We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.

Одоо бид Даниелын номын хувьд ариун газар дээр байна. Учир нь бид нэг зуун дөчин дөрвөн мянгатын төлөөх Шөнийн Дунд Хашхирааг илэрхийлдэг эшлэлүүдэд хүрч ирээд байна. Эдгээр эшлэлүүд мөн өргөгдсөн тугийн дор цуглуулагдагсдын тамгалагдлыг тодорхойлдог. Эдгээр нь Даниелын номын сүүлчийн өдрүүдтэй холбогдох, лац нь тайлагдсан хэсэг бөгөөд арван зургаадугаар эшлэлд нигүүлслийн хугацаа хаагдахын яг өмнө, “цаг ойрхон” болоход лац нь тайлагддаг Есүс Христийн Илчлэлтийн тухай Даниелын илэрхийллийг төлөөлдөг.

It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”

Арван нэгдүгээр бүлгийн арван дөрөвдүгээр эшлэлд дүрслэгдсэнээр үзэгдлийг тогтоогч нь Ром мөн; тиймээс арван нэгдүгээрээс арван тавдугаар эшлэлүүдээр замнахдаа Ромыг анхааралтай ажиглах нь чухал юм. Учир нь “үзэгдэлгүй газар ард түмэн мөхдөг”, мөн хэрэв та Исаиа долоодугаар бүлгийн найм, есдүгээр эшлэлүүдэд итгэхгүй бол, “та нар лав тогтохгүй.”

Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.

Уриа Смит өөрийн *Daniel and the Revelation* номдоо эш үзүүллэгийн нэгэн дүрмийг дор хаяж дөрвөн удаа дурдсан байдаг. Тэрхүү дүрэм нь Бурханы ард түмэнтэй “холбогдох” хүртлээ эш үзүүллэг дотор ямар ч эш үзүүллэгийн хүч танигддаггүйг тодорхойлдог. Түүний энэ дүрмийг анх дурдсан нь Вавилоныг эш үзүүллэгийн гэрчлэлд оруулан танилцуулсантай холбоотой юм.

“It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

“Тайлбарлахуйн илэрхий дүрэм нь, ариун түүхийн тэмдэглэлийг бүрэн болгохын тулд тэдгээрийг дурдах шаардлагатай болох хэмжээнд Бурханы ард түмэнтэй холбогдсон үед нь эш үзүүлэгт үндэстнүүдийг дурдагдана хэмээн бид үзэж болох явдал мөн.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.

Дор хаяж өөр гурван удаа Смит энэ дүрмийг авч үзэхдээ, тэрхүү гурван тохиолдол бүрд иудейчүүдийн “холбоо”-г заадаг; харин нэг эшлэлдээ тэр уг холбоо МЭӨ 162 онд биелсэн гэж тодорхойлсон байдаг бол, нөгөө хоёр эшлэл нь орчин үеийн түүхчдийн байр суурьтай нийцэж, иудейчүүд ба Ромын “холбоо” МЭӨ 161 онд биеллээ олсон гэж үздэг.

“It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

“Газрын дээрх засаг төрүүд Бурханы ард түмэнтэй ямар нэгэн байдлаар холбогдох хүртлээ эш үзүүлэгт дурдагддаггүй гэдгийг уншигчдад сануулах нь илүүц билээ. Ром нь МЭӨ 161 онд байгуулагдсан алдарт Иудейн холбоогоор дамжин тухайн үеийн Бурханы ард түмэн болох иудейчүүдтэй холбоотой болсон юм. 1 Маккавей 8; Иосефын Antiquities, 12-р дэвтэр, 10-р бүлэг, 6-р хэсэг; Prideaux, II боть, 166-р тал. Гэвч үүнээс долоон жилийн өмнө, өөрөөр хэлбэл МЭӨ 168 онд, Ром Македонийг байлдан дагуулж, тэр улсыг өөрийн эзэнт гүрний нэг хэсэг болгосон байв. Иймээс Ром эш үзүүлэгт яг л ялагдсан Македонийн эвэртэй ямаанаас гарч, өөр бусад чиглэлд шинэ байлдан дагуулал руу хөдөлж буй мэтээр орж ирдэг. Тиймээс энэ нь эш үзүүлэгчид ямааны нэг эвэрнээс гарч ирж буй мэтээр үзэгдсэн бөгөөд, эс бөгөөс энэ эш үзүүлэгт тийнхүү өгүүлэгдэх нь зүйтэй юм.” Урайя Смит, Daniel and the Revelation, 175.

But Smith also states that it was 162 BC.

Гэвч Смит мөн энэ нь МЭӨ 162 он байсан гэж мэдэгддэг.

“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

“Тэрхүү адил хүч мөн Ариун газарт зогсон, түүнийг залгихаар байв. Ром МЭӨ 162 онд Бурханы ард түмэн болох иудейчүүдтэй холбоо байгуулснаар холбогдсон бөгөөд тэр үеэс эхлэн эш үзүүллэгийн цаг тоололд тодорхой чухал байр суурь эзэлдэг. Гэвч МЭӨ 63 он хүртэл Иудей дээрх захирлыг бодит байлдан дагууллаар олж аваагүй бөгөөд дараа нь дараах байдлаар олж авсан юм.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

And then the third time he references the event, he again says 161 BC.

Тэгээд тэр уг үйл явдлыг гурав дахь удаагаа дурдмагцаа, дахин МЭӨ 161 он гэж хэлдэг.

“Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

“Эзэнт гүрний иргэний шинжтэй үйл явдлуудын дундуур биднийг далан долоо хоногийн төгсгөл хүртэл дагуулсны дараа, эш үзүүлэгч 23-р зүйлд МЭӨ 161 онд еврейчүүдийн холбоогоор дамжин Ромчууд Бурханы ард түмэнтэй шууд холбогдсон цаг үе рүү биднийг буцаан аваачдаг; тэр цэгээс цааш бид үйл явдлуудын шулуун шугамаар сүмийн эцсийн ялалт, мөн Бурханы мөнхийн хаанчлал тогтох хүртэл дагуулдаг. Еврейчүүд Сирийн хаадын хүнд дарлал дор байсны улмаас Ромчуудаас тусламж гуйн, мөн өөрсдийгөө тэдэнтэй ‘найрамдал, холбооны гэрээнд’ нэгтгэхийн тулд Ром уруу элч илгээв. 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. Ромчууд еврейчүүдийн хүсэлтийг сонсож, дараах үгсээр томьёологдсон зарлигийг тэдэнд олгов:—

“‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

“‘Иудей үндэстэнтэй харилцан туслалцаа, нөхөрлөлийн холбоо байгуулах тухай сенатын тогтоол. Ромчуудад захирагдагсдын хэн нь ч Иудей үндэстний эсрэг дайн хийх, мөн тийн үйлдэгчдэд үр тариа, эсвэл хөлөг онгоц, эсвэл мөнгө илгээх зэргээр туслах нь хууль ёсны бус байна. Харин Иудейчүүдийн эсрэг халдлага үйлдэгдвэл, Ромчууд чадлынхаа хэрээр тэдэнд тусална. Мөн түүнчлэн, Ромчуудын эсрэг халдлага үйлдэгдвэл, Иудейчүүд тэдэнд тусална. Хэрэв Иудейчүүд энэ харилцан туслалцааны холбоонд ямар нэгэн зүйл нэмэх, эсвэл түүнээс хасахыг хүсвэл, тэр нь Ромчуудын нийтлэг зөвшөөрлөөр хийгдэх ёстой. Ийнхүү нэмэгдэх аливаа нэмэлт нь хүчин төгөлдөр байна.’ ‘Энэ тогтоолыг,’ хэмээн Иосифус өгүүлэхдээ, ‘Иоханы хүү Евполемус болон Елеазарын хүү Иасон нар, Иудас үндэстний тэргүүн тахилч байж, түүний ах Симон цэргийн жанжин байх үед бичсэн юм. Энэ нь Ромчуудын Иудейчүүдтэй байгуулсан анхны холбоо байсан бөгөөд ийм маягаар хэрэгжүүлэгдсэн билээ.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.

Смит яагаад МЭӨ 162 оныг иш татсаныг, үүнийг алдаа бичигдсэн хэрэг байсан гэсэн миний таамаглалаас өөрөөр тайлбарлах нь миний зорилт биш юм. Миний гол санаа бол түүний “ариун түүхийн тэмдэглэлийг бүрэн гүйцэд болгохын тулд тэднийг дурдан тэмдэглэх шаардлагатай болох хэмжээнд Бурханы ард түмэнтэй холбогдсон үед үндэстнүүд зөгнөлд анзаарагдан гарч ирнэ хэмээн бид хүлээх ёстой тайлбарын ил тод дүрэм” гэж тодорхойлсон зүйлд өгч буй онцлолыг эшлэн заахад оршиж байна. Смит тэр дүрмийг онцлохдоо, 161 BC онд хорин гуравдугаар эшлэлийн “холбоо”-гоор Ром Бурханы ард түмэнтэй холбогдсон гэж тодорхойлдог; гэвч Смит Ромыг эш үзүүллэгийн өгүүлэмжид анх 200 BC онд, 161 BC-ээс гучин есөн жилийн өмнө орж ирсэн гэж мөн тодорхойлдог.

“A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

“Одоо нэгэн шинэ хүч гарч ирж байна,—‘чиний ардын дээрэмчид;’ үгчилбэл, гэж Бишоп Ньютон хэлэхдээ, ‘чиний ардын эвдлэгчид’ ажээ. Тибер мөрний эрэг дээр, алс хол, нэгэн хаант улс их амбицтай төлөвлөгөө болон харанхуй санаархлыг өвөртлөн бойжиж байв. Эхэндээ жижиг бөгөөд сул дорой байсан боловч, хүч чадал, тэнхээгээрээ гайхамшигт түргэнээр өсөн нэмэгдэж, өөрийн чадлыг туршин, дайчин мутрынхаа тэнхээг сорихоор энд тэнд болгоомжтойгоор хүрээгээ тэлсээр, эцэст нь өөрийн хүчийг ухамсарлан, газрын дэлхийн үндэстнүүдийн дунд толгойгоо зоригтой өргөн, тэдний хэрэг явдлын жолоог ялагдашгүй гараар шүүрэн авсан юм. Тэр үеэс хойш Ромын нэр түүхийн хуудсан дээр бичигдэн үлдэж, олон урт үеийн турш дэлхийн хэрэг явдлыг захирч, цаг хугацааны эцэс хүртэл хүртэл үндэстнүүдийн дунд асар хүчтэй нөлөө үзүүлэхээр тавиланлагдсан билээ.”

“Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

“Ром хэлэв; тэгээд Сири ба Македон удалгүй өөрсдийн мөрөөдлийн дүр төрх дээр өөрчлөлт ирж байгааг олж мэдэв. Ромчууд Египетийн залуу хааны талд оролцож, түүнийг Антиох ба Филиппийн сэдсэн сүйрлээс хамгаалахаар шийдсэн байв. Энэ нь МЭӨ 200 он байсан бөгөөд Сирийн болон Египетийн хэрэг явдалд Ромчууд анх удаа чухал ач холбогдолтойгоор оролцсон тохиолдлуудын нэг мөн.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.

Ром анх МЭӨ 200 онд эш үзүүллэгийн өгүүлэмжид орж ирдэг бөгөөд арван дөрөвдүгээр эшлэл дэх тэр оролт нь Даниелын бүх ном дахь Ромын тухай хамгийн чухал ишлэл мөн; учир нь үзэгдлийг тогтоон байгуулдаг бэлгэдэл нь Ром мөн болохыг тодорхойлдог яг тэр эшлэл юм. Смит яагаад эш үзүүллэгийн ийм дүрмийг онцлон тэмдэглээд, дараа нь МЭӨ 161 оныг эш татахын зэрэгцээ Ромын хүч “танилцуулагдсан” цэгийг мөн МЭӨ 200 он гэж тодорхойлж чадсан нь миний шийдвэрлэхийг хүсэж буй асуудал биш юм. Хэрэв надад шийдвэрлүүлэх шаардлагатай асуулт байгаа бол, тэр нь Смитийн тодорхойлсон тэр дүрэм хүчинтэй эсэх, үгүй эсэх байх болно. Хэрэв тэр нь хүчинтэй бол, арван дөрөвдүгээр эшлэл нь МЭӨ 161 оны холбооноос өмнө тохиосон, иудейчүүдтэй холбоотой ямар нэгэн хамааралтай байх ёстой гэж би маргах болно.

I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.

Арван гуравдугаар ишлэлээс арван тавдугаар ишлэл хүртэлх түүх нь эцсийн өдрүүдэд папын Ром эш үзүүллэгийн түүхэнд орж ирэх үеийг зааж байгаа бөгөөд тэр нь тухайн түүхэн үед Бурханы ард түмэн болсон Америкийн Нэгдсэн Улстай холбоотойгоор тийнхүү орж ирдэг гэж би ойлгодог. Учир нь Есүс төгсгөлийг үргэлж эхлэлээр дүрслэн үзүүлдэг тул харь Ром түүхэнд орж ирсэн МЭӨ 200 он нь мөн тэр үеийн Бурханы ард түмэнтэй холбоотой байх ёстой. Иймээс МЭӨ 200 онд Ром ба иудейчүүдийн хооронд шууд холбоо олдоогүй байсан ч би Смитийн дүрэмтэй санал нийлдэг.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.

Арван нэгдүгээр ба арван хоёрдугаар эшлэлүүд нь МЭӨ 217 онд болсон Рафиагийн тулалдааны ялалт болон түүний дараах байдлыг тодорхойлдог бөгөөд уг тулалдаан нь Антиох III Магнус, өөрөөр хэлбэл “Агуу” Антиохын удирдсан Селевкидийн эзэнт гүрэн болон Птолемей IV Филопатор хааны удирдсан Египетийн Птолемейн хаант улсын хооронд болсон юм. Энэхүү тулалдаан нь Птолемейн болон Селевкидийн хаант улсуудын хооронд маргаантай байсан нутаг дэвсгэрүүд болох Коэле-Сири (өмнөд Сири) болон Палестины өмнөд хэсгийг захирах тэмцлийн үеэр болсон. Птолемей IV Филопатор Рафиад ялалт байгуулснаар Коэле-Сири болон Палестины өмнөд хэсгийг хэсэг хугацаанд өөрийн захиргаанд хадгалан үлдэх боломжтой болсон.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.

Арван долоон жилийн дараа, МЭӨ 200 онд болсон Паниумын тулалдаан, мөн Пан уулын тулалдаан буюу Панеасын тулалдаан хэмээн нэрлэгддэг энэ тулалдаан нь, хаан Антиох III-ын удирдсан Селевкидийн эзэнт гүрэн болон хаан Птолемей V-ын удирдсан Египетийн Птолемейн хаант улсын хооронд болсон юм.

Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.

Гучин нэгэн жилийн дараа, МЭӨ 167 онд, еврей шашны зан үйлүүдийг дарангуйлж, эллинист соёлыг тулган хүлээлгэхийг зорьсон Селевкидийн эзэнт гүрний оролдлогын эсрэг өрнөсөн еврейчүүдийн бослого болох Маккавейн бослого нь өнөөгийн Израилийн нутаг дэвсгэрт багтах Иудейн бүс нутагт орших жижигхэн хот Модеин хотод эхэлжээ.

The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.

Энд өгүүлж буй үйл явдал нь Грекийн Селевкидийн зартай захирагч Антиох IV Епифанестай холбоотой бөгөөд тэрээр еврей ард түмэнд хатуу эллинист зан үйлүүдийг тулган хүлээлгэж, еврейн шашны ёслол мөргөлүүдийг хориглохын зэрэгцээ Иерусалим дахь Сүмийг бузарласан юм. Өөрийн зарлигуудыг хэрэгжүүлэхийн тулд Антиох төлөөлөгчдөө янз бүрийн хот, тосгод руу илгээн, тэндхийн еврей оршин суугчдыг тушаалд нь захирагдан биелүүлэхийг албадан шаардуулжээ.

In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.

Модейн хотод Селевкидийн түшмэдийн нэг нь хааны зарлигийг хэрэгжүүлэхээр ирж, иудей оршин суугчдад харь шашны зан үйлд оролцож, Грекийн бурхдад өргөл өргөхийг тушаав. Маттатиас хэмээх өндөр настай иудей тахилч уг тушаалыг биелүүлэхээс татгалзан, тахил өргөхөөр урагш гарч ирсэн нэг иудей хүнийг болон Селевкидийн тэрхүү түшмэлийг хоёуланг нь хороов. Маттатиас болон түүний гэр бүлийн энэхүү эсэргүүцлийн үйлдэл нь Селевкидийн ноёрхлын эсрэг Маккавейн бослогын эхлэлийг тавьсан юм.

Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.

Маттатиа болон түүний таван хүү, тэдний дотор Иудас Маккабей, уулс руу дүрвэн гарч, Селевкидийн хүчний эсрэг партизаны дайныг эхлүүлэв. Эцэст нь энэ бослого хүч чадал, дэмжлэгээр өсөн нэмэгдэж, Селевкидүүдийн эсрэг дараалсан цэргийн ялалтуудад хүргэсэн.

The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.

МЭӨ 167 онд Модеин хотод болсон үйл явдлууд нь Иудейн түүхэн дэх шийдвэрлэх эргэлтийн мөч байсан бөгөөд Маккавейн бослогын эхлэл, мөн харийн ноёрхлын эсрэг шашны эрх чөлөө, тусгаар тогтнолын төлөөх тэмцлийг тэмдэглэсэн юм. Хануккагийн үеэр тэмдэглэдэг түүхэн үйл явдлыг илтгэдэг Иерусалим дахь хоёр дахь ариун сүмийн дахин ариусгал нь МЭӨ 164 онд, хорин гуравдугаар эшлэлийн “холбоо”-ноос гурван жилийн өмнө болсон юм.

After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.

Иерусалим болон Сүмийг дахин эзэмшин авсныхаа дараа Маккабичууд Сүмийг харь шүтлэгийн бузарлалаас цэвэрлэж, түүнийг өөрийн зохистой шашны зориулалтад нь сэргээн тогтоов. Уламжлалын дагуу, тэд зөвхөн нэг өдрийн турш менораг асаахад хүрэлцэхүйц ариусгагдсан тосны ганцхан жижиг сав олсон ажээ. Үнэндээ, тэр үйл явдлын талаар цаг үеийнх нь ямар ч түүхэн гэрчлэл байдаггүй бөгөөд зургадугаар зуун хүртэл энэ еврейн домог бичгийн зохиолд үзэгддэггүй. Систер Уайт тэрслүү иудей сүмийг Католик сүмтэй харьцуулж, ялангуяа аль аль сүм нь шашнаа хүний заншил ба уламжлал дээр үндэслэдгийг онцлон тэмдэглэдэг. Папын сүмийн түүхэн доторх олон янзын зохиомол гайхамшгуудын адил, нэг өдрийн тос найман өдөр үргэлжилсэн тухай домогт ч түүхэн гэрчлэл үгүй.

Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.

Даниелын арван нэгдүгээр бүлгийн аравдугаар эшлэл нь дөчдүгээр эшлэлийн гурван тулалдааны эхнийхийг тодорхойлдог бөгөөд би үүнийг өмнө нь хүйтэн дайны гурван тулалдаан, мөн түүнчлэн төлөөлөн явуулсан гурван дайн хэмээн тодорхойлсон билээ. Нэгэн эгч Украйны дайныг — эдгээр гурван дайны хоёр дахь нь — хүйтэн дайнууд хэмээн тодорхойлсныг минь асуусан бөгөөд, түүний зөвөөр тэмдэглэснээр, тэнд үхэл сүйрэл үлэмж их байсан юм. Өмнөх өгүүллүүддээ миний “хүйтэн дайн”-ы гурван тулалдаан хэмээн тодорхойлж ирсэн зүйл нь эдгээр гурван тулалдаан ба Илчлэлт арван гурав дахь газрын араатны түүхийн туршид тохиолдох Дэлхийн гурван дайны хоорондын ялгааг тодруулахын тулд тэрхүү нэр томьёогоор тодорхойлогдсон юм. Эдгээр гурван дайн нь төлөөлөн явуулсан дайнууд мөн бөгөөд энэ байдлаар ч бас тодорхойлогдож ирсэн.

I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).

Эдгээр өгүүллүүдэд үүнээс хойш би тэр гурван тулалдааныг “дөчдүгээр эшлэлийн гурван тулалдаан” буюу төлөөлөгчийн дайнууд хэмээн нэрлэхээр зорьж байна. Ингэснээр халуун дайныг хүйтэн дайн хэмээн тодорхойлох зөрүүг арилгана. Миний тодорхойлолтоор, дөчдүгээр эшлэлийн гурван тулалдаанд 1798 оны тулалдаан, хэдийгээр тэр нь дөчдүгээр эшлэлийн нэг хэсэг мөн боловч, багтахгүй; харин зөвхөн 1989 онд эхэлсэн төгсгөлийн цаг үеэс дөчин нэгдүгээр эшлэлийн Ням гаргийн хууль хүртэлх тэр гурван тулалдаан л багтана. Тэр гурван тулалдааныг төлөөлөгчийн дайнууд хэмээн тодорхойлох нь илүү зөв бөгөөд тэдгээр нь хойд зүгийн хаан ба өмнөд зүгийн хааны хоорондох дайсагналын хүрээнд хэрэгждэг. Дөчдүгээр эшлэлийн түүхэнд энэ нь Католицизм (хойд зүгийн хаан) ба Коммунизм (өмнөд зүгийн хаан)-ын хоорондох тэмцлийг төлөөлдөг.

The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.

Тэрхүү гурван тулалдааны эхнийх нь 1989 онд Католицизм Коммунизмыг ялсан ялалтыг заадаг бөгөөд 1989 онд папын засаглал өөрийн төлөөллийн цэрэгтэй, өөрөөр хэлбэл Америкийн Нэгдсэн Улсаар төлөөлөгдсөн хүчтэй нэгдэн, Зөвлөлт Холбоот Улсыг арчин зайлуулсан боловч Орос, тэргүүн нь (эсвэл “бэхлэлт”) хэвээр үлдсэн юм. Одоогийн Украины дайн мөн л дахин Католицизм ба Коммунизмын хоорондох тулалдаан бөгөөд папын засаглал Оросын эсрэг өөрийн төлөөлөгч болгон Украины засгийн газрыг ашиглаж, үүнтэй хамт папын засаглалын өмнөх төлөөлөгч хүч болох Америкийн Нэгдсэн Улс, түүнчлэн даяаршлыг баримтлагч өрнөд ертөнцийн бусад бүхний дэмжлэгийг авч байна. Тэр дайн нь арван нэг, арван хоёрдугаар эшлэлүүдэд дүрслэгдсэн бөгөөд Коммунизм (Орос) Католицизмыг дийлэхийг заадаг.

The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.

Тэдгээр гурван төлөөлөн тулалдсан дайны гурав дахь нь арван тавдугаар эшлэлд Паниумын тулалдаан хэмээн дүрслэгдсэн байна. Уг тулалдаан нь Птолемейн хаант улс (өмнөдийн хаан) болон Селевкидийн хаант улс (хойд зүгийн хаан)-ын хооронд болсон юм. Тэрхүү тулалдаанд католик шашны төлөөлөгч цэрэг дахин нэгэнтээ Америкийн Нэгдсэн Улс мөн байв.

In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.

1989 оны анхны тулалдаанд АНУ-ын Бүгд найрамдах эвэрний төлөөллийн арми папын засаглалын хэрэглүүр болж, Зөвлөлт Холбоот Улсын улс төрийн бүтцийг нураасан боловч түүний толгойг (Оросыг) бүрэн бүтэн хэвээр үлдээсэн. Хоёр дахь тулалдаанд, өөрөөр хэлбэл Украины дайнд, нацистуудын төлөөллийн арми Орост ялагдана. Гурав дахь тулалдаанд АНУ, өөрөөр хэлбэл папын засаглалын төлөөллийн арми, өмнөдийн хааныг дахин ялна.

The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.

Гурван тулалдаан нь “Үнэний” тамгыг агуулдаг бөгөөд эхний болон сүүлчийн тулалдаануудыг Америкийн Нэгдсэн Улсын ялагч төлөөлөгч арми гүйцэтгэдэг. Эхний тулалдаанд өмнөдийн хааны тэргүүн бүрэн үлдсэн бөгөөд гурав дахь тулалдаанд Америкийн Нэгдсэн Улсын төлөөлөгч арми өмнөдийн хааны тэргүүн болдог. Хоёр дахь төлөөлөгч арми нь мөн Дэлхийн хоёрдугаар дайны үед папын засаглалын төлөөлөгч арми байсан. Аль аль тохиолдолд нацизмын төлөөлөгч арми ялагдсан бөгөөд ялагдах болно. Гурвалсан холбоо биелэн тогтох арван зургаадугаар эшлэлээс өмнө папын засаглал бүх дайснуудаа бүрэн эрхшээлдээ оруулдаг.

“Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

“Птолемей [Путин] ялалтаа зөвөөр ашиглах хянамгай ухаан дутмаг байв. Хэрэв тэр амжилтаа цааш үргэлжлүүлэн ашигласан бол, барагцаагаар Антиохын бүх хаанчлалын эзэн болох байлаа; гэвч тэр хэдхэн сүрдүүлэг, хэдхэн заналхийлэл хийснээрээ ханаж, өөрийгөө араатан мэт тачаалынхаа тасралтгүй, хяналтгүй ханамжид бүрэн автуулахын тулд энх тайван байгуулжээ. Ийнхүү тэр дайснуудаа ялсан атлаа, өөрийн бузар муу хүслүүдэд дийлдэж, байгуулж болох байсан агуу нэрээ умартан, найр наадам болон завхай самуунд цагаа өнгөрөөв.

“His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

“Түүний зүрх сэтгэл амжилтаасаа болж бардамнан өргөгдсөн боловч, тэрхүү амжилтаар бэхжсэн нь огтхон ч биш байв; учир нь түүнийг алдаргүйгээр ашигласан нь өөрийнх нь харьяат ардыг түүнээс урвахад хүргэсэн юм.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.

Путины ялалт нь түүний төгсгөлийг тэмдэглэдгийг гэрчлэх хоёр дахь нотолгоо нь өмнөдийн хаант улс Иудагийн хаан Уззиатай холбоотой бөгөөд түүний зүрх сэтгэл ч мөн цэргийн ялалтуудаасаа болж өргөгдсөн бөгөөд үүний дараа Птолемейн адил ариун сүм дэх тахилч нарын ажлыг гүйцэтгэхийг оролдож, уяман өвчнөөр цохигдон даруй эрх мэдлээс зайлуулагдсан билээ. Украины дайнд Путины ялалт нь түүний өмнөдийн хаан (атеизмын хаан)-ы хувьд төгсгөлийн эхлэлийг тэмдэглэж байна. Түүний төгсгөлийг Птолемейн үед тохиолдсон шиг удирдлагыг түлхэн унагасан хувьсгалыг тодорхойлсон эш үзүүллэгийн дөчдүгээр зүйлийн өмнөдийн хааны (Франц) эхлэлээр хэв шинжлэн үзүүлсэн. Путины төгсгөлийг мөн Зөвлөлт Холбоот Улсын төгсгөлөөр төлөөлүүлсэн бөгөөд тэнд удирдагч (Горбачёв) Зөвлөлт Холбоот Улсыг тараан буулгаж, даруй Нэгдсэн Үндэстний Байгууллагад ажилд орсон нь эцсийн өдрүүдийн атеизмын даяаршлын бэлгэдэл болох өмнөдийн хаан юм. Украины дахь Путины ялалтын дараа түүнийг мөн Ватерлоод байсан Наполеон болон түүнээс хойшхи цөллөгөөр, түүнчлэн уяман өвчтэй болсон хаан Уззиа болон түүнээс хойшхи цөллөгөөр, мөн Птолемейн согтуугийн төгсгөлөөр, 1989 онд болсон Зөвлөлт Холбоот Улсын төгсгөлөөр хэв шинжлэн үзүүлдэг.

The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).

Паниумын тулалдаан МЭӨ 200 онд болсон бөгөөд яг тэр жилдээ Ром түүхэн үйл явцад ил тодгоор оролцон орж ирсэн юм. Тэдний эш үзүүллэгийн хүүрнэлд шургалан орж ирсэн явдал нь арван зургаадугаар зүйлд дүрслэгдэж, МЭӨ 63 онд биелсэн Иерусалимыг эзлэн авах явдлаас өмнө тохиосон бөгөөд тэр үед Ром Египет дэх хүүхэд хааныг хамгаалагч мөн хэмээн тунхаглаж байв. Хойд ба өмнөдийн хаадыг хамарсан дөчдүгээр зүйлийн гурав дахь тулалдаанд папство дахин түүхэнд өөрийгөө шургуулан оруулж, Оросын хамгаалагч мэт дүр үзүүлэх болно. Яг тэр үед дүрслэлийн хэв маягт Селевк Паниумын тулалдаанд Птолемейг ялсан нь дөчдүгээр зүйлийн эхний ба эцсийн тулалдаанд папствын төлөө тулалддаг төлөөллийн арми болох Америкийн Нэгдсэн Улс “Египет”-ийг (өмнөдийн хааныг) ялдгийг ийнхүү тодорхойлж байна.

In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.

МЭӨ 200 онд бид бэлгэдлийн утгаар папыг олж хардаг. Учир нь Тирийн янхан арван зургаа дахь эшлэлийн Ням гаргийн хуулийн үеийн гуравласан холбооноос урьтаж садар самууны дуунуудаа дуулж эхэлдэг. Үүнтэй зэрэгцэн Америкийн Нэгдсэн Улс Нэгдсэн Үндэстний Байгууллагыг дийлж, ийнхүү арван хаадын дундах тэргүүлэх хааны байр сууриа баталгаажуулдаг. Ням гаргийн хуулиар хэрэгжиж биелэх гуравласан холбооны бүх үйл явц арван зургаа дахь эшлэлээс өмнө нэгэнт тогтоогдсон байдаг.

The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.

Арван зургаадугаар эшлэлд Нэгдсэн Үндэстний Байгууллагаар төлөөлүүлэгдсэн луугийн хүчний улс төрийн бүтэц нь араатанд өөрийн улс төрийн бүтцийг өгөхөөр зөвшөөрдөг; гэвч үүнээс өмнө пап ламын засаглал луугийн шашныг байлдан дагуулдаг. Харь шашин дахин нэгэнтээ зайлуулагдах ёстой. Протестантизм дөчдүгээр эшлэлийн эхний тулалдаанд, Рейганы он жилүүдэд зайлуулагдсан бөгөөд Бүгд Найрамдах намын сүүлчийн ерөнхийлөгчийн цаг үед луугийн шашин мөн адил, 508 онд байсанчлан, Католик шашны эрхшээлд оруулагдана. Пап ламын засаглалыг хаан ширээнд залрахад чиглэсэн аливаа шашны эсэргүүцлийг зайлуулах үйл явц Рейганы он жилүүдэд эхэлж, Трампын он жилүүдэд төгсөнө. Урвасан Протестантизмын Католицизмын эсрэг эсэргүүцэл дөчдүгээр эшлэлийн эхний тулалдаанд зайлуулагдсан бол, сүнслэг үзлийн эсэргүүцэл дөчдүгээр эшлэлийн сүүлчийн тулалдаанд зайлуулагдана.

In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.

Хүний үйл явдлуудын мөнөөх адил ээдрээтэй харилцан нөлөөллийн дунд урвасан Протестантизм Илчлэл номын арван долоодугаар бүлгийн арван хаадын дээр шашны болон улс төрийн эрх мэдэл болгон өөрийгөө тогтоох ёстой. Иймээс Паниумын тулалдаан нь арван зургадугаар эшлэлийн Ням гаргийн хуулиас яг өмнө, Америкийн Нэгдсэн Улс Нэгдсэн Үндэстний Байгууллагыг даван гарах үеийг тодорхойлон зааж байна.

It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.

Зөгнөлийн тогтсон нэгэн дүрэм байдаг бөгөөд түүнд луу, араатан, хуурамч эш үзүүлэгч тус бүр өөр өөрийн өвөрмөц зөгнөлийн шинжтэй байдаг. Тэдгээр зөгнөлийн шинжийн нэг нь араатан (Католик шашин) зөгнөлийн хувьд үргэлж Ром хотод байрладаг явдал юм. Хуурамч эш үзүүлэгч зөгнөлийн хувьд үргэлж Америкийн Нэгдсэн Улсад байрладаг. Харин луугийн хувьд, түүний зөгнөлийн хувьд хаана байрладгийн онцлог шинж нь үргэлж шилжин хөдөлдөгт оршино. Луу тэнгэрээс эхэлж, дараа нь Едений цэцэрлэгт ирсэн бөгөөд эцэст нь луу Египетэд байрладаг.

Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.

Ярьж, ийн хэлэгтүн: Эзэн БУРХАН ийнхүү айлдаж байна; Үзэгтүн, Египетийн хаан Фараон оо, өөрийн гол мөрнүүдийн дунд хэвтэгч агуу луу чиний эсрэг Би байна. Чи “Миний мөрөн минийх, түүнийг би өөртөө зориулан бүтээсэн” хэмээн хэлсэн билээ. Езекиел 29:3.

The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.

Луугийн эш үзүүллэгийн байршил өөрчлөгдөнө. Иоханы үед луугийн суудал, өөрөөр хэлбэл түүний хаан ширээ, Пергамд байдаг хэмээн тодорхойлогдсон байв.

And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.

Пэргам дахь чуулганы тэнгэрэлчид ийнхүү бич: Хоёр иртэй хурц илдийг атгагч ийн айлдаж байна: Би чиний үйлсийг, мөн хаана оршдгийг чинь мэднэ, өөрөөр хэлбэл Сатаны сэнтий буй газарт чи оршдог; гэвч чи Миний нэрийг бат барьж, Миний итгэлийг үгүйсгээгүй, тэр ч байтугай Миний итгэлт гэрч Антипас та нарын дунд, Сатаны оршдог тэр газарт алагдсан өдрүүдэд ч тийн байсан. Илчлэлт 2:12, 13.

The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.

Харь шашны Ромын заншил нь өөрсдийн холбоо харилцаанд орсон бүх харь бурхдыг Ром хотод авчирч, Пантеон сүмд төлөөлүүлэн байрлуулах явдал байв. Иймээс Даниел “түүний ариун газрын байр суурь нураагдсан” хэмээн тэмдэглэсэн байдаг. Харь шашны Ромын ариун газрын байр суурь нь Ром хот байсан бөгөөд энэ нь 330 онд Константины үйлдлээр унагдсан; харин Ромын “дотор” байсан ариун газар нь Пантеон сүм байв. Пан-Теон гэдэг нь “бүх бурхдын сүм” гэсэн утгатай. Ромчууд Сатаны суудлын байршлыг Пергамаас Пантеон сүм рүү шилжүүлсэн юм. Уайт эгч харь шашны Ром бол луу мөн хэмээн бидэнд мэдээлдэг.

“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

“Иймээс луу нь үндсэндээ Сатаныг төлөөлдөг боловч, хоёрдогч утгаараа, харийн Ромын бэлгэдэл мөн.” Агуу тэмцэл, 439.

Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.

Харь шашинт Ром арван үндэстэнд хуваагдаж, Франц улс Францын хувьсгалын үеэр Египетийн бурхангүй үзлийг нэвтрүүлснээр өмнөдийн хаан болсон юм. 1917 он гэхэд луу Францаас Орос руу шилжсэн байв. Аравдугаар эшлэл нь 1989 оныг илэрхийлдэг бөгөөд арван нэгдүгээр болон арван хоёрдугаар эшлэлүүд нь “хилийн бүсийн” тулалдаануудыг (Рафиа ба Украин), харин Паниумын тулалдаан нь арван зургаадугаар эшлэлд папын засаг гурвалсан холбоог баталгаажуулахдаа гүйцэлдүүлдэг гурав дахь алхмыг илэрхийлдэг. Энэ нь дөчдүгээр эшлэлийн далд түүхийг илэрхийлдэг.

We will continue this study in the next article.

Бид энэ судалгааг дараагийн өгүүлэлд үргэлжлүүлнэ.

When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

Есүс Кесаре Филиппийн [Паниум] хязгаарт ирээд, шавь нараасаа асуун, — Хүний Хүү болох Намайг хүмүүс хэн гэж хэлж байна вэ? гэв. Тэд хариулан, — Зарим нь Таныг Баптист Иохан гэдэг; зарим нь Елиа; бусад нь Иеремиа, эсвэл эш үзүүлэгчдийн нэг гэдэг, гэв. Тэр тэдэнд, — Харин та нар Намайг хэн гэж хэлэх вэ? гэхэд, Симон Петр хариулан, — Та бол Христ, амьд Бурханы Хүү мөн, гэв. Есүс түүнд хариулан, — Симон Бариона, чи ерөөлтэй еэ. Учир нь үүнийг чамд мах ба цус илчлээгүй, харин тэнгэр дэх Миний Эцэг илчилсэн юм. Би бас чамд хэлье: чи бол Петр, Би Өөрийн чуулганыг энэ хад чулуун дээр байгуулна; мөн тамын үүднүүд түүнийг дийлэхгүй. Би чамд тэнгэрийн хаанчлалын түлхүүрүүдийг өгнө; чи газар дээр юу уяна, тэр нь тэнгэрт уягдах болно; мөн чи газар дээр юу тайлна, тэр нь тэнгэрт тайлагдах болно, гэв. Тэгээд Тэр Өөрийгөө Есүс Христ мөн гэдгийг хэнд ч бүү хэл хэмээн шавь нартаа хатуу захив. Тэр цагаас эхлэн Есүс шавь нартаа Өөрийнх нь Иерусалим руу явж, ахлагчид, ахлах тахилч нар, хуулийн багш нараас олон зүйлийг амсаж, алагдаж, гурав дахь өдөртөө дахин амилуулах ёстойг үзүүлж эхлэв. Матай 16:13–21.