313-ലെ മിലാൻ ശാസനത്തോടെയാണ് പെർഗമോസ് സഭ ആരംഭിച്ചത്; ആ വേളയിലാണ് ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാലാമത്തെ ഉടമ്പടിവിവാഹം കോൺസ്റ്റാന്റിയയും ലിസിനിയസും തമ്മിൽ നടന്നത്. പാശ്ചാത്യ ചക്രവർത്തിയായ മഹാനായ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ, പൗരസ്ത്യ ചക്രവർത്തിയായ ലിസിനിയസിന് കോൺസ്റ്റാന്റിയയെ ഉടമ്പടിവധുവായി നൽകി. കോൺസ്റ്റാന്റിയ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ അർധസഹോദരിയായിരുന്നു; ശാസനം പുറപ്പെടുവിച്ചതിനോടനുബന്ധിച്ചാണ് അവളുടെ വിവാഹം നടന്നത്. വിവാഹ ഉടമ്പടി നിലനിന്നില്ല; തുടർന്ന് ആഭ്യന്തരയുദ്ധം പുനരാരംഭിച്ചു. ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിലുടനീളം കോൺസ്റ്റാന്റിയ ലിസിനിയസിനോടൊപ്പം തുടർന്നു; 324-ൽ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ലിസിനിയസിനെ പരാജയപ്പെടുത്തിയശേഷം, ലിസിനിയസിനെ വധിക്കാതെ വിടണമെന്ന് അവൾ കോൺസ്റ്റന്റൈനോട് അപേക്ഷിച്ചു. കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ആദ്യം ലിസിനിയസിനെ വധിക്കാതെ വിട്ടെങ്കിലും പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തെ വധിക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു. കോൺസ്റ്റാന്റിയയാകട്ടെ, അതിനുശേഷം ഏകദേശം 330 വരെ കോൺസ്റ്റന്റൈന്റെ രാജസദസ്സിൽ ജീവിച്ചു.
ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ നാലാമത്തെ ഉടമ്പടിവിവാഹം 313 ഫെബ്രുവരിയിൽ പെർഗമൊസ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രതീകാത്മക കാലഘട്ടത്തിനു തുടക്കം കുറിച്ചു; 538-ൽ പാപ്പാധികാരം സിംഹാസനമേറ്റതോടെ ആരംഭിച്ച തുയഥൈര സഭയുടെ ആരംഭംവരെ പെർഗമൊസ് സഭ തുടർന്നു. 538 പെർഗമൊസിന്റെ അവസാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി; റോമിലെ ലൗകിക ഭരണശക്തികളുമായി പ്രവചനാത്മകമായ ഒരു ഉടമ്പടിവിവാഹത്തിലൂടെ പാപ്പാസഭ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചപ്പോൾ, ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെ ഉടമ്പടിവിവാഹത്തെയും ആ വർഷം അടയാളപ്പെടുത്തി. പെർഗമൊസ് 313-ൽ ഒരു ആൽഫാ വിവാഹ ഉടമ്പടിയോടെ ആരംഭിക്കുകയും 538-ൽ ഒരു ഒമേഗാ ഉടമ്പടിവിവാഹത്തോടെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്തു. 1798-ൽ നെപ്പോളിയൻ മാർപ്പാപ്പയെ തടവിലാക്കിയപ്പോൾ യൂറോപ്പിലെ രാജാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ വധുവായ പാപ്പാസഭയുമായുള്ള വിവാഹബന്ധം വേർപെടുത്തി.
പാപ്പാത്വത്തിന്റെ മണവാട്ടിയുടെ ബന്ധനവും വിവാഹമോചനവും, ടോളമിക് സാമ്രാജ്യത്തിനും സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിനുമിടയിൽ നടന്ന ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ സന്ധിവിവാഹത്തിൽത്തന്നെ മുൻകുറിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ആറുമുതൽ എട്ടുവരെയുള്ള വാക്യങ്ങളുടെ നിവൃത്തിയായി, ക്രി.മു. 252-ൽ, ടോളമി രണ്ടാമൻ ഫിലഡെൽഫസ് (തെക്കേ രാജാവ്) രണ്ടാം സിറിയൻ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനായി തന്റെ മകൾ ബെറനീസിനെ അന്തിയോക്കസ് രണ്ടാമൻ തിയോസിന് (വടക്കേ രാജാവ്) വിവാഹം ചെയ്തുകൊടുത്തു. അന്തിയോക്കസ് തന്റെ ഭാര്യ ലവോദിക്കെയെയും അവളുടെ പുത്രന്മാരെയും ഉപേക്ഷിക്കണമെന്ന് ആ ഉടമ്പടി വ്യവസ്ഥ ചെയ്തിരുന്നു. ക്രി.മു. 246-ൽ ടോളമി രണ്ടാമൻ മരിച്ചതിനുശേഷം, അന്തിയോക്കസ് ലവോദിക്കെയെ തിരികെ സ്വീകരിക്കുകയും ബെറനീസിനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് ലവോദിക്കെ അന്തിയോക്കസിനെ വിഷം കൊടുത്തു കൊല്ലിക്കുകയും ബെറനീസിനെയും അവളുടെ ശിശുവായ പുത്രനെയും കൊലപ്പെടുത്താൻ ഏർപ്പാടു ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ, ആ വാക്യം രേഖപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ, ബെറനീസ് “ബലം നിലനിർത്തിയില്ല”; അവൾ “ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു.”
ബെറനീസിന്റെ സഹോദരനായ (“അവളുടെ വേരുകളിൽനിന്നുള്ള ഒരു ശാഖ”) ടോളമി മൂന്നാമൻ യൂവർഗെറ്റീസ് ഈജിപ്തിലെ രാജാവായി; തന്റെ സഹോദരിക്കുവേണ്ടി പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ സെല്യൂസിഡ് രാജ്യത്തെ ആക്രമിച്ചുകൊണ്ട്, ക്രി.മു. 246 മുതൽ 241 വരെ നീണ്ടുനിന്ന മൂന്നാം സിറിയൻ യുദ്ധത്തിനു തുടക്കം കുറിച്ചു. ടോളമി പ്രധാന നഗരങ്ങൾ (സെലൂക്യയും അന്ത്യോക്യയും ഉൾപ്പെടെ) പിടിച്ചടക്കുകയും സെല്യൂസിഡ് പ്രദേശത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഏറെ മുന്നേറുകയും വൻതോതിൽ കൊള്ളമുതൽ കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്തു. കാംബീസസ് മുമ്പ് ഈജിപ്തിൽനിന്ന് കൊണ്ടുപോയിരുന്ന അനേകം വിഗ്രഹങ്ങളും വിശുദ്ധ പാത്രങ്ങളും ആ കൊള്ളമുതലിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. അവരുടെ ദേവന്മാരെയും വിലയേറിയ വസ്തുക്കളെയും ബന്ദികളാക്കി ഈജിപ്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുമെന്ന പ്രവചനം നിറവേറ്റിക്കൊണ്ട്, അവൻ ആ കൊള്ളമുതലുമായി ഈജിപ്തിലേക്കു മടങ്ങി.
ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ആദ്യത്തെ സന്ധിവിവാഹം, 538-ൽ പാപ്പാധിപത്യ റോമയും യൂറോപ്പിലെ രാജാക്കന്മാരും തമ്മിലുണ്ടായ സന്ധിവിവാഹത്തിന്റെ മുൻകുറിയായിരുന്നു. ആറു മുതൽ എട്ടു വരെയുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ, തെക്കേദേശത്തെ രാജാവ് ഒരു ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുന്നതിനായി ഒരു വധുവിനെ നൽകുന്നു; ആ ഉടമ്പടി പിന്നീട് ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു. ഉടമ്പടിലംഘനത്തെത്തുടർന്ന് വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്മേലുള്ള അധിനിവേശവും അതിന്റെ പ്രദേശം കീഴടക്കലും അവിടത്തെ നിധികൾ കൊണ്ടുപോകലും നടക്കുന്നു. ഇതിനു സമാന്തരമായ ചരിത്രത്തിൽ, തെക്കേദേശത്തെ രാജാവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന നെപ്പോളിയൻ 1797-ൽ മാർപ്പാപ്പയുടെ ഭരണപ്രദേശങ്ങൾക്കുമേൽ ടൊലെന്റീനോ ഉടമ്പടി അടിച്ചേൽപ്പിച്ചു. തൊട്ടടുത്ത വർഷം, ജനറൽ ബെർത്തിയേയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഫ്രഞ്ചുസൈന്യം റോമിൽ പ്രവേശിക്കുകയും വടക്കേദേശത്തെ രാജാവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പയസ് ആറാമൻ മാർപ്പാപ്പയെ തടവിലാക്കുകയും ചെയ്തു. ടോളമി വടക്കൻ രാജ്യത്തുനിന്ന് ഈജിപ്തിലേക്കു നിധികൾ കൊണ്ടുപോയതിനു സമാന്തരമായി, ഫ്രഞ്ചുകാരും റോമിൽനിന്നു നിധികൾ പിടിച്ചെടുത്ത് ഫ്രാൻസിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.
ടോളമി രണ്ടാമൻ ഫിലഡെൽഫസിന്റെയും അന്തിയോക്കസ് രണ്ടാമൻ തിയോസിന്റെയും വടക്കൻ-തെക്കൻ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വിവാഹസന്ധി രണ്ടാം സിറിയൻ യുദ്ധത്തിന് അന്ത്യം കുറിച്ചതുപോലെ, 313-ൽ മിലാനിൽ നടന്ന വിവാഹസന്ധി ഒരു ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന് അന്ത്യം കുറിച്ചു. 324-ൽ പാശ്ചാത്യ-പൗരസ്ത്യ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുണ്ടായ വിവാഹമോചനത്തിന്റെ മുൻനിഴലായിരുന്നു ക്രി.മു. 246-ൽ അന്തിയോക്കസ് ഉടമ്പടിപ്രകാരം വിവാഹം ചെയ്ത തന്റെ ഈജിപ്ഷ്യൻ വധുവിനെ വിവാഹമോചനം ചെയ്തത്. ഈ രണ്ടു വിവാഹമോചനങ്ങളും 1798-ലെ വിവാഹമോചനവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.
പെർഗമോസ് 313 മുതൽ 538 വരെയുള്ള 225 വർഷങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. പുറജാതീയ റോമിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ഉടമ്പടിവിവാഹത്തോടെ അത് ആരംഭിക്കുകയും പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെ ആദ്യത്തെ ഉടമ്പടിവിവാഹത്തോടെ അവസാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഏഴു ക്ലിയോപാട്രമാരുടെ പരമ്പര സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ രണ്ടു ഉടമ്പടിവിവാഹങ്ങളെ പുറജാതീയ റോമിന്റെ രണ്ടു ഉടമ്പടിവിവാഹങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതുപോലെതന്നെ, പെർഗമോസിന്റെ പ്രവചനചരിത്രം പുറജാതീയ റോമിന്റെ രണ്ടു ഉടമ്പടിവിവാഹങ്ങളെ പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെ രണ്ടു ഉടമ്പടിവിവാഹങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിലെ രണ്ടു വിവാഹങ്ങളെ ക്ലിയോപാട്ര പുറജാതീയ റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ രണ്ടു വിവാഹങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു; അവയെ തുടർന്ന് പെർഗമോസ് എന്ന പ്രതീകാത്മക സഭ പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെ രണ്ടു വിവാഹങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു.
സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ബി.സി. 252-ലെ ആൽഫാ വിവാഹം, മഹാനായ അന്തിയോക്കസിന്റെ പുത്രിയായ ക്ലിയോപാട്ര സിറയും ടോളമി അഞ്ചാമനും തമ്മിൽ ബി.സി. 193-ൽ റാഫിയയിൽ നടന്ന ഓമേഗാ വിവാഹത്തിന്റെ മുൻനിഴലായിരുന്നു. ആ വിവാഹം അഞ്ചാം സിറിയൻ യുദ്ധത്തിന് അന്ത്യം കുറിച്ചു. പുറജാതീയ റോമിന്റെ ആൽഫാ ഉടമ്പടിവിവാഹം ബി.സി. 40-ൽ മാർക്ക് ആന്റണിയും ഒക്ടാവിയയും തമ്മിൽ നടന്നു. പിന്നീട് അഗസ്റ്റസ് സീസർ എന്നറിയപ്പെട്ട ഒക്ടാവിയന്റെ സഹോദരിയായിരുന്നു ഒക്ടാവിയ. ബി.സി. 40-ലെ വിവാഹം ബ്രുണ്ടിസിയം ഉടമ്പടിയോടനുബന്ധിച്ചായിരുന്നു. ബി.സി. 32-ൽ ക്ലിയോപാട്രയ്ക്കുവേണ്ടി ആന്റണി ഒക്ടാവിയയുമായുള്ള വിവാഹബന്ധം വേർപെടുത്തി; അതുവഴി ബി.സി. 40-ലെ ഉടമ്പടിയോടെ അവസാനിച്ചിരുന്ന ആഭ്യന്തരയുദ്ധം വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു. മാർക്ക് ആന്റണി പൗരസ്ത്യ പ്രതിയോഗിയും ഒക്ടാവിയൻ പാശ്ചാത്യ എതിരാളിയുമായിരുന്നു. ഈജിപ്ഷ്യൻ ചരിത്രത്തിൽ ക്ലിയോപാട്ര എന്ന പേരുള്ള ഏഴുപേർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ക്ലിയോപാട്ര സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഓമേഗാ വിവാഹ ഉടമ്പടിയെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്തു; ഏഴാമത്തെയും അവസാനത്തെയും ക്ലിയോപാട്ര പുറജാതീയ റോമിന്റെ ആൽഫാ ഉടമ്പടിവിവാഹത്തിലെ വിവാഹമോചനത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്തു.
ക്രിസ്തു എല്ലായ്പോഴും ആരംഭത്തിലൂടെ അന്ത്യത്തെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു; അതിനാൽ സെല്യൂസിഡ് വംശത്തിന്റെ ക്രി.മു. 252-ലെ ആൽഫ വിവാഹം അതേ വംശത്തിന്റെ ക്രി.മു. 193-ലെ ഒമേഗ വിവാഹവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. സെല്യൂസിഡ് ചരിത്രത്തിന്റെ ആൽഫയും ഒമേഗയും പുറജാതീയ റോമിന്റെയും പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെയും ആൽഫ വിവാഹങ്ങളോടും ഒമേഗ വിവാഹങ്ങളോടും പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. പുറജാതീയ റോമിന്റെ 313-ലെ ഒമേഗ വിവാഹം പെർഗമോസിന്റെ ആൽഫ ഉടമ്പടിവിവാഹവും ആയിരുന്നു; അത് പെർഗമോസിന്റെ ഒമേഗ ഉടമ്പടിവിവാഹത്തിന് മുൻനിഴലായി വർത്തിച്ചു; ആ ഒമേഗ ഉടമ്പടിവിവാഹം 538-ലെ പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെ ആൽഫ വിവാഹഉടമ്പടിയും ആയിരുന്നു. ഇത് പുറജാതീയ റോമിന്റെ ആൽഫ ഉടമ്പടിവിവാഹത്തെയും ഒമേഗ ഉടമ്പടിവിവാഹത്തെയും 538-ലെ പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെ ആൽഫ വിവാഹവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്തുന്നു. ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിലാണ് പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെ ഒമേഗ വിവാഹം വന്നെത്തുന്നത്. 538-ലെ ആൽഫ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ ഒമേഗയ്ക്ക് മുൻനിഴലായി വർത്തിക്കുന്നു; ക്രി.മു. 40-ലെ ബ്രുണ്ടിസിയം ഉടമ്പടിയും 313-ലെ മിലാൻ ശാസനത്തിന്റെ ഉടമ്പടിവിവാഹവും 538-ലെ ആൽഫയ്ക്ക് മുൻനിഴലുകളായി വർത്തിച്ചു. സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ക്രി.മു. 252-ലെ ആൽഫ വിവാഹം 538-ലെ പാപ്പാധിപത്യ റോമിന്റെ ഉടമ്പടിവിവാഹവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ആൽഫ വിവാഹം എന്ന നിലയിൽ അത് ക്രി.മു. 193-ൽ റാഫിയയിൽ നടന്ന ഒമേഗ വിവാഹവുമായും പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.
വടക്കും തെക്കും തമ്മിൽ ക്രി.മു. 252-ലും 193-ലും നടന്ന സന്ധിവിവാഹങ്ങൾ 538-ലെ സന്ധിവിവാഹവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു; ആ സന്ധിവിവാഹമാകട്ടെ, പുറജാതീയ റോമിന്റെ ക്രി.മു. 40-ലെ സന്ധിവിവാഹവുമായും 313-ലെ സന്ധിവിവാഹവുമായും പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിലെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന അഞ്ചു സന്ധിവിവാഹങ്ങളും, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ആറാമത്തേതും അവസാനത്തേതുമായ സന്ധിവിവാഹത്തിൽ പൂർണമായ നിവൃത്തി പ്രാപിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ രണ്ടു വിവാഹങ്ങൾ വടക്കെയും തെക്കെയും എതിരാളികൾ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധങ്ങളാണ്; മൂന്നാമത്തെയും നാലാമത്തെയും വിവാഹങ്ങൾ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും തമ്മിലുള്ള ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും വിവാഹങ്ങൾ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നത് കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും തമ്മിലുള്ള ആത്മീയയുദ്ധത്തെയാണ്; ഓർത്തഡോക്സ് സഭയും റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തെയാണ്; അഥവാ ഭരണകൂടവും സഭയും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തെയാണ്. ഓർത്തഡോക്സ് സഭയും റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയും തമ്മിലുള്ള ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം, ഓർത്തഡോക്സ് സഭ “സീസറോപാപ്പിസം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്.
സീസറോപാപ്പിസം
സഭയും ഭരണകൂടവും സംയോജിക്കുകയും അവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ഭരണകൂടത്തിനായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യവസ്ഥയാണ് സീസറോപാപ്പിസം. റോമൻ കത്തോലിക്കാമതം ഈ ഘടനയെ നിരാകരിക്കുകയും, റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയെ സഭകളുടെ ശിരസ്സായും പാഷണ്ഡികളെ തിരുത്തുന്ന അധികാരിയായും പ്രഖ്യാപിച്ച ജസ്റ്റീനിയന്റെ 533-ലെ രാജശാസനത്തെ പ്രമാണമായി സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവസാനത്തെ രണ്ടു ഉടമ്പടിവിവാഹങ്ങളിലെ ആത്മീയ പോരാട്ടം, രാഷ്ട്രാധികാരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പുരുഷൻ സഭാധികാരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സ്ത്രീയെ ഭരിക്കുന്നുവോ എന്നതിനെച്ചൊല്ലിയായിരുന്നു. ഈ ആത്മീയ യുദ്ധത്തിൽ സഭയ്ക്കുള്ളിലെ ആരാധനയുടെ ചില വശങ്ങളിലുള്ള ഭിന്നതകളും “ഫിലിയോക്ക്വെ” എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഉപദേശവും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഫിലിയോക്കെ
ഫിലിയോക്ക്വെ എന്നതിന്റെ അർത്ഥം “പുത്രനും” എന്നാണ്. “ഫിലിയോക്ക്വെ” എന്ന പദത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കാൻ, “നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം” ആദ്യമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട നിഖ്യാ നഗരത്തെ പ്രവചനപരമായ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. നിഖ്യാ പ്രവചനപരമായി ഇസ്ലാമിന്റെ രേഖയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എന്തെന്നാൽ, നിഖ്യായിലെ ചരിത്രപരമായ രണ്ടാമത്തെ യുദ്ധം അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത് അവിടെയാണ്; കൂടാതെ, പൗരസ്ത്യവും പാശ്ചാത്യവുമായ കത്തോലിക്കാമതത്തിന്റെ ആത്മീയ യുദ്ധവുമായും അതിന് പ്രവചനപരമായ ബന്ധമുണ്ട്. ഒരു പ്രതീകം എന്ന നിലയിൽ, ലിയോ മാർപാപ്പയും നിഖ്യായുമായും നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ പ്രവചനപരമായ സാക്ഷ്യവുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ദാനീയേൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ആറ് ഉടമ്പടിവിവാഹങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവയിൽ ആദ്യത്തെ നാലെണ്ണം വടക്കും തെക്കും തമ്മിലോ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും തമ്മിലോ ഉള്ള സൈനിക സംഘർഷങ്ങളാണ്. അവസാനത്തെ രണ്ടെണ്ണം പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് കത്തോലിക്കരും പാശ്ചാത്യ റോമൻ കത്തോലിക്കരും തമ്മിലുള്ള ആത്മീയ സംഘർഷങ്ങളാണ്. ആറാമത്തേതും അവസാനത്തേതുമായ ഉടമ്പടിവിവാഹത്തിൽ നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തെച്ചൊല്ലിയുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മകതയും ലിയോ എന്ന പേരുള്ള ഒരു മാർപാപ്പയും ഉൾപ്പെടും; സഭയ്ക്കുമേൽ ലൗകിക ഭരണാധികാരത്തിന് അധികാരമുണ്ടെന്നു കരുതുന്ന പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സുകാർ അംഗീകരിക്കുന്ന “സീസറോപാപ്പിസം” എന്ന സിദ്ധാന്തത്തെ നിരാകരിക്കുന്ന, സഭയും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള സംയോജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള റോമൻ കത്തോലിക്കാ ധാരണയെ അത് അന്തിമമായി ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്യും.
“എന്നാൽ ‘മൃഗത്തിനുള്ള പ്രതിമ’ എന്താണ്? അത് എങ്ങനെയാണ് രൂപപ്പെടുത്തപ്പെടുക? രണ്ടു കൊമ്പുകളുള്ള മൃഗമാണ് പ്രതിമ നിർമ്മിക്കുന്നത്; അത് മൃഗത്തിനുള്ള ഒരു പ്രതിമയാണ്. മൃഗത്തിന്റെ പ്രതിമ എന്നും അത് വിളിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, പ്രതിമ എങ്ങനെയുള്ളതാണെന്നും അത് എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തപ്പെടുമെന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ നാം മൃഗത്തിന്റെതന്നെ—പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ—സവിശേഷതകൾ പഠിക്കണം.
“ആദിമസഭ സുവിശേഷത്തിന്റെ ലാളിത്യത്തിൽനിന്ന് വ്യതിചലിക്കുകയും പുറജാതീയ അനുഷ്ഠാനങ്ങളും ആചാരങ്ങളും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തതിലൂടെ ദുഷിച്ചപ്പോൾ, അവൾക്കു ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവും ശക്തിയും നഷ്ടപ്പെട്ടു; ജനങ്ങളുടെ മനസ്സാക്ഷികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിനായി അവൾ ലൗകികാധികാരത്തിന്റെ പിന്തുണ തേടി. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ അധികാരത്തെ നിയന്ത്രിക്കുകയും സ്വന്തം ലക്ഷ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനായി, വിശേഷിച്ച് ‘പാഷണ്ഡത’യെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിനായി, അത് വിനിയോഗിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു സഭയായ പാപ്പാധിപത്യമായിരുന്നു അതിന്റെ ഫലം. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ മൃഗത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിമ രൂപപ്പെടുത്തണമെങ്കിൽ, സഭ സ്വന്തം ലക്ഷ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനായി രാഷ്ട്രത്തിന്റെ അധികാരവും വിനിയോഗിക്കുന്ന വിധത്തിൽ മതാധികാരം ലൗകിക ഭരണകൂടത്തെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടതുണ്ട്.” മഹാവിവാദം, 443.
സീസറോപാപ്പിസവും ഫിലിയോക്കെയും പാശ്ചാത്യ-പൗരസ്ത്യ കത്തോലിക്കർ തമ്മിലുള്ള രണ്ടു പ്രധാന വ്യത്യാസങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഒന്ന് ലൗകികാധികാരത്തെച്ചൊല്ലിയുള്ള തർക്കമാണ്; മറ്റൊന്ന് പരിശുദ്ധാത്മാവ് പിതാവിൽനിന്നു മാത്രമാണോ “പുറപ്പെടുന്നത്”, അതോ പിതാവിൽനിന്നും പുത്രനിൽനിന്നുമാണോ പുറപ്പെടുന്നത് എന്നതിനെച്ചൊല്ലിയുള്ള ദൈവശാസ്ത്രപരമായ തർക്കമാണ്. പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഇരുവരിൽനിന്നും പുറപ്പെടുന്നു എന്നു റോമൻ കത്തോലിക്കാസഭ വിശ്വസിക്കുന്നു; പൗരസ്ത്യസഭയാകട്ടെ, പരിശുദ്ധാത്മാവ് ക്രിസ്തുവിൽനിന്നു പുറപ്പെടുന്നു എന്ന കൂട്ടിച്ചേർക്കലിനെ എതിർത്തുകൊണ്ട് “ഫിലിയോക്കെ” നിരാകരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തിനു നാലു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷവും, കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ലിസിനിയസിനെ പരാജയപ്പെടുത്തി റോമാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഏക ഭരണാധികാരിയായതിന് ഒരു വർഷത്തിനു ശേഷവും, 325-ൽ നിഖ്യാ സൂനഹദോസിൽ രൂപപ്പെടുത്തിയ മൂല വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ ഫിലിയോക്കെ സിദ്ധാന്തം ക്രമേണ കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെട്ടു. പൗരസ്ത്യ-പാശ്ചാത്യ കത്തോലിക്കാസഭകൾ വേർപിരിയുന്നതിനുള്ള രണ്ടു പ്രധാന കാരണങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഒടുവിൽ മാറിയ “ഫിലിയോക്കെ” എന്ന വിഷയം മൂല വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.
381-ലെ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ സുന്നഹദോസിൽ നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം വിപുലീകരിക്കപ്പെടുകയും നിഖ്യാ-കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ വിശ്വാസപ്രമാണം എന്നറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. പരിശുദ്ധാത്മാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിപുലീകൃത പ്രസ്താവനയിൽ “പിതാവിൽനിന്നു പുറപ്പെടുന്നവൻ” എന്ന വാക്കുകൾ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. പിൽക്കാലത്തു ചേർക്കപ്പെട്ട ഫിലിയോക്കെ ഇല്ലാത്ത ഈ രൂപത്തിലുള്ള വിശ്വാസപ്രമാണമാണ് പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ ഇന്നും ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അമ്പതു വർഷത്തിനുശേഷം, 431-ലെ എഫെസോസ് സുന്നഹദോസിൽ, 325-ൽ നിഖ്യായിൽ സ്ഥാപിതമായ വിശ്വാസം വീണ്ടും സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടു; നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിനു പകരം വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വിശ്വാസം അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനെ സുന്നഹദോസ് നിരോധിക്കുകയും ചെയ്തു. വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ ഫിലിയോക്കെ ചേർക്കുന്നതിനെതിരായ ഒരു വാദമായി പൗരസ്ത്യസഭ ഈ നിരോധനത്തെ ഉപയോഗിച്ചുവരുന്നു. 589-ലെ ടൊലീഡോയിലെ മൂന്നാം സുന്നഹദോസിൽ, സ്പെയിനിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ ലത്തീൻ രൂപത്തിൽ ഫിലിയോക്കെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പുത്രന്റെ പൂർണ ദൈവത്വത്തിന് ഊന്നൽ നൽകിയിരുന്ന അതിന്റെ ഉപയോഗം വിസിഗോത്തുകൾക്കിടയിലെ ആരിയനിസത്തോടുള്ള എതിർപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിനാൽ, പാശ്ചാത്യ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ ഫിലിയോക്കെ ഉൾപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതിന്റെ ആദ്യകാലത്തെ ഒരു സുപ്രധാന നാഴികക്കല്ലായി ടൊലീഡോയിലെ മൂന്നാം സുന്നഹദോസ് വ്യാപകമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലും ഒമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലും ഷാർലമെയ്നിന്റെയും കരോലിഞ്ചിയന്മാരുടെയും കീഴിലുള്ള സഭകളിൽ ഫിലിയോക്കെ സ്ഥിരപ്രയോഗമായി. പാശ്ചാത്യ സിനഡുകളിൽ അത് ന്യായീകരിക്കപ്പെടുകയും റോമിനു പുറത്തുള്ള ലത്തീൻ യൂറോപ്പിലുടനീളം ക്രമേണ അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പൗരസ്ത്യസഭ ഈ കൂട്ടിച്ചേർക്കലിനെക്കുറിച്ച് അറിയുകയും അതിനെ എതിർക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
1014-ൽ ബെനഡിക്ട് എട്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പ റോമിലെ ദിവ്യബലിയിൽ ഫിലിയോക്ക്വെ ഉൾപ്പെട്ട വിശ്വാസപ്രമാണം ഔദ്യോഗികമായി ഉൾപ്പെടുത്തി. റോമൻ ആരാധനക്രമത്തിൽ ഫിലിയോക്ക്വെ ഒരു സ്ഥിരാംശമായിത്തീർന്നത് ഈ ഘട്ടത്തിലാണ്. പാശ്ചാത്യസഭയുടെ നിർണായക ചുവടുവെപ്പായി ഇത് പലപ്പോഴും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. 1054-ൽ മഹാസഭാവിഭജനത്തിലെ പരസ്പര സഭാഭ്രഷ്ട് പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ നടന്നു; അപ്പോഴേക്കും പൗരസ്ത്യസഭയെയും പാശ്ചാത്യസഭയെയും ഭിന്നിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പ്രധാന ദൈവശാസ്ത്രപ്രശ്നങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു ഫിലിയോക്ക്വെ.
1438/39-ൽ ഫ്ലോറൻസിൽ നടന്ന സൂനഹദോസിൽ റോമൻ സഭ ഫിലിയോക്കെയും പാപ്പായുടെ പരമാധികാരവും വീണ്ടും സ്ഥിരീകരിച്ചു. പൗരസ്ത്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ചക്രവർത്തിയായ ജോൺ പാലിയോളോഗോസ് ആ സൂനഹദോസിൽ പങ്കെടുത്തു. 1449 ജൂലൈ 27-ന് അവസാനിച്ച നൂറ്റമ്പതു വർഷത്തെ പ്രവചനം നിവർത്തിച്ച കോൺസ്റ്റന്റൈൻ പതിനൊന്നാമന്റെ ജ്യേഷ്ഠസഹോദരനും മുൻഗാമിയുമായിരുന്നു പാലിയോളോഗോസ്. 1438/39-ലെ സൂനഹദോസിൽ ജോൺ പാലിയോളോഗോസ് ചക്രവർത്തി ഓട്ടോമൻമാർക്കെതിരെ സൈനികവും സാമ്പത്തികവുമായ പിന്തുണ തേടുകയും അതിന്റെ ഭാഗമായി ഫിലിയോക്കെ, പാപ്പായുടെ പരമാധികാരം എന്നിവ സംബന്ധിച്ച റോമൻ കത്തോലിക്കാ നിലപാട് അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹവും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ഗ്രീക്ക് അനുചരസംഘവും കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ പൗരസ്ത്യ സഭ ആ ഉടമ്പടി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. നിലവിൽ റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയും വിശ്വാസത്യാഗം ചെയ്ത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഫിലിയോക്കെ നിലനിർത്തുന്നു; പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയാകട്ടെ അതിനെ നിരാകരിക്കുന്നു.
325-ൽ, വിട്ടുവീഴ്ചയുടെ പെർഗ്ഗമൊസ് സഭയുടെ പ്രതീകമായ മഹാനായ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ നിഖ്യാ സൂനഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടുകയും അതിൽ പങ്കെടുക്കുകയും ചെയ്തു. മിലാൻ ശാസനം മുതൽ 330-ൽ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പ്രവചനപരമായ വിഭജനം വരെയുള്ള പതിനേഴു വർഷക്കാലയളവിൽ നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.
533-ൽ ജസ്റ്റീനിയന്റെ ഉത്തരവ് പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ടു; അടുത്ത വർഷമായ 534-ൽ ജസ്റ്റീനിയന്റെ നിയമസംഹിത അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു; 538-ൽ ഗോത്തുകൾ റോം നഗരത്തിൽനിന്ന് തുരത്തപ്പെട്ടതോടെ മാർപ്പാപ്പാധികാരം മൂന്നാമത്തെ പ്രതിബന്ധം മറികടന്നു. തുടർന്ന് ഓർലിയാൻസിലെ മൂന്നാം സൂനഹദോസിൽ ഒരു ഞായറാഴ്ച നിയമം പാസാക്കപ്പെട്ടു.
313 മുതൽ 330 വരെയുള്ള കാലഘട്ടം പെർഗ്ഗമൊസ് സഭയുടെ 225 വർഷക്കാലത്തിന്റെ വിപുലമായ ആൽഫ ഫ്രാക്റ്റലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; 533 മുതൽ 538 വരെയുള്ള കാലഘട്ടമാകട്ടെ അതിന്റെ ഒമേഗ ഫ്രാക്റ്റലിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മിലാൻ ശാസനം പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ട വർഷമാണ് 313; അതിന് 225 വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 538-ൽ, ഒരു ഞായറാഴ്ച നിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവന്നു. വിപുലമായ ആൽഫ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ, 313-ലെ ശാസനം മുതൽ 321-ലെ ആദ്യത്തെ പുറജാതീയ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള കാലഘട്ടം, 533-ലെ ഉത്തരവ് മുതൽ 538-ലെ മാർപ്പാപ്പയുടെ ആദ്യത്തെ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള കാലഘട്ടവുമായി ഒത്തുപോകുന്നു. ഒരു ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിനു മുമ്പായി സംഭവിക്കുകയും അതിലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു നിയമനിർമ്മാണ നടപടിയുടെ മൂന്നു പ്രതിരൂപങ്ങൾ പെർഗ്ഗമൊസ് നൽകുന്നു. തെസ്സലൊനീക്യ സഭയ്ക്കെഴുതിയ തന്റെ രണ്ടാം ലേഖനത്തിൽ പൗലൊസ് പ്രതിപാദിച്ച “ആദ്യം സംഭവിക്കുന്ന വിശ്വാസത്യാഗം” എന്നതിനെയും പെർഗ്ഗമൊസ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
ആരും യാതൊരു വിധത്തിലും നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കരുത്: എന്തെന്നാൽ ആദ്യം വിശ്വാസത്യാഗം സംഭവിക്കുകയും നാശപുത്രനായ ആ പാപപുരുഷൻ വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടല്ലാതെ ആ ദിവസം വരികയില്ല; അവൻ ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതോ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതോ ആയ സകലത്തെയും എതിർക്കുകയും അവയ്ക്കെല്ലാം മീതെ തന്നെത്താൻ ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു; അങ്ങനെ താൻ ദൈവമാണെന്നു പ്രകടമാക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ ദൈവമായി ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു. 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:3, 4.
റോമിലെ മാർപ്പാപ്പ പാപമനുഷ്യനായി വെളിപ്പെടുന്നതിനുമുമ്പ് സംഭവിച്ച വിശ്വാസത്യാഗത്തെ പെർഗമൊസ് സഭ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. പൗലൊസ് പറയുന്നതനുസരിച്ച്, ഈ സത്യം തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കുന്നത് ഒരു അസത്യം വിശ്വസിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്; ആ അസത്യം വിശ്വസിക്കുന്നതിന്റെ ഫലമായി, അങ്ങനെ ചെയ്യുന്ന എല്ലാവരും പ്രബലമായ ഭ്രമത്തിന് ഇരയാകും (2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:10–12). ഈ പ്രബലമായ ഭ്രമം ഉടമ്പടിജനത്തിന്മേലും ആ ജനം ഉയർത്തപ്പെട്ട ദേശത്തിന്മേലുമുള്ള ന്യായവിധിക്ക് അനുരൂപമാണ്. ലവുദിക്യാ സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ദാനീയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ “നിരന്തരമായത്” പൊതുവിൽ പുറജാതീയതയാണെന്നും, കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ അത് പുറജാതീയ റോമിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചുവെന്നുമുള്ള വില്യം മില്ലറുടെ ധാരണയെ അവർ നിരാകരിക്കുന്നതാണ് പ്രബലമായ ഭ്രമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, “നിരന്തരമായത്” പുറജാതീയതയാണെന്ന് മില്ലർ മനസ്സിലാക്കാൻ ഇടയാക്കിയ ഈ വേദഭാഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വില്യം മില്ലറുടെ ധാരണ നിരാകരിക്കുന്നതിലല്ല പ്രബലമായ ഭ്രമം അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, പുറജാതീയ റോമിന്റെ വീഴ്ചയ്ക്കുശേഷം വെളിപ്പെട്ട പാപമനുഷ്യൻ പാപ്പാധികാരമായിരുന്നുവെന്ന കാര്യം മറക്കുന്നതിലാണ് അവരുടെ ഭ്രമം അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്. മാർപ്പാപ്പ എതിർക്രിസ്തുവാണെന്ന് താൻ ബാല്യംമുതൽ അറിഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന കാര്യം മറന്നപ്പോൾ റീഗൻ ആ ഭ്രമത്തിന് ദൃഷ്ടാന്തമായി. 1980-കളിൽ റീഗൻ അധർമ്മത്തിന്റെ മർമ്മവുമായി രഹസ്യസഖ്യത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടപ്പോൾ, പ്രവചനത്തിന്റെ ഈ പ്രയോഗമനുസരിച്ച് ഡോണൾഡ് ട്രംപ് ആവർത്തിക്കുമെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന അന്ധതയ്ക്ക് അദ്ദേഹം ദൃഷ്ടാന്തമായി. ആ അന്ധത മനഃപൂർവമുള്ളതായാലും തെറ്റായ വിവരങ്ങളുടെ ഫലമായാലും, ഇവിടെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രവചനവ്യാഖ്യാനം ട്രംപ് റീഗന്റെ അന്ധത ആവർത്തിക്കുമെന്നും, പൗലൊസ് പറയുന്നതനുസരിച്ച് പ്രബലമായ ഭ്രമത്തിന് ഇരയാകുമെന്നും മുൻകൂട്ടി കാണുന്നു.
പാപ്പാധിപത്യത്തിന്റെ സിംഹാസനാരോഹണത്തിനു മുമ്പുണ്ടായ വിട്ടുവീഴ്ചയുടെയും വിശ്വാസത്യാഗത്തിന്റെയും കാലഘട്ടത്തെയാണ് പെർഗ്ഗമൊസ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. റൊണാൾഡ് റീഗൻ പ്രസിഡന്റായതോടെ ആരംഭിച്ച കാലഘട്ടമായ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ അവസാന വർഷങ്ങളുമായി ഈ ചരിത്രം പ്രവചനപരമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. പെർഗ്ഗമൊസിനെ 313-ലെ ശാസനം മുതൽ 538-ലെ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ളതായി പരിഗണിച്ചാലും; പെർഗ്ഗമൊസിന്റെ ആൽഫ ഫ്രാക്റ്റലിനെ ആ ശാസനം മുതൽ 321-ലെ ആദ്യത്തെ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ളതായി പരിഗണിച്ചാലും; പെർഗ്ഗമൊസിന്റെ ഒമേഗ ഫ്രാക്റ്റലിനെ 533 മുതൽ 538-ലെ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ളതായി പരിഗണിച്ചാലും, ഈ മൂന്നു രേഖകളും ഒരു ഉപരോധത്തിന്റെ പ്രവചനപരമായ ഘടനയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഒരു ഉപരോധത്തെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യും.