William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.
Илчлэлт ном дахь долоон чуулган, долоон лац, долоон бүрээний талаар Уильям Миллерт агуу гэрэл өгөгдсөн байв. Тэрээр эдгээр эш үзүүллэгийн бэлгэдлүүдийг харь шашинт ёсноос эхлэн папын ёс дагасан, сүйтгэгч хоёр хүчний хүрээнд байрлуулсан. Тэр эдгээр бэлгэдлийн эш үзүүллэгийн шинж бүрийг бүрнээр нь хараагүй боловч, харсан нь элч нарын үеэс эхлэн дэлхийн төгсгөл хүртэлх Бурханы чуулганы дотоод түүх ба гадаад түүхийн суурь ойлголтыг тогтоосон юм. Дотоод түүхийг чуулгануудаар төлөөлүүлсэн бөгөөд чуулгануудын гадаад түүхийг лацуудаар төлөөлүүлсэн. Тэрээр бүрээнүүд нь Ромын дээрх Бурханы шүүлтийн бэлгэдэл бөгөөд энэ нь дэлхийн төгсгөл дэх Ромын дээрх Бурханы шүүлтийг хэв шинжээр урьдчилан дүрсэлсэн гэдгийг харсан, гэвч дэлхийн төгсгөл дэх Ром нь гурвалсан холбооноос бүрдсэн байсныг тэр хараагүй юм.
The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”
Урия Смитийн бичсэн *Daniel and Revelation* хэмээх номд зарим ташаа үзэл санаа агуулагддаг боловч, Уайт эгч үүнийг “Бурханы туслагч гар” хэмээн тодорхойлсон. Тэрээр үүнийг *The Great Controversy*, *Patriarchs and Prophets*, болон *The Desire of Ages* номуудын хамт түгээн дэлгэрүүлэх ёстой гэж онцлон заасан. Түүний энэхүү хүчтэй дэмжлэг нь уг ном түүний номуудтай адилхан онгодоор бичигдсэн түвшинд байна гэсэн үг бус, харин энэ ном “агуу их сургаал заавар”-ыг агуулж байсан бөгөөд “олон нандин сүнсийг үнэний мэдлэгт хүргэхэд” нөлөөлсөн байсныг илтгэж байв.
The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.
Энэ ном нь 1844 оны 10 дугаар сарын 22-ноос өмнө үзэгдэж байгаагүй эш үзүүллэгийн ойлголтуудтай хамт Миллерчүүдийн эш үзүүллэгийн логикийг ашигладаг. Бид гурван Гай гамшгийн гурав дахин хэрэгжилтийг тайлбарлан өгүүлэхдээ уг номын эшлэлүүдэд хандана.
Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:
Миллер “долоон бүрээ нь газар дэлхий, өөрөөр хэлбэл Ромын хаант улсын дээр илгээгдсэн онцгой бөгөөд хүнд долоон шүүлтийн түүх мөн” хэмээн өгүүлсэн. Эхний дөрвөн бүрээ нь харь Ромын дээр буусан шүүлтүүдийг төлөөлдөг бөгөөд тав дахь, зургаа дахь бүрээ нь папын Ромын дээр буусан Бурханы шүүлтүүд байсан; харин долоо дахь бүрээ нь Орчин үеийн Ромын дээрх Бурханы шүүлтийг төлөөлдөг гэдгийг Миллер таньж мэдэхгүй байсан юм. Илчлэлт дэх долоон лац болон долоон бүрээний тухай өгүүлэхдээ Урия Смит ийнхүү бичжээ:
“Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.
“Номыг авмагцаа Хурга лацнуудыг нэн даруй нээж эхэлдэг; мөн элчийн анхаарал лац тус бүрийн дор өрнөн буй үзэгдлүүдэд хандуулагдана. Долоо гэсэн тоо нь Судруудад бүрэн бүтэн байдал болон төгс төгөлдрийг илэрхийлдэг хэмээн өмнө нь аль хэдийн тэмдэглэгдсэн билээ. Иймээс долоон лац нь үйл явдлын тодорхой нэгэн ангиллын бүхэл бүтнийг хамарч, магадгүй Константины үе хүртэл хүрдэг, харин долоон бүрээ нь тэр үеэс цааш үргэлжлэх өөр нэгэн цуврал гэж үзэх нь зөв байж үл чадна. Бүрээнүүд нь лацнуудын үйл явдалтай нэгэн цаг үед өрнөдөг, гэвч шинж чанарын хувьд бүхэлдээ өөр цуврал үйл явдлыг заадаг. Бүрээ нь дайны бэлгэдэл мөн; тиймээс бүрээнүүд нь сайн мэдээний эрин үед үндэстнүүдийн дунд тохиох улс төрийн их донсолгоонуудыг илэрхийлдэг. Лацнууд нь шашны шинжтэй үйл явдлуудыг заадаг бөгөөд Христийн эрин үеийн эхлэлээс Христийн ирэлт хүртэлх чуулганы түүхийг агуулдаг.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.
A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:
Бүрээ нь дайн болон улс төрийн үймээний бэлгэдэл юм. Смит Илчлэлт номын наймдугаар бүлгийн хоёрдугаар эшлэлийн талаар ийнхүү өгүүлжээ:
“‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’
“‘2-Р ИШЛЭЛ. Бурханы өмнө зогсож байсан долоон тэнгэрэлчийг би харлаа; тэдэнд долоон бүрээ өгөгдөв.’”
“This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.
“Энэ эшлэл нь шинэ бөгөөд тусгай нэгэн үйл явдлын цувралыг танилцуулж байна. Тамгануудад бид сайн мэдээний эрин үе хэмээн нэрлэгддэг хугацааны турш дахь сүмийн түүхийг харсан. Одоо танилцуулагдаж буй долоон бүрээнд, мөн тэрхүү адил хугацаанд тохиох ёстой байсан улс төрийн болон дайны шинжтэй гол үйл явдлуудыг бид харж байна.” Уриа Смит, Даниел ба Илчлэл, 476.
The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.
Илчлэлт номын наймдугаар бүлгийн эхний зургаан ишлэлд долоо дахь лац нээгддэг бөгөөд долоо дахь лац нээгдэхийн дэвсгэрт долоон бүрээтэй долоон тэнгэрэлч бүрээ үлээхэд бэлтгэгддэг.
And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.
Тэр долоо дахь лацыг нээхэд тэнгэрт хагас цагийн хэр хэмжээний нам гүм байв. Тэгээд би Бурханы өмнө зогсож байдаг долоон тэнгэрэлчийг харсан; мөн тэдэнд долоон бүрээ өгөгдөв. Өөр нэгэн тэнгэрэлч ирж, алтан утлагын савтайгаар тахилын ширээний дэргэд зогсов; бүх ариун хүмүүсийн залбирлуудтай хамт түүнийг сэнтийн өмнөх алтан тахилын ширээн дээр өргөхийн тулд түүнд их утлага өгөгдөв. Ариун хүмүүсийн залбирлуудтай хамт байсан утлагын утаа тэнгэрэлчийн гараас Бурханы өмнө дээш гарчээ. Тэгээд тэнгэрэлч утлагын савыг авч, түүнийг тахилын ширээний галаар дүүргээд, газар уруу хаяхад дуу чимээнүүд, аянгын нүргэлээнүүд, цахилгаанууд, мөн газар хөдлөлт болов. Долоон бүрээтэй байсан долоон тэнгэрэлч үлээхээр өөрсдийгөө бэлтгэв. Илчлэлт 8:1–6.
There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.
Бид өмнөх өгүүллүүдэд нэгэн эш үзүүллэгийн онцгой гаж үзэгдлийг таньж тодорхойлж ирсэн боловч түүний тусгай эш үзүүллэгийн үзэгдлийг одоогоор хараахан шууд авч үзээгүй байна. Тэрхүү гаж үзэгдэл нь эш үзүүллэгийн түүхэн дэх замын тэмдгүүдийн дарааллыг төлөөлдөг бэлгэдлүүд өөрсдийн төлөөлж буй түүхийн төгсгөлд бүгдээрээ нэг дор цугларч илэрдэг явдал юм. Езекиел номын наймдугаар бүлгийн дөрвөн жигшүүрт зүйлээр төлөөлөгдсөн Лаодикеан Адвентизмийн дөрвөн үе тодорхой замын тэмдгүүдийг тэмдэглэснийг бид харуулсан; гэвч тэдгээрийн тус бүр нь сорилт байдлаар зуун дөчин дөрвөн мянгын лацлагдах түүхэнд давтагддаг. Энэ гаж үзэгдэл долоон бүрээнд ч мөн ажиглагддаг. Учир нь тэд харь Ром, папын Ром, орчин үеийн Ром дээр буух тодорхой шүүлтүүдийг төлөөлдөг боловч орчин үеийн Ром дээрх гүйцэтгэх шүүлт удахгүй ирэх Ням гаргийн хуулиар эхлэх үед тэд бүгд дахин нэгэн зэрэг нийлэн гарч ирдэг.
The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.
Долоон бүрээ нь өнгөрсөн үед биелсэн тодорхой он саруудтай боловч, мөн Эгч Уайт Илчлэл номын наймдугаар бүлэгт гардаг долоон бүрээтэй долоон тэнгэрэлчийг удахгүй ирэх Ням гаргийн хуулийн түүхэн үйл явцад ч байрлуулдаг.
“‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.
“‘Тэр тав дахь лацыг нээхэд, би тахилын ширээний дор Бурханы үгийн төлөө, мөн өөрсдийн барьж байсан гэрчлэлийн төлөө алагдсан хүмүүсийн сүнснүүдийг үзэв. Тэд чанга дуугаар хашхирч: Ариун бөгөөд үнэн Эзэн минь, Та газар дээр оршин суугчдад бидний цусны төлөө хэзээ хүртэл шүүлт хийж, өшөөг маань авахгүй вэ? гэж хэлэв. Тэдний нэг бүрд цагаан нөмрөг өгөгдөв [Тэд цэвэр бөгөөд ариун хэмээн тунхаглагдсан]; мөн тэдэнд, өөрсөд шиг нь алагдах учиртай хамтран зүтгэгчид нь болон ах дүүс нь гүйцтэл, бас жаахан хугацаанд амрах ёстой хэмээн айлдагдав’ [Илчлэлт 6:9–11]. Энд Иоханд бодит байдал дээр тухайн үед болж байсан зүйлс бус, харин ирээдүйн тодорхой нэгэн цаг үед болох зүйлсийн дүр зураг үзүүлэгдсэн юм.
“Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.
“Илчлэлт 8:1–4-өөс иш татав.” Manuscript Releases, 20-р боть, 197.
In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.
Өмнөх эшлэлд Уайт эгч тав дахь лацын харилцан яриа болон түүний биеллийг наймдугаар бүлэгт өгүүлэгдсэн долоон тэнгэрэлч үлээх гэж буй үе дээр хэрэглэсэн боловч, мөн тэрхүү адил дүрслэлийг Илчлэл номын арван наймдугаар бүлгийн хоёр дуу хоолойн түүхэн үйл явдалд ч байрлуулсан байна.
“When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.
“Тав дахь лац нээгдэхэд, эш үзүүлэгч Иохан үзэгдэлдээ Бурханы Үг болон Есүс Христийн гэрчлэлийн төлөө алагдсан олныг тахилын ширээний доор харжээ. Үүний дараа Илчлэлт номын арван наймдугаар бүлэгт дүрслэгдсэн үйл явдлууд болсон бөгөөд үнэнч, жинхэнэ хүмүүс Вавилоноос дуудагдан гарч ирдэг. [Илчлэлт 18:1–5, эш татав.]” Manuscript Releases, 20-р боть, 14.
The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.
Долоон бүрээ нь харийн, папын болон Орчин үеийн Ромын түүх дэх Бурханы шүүлтийг төлөөлдөг бөгөөд мөн 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-ний түүхэнд, удахгүй ирэх Ням гаргийн хуулийн хоёр дахь дуу хоолойд ч дүрслэгддэг. Илчлэлт номын наймдугаар бүлгийн эхний зургаан эшлэлийг авч үзсэний дараа Урия Смит эхний дөрвөн бүрээний түүхэн биеллүүдийг тайлбарлан өгүүлж эхэлдэг.
“The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.
“Долоон бүрээний сэдэв энд дахин үргэлжилж, энэ бүлгийн үлдсэн хэсэг болон 9-р бүлгийг бүхэлд нь хамарна. Долоон тэнгэрэлч бүрээ үлээхээр өөрсдийгөө бэлтгэнэ. Тэдний бүрээ үлээх үйл явдал нь Даниел 2 ба 7-ын эш үзүүллэгт нэмэлт болгон орж ирдэг бөгөөд хуучин Ромын эзэнт гүрэн арван хуваагдалдаа бутран задрахаас эхэлж, тэдгээрийн тухай дүрслэлийг эхний дөрвөн бүрээнд бид олж хардаг.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.
Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.
Смит эхний дөрвөн бүрээ нь Бурханы харь үндэстэн Ромд буулгасан шүүлтүүд байсан гэдгийг тогтоодог. Тэрээр долдугаар эшлэлийг иш татан, эхний бүрээний эш үзүүллэгийн шинжүүдийг тодорхойлж, дараа нь түүний түүхэн биеллийг тогтоодог.
“The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.
Баруун Ромын уруудан доройтох явцад түүн дээр буусан анхны хүнд бөгөөд гамшигт шүүлт нь хожмын довтолгоонуудын замыг нээсэн Аларикийн удирдсан готчуудтай хийсэн дайн байв. Ромын эзэн хаан Теодосий 395 оны 1 дүгээр сард нас барсан бөгөөд өвөл дуусахаас өмнө Аларикийн удирдсан готчууд эзэнт гүрний эсрэг зэвсэглэн боссон байлаа.
“The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.
“Аларикийн дорх анхны довтолгоо Фраки, Македон, Аттика, Пелопоннесийг сүйтгэсэн боловч Ром хотод хүрээгүй. Харин түүний хоёр дахь довтолгооны үед Готын тэргүүн Альп ба Апеннины нурууг давж, удалгүй варварчуудын хилэнгийн олз болсон ‘мөнхийн хот’-ын хэрмийн өмнө хүрч ирэв.
“The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.
“Эхний бүрээн дуугаралт нь дөрөвдүгээр зууны төгсгөл орчим үеэс эхлэлтэй бөгөөд Готуудын дор Ромын эзэнт гүрэнд хийсэн эдгээр сүйтгэгч довтолгоонуудыг заадаг.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.
Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.
Смит Аларикийг эхний бүрээгээр дүрслэгдсэн харь Ром дээр буусан Бурханы шүүлтийн бэлгэ тэмдэг хэмээн тодорхойлдог. Бүрээнүүд тус бүрдээ тухайн бүрээг төлөөлөх нэгэн түүхэн хүний дүртэй байдаг бөгөөд Аларик дөрөвдүгээр зууны төгсгөлөөс эхлэн эхний бүрээ ирснийг төлөөлдөг. Миллер энэ бүрээ Ням гаргийг албадан сахиулахын улмаас Ром дээр авчирсан гэдгийг олж харж чадахгүй байсан, учир нь Миллер өөрөө Ням гариг сахигч байсан. Смит ч мөн энэ баримтыг алдсан боловч, Ням гаргийг анх албадан сахиулсан хууль 321 онд Константины тогтоосон хууль байсан гэдгийг Смит хүлээн зөвшөөрсөн. Ням гаргийг албадан сахиулахтай холбоотой эш үзүүллэгийн ерөнхий зарчим үргэлж адил байдаг, учир нь Бурхан хэзээ ч өөрчлөгддөггүй, бөгөөд тэрхүү зарчим нь “үндэсний урвалт нь үндэсний сүйрлээр дагалддаг” гэдэг явдал юм. Аларик нь Константин Ням гаргийн анхны хуулийг баталсан яг тэр цаг үед эхэлсэн үндэсний сүйрлийн эхлэлийг төлөөлдөг.
Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:
Смит хоёр дахь бүрээг тодорхойлдог наймдугаар эшлэлийг иш татсаар, дараа нь тайлбараа үргэлжлүүлэв:
“The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.
“Константины дараах Ромын эзэнт гүрэн гурван хэсэгт хуваагдсан; иймээс ‘хүмүүсийн гуравны нэг’ гэх мэт давтагдан гардаг хэллэг нь ташуурын дор байсан эзэнт гүрний гуравны нэг хэсгийг заасан хэрэг юм. Ромын хаант улсын энэхүү хуваагдал нь Константин нас барахад түүний гурван хүү болох Констанци, Константин II, Констанс нарын дунд хийгдсэн юм. Констанци Дорнодыг эзэмшиж, эзэнт гүрний нийслэл Константинополь хотод өргөөнөө тогтоов. Хоёрдугаар Константин Британи, Галл, Испанийг захирч байв. Констанс Иллирик, Африк, Италийг захирч байв. (Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155-ыг үз.) Энэхүү нийтэд мэдэгдсэн түүхэн баримтын тухайд Альберт Барнсын Rev.12:4-ийн тайлбарт эш татагдсан Эллиотт ийнхүү өгүүлжээ: ‘Ромын эзэнт гүрэн Зүүн ба Баруун хэмээх хоёр хэсэгт байнгын байдлаар хуваагдахаас өмнө, дор хаяж хоёр удаа эзэнт гүрэн гурван хэсэгт хуваагдаж байсан. Эхнийх нь МЭ 311 онд болж, Константин, Лицини, Максимин нарын хооронд хуваагдсан; нөгөө нь МЭ 337 онд, Константин нас барахад, Констанс ба Констанци нарын хооронд болсон юм.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.
The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.
Смитийн эш татсан түүхчдийн дурдсанчлан Ром гурав хуваагдсан, мөн хоёр хэсэгт хуваагдсан гэсэн түүхэн үзэгдэл нь Орчин үеийн Ромын гурвалсан холбоог тодорхойлох Ромын бүрэлдэхүүн хэсгүүд бөгөөд энэ нь сүм ба төрийн нэгдлийг төлөөлсөн, хоёр хуваагдсан нэгэн бүтцийг бүрдүүлдэг. Смит цааш үргэлжлүүлэхдээ тэрээр хоёр дахь бүрээтэй холбогдох түүхэн дүрийг тодорхойлдог.
“The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..
“Хоёр дахь бүрээ дуугарсныг дүрслэн харуулсан түүх нь илтэд аймшигт Генсерикийн Африк, түүнээс хойш Италыг довтлон эзэлсэн явдалтай холбогдоно. Түүний байлдан дагуулал нь ихэнхдээ ДАЛАЙН; мөн түүний ялалтууд нь “галд дүрэлзсэн агуу уул далайд хаягдсан мэт” байв. Тэнгисийн цэргийн мөргөлдөөн, мөн далайн эргийн дагуух дайны нийт сүйрлийг үүнээс илүү, эсвэл үүнтэй эн тэнцүү сайн ямар дүрслэл илэрхийлж чадах билээ? Энэ бүрээг тайлбарлахдаа бид худалдааны ертөнцөд онцгой хамааралтай зарим үйл явдлыг эрэх ёстой. Ашиглагдсан бэлгэдэл нь угаасаа биднийг донсолгоо, үймээн самууныг хүлээн харахад хүргэдэг. Ширүүн далайн дайн л эш үзүүллийг биелүүлж чадна. Хэрэв эхний дөрвөн бүрээ дуугарсан нь Ромын эзэнт гүрний мөхөлд хувь нэмэр оруулсан онцгой дөрвөн үйл явдалд хамаарч, эхний бүрээ нь Аларикийн удирдсан готуудын сүйтгэлд зааж байгаа бол, энэ тохиолдолд бид Ромын хүч чадлыг доргиож, түүний уналтад нөлөөлсөн дараагийн залгамж довтолгооны үйл явдлыг зүй ёсоор эрнэ. Дараагийн их довтолгоо нь вандалуудын тэргүүнд зогссон “аймшигт Генсерик”-ийн довтолгоо байв. Түүний үйл ажиллагааны үе МЭ 428–468 онуудад тохиосон. Энэхүү агуу вандалын тэргүүний төв байр Африкт байв....”
“Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.
“Ромын мөхөлд энэ зоримог далайн дээрэмчин ямар чухал үүрэг гүйцэтгэсэн тухайд ноён Гиббон дараах утга төгөлдөр үгийг хэрэглэсэн байдаг: ‘Ромын эзэнт гүрнийг сүйрүүлэхэд Аларик, Аттила нарын нэрстэй эн зэрэгцэх байр суурийг хүртэхүйц нэр бол Генсерик мөн.’” Урайя Смит, *Daniel and Revelation*, 481, 484.
Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:
Эхний гурван бүрээний түүхэн бэлгэдлүүдийг тэмдэглэсэн түүхч Гиббоныг иш татахдаа Смит Генсерикийг хоёр дахь бүрээ мөн болохыг тодорхойлж, улмаар Генсерик “Аларик, Аттила нартай эн зэрэгцэх байр суурийг хүртэх учиртай” хэмээн хэлсэн. Аларик бол эхний бүрээ, Генсерик хоёр дахь бүрээ, харин 10-р эшлэлд өгүүлэгддэг Хүннү Аттила гурав дахь бүрээ байв. Смит Генсерикээр төлөөлөгдсөн хоёр дахь бүрээ нь “428–468” оны түүхийг төлөөлдөг болохыг онцлон тэмдэглэсэн. Дараа нь Смит гурав дахь бүрээг тодорхойлдог 10-р эшлэлийг эш татан, өгүүллээ үргэлжлүүлэв:
“In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.
“Энэ эшлэлийн тайлбар ба хэрэглээнд бид Ромын эзэнт гүрнийг мөхөөлгөн доройтуулсан гурав дахь чухал үйл явдалд хүрч ирдэг. Мөн энэ гурав дахь бүрээний түүхэн биеллийг тогтоон олоход бид Др. Альберт Барнсын Тэмдэглэлээс хэдэн эшлэлийг авах өртэй байх болно. Энэ Судрыг тайлбарлахдаа, энэ тайлбарлагчийн хэлснээр, ‘Дөлтөн солиртой зүйрлэж болох ямар нэгэн тэргүүн буюу дайчин байх ёстой; түүний замнал онцгой гялалзсан байх ёстой; тэр шатаж буй од мэт гэнэт гарч ирээд, дараа нь гэрэл нь усанд унтарсан од мэт алга болох ёстой.’ — Илчлэл 8 дахь Тэмдэглэл”
“It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..
“Энд энэ бүрээ нь Аттилагийн Ромын эрх мэдлийн эсрэг үйлдсэн, сүйрэл дагуулсан дайнууд болон догшин довтолгоонуудыг зааж буй хэмээн урьдчилан үзэж байна; тэрээр эдгээрийг өөрийн Хүннү сүрэг цэргийн тэргүүнд явуулсан билээ....”
“‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.
“‘Мөн тэр Одын нэрийг Гашуун шарилж [гашуун үр дагаврыг илтгэнэ] гэж нэрлэдэг.’ Эдгээр үгс нь—манай орчуулгын цэг, таслал хүртэл илтгэж байгаачлан—өмнөх эшлэлтэй илүү нягт холбоотой бөгөөд, бидний бодлыг түр зуур Аттилагийн зан чанар, түүний үйлдсэн буюу түүний гар хөл болсон гай зовлон, мөн түүний нэрээр төрүүлэгдсэн айдас руу буцаан аваачдаг.
“‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.
“«Бүрэн үндсээр нь устгалт ба арчин үгүй болголт» гэдэг нь түүний учруулсан гай гамшгийг хамгийн оновчтой илэрхийлэх нэр томьёо мөн.” Тэр өөрийгөө “Бурханы ташуур” хэмээн нэрлэж байв.” Урайа Смит, Daniel and Revelation, 484, 487.
The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.
Аттила хунн хүнээр төлөөлүүлсэн гурав дахь бүрээний түүх нь МЭ 441 он буюу түүний МЭ 453 онд нас барах хүртэлх хугацаа байв. Дараа нь Смит арван хоёрдугаар эшлэлийг иш татан, тэнд дөрөв дэх бүрээг танилцуулж, Барбар хаан Одоакрыг дүрсэлдэг бөгөөд тэнд Баруун Ромын гурвалсан бэлгэдэл нь нар, сар, ододоор илэрхийлэгдсэн байдаг. Тэрээр эдгээр гурван бэлгэдлийг “нар, сар, оддын бэлгэдэл гэж тодорхойлдог. Учир нь тэд энд эргэлзээгүйгээр бэлгэдэл болгон хэрэглэгдсэн бөгөөд Ромын засаглалын агуу гэрэлтүүлэгчдийг, өөрөөр хэлбэл түүний эзэн хаад, сенаторууд, консулуудыг илтгэнэ. Бишоп Ньютон тэмдэглэхдээ, Баруун Ромын сүүлчийн эзэн хаан нь Ромул байсан бөгөөд түүнийг ёжлон Августулус, өөрөөр хэлбэл “жижгэрүүлсэн Август” хэмээн нэрлэдэг байв. Баруун Ром МЭ 476 онд унав. Гэсэн хэдий ч, Ромын нар унтарсан боловч түүний дагалдах гэрэлтүүлэгчид, сенат ба консулууд үргэлжилсээр байх хугацаанд бүдэгхэн гэрэлтсээр байв. Харин эцэст нь, олон иргэний ухралт, улс төрийн хувь заяаны өөрчлөлтийн дараа, МЭ 566 онд эртний засаглалын бүх хэлбэр түлхэн унагаагдаж, Ром өөрөө дэлхийн хатан хаан байснаасаа Равеннагийн экзархад алба төлөгч ядуу гүнт улс болон буурсан юм.” Урия Смит, Daniel and Revelation, 487.
Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.
Энд бид Ромын гуравласан хуваагдлын өөр нэгэн гэрчлэлийг олж харж байна; энэ нь орчин үеийн Ромын гуравласан нэгдлийг урьдчилан дүрсэлдэг. Зүүн Ром болон эзэн хаан Константины хувьд энэхүү гуравласан хуваагдал нь түүний гурван хүүгээр төлөөлөгдөн илэрхийлэгдсэн бол, Баруун Ромын хувьд энэ нь тэдний засаглалын гурвалсан хэлбэрээр илэрхийлэгджээ. Дараа нь Смит нар, сар, одод нь Баруун Ром хэрхэн унасан тодорхой дарааллыг төлөөлдөг хэмээн тодорхойлдог. Тэрээр өөрийн өгүүлэмжийг сүүлчийн гурван бүрээг дараах байдлаар танилцуулан төгсгөдөг.
“Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.
“Эдгээр зэрлэг аймгуудын анхны довтолгооноос болж эзэнт гүрэнд учирсан гай гамшгууд хэдийгээр аймшигтай байсан боловч, дараа нь дагалдан ирэх гамшгуудтай харьцуулахад харьцангуй хөнгөн байв. Тэдгээр нь Ромын ертөнц дээр удахгүй асгарах үерэн ширүүн аадарын өмнөх шиврээ борооны эхний дуслууд мэт төдий байсан юм. Үлдсэн гурван бүрээ нь дараах эшлэлүүдэд үзүүлэгдсэнчлэн, зовлонгийн үүлээр бүрхэгдсэн байна.
“‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’
“‘13-Р ИШЛЭЛ. Тэгээд би харж байтал, тэнгэрийн мандлын дундуур нисэж яваа нэгэн тэнгэрэлчийг үзэв; тэрээр чанга дуугаар ийн хэлж байлаа: Үлдэн бүрээ үлээх гэж буй гурван тэнгэрэлчийн бүрээнүүдийн бусад дуу хоолойн улмаас, газар дэлхийн оршин суугчдад гай, гай, гай!’”
“This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.
“Энэ тэнгэрэлч нь долоон бүрээний тэнгэрэлч нарын цувралын нэг нь бус, харин үлдсэн гурван бүрээ нь тэдгээрийн дуугаралтын дор тохиолдох илүү аймшигт үйл явдлуудын улмаас гай гамшгийн бүрээнүүд мөн болохыг зүгээр л тунхаглаж буй нэгэн юм. Иймээс дараагийн буюу тав дахь бүрээ нь эхний гай гамшиг; зургаа дахь бүрээ нь хоёр дахь гай гамшиг; харин долоон бүрээний энэ цувралын хамгийн сүүлчийнх болох долоо дахь нь гурав дахь гай гамшиг мөн.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.
We will continue with the three trumpet Woes in the next article.
Бид дараагийн өгүүлэлд бүрээний гурван гайг үргэлжлүүлэн авч үзнэ.
“The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.
“Эзэнт гүрний Ромын сүйрлийн үеийн гай гамшгууд нь Ром эзэн хаангүй, консулгүй, сенатгүй болох хүртэл, тэдгээрийн эцсийнх нь хүртэл өгүүлэгдсэн билээ. ‘Равеннагийн Экзархуудын захиргаан дор Ром хоёрдугаар зэрэгт хүртэл доройтсон.’ Нарны гуравны нэг, сарын гуравны нэг, оддын гуравны нэг цохигдов. Цезарь нарын угсаа барууны эзэн хаадтай хамт тасран мөхөөгүй. Ром унахынхаа өмнө эзэнт гүрний эрх мэдлийн зөвхөн нэгэн хэсгийг эзэмшиж байв. Константинополь түүнтэй хамт ертөнцийн эзэнт гүрнийг хуваан захирч байлаа. Готчууд ч, Вандалууд ч тэрхүү одоо хүртэл эзэнт хот хэвээр байсан хотод ноёрхоогүй; учир нь Константин анх эзэнт гүрний нийслэлийг шилжүүлсний дараа, түүний эзэн хаан Ромын эзэн хааныг олонтаа өөрийн томилсон этгээд, орлон захирагчаа болгон тогтоодог байсан юм. Константинополийн хувь тавилан харин өөр цаг үеүүдэд үлдээгдэж, өөр бүрээнүүдээр тунхаглагдсан билээ. Нар, сар, оддын хувьд гэвэл, одоогоор зөвхөн гуравны нэг нь л цохигдсон байв.”
“The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.
“Дөрөвдүгээр Бүрээний төгсгөлийн үгс нь Баруун эзэнт гүрэн ирээдүйд сэргээгдэхийг илтгэнэ: ‘Өдрийн гуравны нэг нь гэрэлтсэнгүй, мөн шөнө ч адил.’ Иргэний эрх мэдлийн хувьд Ром нь Равеннад захирагдах болж, Итали нь Дорнодын эзэнт гүрний эзлэгдсэн муж болсон юм. Гэвч бусад эш үзүүллэгүүдэд илүү зохистойгоор хамаарах зүйл нь дүрс шүтлэгийг хамгаалах явдал анх пап болон эзэн хааны сүнслэг ба иргэний эрх мэдлүүдийг ширүүн мөргөлдөөнд оруулсан явдал бөгөөд, бүх чуулгануудын дээрх бүх эрх мэдлийг папад олгосноор Юстиниан хожим хаад ноёдыг байгуулан томилох эрх мэдлийг өөртөө авсан папын ноёрхлыг дэвшүүлэн бэхжүүлэхэд туслах гараа сунгасан юм. Манай Эзэний 800 онд пап Карл Ихэд Ромчуудын Эзэн хаан гэсэн цолыг олгов.’—Keith. Тэрхүү цол хожим Францын хаанаас Германы хаанд дахин шилжсэн. Мөн Эзэн хаан Францис Хоёрдугаарын үед бүр энэ зохиомол нэр төдий зүйл ч эцэстээ, бүрмөсөн орхигдсон бөгөөд 1806 оны 8-р сарын 6-нд тийнхүү татгалзсан юм.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.