And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

Бурхан тэр хөвгүүнтэй хамт байсан бөгөөд тэр өсөж, цөлд оршин сууж, харваач болов. Эхлэл 21:20.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

Ишмаел харваач болсон нь дайны бэлгэдэл бөгөөд мөн Ромын эсрэг хэрэгжүүлэх шийтгэх шүүлтийн бэлгэдэл юм.

The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

Вавилон нутгаас зугтан гарч, мултран аврагдагсдын дуу хоолой нь Сионд бидний Бурхан ЭЗЭНий өшөө авалтыг, Түүний сүмийн өшөө авалтыг тунхаглаж байна. Вавилоны эсрэг харваачдыг цуглуул; нум татдаг та нар бүгд түүнийг тойрон хуаранлан байрлагтун; түүнээс хэнийг ч бүү мултруул. Түүний үйлсийнх нь дагуу хариуг нь өг; түүний үйлдсэн бүхнийх нь дагуу түүнд үйлдэгтүн. Учир нь тэр ЭЗЭНий эсрэг, Израилийн Ариун Нэгэний эсрэг бардамнасан билээ. Иеремиа 50:28, 29.

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

Нумчид Вавилонд түүний үйлсийн дагуу хариуг нь өгдөг бөгөөд тэрхүү хариу нь Илчлэлт номын арван наймдугаар бүлгийн хоёр дахь дуу хоолойн үед, удахгүй ирэх Ням гаргийн хуулиас эхэлдэг; тэр үед Вавилоны гүйцэтгэх шинжтэй дэвшилтэт шүүлт эхэлдэг.

And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

Тэгээд тэнгэрээс өөр нэгэн дуу гарахыг би сонсов. Тэр нь: Миний ард түмэн, түүний нүглүүдэд хамтран оролцогч болохгүйн тулд, мөн түүний гай гамшгуудаас хүртэхгүйн тулд түүнээс гарч ир. Учир нь түүний нүглүүд тэнгэрт тултал хүрсэн бөгөөд Бурхан түүний гэм бурууг санан дурссан юм. Тэр та нарт яаж хариу барьсан, түүнд мөн тийнхүү хариу барь; түүний үйлсийнх нь дагуу түүнд хоёр дахин давхардуулан өг. Түүний дүүргэсэн аяганд түүнд хоёр дахин дүүргэн өг. Тэр өөрийгөө хэчнээн алдаршуулж, хэчнээн тансаглан амьдарсан билээ, түүнд төдий хэрийн тарчлал ба уй гашуу өг. Учир нь тэр зүрхэндээ: Би хатан мэт сууж байна, би бэлэвсэн биш, уй гашуу хэзээ ч үзэхгүй гэж хэлдэг. Илчлэл 18:4–7.

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

Исмаил болон түүний эх Хагар нар ууган хүүгийн эрхийг өвлөхөөс хориглогдон, хөөгдөн гаргасан билээ. Ийнхүү атаархал нь Исламын эш үзүүллэгийн сэдэл, харин дайн тулаан нь түүний эш үзүүллэгийн үйл хэрэг болов. Эхний дурдлагад Сара Исмаил болон түүний эхэд ногдуулсан тэрхүү хориглолт багтдаг бөгөөд тэдний “хоригдол” байдал нь Бурханы Үг болон түүхийн туршид Исламын эш үзүүллэгийн үндсэн шинж болсон юм. Исмаилын үр удам зэрлэг хүмүүс байх ёстой байсан бөгөөд тэдний гар хүн бүрийн эсрэг байх байв; тэдний тэрхүү зэрлэг чанарыг адууны язгуурт хамаарах зэрлэг Араб илжиг төлөөлдөг. Тийнхүү эхний болон хоёр дахь гайгийн Исламын дайн тулааныг ууртай морьд унан давхих дайчдаар дүрсэлсэн байдаг.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

Ислам бол хожмын борооны мэдээ мөн бөгөөд гурван гай нь эш үзүүллэгийн тодорхой гурван шугамыг төлөөлөх нь үнэхээр зохистой юм. Учир нь хожмын борооны аргачлал нь “мөр дээр мөр” билээ. Эхний хоёр шугамын эш үзүүллэгийн шинжүүдийг нэгтгэн авчрахад, тэдгээр нь гурав дахь гайгийн шугамыг тогтоодог. Эдгээр гурван эш үзүүллэгийн шугам нь бүгд зуун дөчин дөрвөн мянгыг лацдан тэмдэглэх үеийг дүрслэн үзүүлдэг. Тэр гурван шугам нь хожмын бороо асгарах үеийг төлөөлдөг. Учир нь 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нд гурав дахь Гай ирэх үед хожмын бороо шивэрч эхэлсэн юм.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

“Хожмын бороо Бурханы ард түмэн дээр буух ёстой. Хүчит нэгэн тэнгэрэлч тэнгэрээс бууж ирэх бөгөөд бүх дэлхий түүний алдраар гэрэлтэх болно.” Review and Herald, 1891 оны 4 дүгээр сарын 21.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

Битүүмжлэлийн үе нь мөн 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд эхэлж, 1844 оны 10 дугаар сарын 22-нд гурав дахь тэнгэрэлч ирснээр төгссөн үеэр төлөөлөгдөн үзүүлэгдсэн юм. Тэр хугацаа мөн Хабаккук номын хоёрдугаар бүлэгт дүрслэгдсэн байдаг. Миллеритийн түүх Хабаккук номын хоёрдугаар бүлгийг биелүүлсэн бөгөөд ингэснээр 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд тэнгэрэлч бууж ирэхэд эхэлж, 1844 оны 10 дугаар сарын 22-нд гурав дахь тэнгэрэлч ирэхэд төгссөн юм.

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

Хабаккукын хоёрдугаар бүлэгт, үзэгдлийн төгсгөлд тэр үзэгдэл “ярина” гэж тодорхойлсон байдаг. Илчлэл номын аравдугаар бүлгийн гуравдугаар эшлэлд тэнгэрэлч чанга дуугаар хашхирсан (ярьсан), мөн 1844 оны 10 дугаар сарын 22-нд мөнөөх л тэнгэрэлч “хугацаа цаашид үл болно” хэмээн тангарагласан (ярьсан) юм. Хабаккукын хоёрдугаар бүлгийн нэгдүгээр эшлэл дэх харуул 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд байрладаг. Учир нь яг тэр үед харуулууд дуу хоолойгоо өргөдөг билээ.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

Эгч Уайт дэлхийг Түүний алдраар гэрэлтүүлэх ёстой Илчлэл арван наймын тэнгэрэлчийг төлөөлдөг хэмээн тодорхойлсон 1888 оны тэр эсэргүүцлийн үед харуулууд (Жоунс ба Ваггонер) Бурханы ард түмэнд тэдний гэм нүглийг үзүүлэхийн тулд өөрсдийн “дуу хоолой”-г бүрээ мэт өргөсөн бөгөөд учир нь тэдний мэдээ нь Лаодикид хандсан мэдээ байсан юм. 1888 оны түүхээр хэв шинжлэгдсэн 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нд Эзэн эцсийн өдрүүдийн Өөрийн ард түмнийг Иеремиагийн эртний жимүүд рүү буцаан удирдсан бөгөөд тэнд харуулуудын үгийг сонсоогүй билээ. Тэнгэрэлчийн буун ирэлт нь харуулуудын эш үзүүллэгийн дагуух ирэлтийг тэмдэглэдэг.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд хүрч ирсэн “дуу хоолой” нь харуулуудаар дамжин тунхаглагдсан бөгөөд Иеремиад, өөрийн урам хугарлын дараа итгэлдээ эргэн орж, Бурханд найдах аваас тэр Бурханы ам болох болно гэж айлджээ. Удааширсан үзэгдэл эцэст нь 1844 оны 10 дугаар сарын 22-нд ирэхэд, тэр нь “ярьсан.” Миллерчүүдийн түүхэнд биелсэн Хабаккукын хоёрдугаар бүлгийн үе нь нэг зуун дөчин дөрвөн мянгыг лацдах үеийг дүрслэн харуулдаг.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

1840 оны 8 дугаар сарын 11-нээс 1844 оны 10 дугаар сарын 22 хүртэлх үе нь хожмын бороо асгардаг хугацаа болох зуун дөчин дөрвөн мянгыг тамгалахыг дүрслэн үзүүлдгийг танин мэдэх нь нэн чухал юм. “Мөр дээр мөр” хэмээх аргачлалаар хожмын борооны мэдээг танин тогтоох ёстой учраас энэ нь зайлшгүй чухал юм. Зуун дөчин дөрвөн мянгыг тамгалах тэрхүү онцгой үе нь эш үзүүллэгийн шугамуудад дахин дахин дүрслэгдэн гардаг бөгөөд Хабаккук 2-т ч мөн адил тийм байдаг; түүнийг Эгч Уайт Миллеритийн түүхэнд биелсэн хэмээн шууд тодорхойлсон байдаг. Тэрээр мөн Миллеритийн түүх зуун дөчин дөрвөн мянгын түүхэнд давтагддаг хэмээн дахин дахин заадаг.

“Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

“Тэдний хоёр дахь ирэлтийн цаг үед хамаарна хэмээн үзэж байсан эш үзүүлгүүдтэй сүлэлдэн, тэдний эргэлзээ ба түгшүүрийн байдалд онцгойлон тохирсон сургамж өгөгдөж, одоо тэдний ойлголтод бүрхэг байгаа зүйлс зохих цагтаа тодорхой болох тул итгэл дотор тэвчээртэйгээр хүлээхийг нь зоригжуулж байв.

“Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

Эдгээр эш үзүүллэгүүдийн дунд Хабаккук 2:1–4-ийнх байв: “Би харуулынхаа байранд зогсож, цамхаг дээр гарч байрлан, Тэр надад юу хэлэхийг, мөн намайг зэмлэгдэхэд би юу хариулахыг харахын тулд ажиглан харна. Тэгтэл ЭЗЭН надад хариулж, «Үзэгдлийг бичиж, гүйлгэн уншигч ч ойлгохоор самбарууд дээр тодорхой болго. Учир нь энэ үзэгдэл товлогдсон цагтаа зориулагдсан хэвээр байгаа бөгөөд эцэстээ өгүүлж, худал болохгүй. Хэдийгээр саатах мэт санагдавч, түүнийг хүлээ; учир нь тэр гарцаагүй ирнэ, саатахгүй. Харагтун, биеэ өргөмжилсөн түүний сэтгэл дотор нь зөв шулуун бус; харин зөвт хүн өөрийн итгэлээр амьдрах болно» гэв.”

“As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

“1842 оны эхээр энэ эш үзүүллэгт өгөгдсөн: ‘үзэгдлийг бичиж, гүйгч нь уншихуйц тодорхойгоор хавтан дээр сийл’ гэсэн чиглүүлэг нь Чарльз Фитчид Даниел болон Илчлэлийн үзэгдлүүдийг тайлбарлан үзүүлэх эш үзүүллэгийн хүснэгт бэлтгэх санааг төрүүлжээ. Энэ хүснэгтийг хэвлэн нийтэлсэн явдлыг Хабаккукт өгөгдсөн тушаалын биелэлт хэмээн үзсэн байна. Гэвч уг үзэгдлийн биелэлтэд илэрхий нэгэн саатал—саатлын хугацаа—байгааг мөнөөх эш үзүүллэгт толилуулсныг тэр үед хэн ч анзаарсангүй. Урам хугаралтын дараа энэ судрын үгс онцгой ач холбогдолтой мэт харагдсан юм: ‘Учир нь үзэгдэл нь тогтоогдсон цагийн төлөө хэвээр байгаа; харин эцэстээ тэр нь айлдаж, худал хэлэхгүй. Хэдийгээр саатавч түүнийг хүлээ; учир нь тэр гарцаагүй ирнэ, саатахгүй.... Зөвт хүн итгэлээрээ амьдарна.’”

“A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

Езекиелийн эш үзүүллэгийн нэг хэсэг нь мөн итгэгчдэд хүч чадал, тайтгарлын эх сурвалж болсон юм. “ЭЗЭНий үг надад ирж, ийн айлдав: Хүний хүү, Израилийн нутагт та нарт байдаг, ‘Өдрүүд сунжирч, үзэгдэл бүхэн бүтэлгүйтнэ’ хэмээн хэлдэг тэр зүйр үг юу вэ? Тиймээс тэдэнд хэлэгтүн, Эзэн БУРХАН ийн айлдаж байна.... Өдрүүд ойртож, үзэгдэл бүрийн биелэл мөн ойртжээ.... Би айлдана, Миний айлдах үг биелнэ; тэр цаашид сунжрахгүй.” “Израилийн гэрийнхэн, ‘Түүний харж буй үзэгдэл нь олон өдрийн хойнох тухай бөгөөд тэр алс хэтийн цаг үеийн тухай эш үзүүлж байна’ гэдэг. Тиймээс тэдэнд хэлэгтүн, Эзэн БУРХАН ийн айлдаж байна: Миний үгсийн нэг нь ч цаашид сунжрахгүй, харин Миний айлдсан үг биелнэ.” Езекиел 12:21–25, 27, 28.” Агуу тэмцэл, 391–393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

Миллерийн хөдөлгөөнд оролцогсод өөрсдийгөө арван охины тухай сургаалт зүйрлэл болон Хабаккукын хоёрдугаар бүлгийг биелүүлж байна гэж үзээд зогсохгүй, өөрсдийн эдгээр эш үзүүллэгүүдийг биелүүлж байсан тэрхүү түүх нь мөн “аливаа үзэгдлийн үр дүн” биелэх ёстой яг тэр л түүхийг Езекиел тодорхойлж байсныг ч харахад хөтлөгдсөн юм. Нэг зуун дөчин дөрвөн мянгыг тамгалахыг төлөөлдөг түүхэн шугам бол аливаа үзэгдлийн үр дүн биелдэг газар мөн!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

Сүүлчийн борооны үе болон нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын тамгалагдлыг илэрхийлдэг шугамуудыг эш үзүүллэгийн түүх үргэлж Альфа ба Омегагийн тэмдэгт шинжийг агуулдгийг тогтоохын тулд нэгтгэн авч үздэг.

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

Миллерчүүдийн түүх Илчлэлт номын аравдугаар бүлгийн тэнгэрэлчийн дуу хоолойгоор эхэлж, мөн тэрхүү адил дуу хоолойгоор төгсөнө. 2001 оны есдүгээр сарын 11 нь Илчлэлт номын арван наймдугаар бүлгийн эхний дуу хоолойгоор эхэлж, Илчлэлт номын арван наймдугаар бүлгийн хоёр дахь дуу хоолойгоор төгсөнө. Хабаккук номын хоёрдугаар бүлэг харуулуудын дуу хоолойгоор эхэлж, Иеремиагийн харуулын дуу хоолойгоор төгсөнө. Эхний гай Мухаммедаар эхэлж, Мухаммед II-оор төгсөнө. Хоёр дахь гай Исламын дөрвөн тэнгэрэлч суллагдсанаар эхэлж, Ислам хязгаарлагдсанаар төгсөнө.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

Сүүлчийн бороо болох аргачлал нь Исаиагийн “мөр дээр мөр” хэмээх аргачлал мөн бөгөөд сүүлчийн борооны мэдээг таньж тогтоохын тулд нэгтгэн авчирдаг тэрхүү мөрүүд нь Алфа ба Омегагийн тэмдэгийг зайлшгүй агуулдаг. Илчлэлт номын есдүгээр бүлгийн эхний гай нь Мухаммедаар эхэлж, Мухаммед II-оор төгсөнө. Энэ хугацаа нь дайны хоёр хэлбэрт хуваагддаг: эхнийх нь Абубакарын үед жинхэнэ утгаараа эхэлсэн Ромын эсрэг эмх замбараагүй довтолгоонууд бөгөөд, үүний дараа Исламын анхны зохион байгуулалттай дайн хэрэгжсэн нэг зуун тавин жилийн үе байсан юм.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

Нэг зуун тавин жилийг “таван сар” хэмээх цаг хугацааны эш үзүүллэгээр төлөөлүүлсэн байдаг. Хоёр дахь гай ч мөн гурван зуун ерэн нэгэн жил, арван таван өдөр болох цаг хугацааны эш үзүүллэгийг агуулдаг. Тиймээс эхний болон хоёр дахь гайгийн эш үзүүллэгийн бүтэц нь төгсгөлийг эхлэлтэй нь адилтган танигдуулдаг тул лацдах үйл явц ба тодорхой нэгэн хугацааны хоорондын хуваагдлыг мөн агуулж байдаг. Лацдах үйл явц нь эхний гайгийн түүхийн эхэнд дүрслэгдсэн бөгөөд хоёр дахь гайгийн төгсгөлд мөн дүрслэгдсэн байдаг.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

Дөрөвдүгээр эшлэлийн лацдах үйл явцыг дагалдан, эхний гай зовлонд “таван сар” (нэг зуун тавин жил) гарч ирдэг. Таван сарыг хоёр удаа тодорхойлсон байдаг: нэг нь тавдугаар эшлэлд, нөгөө нь аравдугаар эшлэлд. Харин хоёр дахь гай зовлонд 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нээс 1844 оны 10 дугаар сарын 22 хүртэлх лацдах үйл явцаас өмнө арван тавдугаар эшлэл дэх “цаг, өдөр, сар, жил”-ийн (гурван зуун ерэн нэгэн жил, арван таван өдөр) эш үзүүллэг оршдог. Ийнхүү нэгэн тасралтгүй шугамд тав дахь болон зургаа дахь бүрээнүүд эхлэл, төгсгөлдөө лацдах үйл явцын дүрслэлээр хүрээлэгддэг.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

“Мөр дээр мөр” хэмээн хэрэглэхэд, тэдгээр нь Эхний Мухаммед болон Хоёр дахь Мухаммедээр тэмдэглэгдсэн эхлэл ба төгсгөлийг тодорхойлдог хоёр мөр болдог. “Мөр дээр мөр”-өөр тэдгээр нь мөр тус бүр цаг хугацааны эш үзүүллэгийг агуулдгаас үүдэн, мөр бүр доторх хоорондоо ялгаатай хоёр үеийг тодорхойлдог. Эхний гайгийн түүхэнд Ислам Ромыг “зовоох” ёстой байсан бөгөөд хоёр дахь гай дотор Ромыг “алах” ёстой байв. Эхний гай нь жад, илд, сумны дайн байсан бол, хоёр дахь гай нь дарийг зэвсэглэл болгон нэвтрүүлсэн юм.

“VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

“10-р ишлэл. Тэд хилэнцэт хорхойтой адил сүүлтэй байсан бөгөөд сүүлэнд нь хатгуур байв. Тэдний эрх мэдэл нь хүмүүсийг таван сарын турш зовоох явдал байлаа. 11. Тэд өөрсдийн дээр хаантай байсан бөгөөд тэр нь ёроолгүй ангалын тэнгэрэлч мөн. Түүний нэр нь еврей хэлээр Абаддон, харин грек хэлээр нэр нь Аполлион юм.

“Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

“Энд хүртэл Кейт эхний таван бүрээ дуугарах явдлын жишээнүүдийг бидэнд өгсөн билээ. Харин одоо бид түүнээс салж, энд анхлан танилцуулагдаж буй эш үзүүллэгийн шинэ онцлог, өөрөөр хэлбэл эш үзүүллэгийн хугацаануудын хэрэглээнд шилжих ёстой.

“Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

“Тэдний эрх мэдэл нь хүмүүсийг таван сарын турш хорлоход оршиж байв.—1. Тэд таван сарын турш ямар хүмүүсийг хорлох ёстой байсан бэ? гэсэн асуулт гарч ирдэг.—Эргэлзээгүй, тэдний дараа нь алах ёстой байсан мөнөөх хүмүүсийг (15-р зүйлийг үз); ‘хүмүүсийн гуравны нэг хэсэг,’ өөрөөр хэлбэл Ромын эзэнт гүрний гуравны нэг хэсэг—түүний Грекийн хуваагдал байв.

“2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

“2. Тэд тарчлаах ажлаа хэзээ эхлэх ёстой байсан бэ? 11 дүгээр ишлэл энэ асуултад хариулж байна.

“(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

“(1) ‘Тэд өөрсдийн дээр хаантай байв.’ Мухаммедын нас баралтаас хойш арван гуравдугаар зууны төгсгөл үе хүртэл Мухаммедын шашинтнууд хэд хэдэн удирдагчийн дор янз бүрийн бүлэглэлд хуваагдсан байж, тэд бүгдийн дээр нэгэн адил үйлчлэх иргэний ерөнхий засаглал байсангүй. Арван гуравдугаар зууны төгсгөл үеэр Отман нэгэн засгийн газрыг байгуулсан бөгөөд түүнээс хойш тэр нь Оттоманы засгийн газар, эсвэл эзэнт гүрэн хэмээн нэрлэгдэх болсон ба улмаар өсөж тэлсээр Мухаммедын шашинт гол овог аймгуудын бүгдийг хамран, тэднийг нэгэн агуу хаант засагт нэгтгэн нэгтгэсэн юм.

“(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

“(2) Хааны зан чанар. ‘Ёроолгүй ангалын тэнгэрэлч нь.’ Тэнгэрэлч гэдэг нь элч, үйлчлэгчийг—сайн ч бай, муу ч бай—илэрхийлдэг бөгөөд үргэлж сүнслэг оршихуйг хэлдэггүй. ‘Ёроолгүй ангалын тэнгэрэлч’ гэдэг нь түүнийг нээгдэхэд тэндээс гарч ирсэн шашны тэргүүн үйлчлэгч, өөрөөр хэлбэл гол сайд нь юм. Тэр шашин бол Мухаммеданизм бөгөөд султан нь түүний тэргүүн үйлчлэгч мөн. ‘Султан буюу агуу Сеньор хэмээн ялгалгүй нэрлэгддэг тэрбээр мөн Дээд Халиф, өөрөөр хэлбэл тэргүүн тахилч бөгөөд хамгийн дээд сүнслэг эрхэм чанарыг төрийн дээд эрх мэдэлтэй өөрийн биед нэгтгэдэг.’—World As It Is, p.361.”

“(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

“(3) Түүний нэр. Еврей хэлээр ‘Абаддон,’ буюу сүйтгэгч; грек хэлээр ‘Аполлион,’ буюу устгагч, эсвэл сүйрүүлэгч. Хоёр өөр хэлэнд хоёр өөр нэртэй байгаа нь, энэ хүчний нэрийг бус харин түүний шинж чанарыг дүрслэн үзүүлэхийг зорьсон нь илэрхий байна. Хэрэв тийм бол, аль аль хэлээр илэрхийлэгдсэнчлэн, тэр бол сүйтгэгч мөн. Османы засгийн газрын шинж чанар үргэлж ийм байсаар ирсэн юм.

“But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

“Харин Осман Грекийн эзэнт гүрэнд анхны довтолгоогоо хэзээ хийсэн бэ?—Гиббоны «Мөхөл ба уналт» зэрэгт өгүүлснээр, ‘Осман анх Никомедийн нутаг дэвсгэрт 1299 оны 7 дугаар сарын 27-ны өдөр орж ирсэн.’”

“The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

“Зарим зохиолчдын тооцоолол энэ хугацаа Османы эзэнт гүрний үндэслэгдсэн үеэс эхлэх ёстой гэсэн таамаглал дээр тулгуурласан байдаг; гэвч энэ нь илт алдаа юм. Учир нь тэд зөвхөн өөрсдийн дээр хаантай байх төдийгүй, таван сарын турш хүмүүсийг зовоох ёстой байв. Харин зовоох хугацаа нь зовоогчдын анхны довтолгооноос өмнө эхэлж болохгүй бөгөөд тэр нь, дээр өгүүлснээр, 1299 оны 7 дугаар сарын 27-ны өдөр байв.

“The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

“Энэхүү эхлэл цэг дээр үндэслэсэн дараах тооцооллыг Ж. Литч 1838 онд «Христийн Хоёр дахь Ирэлт» гэх мэт нэртэй бүтээлдээ хийж, хэвлүүлсэн юм.

“‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

“‘Мөн тэдний хүч нь хүмүүсийг таван сарын турш зовоохын тулд байв.’ Тэдний эрх мэдэл энд хүрч байлаа: тасралтгүй довтлон дээрэмдэх замаар зовоох боловч, улс төрийн утгаар тэднийг алах бус байв. ‘Таван сар’ гэдэг нь нэг сарыг гучин хоногоор тооцвол нэг зуун тавин хоног болно; эдгээр хоног нь бэлгэдэлт тул нэг зуун тавин жилийг илэрхийлнэ. 1299 оны 7 дугаар сарын 27-нд эхэлснээр, тэрхүү нэг зуун тавин жил 1449 он хүрч төгсөнө. Тэр бүх хугацаанд Түрэгүүд Грекийн эзэнт гүрэнтэй бараг тасралтгүй дайтаж байсан боловч, түүнийг байлдан дагуулаагүй хэвээр байв. Тэд Грекийн хэд хэдэн мужийг эзлэн авч, хадгалан барьж байсан ч, Константинопольд Грекийн тусгаар тогтнол хадгалагдсаар байлаа. Харин 1449 онд, тэрхүү нэг зуун тавин жилийн төгсгөлд, өөрчлөлт гарсан бөгөөд түүний түүхийг дараагийн бүрээний дор үзэх болно.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

Уриа Смит зуун тавин жилийн тооцооллын талаар Иосиах Литчийг эш татаж байгаа бөгөөд энэ хугацаа төгсөхөд дараагийн Бүрээнд буй гурван зуун ерэн нэгэн жил, арван таван өдрийн эш үзүүллэгийн эхлэх цэгийг илэрхийлдэг. Эдгээр хоорондоо холбоотой хоёр хугацааны эш үзүүллэгийн талаар Литчийн таамаглалд тайлбар хийхдээ Систер Уайт ийнхүү тэмдэглэсэн:

“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

“1840 онд эш үзүүллэгийн өөр нэгэн онцгой биелэл өргөн хүрээний сонирхлыг хөдөлгөв. Үүнээс хоёр жилийн өмнө, хоёр дахь ирэлтийг номлодог тэргүүлэх үйлчлэгчдийн нэг Иосиа Литч, Илчлэл 9-ийн тайлбарыг нийтэлж, Оттоманы эзэнт гүрэн мөхөхийг урьдчилан мэдэгдсэн байв. Түүний тооцооллын дагуу, энэ хүч чадал 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд... буюу Константинополь дахь Оттоманы эрх мэдэл эвдрэн нуран унах хэмээн хүлээгдэж болох тэр өдөр түлхэн унагагдах ёстой байлаа. “Мөн энэ нь үнэхээр тийм болох нь тогтоогдоно гэж би итгэж байна.”

“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

“Яг заасан тэр цагт Турк улс элчин сайд нараараа дамжуулан Европын холбоот гүрнүүдийн хамгаалалтыг хүлээн авч, ийнхүү өөрийгөө Христийн шашинт үндэстнүүдийн хяналт дор оруулав. Энэ үйл явдал зөгнөлийг яг таг биелүүлсэн юм. Энэ нь мэдэгдмэгц олон түмэн Миллер болон түүний хамтрагчдын баримталсан эш үзүүллийн тайлбарын зарчмуудын зөв болохыг үнэмшиж, Адвентийн хөдөлгөөнд гайхамшигтай хүчтэй түлхэц өгөгдөв. Эрдэм боловсролтой, нэр хүндтэй хүмүүс Миллертэй нэгдэн, түүний үзлийг номлон тунхаглах болон хэвлэн нийтлэх ажилд оролцсон бөгөөд 1840-1844 онуудад энэ ажил түргэн шуурхай өргөжин тэлсэн юм.” Агуу тэмцэл, 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

Эхний болон хоёр дахь гай нь хоорондоо уялдсан хоёр цаг хугацааны эш үзүүллэгээр холбогддог. Эхний гай нь тамгалах үйл явдлын нэг дүрслэлээр эхэлдэг бөгөөд хоёр дахь гай нь 1840 оны 8 дугаар сарын 11-ний өдрөөс 1844 оны 10 дугаар сарын 22-нд долоо дахь бүрээ дуугарах хүртэлх түүхээр төгсдөг бөгөөд энэ нь мөн тамгалах үйл явдлын нэг дүрслэл юм. Эхлэл ба төгсгөл нь Альфа ба Омегагийн гарын үсгийг агуулдаг. Учир нь Христ гэрээг нэг долоо хоногийн турш баталсан түүхийн адил, энэ хугацаа хоёр хэсэгт хуваагддаг. Эхний үе нь эхний Мохаммедоос эхэлж, хоёр дахь Мохаммедоор төгсөнө. Хоёр дахь үе нь “Бурханы өмнөх алтан тахилын ширээний дөрвөн эвэрнээс гарах дуу хоолой”-гоор эхэлж, “тэнгэр ба түүн доторх бүхнийг, газар ба түүн доторх бүхнийг, тэнгис ба түүн доторх бүхнийг бүтээсэн мөнхөд мөнхөд амьдрагч Түүгээр тангараглан, цаашид цаг хугацаа байхгүй болно” хэмээн айлдах Христийн “дуу хоолой”-гоор төгсөнө.

We will continue this study in the next article.

Бид энэ судалгааг дараагийн өгүүлэлд үргэлжлүүлнэ.

“Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

“Бурханы ард түмний өнгөрсөн замналын агуу түүхийн талаар эргэлзээ төрүүлэхийн тулд Сатан хүний оюун ухаанд босгож чадах ямар ч асуулт нь түүний сатанлаг сүр жавхланг баясгах бөгөөд Бурханд доромжлол болдог. Эзэн маань хүч чадал болон агуу алдар суугаар манай дэлхийд удахгүй ирэх тухай мэдээ бол үнэн мөн бөгөөд 1840 онд түүнийг тунхаглахад олон дуу хоолой өргөгдсөн юм.” Manuscript Releases, volume 9, 134.