Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.
Уриа Смит ийнхүү бичжээ: “Ром МЭӨ 162 онд эвслээр дамжин Бурханы ард түмэн болох иудейчүүдтэй холбоотой болсон.” Орчин үеийн ихэнх түүхчид энэ он цагийг МЭӨ 161 он гэж тэмдэглэдэг бөгөөд Смит мөн тэрхүү номдоо МЭӨ 161 оныг хоёр удаа дурдсан байдаг. Иймээс МЭӨ 162 он гэсэн энэ ишлэл нь хэвлэлийн алдаа болов уу гэсэн таамгийг би дэвшүүлж байна.
“By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.
“23 ба 24-р эшлэлүүдээр бид иудейчүүд ба ромчуудын хоорондын МЭӨ 161 оны гэрээнээс нааш үе рүү, өөрөөр хэлбэл Ром нийтлэг ноёрхлыг олж авсан цаг үе хүртэл бууж ирдэг.” — Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.
Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.
Арван нэг, арван хоёрдугаар эшлэлүүд нь МЭӨ 217 онд Агуу Антиох III тэргүүлсэн Селевкидийн эзэнт гүрэн болон Птолемей IV Филопатор хаан удирдсан Египетийн Птолемейн хаант улсын хооронд болсон Рафийн тулалдааны ялалт болон түүний дараах үр дагаврыг тодорхойлж байна.
The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.
МЭӨ 200 онд, арван долоон жилийн дараа болсон Паниумын тулалдаан нь дахин Селевкидийн хаант улс ба Птолемейн хаант улсын хооронд болсон юм.
The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.
Маккавейн бослого МЭӨ 167 онд эхэлсэн бөгөөд еврейн шашны зан үйлийг дарах, Грекийн соёлыг тулган хүлээлгэх гэсэн Селевкидийн эзэнт гүрний оролдлогын эсрэг еврейчүүдийн бослого байв.
The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.
Иерусалим дахь Хоёрдугаар сүмийг дахин ариусган өргөмжилсөн нь Хануккагийн үеэр тэмдэглэдэг түүхэн үйл явдлыг илтгэдэг бөгөөд энэ нь хорин гуравдугаар эшлэлийн “холбоо”-ноос гурван жилийн өмнө, МЭӨ 164 онд болсон юм. Энэхүү үйл явдал нь Сүмийг бузарлаж, иудейн шашны зан үйлийг хууль бус болгосон, алдар муут Антиох IV Эпифаны удирдсан Селевкидийн эзэнт гүрний хүчний эсрэг Маккабичуудын амжилттай цэргийн аян дайны дараа болсон юм. Антиох IV Эпифан Хануккагаар дурсан тэмдэглэдэг тэр ялалтын дараахан нас барсан бөгөөд түүнээс хойш түүхэнд Сирийн хүч чадал уруудан доройтох эхлэлийг тэмдэглэдэг.
In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.
МЭӨ 200 онд (энэ нь мөн Паниумын тулалдааны үе байсан) Ром анх удаа Даниелын арван нэгдүгээр бүлгийн эш үзүүллэгийн түүхэнд өөрийгөө оруулсан юм. Тэнд үзэгдлийг тогтоон баталгаажуулдаг бэлгэдэл бий. Тэрхүү түүхэн дэх түүний зорилготой нөлөө нь хөшигний цаанаас утас татдаг сүмийг бэлгэдэх Иезавелийн ажлыг илчилдэг. Иезавель Самарид байхад нь түүний нөхөр Ахаб Илиягаар түүний эш үзүүлэгчид хядуулахыг харсан. Херодиас өөрийн охин Саломе Херодыг уруу татсан Херодын төрсөн өдрийн найранд байгаагүй. Америкийн Нэгдсэн Улсын түүхэнд Тирийн янхан эмээр төлөөлөгдсөн папын засаглал бэлгэдлийн далан жилийн төгсгөл хүртэл мартагдсан байдаг. Дараа нь тэрээр газрын хаадуудад мэхлэлийн дуунуудаа дуулж эхэлдэг. МЭӨ 200 он нь сүүлчийн өдрүүдэд, тун удалгүй гарах Ням гаргийн хуулийн өмнөхөн, арван зургаадугаар зүйлд дүрслэгдсэнчлэн, тэрээр хаадуудад ил тод дуулж эхлэх үеийг хэв шинжээр илэрхийлдэг.
Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.
МЭӨ 161–158 оны хооронд иудейчүүдийн байгуулсан “холбоо”-ноос өмнө, Маккавейчууд МЭӨ 164 онд сүмийг дахин ариусган өргөмжилсөн бөгөөд үүнийг Хануккаар дурсдаг. Түүнээс хойш гурван жилийн дараа, сиричүүдтэй үргэлжилсээр байсан тэмцлийнхээ дунд, Маккавейн иудейчүүд дэмжлэг эрэн Ромд хандсан. Тэгээд тэр үед Ромтой байгуулсан “холбоо” нь Бурханы эцсийн өдрүүдийн эш үзүүлгийн суралцагчдад зориулсан эш үзүүлгийн сорилт болдог.
History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.
Түүхэнд “холбоо” тогтсон үеийг МЭӨ 161 он гэж тодорхойлдог боловч анхдагчид тэрхүү түүхэн үеийг МЭӨ 158 он гэж тогтоодог. Миллер зөв байсан уу, эсвэл орчин үеийн түүхчид зөв байна уу? Миллер МЭӨ 158 он дээр зургаан зуун жаран зургаан жил (666)-ийг нэмээд, “өдөр тутмын”-ыг зайлуулсан МЭ 508 онд хүрч очсон. Та хичнээн эрж хайсан ч, иудейчүүд ба ромчуудын хоорондын холбоо МЭӨ 158 онд байгуулагдсан гэдгийг түүхээр нотлох баримт олох нь туйлын бэрх, бүр үнэндээ боломжгүй шахам байх болно.
Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.
Арван зургадугаар эшлэл нь Ням гаргийн хуулийг зааж байгаа боловч түүнээс өмнөхөн, үзэгдлийг МЭӨ 200 онд тогтоохын тулд Ром түүхийн тавцанд орж ирдэг. Маккавейн бослого МЭӨ 167 онд Модеинаас эхэлж, улмаар тэд МЭӨ 164 онд сүмийг дахин ариусган өргөв. Дараа нь МЭӨ 161 оноос МЭӨ 158 он хүртэл иудейчүүд Ромын эрх мэдэлтэй гэрээ байгуулан ордог. МЭӨ 161 оноос МЭӨ 158 он хүртэлх хугацаа нь “холбоо”-г тогтоохын тулд шаардагдсан цаг үеийг илэрхийлдэг. Энэхүү ойлголт нь “холбоо”-г түүхчдийн гэрчлэлтэй нийцүүлэн тодорхойлоод зогсохгүй, мөн Эзэний мутрын удирдлагаар хөтлөгдсөн бөгөөд өөрчлөгдөх ёсгүй тэрхүү хүснэгттэй ч нийцүүлдэг.
The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.
Түүхчид бидэнд МЭӨ хоёрдугаар зуунд Иуда болон Ром мэт эртний улсуудын хооронд гэрээ хэлэлцээр байгуулах үйл явц нь тухайн нөхцөл байдал, дипломат ёс журам, оролцогч талуудын хүчний харьцаанаас шалтгаалан өөр өөр байсан гэж мэдээлдэг. Ерөнхийдөө энэ үйл явц нь нэг тал нөгөөтэйгөө гэрээ эсвэл холбоо тогтоох сонирхлоо илэрхийлэхээс эхэлдэг байв. Иуда ба Ромын хувьд, Иуда албан ёсны холбоо байгуулах саналыг тавихаар Ромтой анхлан холбоо тогтоосон юм.
Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.
Саналыг уламжилж, хэлэлцээг эхлүүлэхийн тулд дипломат сувгуудыг ашигласан байх ёстой. Үүнд Ромын удирдагчид буюу төлөөлөгчидтэй уулзуулахаар тийшээ элч нар эсвэл тусгай төлөөлөгчид илгээх явдал зайлшгүй багтах учиртай байв. Хэлэлцээ нэгэнт эхэлсний дараа хоёр тал санал болгогдсон гэрээний нөхцлүүдийг хэлэлцэнэ. Үүнд хэд хэдэн удаагийн уулзалт, дипломат мэдээ солилцох ажиллагаа, мөн хэлэлцүүлгийг дэмжин хөнгөвчлөхийн тулд зуучлагчид буюу эвлэрүүлэгчдийн оролцоо ч багтаж болох байв. Хэлэлцээний явцад тал бүр нөгөө талын санал болгосон нөхцлүүдийг авч үзэж, сөрөг санал дэвшүүлэх эсвэл тодорхой нөхцлүүдэд нэмэлт өөрчлөлт оруулахыг эрэлхийлж болох байв. Энэ үйл явцад нягт нямбай тунгаан хэлэлцэх, зөвлөхүүдтэй зөвлөлдөх, мөн санал болгогдсон гэрээний боломжит ашиг тус болон сул талыг үнэлэн дүгнэх ажиллагаа багтаж болох байв.
If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.
Хэрэв хоёр тал гэрээний нөхцөлүүдийн талаар харилцан тохиролцоонд хүрсэн бол, хоёр талын зөвшөөрөн тогтсон болзол, нөхцлүүдийг тодорхойлон тусгасан албан ёсны баримт бичиг үйлдэгдэх байсан. Дараа нь уг гэрээг улс бүрийн эрх бүхий зохих байгууллагууд соёрхон батлах шаардлагатай байв. Ромын хувьд энэ нь Сенат эсвэл төрийг захирах бусад байгууллагын зөвшөөрлийг хамарч болох байлаа. Үүнтэй адил, Иудад ч уг гэрээ нь түүний удирдлага эсвэл захирах зөвлөлийн батламжийг авах шаардлагатай байх магадлалтай байв. Нэгэнт соёрхон батлагдсаны дараа гэрээг хэрэгжүүлж, хоёр тал хоёулаа түүний нөхцлүүдийг даган мөрдөхийг хүлээх байлаа. Энэ нь гэрээнд заасан хамтын ажиллагааны янз бүрийн хэлбэр, харилцан батлан хамгаалах хэлэлцээрүүд, худалдааны харилцаа, эсвэл дипломат харилцааны бусад хэлбэрийг хамарч болох байв.
In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.
МЭӨ II зуунд Иудей (Газар дундын тэнгисийн зүүн бүсэд оршдог)-ээс Ром (Италийн төв хэсэгт оршдог) хүрэх аялал нь, ялангуяа эртний тээврийн хэрэгслийн хязгаарлагдмал нөхцөлийг харгалзан үзвэл, бэрхшээлтэй бөгөөд ихээхэн цаг шаардсан үйл хэрэг байх байв. Иудей ба Ромын хоорондын зай нь сонгосон тодорхой замаас шалтгаалан ойролцоогоор 1,500-2,000 километр (930-1,240 миль) байв. Эрт цагт далайн аялал нь хуурай замын аяллаас олонтаа илүү хурдан, илүү үр ашигтай байсан боловч далайн аялал нь зонхилох салхины нөхцөлөөс хамааралтай байлаа. Иудейн нэгэн боомтоос Италийн нэгэн боомт хүртэл (тухайлбал, Ромын боомт болох Остия хүртэл) усан онгоцоор зорчиход салхины байдал, тэнгисийн урсгал, ашигласан хөлгийн төрөл зэрэг хүчин зүйлээс шалтгаалан хэдэн долоо хоног шаардагдаж болох байв.
Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.
Иудеягаас Ром хүрэх хуурай замын аялал нь илүү удаан бөгөөд илүү бэрхшээлтэй байх байсан. Аялагчид уулс, хөндийгүүд, гол мөрнүүдийг багтаасан янз бүрийн газрын тогтоцыг туулан замнахын зэрэгцээ дээрэмчид болон дайсагнасан нутаг дэвсгэр зэрэг саад бэрхшээлтэй нүүр тулах шаардлагатай байв. Явганаар эсвэл мориор хөллөгдсөн тэргээр зорчиход хэдэн сар шаардагдаж болох байсан гэж тооцогддог. Замын байдал, буудаллах байр болон амрах цэгүүдийн хүртээмж, мөн зам зуур амарч хүч сэлбэх, хэрэгцээт зүйлсээ нөхөн хангах шаардлага зэрэг хүчин зүйлүүд мөн аяллын хугацаанд нөлөөлөх байв.
When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.
Маккавейн иудейчүүд Ромтой холбоо байгуулахаар эрэлхийлж байх үедээ Ром руу элч нараа илгээх шаардлагатай байсан нь гарцаагүй. Тэдгээр элч нар Ромын эрх баригчдад хүлээн зөвшөөрөгдмөгц, хэлэлцээний тодорхой нэг хугацаа үргэлжлэх ёстой байв. Түүхэн онолын үүднээс авч үзвэл, учир нь энэ талаар нарийн тодорхой тэмдэглэл үгүй, гэрээ албан ёсоор батлагдсаны дараа түүнийг Иудей рүү буцаан авчирч батламжлуулах, улмаар иудейчүүдийн хүлээн авалтыг баталгаажуулахын тулд дахин Ром руу буцаан илгээх шаардлагатай байсан байх магадлалтай. Тиймээс тухайн цаг үед холбоо байгуулах үйл явц нэг жилийн дотор гүйцэлдсэн гэж үзэх нь бараг боломжгүй бөгөөд иймээс “холбоо” нь МЭӨ 161 оноос МЭӨ 158 он хүртэлх үйл явцыг илэрхийлнэ гэсэн ойлголт нь арван зургаадугаар эшлэлийн Ням гаргийн хуулинд хүргэдэг түүхийг тодорхойлдог эш үзүүллэгийн бусад шугамуудтай нийцдэг.
A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.
Бүх түүхчдийн санал нэгтэйгээр Маккавейн иудейчүүдийн санаачилгаар байгуулагдсан нэгэн “холбоо” МЭӨ 161 онд Иудейд эхэлжээ. Үүний зорилго нь МЭӨ 167 онд бослого нь эхэлснээс хойш тэмцэлдэж ирсэн сиричүүдийн эсрэг иудейчүүд дэмжлэг олж авахыг хүссэнд оршиж байв. Энэхүү бослого нь иудей тахилч Маттатиа болон түүний таван хүү, ялангуяа Иудас Маккавейн, Селевкидийн захирагч Антиох IV Эпифаны тулган хэрэгжүүлсэн эллинжүүлэх бодлогыг эсэргүүцэх хүчин чармайлтаас үүдэн өдөөгджээ. Эдгээр бодлогод иудейн шашны зан үйлсийг дарах, мөн грек ёс заншил ба итгэл үнэмшлийг хүчээр хэвшүүлэх оролдлогууд багтаж байв.
The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.
Бослогын өдөөгч нь Модеины тосгонд болсон нэгэн явдал байв. Тэнд Маттафиас Грекийн нэгэн бурханд тахил өргөх тухай зарлигийг биелүүлэхээс татгалзжээ. “Модеин” хэмээх нэр нь “тунхаглах” буюу “эсэргүүцэн дуугарах” гэсэн утгатай еврей “modi’a” хэмээх үгнээс гаралтай. Маттафиас эсэргүүцлээ илэрхийлэхдээ тахил өргөхөөр завдаж байсан урвагч нэгэн иудей хүнийг алж, дараа нь хөвгүүдийнхээ хамт уул толгод руу дүрвэн, Селевкидийн цэргийн хүчний эсрэг партизаны дайны аяныг эхлүүлэв. Маккавейн бослого хэдэн жилийн турш үргэлжилсэн бөгөөд энэ хугацаанд Маккавейчууд Селевкидүүд болон тэдний холбоотнуудын эсрэг олон тооны тулалдаанд оролцжээ. Тооны хувьд үлэмж дутуу, зэвсэг хэрэгслийн хувьд үлэмж сул байсан хэдий ч Маккавейчууд хэд хэдэн чухал ялалтад хүрсэн юм.
The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.
Селевкидийн эзэнт гүрэн иудейчүүдэд Грекийн шашныг тулган хүлээлгэхийг эрмэлзэж байсан бөгөөд грекчүүд нь эцсийн өдрүүдийн глобалистуудыг төлөөлдөг. Тэдний шашин нь одоо банкны тогтолцоо, гол урсгалын хэвлэл мэдээлэл, боловсролын төвүүдийн глобалист хүчнүүдээр, мөн хууль бус цагаачдыг албадан оруулж ирэх замаар үндэсний ялгааг нураан сүйтгэх үйл явцаар дамжин Америкийн Нэгдсэн Улс болон дэлхий даяар тулган хүлээлгэгдэж буй woke-измд илэрхийлэгддэг. Антиох Эпифан иудейчүүдэд Грекийн шашныг тулган хүлээлгэж байх үед түүний хүчин чармайлттай хамтран ажиллаж байсан иудейчүүд байв. Маккабичууд нь Грекийн шашныг эсэргүүцэж байсан урвагч иудейчүүдийн нэг ангийг төлөөлдөг боловч Грекийн шашныг албадан хэрэгжүүлэх ажлыг дэмжиж байсан урвагч иудейчүүдийн өөр нэг анги ч мөн байжээ.
Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.
Арван зургаадугаар эшлэл нь тун удахгүй гарах Ням гаргийн хууль, мөн луу, араатан, хуурамч эш үзүүлэгчийн гурвалсан нэгдлийг хэлж байна. Тэрхүү түүхийн өмнө арван гуравдугаас арван тавдугаар эшлэлүүд оршдог бөгөөд тэнд дөчдүгээр эшлэлийн гурван тулаан нь аравдугаар эшлэлээс (1989), арван нэгдүгээр ба арван хоёрдугаар эшлэлүүдээс (Украины дайн), мөн Паниумын тулалдаанаас тохиодог. Паниумын тулалдаан нь хоёр эвэрт газрын араатан даяарчлагчдын шашны болон улс төрийн философиудыг ялан дийлдэг тулааныг төлөөлдөг.
In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.
Тэрхүү тулалдаанд Америкийн Нэгдсэн Улсын эцсийн ерөнхийлөгч нь арван нэг, арван хоёрдугаар эшлэлүүдэд дүрслэгдсэн Путины ялалт болон түүнээс хойших нуран уналтын үр дагавартай тулгарах ёстой болно. Тэрээр ОХУ-ын нуран уналтаас үүдсэн хямралыг шийдвэрлэхийн тулд НАТО-той, эсхүл Нэгдсэн Үндэстний Байгууллагатай холбоо байгуулна; мөн тэрхүү холбооны түүхийн хүрээнд Панийн тулалдаанд Нэгдсэн Үндэстний Байгууллагатай тулалдана. Дөчдүгээр эшлэлийн гурав дахь тулалдаан нь дөчдүгээр эшлэлийн эхний тулалдаантай адил байх болно. Зөвлөлт Холбоот Улс Америкийн Нэгдсэн Улсын эдийн засгийн болон цэргийн хүчний дор нуран унасны адил, Нэгдсэн Үндэстний Байгууллагын глобалистууд Зөвлөлт Холбоот Улсыг шинэчлэх Горбачёвын хүчин чармайлтын гол бүрэлдэхүүн байсан “перестройка”-г давтан хэрэгжүүлэхэд хүргэгдэх болно; гэвч тэр нь эцэстээ Зөвлөлтийн тогтолцоог задарч бутрахад, улмаар Зөвлөлт Холбоот Улс эцэстээ татан буугдахад хувь нэмэр оруулсан билээ.
The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.
Гурав дахь тулааныг эхний тулаанаар дүрслэн үзүүлдэг бөгөөд эдийн засаг, цэргийн дарамтаар дамжуулан Рейганаар төлөөлөгдсөн Трамп Нэгдсэн Үндэстний Байгууллагыг “перестройка”-д, өөрөөр хэлбэл бүтцийн өөрчлөлт буюу шинэчлэлд хүргэх болно. Энэхүү бүтцийн өөрчлөлт нь Нэгдсэн Үндэстний Байгууллага болох арван хаадын тогтолцооны тэргүүн дээр Америкийн Нэгдсэн Улсыг байрлуулах болно. Тэрхүү тулаанд дараа нь папын засаглал түүхийн тавцанд өөрийгөө оруулж ирэн, Трампын тэр үед байлдан дагуулж буй тэр тогтолцооны хамгаалагч мөн хэмээн мэдүүлэх болно.
In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.
Яг тэрхүү түүхийн хүрээнд Трамп Абрахам Линкольны тулган авч шийдвэрлэхэд хүрсэнтэй адил, өөрийн доторх Иргэний дайнд тулгарч, түүнд хариу өгөхөөс өөр аргагүй болно. Тэрхүү Иргэний дайн нь Америкийн Нэгдсэн Улсын доторх, итгэлээс няцсан хоёр эсрэг бүлэглэлийн хооронд өрнөнө. Нэг анги нь хоёр намын хүрээн дэх дэвшилтэт глобалистууд бөгөөд тэднийг woke-измын шашин ба философийг хүлээн авсан хүмүүс төлөөлнө. Нөгөө анги нь (MAGA-изм) өөрсдийгөө жинхэнэ Протестантууд хэмээн тунхагладаг боловч, тэд 1844 онд тэрхүү эрхэм нэрээ алдсан юм.
The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.
Ерөнхийлөгчийн жигүүрийг MAGA-изм төлөөлдөг бөгөөд энэ нь жинхэнэ Протестант шашин болон Үндсэн хуулийг хамгаалж байна гэсэн төөрөгдүүлсэн шаардлагад тулгуурладаг. Woke-измын шаардлага нь Эх Дэлхийн шашин, Шинэ эрин үе, мөн Үндсэн хуулийг нийгмийн хэм хэмжээний одоо байгаа нөхцөл байдлаар хэрэгжүүлдэг болохоос үүсгэн байгуулагч эцгүүдийн хуучирсан үзэл санаагаар бус гэсэн итгэл үнэмшил юм.
Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.
Мататиас (Трамп) нь МЭӨ 167 онд Модеин хотод эхэлсэн бослогоор төлөөлөгдөн харагдах, Америкийн Нэгдсэн Улсын доторх даяаршилч-дэвшилтэт Ардчилсан намын оролдлогуудыг эцэс болгоно. Дараа нь Трамп нь Хануккагийн ёслолоор дурсан тэмдэглэгддэг, Маккабичууд сүмийг дахин ариусган зориулсан МЭӨ 164 оны түүхийг дахин давтана. Тэгээд МЭӨ 161 оноос МЭӨ 158 он хүртэлх хугацаагаар төлөөлөгдөх үед, Трамп нь шашны эрх мэдэл ба улс төрийн эрх мэдлийн хоорондох хууль бус харилцааг тодорхойлдог дүр болох папын засаглалын хөргийг босгох эцсийн түлхэлтийг эхлүүлнэ. МЭӨ 158 онд, арван зургадугаар эшлэлийн удахгүй ирэх Ням гаргийн хууль хэрэгжих үед холбоо хэрэгжих болно.
Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.
Даниел арван нэгдүгээр бүлэгт эхлээд Ром улс төрийн хувьд хэрхэн эрх мэдлийг гартаа авдгийг тодорхойлж, дараа нь Даниел яг тэр л түүхийг дахин давтан, өргөжүүлэн өгүүлэхдээ Ром тэрхүү ижил түүхэн явцад Бурханы ард түмэнтэй хэрхэн харьцсаныг илтгэх нэгэн мөрийг нэмэн өгүүлдэг. Арван зургаадугаар ишлэлээс арван есдүгээр ишлэл хүртэл ертөнцийг захирахын тулд харь үндэст Ромын өмнө байсан гурван саадыг дүрслэн үзүүлдэг. Арван зургаадугаар ишлэлд, МЭӨ 65 онд Сири харь үндэст Ромд эзлэгдэж, дараа нь МЭӨ 63 онд Иудей Помпейн гарт эзлэгдсэн. Арван зургаадугаар ишлэл нь Ром сүр жавхлант газарт зогсох ёстой байсан үеийг зааж байгаа бөгөөд ингэснээрээ мөн тэрхүү бүлгийн дөчин нэгдүгээр ишлэлийн Ням гаргийн хуулийг хэв шинжээр төлөөлөн харуулж байна.
It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”
Байлдан дагуулалт МЭӨ 63 онд [1863 онтой параллель] Иерусалимын дотор өрнөж байсан иргэний дайны үеэр болсон гэдгийг тэмдэглэх нь чухал. Уриа Смит ийнхүү өгүүлсэн байдаг: “Понтын хаан Митридатын эсрэг хийсэн аян дайнаасаа Помпей буцаж ирэхэд, Иудейн титмийн төлөө өрсөлдөх хоёр этгээд болох Гиркан ба Аристобул нар тэмцэлдэж байв.”
The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.
“Hyrcanus” болон “Aristobulus” хэмээх нэрс нь хоёулаа Грек гаралтай бөгөөд, ялангуяа Эллинист үе болон Хасмонейн угсааны үедэх Иудейн түүхийн хүрээнд түүхэн ач холбогдолтой юм. “Hyrcanus” нь Грекийн “Hurkanos” гэх үгнээс гаралтай бөгөөд энэ нь Перс хэлний “hurkan” буюу “чоно” гэсэн утгатай үгнээс үүссэн байх магадлалтай. Hyrcanus гэдэг нь Хасмонейн хэд хэдэн захирагчийн хэрэглэж байсан нэр байв. “Aristobulus” нь “хамгийн сайн зөвлөх” эсвэл “хамгийн сайн зөвлөгч” гэсэн утгатай. Aristobulus мөн Хасмонейн хэд хэдэн захирагчийн хэрэглэж байсан өөр нэг нэр байв. “Hyrcanus” болон “Aristobulus” хэмээх аль аль нь Хасмонейн үеийн Иудейн түүхэн дэх чухал хүмүүсийн нэрстэй холбогддог. Тэд Иудей дэх Хасмонейн хаант улсын засаглал болон тэлэлтэд чухал үүрэг гүйцэтгэсэн захирагчид байв. Христийн үеийн Хасмонейн хаант улсын эш үзүүллэгийн үр удам, төлөөлөгчид нь фарисайчууд байв.
When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.
Помпей Иерусалимыг эзлэн авах үед хоёр улс төрийн нам хоёулаа МЭӨ 167 онд Модеиноор төлөөлөгдсөн бослогын үеэс өөрсдийн гарал үүслийг улбаалуулж байв. Помпей тэр бослогод татагдан ормогцоо Иерусалимыг эзлэн авахаар шийдсэн бөгөөд Аристобулын улс төрийн нам түүнийг эсэргүүцэхээр шийдсэн боловч Хирканы нам Помпейд хаалгаа нээхээр тогтжээ. Тэгээд Помпей Иерусалимын эсрэг довтолгоогоо эхлүүлсэн бөгөөд гурван сарын дараа Иерусалим үүрд Ромын эрх мэдлийн харьяанд орсон юм.
By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.
Арван есдүгээр эшлэлд гурав дахь бөгөөд эцсийн саад болох Египет Ромын эрхэнд орсон байдаг. Дараа нь хорьдугаар эшлэлд Христийн төрөлт тэмдэглэгдэж, Даниел тэр түүхэн хүрээнд Ром Бурханы ард түмэнтэй хэрхэн харьцахыг өгүүлж эхэлдэг. Хорин нэг болон хорин хоёрдугаар эшлэлд Христ цовдлогдоно. Хорин гуравдугаар эшлэлд МЭӨ 161 оноос МЭӨ 158 он хүртэл эхэлсэн холбоог, тэрс үзэлт иудейчүүд “бидэнд хаан үгүй, зөвхөн Цезарь бий” хэмээн тунхагласан загалмайн тухай өгүүлдэг эшлэлүүдийн дараахан шууд заан тодорхойлдог. Грекийн шашны гүн ухааны нэвтрэлтийг эсэргүүцэж байсан бөгөөд тийн үйлдэхдээ Ромтой ариун бус харилцаа тогтоосон, Маккабейчуудаар төлөөлөгдөх тэрс үзэлт иудейчүүдийн шугам нь, тэдний ариун бус харилцааны үр жимс бүрэн илэрхийлэгдсэн загалмайн түүхийг заасан эшлэлийн дараа үргэлжилдэг.
The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.
Шекина нь олзлогдлын далан жилийн дараа босгогдсон сүмд хэзээ ч эргэн ирээгүй. Малахиар тунхаглагдсан эш үзүүллэгийн сүүлчийн гэрчлэл нь МЭӨ V зууны дунд үе орчимд өгөгдсөн. Маккабейчууд даяаршсан Грекийн нөлөөний эсрэг босож тэмцэхээс өмнөх хэдэн зуун жилийн турш Бурханы харагдахуйц оршихуй ч, эш үзүүллэгийн ямар ч гэрчлэл ч байгаагүй. Тэдний бослогын эхэнд Птолемей болон Уззиа хаан хоёул сүмд өргөл өргөж, тахилчийн үүргийг гүйцэлдүүлэхийг эрмэлзэж байхдаа оролдсон тэрхүү бослогыг тэд үнэхээр үйлдсэн юм.
Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.
Ионафан Аппус (мөн Ионафан Маккавей хэмээн алдаршсан) нь Маккавейн бослогыг эхлүүлсэн Маттатиагийн хөвгүүдийн нэг байсан бөгөөд Селевкидийн эзэнт гүрний эсрэг өрнөсөн иудейчүүдийн бослогыг удирдан чиглүүлэхэд чухал үүрэг гүйцэтгэсэн юм. Түүний ах Иуда Маккавей тулалдаанд амь үрэгдсэний дараа Ионафан Маккавейн хүчний удирдлагыг өөртөө авчээ. Цэрэг, улс төрийн удирдлагаас гадна Ионафан мөн тэргүүн тахилчийн үүргийг хүлээн авч, иудей ард түмний сүнслэг удирдагчаар үйлчилсэн юм. Ионафан нэгэн зэрэг удирдагч бөгөөд тэргүүн тахилч байсан энэхүү давхар үүрэг нь Иудейн түүхэнд чухал хөгжил болсон бөгөөд үүгээр Хасмонейн угсааны хүрээнд улс төрийн болон шашны эрх мэдэл хоёул нэгдэн төвлөрсөн юм. Түүний удирдлага иудейчүүдийн өөртөө засах байдлыг бэхжүүлж, Иудей нутагт Хасмонейн ноёрхлыг тогтооход тусалсан юм.
The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.
Рафийн ялалтын дараа Птолемей үйлдэхийг завдсан тэрхүү нүгэл Маккавейчуудын бослогын яг эхэнд биелсэн юм. Энэ нь Уззиа хааны үед тахилч нарын эсэргүүцсэн өнөөх л нүгэл байсан; гэвч Бурханы сүмийн үйлчлэлийг хамгаалж байна хэмээн Маккавейчуудын илэрхийлсэн хамгаалалт нь сүм ба төрийн нэгдлийн төөрөгдсөн, тэрслүү илрэл байсан бөгөөд иймээс, өнөөдөр Байдены глобалист “woke-изм”-ын түрэлтүүдийн эсрэг Трампыг дэмжин нэгдэж буй урвагч протестантизмын бослогыг төлөөлөн үзүүлдэг.
The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.
Библид та нарыг үр жимсээр нь танина гэж заадаг бөгөөд Христийн цаг үеийн фарисайчууд нь Мататиагаар эхэлсэн Хасмоней угсааны эцсийн үлдэгдэл байв. Мататиа болон түүний эхлүүлсэн бослого нь фарисайзмын үр жимсийг төрүүлсэн бөгөөд “Make America Great Again” гэх үзэл баримтлалыг дэмжиж буй тэрсэлсэн протестантууд ч мөн адил тийм үр жимсийг гаргаж байна. Үндсэн хуулийг сүм ба төрийг хооронд нь тусгаар байлгахын тулд гэж ойлгож байсан цагт Америк агуу байсан, харин Хануккагийн баяраар дурсагддаг ялалтаар төлөөлөгдсөн хуурамч гайхамшгийн үед Ням гаргийн хууль тогтоомжийг хэрэгжүүлэх хөдөлгөөн ил тод гарч ирнэ.
We will continue this study in the next article.
Бид энэхүү судалгааг дараагийн өгүүлэлд үргэлжлүүлэх болно.
“Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.
“Урьд өмнө гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээний үнэнүүдийг тунхаглагчдыг олонтаа зүгээр л түгшүүр дэгдээгчид хэмээн үздэг байв. Шашны үл тэвчил АНУ-д ноёрхлыг гартаа авч, сүм ба төр нэгдэн Бурханы тушаалуудыг сахигчдыг хавчин мөрдөнө гэсэн тэдний зөгнөлүүдийг үндэсгүй бөгөөд утгагүй гэж зарлан тунхаглаж байлаа. Энэ улс орон урьд нь ямар байсан, түүнээсээ өөрөөр хэзээ ч хувирч үл чадна—өөрөөр хэлбэл шашны эрх чөлөөг хамгаалагч хэвээр байна—хэмээн итгэл төгс мэдэгдэж байсан. Гэвч Ням гаргийг сахиулахыг албадан хэрэгжүүлэх асуудал өргөнөөр хэлэлцэгдэн хөдөлгөөнд орж буй энэ үед, удаан хугацаанд эргэлзэн үгүйсгэгдэж ирсэн үйл явдал ойртон ирж буй нь харагдаж, гурав дахь мэдээ урьд нь үзүүлж чадаагүй нөлөөгөө үзүүлэх болно.
“In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.
“Үе бүрд Бурхан Өөрийн зарц нарыг ертөнц доторх болон сүм доторх нүглийг зэмлэн буруушаахаар илгээсээр ирсэн. Гэвч ард түмэн өөрсдөд нь аятайхан үг хэлүүлэхийг хүсдэг бөгөөд цэвэр, өнгөлөн далдалгаагүй үнэн тэдэнд тааламжтай бус байдаг. Олон шинэчлэгчид ажлаа эхлэхдээ сүм ба үндэстний нүглийг довтлон илчлэхдээ ихээхэн болгоомжтой хандахаар шийдсэн байв. Тэд цэвэр ариун христиан амьдралын үлгэр жишээгээр хүмүүсийг Библийн сургаалд эргүүлэн авчирна гэж найдсан. Гэвч Бурханы Сүнс Елиад ирсэнчлэн тэдний дээр ирж, түүнийг ёс бус хаан болон урвалтад орсон ард түмний нүглийг зэмлэн буруушаахад хөдөлгөсөн шиг тэднийг ч хөдөлгөсөн; тэд Библийн шулуун тод айлдваруудыг—өөрсдөө танилцуулахаас тээнэгэлзэж байсан сургаалуудыг—номлохгүй байж чадсангүй. Тэд үнэнийг болон сүнснүүдэд заналхийлж буй аюулыг хичээл зүтгэлтэйгээр тунхаглахаар доторх хүчээр хөтлөгдсөн. Эзэний тэдэнд өгсөн үгсийг тэд үр дагавраас эмээлгүйгээр айлдсан бөгөөд ард түмэн тэр сэрэмжлүүлгийг сонсохоос аргагүй болсон.”
“Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.
“Ийнхүү гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээ тунхаглагдах болно. Үүнийг хамгийн агуу хүчээр өгөх цаг ирэхэд Эзэн Өөрийн үйлчлэлд өөрсдийгөө ариусган зориулсан хүмүүсийн оюун санааг удирдан, даруу зэмсгүүдээр дамжуулан ажиллах болно. Ажилчид нь уран зохиолын сургуулиудын боловсролоор бус, харин Түүний Сүнсний тосолгоогоор илүүтэйгээр бэлтгэгдэх болно. Итгэл ба залбирлын хүмүүс ариун хичээл зүтгэлээр хөдөлгөгдөн гарч яван, Бурханы тэдэнд өгсөн үгсийг тунхаглахад хүрнэ. Вавилоны нүглүүд илчлэгдэнэ. Иргэний эрх мэдлээр сүмийн ёслолуудыг албадан сахиулахын аймшигт үр дагавар, спиритизмийн халдлага, папын эрх мэдлийн нуугдмал атлаа түргэн ахиц—эдгээр нь бүгд ил гаргагдана. Эдгээр сүрлэг сэрэмжлүүлгээр ард түмэн хөдөлгөөнд орно. Мянга мянгаараа, дахин мянга мянгаараа ийм үгсийг хэзээ ч сонсож байгаагүй хүмүүс сонсох болно. Тэд гайхшрал дунд Вавилон бол түүний алдаа ба нүглүүдийн улмаас, тэнгэрээс өөрт нь илгээгдсэн үнэнийг няцаасных нь улмаас унасан сүм мөн гэсэн гэрчлэлийг сонсоно. Ард түмэн урьдын багш нартаа “Эдгээр зүйлс үнэн гэж үү?” хэмээн шимтэн асуухаар очиход, үйлчлэгчид үлгэр домгуудыг ярьж, тайван үгсийг эш үзүүлэн, тэдний айдсыг намжааж, сэрсэн мөс чанарыг нь тайвшруулахыг оролдоно. Гэвч олон хүн хүмүүсийн дан ганц эрх мэдэлд сэтгэл ханахыг үл зөвшөөрч, “Эзэн ийнхүү айлдаж байна” гэсэн тодорхой үгийг шаарддаг тул, олны таалалд нийцсэн үйлчлэл эртний фарисайчуудын адил, өөрсдийн эрх мэдэлд эргэлзсэнд хилэгнэн, уг мэдээг Сатанаас ирсэн хэмээн буруушааж, нүглийг хайрлагч олныг түүнийг тунхаглагчдыг доромжлон хавчин мөшгүүлэхээр өдөөн турхирах болно.
“As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.
“Маргаан шинэ хүрээнүүдэд тэлж, ард олны оюун санаа Бурханы дарлагдсан хуульд хандуулагдах үед Сатан хөдөлгөөнд орно. Мэдээг дагалдах хүч нь түүнийг эсэргүүцэгчдийг улам галзууруулна. Санваартнууд гэрэл сүрэг дээр нь тусахаас хаахын тулд бараг л хүний хэмжээнээс давсан хүчин чармайлт гаргана. Тэд өөрсдийн мэдэлд буй бүх аргаар эдгээр амин чухал асуудлын талаарх хэлэлцүүлгийг дарахыг чармайна. Сүм иргэний засгийн хүчирхэг мутарт хандана, мөн энэ үйл хэрэгт папистууд ба протестантууд нэгдэнэ. Ням гаргийг сахиулах хөдөлгөөн улам зоримог бөгөөд шийдэмгий болохын хэрээр хуулийг тушаалыг сахигчдын эсрэг хэрэглэх болно. Тэдэнд торгууль болон шоронд хорихоор заналхийлж, заримд нь өөрсдийн итгэлээс няцах сэдэл болгон нөлөө бүхий албан тушаал, мөн өөр бусад шагнал ба давуу талуудыг санал болгоно. Гэвч тэдний бат зогссон хариулт нь: ‘Бидний алдааг Бурханы Үгээс бидэнд үзүүл’ — ижил төстэй нөхцөл байдалд Лютерийн гаргасан тэрхүү хүсэлт мөн байв. Шүүхийн өмнө татагдан ирсэн хүмүүс үнэний төлөө хүчтэй хамгаалалт гаргана, мөн тэднийг сонсогсдын зарим нь Бурханы бүх тушаалыг сахихаар өөрсдийн байр сууриа эзлэхэд хөтлөгдөнө. Ийнхүү өөрөөр бол эдгээр үнэнүүдийн талаар юу ч мэдэхгүй байх байсан мянга мянган хүний өмнө гэрэл авчрагдана.” Агуу тэмцэл, 605, 606.