Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.
Даниел номын арван нэгдүгээр бүлгийн арван зургаагаас арван есдүгээр эшлэлүүд нь Америкийн Нэгдсэн Улсад тун удахгүй гарах Ням гаргийн хуулиас эхлэн Михаел босож, хүний сорилтын хугацаа хаагдах хүртэлх түүхийг дүрслэн үзүүлдэг. Иймээс мөн тэрхүү бүлгийн дөчин нэгээс дөчин тавдугаар эшлэлүүдийн түүхийг ч төлөөлдөг.
But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.
Харин түүний эсрэг ирэгч нь өөрийн хүслийн дагуу үйлдэх бөгөөд түүний өмнө хэн ч тогтон зогсож чадахгүй; тэрээр алдар суут нутагт зогсох бөгөөд тэр нь түүний гараар сүйрнэ. Тэрээр мөн бүх хаанчлалынхаа хүчээр орохоор нүүрээ чиглүүлж, шулуун зөв хүмүүсийг өөртэйгөө хамтад авчрах болно; тэр ийн үйлдэх бөгөөд эмэгтэйчүүдийн охиныг түүнд өгч, түүнийг завхруулах болно; гэвч тэр нь түүний талд бат зогсохгүй, түүнд ч үл байх болно. Үүний дараа тэрээр арлууд уруу нүүрээ эргүүлж, олныг эзлэн авах болно; харин нэгэн ноён өөрийнхөө төлөө түүний үйлдсэн доромжлолыг зогсоох бөгөөд, өөрийнхөө доромжлолгүйгээр түүнийг өөр дээр нь эргүүлэн буулгана. Дараа нь тэрээр өөрийн нутгийн бэхлэлтүүд уруу нүүрээ эргүүлэх боловч бүдэрч унаад, олдохгүй болно. Даниел 11:16–19.
When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.
Хатагтай Уайт Даниел номын арван нэгдүгээр бүлгийн эцсийн биелэлтийн талаар өгүүлэхдээ, “энэ эш үзүүллэгт биелсэн түүхийн ихэнх нь давтагдана” хэмээн мэдэгдсэн. Дөчин нэгээс дөчин тавдугаар зүйлүүд эдгээр зүйлүүдийн эш үзүүллэгийн түүхийг давтан өгүүлдэг. Эдгээр зүйлүүд харь Ром эхлээд газар зүйн гурван бүс нутгийг байлдан дагуулснаар дэлхийг эрхшээлдээ оруулах үед биелсэн юм.
“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.
“Хэдийгээр өмнөдийн хаан Антиохын өмнө Египет тэсэж чадаагүй боловч, одоо түүний эсрэг ирсэн Ромчуудын өмнө Антиох тэсэж чадсангүй. Өсөж буй энэ хүчийг эсэргүүцэн тогтох чадвартай хаанчлалууд цаашид нэг ч байхаа больсон юм. МЭӨ 65 онд Помпей Антиох Азиатикусаас эзэмшлийг нь хураан авч, Сирийг Ромын муж болгосноор Сири байлдан дагуулагдаж, Ромын эзэнт гүрэнд нэгтгэгдэв.”
“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.
“Мөнхүү тэрхүү хүч Ариун Газарт ч мөн зогсон, түүнийг залгихаар байв. Ром МЭӨ 162 онд Бурханы ард түмэн болох иудейчүүдтэй холбоо байгуулснаар тэдэнтэй холбогдсон бөгөөд тэр цагаас эхлэн эш үзүүллэгийн цаг тоололд онцгой байр суурь эзэлдэг. Гэвч МЭӨ 63 он хүртэл Иудей дээр бодит байлдан дагууллаар эрх мэдэл тогтоогоогүй; харин дараах байдлаар тийнхүү тогтоосон юм.
“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.
Понтийн хаан Митридатын эсрэг хийсэн аян дайнаасаа Помпей буцан ирэхэд, Иудейн титмийн төлөө өрсөлдөж байсан хоёр этгээд болох Гиркан ба Аристобул нар тэмцэлдэж байв. Тэдний хэрэг Помпейн өмнө тавигдахад, тэр удалгүй Аристобулын нэхэмжлэлийн шударга бусыг ойлгосон боловч, эртнээс хүсэн хүлээсэн Араб руу хийх аян дайнаа дууссаны дараа энэ асуудлаар шийдвэр гаргахаар хойшлуулахыг хүсэж, дараа нь эргэн ирж, тэдний хэргийг зөв бөгөөд зохистойд нийцүүлэн шийдвэрлэнэ хэмээн амлав. Аристобул Помпейн жинхэнэ санаа бодлыг танин мэдээд, яаран Иудей уруу буцаж, харьяат нараа зэвсэглэн, хүчтэй хамгаалалт хийхэд бэлтгэв. Тэрээр ямар ч үнээр хамаагүй өөр хүнд олгогдоно гэдгийг урьдчилан харсан титмийг өөртөө хадгалж үлдэхээр шийдсэн байлаа. Помпей оргодлыг нягтлан мөшгөн дагав. Тэр Иерусалимд ойртон ирэхэд, Аристобул өөрийн явдалдаа гэмшиж эхлэн, түүнийг угтан гарч, бүрэн захирагдах болон их хэмжээний мөнгө амалснаар асуудлыг эвээр зохицуулахыг оролдов. Помпей энэ саналыг хүлээн авч, цэргийн нэгэн отрядын толгойд Габиниусыг мөнгийг хүлээн авахаар илгээв. Гэвч тэр дэслэгч жанжин Иерусалимд хүрч ирэхэд, хотын хаалгууд түүний өмнө хаалттай байгааг олж мэдээд, хэрмийн орой дээрээс хот уг тохиролцоог баримтлахгүй хэмээн түүнд мэдэгдэв.
“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.
“Помпей энэ мэтээр өөрийг нь шийтгэлгүйгээр мэхлэхийг тэвчээгүй тул, өөртэй нь хамт саатуулан байлгаж байсан Аристобулыг гинжилж, даруй бүх цэргийн хамт Иерусалимын эсрэг хөдөлжээ. Аристобулын талынхан тэр газрыг хамгаалахын төлөө байсан бол; Хирканын талынхан хаалгыг нээхийн төлөө байв. Сүүлчийнх нь олонх байсан бөгөөд дийлсэн тул, Помпейд хот руу саадгүй нэвтрэх боломж олгов. Үүний дараа Аристобулын дагалдагсад сүмийн ууланд ухран, тэр газрыг хамгаалахаар Помпей түүнийг эзлэн авахыг хэрхэн хатуу шийдсэнтэй адил бүрэн шийдсэн байв. Гурван сарын эцэст довтлоход хангалттай цоорхой хэрэмд гаргаж, тэр газрыг илдний ирээр эзлэн авав. Үүний дараа болсон аймшигт хядлагад арван хоёр мянган хүн алагджээ. Тэнгэрлэг үйлчлэлд тухайн үед оролцож байсан тахилч нар тайван гараар, ганхашгүй зорилготойгоор өөрсдийн заншсан ажлыг үргэлжлүүлж, эргэн тойронд нь найз нөхөд нь хядуулж, цаашлаад тэдний өөрсдийн цус ч тахилынх нь цустай олонтаа холилдож байсан атлаа, догшин самууныг үл анзаарсан мэт харагдах нь сэтгэл хөдөлгөм дүр зураг байсан гэж түүхч өгүүлжээ.”
“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.
“Дайныг эцэслэсний дараа Помпей Иерусалимын хэрмүүдийг нурааж, хэд хэдэн хотыг Иудейн харьяаллаас Сирийн харьяанд шилжүүлэн, иудейчүүдэд алба гувчуур ногдуулав. Ийнхүү анх удаа Иерусалим нь байлдан дагууллын улмаас «үзэсгэлэнт газар»-ыг төмөр атгандаа бүрмөсөн залгиттал нь атган барих ёстой байсан тэр хүчний гарт орсон юм.
“‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’
“‘17-Р ИШЛЭЛ. Тэр бүх хаанчлалынхаа хүчээр орохоор нүүрээ чиглүүлж, өөртэй нь хамт шулуун шударга хүмүүсийг дагуулан ирнэ; тэр ийнхүү үйлдэх бөгөөд эмэгтэйчүүдийн охиныг түүнд өгч, түүнийг завхруулах болно. Гэвч тэр нь түүний талд бат зогсохгүй, түүнд ч үл байх болно.’”
“Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.
“Энэ эшлэлийн талаар Бишоп Ньютон өөр нэгэн уншлагыг өгсөн нь утгыг илүү тодорхой илэрхийлж байгаа мэт бөгөөд тэр нь дараах байдалтай: ‘Тэр мөн бүх хаанчлал уруу хүчээр орохоор нүүрээ чиглүүлнэ.’ 16-р эшлэл биднийг ромчууд Сири болон Иудейг эзлэн дагуулсан үе хүртэл авчирсан. Үүнээс өмнө Ром Македон болон Фракийг эзлэн дагуулсан байв. Одоо Александрын ‘бүх хаанчлал’-аас Египет л Ромын эрхшээлд хараахан ороогүй үлдсэн байсан бөгөөд энэ үед тэрхүү хүч Египетийн нутагт хүчээр орохоор нүүрээ чиглүүлсэн юм.
“Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.
“Птолемей Аулет МЭӨ 51 онд нас барав. Тэрээр Египетийн титэм ба хаант улсыг ууган хүү, охин болох Птолемей болон Клеопатра хоёртоо өвлүүлэн үлдээжээ. Түүний гэрээслэлд тэд хоорондоо гэрлэж, хамтран хаанчлах ёстой гэж заасан байв; мөн тэд залуу байсан тул Ромчуудын асрамж хамгаалалтад өгөгдөв. Ромын ард түмэн энэ үүргийг хүлээн авч, Египетийн залуу өв залгамжлагчдын асран хамгаалагчаар Помпейг томилов.”
“A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.
Удалгүй Помпей ба Цезарь хоёрын хооронд маргаан дэгдэж, тэр хоёр жанжны хооронд алдарт Фарсалын тулалдаан болов. Помпей ялагдсаны дараа Египет рүү зугтав. Цезарь даруй түүнийг тийш нь даган очсон; гэвч түүнийг хүрэлцэн ирэхээс өмнө Помпейг, өөрийнх нь асран хамгаалагчаар томилогдсон Птолемей өөдгүйгээр хөнөөжээ. Иймээс Цезарь Птолемей ба Клеопатрагийн асран хамгаалагчаар Помпейд өгөгдсөн томилолтыг өөртөө авчээ. Тэрээр Египетийг дотоодын үймээн самуунаас болж бужигнаж байгааг олж мэдэв. Учир нь Птолемей ба Клеопатра хоёр бие биедээ дайсагнасан бөгөөд Клеопатра засгийн эрхэд ногдох өөрийн хувиасаа хасагдсан байлаа. Гэсэн хэдий ч тэрээр морин цэрэг 800, явган цэрэг 3200 бүхий өөрийн цөөн хүчээр Александрияд бууж, маргааныг хянан үзэж, түүнийг зохицуулах үүргийг хүлээхээс огт тээнэгэлзсэнгүй. Үймээн самуун өдөр ирэх тусам улам нэмэгдэхийн хэрээр Цезарь өөрийн цөөн хүч байр сууриа хадгалахад хүрэлцэхгүйг мэдэж, мөн тэр улиралд үлээдэг хойд салхины улмаас Египетээс гарч чадахгүй байсан тул Азид хүн илгээж, тэр нутагт өөрт нь байсан бүх цэргийг аль болох түргэн өөрт нь туслахаар ирүүлэхийг тушаав.
“In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.
Тэрээр туйлын ихэмсэг байдлаар Птолемей ба Клеопатра хоёр цэргээ тарааж, хоорондын маргаанаа эцэслэн шийдвэрлүүлэхээр түүний өмнө ирж, түүний шийдвэрийг даган мөрдөх ёстой хэмээн зарлиглав. Египет нь тусгаар хаант улс байсан тул энэхүү ихэмсэг зарлигийг түүний хаан төрийн нэр төрд халдсан доромжлол хэмээн үзсэн бөгөөд үүнд египетчүүд туйлын ихээр хилэгнэн зэвсэг барин боссон юм. Харин Цезарь, тэдний эцэг Аулетес хүүхдүүдээ Ромын сенат ба ард түмний асрамжид даатгасан түүний хүсэл зоригийн дагуу өөрөө үйлдсэн; харин тэр бүх эрх мэдэл эдүгээ консулын хувьд түүний биед төвлөрсөн тул асран хамгаалагчийн хувиар тэдний хооронд шүүн таслах эрх түүнд бий хэмээн хариулав.
“The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.
“Эцэст нь уг хэрэг түүний өмнө оруулагдаж, тал тус бүрийн хэргийг өмгөөлөн хэлэлцүүлэхээр өмгөөлөгчид томилогдов. Клеопатра, аугаа Ромын байлдан дагуулагчийн сул талыг мэдэж байсан тул, өөрийн өмнөөс таатай шийдвэр гаргуулахад ямар ч өмгөөлөгчөөс илүүтэйгээр өөрийн гоо үзэсгэлэнт төрх үр нөлөөтэй байна гэж үзжээ. Түүний өмнө хэнд ч мэдэгдэлгүй хүрэхийн тулд тэрээр дараах мэхийг хэрэглэв: Сицили зарц Аполлодор нь түүнийг бүх биеэр нь даавуу хувцасны боодол дотор хэвтүүлж, гадуур нь бүтээлгээр ороон, сур бүсээр боож, Геркулесынх мэт хүдэр мөрөн дээрээ өргөн, Цезарын байрлах өрөөнүүдийг зорив. Ромын жанжинд өгөх бэлэгтэй хэмээн мэдүүлснээр түүнийг цайзын хаалгаар нэвтрүүлж, Цезарын өмнө оруулан, ачаагаа түүний хөлийн өмнө тавив. Цезарь энэ амьтай боодлыг тайлахад, харагтун! үзэсгэлэнт Клеопатра түүний өмнө зогсож байлаа. Тэрээр энэ мэхэнд огтхон ч дургүйцсэнгүй; мөн 2 Петр 2:14-т дүрслэгдсэн шинжтэй нэгэн байсан тул, Роллины хэлснээр, тийм үзэсгэлэнтэй хүнийг анх харсан мөч л түүнд Клеопатрагийн хүссэн бүх нөлөөг үзүүлжээ.”
“Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.
“Эцэст нь Цезарь, гэрээслэлийн санаа зорилгын дагуу ах, эгч хоёрыг хаан ширээг хамтран эзлэх ёстой хэмээн зарлигдав. Клеопатраг хаан ширээнээс хөөн зайлуулахад голлон нөлөөлсөн төрийн тэргүүн сайд Потинус түүнийг дахин сэргээн залснаас гарах үр дагавраас эмээв. Тиймээс тэрээр Цезарь эцэст нь Клеопатрад дангаар эрх мэдэл олгохоор зорьж байна хэмээн ард олны дунд сэнхрүүлэн тарааж, Цезарийн эсрэг хардалт, дайсагналыг өдөөж эхлэв. Удалгүй ил тод үймээн самуун дэгдэв. Ахиллас 20,000 хүний толгойд зогсон, Цезарийг Александриягаас хөөн гаргахаар довтлон ирэв. Цезарь цөөн тооны цэргээ хотын гудамж, нарийн гудамжуудад чадварлаг байрлуулснаар довтолгоог няцаахад төдийлөн бэрхшээл үзсэнгүй. Египетчүүд түүний усан цэргийг устгахаар оролдов. Тэрээр тэднийхийг шатааснаар хариу барив. Шатаж буй зарим хөлөг онгоц зогсоолын ойролцоо туугдан ирсний улмаас хотын хэд хэдэн барилга галд өртөж, бараг 400,000 ботийг агуулж байсан алдарт Александрийн номын сан устжээ.”
“The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.
“Дайн улам аюул заналхийлэлтэй болж байсан тул Цезарь хөрш бүх улс орноос тусламж илгээхийг хүсэв. Ази Багаас түүнд туслахаар томоохон флот ирлээ. Митридат Сири ба Киликид босгосон цэрэгтэйгээр Египетийг зорин хөдөлжээ. Идуме хүн Антипатр 3,000 иудейчүүдийн хамт түүнтэй нэгдэв. Египет уруу орох даваануудыг эзэмшиж байсан иудейчүүд тэр цэргийг саад тотгоргүйгээр цааш нэвтрэхийг зөвшөөрөв. Тэдний энэ хамтын ажиллагаагүйгээр бүх төлөвлөгөө гарцаагүй бүтэлгүйтэх байсан. Энэ цэргийн хүрэлцэн ирсэн нь тэмцлийн хувь заяаг шийдвэрлэв. Нилийн ойролцоо шийдвэрлэх тулалдаан болж, үр дүнд нь Цезарь бүрэн ялалт байгуулав. Птолемей зугтан гарахыг оролдохдоо мөрөнд живжээ. Үүний дараа Александрия болон бүх Египет ялагчид захирагдав. Ийнхүү Ром одоо Александрын анхны хаант улсын бүхэл бүтэн нутаг дэвсгэрт нэвтэрч, түүнийг өөртөө шингээн авсан байв.”
“By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.
Тухайн эх бичвэрийн “шударга хүмүүс” хэмээхээр эргэлзээгүйгээр түүнд дээр дурдсан туслалцааг үзүүлсэн иудейчүүдийг хэлсэн байна. Үүнгүйгээр тэр гарцаагүй бүтэлгүйтэх байсан; харин үүний ачаар МЭӨ 47 онд тэрээр Египетийг бүрэн эрхшээлдээ оруулав.
“‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.
“‘Эмэгтэйчүүдийн охин, түүнийг завхруулж буй нь.’ Цезарь Клеопатрад татагдан дурласан хүсэл, түүнээс тэр нэг хүүтэй болсон явдал нь Египетийн дайн мэт тийнхүү аюултай аян дайныг эхлүүлэхэд хүргэсэн цорын ганц шалтгаан байсан хэмээн түүхч үзүүлдэг. Энэ нь түүнийг өөрийн хэрэг явдал шаардсанаас 훨씬 удаан Египетэд саатуулсан бөгөөд тэр завхарсан хатан хаантай найрлан цэнгэж, архидан согтуурч бүхэл шөнүүдийг өнгөрөөдөг байв. ‘Гэвч,’ хэмээн эш үзүүлэгч айлдсан, ‘тэрээр түүний талд зогсохгүй, мөн түүнд байхгүй.’ Клеопатра хожим Август Цезарийн дайсан Антонид нэгдэж, Ромын эсрэг бүх хүчээ дайчилсан.”
“‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’
“‘18-Р ИШЛЭЛ. Үүний дараа тэр нүүрээ арлуудын зүг хандуулж, олныг эзлэн авах болно. Гэвч нэгэн ноён өөрийнхөө төлөө түүний үйлдсэн доромжлолыг зогсоох бөгөөд өөр дээрээ доромжлол үүрэлгүйгээр түүнийг түүний дээр буцаан эргүүлэх болно.’
“War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.
“Киммерийн Боспорын хаан Фарнакестай хийсэн дайн эцэст нь түүнийг Египетээс холдуулсан юм. «Тэр дайсан байсан газарт хүрч ирмэгцээ, — хэмээн Прайдо өгүүлжээ, — өөртөө ч, тэдэнд ч ямар ч амсхийлт өгөхгүйгээр даруй довтлон орж, тэднийг бүрэн төгс ялсан; энэ тухайгаа тэрээр нэгэн анддаа дараах гурван үгээр бичсэн байна: Veni, vidi, vici; Би ирсэн, би үзсэн, би ялсан.» Энэ эшлэлийн сүүлчийн хэсэг тодорхой хэмжээгээр бүрхэг бөгөөд түүнийг юунд хэрэглэх талаар санал зөрөлдөөн байдаг. Зарим нь үүнийг Цезарийн амьдралын өмнөх үе рүү хамааруулж, Помпейтай хийсэн түүний зөрчилдөөнөөс биеллийг нь олж хардаг. Гэвч эш үзүүллэгт өмнөх ба дараах үйл явдлууд тодорхой заагдан өгүүлэгдсэн байдаг тул бид энэ зөгнөлийн энэ хэсгийн биеллийг Фарнакесыг ялсны дараах үе ба дараагийн эшлэлд дүрслэгдэн харагдах Ром дахь Цезарийн үхлийн хооронд эрэхээс өөр аргагүй болдог. Энэ үеийн түүхийг илүү дэлгэрэнгүй мэдэх аваас, энэхүү хэсгийн хэрэглээг эргэлзээгүй болгох үйл явдлууд ил тод болох авч мэднэ.”
“‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’
“‘19 ДҮГЭЭР ИШЛЭЛ. Дараа нь тэр өөрийн газрын бэхлэлт уруу нүүрээ эргүүлэх болно. Харин тэр бүдэрч унаад, дахин олдохгүй.’
“After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.
“Энэхүү байлдан дагууллын дараа Цезарь Помпейн талын үлдэж хоцорсон сүүлчийн хүчнүүд болох Африкт Катон ба Сципион, Испанид Лабиенус ба Вар нарыг ялсан юм. Өөрийн нутгийн ‘цайз’ болсон Ромд эргэн ирэхэд нь түүнийг насан туршийн диктатор болгож, мөн түүнд бусад тийм эрх мэдэл ба хүндэтгэлүүдийг олгосноор тэрбээр үнэн хэрэгтээ бүх эзэнт гүрний туйлын дээд захирагч болсон билээ. Гэвч эш үзүүлэгч түүнийг бүдэрч унана гэж хэлсэн байсан. Энэ хэллэг нь түүний сүйрэл гэнэтийн бөгөөд санаанд оромгүй байхыг, яг л хүн явж байхдаа санамсаргүйгээр бүдэрч унах мэт болохыг илэрхийлдэг. Тийнхүү таван зуун тулалдаанд байлдан ялж, нэг мянган хотыг эзлэн авч, нэг сая нэг зуун ерэн хоёр мянган хүнийг хөнөөсөн энэ хүн тулааны шуугиан дунд, тэмцлийн цаг мөчид биш, харин өөрийн замыг тэгш, цэцгээр хучигдсан гэж бодож, аюул хол байна хэмээн үзэгдэж байсан тэр үедээ унасан юм; учир нь тэр сенатын танхимд алтан сэнтийдээ сууж, тэр байгууллагын гараас хааны цол хүлээн авахаар байх зуур урвалтын хутга гэнэт зүрхэнд нь туссан билээ. Кассий, Брут болон бусад хуйвалдагчид түүн рүү дайран орж, тэр хорин гурван шарханд сүлбүүлэн унав. Ийнхүү тэр гэнэт бүдэрч унаад, олдсонгүй, МЭӨ 44 он.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.
The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.
Хойд зүгийн хаан болох харь Ром хаан ширээнд тогтоосон түүх нь, удахгүй гарах Ням гаргийн хуулийн үед бий болох гурвалсан холбоон дотор орчин үеийн Ром хаан ширээнд өргөмжлөгдөх түүхийн дүрслэл юм. Энэ түүх мөн гучаас гучин зургаадугаар эшлэлүүдэд хэв шинжээр илэрхийлэгдсэн бөгөөд тэдгээр нь папыг анх МЭ 538 онд хаан ширээнд залсан үеийг тодорхойлдог. Арван зургаагаас арван есдүгээр эшлэлүүд, мөн гучин нэгээс гучин зургаадугаар эшлэлүүд хоёул Тирийн янхны эцсийн мандалт ба уналтыг төлөөлдөг. Тэрхүү түүх мөн таваас есдүгээр эшлэлүүдэд дүрслэгдсэн бөгөөд тэнд хойд зүгийн анхны хаан газар зүйн гурван бүс нутгийг байлдан дагуулсны дараа тогтоогдсон. Үүний дараа тэрээр өмнөд зүгийн хаантай гэрээ байгуулсан боловч уг гэрээг зөрчсөн бөгөөд үүний хариуд өмнөд зүгийн хаан үхлийн шарх учруулж, хойд зүгийн хаан Египетийн олзлолд нас барсан юм.
Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.
Тавдугаар шүлгээс есдүгээр шүлэг хүртэл, арван зургадугаар шүлгээс арван есдүгээр шүлэг хүртэл, мөн гучдугаар шүлгээс гучин зургаадугаар шүлэг хүртэлх хэсгүүд нь дөчдүгээр шүлгээс дөчин тавдугаар шүлэг хүртэл биелэгдэх эш үзүүллэгийн гурван шугамыг өгдөг. Эгч Уайт “энэ эш үзүүллэгт биелсэн түүхийн ихэнх нь дахин давтагдана” хэмээн тодорхойлсон нь үнэндээ бүхэл бүлэг дөчдүгээр шүлгээс дөчин тавдугаар шүлгийг дүрслэн үзүүлж байна гэсэн утгатай байв. Хорьдугаар шүлгээс хорин хоёрдугаар шүлэг хүртэл Христийн төрөлт болон үхлийг заадаг бөгөөд ийнхүү Түүний төрөлтөөр 1798 болон 1989 он дахь төгсгөлийн цагийг, дараа нь загалмай дээрх Түүний үхлээр 1844 оны 10 дугаар сарын 22-ны өдөр болон Ням гаргийн хуулийг төлөөлөн харуулдаг.
Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.
Хорин гуравдугаар эшлэл нь Маккавейн бослогын түүхэн үеийн туршид иудейчүүд ба Ромын хоорондох холбоог тодорхойлдог. Тэрхүү түүхэн дэх “холбоо” нь МЭӨ 161 он болон МЭӨ 158 он гэсэн онуудаар төлөөлөгддөг. Маккавейн түүх нь иудейчүүд өөрсдөө санаачлан байгуулсан Ром ба Маккавейн иудейчүүдийн хоорондох нэгэн “холбоо”-гоор эхлэлээ олдог дотоод шугамыг төлөөлдөг бөгөөд эцэстээ иудейчүүд “Бидэнд Цезариас өөр хаан байхгүй” хэмээн тунхагласнаар төгсдөг. Мэдээж хэрэг, хорин гуравдугаар эшлэл нь хорин нэг болон хорин хоёрдугаар эшлэлүүдийн дараа оршдог бөгөөд хорин нэгдүгээр эшлэл нь Христийн төрөлтийг, өөрөөр хэлбэл төгсгөлийн эш үзүүллэгийн цаг хугацааг, тодорхойлдог бол хорин хоёрдугаар эшлэл нь загалмайг тодорхойлдог бөгөөд энэ нь Ням гаргийн хуулийг төлөөлдөг.
At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.
Загалмай дээр иудейчүүд Цезарь (Ром)-ыг өөрсдийн хаан хэмээн тодорхойлсон бөгөөд хорин гуравдугаар эшлэлийн “холбоо” нь иудейчүүд Ромд үнэнч байгаагаа тунхагласан тэрхүү төгсгөлийн цэг дээр, Ромд үйлчлэхээр сонгосны нь эхлэлийг зааж байна. Загалмай дээр дүрслэгдсэн иудейчүүдийн төгсгөл нь иудейчүүдийн Ромтой нэгдэн холбогдож эхэлсний дараалалтайгаар дагалддаг.
Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.
Хорин дөрөвдүгээр ишлэлээс гучдугаар ишлэл хүртэлх хэсэг нь МЭӨ 31 онд болсон Актиумын тулалдаанаас эхлэн МЭ 330 онд нийслэлийг Ромоос Константинополь руу шилжүүлэх хүртэл харь шашинт Ром дээд эрх мэдлээр ноёрхсон гурван зуун жаран жилийг дүрслэн өгүүлдэг. Энэхүү гурван зуун жаран жилийн хугацаа нь папын Ром дээд эрх мэдлээр ноёрхсон нэг мянга хоёр зуун жаран жилийг бэлгэдэн төлөөлдөг бөгөөд эдгээр нь хамтдаа дөчин нэгдүгээр ишлэлд өгүүлэгдсэн хугацааг, мөн удалгүй гарах Ням гаргийн хуулийн үед бий болох гурвалсан нэгдлээс эхлээд ивээлийн хугацаа хаагдах хүртэлх үеийг төлөөлдөг.
All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.
Арван нэгдүгээр бүлэг дэх түүхийн бүх эш үзүүллэгийн шугамууд Даниел арван нэгдүгээр бүлгийн сүүлийн зургаан ишлэлтэй нийцдэг боловч, төгсгөлийн цаг болох 1989 оноос эхлэн, дөчдүгээр ишлэлд дүрслэгдэн, дөчин нэгдүгээр ишлэл дэх Ням гаргийн хууль хүртэл үргэлжлэх эш үзүүллэгийн түүх нь л “Даниелын эш үзүүллэгийн сүүлийн өдрүүдэд хамаарах тэр хэсэг” юм. Дөчдүгээр ишлэлд хоосон орхигдсон түүх нь, сорилтын хугацаа хаагдахын яг өмнө, цаг нь ойртсон үед лац нь тайлагддаг Есүс Христийн Илчлэл мөн.
We will continue this study in the next article.
Бид энэ судалгааг дараагийн өгүүлэлд үргэлжлүүлнэ.
“We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.
“Бидэнд Бурханы тушаалууд болон эш үзүүллийн сүнс болох Есүс Христийн гэрчлэл бий. Үнэлж баршгүй эрдэнэсүүд Бурханы үгнээс олдоно. Энэ үгийг шинжлэн судлагчид оюун санаагаа саруул тунгалаг байлгах ёстой. Тэд хэзээ ч идэж уухдаа гажсан хүслийг эрхлүүлж болохгүй.
“If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.
“Хэрэв тэд ингэвэл, оюун ухаан нь самуурч, энэ дэлхийн түүхийн төгсгөлийн үзэгдлүүдтэй холбоотой зүйлсийн утга учрыг олж мэдэхийн тулд гүнзгий ухан шинжлэх ачааллыг даах чадваргүй болно.
“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.
“Даниел болон Илчлэлт номыг илүү сайн ойлгох үед итгэгчид огт өөр шашинлаг туршлагатай болно. Тэдэнд тэнгэрийн нээгдсэн хаалгануудын тийм дүр зургууд өгөгдөх бөгөөд үүний улмаас зүрх сэтгэл, оюун ухаан нь зүрхээрээ цэвэр хүмүүсийн шагнал болох ерөөлийн жаргалыг эдлэхийн тулд хүн бүрийн хөгжүүлэх ёстой зан чанарын тухай гүн сэтгэгдэлтэй болно.
“The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’
“Илчлэлт номд илчлэгдсэн зүйлийг ойлгохыг даруу бөгөөд дөлгөөнөөр эрэн хайх бүх хүнийг Эзэн ерөөх болно. Энэ номд үхэшгүй мөн чанараар үлэмж дүүрэн, алдар суугаар бялхсан тийм их зүйл агуулагддаг тул үүнийг уншиж, чин сэтгэлээсээ шинжлэн судлагч бүхэн ‘энэ эш үзүүллэгийн үгсийг сонсож, түүнд бичигдсэн зүйлсийг сахигч’ хүмүүст амлагдсан ерөөлийг хүлээн авдаг.”
“One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.
“Илчлэлт” номыг судалснаар нэг зүйл гарцаагүй ойлгогдох болно—Бурхан ба Түүний ард түмний хоорондын холбоо ойр бөгөөд тодорхой юм.
“A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?
“Тэнгэрийн ертөнц ба энэ дэлхийн хооронд гайхамшигт холбоо харагддаг. Даниелд илчлэгдсэн зүйлсийг хожим Патмос арал дээр Иоханд өгөгдсөн илчлэлтээр нөхөн гүйцээсэн. Энэ хоёр номыг анхааралтай судлах ёстой. Даниел хоёр удаа, «Эцсийн цаг хүртэл хэр удаан байх вэ?» хэмээн асуусан.
“‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’
“‘Би сонссон боловч ойлгосонгүй. Тэгээд би: Ай, миний Эзэн, эдгээрийн төгсгөл нь юу байх вэ? гэж асуулаа. Тэрээр айлдсан нь: Даниел аа, өөрийн замаар яв; учир нь эдгээр үгс эцсийн цаг хүртэл хаагдаж, лацлагдсан байна. Олон хүн ариусгагдаж, цайран, шалгагдах болно; харин хорон муу хүмүүс хорон мууг үйлдэх бөгөөд хорон муу хүмүүсийн хэн нь ч ойлгохгүй, харин мэргэд ойлгоно. Өдөр тутмын тахилыг зогсоож, эзгүйрлийг авчрах жигшүүрт зүйлийг босгосон цагаас эхлэн нэг мянга хоёр зуун ерэн өдөр болно. Хүлээж, нэг мянга гурван зуун гучин таван өдөрт хүрэх хүн ерөөлтэй еэ. Харин чи төгсгөл хүртэл өөрийн замаар яв; учир нь чи амарч, өдрүүдийн төгсгөлд өөрт оногдсон хувьдаа зогсох болно.’”
“It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.
“Иуда овгийн Арслан л номын лацыг тайлж, эдгээр эцсийн өдрүүдэд юу болохыг Иоханд илчлэн өгсөн юм.
“Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.
“Эцсийн цаг хүртэл лацдан хадгалагдсан байсан өөрийн гэрчлэлийг өргөхийн тулд Даниел өөрт оногдсон хувь тавиландаа зогссон юм. Тэр үед анхны тэнгэрэлчийн мэдээ манай дэлхийд тунхаглагдах ёстой байв. Эдгээр зүйлс нь энэ эцсийн өдрүүдэд хязгааргүй чухал ач холбогдолтой; гэвч ‘олон хүн ариусгагдаж, цайрч, шалгагдах’ боловч, ‘хорон муу хүмүүс хорон муугаа үйлдсээр байх бөгөөд хорон муу хүмүүсийн хэн нь ч ойлгохгүй.’ Энэ нь хэчнээн үнэн бэ! Нүгэл бол Бурханы хуулийг зөрчих явдал мөн; харин Бурханы хуулийн тухай гэрлийг хүлээн авахгүй хүмүүс анхны, хоёр дахь, гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээнүүдийн тунхаглалыг ойлгохгүй. Даниелын ном Иоханд өгөгдсөн илчлэлтэд лац нь тайлагдаж, биднийг энэ дэлхийн түүхийн сүүлчийн үзэгдлүүд уруу урагш хөтөлдөг.”
“Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.
“Бид эцсийн өдрүүдийн аюул дунд амьдарч байгаагаа ах дүүс маань санаж явах болов уу? Даниелтай холбон Илчлэлийг унш. Эдгээр зүйлийг заа.” Testimonies to Ministers, 114, 115.