The vision of Daniel chapter eleven, is the main point of reference for all the visions of Bible prophecy, and the vision of chapter eleven is established by the symbol of Rome.

Даниелын арван нэгдүгээр бүлгийн үзэгдэл нь Библийн эш үзүүллэгийн бүх үзэгдлийн гол ишлэл бөгөөд арван нэгдүгээр бүлгийн тэр үзэгдэл нь Ромын бэлгэдлээр тогтоогддог.

And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

Тэр цаг үед өмнөдийн хааны эсрэг олон хүн босох бөгөөд; мөн чиний ард түмний дээрэмчид үзэгдлийг тогтоохын тулд өөрсдийгөө өргөмжлөх боловч тэд унах болно. Даниел 11:14.

Jones addresses the previous verse as follows:

Жоунс өмнөх эшлэлийг дараах байдлаар авч үзсэн:

“When the Amorites had filled up the measure of their iniquity, their place was given to Israel, the people of God. When Israel, following the way of the heathen, filled also the cup of iniquity, God brought up the kingdom of Babylon, and took all away. When Babylon had filled up the cup of its iniquity, the power was transferred to Persia. And when the angel was turned away by the wickedness of the Persians, then the prince of Grecia comes in and sweeps it away.”

“Аморичууд өөрсдийн гэм буруугийн хэмжээг дүүргэхэд, тэдний байр суурь Бурханы ард түмэн болох Израильд өгөгдсөн юм. Израиль харь үндэстнүүдийн замаар явж, мөн гэм буруугийн аягыг дүүргэхэд, Бурхан Вавилоны хаант улсыг гарган ирж, бүгдийг нь авч одсон. Вавилон өөрийн гэм буруугийн аягыг дүүргэхэд, эрх мэдэл Перст шилжсэн. Персчүүдийн хорон муугаас болж тэнгэрэлч холдон эргэхэд, тэр үед Грекийн ноён ирж, түүнийг хаман арчиж зайлуулдаг.”

“And how long was the power of Grecia to continue? When was it to be broken? ‘When the transgressors were come to the full.’ That nation stands until it has filled up the measure of its iniquity, and then the power is transferred to another kingdom. That power to which it was transferred was the Roman, as we learn from Daniel 11:14. ‘And in those times there shall many stand up against the king of the south; also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.’ This nation is pointed out as a nation of robbers—the children of robbers, as says the margin of the text.

“Грекийн эрх мэдэл хэр удаан үргэлжлэх ёстой байсан бэ? Хэзээ тэр нь хугарах ёстой байсан бэ? ‘Гэмт хэрэг үйлдэгчид хэмжээндээ хүрсэн үед.’ Тэр үндэстэн гэм буруугийнхаа хэмжээг дүүргэтлээ тогтнож, тэгээд эрх мэдэл нь өөр нэгэн хаант улсад шилжинэ. Шилжсэн тэр эрх мэдэл нь Ромынх байсан бөгөөд үүнийг бид Даниел 11:14-өөс мэднэ. ‘Тэр цаг үед өмнөдийн хааны эсрэг олон хүн босно; мөн чиний ардын дээрэмчдийн хөвгүүд үзэгдлийг тогтоохын тулд өөрсдийгөө өргөмжлөх боловч тэд унана.’ Энэ үндэстэн дээрэмчдийн үндэстэн хэмээн заагдсан байна—эх бичвэрийн захын тайлбарт өгүүлснээр, дээрэмчдийн хөвгүүд билээ.”

“These are the ones to whom the kingdom is now given, and what for?—‘The children of robbers shall exalt themselves to establish the vision.’ When this nation comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

“Хаанчлал одоо эдэнд өгөгдөж байна. Тэгвэл юунд өгөгдөж байна вэ?—‘Дээрэмчдийн хүүхдүүд үзэгдлийг тогтоохын тулд өөрсдийгөө өргөмжлөх болно.’ Энэ үндэстэн түүхийн тавцанд гарч ирэхэд, үзэгдлийг тогтоодог тэр зүйл, үзэгдлийн нэгэн агуу зорилго болсон тэр зүйл, Бурхан бүх цаг үеийн турш эш үзүүлэгчдээр дамжуулан өгсөн үзэгдлийн шугам дахь хамгийн гол тэмдэглэгээ тийнхүү орж ирдэг.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

Jones says when the Roman power “comes upon the scene, then there enters that which establishes the” … “line of vision which God has given through the prophets for all time.” In Miller’s history the Protestants taught, as Laodicea Adventism now does, that the robbers of thy people represent Antiochus Epiphanes, a Seleucid king who ruled from 175 to 164 BC. He was a member of the Seleucid dynasty, which was one of the Greek successor states which came out of the breakup of Alexander the Great’s empire. The disagreement over this issue was so specific in Millerite history, that the identification of Antiochus Epiphanes is represented upon the 1843 pioneer chart.

Жоунс Ромын хүч «тайзан дээр гарч ирэх үед, тэгвэл» … «Бурхан эш үзүүлэгчдээр дамжуулан бүх цаг үеийн турш өгсөн харааны шугамыг тогтоодог зүйл» орж ирдэг гэж хэлдэг. Миллерийн түүхэнд Протестантууд, өнөөгийн Лаодикийн Адвентизмын нэгэн адил, «чиний ард түмний дээрэмчид» нь МЭӨ 175–164 онд ноёрхсон Селевкидийн хаан Антиох Эпифанесыг төлөөлдөг гэж заадаг байв. Тэрээр Агуу Александр хааны эзэнт гүрэн задран бутарснаас үүссэн Грекийн залгамж улсуудаас нэг байсан Селевкидийн угсааны гишүүн байлаа. Энэ асуудлын талаарх санал зөрөлдөөн Миллеритын түүхэнд маш тодорхой байсан тул Антиох Эпифанесын энэ тодорхойлолт 1843 оны анхдагч хүснэгт дээр дүрслэгдсэн байдаг.

The reference to Antiochus on the chart represents the only reference to something that is not found in God’s prophetic Word. It is there to refute the false teachings of the Protestants of that period, which is now the false teaching of Laodicean Adventism. Whether William Miller understood the depth of importance in understanding that Rome is the earthly power that establishes the “line of vision which God has given through the prophets for all time,” is doubtful, but it was clear enough to soundly defend the fact that Rome establishes the vision.

Хүснэгт дээрх Антиохт хандсан эшлэл нь Бурханы эш үзүүллэгийн Үгэнд байдаггүй зүйлд хамаарах цорын ганц эшлэл юм. Энэ нь тухайн үеийн Протестантуудын хуурамч сургаалыг няцаахын тулд тэнд орсон бөгөөд тэрхүү сургаал нь эдүгээ Лаодикеийн Адвентизмын хуурамч сургаал болсон байна. Ром бол “Бурхан эш үзүүлэгчдээр дамжуулан бүх цаг үеийн төлөө өгсөн харааны шугам”-ыг тогтоодог газрын хүч мөн гэдгийг ойлгохын чухлыг Уильям Миллер хэр гүнзгий ухаарсан эсэх нь эргэлзээтэй боловч, Ром уг үзэгдлийг тогтоодог гэсэн баримтыг баттай хамгаалахад хангалттай тодорхой байсан юм.

Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 28:14.

Үзэгдэл үгүй газар ард олон мөхдөг; харин хуулийг сахигч нь ерөөлтэй. Сургаалт үгс 28:14.

Solomon recorded that where there is no vision, the people perish, and the Hebrew word “vision,” in verse fourteen is the same as in Solomon’s proverb. The vision is a life-or-death proposition, and the “vision” is established by the symbol of Rome. The word “vision” in verse fourteen, is the same word for vision in Habakkuk, chapter two.

Соломон үзэгдэл үгүй газарт ард түмэн мөхдөг хэмээн тэмдэглэсэн бөгөөд арван дөрөвдүгээр эшлэл дэх “үзэгдэл” гэх еврей үг нь Соломоны сургаалт үгэнд хэрэглэгдсэнтэй адил мөн үг юм. Үзэгдэл нь амь ба үхлийн асуудал мөн бөгөөд тэрхүү “үзэгдэл” нь Ромын бэлгэдлээр тогтоогддог. Арван дөрөвдүгээр эшлэл дэх “үзэгдэл” гэх үг нь Хабаккукын номын хоёрдугаар бүлэгт гардаг үзэгдэл гэх үгтэй адил мөн үг юм.

I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

Би өөрийн харуул дээр зогсож, цамхаг дээрээ байрлан, Тэр надад юу айлдахыг, мөн зэмлүүлэгдэхдээ би юу хариулахыг харахын тулд ажиглан харна. ЭЗЭН надад хариулан, —Үзэгдлийг бич, уншигч нь гүйж болохоор самбарууд дээр тодорхой болго. Учир нь үзэгдэл нь товлосон цагтаа зориулсан хэвээр байгаа; харин эцэстээ энэ нь өгүүлж, худал хэлэхгүй. Хэдийгээр саатах мэт санагдавч түүнийг хүлээ; учир нь энэ нь гарцаагүй ирнэ, саатахгүй, гэж айлдав. Хабаккук 2:1–3.

The word “reproved” in verse one, means “argued with”. William Miller was the watchman that was set upon the tower in the history of the movement of the first and second angels, and when in prophetic symbolism he asked what he should answer in the debate of his history, he was told to write the vision, which is established by the symbol of Rome. In agreement with this fact, when the Millerites produced the 1843 pioneer chart in fulfillment of these three verses of Habakkuk, they gave reference to the very heart of the debate they engaged in. They no doubt, did not understand that their referencing to the foolish argument that Antiochus Epiphanes was the power who established the vision represents the debate of Habakkuk chapter two, but Sister White said that chart was “directed by the hand of the Lord, and should not be altered,” so the reference to the debate on the chart was from God’s hand.

Нэгдүгээр эшлэл дэх “зэмлэгдсэн” гэсэн үг нь “маргалдсан” гэсэн утгатай. Уильям Миллер бол эхний болон хоёр дахь тэнгэрэлчийн хөдөлгөөний түүхэнд цамхаг дээр тавигдсан харуул байсан бөгөөд эш үзүүллэгийн бэлгэдлээр тэрээр өөрийн түүхэн дэх маргаанд юу хариулах ёстойгоо асуухад, Ромын бэлгэдлээр баталгаажсан үзэгдлийг бич хэмээн түүнд хэлэгдсэн. Энэ баримттай нийцүүлэн, Миллеритүүд Хабаккукийн эдгээр гурван эшлэлийн биелэл болгон 1843 оны анхдагч хүснэгтийг гаргахдаа, өөрсдийн оролцсон маргааны яг гол цөмд хамаарах эшлэлийг заасан юм. Тэд Антиох Епифан бол үзэгдлийг тогтоосон хүч мөн хэмээх мунхаг маргаанд хандсан нь Хабаккук номын хоёрдугаар бүлгийн маргааныг төлөөлж байгааг эргэлзээгүй ойлгоогүй байсан; гэвч Уайт эгч тэрхүү хүснэгт “Эзэний мутрын удирдлагаар бүтээгдсэн бөгөөд өөрчлөгдөх ёсгүй” гэж хэлсэн тул, хүснэгт дээрх маргаанд хандсан тэр эшлэл нь Бурханы мутраас байсан юм.

The Millerites came to correctly understand that the first disappointment on April 19, 1844 initiated the tarrying time, referenced by Habakkuk and also Matthew’s parable of the ten virgins. They also came to understand that those two prophecies were directly connected with Ezekiel chapter twelve, where Ezekiel identifies a period of time where the effect of every vision will occur. That word “vision”, is the same Hebrew word we are now considering. This is why Jones is correct when he states, “When” Rome “comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” Rome establishes the entire vision of God’s prophetic Word, and more specifically it is Rome that the entire structure of chapter eleven is built upon.

Миллерчүүд 1844 оны 4 дүгээр сарын 19-ний анхны урам хугаралт нь Хабаккукын эшлэл болон мөн Матайгийн арван онгон охины тухай сургаалт зүйрлэлд дурдагдсан саатлын цагийг эхлүүлснийг зөвөөр ойлгосон билээ. Тэд мөн эдгээр хоёр эш үзүүллэг нь Езекиелийн арван хоёрдугаар бүлэгтэй шууд холбоотойг ойлгосон бөгөөд тэнд Езекиел үзэгдэл бүрийн биелэл хэрэгжих нэгэн хугацааг тодорхойлдог. “Үзэгдэл” хэмээх тэр үг нь бидний одоо авч үзэж буй мөнөөх еврей үг мөн. Иймээс Жонс ийн өгүүлэхдээ зөв байна: “Ром” “тайзан дээр гарч ирэх үед, үзэгдлийг тогтоон бататгадаг зүйл, үзэгдлийн нэгэн агуу гол зорилго болох зүйл, Бурхан бүх цаг үеийн турш эш үзүүлэгчдээр дамжуулан өгсөн үзэгдлийн шугам дахь хамгийн гол тэмдэглэгээ тийнхүү орж ирдэг.” Ром нь Бурханы эш үзүүллэгийн Үгийн бүхэл үзэгдлийг тогтоон бататгадаг бөгөөд бүр тодруулбал, арван нэгдүгээр бүлгийн бүх бүтэц Ром дээр тулгуурлан байгуулагдсан байдаг.

When Sister White refers to the final fulfillment of chapter eleven of Daniel and states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” she is identifying that the histories of chapter eleven that had already been fulfilled typified the final verses of Daniel chapter eleven. The subject of the final verses of chapter eleven is the king of the north, who there represents modern Rome. Therefore, the histories of Daniel chapter eleven, that are repeated, are histories that represent Rome.

Эгч Уайт Даниелын арван нэгдүгээр бүлгийн эцсийн биеллийг дурдаж, “энэ эш үзүүллэгийн биелэл болгон тохиолдсон түүхийн ихэнх нь дахин давтагдах болно” хэмээн өгүүлэхдээ, аль хэдийн биелэгдсэн арван нэгдүгээр бүлгийн түүхүүд нь Даниелын арван нэгдүгээр бүлгийн эцсийн эшүүдийн хэв шинж байсныг зааж байна. Арван нэгдүгээр бүлгийн эцсийн эшүүдийн сэдэв нь хойд зүгийн хаан бөгөөд тэр нь энд орчин үеийн Ромыг төлөөлдөг. Иймээс дахин давтагддаг Даниелын арван нэгдүгээр бүлгийн түүхүүд нь Ромыг төлөөлөх түүхүүд юм.

In the last six verses of chapter eleven modern Rome (the king of the north), conquers three geographical powers. In verse forty he conquers the king of the south (the former Soviet Union in 1989), the glorious land (the United States at the soon coming Sunday law), and Egypt (the entire world as represented by the United Nations.) In Daniel eleven pagan Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the then-known world, and then papal Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the earth.

Арван нэгдүгээр бүлгийн сүүлийн зургаан эшлэлд орчин үеийн Ром (хойд зүгийн хаан) газарзүйн гурван хүчийг байлдан дагуулдаг. Дөчдүгээр эшлэлд тэрээр өмнөд зүгийн хааныг (1989 онд хуучин Зөвлөлт Холбоот Улс), сүр жавхлант газрыг (тун удахгүй ирэх Ням гаргийн хуулийн үед Америкийн Нэгдсэн Улс), мөн Египетийг (Нэгдсэн Үндэстний Байгууллагаар төлөөлүүлсэн бүх дэлхий) эзлэн авдаг. Даниел арван нэгдүгээр бүлэгт харь шашинт Ромыг тухайн үед мэдэгдэж байсан ертөнцийг эзэмдэхийн тулд газарзүйн гурван хүчийг байлдан дагуулж буйгаар дүрсэлсэн байдаг; үүний адил папын Ромыг дэлхийг эзэмдэхийн тулд газарзүйн гурван хүчийг байлдан дагуулж буйгаар дүрсэлсэн байдаг.

Pagan Rome is first mentioned in the chapter in verse fourteen, in order to identify it as the symbol that establishes the vision, but its rise to power is not addressed until verse sixteen. Alexander the Great’s kingdom was divided into four parts in fulfillment of God’s prophetic Word, but those four parts quickly consolidated into two primary antagonists that are identified as either the king of the south or the king of the north in the prophetic narrative that continues to the conclusion of the chapter. In verse fourteen the rising power of Rome is mentioned as the power that would establish the vision, but the subjects that are being addressed are the struggles between the remnants of Alexander’s kingdom as represented by the kings of the north and the south.

Энэ бүлэгт харь Ром анх арван дөрөвдүгээр эшлэлд дурдагддаг бөгөөд энэ нь үзэгдлийг тогтоогч бэлгэ тэмдэг мөн болохыг нь тодорхойлохын тулд юм. Харин түүний эрх мэдэлд хүрсэн өсөлт нь арван зургаадугаар эшлэл хүртэл авч үзэгддэггүй. Агуу Александр хааны улс Бурханы эш үзүүллэгийн Үгийн биелэл болгон дөрвөн хэсэгт хуваагдсан боловч, тэр дөрвөн хэсэг удалгүй хоёр үндсэн эсэргүүцэгч хүчинд нэгдэн төвлөрсөн бөгөөд тэдгээр нь бүлгийн төгсгөл хүртэл үргэлжлэх эш үзүүллэгийн өгүүлэмжид өмнөдийн хаан эсвэл умардын хаан хэмээн тодорхойлогддог. Арван дөрөвдүгээр эшлэлд Ромын өсөн нэмэгдэж буй хүч нь үзэгдлийг тогтоох хүч хэмээн дурдагддаг боловч, үнэндээ авч үзэж буй сэдэв нь умардын болон өмнөдийн хаадаар төлөөлөгдөх Александрын хаант улсын үлдэгдлүүдийн хоорондын тэмцлүүд юм.

In verse fifteen, those two kings are still engaged in their struggle, and the king of the north is prevailing. But in verse sixteen Rome arrives and the verse says, “But he that cometh against him,” meaning that when Rome comes against the northern king who has just been prevailing over the southern king, the king of the north will be unable to stand against Rome. Rome prevails, and in verse sixteen, Rome was also to stand in the glorious land of Judah. In verse seventeen Rome shall “set his face to enter with the strength of his whole kingdom.” He took the northern king who was unable to stand before him, then he took Judah, then he entered into Egypt.

Арван тавдугаар эшлэлд тэр хоёр хаан тэмцлээ үргэлжлүүлэн хийсээр байгаа бөгөөд умардын хаан давамгайлж байна. Харин арван зургадугаар эшлэлд Ром гарч ирэх бөгөөд эшлэлд, “Харин түүний эсрэг ирэгч” гэж өгүүлдэг. Энэ нь, өмнөдийн хааныг саяхан дийлж байсан умардын хааны эсрэг Ром ирэх үед, умардын хаан Ромын өмнө тогтож чадахгүй болно гэсэн утгатай. Ром дийлнэ. Мөн арван зургадугаар эшлэлд Ром Иудагийн алдарт нутагт ч зогсох ёстой байв. Арван долдугаар эшлэлд Ром “өөрийн бүх хаанчлалын хүчээр орохоор нүүрээ чиглүүлнэ.” Тэрээр өөрийн өмнө тогтож чадаагүй умардын хааныг эзлэн авсан, дараа нь Иудаг авсан, тэгээд Египетэд орсон юм.

And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. Daniel 11:14–17.

Тэр цагуудад өмнөдийн хааны эсрэг олон хүн босно. Чиний ард түмний дундах дээрэмчид ч үзэгдлийг тогтоохын тулд өөрсдийгөө өргөмжлөх боловч тэд унана. Тэгээд хойд зүгийн хаан ирж, хэрэмт далан босгон, хамгийн бэхлэгдсэн хотуудыг эзлэн авна. Өмнөдийн хүчнүүд ч, түүний шилдэг ард түмэн ч тогтож үл чадах бөгөөд эсэргүүцэн зогсох хүч ч үл байх болно. Харин түүний эсрэг ирэгч нь өөрийн хүслээр үйлдэх бөгөөд түүний өмнө хэн ч тогтож чадахгүй. Тэр алдар суугийн газарт зогсох бөгөөд тэр газар түүний гараар сүйрнэ. Тэр бас бүх хаанчлалынхаа хүчээр орохоор нүүрээ чиглүүлж, шулуун шударгачууд түүнтэй хамт байх болно; тэр ийнхүү үйлдэнэ. Тэгээд тэр эмэгтэйчүүдийн охиныг түүнд өгч, түүнийг завхруулна; гэвч тэр эмэгтэй түүний талд зогсохгүй, түүнд ч үл байх болно. Даниел 11:14–17.

The conquering illustrated in these verses is a fulfillment of Daniel chapter eight.

Эдгээр эшлэлүүдэд дүрслэгдсэн ялалт нь Даниелын наймдугаар бүлгийн биелэл мөн.

And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

Тэдгээрийн нэгээс нэгэн жижиг эвэр гарч ирсэн нь урагш, дорно зүг өөд, мөн үзэсгэлэнт нутаг өөд асар ихээр өсөн хүчирхэгжив. Даниел 8:9.

The little horn of verse nine is pagan Rome, and verse nine identifies, in agreement with verses fourteen through seventeen of chapter eleven, that pagan Rome would conquer three geographical entities as it took control of the world. Those entities were the south (Egypt), the east (Syria, the king of the north) and the pleasant land (Judah). The history of verses sixteen and seventeen are typifying the historical three-step conquering of modern Rome in verses forty through forty-three, for as Sister White stated, “Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.”

Есдүгээр эшлэлийн жижиг эвэр нь харь Ром мөн бөгөөд есдүгээр эшлэл нь арван нэгдүгээр бүлгийн арван дөрөвөөс арван долоодугаар эшлэлүүдтэй нийцэн, харь Ром дэлхийг эрхшээлдээ авах явцдаа газарзүйн гурван нэгжийг байлдан дагуулахыг тодорхойлж байна. Тэдгээр нь өмнөд (Египет), зүүн (Сири, умардын хаан) болон үзэсгэлэнт нутаг (Иуда) байв. Арван зургаа, арван долоодугаар эшлэлүүдийн түүх нь дөчөөс дөчин гуравдугаар эшлэлүүд дэх орчин үеийн Ромын түүхэн гурван үе шаттай байлдан дагууллын хэв шинж болж байгаа бөгөөд учир нь Эгч Уайт ийнхүү хэлсэн байдаг: “Энэ эш үзүүллэгийн биелэл болгон тохиолдсон түүхийн ихэнх нь дахин давтагдана.”

“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

“Египет хойд зүгийн хаан Антиохын өмнө тогтож чадаагүй боловч, одоо түүний эсрэг ирсэн Ромчуудын өмнө Антиох ч мөн тогтож чадсангүй. Өсөж хүчирхэгжиж буй энэ хүчийг эсэргүүцэн тэсэж үлдэх ямар ч хаант улс цаашид байхаа больсон юм. МЭӨ 65 онд Помпей Антиох Азиатикусаас эзэмшлийг нь хураан авч, Сирийг Ромын муж болгон бууруулснаар Сири эзлэгдэж, Ромын эзэнт гүрэнд нэгтгэгдсэн юм.

“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

“Тэрхүү адил хүч мөн Ариун Газарт зогсож, түүнийг залгихаар байв. Ром МЭӨ 162 онд Бурханы ард түмэн болох иудейчүүдтэй холбоо байгуулснаар холбогдсон бөгөөд тэр цагаас эхлэн эш үзүүллэгийн цаг тоололд онцгой байр суурь эзэлдэг. Гэвч МЭӨ 63 он хүртэл Иудейг бодит байлдан дагуулалтаар захирах эрх мэдлийг олж аваагүй; харин тэр үед дараах байдлаар олж авсан юм.

“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

Помпей Понтын хаан Митридатын эсрэг хийсэн аян дайнаасаа буцаж ирэхэд, Иудейн титмийн төлөө өрсөлдөж байсан хоёр этгээд — Гиркан ба Аристобул — тэмцэлдэж байв. Тэдний хэрэг Помпейн өмнө авчирогдов. Тэрээр удалгүй Аристобулын нэхэмжлэлийн шударга бусыг ухаарсан боловч, удаан хугацаанд хүсэмжлэн байсан Араб руу хийх аян дайнаа дуусгасныхаа дараа энэ хэргийг шийдэхийг хойшлуулахыг хүсэж, тэгээд эргэн ирж, шударга бөгөөд зүйтэйд тооцогдохоор тэдний хэргийг шийдвэрлэнэ хэмээн амлав. Аристобул Помпейн жинхэнэ санаа бодлыг нэвт ойлгомогцоо Иудей рүү яаран буцаж, харьяатуудаа зэвсэглэн, эрчтэй хамгаалалтад бэлтгэв. Учир нь өөр хүнд оноогдох нь гарцаагүй гэж урьдаас харсан тэр титмийг ямар ч үнээр хамаагүй хадгалан үлдэхээр шийдсэн байлаа. Помпей тэр зугтагчийг ойроос мөрдөн дагав. Түүнийг Иерусалимд дөхөн ирэх үед, Аристобул өөрийн явдалд гэмших шинж орон, түүнтэй уулзахаар гарч ирээд, бүрэн захирагдахаа болон их хэмжээний мөнгө өгнө хэмээн амлаж, асуудлыг эвлэрүүлэхийг оролдов. Помпей энэ саналыг хүлээн авч, цэргүүдийн нэгэн салааны толгойд Габиниусыг мөнгийг хүлээн авахаар илгээв. Харин тэр дэслэгч жанжин Иерусалимд хүрч очихдоо, хаалганууд өөрийнх нь эсрэг хаалттай байгааг олж мэдэн, хот гэрээг сахин биелүүлэхгүй хэмээх үгийг хэрмийн орой дээрээс сонсов.

“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

“Помпей ийм аргаар өөрийг нь ял шийтгэлгүйгээр мэхлэхийг зөвшөөрсөнгүй; өөртэй нь хамт байлгаж байсан Аристобулыг гавлан, даруй бүх цэргийн хүчээрээ Иерусалимын эсрэг хөдөлжээ. Аристобулын талынхан тэр газрыг хамгаалахыг хүсэж байсан бол, Хирканын талынхан хаалгуудыг нээхийг хүсэж байв. Сүүлчийнх нь олонхи байсан тул дийлж, Помпейд хот уруу саадгүй орох боломж олгогдов. Үүний дараа Аристобулын дагалдагчид сүмийн ууланд ухран, Помпей түүнийг эзлэн авахын төлөө хэр зэрэг шийдэмгий байсан шигээ, тэр газрыг хамгаалахаар бүрэн шийджээ. Гурван сарын эцэст довтлоход хүрэлцэхүйц хэмжээний цөмрөл ханаар гарч, тэр газар илдний ирээр эзлэгдэв. Үүний дараа болсон аймшигт хядлагад арван хоёр мянган хүн алагджээ. Тэр үед тэнгэрлэг үйлчлэлд оролцож байсан тахилч нарыг, түүхчийн тэмдэглэснээр, тайван гараар, бат тогтуун зорилгоор, эргэн тойронд нь нөхөд нь хядуулж, өөрсдийнх нь цус ч тахилынх нь цустай олонтаа холилдож байсан хэдий ч, догшин үймээнийг үл анзаарсан мэт хэвшмэл үйлээ үргэлжлүүлэн гүйцэтгэж байхыг харах нь сэтгэл эмтлэм дүр зураг байжээ.”

“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

“Дайныг эцэслэсний дараа Помпей Иерусалимын хэрмийг нурааж, хэд хэдэн хотыг Иудейн захиргаанаас Сирийн захиргаанд шилжүүлэн, иудейчүүдэд алба гувчуур ногдуулав. Ийнхүү Иерусалим анх удаа байлдан дагууллын үрээр тэрхүү эрх мэдлийн гарт орсон бөгөөд уг эрх мэдэл нь ‘алдарт газар’-ыг төмөр атгандаа барьсаар, түүнийг бүрмөсөн сүйрүүлж дуустал эзэмшиж байх ёстой байв.”

“‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

“‘17-Р ИШЛЭЛ. Тэр бүх хаанчлалынхаа хүчээр орохоор нүүрээ чиглүүлж, мөн түүнтэй хамт зөв шударга хүмүүс байх бөгөөд тэр ийнхүү үйлдэнэ. Тэрээр эмэгтэйчүүдийн охиныг түүнд өгч, түүнийг эвдэн сүйтгэх болно. Гэвч тэр түүний талд зогсохгүй, түүнд ч үл байх болно.’”

“Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–260.

“Бишоп Ньютон энэ эшлэлд өөр нэгэн уншлагыг санал болгодог бөгөөд энэ нь утгыг илүү тодорхой илэрхийлж байгаа мэт санагдана. Тэр нь ийнхүү: ‘Тэрээр мөн бүхэл хаанчлалд хүчээр нэвтрэн орохоор нүүрээ чиглүүлнэ.’ 16-р эшлэл биднийг Ромчуудын Сири ба Иудейг байлдан дагуулсанд хүргэн авчирсан. Ром үүнээс өмнө Македон ба Фракийг эзлэн дагуулсан байв. Одоо Александрын ‘бүхэл хаанчлал’-аас Ромын эрх мэдэлд ороогүй үлдсэн зүйл нь зөвхөн Египет байсан бөгөөд тэрхүү эрх мэдэл одоо тэр улс руу хүчээр нэвтрэн орохоор нүүрээ чиглүүлсэн байлаа.” Урия Смит, Даниел ба Илчлэл, 258–260.

We have already noted, more than once in these articles, how verse thirty and thirty-one of Daniel eleven align with verses forty and forty-one, and the history of verses thirty and thirty-one also aligns with the plucking up of three horns.

Бид эдгээр өгүүллүүдэд Даниел 11-ийн 30, 31-р эшлэлүүд 40, 41-р эшлэлүүдтэй хэрхэн нийцэж байгааг нэг бус удаа аль хэдийн тэмдэглэсэн; мөн 30, 31-р эшлэлүүдийн түүх нь бас гурван эврийг сугалан авсантай нийцдэг.

I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. … And of the ten horns that were in his head, and of the other which came up, and before whom three fell; even of that horn that had eyes, and a mouth that spake very great things, whose look was more stout than his fellows. Daniel 7:8, 20.

Би эвэрнүүдийг ажиглаж байтал, харагтун, тэдний дундаас өөр нэгэн жижиг эвэр гарч ирэв; түүний өмнө анхны эвэрнүүдийн гурвынх нь үндэс суга татагдан унажээ. Харагтун, тэр эвэрт хүний нүд мэт нүднүүд, агуу зүйлсийг ярьдаг ам байв. … Мөн түүний толгойд байсан арван эвэр, түүнчлэн гарч ирсэн нөгөө эвэр, түүний өмнө гурван эвэр унасан тухай; өөрөөр хэлбэл, нүдтэй, маш агуу зүйлсийг ярьдаг амтай, төрх байдал нь нөхдөдөө бодвол илүү сүрдмээр байсан тэр эвэрийн тухай. Даниел 7:8, 20.

Just as Daniel chapter eight, verse nine, represents the three geographical areas of conquering that established pagan Rome on the throne, so too, the plucking up of the horns (representing the Heruli, Ostrogoths and Vandals) represented the three geographical areas of conquering that established papal Rome on the throne. Both those histories align with verses forty to forty-three of Daniel eleven, and the plucking up of the three horns aligns with the history of verses thirty and thirty-one.

Даниелын наймдугаар бүлгийн есдүгээр эшлэлд харийн Ромыг хаан ширээнд тогтоосон байлдан дагууллын газарзүйн гурван бүсийг төлөөлүүлэн үзүүлдэгтэй адил, мөн эвэрнүүдийг сугалан авч хаясан нь (Герулчууд, Остготууд, Вандалчуудыг төлөөлдөг) папын Ромыг хаан ширээнд тогтоосон байлдан дагууллын газарзүйн гурван бүсийг төлөөлсөн юм. Эдгээр хоёр түүх хоёулаа Даниел 11-ийн дөчөөс дөчин гуравдугаар эшлэлүүдтэй нийцдэг бөгөөд гурван эвэр сугалан авч хаягдсан явдал нь гуч, гучин нэгдүгээр эшлэлүүдийн түүхтэй нийцдэг.

“‘VERSE 8. I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots; and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things.’

“‘8-Р ИШЛЭЛ. Би тэр эвэрнүүдийг ажиглан харж байтал, тэдний дундаас өөр нэгэн жижиг эвэр гарч ирэв; түүний өмнө эхний эвэрнүүдийн гурвыг үндсээр нь сугалан авчээ. Мөн болгоогтун, энэ эвэрт хүний нүд мэт нүднүүд, агуу үгсийг өгүүлэх ам байв.’

“Daniel considered the horns. Indications of a strange movement appeared among them. A little horn (at first little, but afterward more stout than its fellows) thrust itself up among them. It was not content quietly to find a place of its own, and fill it; it must thrust aside some of the others, and usurp their places. Three kingdoms were plucked up before it. This little horn, as we shall have occasion to notice more fully hereafter, was the papacy. The three horns plucked up before it were the Heruli, the Ostrogoths, and the Vandals. And the reason why they were plucked up was because they were opposed to the teaching and claims of the papal hierarchy, and hence to the supremacy in the church of the bishop of Rome.

“Даниел эвэрнүүдийг ажиглан тунгаав. Тэдний дунд нэгэн хачин хөдөлгөөний шинж тэмдгүүд илэрч байлаа. Нэгэн жижиг эвэр (эхэндээ жижиг байсан боловч хожим анд нөхдөөсөө илүү сүрлэг болсон) тэдний дунд хүч түрэн өндийв. Өөртөө оногдох байр суурийг нам тайван олж, түүнийг дүүргэхэд ханасангүй; тэрээр бусдын заримыг нь шахан зайлуулж, тэдний байрыг булаан эзлэх ёстой байв. Түүний өмнө гурван хаант улс үндсээрээ сугалан хаягджээ. Энэ жижиг эвэр нь, бид цаашид илүү дэлгэрэнгүй авч үзэх боломж гарах тул, папын засаглал байсан юм. Түүний өмнө сугалан хаягдсан гурван эвэр нь Херулууд, Остготууд, Вандалууд байв. Тэд сугалан хаягдсаны учир нь тэд папын шаталсан захиргааны сургаал ба шаардлагыг эсэргүүцэж, улмаар чуулган доторх Ромын бишопын дээд эрхийг эсэргүүцэж байсан явдал мөн.”

“And ‘in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things,’ the eyes, a fit emblem of the shrewdness, penetration, cunning, and foresight of the papal hierarchy; and the mouth speaking great things, a fit symbol of the arrogant claims of the bishops of Rome.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

“Мөн ‘энэ эвэрт хүний нүд мэт нүднүүд, бас их үгс ярьдаг ам байв’ хэмээсэн нь, тэрхүү нүднүүд нь папын шашны дээдсийн овжин самбаа, нэвт шувт харах чадвар, заль мэх, алсын харааны тохиромжтой бэлгэдэл мөн; харин их үгс ярьдаг ам нь Ромын бишопуудын бардам шаардлагуудын зохистой бэлгэ тэмдэг мөн.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

It is Rome that establishes the vision of Bible prophecy, and especially the vision of Daniel chapter eleven. In that chapter much of the prophetic history that had been fulfilled before the Millerite movement was to be repeated in the last six verses of Daniel eleven. The conquering of three geographical obstacles that established both pagan and papal Rome upon the throne is represented in chapter eleven, and those two representations typify the time when modern Rome is again established upon the throne. It is Rome that establishes the vision, and Paul identifies that papal Rome is revealed in its time.

Библийн эш үзүүллэгийн үзэгдлийг, ялангуяа Даниелын арван нэгдүгээр бүлгийн үзэгдлийг тогтоодог нь Ром мөн. Тэр бүлэгт Миллерийн хөдөлгөөнөөс өмнө биелэгдсэн эш үзүүллэгийн түүхийн ихэнх нь Даниел 11-ийн сүүлийн зургаан эшлэлд дахин давтагдах ёстой байв. Харь болон папын Ромыг хоёуланг нь сэнтий дээр тогтоосон газарзүйн гурван саадыг байлдан дагуулсан явдал арван нэгдүгээр бүлэгт дүрслэгдсэн байдаг бөгөөд эдгээр хоёр дүрслэл нь орчин үеийн Ром дахин сэнтий дээр тогтоогдох цагийг хэв шинжээр үзүүлдэг. Үзэгдлийг тогтоодог нь Ром мөн бөгөөд Паул папын Ром өөрийн цаг үед илчлэгдэхийг тодорхойлсон байдаг.

Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. 2 Thessalonians 2:3–6.

Хэн ч та нарыг ямар ч аргаар бүү мэхлэг. Учир нь эхлээд урвалт ирж, нүглийн хүн, мөхлийн хүү илчлэгдэхээс нааш тэр өдөр ирэхгүй; тэр нь Бурхан гэж нэрлэгддэг бүхэн, эсвэл шүтэгддэг бүхний эсрэг сөрөн босож, өөрийгөө тэдгээрийн дээгүүр өргөмжилнө; тийнхүү өөрийгөө Бурхан мэтээр үзүүлж, Бурханы сүмд Бурхан мэт суух болно. Би та нартай хамт байхдаа эдгээрийг та нарт хэлж байсныг та нар санахгүй байна уу? Одоо та нар түүнийг цагтаа илчлэгдэхийн тулд юу саатуулж байгааг мэдэж байна. 2 Тесалоник 2:3–6.

The papacy took the throne as the fifth kingdom of Bible prophecy in the year 538, and many who consider verse six, would no doubt assume that Paul means that “the Papacy would be revealed in 538.” This may be correct, but it is at minimum a secondary truth of what Paul was identifying. Paul, like all prophets is speaking more about the last days, than his own time period. He was referring to how the papacy would be revealed prophetically, for as a prophet he was in agreement with all the other prophets. Line upon line, those who have not the vision perish, and those who have not the vision, have not the vision because they do not know what establishes the vision. Knowing that Rome establishes the vision is a life-or-death understanding. Paul, in agreement with the other prophets is identifying that what reveals papal Rome, who is the Rome of the last days is “his time.” The prophetic “time” associated with Rome, is what reveals what and who Rome is.

Папын засаглал МЭ 538 онд Библийн эш үзүүлгийн тав дахь хаант улсын сэнтийг эзэлсэн бөгөөд зургаа дахь эшлэлийг авч үздэг олон хүн Паулын хэлсэн нь “Папын засаглал 538 онд илчлэгдэх болно” гэсэн утгатай гэж эргэлзээгүй таамаглах байв. Энэ нь зөв байж болох ч, Паулын зааж тодорхойлж байсан зүйлийн наад зах нь хоёрдогч үнэн төдий юм. Паул, бүх эш үзүүлэгчдийн адил, өөрийн цаг үеэс илүүгээр эцсийн өдрүүдийн тухай ярьж байна. Тэрээр папын засаглал эш үзүүлгийн дагуу хэрхэн илчлэгдэхийг хэлж байсан, учир нь эш үзүүлэгчийн хувьд тэр бусад бүх эш үзүүлэгчидтэй нэг санаатай байв. Мөрийн дээр мөр, үзэгдэлгүй хүмүүс мөхдөг; үзэгдэлгүй хүмүүс үзэгдэлгүй байдаг нь юугаар үзэгдэл тогтдогийг мэддэггүйгээс болдог. Ром үзэгдлийг тогтоодог гэдгийг мэдэх нь амь ба үхлийн асуудал мөн. Паул бусад эш үзүүлэгчидтэй санал нэгтэйгээр, сүүлчийн өдрүүдийн Ром болох папын Ромыг илчилдэг зүйл нь “түүний цаг” гэдгийг зааж байна. Ромтой холбоотой эш үзүүлгийн “цаг” нь Ром юу болох, хэн болохыг илчилдэг юм.

We will continue this study in the next article.

Бид энэ судалгааг дараагийн өгүүлэлд үргэлжлүүлэх болно.

“The apostle Paul, in his second letter to the Thessalonians, foretold the great apostasy which would result in the establishment of the papal power. He declared that the day of Christ should not come, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’ And furthermore, the apostle warns his brethren that ‘the mystery of iniquity doth already work.’ 2 Thessalonians 2:3, 4, 7. Even at that early date he saw, creeping into the church, errors that would prepare the way for the development of the papacy.

“Элч Паул Тесалоникчуудад бичсэн хоёр дахь захидалдаа папын эрх мэдэл тогтоход хүргэх агуу урвалтыг зөгнөн хэлсэн билээ. Тэрээр Христийн өдөр ‘юуны түрүүнд урвалт ирж, нүглийн хүн, мөхлийн хүү илчлэгдэхээс нааш’ ирэхгүй; тэр нь ‘Бурхан хэмээн нэрлэгддэг бүхэн, эсвэл шүтэгддэг бүхэнтэй сөргөлдөн, өөрийгөө тэдгээрээс дээгүүр өргөмжилдөг; улмаар өөрийгөө Бурхан мөн хэмээн үзүүлж, Бурханы сүмд Бурхан мэтээр залардаг’ хэмээн тунхагласан. Түүнээс гадна, элч ах дүүстээ ‘ёс бусын нууц хэдийнээ ажиллаж байна’ хэмээн анхааруулдаг. 2 Тесалоник 2:3, 4, 7. Тэр бүр тэрхүү эрт үед ч сүмд папын ёсыг хөгжүүлэх замыг бэлтгэх алдаанууд сэмээр нэвтэрч байгааг олж харсан юм.”

“Little by little, at first in stealth and silence, and then more openly as it increased in strength and gained control of the minds of men, ‘the mystery of iniquity’ carried forward its deceptive and blasphemous work. Almost imperceptibly the customs of heathenism found their way into the Christian church. The spirit of compromise and conformity was restrained for a time by the fierce persecutions which the church endured under paganism. But as persecution ceased, and Christianity entered the courts and palaces of kings, she laid aside the humble simplicity of Christ and His apostles for the pomp and pride of pagan priests and rulers; and in place of the requirements of God, she substituted human theories and traditions. The nominal conversion of Constantine, in the early part of the fourth century, caused great rejoicing; and the world, cloaked with a form of righteousness, walked into the church. Now the work of corruption rapidly progressed. Paganism, while appearing to be vanquished, became the conqueror. Her spirit controlled the church. Her doctrines, ceremonies, and superstitions were incorporated into the faith and worship of the professed followers of Christ.

“Бага багаар, эхэндээ нууцаар бөгөөд чимээгүйхэн, дараа нь хүч нь өсөн нэмэгдэж, хүмүүсийн оюун санааг эрхшээлдээ оруулахын хэрээр улам ил тод болж, ‘ёс бусын нууц’ өөрийн мэхлэлттэй бөгөөд доромжлолт ажлаа урагшлуулсаар байв. Бараг мэдэгдэмгүйгээр харь шашны зан үйлүүд Христийн сүмд нэвтэрч орж ирэв. Буулт хийх ба ижилсэх сэтгэл нь сүм харь шашинт ёсны дор туулах болсон догшин хавчлагын улмаас хэсэг хугацаанд тогтоон баригдаж байлаа. Харин хавчлага зогсож, Христийн шашин хаадын ордон, шүүх танхимд нэвтэрмэгц, тэрээр Христ ба Түүний элч нарын даруу энгийн байдлыг орхиж, харь шашны тахилчид ба захирагчдын сүр жавхлан, бардамналыг авч өмсөв; мөн Бурханы шаардлагуудын оронд хүний онол суртал болон уламжлалуудыг орлуулан тавив. Дөрөвдүгээр зууны эхэн үед Константин нэр төдий хөрвөснөөс их баяр хөөр бий болсон; мөн зөвт байдлын хэлбэрээр халхлагдсан ертөнц сүмд орж ирэв. Одоо ялзралын ажил түргэн урагшлав. Харь шашин ялагдсан мэт харагдаж байсан боловч ялагч нь болов. Түүний сүнс сүмийг захирч байв. Түүний сургаалууд, ёслолууд, мухар сүсгүүд нь Христийг дагагч хэмээн өөрсдийгөө нэрлэгчдийн итгэл ба шүтлэгт шингэн оржээ.”

“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 49, 50.

“Харийн шүтлэг ба Христийн шашны хоорондын энэ буулт нь зөгнөлд Бурханыг эсэргүүцэн, Өөрийгөө Түүнээс дээгүүр өргөмжлөнө хэмээн урьдчилан хэлэгдсэн ‘нүглийн хүн’-ий хөгжлийг бий болгосон юм. Худал шашны тэр аварга том тогтолцоо нь Сатаны хүч чадлын шилдэг бүтээл бөгөөд өөрийн хүслийн дагуу дэлхийг захирахын тулд өөрийгөө сэнтийд залрах гэсэн түүний оролдлогын хөшөө дурсгал мөн.” Агуу тэмцэл, 49, 50.