്ക്ക് സമൃദ്ധമായ ചരിത്രസാക്ഷ്യം നൽകി. യോഹന്നാൻ പ്രവചിച്ചു; തുടർന്ന് ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം ആ പ്രവചനത്തെ നിവർത്തിച്ചു; പിന്നെ തിരിച്ചായി—ആ പ്രവചനവും അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ നിവൃത്തിയും—ലോകാവസാനത്തിൽ, വീണ്ടും ഒരിക്കൽ ദുഷിച്ച ഒരു രാഷ്ട്രം ദുഷിച്ച ഒരു സഭയുമായി സംയോജിക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുകയും അവയോടു സമാന്തരമായി നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വാഭാവികമായി, ആ അശുദ്ധമായ വിവാഹത്തെ തുടർന്ന് ഒരു രക്തപാതം ഉണ്ടാകുന്നു. ദൈവരാജ്യവും ഒരു മഹാനഗരമാണ്.

നിമ്രോദിന്റെ കലാപം അവൻ ഒരു ഗോപുരവും ഒരു നഗരവും പണിതതിലൂടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അത് ലോകാവസാനത്തിൽ സഭയും രാജ്യവും ഒന്നിച്ചുചേരുന്നതിന്റെ പ്രതിരൂപമാണ്; കാരണം സകല പ്രവാചകന്മാരും ലോകാവസാനത്തെക്കുറിച്ചാണ് പ്രസ്താവിച്ചത്. നിമ്രോദിന്റെ കലാപം, ദൈവത്തിന്റെ സഭയെയും ദൈവത്തിന്റെ രാജ്യത്തെയും രണ്ടിന്മേലും നിയന്ത്രണം കൈവശപ്പെടുത്തുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച ലൂസിഫറിന്റെ കലാപത്തിന്റെ തുടർച്ചയും ആയിരുന്നു.

യെശയ്യാവ് ലൂസിഫറിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതനായവനെപ്പോലെ ആകുവാനുള്ള രഹസ്യഹൃദയാഭിലാഷങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ലൂസിഫർ വ്യക്തമായി വ്യത്യസ്തമായ രണ്ട് ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അവൻ തന്റെ “സിംഹാസനം ദൈവത്തിന്റെ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കുമീതെ ഉയർത്തുവാനും” “വടക്കുഭാഗങ്ങളുടെ അതിരുകളിലുള്ള സഭാമലയിൽ ഇരിക്കുവാനും” ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

സിംഹാസനം രാജാവിന്റെ അധികാരത്തിന്റെ—അല്ലെങ്കിൽ സംസ്ഥാനാധികാരത്തിന്റെ—ഒരു പ്രതീകമാണ്; “വടക്കിന്റെ പാർശ്വങ്ങൾ” ദൈവത്തിന്റെ സഭയാകുന്നു.

യെരൂശലേം “മഹാരാജാവിന്റെ നഗരം” ആകുന്നു; ഇതുവഴി ദൈവത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സിംഹാസനം അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. യെരൂശലേം “അവന്റെ വിശുദ്ധിയുടെ പർവ്വതം,” “വടക്കിന്റെ വശങ്ങളിൽ” എന്നുമാകുന്നു; ഇതുവഴി ദൈവത്തിന്റെ മതപരമായ സിംഹാസനവും അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. ആദിമുതൽ സാത്താന്റെ കലാപവും യുദ്ധവും, ദൈവത്തിന്റെ സഭയുടെയും ദൈവത്തിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെയും മേൽ ഭരിക്കണമെന്ന അവന്റെ ആഗ്രഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. തുടർന്ന് സാത്താൻ നിമ്രോദിന്റെ കലാപത്തിൽ നേതൃത്വം വഹിച്ചു; അവൻ കല്ദേയർക്കായി സ്ഥാപിച്ച ദേശം, നിമ്രോദ് ഒരു ഗോപുരവും ഒരു നഗരവും—സഭയും രാജ്യവും—പണിത ദേശമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, യെശയ്യാവിന്റെ വേശ്യയും യോഹന്നാന്റെ മഹാവേശ്യയും ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടുകൂടെ വ്യഭിചാരം ചെയ്യുമ്പോൾ, എഴുപത് പ്രവചനവർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയും ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരും തമ്മിൽ ഒരു അശുദ്ധബന്ധം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു പ്രവചനം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

ഇശയ്യാവിന്റെ പ്രവചനരേഖ ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ വേശ്യയായ തിരോസിന്മേലുള്ള ന്യായവിധിയെ വിവരിക്കുന്നു; അതേ ന്യായവിധിയെ യോഹന്നാൻ “മഹത്തായ ബാബേൽ” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന കടുംചുവപ്പുനിറമുള്ള ഒരു സ്ത്രീയുടെ പ്രതീകത്തിലൂടെ വിവരിക്കുന്നു. അതേ വേശ്യയ്ക്കുമേലുള്ള അതേ ന്യായവിധിക്കുള്ള മൂന്നാമത്തെ സാക്ഷ്യം ഇതാ:

“അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ” ത്യീർ റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയാണ്. അന്നേരം പാപ്പത്വം പുറപ്പെട്ടുചെന്നു ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടു തന്റെ മോഹനഗാനങ്ങൾ പാടും; ഇങ്ങനെ സഭയും രാജ്യവും ഒന്നിക്കുന്നതു എന്നു പ്രവാചകപരമായി വിളിക്കപ്പെടുന്ന പരസംഗപ്രവൃത്തിയിലേക്കു രാജാക്കന്മാരെ നയിക്കും.

ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിൽ ഒരു രാജാവ് ഒരു രാജ്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; ആകയാൽ പ്രവചനത്തിലുള്ള ഒരു രാജ്യം എഴുപത് വർഷം ഭരിക്കുന്ന കാലത്ത് തൂർ മറക്കപ്പെടും.

എഴുപത് പ്രവാചകീയ വർഷങ്ങൾ ഭരിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ കാലത്ത് റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭ മറക്കപ്പെടും. എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം, പാപ്പാധികാരം “മധുരസ്വരം മുഴക്കുകയും അനേകം ഗാനങ്ങൾ ആലപിക്കുകയും” ചെയ്യും. പ്രവാചകീയമായി “ഗാനം” എന്നത് “അനുഭവം” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

എഴുപത് പ്രവാചക വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ പാപ്പത്വം “മധുരമായി വായിച്ചു, അനേകം പാട്ടുകൾ പാടും, അങ്ങനെ” അവൾ “ഓർക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു.” എഴുപത് പ്രവാചക വർഷങ്ങൾ ഭരിക്കുന്ന രാജ്യത്വത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭ തന്റെ ഭൂതകാല ചരിത്രത്തിലെ അനുഭവത്തെ ലോകത്തിനു ഓർമ്മിപ്പിക്കും. ആ ചരിത്രത്തിൽ, അവളും യൂറോപ്പിലെ രാജാക്കളും തമ്മിലുള്ള ഒരു ബന്ധത്തിൽ, അവൾ നൈതിക അധികാരമായി ഭരിച്ചു. ആ ചരിത്രം ശരിയായി ഇരുണ്ട യുഗങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു; പാപ്പത്വം യൂറോപ്പിലെ രാജാക്കന്മാരുടെ മേൽ ഭരിച്ചിരുന്ന ആ ചരിത്രത്തോടു ഏതുവിധേനയും ബന്ധിപ്പിക്കാവുന്ന സകല അന്ധകാരവും, തുടർന്ന് വന്ന സമസ്ത അന്ധകാരത്തെയും ഉല്പാദിപ്പിച്ച അത്യന്തം അടിസ്ഥാനപരമായ പ്രവൃത്തിക്കു ചുമത്തപ്പെടാം. ആ പ്രവൃത്തി സഭയും രാജ്യവും ഒന്നിച്ചുചേർന്നതായിരുന്നു; യൂറോപ്പിലെ രാജാക്കന്മാരും കത്തോലിക്കാ സഭയും തമ്മിലുള്ള സംയോജനമായിരുന്നു അത്. ഒരു ബൈബിള്‍ വിവാഹത്തില്‍ പുരുഷൻ സ്ത്രീയുടെ മേൽ ഭരിക്കേണ്ടതാണ്; എന്നാൽ ആ ചരിത്രത്തിൽ നടന്ന പരസംഗം, പുരുഷനും സ്ത്രീയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ സത്യക്രമത്തെ മറിച്ചിട്ടതായിരുന്നു.

എഴുപത് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം ഒരു മഹാസങ്കടം ഉണ്ടായിരിക്കും; അന്നു, പാപ്പാസഭ പ്രവചനപരമായി മറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന കാലയളവിൽ ലോകത്തെ ഭരിക്കുന്ന ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യം തന്റെ സമാപ്തിയിലെത്തുന്നു. ആ രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ച മൂലം ഉദ്ഭവിക്കുന്ന ലോകവ്യാപകമായ പ്രതിസന്ധി, ആ രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ച സൃഷ്ടിച്ച കലഹഭരിതമായ കാലങ്ങളെ മറികടക്കുന്നതിനായി ലോകം റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ നൈതിക അധികാരത്തിനു കീഴടങ്ങേണ്ടതുണ്ടെന്ന്, ഇരുണ്ട യുഗങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, ലോകത്തോട് അറിയിക്കാൻ കത്തോലിക്കാ സഭയ്ക്ക് ആരംഭിക്കാനുള്ള വാതിൽ തുറക്കുന്നു.

രാജ്യം അവസാനിക്കുമ്പോഴും പാപ്പാധികാരം തന്റെ കഴിഞ്ഞ അനുഭവത്തിന്റെ ഗാനം പാടുമ്പോഴും—ചരിത്രകാരന്മാർ അന്ധകാരമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അനുഭവം—അപ്പോൾ ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ അവളോടുകൂടെ വ്യഭിചാരം ചെയ്യേണ്ടതിന്നു അവരെ പ്രബോധിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിൽ, ആ അന്ധകാരചരിത്രം പാപ്പാധികാരം അവരോടു പങ്കുവെക്കേണ്ട സന്ദേശമാകാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും? ഒരു മഹാസങ്കടത്തിൽ, കഴിഞ്ഞ യുഗങ്ങളിലെ അനുഭവം (അവളുടെ ഗാനം), അവൾ പ്രവാചകപരമായി മറക്കപ്പെടുന്നതിനു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന അവളുടെ അനുഭവം, അവരുടെ മഹാസങ്കടത്തിനുള്ള പരിഹാരമായി അന്ധകാരത്തിന്റെ അനുഭവത്തെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്നു ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർക്കു എന്തുകൊണ്ടാണ് യുക്തി സമ്മാനിക്കുക?

അധ്യായത്തെയാകെ സമഗ്രമായി പരിഗണിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തിരിച്ചറിയുവാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്ന പ്രതീകങ്ങളിൽ അഞ്ചെണ്ണത്തെ ഇപ്പോൾ നാം സ്പർശിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ ഒരു നഗരം ഒരു രാജ്യമാണ്; യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ അടുത്ത ബന്ധമുള്ളതായിരുന്നാലും വ്യക്തമായി വ്യത്യസ്തമായ രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു. ഒന്നാമത്തെത് “കിരീടം ചൂടിക്കുന്ന നഗരം” ആകുന്നു; മറ്റൊന്ന് “വ്യാപാര നഗരം” ആകുന്നു. അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ മഹാസർപ്പം, മൃഗം, കള്ളപ്രവാചകൻ എന്നീ ത്രിവിധ ഐക്യത്തെ നിയന്ത്രണത്തിൽ വഹിക്കുന്ന ശക്തി പാപ്പത്വമാണ്. കിരീടമുള്ള രാജ്യം അതുതന്നെയാണ്.

കിരീടമുള്ള രാജ്യം തീർ ആകുന്നു; അതിന്റെ അർത്ഥം “ഒരു പാറ” എന്നതാണ്. ഈ അധ്യായത്തിൽ തീർ ക്രിസ്തുവിനെ കള്ളനകൽ ചെയ്യാൻ പ്രവർത്തിക്കുന്ന പാപ്പത്വത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, കാരണം പാപ്പത്വം പ്രതിഖ്രിസ്തുവാണ്. പ്രതിഖ്രിസ്തു എന്ന പദത്തിലെ “ആന്റി” എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം “അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത്” എന്നതാണ്. പാപ്പത്വം എല്ലാ നിലകളിലും ക്രിസ്തുവിനെ കള്ളനകൽ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; തീർ എന്ന പേരിന്റെ അർത്ഥം പാറ എന്നാകുന്നു, കാരണം പാപ്പത്വം “യുഗങ്ങളിലെ പാറ”യുടെ ഒരു കള്ളനകലാണ്.

“രാജ്യങ്ങളുടെ കുലുക്കം” ദൈവം ഇസ്‌ലാമിലൂടെ നിർവഹിക്കുന്നു എന്നു അനേകം സാക്ഷികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തെളിയിക്കുവാൻ ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. ജാതികളെ ക്രോധിപ്പിക്കുന്ന ശക്തിയും ജാതികളെ കുലുക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നതുമായ ശക്തി ഇസ്‌ലാമാണ്. ഈ ഘട്ടത്തിൽ, “ഭൂമിയിലെ സകല മാന്യരെയും” അവമതിപ്പിലാക്കുവാൻ കർത്താവ് നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു ഞങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു; അവർ തന്നെയാണ് “വ്യാപാരികളും” “വാണിജ്യക്കാരും”; അവരുടെ “ദൃഢകോട്ടകൾ” നശിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ടവയാണ്. വ്യാപാരനഗരവും കിരീടദായക നഗരവും “സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രകോപനം ഉണർത്തിയിരിക്കുന്നു”; അവരുടെ “ദൃഢകോട്ടകൾ” നശിപ്പിക്കുവാൻ കർത്താവ് തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു; അതു സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ തകർച്ച അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് മുമ്പാണ് സംഭവിക്കുന്നത്; കാരണം, ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് മുമ്പ് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ പൗരന്മാർ തങ്ങളെ “ദൈവിക കൃപയിലേക്കും ഭൗതിക സമൃദ്ധിയിലേക്കും” വീണ്ടും മടക്കിക്കൊണ്ടുവരണമെന്നു ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അവരുടെ വാദം ഇതാണ്: ഞായറാഴ്ച “കർശനമായി നടപ്പിലാക്കപ്പെടുന്നതുവരെ” ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധികൾ അവസാനിക്കുകയില്ല. ബൈബിളിലെ അനേകം സാക്ഷികൾ നമ്മെ അറിയിക്കുന്നതു, ലോകത്തിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിൽ അതിവിപുലമായ ഒരു തകർച്ചയുടെ വക്കിലാണ് നാം നിൽക്കുന്നതെന്നതാണ്. 1837-ലെ തകർച്ച 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മുമ്പ് സംഭവിച്ചതുപോലെ തന്നേ, ആ തകർച്ചയും ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് മുമ്പ് സംഭവിക്കുന്നു.

കർമ്മേൽപർവ്വതത്തിൽ ഏലിയാവ് ബാൽപ്രവാചകന്മാരെയും ആശേരാഗ്രോവിലെ പുരോഹിതന്മാരെയും നേരിട്ടുനിന്ന സംഭവം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സഭയ്ക്കുള്ള സന്ദേശം: “ഇന്നുതന്നെ നിങ്ങൾ ആരെ സേവിക്കും എന്നു തിരഞ്ഞെടുത്തുകൊൾവിൻ” എന്നതായിരുന്നു. ഈ ചരിത്രം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ചോദ്യം ഇങ്ങനെയായിരിക്കും: “നിങ്ങൾ ഏതു ദിവസം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ പോകുന്നു? നിങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ദിവസം നിങ്ങൾ ആരെ സേവിക്കുന്നു എന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്നു.” കർമ്മേൽപർവ്വതത്തിന് മുമ്പ് മൂന്നു വർഷവും അരവർഷവും ദൈർഘ്യമുള്ള കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് മുമ്പും ഞായറാഴ്ചാനിയമങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര ഉണ്ടാകുന്നു, എങ്കിലും അവ “കർശനമായി നടപ്പിലാക്കിയിട്ടില്ല.” ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സിദ്ധാന്തം ഇതാണ്: ദേശീയ ധർമ്മഭ്രഷ്ടതയ്ക്ക് പിന്നാലെ ദേശീയ നാശം വരുന്നു. അതിന്റെ ഉദാഹരണമായി, ക്രി.വ. 321-ൽ കോൺസ്റ്റൻറൈൻ ഒരു ഞായറാഴ്ചാനിയമം പുറപ്പെടുവിച്ചു; അതിനു ശേഷം അധികം വൈകാതെ തന്നെ വെളിപ്പാടു പുസ്തകത്തിന്റെ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യ നാലു കാഹളങ്ങൾ പാശ്ചാത്യ റോമിനെ ക്രി.വ. 476-ഓടെ അതിന്റെ അന്ത്യം വരെയെത്തിക്കുന്ന പ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചു. കോൺസ്റ്റൻറൈന്റെ ചരിത്രം പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്; കാരണം അതിൽ ഞായറാഴ്ചയുടെ ക്രമാനുഗതമായ മഹത്വവൽക്കരണവും അതോടൊപ്പം ഏഴാം ദിന ശബ്ബത്തിന്മേലുള്ള ക്രമാനുഗതമായ നിയന്ത്രണങ്ങളും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. പൗരന്മാർ ഞായറാഴ്ച ആചരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകുകയോ, ശബ്ബത്ത് ആചരിച്ചതിനാൽ ഉപദ്രവിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്തപ്പോൾ ആ പുരോഗമന ചരിത്രം അതിന്റെ സമാപ്തിയിലെത്തി. അതുതന്നെയാണ് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ രൂക്ഷമാവുന്ന ഞായറാഴ്ചനിയമനിർമ്മാണത്തിന്റെ സമാപ്തിയും. ഞായറാഴ്ചാരാധന നടപ്പാക്കലുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന ഒരു സിദ്ധാന്തം ഇതാണ്: “ദേശീയ ധർമ്മഭ്രഷ്ടതയ്ക്ക് പിന്നാലെ ദേശീയ നാശം.” ഈ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അർത്ഥം, വെളിപ്പാടു പുസ്തകം 13:11-ലെ യഥാർത്ഥ ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിനു മുമ്പായി, ക്രമാതീതമായി കടുപ്പം പ്രാപിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമങ്ങളുടെ നടപ്പാക്കൽ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധികളിലും ക്രമാതീതമായ വർദ്ധനവ് ഉണ്ടാക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഓരോ നിയമനിർമ്മാണവും അതിനൊത്ത നാശത്തെ വരുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ശബ്ബത്താചാരികൾ ഈ ന്യായവിധികൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു എന്നു പൗരന്മാർ ആരോപിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത് ക്രമാതീതമായി കടുപ്പം പ്രാപിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാനിയമങ്ങളുടെ നടപ്പാക്കലിനാലാണ്. ഞാൻ Sunday Progression എന്നു ശീർഷകം നൽകിയ The Great Controversy എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഭാഗം ഞങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതു നിങ്ങൾ ഒരിക്കൽ കൂടി വായിക്കണമെന്നു ഞാൻ ശുപാർശ ചെയ്യുന്നു. അത് The Spirit of Prophecy എന്ന തലക്കെട്ടിലുള്ള വിഭാഗത്തിലാണ്.

ഞായറാഴ്ച നിയമനിർമ്മാണത്തിനായുള്ള പ്രസ്ഥാനം തിരിച്ചറിയുന്നത് ദുഷ്കരമാണ്; കാരണം അത് “ഇരുളിൽ” തന്റെ വഴി കണ്ടെത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, പാപ്പത്വം “രഹസ്യമായും സംശയമുണരാതെ” “സ്വന്തം ലക്ഷ്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുവാൻ തന്റെ ശക്തികളെ ബലപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.” ഇരുളിൽ ഞായറാഴ്ച നിയമനിർമ്മാണം നടപ്പാക്കാനുള്ള ഈ പ്രവൃത്തി ഒരു നൂറ്റിനാല്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ പരിശോധനാപ്രക്രിയയിലെ കേന്ദ്രപ്രശ്നമാണെന്നത് ഒരു വസ്തുതയാണ്. ദാനിയേലിന്റെയും സിസ്റ്റർ വൈറ്റിന്റെയും പ്രകാരം “ദുഷ്ടന്മാരിൽ ആരും ഗ്രഹിക്കയില്ല.” ദാനിയേലിലെ “ദുഷ്ടന്മാർ” മത്തായിയുടെ “ബുദ്ധിയില്ലാത്ത കന്യകമാർ” ആകുന്നു; അവരെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ലയൊദിക്യർ എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു. ഇപ്പോൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളെ ജ്ഞാനികൾ ഗ്രഹിക്കും, നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ചരിത്രം ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തെ വിരോധിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നുവെങ്കിലും. നാം വിശ്വസിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ വചനമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ ചുറ്റും സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണോ? എന്നിരുന്നാലും, അന്ത്യം നോഹയുടെ കാലംപോലെ ആയിരിക്കുമെന്നു നമുക്ക് മുമ്പെ മുന്നറിയിപ്പ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു.

യെശയ്യാവിന്റെ ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ സീദോൻ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സും തൂർ പാപ്പാസഭയുമാണ്. തൂറും സീദോനും പുരാതന കാലത്തെ സമകാലീന ഫീനീക്യൻ നഗരങ്ങളായിരുന്നു; അവ ഭൂമധ്യസമുദ്രതീരത്ത് സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്നു. സമുദ്രവാണിജ്യം, സമ്പത്ത്, പുരാതന ലോകത്തിലെ സ്വാധീനം എന്നിവ കൊണ്ടു അവ പ്രശസ്തമായിരുന്നു. ആ ഭാഗത്തിൽ സീദോനും അവളുടെ “വ്യാപാരികളും” തർശീശിനെ പുനഃപൂരിപ്പിച്ചു. സീദോന്റെ വ്യാപാരികൾ “സീഹോരുടെ വിത്തിൽ” വ്യാപാരം ചെയ്തു; അത് “ഒരു നദിയുടെ വിളവാണ്,” “നദിയുടെ” ഫലവുമാണ്; അതുതന്നെ “അവളുടെ വരുമാനവും” ആകുന്നു, കാരണം അവൾ “ജാതികളുടെ വിപണിസ്ഥലം” ആകുന്നു. എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും ലോകാവസാനത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്; അതുകൊണ്ട് ലോകാവസാനത്തിൽ ജാതികളുടെ വിപണിസ്ഥലം ആർ ആണ്? അത് യു.എസ്.എ. ആണ്.

സീഹോർ മിസ്രയീമിലെ ഒരു നദിയാണ് (സാധ്യതയോടെ നൈൽ ഡെൽറ്റ), കൂടാതെ മിസ്രയീം ലോകത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിനാൽ, അത് ലോകത്തിന്റെ സമ്പത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. സീദോന്റെ “കന്യകയായ പുത്രി” അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ അവസാന തലമുറയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ഞായറാഴ്ച നിയമത്തോടൊപ്പം വരുന്ന സൈനികനിയമഭരണത്താലും അതിനെ ഉടൻ പിന്തുടരുന്ന ദേശീയ നാശത്താലും അവൾ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. “ഇതോ നിങ്ങൾ ആനന്ദിച്ചിരുന്ന നഗരം” (രാജ്യം) ആകുമോ എന്നു ചോദിക്കുന്ന സോരിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യത്താൽ സീദോന്റെ ആ കന്യകമാർ ശാസിക്കപ്പെടുന്നു; അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ സന്തോഷിച്ചിരുന്നത് ഇതിലല്ലയോ? “പൂർവ്വകാലങ്ങളുടെ പുരാതനത്വമുള്ള ഈ രാജ്യം” ഇതുതന്നെയോ, ആ ഭാഗപ്രകാരം പ്രളയത്തിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ നിമ്രോദ് സ്ഥാപിച്ചിരുന്നതെന്നു പറയപ്പെടുന്നത്?

“കിരീടം ചൂടിക്കുന്ന നഗരം” ആയ “തീർ”നെ ശിക്ഷിക്കുവാൻ ദൈവം നിർണയിക്കുകയും “ഉദ്ദേശിക്കുകയും” ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പാപ്പത്വത്തിന്മേലുള്ള ശിക്ഷയിൽ ലോകത്തിന്റെ ധനകാര്യ ഘടനയുടെ തകർച്ചയും ഉൾപ്പെടുന്നു; കാരണം “വ്യാപാരനഗരം” ആയ “സീദോൻ”ക്കെതിരെ (അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ) “യഹോവ” “ഒരു കല്പന” നൽകിയിരിക്കുന്നു. “ബലമുള്ള കോട്ടകളെ നശിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നു,” അതായത് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയെ നശിപ്പിക്കേണ്ടതിന്നുള്ള അവന്റെ കല്പന ശബ്ബത്ത് കല്പന തന്നെയാണ്; എന്തെന്നാൽ ദേശീയ മതത്യാഗത്തിന് പിന്നാലെ ദേശീയ നാശം അനിവാര്യമായി വരുന്നു.

അമേരിക്കയുടെ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥ നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ പ്രത്യുത്തരമായി സമസ്ത ലോകവും സാമ്പത്തിക തകർച്ചയിലേക്കു വീഴുമ്പോൾ, പാപ്പാസിയുടെ ശിക്ഷാരംഭം അതോടുകൂടെയാണ് തുടങ്ങുന്നത്. സീദോന് തന്റെ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയോടു ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു “ഭവനം” ഉണ്ട്; അതുകൊണ്ട് തന്നേ, അതിൽ ഇനി പ്രവേശിക്കുവാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ, നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ധനകാര്യ ഘടനയെ അത് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ “ഭവനം” മുതൽ ഇനി നിക്ഷേപങ്ങളോ ലാഭങ്ങളോ ഒന്നുമില്ല; കാരണം അത് നശിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ നാശം ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്, എങ്കിലും ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന് മുമ്പുതന്നെ ക്രമേണ ശക്തിപ്രാപിക്കുന്ന ന്യായവിധികൾ ഇതിനകം നിലനിൽക്കുന്നു. ആ തകർച്ച പതിക്കുമ്പോൾ, പാപ്പാസിയും, അതിന്റെ വ്യാപാരപ്രഭുക്കന്മാരും മാന്യരായ വാണിജ്യക്കാരും തര്ശീശിന്റെ കപ്പലുകളും കൂടിയുള്ള അമേരിക്കയും “വിലപിക്കും.”

ഈ ഭാഗത്തിലെ “തർശീശ്” എന്ന സ്ഥലനാമം പ്രാചീനകാലത്തെ സമ്പത്തിനോടു ബന്ധപ്പെടുത്തി കാണപ്പെടുന്നു; ബൈബിളിൽ തർശീശിന്റെ കപ്പലുകൾ സാമ്പത്തിക ശക്തിയുടെ ശ്രേഷ്ഠപ്രതീകമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

കപ്പലുകൾ സാമ്പത്തിക ശക്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ തർശീശ് പ്രധാന സാമ്പത്തിക കപ്പലാണ്. തർശീശിന്റെ “മകൾ” മുഖേന പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന തർശീശിന്റെ അവസാന തലമുറയോടു, “നദിപോലെ നിന്റെ ദേശംകൂടെ കടന്നുപോവുക” എന്നു പറയപ്പെടുന്നു; അവർ കണ്ടെത്തുന്നതോ, അവരുടെ ദേശത്തിന് “ഇനിയൊരു ശക്തിയുമില്ല,” എന്നതും, തൂർ രാജത്വത്തെക്കുറിച്ചു ഇനി “സന്തോഷിക്കുവാനും” കഴിയുന്നില്ല എന്നതുമാകുന്നു. അവർ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ശക്തി സീദോന്റെ മുൻകാല സാമ്പത്തിക ശക്തിയായിരുന്നു; എന്നാൽ അത് ഇല്ലാതെയായി, കാരണം സമുദ്രം “ഞാൻ പ്രസവവേദന അനുഭവിക്കുന്നില്ല, മക്കളെ പ്രസവിക്കുന്നതുമില്ല; യുവാക്കളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതുമില്ല, കന്യകമാരെ വളർത്തുന്നതുമില്ല” എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇങ്ങനെ, സമുദ്രത്തിന്റെ അവസാന തലമുറയെ—അതായത് ലോകത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയുടെ നാശത്തെക്കുറിച്ചു വിലപിക്കുന്ന ലോകജനങ്ങളെ—അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; അന്നേരം ലോകജനങ്ങൾ തങ്ങൾ ഭൂമിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അവസാന തലമുറയാണെന്ന യാഥാർഥ്യത്തിലേക്കു ഉണരുന്നു; നിത്യജീവനുവേണ്ടി ഒരുങ്ങുവാൻ അതുവരെ വളരെ വൈകിയിരിക്കുന്നു.

ഈ ഭാഗത്തിലെ എല്ലാവർക്കും വേദന ഉണ്ടാക്കുന്ന രണ്ടു “വാർത്തകൾ” അഥവാ സന്ദേശങ്ങൾ ഉണ്ട്. ആദ്യത്തെ “വാർത്ത” മിസ്രയീമിനെക്കുറിച്ചുള്ളതും രണ്ടാമത്തെ “വാർത്ത” സോരിനെക്കുറിച്ചുള്ളതുമാകുന്നു. മിസ്രയീമിനെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്ത ഭൂതകാലത്തിലാണ്, കാരണം യെശയ്യാവു ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “മിസ്രയീമിനെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്ത ഉണ്ടായതുപോലെ”; അതുവഴി സീദോനെ (യു.എസ്.എ.) നശിപ്പിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ദൈവം മിസ്രയീമിനോടു ബന്ധപ്പെട്ട് എന്തോ ചെയ്തിരുന്നു എന്നു കാണിക്കുന്നു. മിസ്രയീമിനോടു ബന്ധപ്പെട്ട് ദൈവം ചെയ്തത്, അതും മിസ്രയീമിന്റെ “വാർത്തയെ” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് തന്നെയാണ്; അതായത്, ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്ത ജനത്തോടു ആദ്യമായി നിയമത്തിൽ പ്രവേശിച്ച സമയത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട് അവൻ മിസ്രയീമിനെ നശിപ്പിച്ചു. ഈ രണ്ടു വാർത്തകളും ഒരേ “വാർത്ത” തന്നെയാണ്. മിസ്രയീമിന്റെ വാർത്ത ആരംഭവും സോരിന്റെ വാർത്ത അവസാനവുമാകുന്നു. ആൽഫയും ഒമേഗയും അവസാന നാളുകളിൽ ഉള്ള ഒരു ലക്ഷം നാല്പത്തിനാലായിരത്തോടുള്ള നിയമത്തെ, ആ വിഷയത്തിന്റെ ആരംഭചരിത്രത്തിലൂടെ ദൃഷ്ടാന്തമായി കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. മിസ്രയീമിനെക്കുറിച്ചുള്ള “വാർത്ത” ഫറവോനും അവന്റെ സൈന്യവും നശിച്ച ചെങ്കടൽ വിടുതലാകുന്നു; അത് “സോരിന്റെ ഭാരമെന്ന” “വാർത്ത” മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന ദൈവജനത്തിന്റെ അന്തിമ വിടുതലിന്റെ പ്രതിരൂപമാകുന്നു.

തർശീശിന്റെ കപ്പലുകളെ നശിപ്പിക്കുന്നതായി ബൈബിളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ശക്തി ഇസ്ലാമാണ്. ഇസ്ലാമിനെ സംബന്ധിക്കുന്ന വിഷയം പിന്നീട് പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നതുകൊണ്ട്, ആ വിഷയത്തെ കൂടുതൽ സമഗ്രമായി പിന്നീട് തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്യും. ആ ഭാഗത്തിൽ അത് “കിത്തീം” എന്ന നിലയിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അത് സൈപ്രസിനുള്ള ഒരു പ്രാചീന പദമാണ്. സീദോനും ത്യീരും നശിച്ചുതീരുന്നതു “കിത്തീമിൽ” നിന്നു വെളിപ്പെടുന്നു എന്നു ആ ഭാഗം പറയുന്നു. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ നാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അത്യന്തം പ്രത്യേകമായ ഒരു ദൃഷ്ടാന്തം ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രതീകത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

യെശയ്യാവിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളും വർഷങ്ങളും പിന്തുടരുന്നത് പ്രധാനമാണ്; കാരണം അവ പലപ്പോഴും തുടർന്ന് വരുന്ന ഭാഗത്തിന്റെ പ്രവചനകാലത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. യെശയ്യാവ് ഇരുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായത്തിലെ “ദർശനതാഴ്വരയുടെ” “ഭാരം” പിന്തുടരുന്നു; അതിന് മുമ്പായി ഇരുപത്തിയൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ മൂന്ന് “ഭാരങ്ങൾ” ഉണ്ട്, അവ മൂന്നു പേരും ഇസ്ലാമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ആ അധ്യായത്തിന് മുമ്പായി, ഇരുപതാം അധ്യായത്തിലെ ഒന്നാം വചനത്തിൽ, തുടർന്ന് വരുന്ന അധ്യായങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്ന നാശപ്രവചനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന പ്രവചനചരിത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

“ടാർത്താൻ” എന്ന വാക്ക് ഒരു പേരായിരിക്കാം; അല്ലെങ്കിൽ അതിലും കൂടുതൽ സാധ്യതയുള്ളത്, അത് ഒരു സൈനികനായകന്റെ പദവിയായിരിക്കാം. ചരിത്രത്തിലെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അസ്സീര്യർ ലോകത്തെ ക്രമേണ തങ്ങളുടെ അധീനതയിൽ കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നപ്പോൾ, ടാർത്താൻ മിസ്രയീമിലെ ഒരു നഗരമായ അശ്ദോദിലേക്ക് വന്നു അതിനെ കീഴടക്കി. അസ്സീര്യ ബാബേലിനെ മുൻകൂട്ടി പ്രതിനിധീകരിച്ചു. അസ്സീര്യയും ബാബേലും ഇരുവരും വടക്കുനിന്നു വന്ന രാജ്യങ്ങളായിരുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ആടുകളെ “ചിതറിച്ച” “സിംഹങ്ങൾ” എന്നറിയപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങൾ; ഇരുവരും ഒരേ ശിക്ഷ തന്നെയാണ് പ്രാപിക്കുന്നത്. അസ്സീര്യ ആദ്യത്തേതായിരുന്നു; ബാബേൽ അവസാനത്തേതായിരുന്നു.

പ്രവചനാത്മകമായി അവർ ഇരുവരും “ഗർവ്വിഷ്ഠനായ അശ്ശൂര്യൻ” ആകുന്നു.

“തർത്താൻ അശ്ദോദിലേക്കു വന്നു” അതിനെ “കയ്യടക്കിയ” ആ വർഷം, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അവസാന ആറു വചനങ്ങളിൽ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, പാപ്പാധികാരശക്തി ലോകത്തെ ക്രമേണ കീഴടക്കുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അന്വേഷണവിധിയുടെ “അവസാന നാളുകൾ” ആയതും, നിർവാഹവിധിയായ (അവസാന ഏഴ് ബാധകൾ) വിധിയിലേക്കു നേരിട്ട് നയിക്കുന്നതുമായ ഞായറാഴ്ചാനിയമ പ്രതിസന്ധിയുടെ ചരിത്രമാണ്, തർത്താൻ അശ്ദോദിലേക്കു വന്ന ആ “വർഷം” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം. ആ ചരിത്രത്തിന്റെ സന്ദർഭം സ്ഥാപിച്ചശേഷം, യെശയ്യാവ് ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചുള്ള നാശത്തിന്റെ മൂന്നു പ്രവചനങ്ങൾ, ലൗദിക്യാ അഡ്വെന്റിസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒന്ന്, പിന്നെ ടയറിന്റെ ഭാരവും നൽകുന്നു. ഇരുപത്തിനാലാം അധ്യായം, അവസാന ഏഴ് ബാധകളുടെ ശ്രേഷ്ഠമായ ഉദാഹരണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്; അതിന് പിന്നാലെ വരുന്ന ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം ദൈവജനത്തിന്റെ അന്തിമ വിമോചനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവിടെ, മഹാകഷ്ടകാലത്ത് ദൈവജനങ്ങൾ ഏറ്റവും സുപരിചിതമായ പ്രസ്താവനകളിൽ ഒന്നിനെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതു നാം കാണുന്നു.

ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരം പേർ, പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയോടു യോജിച്ചവണ്ണം തങ്ങളുടെ കർത്താവ് വിവാഹത്തിന് വരുവാൻ വൈകിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും അവനെ കാത്തുനിന്ന ജ്ഞാനികളായ കന്യകമാരാകുന്നു. അവർ ലവൊദിക്യാക്കാർ അല്ല; അവർ ഫിലദെൽഫ്യാക്കാർ ആകുന്നു. ഇതുവരെ ഈ ലേഖനം പശ്ചാത്തലം സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

1798-ൽ, വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അദ്ധ്യായപ്രകാരം ലോകാവസാനത്തിൽ സൌഖ്യമാകുന്ന പ്രവചനാത്മകമായ മാരകമുറിവ് പാപ്പാവിന് ഏല്പിക്കപ്പെടുന്നതിന് കാരണമായി നെപ്പോളിയൻ അവനെ തടവിലാക്കി. ആ ഘട്ടത്തിൽ, ദാനിയേൽ രണ്ട്, ഏഴ്, എട്ട്, പതിനൊന്ന് അദ്ധ്യായങ്ങളുടെയും വെളിപ്പാട് പന്ത്രണ്ട്, പതിമൂന്ന്, പതിനാറ്, പതിനേഴ്, പതിനെട്ട് അദ്ധ്യായങ്ങളുടെയും പ്രകാരം, ഐക്യനാടുകൾ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി തന്റെ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്തു. ആ ഘട്ടംമുതൽ, ഐക്യനാടുകളുടെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പും (അഡ്വെന്റിസം) ഇരുവരും പാപ്പത്വം ആരാണെന്ന് മറന്നിരിക്കുന്നു. 1798-ആം വർഷം ലോകത്തിലെ ശേഷിച്ച രാജ്യങ്ങൾ ഐക്യനാടുകളെ ഒരു പരമാധികാര രാഷ്ട്രമായി അംഗീകരിച്ച ആദ്യവർഷമാണ്; അതുപോലെ തന്നെ, ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യദൂതന്റെ സന്ദേശം എത്തിയ വർഷവും അതുതന്നെയാണ്.

അന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിന്റെ “മോട്ടോ” ഇതായിരുന്നു: “ബൈബിൾ, ബൈബിൾ മാത്രം.” പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ തങ്ങളെത്തന്നെ ബൈബിൾ മാത്രം സംരക്ഷിക്കുന്നവരായി തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു; രണ്ടാം ദൂതന്റെ വരവിനോടനുബന്ധിച്ച് അഡ്വെന്റിസം അവരുടെ പാരമ്പര്യം ഏറ്റെടുത്തപ്പോൾ, അവർ ആ “മോട്ടോ” സ്വീകരിച്ചു, തുടർന്ന് അവർ “പുസ്തകജനങ്ങൾ” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. കേൾക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏവരുടെയും മനസ്സുകൾക്കു ബൈബിൾ തുറന്നുകൊടുക്കുന്നതിന്, ശരിയായി പ്രയോഗിക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ ഫലപ്രദമാകുന്ന ഒരു നിയമസമാഹാരം വില്യം മില്ലറിന്റെ ശുശ്രൂഷയിലൂടെ അവർക്കു നല്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം നൽകുവാൻ നമുക്ക് സാധിക്കണമെങ്കിൽ, നാം അഭ്യസിക്കേണ്ടത് മില്ലറിന്റെ പ്രവചന വ്യാഖ്യാനനിയമങ്ങളാണെന്ന് പ്രചോദനം പറയുന്നു.

പ്രവചനാത്മക താക്കോലുകൾ എന്ന വിഭാഗത്തിലുള്ള William Miller എന്ന ലേഖനത്തിൽ വില്യം മില്ലറുടെ നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ വിശദമായി വായിക്കാം.

“ബൈബിളിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പഠനത്തിൽ, പ്രവചനവ്യാഖ്യാനത്തിനായുള്ള ‘ഫാദർ മില്ലറുടെ’ നിയമങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സിദ്ധാന്തങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഉചിതമായിരിക്കും.” പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ കൊമ്പിന് നാം ബൈബിൾ എന്നു വിളിക്കുന്ന പരിശുദ്ധ രേഖ ഏല്പിക്കപ്പെട്ടു; അതോടൊപ്പം അതിലുള്ള സിദ്ധാന്തങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വവും ഏല്പിക്കപ്പെട്ടു; കൂടാതെ, ആ പരിശുദ്ധ രേഖയുടെ അർത്ഥവും ഉദ്ദേശവും ശരിയായി വിഭജിച്ചറിയുന്നതിനായി പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൊമ്പിന് ഒരു നിയമസമുച്ചയവും നൽകപ്പെട്ടു.

റിപ്പബ്ലിക്കനിസത്തിന്റെ കൊമ്പിന്‌ നാം ഭരണഘടന എന്നു വിളിക്കുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ പ്രമാണം ഏല്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; അതിലുള്ള സിദ്ധാന്തങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വവും അതിന്‌ നൽകപ്പെട്ടിരുന്നു. ഭരണഘടനയുടെ അർത്ഥവും ഉദ്ദേശവും ശരിയായി വിഭജിച്ച് നിർണ്ണയിക്കേണ്ടതിനായി റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്‌ ഒരു നിയമസമുച്ചയവും നൽകിയിരുന്നു. ഭരണഘടനയെ ശരിയായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിനായി നൽകിയിരിക്കുന്ന ആ നിയമങ്ങൾ അവകാശപ്രമാണം (Bill of Rights) ആകുന്നു; അതിലെ പ്രഥമ വ്യവസ്ഥകളിൽ തന്നേ ഭരണഘടനയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ലക്ഷ്യം അതിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവകാശപ്രമാണത്തിൽ പട്ടികപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ആദ്യ ഭേദഗതി മതസ്വാതന്ത്ര്യം, പ്രകടനസ്വാതന്ത്ര്യം, വാക്സ്വാതന്ത്ര്യം, മാധ്യമസ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയാണ്.

ഞായറാഴ്ചാനിയമം മതസ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പുനൽകുന്ന ഭരണഘടനയുടെ ആദ്യ ഭേദഗതിക്കെതിരായ ഒരു തുറന്ന ആക്രമണമാണ്; ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിൽ അതു നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്നു; ഇങ്ങനെ ഭരണഘടനയുടെ അവസാനം, ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ അവസാനം, അന്നു മഹാശബ്ദത്തോടെ മൂന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവർക്കെതിരായ പീഡനത്തിന്റെ ആരംഭം എന്നിവയെ അത് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. മൂന്നാം ദൂതന്റെ മഹാശബ്ദം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ആദ്യ ഭേദഗതിയും ഭരണഘടനയും നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിനെതിരേ പ്രതിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ, തങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്നു നിയമിതരായിരുന്ന വിശുദ്ധ രേഖയെ സംരക്ഷിക്കുന്ന വിശുദ്ധ നിയമങ്ങളെ പിന്തുണക്കുകയും പ്രയോഗിക്കയും ചെയ്യേണ്ടവരാൽ തന്നെയാണ് പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ആട്ടിൻകുട്ടിയെപ്പോലെയുള്ള ഭൂമിമൃഗത്തിന്റെ രണ്ട് കൊമ്പുകളുടെ സമാന്തര ചരിത്രങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുകയും പ്രയോഗിക്കയും ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമാണിത്. ഭരണഘടനയുടെ സ്ഥാപകപിതാക്കന്മാർ പിതാവായ മില്ലറിനോടു സമാന്തരരാണ്. മില്ലറിനുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കുന്ന “പിതാവ്” എന്ന പദം ഒരു നേതാവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനായാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്, പാപ്പായതിലെ പുരോഹിതനെ അല്ല. ആത്മീയ മാർഗ്ഗദർശികളാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരെ പിതാവെന്ന് വിളിക്കരുതെന്ന് ബൈബിൾ നിരോധിക്കുന്നു. പതിവായി കാണുന്നതുപോലെ, മില്ലറൈറ്റുകൾ അവരുടെ പിതാവിന്റെ പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാതിരിക്കുകയെന്നത്, ഏലിയാവിന്റെ സന്ദേശം പിതാക്കന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ മക്കളുടെ അടുക്കലേക്കും മക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ പിതാക്കന്മാരുടെ അടുക്കലേക്കും തിരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ കാണാതെ പോകുന്നതാണ്.

യെശയ്യാ ഇരുപത്തിമൂന്നിൽ ഉള്ള ഐക്യനാടുകൾ ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമാകുന്നു; അതിവേഗത്തിൽ അടുക്കിവരുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമസമയത്ത് അത് തന്റെ ഭരണഘടനയെ മറിച്ചിടുന്നതുവരെ അതു അങ്ങനെ തന്നേ നിലനിൽക്കുന്നു. ആറാമത്തെ രാജ്യം പ്രവചനപരമായ എഴുപത് വർഷങ്ങൾ ഭരിക്കുന്നു; അവ ഒരു രാജാവിന്റെ ദിവസങ്ങളാകുന്നു. എഴുപത് വർഷം ഭരിച്ച രാജ്യം ബാബേലായിരുന്നു. ആ എഴുപത് വർഷങ്ങളിൽ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ കൊമ്പ് ബാബേൽ സർക്കാർ ആയിരുന്നു; സഭയുടെ കൊമ്പ് കല്ദായർ ആയിരുന്നു. ദാനീയേൽ, ശദ്രക്ക്, മേശക്ക്, അബേദ്നെഗോ എന്നിവർ ഒരു ലക്ഷത്തി നാല്പത്തിനാലായിരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഇരു കൊമ്പുകളും ദൈവജനവും ദാനീയേലിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ബാബേലിലെ എഴുപത് വർഷത്തെ പ്രവാസം ഒരു രാജാവിന്റെ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു; അതിനെയാണ് യെശയ്യാ പ്രയോഗിക്കുന്നത്—ഐക്യനാടുകളുടെ പ്രവചനചരിത്രവും അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ചരിത്രവും 1798 മുതൽ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള കാലമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കാനായി.

അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ഇരു കൊമ്പുകൾക്കും ഉള്ള പ്രവാചകചരിത്രരേഖയെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെ, മറ്റേ കൊമ്പിന്റെ സ്വഭാവലക്ഷണം നിർണയിക്കാനായി ആ രണ്ടു കൊമ്പുകളുടെ സാക്ഷികളെ ഉപയോഗിച്ച്, അവസാനത്തെയും ആരംഭത്തെയും നമുക്ക് പരിഗണിക്കാം. ഒടുവിൽ, എല്ലാ കൊമ്പുകളും ഒരേ സ്വഭാവമുള്ളവയായിരുന്നു. ദാനിയേലിൽ കൊമ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; ചിലത് തകർന്നിരുന്നു; തകർന്ന കൊമ്പിൽനിന്ന് വളർന്നു വന്ന കൊമ്പുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ദാനിയേലിലെ ചില കൊമ്പുകൾ തമ്മിൽ ഒരേ വലിപ്പമുള്ളവയല്ലായിരുന്നു; ഒന്നിനെക്കാൾ പിന്നീടാണ് മറ്റൊന്ന് ഉയർന്നുവന്നത്. എന്നാൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ രണ്ടു കൊമ്പുകളുടെ കാര്യത്തിൽ അങ്ങനെയല്ല. ആ രണ്ടു കൊമ്പുകളും ഒരേ ചരിത്രത്തിലൂടെ പരസ്പരം സമാന്തരമായി സഞ്ചരിക്കുകയും, അവയുടെ ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുള്ളവയായിരിക്കെ, അതേ വഴിക്കുറികൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ മനസ്സിലാക്കേണ്ട പ്രധാനപ്പെട്ട ചില വ്യവസ്ഥാപരമായ പരിമിതികളും ഉണ്ട്.

അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഫിലദെൽഫ്യാ സഭ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രവാചകചരിത്രത്തിൽ നിന്നു ലാവൊദിക്യാ സഭയിലേക്കുള്ള ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു. അതിനാൽ അവസാനം ലാവൊദിക്യായുടെ പ്രവാചകചരിത്രത്തിൽ നിന്നുമൊരു മാറ്റം നിർബന്ധമായും ഉണ്ടായിരിക്കണം. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് ഈ ബോധ്യത്തിന്റെ വെളിച്ചം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാകുന്നു; ഈ സമയത്ത് മുദ്രവെളിയാക്കപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ഒരു ഭാഗവും അതുതന്നെയാണ്.

“എഴുപതു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം കഴിഞ്ഞ ശേഷം” പാപ്പാ “പാടും”; “മറക്കപ്പെട്ട” “വേശ്യ” ഓർക്കപ്പെടും. ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിൽ അവൾ “ഓർക്കപ്പെടുന്നു”; അവിടെ വിഷയമായിരിക്കുന്നത് സൂര്യാരാധനയോ, അല്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണം മനുഷ്യരോട് “ഓർക്കുക” എന്നു അറിയിച്ച ദിവസത്തിന്റെ ആരാധനയോ എന്നതാകുന്നു.

ഈ ലേഖനത്തിൽ, ബാബിലോണിന്റെ എഴുപതു വർഷത്തെ ആധിപത്യത്തിന്റെ ചരിത്രം 1798 മുതൽ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ചരിത്രത്തെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നതായി നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മുമ്പത്തെ ഒരു ലേഖനത്തിലും, ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളിലും പലവട്ടം, മിസ്രയീമിലെ അടിമത്തവും അവിടെനിന്നുള്ള വിടുതലും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ ചരിത്രത്തെയും ദൈവത്തിന്റെ ജനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെയും പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നതായി നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ബാബിലോൺ, മിസ്രയീം, അഡ്വെന്റിസം, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ എന്നീ നാല് ചരിത്രങ്ങളാണ് ഈ രേഖകളിന്മേൽ കൊണ്ടുവരേണ്ട ഏക രേഖകൾ എന്നല്ല; എന്നാൽ ആദ്യപരാമർശത്തിന്റെ നിയമം ഈ നാല് രേഖകളിൽ പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ—അത് തികച്ചും അതിശയകരമാണ്. ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്തെന്നതിന്റെ ഒരു ലളിതവും ഭാഗികവുമായി ദൃഷ്ടാന്തംകൊണ്ട് ഈ ലേഖനം സമാപിപ്പിക്കുന്നു; പിന്നീടൊരിക്കൽ യെശയ്യാവു ഇരുപത്തിമൂന്നിന്റെ ചരിത്രത്തെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ ഇതു തുടർന്നു വിശദീകരിക്കാനാണ് എന്റെ ഉദ്ദേശം.

ബാബിലോണിന്റെ ചരിത്രം ആരംഭത്തിൽ മനസ്സാന്തരപ്പെട്ട ഒരു രാജാവിനെയും അവസാനം ദുഷ്ടനായ ഒരു രാജാവിനെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്. അത് ബൈഡൻ ആയാലും ട്രംപ് ആയാലും കാര്യമില്ല; കാരണം ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം ഭരിക്കുന്നവരെ ഉയർത്തുന്നതും അവരെ താഴ്ത്തുന്നതും ദൈവമാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ഒരു ഡെമോക്രാറ്റ് അല്ലെങ്കിൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻ നേതാവിനെക്കുറിച്ച് ഉറപ്പായി പറയാനാകുന്നത്, അവൻ ഒരു ദുഷ്ടനായ നേതാവായിരിക്കും എന്നതാണ്. നെബൂഖദ്‌നേസർ ബാബിലോൻ ആയിരുന്നു; അവൻ ബാബിലോണിന്റെ ക്രൂരാധിപതിയായിരുന്നു; മൂന്ന് നല്ല മനുഷ്യരെ അഗ്നിയിലേക്ക് എറിയാൻ സന്നദ്ധനായവൻ. എന്നാൽ അവസാനം അവൻ ദാനിയേലിന്റെ ദൈവത്തിലേക്ക് മനസ്സാന്തരപ്പെട്ടു. അവസാനത്തെ നേതാവായ ബെൽശസ്സർ അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല. അവൻ ഒരു ദുഷ്ട രാജാവായിരുന്നു. പ്രവചനത്തിൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ഒരു കുഞ്ഞാടായി ആരംഭിക്കുന്നു; മനുഷ്യർക്കുവേണ്ടിയുള്ള ക്രിസ്തുവിനെയും അവന്റെ യാഗത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു ചിഹ്നം. അവസാനം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ഒരു മഹാസർപ്പമായി സംസാരിക്കും. ഈ ചരിത്രരേഖയിൽ ക്രിസ്തുവിൽനിന്ന് സാത്താനിലേക്കുള്ള മാറ്റം നെബൂഖദ്‌നേസറും ബെൽശസ്സറും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

ദുഷ്ടനായ ബെൽശസ്സർ മണ്ടനായ രാജാവായിരുന്നു എന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്ന രൂപത്തിൽ ഇരുവിധ ന്യായവിധികളും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ, അവൻ തന്റെ പിതാവായ നെബൂഖദ്‌നേസറിന് ഉണ്ടായ അതേ ന്യായവിധി അനുഭവിച്ചു. നെബൂഖദ്‌നേസർ ഇരുപത്തഞ്ചുനൂറ്റിരുപതു ദിവസം മൃഗത്തെപ്പോലെ വയലുകളിൽ ജീവിച്ചു; അത് ഏഴ് ബൈബിളിക വർഷങ്ങളാകുന്നു. അതുപോലെ, മതിലിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്ന അവന്റെ മകൻ ബെൽശസ്സറിന്റെ ന്യായവിധിയും ഇരുപത്തഞ്ചുനൂറ്റിരുപതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വ്യത്യാസം എന്തെന്നാൽ, നെബൂഖദ്‌നേസറിനെതിരായ ന്യായവിധി അവനെ മാനസാന്തരത്തിലേക്കു നയിച്ച് അവനെ ജ്ഞാനിയായ രാജാവാക്കി; എന്നാൽ ബെൽശസ്സറിന്റെ ന്യായവിധി മണ്ടനായ രാജാവിൻമേലായിരുന്നു.

അവസാന പ്രസിഡന്റിനായി ചുമരിലെ കൈയെഴുത്ത്, സഭയും സംസ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവിന്റെ “ചുമർ” എന്നതു തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ആദ്യ ഭേദഗതിയാകുന്നു; അന്തിമമായ മണ്ടനായ രാജാവിന് അതു മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ഞായറാഴ്ചാ നിയമസമയത്ത് വടക്കൻ രാജാവിനാൽ നടപ്പിലാക്കപ്പെടുന്ന “ജനത്തിന്റെ ചിതറിച്ചിതറൽ” എന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ ചിതറിച്ചിതറലാണ് ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തെ തുടർന്നുവരുന്ന ദേശീയ നാശം. ആറാമത്തെ ജാതി, അഴിമതിയേറ്റ സഭയിൽ നിന്ന് മാത്രമല്ല, ആ അഴിമതിയേറ്റ സ്ത്രീ കിടന്നുറങ്ങിയിരുന്ന അതിക്രമിയായ യൂറോപ്യൻ രാജാക്കന്മാരിൽ നിന്നുമുള്ള സംരക്ഷണത്തിനായി ഭരണഘടന രചിച്ച അവരുടെ സ്ഥാപക പിതാക്കന്മാരുടെ പാഠങ്ങൾ മറന്നു. സ്ഥാപക പിതാക്കന്മാർ പാപ്പത്വത്തെയും യൂറോപ്പിലെ രാജാക്കന്മാരെയും നിരസിച്ചവരെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്; കാരണം, പാപ്പത്വത്തിന്റെ അന്ധകാരമായ ആയിരത്തി ഇരുനൂറ്റി അറുപതു വർഷങ്ങളുടെ ചിതറിച്ചിതറലിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നശേഷമുള്ള സ്വന്തം അനുഭവത്തിൽ നിന്നു, അത്തരത്തിലുള്ള അധിനിവേശത്തിനെതിരായ സംരക്ഷണങ്ങൾ അവരുടെ പുതിയ ഭരണഘടനയുടെ കേന്ദ്രഘടകമായിരിക്കണമെന്നു അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അവർ ജ്ഞാനികളായ പിതാക്കന്മാരായിരുന്നു; അവർ കുഞ്ഞാടുപോലുള്ളവരായിരുന്നു; എന്നാൽ അവസാന പിതാവിന്റെ കാര്യത്തിൽ അങ്ങനെ അല്ല, എന്തെന്നാൽ അവൻ മഹാസർപ്പത്തെപ്പോലെ സംസാരിക്കും. പിതാക്കന്മാർ ഒരു ചിതറിച്ചിതറലിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു; മകൻ വീണ്ടും ഒരു ചിതറിച്ചിതറലിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകുന്നു. ഇരു സന്ദർഭങ്ങളിലും അതിക്രമിയായവൻ ആദ്യം പാപ്പത്വവും അവസാന പാപ്പത്വവും ആകുന്നു.

ആദ്യ രാജാവായ നെബൂഖദ്‌നേസറിനും അവസാന രാജാവായ ബെൽശസ്സറിനും നേരെയുണ്ടായ ന്യായവിധിയുടെ പ്രതീകം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന ചിതറിച്ചുപോകലായിരുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസർ അത് ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിച്ചു; ബെൽശസ്സറോ, താൻ മരിച്ച അതേ രാത്രിയിൽ, അതിനെ തന്റെ ശിലാശാസനമായി ഭിത്തിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടതായി കണ്ടു. റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെ ആരംഭത്തിലെ പ്രതീകം വടക്കൻ രാജാവിന്റെ അടിമത്തത്തിൽനിന്നുള്ള അതിന്റെ രക്ഷപ്പെടലായിരുന്നു; റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെ അവസാനത്തിലെ പ്രതീകം വടക്കൻ രാജാവിനാൽ വരുത്തപ്പെടുന്ന ബദ്ധതയാണ്. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ ആറാമത്തെ രാജ്യമായി അത് മരിക്കുന്ന “അതേ രാത്രി” തന്നെയാണ് ഞായറാഴ്ചാ നിയമം. നാല് ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളിലുമുള്ള—ബെൽശസ്സർ, നെബൂഖദ്‌നേസർ, റിപ്പബ്ലിക്കൻ കൊമ്പിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും—ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ ഇരുപത്തഞ്ച് ഇരുപത് ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രതീകമാണ്. അത് ആൽഫയുടെയും ഒമേഗയുടെയും മുദ്രയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

വില്യം മില്ലർ കണ്ടെത്തിയ ആദ്യത്തെ “കാലപ്രവചനം” ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ ഇരുപത്തഞ്ച്-ഇരുപത് ആയിരുന്നു. മില്ലറുടെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ യേശു സ്ഥാപിച്ച അടിസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യ കല്ല് അതായിരുന്നു. 1863-ൽ അഡ്വെന്റിസം മാറ്റിവെച്ച ആദ്യ അടിസ്ഥാനസത്യവും അതുതന്നെയായിരുന്നു. മില്ലറുടെ സത്യത്തിന്റെ എല്ലാ കല്ലുകളും അടിസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആ സത്യങ്ങൾ ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു പലകകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അവ 1843-ലെയും 1850-ലെയും പയനിയർ ചാർട്ടുകളാണ്. ആ രണ്ടു പലകകൾ ദൈവത്തിനും അവന്റെ നാമധേയജനത്തിനുമിടയിലെ നിയമബന്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെതന്നെ പത്ത് കല്പനകളുടെ രണ്ടു പലകകൾ പുരാതന യിസ്രായേലുമായുള്ള നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്നു.

ലാവൊദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അവസാനം, ഞായറാഴ്ച്ചനിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് അത് കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്ന് ഛർദ്ദിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ചുവരിന്മേലുള്ള എഴുത്ത് ആ രണ്ടു വിശുദ്ധ പയനിയർ ചാർട്ടുകളാണ്. അവർക്ക് അവ വായിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല; കാരണം, അവരുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ലഭിച്ച മുന്നറിയിപ്പിന്റെ സന്ദേശം മൂലം പ്രയോജനപ്പെടാൻ അവർ നിരസിച്ചിരുന്നു….

1837-ലെ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി സാമ്പത്തിക ഘടകങ്ങൾ, നയങ്ങൾ, ഊഹക്കച്ചവട പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സമന്വയത്തിൽ ഉണർന്നുയർന്ന ഒരു സങ്കീർണ സംഭവമായിരുന്നു.

അനുമാനാധിഷ്ഠിത കുമിളി: 1837-ന് മുമ്പുള്ള വർഷങ്ങളിൽ, രാജ്യത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറോട്ടുള്ള വിപുലീകരണം ഭാഗികമായി പ്രേരകശക്തിയായിത്തീർന്ന ഭൂമിയിലും നിക്ഷേപങ്ങളിലും അനുമാനാധിഷ്ഠിത ഉണർവ് നിലനിന്നിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് പാശ്ചാത്യ അതിർത്തിപ്രദേശങ്ങളിലെ ഭൂമി-അനുമാനവ്യാപാരം ഭൂമിവിലകൾ അസ്വാഭാവികമായി ഉയരുന്നതിനും അതിരുകടന്ന കടമെടുപ്പിനും കാരണമായി.

എളുപ്പത്തിലുള്ള വായ്പാസൗകര്യവും സങ്കൽപ്പാധിഷ്ഠിത വായ്പനൽകലും: ബാങ്കുകളും ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളും മതിയായ പണയസുരക്ഷയില്ലാതെയെപ്പോലും വലിയ തോതിൽ ക്രെഡിറ്റും വായ്പകളും അനുവദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ക്രെഡിറ്റിലേക്കുള്ള ഈ എളുപ്പത്തിലുള്ള പ്രവേശനം സങ്കൽപ്പവ്യാപാര ജ്വരത്തിന് കാരണമായി, ധനകാര്യ അസ്ഥിരതയുടെ അപകടസാധ്യതകളും വർധിപ്പിച്ചു.

ബാങ്കുകളുടെ അതിവ്യാപനം: ബാങ്കുകൾ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അതിവേഗത്തിൽ വിപുലീകരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു; പലപ്പോഴും, അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ തങ്ങൾക്ക് കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന സ്പീഷി (സ്വർണ്ണവും വെള്ളിയും) എന്ന യാഥാർത്ഥ്യമൂല്യത്തേക്കാൾ കൂടുതലായി അവർ കാഗിതനാണയം (ബാങ്ക്‌നോട്ടുകൾ) പുറത്തിറക്കുകയായിരുന്നു. “വൈൽഡ്കാറ്റ് ബാങ്കിംഗ്” എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ രീതിയുടെ ഫലമായി, നിയന്ത്രണമില്ലാത്തതും വിശ്വാസ്യതയില്ലാത്തതുമായ നാണയത്തിന്റെ അതിപ്രചാരം പ്രചരണത്തിലേക്ക് വന്നു.

ജാക്സന്റെ സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾ: പ്രസിഡന്റ് ആൻഡ്രൂ ജാക്സന്റെ നയങ്ങൾ പ്രതിസന്ധി വഷളാക്കുന്നതിൽ ഒരു പങ്ക് വഹിച്ചു. അദ്ദേഹം 1836-ൽ സ്പീഷി സർക്യുലർ പുറപ്പെടുവിച്ചു; അതനുസരിച്ച് പൊതുഭൂമികൾ പേപ്പർ പണത്തിന് പകരം ദൃഢനാണയമായ സ്വർണ്ണവും വെള്ളിയും ഉപയോഗിച്ചായിരിക്കണം വാങ്ങേണ്ടത്. ഇതുമൂലം ബാങ്ക് നോട്ടുകൾ സ്പീഷിയാക്കി മാറ്റുന്നതിനുള്ള ഒരു തിരക്ക് ഉണ്ടായി; അതുവഴി സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദങ്ങളും ബാങ്ക് തകർച്ചകളും ഉണ്ടായി.

അന്തർദേശീയ ഘടകങ്ങൾ: അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ പ്രതിസന്ധിയെ അന്തർദേശീയ സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളും സ്വാധീനിച്ചു. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ പ്രധാന വ്യാപാര പങ്കാളിയായ ബ്രിട്ടന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലുണ്ടായ മാന്ദ്യം, അമേരിക്കൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്കും കയറ്റുമതികൾക്കും ഉണ്ടായിരുന്ന ആവശ്യകതയിൽ കുറവുണ്ടാകാൻ കാരണമായി. ഇതിന്റെ ഫലമായി, അമേരിക്കൻ വ്യവസായസ്ഥാപനങ്ങൾ ബാധിക്കപ്പെടുകയും സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി കൂടുതൽ വഷളാകുന്നതിന് അത് ഇടയാക്കുകയും ചെയ്തു.

ഭീതിയും ബാങ്കുകളിലേക്കുള്ള ഓട്ടവും: 1837 മേയിൽ, ബാങ്കുകളുടെ തകർച്ചകളും വായ്പാസൗകര്യങ്ങളുടെ ചുരുക്കലുകളും ഉൾപ്പെടുന്ന ധനകാര്യാഘാതങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര നിക്ഷേപകരുടെയും നിക്ഷേപമുടമകളുടെയും ഇടയിൽ ഭീതിക്ക് കാരണമായി. ഈ ഭീതി ബാങ്കുകളിൽ നിന്ന് പണം പിൻവലിക്കാൻ ആളുകൾ തിരക്കോടുകൂടി എത്തിച്ചേർന്ന ഒരു തരംഗത്തിനും വായ്പാവ്യവസ്ഥയുടെ ഗുരുതരമായ ചുരുക്കലിനും ഇടയാക്കി.

പണവിതരണത്തിന്റെ ചുരുക്കം: ബാങ്കുകൾ തകർന്നുവീഴുകയും കടപ്പാട് കർശനമാവുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലെ ആകെ പണവിതരണം ഗണ്യമായി ചുരുങ്ങി. പണത്തിന്റെ ഈ ചുരുക്കം സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കൂടുതൽ രൂക്ഷമാക്കുകയും മാന്ദ്യം ആഴത്തിലാക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ ഘടകങ്ങളുടെ സംയോജനം ബാങ്ക് തകർച്ചകൾ, തൊഴിലില്ലായ്മ, ഉപഭോക്തൃ ചെലവിലെ കുറവ്, പൊതുവായ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം എന്നിവയാൽ ലക്ഷണീകൃതമായ ഒരു ഗുരുതര സാമ്പത്തിക അധോഗതിയിലേക്ക് നയിച്ചു.