We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.
Одоо бид Агуу Александр гэнэт нас барсны дараахан өрнөсөн түүхийг авч үзнэ. Энэ нь 538 оноос эцсийн цаг болох 1798 он хүртэлх үеийг төлөөлдөг.
And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.
Тэр босон гарах үед түүний хаант улс эвдэгдэж, тэнгэрийн дөрвөн салхины зүг хуваагдана; гэвч түүний үр удамд очихгүй, мөн түүний захирч байсан ноёрхлынх нь дагуу ч байхгүй. Учир нь түүний хаант улс үндсээрээ суга татагдан, тэднээс өөр хүмүүст өгөгдөнө. Өмнөдийн хаан хүчирхэг болно, мөн түүний ноёдын нэг нь ч мөн адил; тэгээд тэр түүнээс ч илүү хүчирхэг болж, эрх мэдэлтэй болно; түүний ноёрхол агуу ноёрхол байх болно. Олон жилийн эцэст тэд хоорондоо нэгдэх бөгөөд өмнөдийн хааны охин тохиролцоо байгуулахаар умардын хаан уруу очно. Гэвч тэр мутрын хүчийг хадгалж үл чадна; мөн тэр ч тогтож үл чадна, түүний мутар ч мөн адил. Харин тэр өгөгдөнө, мөн түүнийг авчирсан хүмүүс, түүнийг төрүүлсэн нэгэн, бас тэр цаг үед түүнийг хүчирхэгжүүлж байсан нэгэн ч мөн адил. Гэвч түүний язгуурын нэгэн мөчрөөс түүний оронд нэгэн босож ирэх бөгөөд тэр цэрэгтэйгээр ирж, умардын хааны бэхлэлтэд нэвтрэн орж, тэдний эсрэг үйлдэн, дийлнэ. Тэр бас тэдний бурхдыг, тэдний ноёдын хамт, мөн тэдний мөнгө, алтны эрхэм нандин сав суулгыг олзлон Египет уруу авч явна; тэгээд тэр умардын хаанаас олон жилээр илүү оршино. Ийнхүү өмнөдийн хаан өөрийн хаант улсад орж, дараа нь өөрийн нутагтаа буцна. Даниел 11:4–9.
Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.
Эцэст нь, Агуу Александр хааны хаант улс бутран задарсны дараа, урьдын тэр хаант улсыг эрхшээлдээ авахын төлөө тэмцэж байсан хүмүүс хоёр үндсэн хаант улсад хуваагдан хувирсан юм. Нэг нь Александрын урьдын эзэнт гүрний өмнөд хэсгийг, нөгөө нь хойд хэсгийг захирч байв. Тэр үеэс эхлэн эш үзүүллэгийн өгүүлэмжид тэднийг зүгээр л өмнөдийн хаан, хойд зүгийн хаан хэмээн нэрлэдэг. Дэлхий дахины ноёрхлын төлөөх тэмцэл зөвхөн хойд зүгийн хаан ба өмнөдийн хааны хооронд дүрслэгдэх хэмжээнд хүрмэгц, тэр хоёр хаант улсын бэлгэдэл бүхэл бүлгийн туршид үргэлжилсээр байдаг.
In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.
Тавдугаар эшлэлд өмнөдийн хаан тогтоогдон, хүчирхэг байдаг бөгөөд хойд зүгийн хаан ч мөн хүчирхэг, түүний хаанчлал илүү өргөн байна. Дараа нь зургаадугаар эшлэлд өмнөдийн хаан хойд зүгийн хаанчлалтай холбоо байгуулахыг санал болгодог. Энэхүү энхийн гэрээг бататгахын тулд өмнөдийн хаан охиноо хойд зүгийн хаанд өгч, хойд зүгийн хаан түүнтэй гэрлэн, тэдний холбоог гэр бүлийн холбоогоор батламжлах боломжтой болгодог. Хойд зүгийн хаан зөвшөөрч, эхнэрээ зайлуулан, өмнөдөөс ирсэн гүнжтэй гэрлэснээр уг холбоо хэрэгжиж эхэлсэн.
Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.
Эцэст нь өмнөдийн гүнж эрэгтэй хүүхэд төрүүлэв. Гэвч эцэстээ хойд зүгийн хаан шинэ эхнэрээсээ залхаж, анхны эхнэртэйгээ хийсэнчлэн түүнийг зайлуулж, анхны эхнэрээ дахин буцаан авна. Харин анхны эхнэр нь сэргээн авагдаж, боломж олдмогцоо хойд зүгийн хаан, түүний өмнөдийн сүйт бүсгүй, тэдний хүүхэд, мөн түүний Египетийн бүх дагалдан хүрээллийг хөнөөдөг. Анхны эхнэр өмнөдийн гүнж болон түүний хүүхдийг алсан энэ үйлдэл нь өмнөдийн гүнжийн гэр бүлийг хилэгнүүлж, түүний ах дүүсийн нэг нь цэрэг босгон хойд зүгийн хаант улс руу довтлов.
The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.
Өмнөдийн цэрэг умардын хааныг ялж, улмаар умардын хааныг алуулсан анхны эхнэр, түүний өмнөдийн сүйт бүсгүй болон хүүхэд цаазлагдана. Эцгийнхээ үхлийн дараа умардын захирагч хаанаар залгамжлуулан суулгагдсан анхны эхнэрийн хүүг өмнөдийн хаан олзлон, өмнөх тулалдаануудад умардын улс өмнөдийн хаант улсаас авч явсан Египетийн зарим эд өлгийн зүйлс болон шүтээнүүдийн хамт Египет рүү буцаан авч явна. Египетэд очсоны дараа олзлогдсон умардын хаан мориноос унаж нас барна. Урия Смит энэ түүхийг дараах байдлаар тодорхойлсон байдаг.
“‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’
“‘6-Р ИШЛЭЛ. Жилүүдийн төгсгөлд тэд хоорондоо нэгдэх болно; учир нь өмнөдийн хааны охин тохиролцоо байгуулахаар хойд зүгийн хаанд ирнэ. Гэвч тэр гарын хүчийг хадгалж үлдэхгүй; мөн тэр ч, түүний гар ч тогтохгүй. Харин тэр өгөгдөнө, түүнийг авчирсан хүмүүс ч, түүнийг төрүүлсэн нэгэн ч, мөн энэ цаг үед түүнийг хүчирхэгжүүлсэн нэгэн ч адил.’”
“There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.
“Египет ба Сирийн хаадын хооронд байнга дайн самуун гарч байв. Ялангуяа Египетийн хоёр дахь хаан Птолемей Филадельф, Сирийн гурав дахь хаан Антиох Теосын үед энэ нь онцгойлон тийм байсан юм. Эцэст нь тэд Антиох Теос урьдын эхнэр Лаодикаг болон түүнээс төрсөн хоёр хүүг нь холдуулж, Птолемей Филадельфын охин Береництэй гэрлэх нөхцөлтэйгээр энх тайван тогтоохоор тохиролцов. Үүний дагуу Птолемей охиноо Антиохт хүргэн өгч, түүнтэй нь хамт асар их инж хайрлав.
“‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.
“‘Харин тэрбээр мутрын хүчийг хадгалж үл чадна;’ өөрөөр хэлбэл, түүний Антиохустай байсан сонирхол, нөлөө, эрх мэдэл. Үнэхээр ч тийнхүү болсон; удалгүй, хайр сэтгэлийн түр зуурын хөдөлгөөнд автсан Антиохус өөрийн урьдын эхнэр Лаодике болон түүний хүүхдүүдийг дахин ордонд авчирсан юм. Дараа нь эш үзүүллэг, ‘Тэр [Антиохус] ч тогтож үл чадна, түүний мутар ч,’ өөрөөр хэлбэл үр удам нь ч мөн тогтож үл чадна, хэмээн өгүүлдэг. Лаодике, дахин таалал, эрх мэдэлд хүрмэгцээ, Антиохус зан аашныхаа хувирамтгай байдлаас болж өөрийг нь дахин гутаан доромжилж, Береникийг эргүүлэн дуудах вий хэмээн эмээв; тийнхүү ийм тохиолдлоос хамгаалах үр нөлөөтэй баталгаа нь түүний үхлээс өөр юу ч биш гэж үзээд, удалгүй түүнийг хордуулсан юм. Мөн Береникигээс төрсөн түүний үр удам ч хаанчлалд залгамжилсангүй; учир нь Лаодике байдлыг тийнхүү зохицуулж, ууган хүү Селевк Каллиникыг хаан ширээнд суулгасан билээ.”
“But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.
“Гэвч эш үзүүллэг цааш нь урьдчилан хэлснээр, мөн цаашдын түүх батлан харуулдгаар, ийм хорон ёс удаан хугацаанд шийтгэлгүй үлдэж чадахгүй байв.
“‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’
“‘7-р эшлэл. Харин түүний үндсийн мөчрөөс нэгэн нь түүний оронд босож, цэрэгтэйгээр ирэн, хойд зүгийн хааны бэхлэлтэд орж, тэдний эсрэг үйлдэн, дийлэх болно. 8. Тэрээр мөн тэдний бурхдыг, ноёдынх нь хамт, мөнгө, алтаар хийсэн үнэт сав суулгуудынх нь хамт Египет уруу олзлон авч явна; мөн тэрээр хойд зүгийн хаанаас олон жилээр илүү оршин тогтнох болно. 9. Ийнхүү өмнөд зүгийн хаан өөрийн хаанчлалд орж, дараа нь өөрийн нутагтаа буцна.’”
“This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.
Береницетэй нэг язгуураас гарсан энэ мөчир нь түүний ах Птолемей Эвергет байв. Тэрээр эцэг Птолемей Филадельфынхаа дараа Египетийн хаант улсад залгамжлан суусан даруйдаа, эгч Береницегийнхээ үхлийг өшөө авахаар дүрэлзэн, үлэмж их цэрэг босгон, хойд зүгийн хааны, өөрөөр хэлбэл, эх Лаодикийн хамт Сирид хаанчилж байсан Селевк Каллиникийн нутагт довтлов. Тэр тэднийг дийлж, бүр Сирийг, Киликийг, Евфратын цаадах дээд нутгуудыг, мөн бараг бүх Азийг хүртэл эзлэн авав. Гэвч Египетэд бослого гарч, түүнийг нутагтаа буцахыг шаардаж буйг сонсоод, тэр Селевкийн хаант улсыг дээрэмдэж, дөчин мянган талант мөнгө, үнэт сав суулга, мөн бурхдын хоёр мянга таван зуун дүрсийг авчээ. Эдгээрийн дотор Камбиз урьд нь Египетээс авч Перс рүү зөөсөн дүрсүүд ч байв. Египетчүүд бүхэлдээ шүтээн шүтлэгт автагдсан тул Птолемейд Эвергет, өөрөөр хэлбэл, Өглөгч хэмээх цолыг, ийнхүү олон жилийн дараа тэдний олзлогдсон бурхдыг нь буцаан авчирсанд нь талархлын тэмдэг болгон хайрлажээ.
“This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.
“Энэ нь, Бишоп Ньютон-ы хэлснээр, эртний түүхчдээс эш татан гаргасан Иеронимын өгүүлэл мөн; гэвч мөн адил хэд хэдэн нарийн зүйлийг батлан нотолдог, өнөө хүртэл хадгалагдан үлдсэн зохиогчид бий гэж тэр хэлдэг. Аппиан бидэнд Лаодике Антиохыг алж, түүнээс хойш Береникийг болон түүний хүүхдийг мөн хороосны дараа, Филадельфын хүү Птолемей тэдгээр аллагын өшөөг авахын тулд Сирид довтолж, Лаодикег хөнөөн, цаашлан Вавилон хүртэл явсан гэж мэдээлдэг. Полибиусаас бид Эвергет хэмээх хочтой Птолемей өөрийн эгч Береникид харгис хэрцгийгээр хандсанд асар их хилэгнэж, цэрэгтэйгээр Сири рүү довтлон орж, Египетийн хаадын харуулуудын мэдэлд хэдэн жилийн турш байсан Селевкия хотыг эзлэн авсныг мэддэг. Ийнхүү тэр хойд зүгийн хааны цайзад орсон билээ. Поляэн Птолемей ямар ч дайн, тулалдаангүйгээр Таурус уулнаас Энэтхэг хүртэлх бүх орныг эрхшээлдээ оруулсан хэмээн нотолдог; харин тэр үүнийг хүүд бус, эцэгт нь андуурч хамааруулжээ. Юстин хэрэв Птолемей дотоодын үймээний улмаас Египет рүү буцаан дуудагдаагүйсэн бол Селевкийн бүх хаант улсыг эзэмших байсан гэж өгүүлдэг. Ийнхүү өмнөд зүгийн хаан хойд зүгийн хааны ноёрхолд нэвтэрч, өөрийн нутагтаа буцсан нь эш үзүүлэгчийн урьдчилан хэлсний дагуу болсон юм. Мөн тэрээр хойд зүгийн хаанаас олон жилээр илүү амьдарсан; учир нь Селевк Каллиник цөллөгт, мориноосоо унаж нас барсан бөгөөд Птолемей Эвергет түүнээс дөрөв, таван жилээр илүү насалсан юм.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.
A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.
Ромын, тиймээс умардын хааны эш үзүүллэгийн шинж чанар нь хаан ширээнд бат суухын тулд газарзүйн хувьд гурван саадыг давах ёстой байдагт оршино. Александр задран бутарсан хаанчлалын дараах анхны умардын хаан нь МЭӨ 316–312 оны хооронд хэсэг хугацаанд Птолемейн (өмнийн хааны) жанжнаар алба хаасан Селевк Никатороор тогтоогдсон юм. Тавдугаар эшлэл энэ баримтыг, “Өмнө зүгийн хаан хүчирхэгжинэ; мөн түүний ноёдын нэг нь; тэр түүнээс ч илүү хүчирхэгжинэ” хэмээн хэлэхдээ авч үздэг. Птолемей бол өмнө зүгийн хаан байсан бөгөөд түүнд Птолемейгээс илүү хүчирхэг болохоор тавилантай нэгэн жанжин (түүний ноёдын нэг) байв; мөн тавдугаар эшлэлийн төгсгөлийн хэллэг нь, “мөн эрхшээх болно; түүний эрхшээл агуу эрхшээл байх болно” гэж өгүүлдэг. Птолемейн жанжин Селевк умардын анхны хаан болох ёстой байв. Харин Селевк умардын хаан болохын тулд өмнөдийн хаанаас салж, түүнээс хойш газарзүйн гурван бүс нутгийг байлдан дагуулах шаардлагатай байлаа.
The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.
Селевкын байлдан дагуулсан анхны нутаг нь МЭӨ 301 онд Дорнод байв. Дараа нь тэрээр МЭӨ 286 онд Өрнөдыг (Кассандрын залгамжлагчийн эзэмшиж байсан нутгийг) байлдан дагуулсан бөгөөд, улмаар МЭӨ 281 онд Лисимахыг дийлж, Умард дахь гурав дахь нутаг дэвсгэрээ эзлэн авсан. Умардын хаан МЭӨ 281 онд хаан ширээнд тогтжээ.
The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.
Хожим өмнөдийн хаантай байгуулсан энхийн гэрээ нь МЭӨ 252 онд болсон юм. Зургаан жилийн дараа, МЭӨ 246 онд Береника (өмнөдийн гүнж), түүний хүү болон түүний бүх дагалдан яваа хүмүүс алагдан үхүүлэв. Түүнээс хойш өмнөдийн хаан Лаодикийн хүү Селевк Каллиникийг олзлон, өөртэйгөө хамт Египет уруу авч явсан бөгөөд тэрээр мориноос унаж нас баржээ. Умардын анхны хааны хаанчлал МЭӨ 281 оноос МЭӨ 246 он хүртэл үргэлжилсэн нь гучин таван жилтэй тэнцэнэ.
The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].
Арван нэгдүгээр бүлэгт гардаг хойд зүгийн анхны хаан хаан ширээнд бат суухын тулд газарзүйн гурван саадыг байлдан дагуулсан. Харийн Ром ч мөн хаан ширээнд бат суухын тулд газарзүйн гурван саадыг байлдан дагуулсан [Даниел 8:9-ийг үз]. Папын Ром ч мөн хаан ширээнд бат суухын тулд газарзүйн гурван саадыг байлдан дагуулсан [Даниел 7:20-ийг үз]. Орчин үеийн Ром ч мөн хаан ширээнд бат суухын тулд газарзүйн гурван саадыг байлдан дагуулдаг [Даниел 11:40–43-ыг үз].
Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).
Сэнтийд нэгэнт тогтсоныхоо дараа умардын анхны хаан гучин таван жил ноёрхов. Сэнтийд нэгэнт тогтсоныхоо дараа харь Ром нэг “цаг” (гурван зуун жаран жил)-ийн турш ноёрхов. Сэнтийд нэгэнт тогтсоныхоо дараа папын Ром “нэг цаг, цагууд ба хагас цаг” (нэг мянга хоёр зуун жаран жил)-ийн турш ноёрхов. Сэнтийд нэгэнт тогтсоныхоо дараа орчин үеийн Ром бэлгэдэлт дөчин хоёр сар (мөн “нэг цаг” хэмээн тэмдэглэгдсэн)-ын турш ноёрхох болно.
Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.
Цагаан эгч бидэнд “Даниелын арван нэгдүгээр бүлэгт тэмдэглэгдсэн түүхийн ихэнх нь дахин давтагдах болно” хэмээн мэдэгддэг. Дараа нь тэрээр гучин нэгээс гучин зургаа дахь эшлэлүүдийг иш татан, “эдгээр үгсэд дүрслэгдсэнтэй адил үйл явдлууд тохиолдох болно” гэж хэлдэг. Тэдгээр эшлэлүүдэд папын Ром (эзгүйрлийг үйлдүүлэгч жигшүүрт зүйл) 538 онд хаан ширээнд “тавигдаж”, дараа нь эхний “уур хилэн” 1798 онд гүйцэлдэх хүртэл “олон өдөр” (мянга хоёр зуун жаран жил) Бурханы ард түмнийг хавчин мөшгөдөг. Гучин нэгээс гучин зургаа дахь эшлэлүүдийн түүх арван нэгдүгээр бүлгийн сүүлчийн зургаан эшлэлд давтагддаг бөгөөд мөн тэрхүү түүх тавнаас ес дэх эшлэлүүдэд ч төгс хэв шинжээр дүрслэгдсэн байдаг.
The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.
МЭӨ 281 онд Селевкийг умардын хаан болгон тогтоосон нь 538 онтой давхцан нийцдэг. Эдгээр нь хоёулаа газарзүйн гурван саадыг байлдан дагуулах үйл явцын төгсгөлд умардын хаан ширээнд заларсныг илэрхийлдэг. Папын засаглалын хугацаа хэд хэдэн хэлбэрээр илэрхийлэгддэг; нэг мянга хоёр зуун жаран өдөр, дөчин хоёр сар, нэг цаг, цагууд ба хагас цаг, нэг хугацаа, мөн гурван жил хагас. Селевкийн ноёрхол гучин таван жил үргэлжилсэн бөгөөд гучин тавын аравны нэг, буюу аравны хувь нь, гурван жил хагас юм. Гучин таван жилийн аравны нэгийг мөн “гурван бүхэл таван аравны” (3.5) жил хэмээн илэрхийлдэг. “Гурван жил хагас” нь папын засаглалын хугацааны бэлгэдэл юм.
The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.
1798 онд өмнөдийн хаан Наполеон Бонапарт (утга нь “азтай хүү”) өөрийн жанжнаа илгээн папыг олзлон авснаар папын засаг үхлийн шархаа хүлээн авсан юм. Нэг жилийн дараа, 1799 онд, өмнөдийн хаанд мөн олзлогдон аваачигдсан хойд зүгийн анхны хаантай адил пап цөллөгт нас барсан. Селевк Каллиник Египетэд олзлогдож байхдаа мориноос унаж нас барсан. Пап бол араатныг унан явсан нэгэн байв. Тэрхүү араатан нь пап өөрийн сатанлаг үйлсийг хэрэгжүүлэхийн тулд ашигласан улс төрийн тогтолцоог төлөөлж байлаа. Тэр араатан 1798 онд хөнөөгдсөн бөгөөд араатныг унан, түүний дээр хаанчилж байсан пап нэг жилийн дараа нас барсан. Селевк Каллиник мориноосоо (өөрийн унан явсан араатнаас) унан нас барсан. 1798, 1799 онуудад папын засаг олзлогдсон явдал нь хойд зүгийн анхны хааны олзлогдлоор төгс төгөлдөр дүрслэгдсэн байв.
What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.
Өмнөдийн хааны уур хилэнг умардын хааны эсрэг өдөөсөн зүйл нь эвдэрсэн энхийн гэрээ байсан бөгөөд энэ нь Береникийг (өмнөдийн сүйт бүсгүйг) зайлуулж, улмаар Лаодикийн гараар үхүүлснээр дүрслэгддэг. Наполеон 1797 онд Хувьсгалт Франц ба папын улсуудын хооронд энхийн гэрээ байгуулсан юм. Уг гэрээг Италийн Анкона дахь Толентино хэмээх хотын нэрээр нэрлэсэн бөгөөд тэнд энэ гэрээнд гарын үсэг зурсан байв. Франц папыг олзлон авснаар энэ гэрээ 1798 оны хоёрдугаар сард албан ёсоор төгсгөл болсон. Уг гэрээг хүчингүй болгосон шалтгаан нь Францын өөрийн Хувьсгалыг түгээн дэлгэрүүлэх гэсэн чармайлт байв.
Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.
Наполеоны жанжин Дюфо 1797 онд тухайн үеийн Францын эрх баригч засгийн газар болох Директориос илгээсэн Францын цэргийн экспедицийн бүрэлдэхүүнд Ромд байсан юм. Жанжин Дюфогийн Ромд байсан явдлыг багтаасан Францын Италид хийсэн экспедицийн зорилго нь Италийн хойгт Францын хувьсгалт хүчнүүдийн байгуулсан, богино настай хараат улс болох Ромын Бүгд Найрамдах Улсыг дэмжих явдал байв. Энэ хугацаанд францчууд хувьсгалт хөдөлгөөнүүдийг дэмжиж, хувьсгалт үзэл санааг Европ даяар түгээн дэлгэрүүлэх үйл хэрэгт идэвхтэй оролцож байлаа. Италид тэд хаант засгуудыг түлхэн унагаж, Францын Бүгд Найрамдах Улсын загвараар бүгд найрамдах улсуудыг байгуулахыг зорьж байв.
Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.
Дюфогийн Ром дахь оршин байдал болон үйл ажиллагаа нь хуучинсаг бүлэглэлүүдийн, үүнд Папын Улсыг дэмжигчид болон нутгийн язгууртнуудын эсэргүүцлийг өдөөв. 1797 оны арванхоёрдугаар сард Францын цэргүүд болон Папын Улсыг дэмжигчдийн хооронд болсон мөргөлдөөний үеэр генерал Дюфо алагдсан бөгөөд үүгээр Наполеон дараа жил нь генерал Бертьег илгээн папыг олзлон авах шалтаг бүрдсэн юм. Өмнөд ба хойд зүгийн хаадын хооронд эвдэрсэн энхийн гэрээ нь хоёр түүхийн аль алинд нь өмнөдийн хаан хойд зүгийн хааныг олзлон авах сэдлийг бүрдүүлсэн юм.
Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.
Наймдугаар эшлэлд, “мөн тэдний бурхдыг, ноёдтой нь, мөнгө ба алтны үнэт сав суулгатай нь Египет уруу олзлон авч явна” гэжээ. Птолемей энэ эшлэлийн биелэл болж Египетэд буцаж ирэхэд, египетчүүд өмнө нь хойд зүгийн хаан тэднээс булаан авсан шүтээнүүд болон эд өлгийн зүйлсийг нь буцаан өгсөн үйлсийнх нь төлөө түүнд магтаал болгон “Эуэргетес” (Өглөгч) хэмээх цол хайрласан юм. 1798 онд Францчууд Ромыг дээрэмдсэн явдал болсон. Зөвхөн нэг өдрийн дотор л гэхэд, түүхчдийн тэмдэглэснээр, хүчтэй цэргийн харуул хамгаалалтын дор морь хөллөсөн таван зуун тэрэг хотоос гарч явах нь үзэгдсэн байна.
The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.
Жагсаалд Франц Толентиноны эвдэгдсэн энхийн гэрээний дагуу өөрийн болгож байсан асар олон тооны эртний баримал, Сэргэн мандалтын үеийн уран зургууд багтжээ. Тэдгээр бүтээлүүдийн дотор Лаокооны бүлэг, Бельведерийн Аполлон, Үхэж буй галл, Купид ба Психея, Наксос дахь Ариадна, Медичийн Венера, Тибр ба Нилийн аварга том дүрүүд; Рафаэлийн хивсэн бүтээлүүд болон зургууд, үүнд «Хувиралт», «Фолиньогийн Мадонна», «Седиягийн Мадонна», Тицианы «Санта Конверсационе»; мөн бусад олон бүтээл байв. Эдгээр хулгайлагдсан эрдэнэсийг 1807 онд нээгдсэн Луврын Наполеоны музейд хэдэн жилийн дараа л дэлгэн үзүүлсэн юм. Птолемей египетчүүдийн эрдэнэсийг буцаан өгснөөрөө алдаршсанчлан, Ромоос зөөвөрлөн авчирсан эрдэнэсийг Наполеоны нэрээр нэрлэсэн музейн хэсэгт байрлуулжээ.
Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.
Таваас есдүгээр эшлэлүүд нь 538 онд эхэлж, 1798 ба 1799 онуудад төгсөх түүхтэй төгс зэрэгцэл мөн. Эдгээр нь бүлгийн сүүлийн зургаан эшлэлд дүрслэгдсэн гучин нэгээс гучин зургаадугаар эшлэлүүдтэй нийцдэг бөгөөд тэнд орчин үеийн Ром гурван саадыг дийлэн давж, эцэст нь туслах хэн ч үгүйгээр мөхөлдөө хүрэхдээ эцсийн эрх мэдэлжүүлэлтээ хүлээн авч буйг өгүүлдэг. Харин аравдугаар эшлэл нь 1989 оны түүхийг авч үздэг.
But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.
Харин түүний хөвгүүд өдөөгдөн боссон байж, үлэмж их цэргийн хүчийг цуглуулах болно; тэдний нэг нь гарцаагүй ирж, халин давж, нэвтлэн өнгөрөх болно. Дараа нь тэр эргэн ирж, бүр өөрийнх нь бэхлэлт хүртэл дахин хөдөлгөөнд орно. Даниел 11:10.
The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.
Аравдугаар эшлэлийн түүхэн биелэлт нь 1989 оныг бэлгэдэн харуулдаг. Тэр үед папын засаглал Роналд Рейгантай нууц холбоо байгуулан Зөвлөлт Холбоот Улсыг “халин давж”, “нэвтлэн өнгөрч”, Перестройкийн дараахан Зөвлөлт Холбоот Улс (ЗХУ) задран уусахад түүний цайз болох (Орос) л үлдсэн юм.
And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.
Төгсгөлийн цагт өмнөдийн хаан түүн рүү дайран довтлох бөгөөд хойдийн хаан тэрэгнүүд, морьт цэргүүд, олон усан онгоцтойгоор хуй салхи мэт түүний эсрэг ирнэ; тэрээр улс орнуудад нэвтэрч, халин давж өнгөрнө. Даниел 11:40.
The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”
Аравдугаар эшлэлийн түүх нь МЭӨ 246 онд өмнөдийн хаан хойд зүгийн хааныг даран эзэлсний эсрэг хариу цохилтыг дүрслэн үзүүлдэг бөгөөд 1798 онд өмнөдийн хаан хойд зүгийн хааныг даран эзэлсний эсрэг хариу цохилтын хэв шинж болдог. Дөчдүгээр эшлэл нь 1798 онд эцсийн цаг үеэр эхэлсэн бөгөөд тэр үед өмнөдийн хаан (атеист Франц) хойд зүгийн хаанд (папын засаглалд) үхлийн шарх учруулсан бөгөөд 1989 онд эцсийн цаг үед Зөвлөлт Холбоот Улс нуран унаснаар биеллээ олсон. 1798 оны эцсийн цаг үе нь дөчдүгээр эшлэлд: “Мөн эцсийн цаг үед өмнөдийн хаан түүн рүү түлхэнэ” гэсэн хэллэгээр дүрслэгдсэн байна. Эшлэлийн сүүлчийн хэсгийг тусгаарлаж буй “хоёр цэг” (:) нь 1989 оны дараагийн “эцсийн цаг үе”-ийг тэмдэглэдэг. “Харин хойд зүгийн хаан түүн дээр салхин шуурга мэт тэрэгнүүд, морьт цэргүүд, мөн олон хөлөг онгоцтойгоор довтлон ирнэ; тэрээр улс орнуудад нэвтэрч, халин давж, цааш өнгөрнө.”
We will continue this study in the next article.
Бид энэ судалгааг дараагийн өгүүлэлд үргэлжлүүлнэ.
“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .
“Үйл хэргийн тайзнаа гарч ирсэн үндэстэн бүрд газар дэлхий дээр өөрийн байр суурийг эзлэхийг зөвшөөрсөн нь, тэд ‘Харгалзагч ба Ариун Нэгэний’ зорилгыг биелүүлэх эсэх нь харагдахын тулд байсан юм. Зөгнөл дэлхийн их гүрнүүд болох Вавилон, Мидо-Перс, Грек, Ромын мандан бадрал ба уналтыг мөрдөн тэмдэглэсэн билээ. Эдгээрийн нэг бүрийн хувьд, мөн хүч чадал багатай үндэстнүүдийн нэгэн адил, түүх өөрийгөө давтсан юм. Тус бүр сорилтын үеэ эдэлсэн, тус бүр бүтэлгүйтсэн, тэдний сүр жавхлан бүдгэрч, хүч чадал нь арилан одож, тэдний эзэлж байсан байрыг өөр нэгэн эзэлсэн билээ....”
“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.
“Ариун Бичээсийн хуудсанд ил тод өгүүлэгдсэн үндэстнүүдийн мандан бадарч, доройтон унасан түүхээс тэд зөвхөн гаднах, ертөнцийн алдар суу хэчнээн үнэ цэнгүй болохыг суралцах ёстой. Бүхий л хүч чадал, сүр жавхлантайгаа байсан Вавилон—манай ертөнц түүнээс хойш түүнтэй эн зэрэгцэхийг үзээгүй тийм хүч чадал, сүр жавхлантай, тухайн үеийн хүмүүст тийм бат тогтвортой, мөнхөд орших мэт санагдаж байсан тэрхүү улс—хэчнээн бүрэн төгсөөр арилан одсон билээ! “Өвсний цэцэг” мэт тэр мөхсөн. Ийнхүү Бурханыг сууриа болгодоггүй бүхэн мөхдөг. Зөвхөн Түүний зорилготой холбогдож, Түүний зан чанарыг илэрхийлдэг зүйл л оршин тогтнож чадна. Түүний зарчмууд бол манай ертөнцийн мэдэх цорын ганц бат тогтвортой зүйлс мөн.” Education, 177, 184.