A Word of Clarification
Тодруулгын Үг
Recently we began to prepare the transcription of Habakkuk’s Two Tables to be translated into the various languages represented on our website. The task of changing a spoken presentation into a written presentation is much more of a task than might be understood if one is not familiar with all the hoops that must be jumped through to turn a spoken presentation into a written presentation, along with the necessary problems of ultimately translating the material into the various languages on the website. We just started our copy-editing of the first of the ninety-five presentations and I discovered another hoop that we must also jump through. It has to do with the progressive development of this message from 1989 until our current history.
Саяхан бид өөрсдийн вэбсайтад төлөөлөгдөж буй төрөл бүрийн хэлнүүдэд орчуулагдахаар Хабакукийн Хоёр Хавтангийн буулгалтыг бэлтгэж эхэлсэн. Аман илтгэлийг бичгийн хэлбэрт шилжүүлэх ажил нь, аман танилцуулгыг бичгийн танилцуулга болгон хувиргахын тулд дамжин гарах ёстой бүх шат дамжлагыг, мөн түүнчлэн уг материалыг эцэст нь вэбсайт дахь төрөл бүрийн хэлнүүдэд орчуулахтай холбоотой зайлшгүй хүндрэлүүдийг мэдэхгүй хүнд төсөөлөгдөхөөс хавьгүй их хөдөлмөр шаардсан ажил юм. Бид ерэн таван илтгэлийн эхнийхийг хуулбар-засварлаж дөнгөж эхлээд байсан бөгөөд би бидний мөн даван туулах ёстой өөр нэгэн үе шатыг олж мэдэв. Энэ нь 1989 оноос өнөөгийн түүхэн үе хүртэлх энэхүү мэдээний шатлангуй хөгжлийн явцтай холбоотой юм.
In the presentations of about fifteen years ago there were truths that were in their infant state of understanding. The first of those truths that I must clarify is the arrival of the second angel in Millerite history. I understood at that time that the second angel arrived when the Protestant churches began to close their doors against Miller’s presentation of the first angel’s message, in conjunction with the termination of the year 1843. William Miller worked upon a reckoning of time that he believed identified that the year of 1843 began on March 22, 1843 and ended on March 22, 1844. He had thought the three prophecies that ultimately were placed upon the two sacred charts would terminate in the year of 1843, and he believed that year ended on March 22, 1844. He was wrong on two points.
Ойролцоогоор арван таван жилийн өмнөх танилцуулгуудад ойлголтынхоо нялх үе шатанд байсан үнэнүүд байлаа. Тэдгээр үнэнүүдийн дотроос миний тодруулах ёстой эхнийх нь Миллерийн хөдөлгөөний түүхэн дэх хоёр дахь тэнгэрэлчийн ирэлт юм. Тэр үед би хоёр дахь тэнгэрэлч нь 1843 оны төгсгөлтэй уялдан, протестант сүмүүд Миллерийн эхний тэнгэрэлчийн мэдээний танилцуулгыг эсэргүүцэн үүд хаалгаа хааж эхлэхэд ирсэн гэж ойлгож байсан. Уильям Миллер 1843 он 1843 оны 3 дугаар сарын 22-нд эхэлж, 1844 оны 3 дугаар сарын 22-нд дууссан гэж тодорхойлдог хэмээн өөрийн итгэж байсан цаг хугацааны тоололд тулгуурлан ажилласан. Тэрээр эцэстээ хоёр ариун хүснэгт дээр байрлуулсан гурван эш үзүүллэг 1843 онд төгсөнө гэж бодож байсан бөгөөд тэр жил 1844 оны 3 дугаар сарын 22-нд дууссан гэж итгэж байв. Тэрээр хоёр зүйл дээр алдаж байжээ.
The three prophecies of the 1335 days of Daniel twelve, the 2520 years of the “seven times” of Leviticus twenty-six and the 2300 days of Daniel eight were understood by Miller to conclude in March of 1844. The Lord thereafter guided Samuel Snow to not only understand that the prophecies ended not in 1843, but 1844. Snow applied the Karaite reckoning of time, that was not the time application Miller had been employing. Miller had been using the Rabbinic/equinox-based reckoning of time that based the year upon spring to spring.
Даниел арван хоёрын 1335 өдрийн, Левит хорин зургаагийн “долоон үе”-ийн 2520 жилийн, мөн Даниел наймын 2300 өдрийн эдгээр гурван эш үзүүллэгийг Миллер 1844 оны гуравдугаар сард төгсөнө гэж ойлгосон байв. Үүний дараа Эзэн Самуел Сноуг удирдан, эш үзүүллэгүүд 1843 онд бус, харин 1844 онд төгссөн болохыг ойлгуулаад зогсохгүй, мөн түүнийг ойлгоход хүргэсэн юм. Сноу Караим цаг тооллын тооцооллыг хэрэглэсэн бөгөөд энэ нь Миллерийн хэрэглэж байсан цагийн тооцооллын хэрэглээ биш байв. Миллер хавраас хавар хүртэлх хугацаанд жилийг тогтоодог, раввинчуудын/өдөр шөнө тэнцэх үе дээр үндэслэсэн цаг тооллын тооцооллыг хэрэглэж байсан юм.
When we were presenting Habakkuk’s Two Tables, we had not understood this historical reality and were using Miller’s experience to mark March 22, 1844 as the arrival of the second angel and the beginning of the tarrying time. I understood, and still do that the arrival of that angel corresponded to when the Protestants rejected Miller’s message of the first angel, and the following passage was my point of reference.
Бид Хабаккукийн Хоёр Самбарыг танилцуулж байх үедээ энэхүү түүхэн бодит байдлыг ойлгоогүй байсан бөгөөд 1844 оны 3-р сарын 22-ны өдрийг хоёр дахь тэнгэрэлчийн ирэлт, мөн саатлын хугацааны эхлэл хэмээн тэмдэглэхдээ Миллерийн туршлагыг ашиглаж байв. Тэр тэнгэрэлчийн ирэлт нь протестантууд Миллерийн анхны тэнгэрэлчийн мэдээг няцаасан үетэй тохирч байсан гэдгийг би ойлгож байсан, одоо ч мөн тэгж ойлгодог; дараах эшлэл нь миний баримжаалах гол ишлэл байсан юм.
“In June, 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street church in Portland. I felt it a great privilege to attend these lectures; for I had fallen under discouragements, and did not feel prepared to meet my Saviour. This second course created much more excitement in the city than the first. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller. Many discourses from the various pulpits sought to expose the alleged fanatical errors of the lecturer; but crowds of anxious listeners attended his meetings, and many were unable to enter the house. The congregations were unusually quiet and attentive.” Life Sketches, 27.
“1842 оны 6 дугаар сард ноён Миллер Портланд дахь Каско гудамжны сүмд өөрийн лекцийн хоёр дахь цувралыг тавив. Эдгээр лекцэд оролцох нь надад агуу их завшаан мэт санагдсан; учир нь би урам хугаралд автсан байсан бөгөөд Аврагчтайгаа учран золголоход өөрийгөө бэлтгэгдсэн гэж мэдрэхгүй байв. Энэ хоёр дахь цуврал нь эхнийхээсээ хавьгүй илүү их хөдөлгөөн, шуугиан хот даяар төрүүлэв. Цөөн хэдэн тохиолдлыг эс тооцвол, янз бүрийн урсгалынхан ноён Миллерийн өмнө сүмийнхээ үүд хаалгыг хаав. Янз бүрийн индрээс хэлсэн олон номлолд тэр лекторыг фанатик төөрөгдлийнх нь талаар илчилж, буруутгахыг зорьж байв; гэвч түгшүүрт автсан олон сонсогчид түүний цуглаанд ирж, олон хүн танхимд багтан орж чадахгүй байлаа. Цугларагсад ер бусын нам гүм бөгөөд анхааралтай байв.” Life Sketches, 27.
I understood the closing of the doors to Miller’s message marked the beginning of the rejection of the first angel, and in agreement with Miller’s understanding of the Rabbinic/equinox-based reckoning of time I assumed that March 22, 1844 marked the conclusion of 1843. Miller’s presentation in Portland in June of 1842 is actually a waymark that identifies a progressive rejection that ultimately concluded on April 18, 1844, but at the time of the presentations we had not recognized Samuel Snow’s application of the Karaite reckoning of time.
Би Миллерийн захиасын хувьд хаалгууд хаагдсан явдлыг нэгдүгээр тэнгэрэлчийг эсэргүүцэн няцаахын эхлэл хэмээн ойлгосон бөгөөд хугацааг раббин уламжлал/өдөр шөнийн тэнцлийн үндэслэлтэй тоолох тухай Миллерийн ойлголттой нийцүүлэн, 1844 оны 3 дугаар сарын 22 нь 1843 оны төгсгөлийг тэмдэглэсэн гэж үзсэн. 1842 оны 6 дугаар сард Портландад Миллерийн хийсэн танилцуулга нь эцэстээ 1844 оны 4 дүгээр сарын 18-нд өндөрлөсөн аажим дэвшилтэт няцаалтыг тодорхойлдог нэгэн тэмдэгт цэг мөн боловч, тэрхүү танилцуулгуудын үед бид Самуэл Сноугийн караит цаг тооллын хэрэглээг хараахан хүлээн зөвшөөрөөгүй байсан.
In the first presentation that we began to copy-edit, I began to see that what was recorded at that time seems to contradict what we now teach. It does and it doesn’t. It is simply an emphasis upon the progressive arrival of the second angel, and also an illustration of the progressive unsealing of this message, as was the case also in Millerite history. This note of clarification should address those who have stumbled over our identification of April 19, 1844 as the first Millerite disappointment and what was taught in the past.
Бидний хуулбарлан засварлаж эхэлсэн анхны танилцуулгад, тэр үед тэмдэглэгдэн үлдсэн зүйл нь бидний одоо заадагтай зөрчилдөж байгаа мэт надад харагдаж эхэлсэн. Тийм ч бөгөөд тийм биш ч юм. Энэ нь зүгээр л хоёр дахь тэнгэрэлчийн дэвшин ирэх явцад тавигдсан нэгэн онцгой анхаарал бөгөөд, мөн Миллеритүүдийн түүхэнд ч адил байсанчлан, энэхүү мэдээ аажмаар лацнаасаа тайлагдаж ирсний нэгэн дүрслэл юм. Энэхүү тодруулгын тэмдэглэл нь 1844 оны 4 дүгээр сарын 19-ний өдрийг анхны Миллерит урам хугаралт гэж бид тодорхойлдог явдал болон урьд цагт юу заагдаж байсан талаар бүдэрсэн хүмүүст хандах учиртай.
“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104.
“Эхний ба хоёр дахь мэдээ 1843 болон 1844 онд өгөгдсөн бөгөөд бид одоо гурав дахь мэдээний тунхаглал дор байна; гэвч эдгээр гурван мэдээ бүгд цаашид ч тунхаглагдах ёстой хэвээр байна. Эдгээр мэдээг үнэнийг эрж хайж буй хүмүүст дахин давтан хүргэх нь урьдын адил одоо ч мөн адил зайлшгүй чухал юм. Бид үзгээр болон дуу хоолойгоороо энэхүү тунхаглалыг цуурайтуулж, тэдгээрийн дараалал болон биднийг гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээнд хүргэдэг эш үзүүллэгүүдийн хэрэглээг харуулах ёстой. Эхний ба хоёр дахьгүйгээр гурав дахь нь байж үл чадна. Эдгээр мэдээг бид хэвлэл нийтлэлээр, номлолоор дамжуулан дэлхийд хүргэх ёстой бөгөөд ингэхдээ эш үзүүллэгийн түүхэн шугамд болсон зүйлс болон болох зүйлсийг харуулах ёстой.” Selected Messages, book 2, 104.
Habakkuk's Two Tables 1 of 95
Хабаккукийн хоёр самбар 95-ын 1
Introduction to Habakkuk's Two Tables and the Midnight Cry
Хабаккукийн Хоёр Хавтан болон Шөнийн Дунд Хангинах Урианы Оршил
In this series, we will be looking at Habakkuk's two tables—the 1843 and 1850 Charts—over an extended period. We will begin by putting the Midnight Cry in place. As mentioned, much of the initial presentations will be review for those familiar with this message, but since we are preparing a series that may be studied by people new to this message, we must lay out some basic ideas for them. We will start with the Midnight Cry, focusing on an aspect found in Ellen White's first vision. Let's read the first paragraph from Christian Experience and Teachings, page 57.
Энэ цувралд бид Хабаккукийн хоёр хүснэгт—1843 ба 1850 оны Хүснэгтүүдийг—урт хугацааны турш авч үзэх болно. Бид эхлээд Шөнийн Дундын Хашхирааг өөрийн байранд нь тавихаас эхэлнэ. Өмнө дурдсанчлан, эхний танилцуулгуудын ихэнх нь энэ мэдээнд танил хүмүүст давтлага байх болно. Гэвч бид энэ мэдээнд шинээр танилцаж буй хүмүүс судалж болох нэгэн цувралыг бэлтгэж байгаа тул тэдний төлөө зарим суурь ойлголтуудыг тодорхойлон тавих ёстой. Бид Шөнийн Дундын Хашхираанаас эхэлж, Эллен Уайтын анхны үзэгдэлд байдаг нэгэн талыг төв болгон авч үзнэ. Одоо Christian Experience and Teachings номын 57-р хуудасны эхний догол мөрийг уншъя.
"It was not long after the passing of time in 1844 that my first open vision was given me. I was visiting Mrs. Haines in Portland, Maine, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine. Five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as never before."
1844 онд хугацаа өнгөрсний дараахан надад анхны ил тод үзэгдэл өгөгдсөн юм. Би Мэйн мужийн Портланд хотод хатагтай Хэйнсийнд зочилж байсан бөгөөд тэрээр Христ доторх хайрт эгч, зүрх сэтгэл нь минийхтэй нягт холбогдсон нэгэн байлаа. Бид тавуулаа, бүгд эмэгтэйчүүд, гэр бүлийн тахилын ширээний өмнө чимээгүйхэн сөхөрч байсан. Биднийг залбирч байхад Бурханы хүч урьд өмнө хэзээ ч байгаагүйгээр над дээр бууж ирэв.
These five women, whose hearts were knit with Sister White, were not opposing any manifestation of the power of God. Notably, they were all women, representing the church, and there were five of them, which can be seen as five wise virgins. This is simply an observation.
Зүрх сэтгэлээрээ Уайт эгчтэй нягт холбогдсон эдгээр таван эмэгтэй Бурханы хүчний ямар ч илрэлийг эсэргүүцэж байгаагүй. Онцлон хэлбэл, тэд бүгд эмэгтэйчүүд байсан нь сүмийг төлөөлж байгаа бөгөөд тэд тавуулаа байсан нь таван ухаалаг онгон охины дүрээр ойлгогдож болох юм. Энэ нь ердөө ажиглалт төдий юм.
"I seemed to be surrounded with light and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, 'Look again and look a little higher.' At this, I raised my eyes and saw a straight and narrow path cast up high above the world. On this path, the Advent people were traveling to the city, which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the Midnight Cry. This light shone all along the path and gave light for their feet so that they might not stumble. If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted 'Alleluia!' Others rashly denied the light behind them and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below."
Надад гэрэл хүрээлэн, би газраас улам өндөр, улам өндөрт өгсөн хөөрч байгаа мэт санагдав. Би дэлхий дээрх Адвентийн хүмүүсийг харахаар эргэн харсан боловч тэднийг олж чадсангүй. Тэгтэл нэгэн дуу надад, “Дахин хар, жаахан илүү дээш хар” гэв. Үүнийг сонсоод би нүдээ өргөн харвал, дэлхийн дээгүүр өндөрт тавигдсан шулуун бөгөөд нарийн замыг үзэв. Энэ замаар Адвентийн хүмүүс замын алс төгсгөлд орших хот руу явж байлаа. Замын эхэнд тэдний ард хурц гэрэл асаалттай байсан бөгөөд тэрхүү гэрлийг нэгэн тэнгэрэлч надад Шөнө дундын Хашхираан гэж хэлэв. Энэ гэрэл замын дагуу бүхэлд нь тусаж, тэд бүдрэхгүйн тулд хөлд нь гэрэл болж байлаа. Хэрэв тэд өөрсдийнх нь яг өмнө явж, тэднийг хот уруу удирдан дагуулж байсан Есүс дээр нүдээ тогтоон харсаар байвал аюулгүй байв. Гэвч удалгүй зарим нь ядарч, хот маш хол байна, тэд түүнд үүнээс өмнө аль хэдийн орсон байх ёстой гэж хэлэв. Тэгэхэд Есүс Өөрийн алдарт баруун мутраа өргөн тэднийг зоригжуулдаг байсан бөгөөд Түүний мутраас нэгэн гэрэл гарч, Адвентийн бүлгийн дээгүүр долгиолон тусахад тэд “Аллилуиа!” хэмээн хашхирав. Харин бусад нь тэдний ар дахь гэрлийг бодлогогүйгээр үгүйсгэн, тэднийг өдий хол хүртэл удирдан гаргасан нь Бурхан биш байсан гэж хэлэв. Тэгэхэд тэдний ар дахь гэрэл унтарч, хөл дор нь төгс харанхуй үлдэн, тэд бүдэрч, зорилго тэмдэг болон Есүсийг харахаа больж, замаас унан доорх харанхуй, хорон муу дэлхий рүү унав.
William Miller and the Midnight Cry
Уильям Миллер ба Шөнийн Дундын Хашхираан
In this first presentation, after establishing a few points, we will discuss the Low Hampton Conference of Adventists in December 1844. At this conference, some Millerites gathered, and William Miller rejected the understanding of the Midnight Cry. The logic here is that this vision, while for all of us, was especially for William Miller.
Энэхүү анхны танилцуулгад бид хэдэн зүйлийг тогтоосны дараа 1844 оны 12-р сард болсон Адвентистуудын Лоу Хэмптоны чуулганы талаар авч үзнэ. Энэ чуулганд зарим Миллеритүүд цугларсан бөгөөд Уильям Миллер Шөнө дундын хашхирааны ойлголтыг няцаасан юм. Эндхийн учир зүй нь, энэ үзэгдэл хэдийгээр бид бүгдэд хамаарах боловч, онцгойлон Уильям Миллерт зориулагдсан байсан явдал юм.
In that same month, William Miller denied the light behind them—the Midnight Cry—which would cause him to fall off the path to the wicked world below. We will explore the implications of this. Historical evidence shows that the Millerites all believed they were fulfilling the parable of the ten virgins; it was common knowledge among them. We will show that William Miller had an understanding of what the Midnight Cry was. Miller believed the Midnight Cry was the judgment hour message of Daniel 8:14 and Revelation 14:6-9. He believed the message he began proclaiming in the early 1830s was the Midnight Cry, 'Behold, the bridegroom cometh,' and that Jesus was coming to the world as the bridegroom.
Тэрхүү яг тэр сард, Уильям Миллер өөрсдийн ард байсан гэрлийг—Шөнийн дунд хашхиралтыг—үгүйсгэсэн бөгөөд энэ нь түүнийг доорх ёс бус ертөнц рүү хүрэх замаас унахад хүргэх байв. Бид үүний үр дагаврыг авч үзнэ. Түүхэн баримт нотолгоо нь Миллеритүүд бүгд өөрсдийгөө арван онгон охины тухай сургаалт зүйрлэлийг биелүүлж байна гэж итгэж байсныг харуулдаг; энэ нь тэдний дунд нийтэд мэдэгдэж байсан зүйл байв. Бид Уильям Миллер Шөнийн дунд хашхиралт гэж юу болох талаар ойлголттой байсныг харуулах болно. Миллер Шөнийн дунд хашхиралтыг Даниел 8:14 болон Илчлэл 14:6–9-ийн шүүлтийн цагийн мэдээ мөн гэж итгэдэг байв. Тэрээр 1830-аад оны эхээр тунхаглаж эхэлсэн мэдээг, “Харагтун, хүргэн ирж байна” гэсэн Шөнийн дунд хашхиралт мөн бөгөөд Есүс хүргэн болж ертөнцөд ирж байна гэж итгэж байв.
For most of Millerite history, they believed they were fulfilling the parable of the ten virgins, but they thought the Midnight Cry described the message they had been proclaiming. However, by the summer of 1844, a new and correct understanding emerged: the Midnight Cry was the Seventh Month movement, with Jesus expected to come on the tenth day of the seventh month. That was the true Midnight Cry. When Miller rejected the true Midnight Cry in December 1844, he was rejecting the history of the summer of 1844 and reverting to his earlier position that it was just the general message from the 1830s. Understanding the dynamics of the Midnight Cry is crucial. If you do not understand the 2520 as the Millerites did, you cannot understand the Midnight Cry. If you cannot understand the Midnight Cry as the Millerites did, you fall off the path to the wicked world below.
Миллеритүүдийн түүхийн ихэнх хугацаанд тэд өөрсдийгөө арван онгон охины тухай сургаалт зүйрлэлийг биелүүлж байна гэж итгэдэг байсан боловч Шөнийн дунд гарсан хашхираан нь өөрсдийн тунхаглаж байсан мэдээг дүрсэлж байна гэж боддог байв. Гэвч 1844 оны зуны үе гэхэд шинэ бөгөөд зөв ойлголт илэрч гарсан нь: Шөнийн дунд гарсан хашхираан бол Долоо дахь сарын хөдөлгөөн байсан бөгөөд Есүс долоо дахь сарын арав дахь өдөр ирнэ гэж хүлээгдэж байв. Тэр нь жинхэнэ Шөнийн дунд гарсан хашхираан байсан юм. Миллер 1844 оны арванхоёрдугаар сард жинхэнэ Шөнийн дунд гарсан хашхирааныг няцаахдаа, 1844 оны зуны түүхийг няцааж, энэ нь ердөө 1830-аад оноос гарсан ерөнхий мэдээ байсан гэсэн өмнөх байр сууриндаа буцаж орсон юм. Шөнийн дунд гарсан хашхирааны дотоод өрнөлийг ойлгох нь нэн чухал. Хэрэв та 2520-ийг Миллеритүүдийн ойлгосончлон ойлгохгүй бол, Шөнийн дунд гарсан хашхирааныг ойлгож чадахгүй. Хэрэв та Шөнийн дунд гарсан хашхирааныг Миллеритүүдийн ойлгосончлон ойлгож чадахгүй бол, доорх ёс бус ертөнц рүү хөтлөх замаас унадаг.
In this presentation, we will start with some truths on the chart that are openly rejected by Adventism today. The Biblical Research Institute of the Seventh-day Adventist Church and most Adventist theologians reject the 2520. We will address this biblically as we proceed, but initially, we will show that Ellen White fully endorses the 2520. The Institute and most theologians also reject the pioneer understanding of the Daily. We will show that rejecting the pioneer understanding of the Daily being paganism is rejecting the Spirit of Prophecy. The Institute also publicly rejects the pioneer understanding of the trumpets—the Fifth and Sixth Trumpet. We will begin by showing that rejecting the pioneer understanding of the trumpets is rejecting the Spirit of Prophecy.
Энэхүү танилцуулгад бид өнөөдөр Адвентизмд ил тод няцаагдаж буй зураг дээрх зарим үнэний зүйлээс эхэлнэ. Долоо дахь өдрийн Адвентист Сүмийн Библийн Судалгааны Хүрээлэн болон Адвентистын ихэнх теологичид 2520-ийг няцаадаг. Бид цаашлах явцдаа үүнийг Библийн үндэслэлээр авч үзэх болно, харин эхлээд Эллен Уайт 2520-ийг бүрэн дэмждгийг харуулах болно. Мөн Хүрээлэн болон ихэнх теологичид Өдрийн тухай анхдагчдын ойлголтыг няцаадаг. Өдөр нь харь шашин мөн гэсэн анхдагчдын ойлголтыг няцаах нь Эш Үзүүллэгийн Сүнсийг няцааж буй хэрэг мөн гэдгийг бид харуулах болно. Түүнчлэн Хүрээлэн бүрээнүүдийн тухай анхдагчдын ойлголт—Тав дахь ба Зургаа дахь Бүрээ—ыг олон нийтэд ил тод няцаадаг. Бид бүрээнүүдийн тухай анхдагчдын ойлголтыг няцаах нь Эш Үзүүллэгийн Сүнсийг няцааж буй хэрэг мөн гэдгийг харуулснаар эхэлнэ.
Today, most Adventists are vague at best about the 1290 and the 1335. Without the pioneer understanding of the 1335, there is no biblical justification for identifying the tarrying time that began on March 22, 1844. Without understanding the tarrying time, one cannot grasp the dynamics of the Midnight Cry. Without understanding the Midnight Cry, one falls off the path to the wicked world below. We will show these truths on the chart in terms of the clear endorsement of the Spirit of Prophecy, and then dissect them from the Word of God. But first, we need to see what surrounded Millerite history and what produced the Midnight Cry.
Өнөөдөр Адвентистүүдийн дийлэнх нь 1290 ба 1335-ын талаар хамгийн сайндаа л бүдэг бадаг ойлголттой байна. 1335-ын талаарх анхдагчдын ойлголтгүйгээр 1844 оны 3-р сарын 22-нд эхэлсэн саатлын хугацааг тодорхойлох Библийн ямар ч үндэслэл үгүй. Саатлын хугацааг ойлгохгүйгээр Хагас шөнийн Хашхирааны хөдөлгөгч хүч, өрнөлийг ухан ойлгох боломжгүй. Хагас шөнийн Хашхирааг ойлгохгүйгээр хүн доорх ёс бус ертөнц рүү хөтлөх замаас унадаг. Бид эдгээр үнэнийг эш үзүүллэгийн Сүнсний тодорхой батламжийн хүрээнд зурагт үзүүлж, дараа нь Бурханы Үгнээс задлан шинжилнэ. Харин үүнээс өмнө Миллерчүүдийн түүхийг юу хүрээлж байсан, мөн Хагас шөнийн Хашхирааг юу төрүүлснийг харах хэрэгтэй.
Millerite History and the Arrival of the First Angel
Миллерит хөдөлгөөний түүх ба Нэгдүгээр Тэнгэрэлчийн ирэлт
We begin with Uriah Smith from Thoughts on Daniel and Revelation, page 521, to show the Millerite history and address 1798. Uriah Smith writes, 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' In Revelation 10, a mighty angel comes down from heaven with a little book open in his hand. Ellen White informs us that this mighty angel is Jesus Christ, and the little book is the Book of Daniel. By the end of chapter ten, John is told to eat the little book, which will be sweet in his mouth and bitter in his stomach. John represents the Millerite history, where the message of Daniel is sweet but leads to bitter disappointment. The mighty angel of Revelation 10, according to the pioneers, is the first angel of Revelation 14—they are the same angel.
Бид Миллеритын түүхийг харуулж, 1798 оныг авч үзэхийн тулд Uriah Smith-ийн Thoughts on Daniel and Revelation номын 521-р хуудаснаас эхэлье. Uriah Smith ийнхүү бичжээ: “The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.” Revelation 10-д нэгэн хүчирхэг тэнгэрэлч гартаа нээлттэй жижиг ном барьсаар тэнгэрээс бууж ирдэг. Ellen White бидэнд энэ хүчирхэг тэнгэрэлч бол Jesus Christ мөн, харин жижиг ном нь Daniel-ийн Ном мөн гэдгийг мэдүүлдэг. Аравдугаар бүлгийн төгсгөлд John-д тэрхүү жижиг номыг идэхийг тушаадаг бөгөөд энэ нь түүний аманд чихэрлэг боловч гэдсэнд нь гашуун байх болно. John нь Миллеритын түүхийг төлөөлдөг бөгөөд Daniel-ийн мэдээ нь амттай боловч гашуун урам хугаралд хүргэдэг. Анхдагчдын үзснээр, Revelation 10-ын хүчирхэг тэнгэрэлч нь Revelation 14-ийн эхний тэнгэрэлч мөн бөгөөд тэд нэг л тэнгэрэлч юм.
We often do not spend much time being specific about these angels in Revelation, but we should. The mighty angel in Revelation 10 is also the angel that William Miller believed was fulfilling the Midnight Cry by accomplishing the work of the first angel of Revelation 14: 'Fear God and give Him glory, for the hour of His judgment is come.' The hour of His judgment refers to Daniel 8:14. These angels identify different aspects of the work accomplished.
Илчлэл дэх эдгээр тэнгэрэлчүүдийн талаар бид олонтаа төдийлөн дэлгэрэнгүй, тодорхой авч үздэггүй боловч, тийнхүү авч үзэх ёстой. Илчлэл 10 дахь хүчирхэг тэнгэрэлч нь мөн Илчлэл 14-ийн эхний тэнгэрэлчийн ажлыг гүйцэтгэснээр Шөнө дундын Хашхирааныг биелүүлж байна хэмээн Уильям Миллерийн үзсэн тэрхүү тэнгэрэлч мөн юм: “Бурханаас эмээгтүн, Түүнд алдрыг өргөгтүн. Учир нь Түүний шүүлтийн цаг иржээ.” “Түүний шүүлтийн цаг” гэдэг нь Даниел 8:14-ийг заана. Эдгээр тэнгэрэлчүүд нь биелэгдсэн ажлын янз бүрийн талуудыг тодорхойлдог.
Returning to Uriah Smith: 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' He explains what ties them together: both have a special message to proclaim, both utter their proclamation with a loud voice, both use similar language referring to the Creator, and both proclaim time—one swearing that time should be no more, and the other proclaiming the hour of God's judgment has come. The message of Revelation 14:6 is located on this side of the commencement of the time of the end.
Уриа Смитэд дахин эргэн оръё: «Илчлэл 10 дахь үйл явдлуудын он цагийн дараалал нь энэ тэнгэрэлч Илчлэл 14-ийн эхний тэнгэрэлчтэй адил мөн болох баримтаар улам тодорхойлогддог.» Тэр тэднийг юу холбоод байгааг тайлбарлахдаа: хоёулаа тунхаглах онцгой мэдээтэй, хоёулаа тунхаглалаа чанга дуугаар айлддаг, хоёулаа Бүтээгчийг заасан төстэй хэллэг хэрэглэдэг, мөн хоёулаа цаг хугацааг тунхагладаг—нэг нь цаг хугацаа цаашид байхгүй хэмээн тангараглаж, нөгөө нь Бурханы шүүлтийн цаг ирсэн хэмээн тунхагладаг. Илчлэл 14:6-ийн мэдээ нь төгсгөлийн цагийн эхлэлээс наахан талд байрладаг.
Uriah Smith states that the time of the end is 1798, and the message of Revelation 14 comes after that. He writes, 'But the message of Revelation 14:6 is located this side of the commencement of the time at the end. It is a proclamation of the hour of God's judgment come, and hence must have its application in the last generation. Paul did not preach the hour of judgment come. Luther and his coadjutors did not preach it. Paul reasoned of a judgment to come, indefinitely future, and Luther placed it at least three hundred years off from his day. Moreover, Paul warns the church against any such preaching as that the hour of God's judgment has come until a certain time.' In 2 Thessalonians 2:1-3, Paul says that the day of Christ is not at hand until the falling away comes first and the man of sin is revealed. Paul introduces the man of sin, the little horn, the papacy, and covers with a caution the whole period of his supremacy, which continued 1260 years, ending in 1798.
Уриа Смит төгсгөлийн цаг нь 1798 он бөгөөд Илчлэлт 14-ийн мэдээ үүний дараа гарч ирдэг гэж өгүүлдэг. Тэр ийн бичжээ: “Харин Илчлэлт 14:6-ийн мэдээ нь төгсгөлийн цаг эхэлсний энэ талд байрладаг. Энэ нь Бурханы шүүлтийн цаг ирснийг тунхагласан тунхаглал мөн; иймээс энэ нь эцсийн үед амьдрах үеийнхэндээ хамаарах ёстой. Паул шүүлтийн цаг ирснийг номлоогүй. Лютер болон түүний хамтран зүтгэгчид ч үүнийг номлоогүй. Паул ирэх шүүлтийн тухай, тодорхойгүйгээр ирээдүйд болох зүйл хэмээн, өгүүлж байсан бөгөөд Лютер үүнийг өөрийн үеэс дор хаяж гурван зуун жилийн цаана тавьж байв. Түүнчлэн Паул тодорхой нэгэн цаг хүртэл Бурханы шүүлтийн цаг ирсэн хэмээх ийм төрлийн номлолын эсрэг сүмд анхааруулдаг.” 2 Тесалоник 2:1–3-т Паул, урвалт эхлээд ирж, нүглийн хүн илчлэгдэх хүртэл Христийн өдөр ойрхон биш гэж хэлдэг. Паул нүглийн хүнийг, жижиг эвэрийг, папын эрх мэдлийг танилцуулж, 1798 онд төгссөн 1260 жилийн турш үргэлжилсэн түүний ноёрхлын бүх үеийг анхааруулгаар бүрхсэн байна.
In 1798, the restriction against proclaiming the day of Christ at hand ceased. The time of the end commenced, and the seal was taken from the little book. Since then, the angel of Revelation 14 has gone forth. Uriah Smith says, 'If you will see it, since 1798, the first angel's message has gone forth. In 1798, the first angel of Revelation 14 arrives in history'—this is the pioneer understanding. 'Since then, the angel of Revelation 14 has proclaimed the hour of God's judgment come, and the angel of chapter ten has taken his stand on the sea and the land, swearing that time should be no more. Their identity is unquestionable. All arguments that locate one are effective for the other. The present generation is witnessing the fulfillment of these two prophecies. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full and circumstantial accomplishment.'
1798 онд Христийн өдөр ойртсоныг тунхаглахын эсрэг байсан хязгаарлалт зогсов. Эцсийн цаг үе эхэлж, бяцхан номын лац авсан байлаа. Тэр цагаас хойш Илчлэл 14-ийн тэнгэрэлч урагш гарсан. Урия Смит ийн өгүүлжээ: “Хэрэв та үүнийг харахыг хүсвэл, 1798 оноос хойш эхний тэнгэрэлчийн мэдээ урагш гарсан. 1798 онд Илчлэл 14-ийн эхний тэнгэрэлч түүхэнд хүрч ирдэг”—энэ нь анхдагчдын ойлголт юм. “Тэр цагаас хойш Илчлэл 14-ийн тэнгэрэлч Бурханы шүүлтийн цаг ирснийг тунхаглаж, арван бүлгийн тэнгэрэлч цаг хугацаа цаашид байхгүй хэмээн тангараглан, тэнгис ба газар дээр байр сууриа эзэлсэн. Тэдний адил чанар эргэлзээгүй. Нэгийг нь тогтоон байршуулдаг бүх нотолгоо нөгөөд нь ч мөн адил хүчинтэй. Одоогийн үе эдгээр хоёр эш үзүүллэгийн биеллийг харж байна. Ялангуяа 1840-өөс 1844 он хүртэлх хугацаанд адвентийг номлосноор тэдний бүрэн бөгөөд нарийвчилсан биелэл эхэлсэн.”
Smith marks 1840 and 1844 in reference to the first angel of Revelation 14 arriving in 1798, but also marks the first angel in 1840, where the message is empowered. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full accomplishment. The angel's position with one foot on the sea and one on the land denotes the wide extent of his proclamation. The message would cross the ocean and extend to various nations, and the advent proclamation did go to every missionary station in the world. From 1840, the first angel's message, according to Ellen White, was carried to every mission station in the world. This was accomplished when the year-day principle of Bible prophecy was confirmed with the collapse of the Ottoman Empire. We are not dealing with the details at this point, but setting the stage for the Millerite history and the dynamics of the Midnight Cry.
Смит 1840 ба 1844 онуудыг Илчлэлт 14-ийн эхний тэнгэрэлч 1798 онд ирсэнтэй холбон тэмдэглэдэг бөгөөд мөн тэрхүү мэдээ хүч чадалтай болсон 1840 онд эхний тэнгэрэлчийг тэмдэглэдэг. Адвентийн номлолд, ялангуяа 1840-өөс 1844 он хүртэл, тэдгээрийн бүрэн биелэлт эхэлсэн. Тэнгэрэлч нэг хөлөө далай дээр, нөгөөг нь газар дээр тавьсан байдал нь түүний тунхаглалын өргөн хүрээг илэрхийлдэг. Энэ мэдээ далайг гатлан, янз бүрийн үндэстнүүдэд хүрэх ёстой байсан бөгөөд үнэхээр ч адвентийн тунхаглал дэлхийн бүх миссионерийн сууринд хүрсэн юм. 1840 оноос эхлэн, Эллен Уайтын хэлснээр, эхний тэнгэрэлчийн мэдээ дэлхийн бүх миссийн сууринд хүргэгдсэн. Энэ нь Библийн эш үзүүллэгийн жил-өдрийн зарчим Османы эзэнт гүрэн нуран унаснаар батлагдсан үед биелсэн юм. Бид энэ мөчид нарийн дэлгэрэнгүй асуудлуудыг авч хэлэлцэж байгаа бус, харин Миллеритийн түүх болон Шөнө дундын Хашхирааны үйл явцын суурийг тавьж байна.
Key Historical Events: 1833 and the Falling of the Stars
Түүхэн гол үйл явдлууд: 1833 он ба оддын уналт
In 1833, the falling of the stars occurred. Ellen White comments in The Great Controversy, page 333: 'In 1833, two years after Miller began to present in public the evidences of Christ's soon coming, the last of the signs appeared which were promised by the Saviour as tokens of His second advent. Said Jesus: "The stars shall fall from heaven." Matthew 24:29. And John in the Revelation declared, as he beheld in vision the scenes that should herald the day of God: "The stars of heaven fell unto the earth, even as a fig tree casteth her untimely figs, when she is shaken of a mighty wind." Revelation 6:13. This prophecy received a striking and impressive fulfillment in the great meteoric shower of November 13, 1833.'
1833 онд одод унасан билээ. Эллен Уайт «Аугаа тэмцэл» номын 333-р хуудсанд ийн тайлбарласан байдаг: “1833 онд, Миллер Христийн удахгүй ирэхийн нотолгоонуудыг олон нийтийн өмнө дэлгэн тавьж эхэлснээс хоёр жилийн дараа, Аврагч Өөрийн хоёр дахь ирэлтийн тэмдэг болгон амласан тэмдгүүдийн сүүлчийнх нь үзэгдэв. Есүс: «Одод тэнгэрээс унана» гэж айлдсан.” Матай 24:29. Мөн Илчлэлтэд, Бурханы өдрийг зарлан тунхаглах ёстой үзэгдлүүдийг үзэгдлээр харж байхдаа Иохан ийн тунхагласан: “Тэнгэрийн одод, хүчтэй салхинд сэгсрэгдсэн инжрийн мод боловсроогүй жимсээ унагадагчлан, газар унав.” Илчлэлт 6:13. Энэ зөгнөл 1833 оны 11 дүгээр сарын 13-ны их солирын бороонд онцгой бөгөөд сүр жавхлантайгаар биеллээ олсон юм.”
William Miller's testimony recounts:
Уильям Миллерийн гэрчлэлд ийнхүү өгүүлдэг:
'On Saturday after breakfast—in the summer of 1833, I sat down at my desk to examine some point, and as I rose to go out to work, it came home to me with more force than ever, "Go and tell it to the world." The impression was so sudden and came with such force that I settled down into my chair saying, "I can't go, Lord." "Why not?" seemed to be the response, and then all my excuses came up, my want of ability, but my distress became so great I entered into a solemn covenant with God that if He would open the way, I would go and perform my duty to the world. "What do you mean by opening the way?" seemed to come to me. Why, said I, if I should have an invitation to speak publicly in any place, I will go and tell them what I find in the Bible about the Lord's coming. Instantly all my burden was gone. And I rejoiced that I should not probably be thus called upon, for I'd never had such an invitation, my trials were not known, and I had but little expectation of being invited to any field of labor. In about a half an hour from this time, before I'd left the room, a son of Mr. Guilford of Dresden, about sixteen miles from my residence, came in and said that his father had sent for me and wished me to go home with him, supposing that he'd wish to see me on some business. I asked him what he wanted. He replied that there was to be no preaching in their church the next day, and his father wished to have me come and talk to the people on the subject of the Lord's coming. I was immediately angry with myself for having made the covenant I had. I rebelled at once against the Lord and determined not to go. I left the boy without giving him any answer and retired in great distress to a grove nearby. Then I struggled with the Lord for about an hour, endeavoring to release myself from the covenant I had made with him, but I could get no relief. It was impressed upon my conscience, "Will you make a covenant with God and break it so soon?" and the exceeding sinfulness of thus doing overwhelmed me. I finally submitted and promised the Lord that if He would sustain me, I would go, trusting in Him to give me grace and ability to perform all He should require of me. I returned to the house and found the boy still waiting. He remained till after dinner, and I returned with him to Dresden.'
‘1833 оны зун, бямба гарагийн өглөөний цайны дараа би ширээнийхээ ард сууж нэгэн асуудлыг шинжин үзэж байлаа. Ажилдаа гарахаар босох мөчид “Явж, үүнийг дэлхийд тунхагла” гэсэн үг урьд урьдаас илүү хүчтэйгээр сэтгэлд минь буун ирэв. Тэр сэтгэгдэл тийм гэнэтийн бөгөөд тийм хүчтэй байсан тул би сандал дээрээ дахин суун, “Эзэн минь, би явж чадахгүй” гэж хэлэв. “Яагаад?” гэсэн хариу мэт санагдаж, тэгэхэд миний бүх шалтаг, чадвар дутмаг байдал минь бодогдон орж ирэв. Гэвч миний шаналал асар их болсон тул, хэрэв Тэр замыг нээж өгвөл би явж, дэлхийн өмнө өөрийн үүргийг гүйцэтгэнэ хэмээн Бурхантай ёслол төгөлдөр гэрээ байгуулав. “Замыг нээнэ гэж чи юуг хэлж байна?” гэсэн үг надад ирэх мэт болов. Тэгэхэд нь би, хэрэв надад аль нэг газарт олон нийтийн өмнө үг хэлэх урилга ирвэл, би явж, Эзэний ирэлтийн талаар Библиэс олж мэдсэнээ тэдэнд хэлнэ, гэж хэлэв. Тэр даруй бүх ачаа дарамт минь арилсан. Ийм байдлаар намайг дуудах нь бараг гарахгүй болов уу хэмээн би баярласан. Учир нь би урьд нь хэзээ ч тийм урилга авч байгаагүй, миний сорилтууд мэдэгдээгүй байсан, мөн хөдөлмөрийн ямар нэгэн талбарт уригдана гэсэн хүлээлт надад тун бага байлаа. Үүнээс хойш хагас цаг орчмын дараа, би өрөөнөөсөө хараахан гараагүй байхад, миний оршин суух газраас арван зургаан милийн зайд орших Дрезденийн ноён Гилфордын хүү орж ирээд, эцэг нь намайг дуудуулсан бөгөөд намайг түүнтэй хамт гэрт нь очихыг хүсэж байна, магадгүй ямар нэгэн ажил хэргийн талаар надтай уулзах болов уу гэж би бодсон. Би түүнээс юу хүсэж байгааг нь асуув. Тэрээр, маргааш тэдний сүмд номлол байхгүй тул эцэг нь намайг ирж, Эзэний ирэлтийн сэдвээр хүмүүст ярьж өгөхийг хүсэж байна, гэж хариулав. Би тэр даруй өөртэйгөө уурлан, хийсэн тэр гэрээнийхээ төлөө өөрийгөө зэмлэв. Би даруй Эзэний эсрэг тэрслэн, явахгүй гэж шийдэв. Би хүүд ямар ч хариу өгөлгүй орхин, ихэд шаналсан байдалтай ойролцоох төгөл рүү очив. Тэнд би нэг цаг орчим Эзэнтэй тэмцэж, Түүнтэй байгуулсан гэрээнээсээ өөрийгөө чөлөөлөхийг чармайсан боловч, ямар ч амар тайвшрал олж чадсангүй. “Чи Бурхантай гэрээ байгуулчхаад түүнийг ингэтлээ удалгүй зөрчих гэж үү?” гэсэн үг миний мөс чанарт хүчтэйгээр бууж, ийн үйлдэхийн үлэмж нүгэлт байдал намайг бүрхэв. Эцэст нь би захирагдан, хэрэв Тэр намайг түшин дэмжвэл, надаас шаардсан бүхнийг гүйцэтгэх нигүүлсэл ба чадварыг надад өгнө хэмээн Түүнд итгэж, би явна гэж Эзэнд амлав. Би гэртээ буцаж ирэхэд хүү одоо ч хүлээж байв. Тэр үдийн хоолны дараа хүртэл байж, би түүнтэй хамт Дрезден рүү буцав.’
This is how Miller, in the summer of 1833, began to publicly present the message. In December 1833, the falling of the stars added solemnity to his message.
Ийнхүү Миллер 1833 оны зун энэхүү мэдээг олон нийтийн өмнө тунхаглан хүргэж эхэлсэн юм. 1833 оны 12 дугаар сард одод унасан явдал түүний мэдээнд сүр жавхлант ноцтой чанарыг улам нэмэгдүүлэв.
1840: The Fulfillment of Prophecy and the Ottoman Empire
1840 он: Зөгнөлийн биелэл ба Османы эзэнт гүрэн
In 1840, Ellen White comments on a remarkable fulfillment of prophecy. This passage is often controverted in the Spirit of Prophecy, with some arguing that Uriah Smith inserted it into The Great Controversy, but these arguments are unfounded. She is speaking about the sequence of prophetic fulfillment's leading up to 1840, including the falling of the stars and the Dark Day. She writes, 'In the year 1840, another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest.'
1840 онд Эллен Уайт эш үзүүллэгийн нэгэн онцгой биелэлтийн талаар тайлбарласан байдаг. Энэхүү хэсэг нь Зөгнөлийн Сүнсний бичвэрүүдийн хүрээнд олонтаа маргаан дагуулдаг бөгөөд зарим нь Үрия Смит үүнийг Агуу Тэмцэл номд оруулсан гэж үздэг боловч ийм мэтгэлцээнүүд үндэсгүй юм. Тэрээр 1840 он хүртэл хөтөлсөн эш үзүүллэгийн биелэлтийн дарааллын тухай, үүнд одод унасан явдал болон Харанхуйн Өдрийг багтаан, өгүүлж байна. Тэрээр ийнхүү бичжээ: “1840 онд эш үзүүллэгийн бас нэгэн онцгой биелэлт өргөн хүрээний сонирхлыг хөдөлгөв.”
She refers to biblical prophecy, not merely a human prediction by Josiah Litch.
Тэрээр Иосиагийн Личийн гаргасан зүгээр нэг хүний таамаглал бус, харин Библийн эш үзүүллэгийг хэлж байна.
"Two years before, Josiah Litch, a leading minister preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown on August 11, 1840. At the specified time, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the Allied Powers of Europe and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the Advent movement. Men of learning and position united with Miller in preaching and publishing his views, and from 1840 to 1844, the work rapidly extended."
Үүнээс хоёр жилийн өмнө, хоёр дахь ирэлтийг тунхаглан номлодог тэргүүлэх үйлчлэгчдийн нэг Жосайя Лич Илчлэлт 9-ийн тайлбарыг хэвлүүлж, Османы эзэнт гүрэн мөхөхийг зөгнөн мэдэгджээ. Түүний тооцооллын дагуу энэ хүч 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд унах ёстой байв. Тодорхойлон заасан тэр цагт Турк улс элчин төлөөлөгчдөөрөө дамжуулан Европын Холбоот Гүрнүүдийн хамгаалалтыг хүлээн авч, ийнхүү өөрийгөө Христийн шашинт үндэстнүүдийн хяналтад оруулжээ. Энэ үйл явдал зөгнөлийг яг таг биелүүлсэн юм. Энэ нь мэдэгдэхэд үй олон хүн Миллер болон түүний хамтран зүтгэгчдийн баримталсан эш үзүүллэгийг тайлбарлах зарчмууд зөв болохад итгэлтэй болж, Адвентийн хөдөлгөөнд гайхамшигтай хүч түлхэц өгөгдөв. Эрдэм мэдлэгтэй, нэр хүндтэй хүмүүс Миллертэй нэгдэн түүний үзлийг номлож, хэвлэн түгээж, 1840 оноос 1844 он хүртэл энэ ажил түргэн шуурхай өргөжин тэлжээ.
Uriah Smith had told us that the first angel of Revelation 14 arrived in 1798, but it is the same angel as the angel of Revelation 10. In Revelation 10, John is told to take the little book out of the angel's hand and eat it, and it will become sweet in his mouth. The Millerite message became sweet on August 11, 1840, after two years of predicting the collapse of the Ottoman Empire based on the year-day principle of Bible prophecy. When the event was exactly fulfilled, the message they had been proclaiming became sweet in their mouth.
Уриа Смит Илчлэл 14-ийн эхний тэнгэрэлч 1798 онд ирсэн гэж бидэнд хэлсэн, харин тэр нь Илчлэл 10-ын тэнгэрэлчтэй адил мөнөөх тэнгэрэлч мөн юм. Илчлэл 10-д Иоханд тэнгэрэлчийн гараас бяцхан номыг авч идэхийг тушаадаг бөгөөд тэр нь түүний аманд амттай болно. Миллерчүүдийн мэдээ Библийн эш үзүүллэгийн өдөр-жилийн зарчимд үндэслэн Османы эзэнт гүрэн нуран унахыг хоёр жилийн турш урьдчилан тунхагласны дараа 1840 оны 8-р сарын 11-нд амттай болсон. Тэр үйл явдал яг таг биелэхэд тэдний тунхаглаж байсан мэдээ аманд нь амттай болсон юм.
On August 11, 1840, the message became sweet in their mouth. John is told to take the little book out of the angel's hand that has descended. The angel descends on August 11, 1840, and this angel of Revelation 10 is the same as the first angel of Revelation 14. The angel of Revelation 14 arrives in 1798 at the time of the end, but his message is empowered in 1840. Ellen White says that when the event became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates. Since the 1930s, beginning in 1919 but especially in the 1930s, Adventism has rejected the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates—those rules being the proof text method of Bible study.
1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд энэ мэдээ тэдний аманд амттай болов. Иоханд бууж ирсэн тэнгэрэлчийн гараас жижиг номыг авахыг тушаадаг. Тэр тэнгэрэлч 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд бууж ирдэг бөгөөд Илчлэлт 10 дахь энэ тэнгэрэлч нь Илчлэлт 14 дэх эхний тэнгэрэлчтэй адил юм. Илчлэлт 14-ийн тэнгэрэлч төгсгөлийн цагт, 1798 онд ирдэг, харин түүний мэдээ 1840 онд хүч чадалтай болдог. Эллен Уайт хэлэхдээ, тэр үйл явдал мэдэгдмэгц үй олон хүн Миллер болон түүний хамтрагчдын баримталсан эш үзүүллэгийг тайлбарлах зарчмуудын зөвийг үнэмшсэн гэжээ. 1930-аад оноос, 1919 оноос эхэлсэн боловч ялангуяа 1930-аад онд, Адвентизм Миллер болон түүний хамтрагчдын баримталсан эш үзүүллэгийг тайлбарлах дүрмүүдийг—тэр дүрмүүд нь Библийг судлах proof text аргыг—няцаасан юм.
The 1843 Chart and the Tarrying Time
1843 оны Зурагт хуудас ба Хойшлолтын хугацаа
The next waymark in history is the 1843 chart, produced in May 1842. Ellen White says, 'I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and that it should not be altered, that the figures were as He wanted them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures so that none could see it until His hand was removed.' This chart is a prophetic waymark, produced in May 1842. In June 1842, the Protestant churches began closing their doors and the second angel arrives.
Түүхэн дэх дараагийн замын тэмдэг нь 1842 оны 5 дугаар сард бүтээгдсэн 1843 оны хүснэгт мөн. Эллен Уайт ийн хэлсэн байдаг: “1843 оны хүснэгт Эзэний мутрын удирдлагаар хийгдсэнийг, түүнд өөрчлөлт оруулж болохгүйг, тоонууд нь Түүний хүссэнээр байсныг, мөн Түүний мутар зарим тоон дахь нэгэн алдааг дарж нуусан тул Түүний мутар татагдах хүртэл хэн ч түүнийг харж чадаагүйг би үзсэн.” Энэхүү хүснэгт нь 1842 оны 5 дугаар сард бүтээгдсэн эш үзүүллэгийн замын тэмдэг мөн. 1842 оны 6 дугаар сард Протестант сүмүүд үүд хаалгаа хааж эхэлсэн бөгөөд хоёр дахь тэнгэрэлч ирдэг.
From Testimonies, volume one, page 21: 'In June of 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street Church in Portland, Maine. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller.' Ellen White informs us that as Seventh-day Adventist Christians, we should learn to reason from cause to effect. The cause that led the Protestant churches to close their doors was the introduction of this chart. When the chart was introduced in May, the Protestant churches determined that the Millerites were deluded fanatics.
«Гэрчлэлүүд»-ийн нэгдүгээр боть, 21-р хуудаснаас: “1842 оны зургадугаар сард ноён Миллер Мэйн мужийн Портланд дахь Каско-стритийн сүмд лекцийнхээ хоёр дахь цувралыг тавив. Цөөн тохиолдлыг эс тооцвол, янз бүрийн урсгалынхан ноён Миллерийн өмнө сүмүүдийнхээ үүдийг хаасан юм.” Эллен Уайт бидэнд Долоо дахь өдрийн Адвентист Христэд итгэгчдийн хувьд шалтгаанаас үр дагаварт хүргэн тунгаан бодож сурах ёстойг мэдэгддэг. Протестант сүмүүдийг үүдээ хаахад хүргэсэн шалтгаан нь энэхүү хүснэгтийг нэвтрүүлсэн явдал байв. Тавдугаар сард уг хүснэгтийг нэвтрүүлэхэд Протестант сүмүүд Миллерийн дагалдагчдыг төөрөгдсөн фанатикууд хэмээн үзэхээр шийдсэн юм.
The first disappointment is next. From The Great Controversy, page 393:
Эхний урам хугаралт дараа нь тохионо. *Агуу Тэмцэл* номын 393-р хуудаснаас:
'As early as 1842, the direction given in this prophecy to write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it, had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and Revelation.' Charles Fitch, who died just before the Great Disappointment of October 22, 1844, was used by the Lord in this history. He prepared the chart, which was published in May 1842.
“1842 онд аль хэдийн, энэ эш үзүүллэгт буй үзэгдлийг бичиж, уншигч нь гүйхүйцээр самбарууд дээр тодорхой болгох тухай өгөгдсөн заавар нь Чарльз Фитчид Даниел ба Илчлэлтийн үзэгдлүүдийг тайлбарлан үзүүлэх эш үзүүллэгийн зурагт самбар бэлтгэх санааг төрүүлсэн байв.” 1844 оны 10 дугаар сарын 22-ны Агуу Урам Хугарал болохоос яг өмнөхөн нас барсан Чарльз Фитч энэ түүхэнд Эзэнээр хэрэглэгдсэн юм. Тэрээр уг самбарыг бэлтгэсэн бөгөөд 1842 оны 5 дугаар сард хэвлэгдэн гарсан.
The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command of Habakkuk. No one, however, noticed an apparent delay in the accomplishment of the vision. A tarrying time is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared significant: 'The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it, because it will surely come, it will not tarry. The just shall live by faith.
Энэхүү хүснэгтийг хэвлэн нийтэлсэн явдлыг Хабаккукийн тушаалын биелэлт хэмээн үзэж байв. Гэвч үзэгдлийн биелэлтэд илт саатал байгааг хэн ч анзаараагүй. Саатах хугацаа мөнөөх эш үзүүллэгт өөрт нь ч мөн дүрслэгдсэн байдаг. Урам хугарлын дараа энэ Судрын үг онцгой ач холбогдолтой мэт харагдсан нь: “Учир нь энэ үзэгдэл тогтоогдсон цаг хугацаанд хамаарна; харин төгсгөлд тэр нь айлдана, худал хэлэхгүй. Хэдийгээр удааширсан мэт байвч түүнийг хүлээ; учир нь тэр гарцаагүй ирнэ, тэр үл саатна. Зөвт хүн итгэлээр амьдарна.”
The tarrying time is the first disappointment, which comes on March 22, 1844. The Millerites were predicting the end of the world in 1843, using the biblical reckoning of time. When the Lord had not come by then, the first disappointment set in on March 22, 1844. That is the tarrying time.
Саатлын үе бол 1844 оны 3 дугаар сарын 22-нд тохиосон анхны урам хугаралт мөн. Миллеритүүд цаг хугацааны тооллын библийн тооцооллыг хэрэглэн, дэлхийн төгсгөл 1843 онд болно хэмээн зөгнөж байсан. Эзэн тэр хүртэл ирээгүй тул 1844 оны 3 дугаар сарын 22-нд анхны урам хугаралт эхэлсэн. Тэр нь саатлын үе мөн.
This is the tarrying time in the parable of the ten virgins, in Habakkuk 2, and in Daniel 12. Daniel 12:11 says, 'And from the time that the daily sacrifice shall be taken away...' The pioneers understood that paganism was subdued in 508, with Clovis defeating the Visigoths. From the time that paganism is taken away and the papacy is set up (thirty years later in 538), there shall be 1290 days. The next verse says, 'Blessed is he that waiteth and cometh to the thousand three hundred and thirty-five days.' 508 plus 1335 equals 1843. 'Blessed is he that comes to 1843.' The 1335 marks the tarrying time, saying, 'Blessed is he that waiteth and cometh to 1843.' If you uphold the pioneer understanding of the daily, as Ellen White does, this is clear.
Энэ бол арван онгон охины сургаалт зүйрлэл дэх, Хабаккук 2-т дахь, мөн Даниел 12-т дахь саатлын хугацаа юм. Даниел 12:11-д, “Өдөр тутмын тахилыг зайлуулж авах цаг үеэс...” гэжээ. Анхдагчид 508 онд Кловис вестготуудыг ялснаар паганизм дарагдсан гэж ойлгож байв. Паганизм зайлуулагдаж, папын засаг тогтоогдох (гучин жилийн дараа, 538 онд) үеэс 1290 хоног байна. Дараагийн эшлэлд, “Мянга гурван зуун гучин таван хоногийг хүлээн хүрэгч нь ерөөлтэй еэ” гэжээ. 508 дээр 1335-ыг нэмбэл 1843 болно. “1843 он хүртэл ирэгч нь ерөөлтэй еэ.” 1335 нь саатлын хугацааг зааж, “1843 он хүртэл хүлээн хүрэгч нь ерөөлтэй еэ” хэмээн өгүүлж байна. Хэрэв та Эллен Уайтын адил “өдөр тутмын”-ын талаархи анхдагчдын ойлголтыг баримталбал, энэ нь тодорхой юм.
To further clarify, Isaiah 30:18 says, 'And therefore will the Lord wait.' Here, the Lord is the bridegroom in the parable of the ten virgins, and He is tarrying. 'And therefore will the bridegroom tarry that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted that he may have mercy on you, for the Lord is a God of judgment. Blessed are all they that wait for Him.' This matches Daniel 12:12: 'Blessed is he who waiteth and cometh to the 1335.' The bridegroom tarries on March 22, 1844. There is a blessing attached to coming to the first disappointment and then waiting. When you get here, you are to wait. What are you waiting for? Habakkuk 2:3 says, 'For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it.' The blessing of coming to the 1335 is the blessing of coming to this history, where the Lord will accomplish the Midnight Cry.
Илүү тодорхой болгохын тулд, Исаиа 30:18-д, “Тиймээс Эзэн хүлээнэ” гэж хэлдэг. Энд Эзэн нь арван онгон бүсгүйн тухай сургаалт зүйрлэл дэх хүргэн бөгөөд Тэр саатаж байна. “Тиймээс хүргэн та нарт нигүүлсэнгүй хандахын тулд саатах бөгөөд, тиймээс Тэр та нарт өршөөл үзүүлэхийн тулд өргөмжлөгдөх болно. Учир нь Эзэн бол шүүлтийн Бурхан. Түүнийг хүлээгчид бүгд ерөөлтэй еэ.” Энэ нь Даниел 12:12-той нийцдэг: “1335-д хүрч ирэн хүлээгч хүн ерөөлтэй.” Хүргэн 1844 оны 3-р сарын 22-нд саатдаг. Эхний урам хугаралд хүрч, дараа нь хүлээх явдалтай холбоотой ерөөл байдаг. Та энд хүрээд хүлээх ёстой. Юуг хүлээж байна вэ? Хабаккук 2:3-д, “Учир нь үзэгдэл нь тогтоогдсон цагт хамаарах бөгөөд, харин төгсгөлд энэ нь айлдан, худал хэлэхгүй. Хэдийгээр саатавч, түүнийг хүлээ” гэж хэлдэг. 1335-д хүрэх ерөөл нь Эзэн Шөнө дундын Хашхирааг гүйцэлдүүлэх энэ түүхэнд хүрэх ерөөл мөн.
Not everyone will be allowed to participate in the Midnight Cry. Some people traveled along with the Millerites not because of their own personal experience with Jesus Christ or personal study of God's Word, but out of fear. Before the Midnight Cry arrives, the Lord separates these brethren from the movement. The first disappointment is part of the process preparing for the Midnight Cry. According to Ellen White, if we do not understand this, we fall off the path to the wicked world below.
Шөнө дундын Хашхираанд хүн бүр оролцохыг зөвшөөрөхгүй. Зарим хүмүүс Есүс Христтэй өөрсдийн хувийн туршлагагүй, Бурханы Үгийг биечлэн судалсангүй атлаа, айдсаас болж Миллерчүүдтэй хамт явсан. Шөнө дундын Хашхираа ирэхээс өмнө Эзэн эдгээр ах дүүсийг энэ хөдөлгөөнөөс тусгаарладаг. Анхны урам хугаралт нь Шөнө дундын Хашхираанд бэлтгэх үйл явцын нэг хэсэг юм. Эллен Уайтын хэлснээр, хэрэв бид үүнийг ойлгохгүй бол доор орших ёс бус ертөнц рүү хөтлөх замаас унадаг.
The Empowerment of the Second Angel's Message
Хоёр дахь тэнгэрэлчийн мэдээний хүчирхэгжилт
From Early Writings, page 238: 'Near the close of the second angel's message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun, and I heard voices of angels crying, "Behold, the bridegroom cometh."' This was the Midnight Cry, which was to give power to the second angel's message. The pioneers understood that the first angel's message arrived in 1798 but was empowered with the collapse of the Ottoman Empire in 1840. All the messages arrive at a point in time and are thereafter empowered. The second angel's message arrives on March 22, 1844 when the Protestant churches closed their doors against the Millerite message. The Midnight Cry empowers the second angel's message. The third angel's message arrives on October 22, 1844, and is empowered when the mighty angel of Revelation 18 joins it. Every message arrives in history and is thereafter empowered. This is important to understand.
Эртний бичвэрүүд, 238-р хуудаснаас: “Хоёр дахь тэнгэрэлчийн мэдээний төгсгөл ойртох үед би тэнгэрээс агуу гэрэл Бурханы ард түмэн дээр тусан гэрэлтэж байхыг харсан. Тэр гэрлийн цацраг нар мэт хурц тод санагдаж байв. Тэгээд би тэнгэрэлчүүдийн дуу хоолой: «Харагтун, хүргэн ирж байна» хэмээн хашхирахыг сонсов.” Энэ нь Хоёр дахь тэнгэрэлчийн мэдээнд хүч өгөхөөр байсан Шөнө дундын хашхираан байв. Анхдагчид Нэгдүгээр тэнгэрэлчийн мэдээ 1798 онд ирсэн боловч 1840 онд Османы эзэнт гүрэн нуран унаснаар хүчирхэгжсэн гэж ойлгож байв. Бүх мэдээнүүд тодорхой нэгэн цаг мөчид ирдэг бөгөөд түүнээс хойш хүчирхэгждэг. Хоёр дахь тэнгэрэлчийн мэдээ 1844 оны 3-р сарын 22-нд протестант сүмүүд Миллерийн хөдөлгөөний мэдээний өмнө үүд хаалгаа хаасан үед ирдэг. Шөнө дундын хашхираан нь Хоёр дахь тэнгэрэлчийн мэдээг хүчирхэгжүүлдэг. Гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээ 1844 оны 10-р сарын 22-нд ирдэг бөгөөд Илчлэл 18-ын хүчирхэг тэнгэрэлч түүнтэй нэгдэх үед хүчирхэгждэг. Бүх мэдээ түүхэн дотор ирдэг бөгөөд түүнээс хойш хүчирхэгждэг. Үүнийг ойлгох нь чухал юм.
The Midnight Cry gave power to the second angel's message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. William Miller was not the first to receive this message; quite the opposite, he was the last to receive it. He was the most talented in understanding the message, while Samuel Snow was the first. Those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. Historically, the last person to accept the message of the Midnight Cry was William Miller.
Шөнө дундын хашхираан нь хоёр дахь тэнгэрэлчийн мэдээнд хүч өгсөн. Урам нь хугарсан ариун хүмүүсийг сэрээж, тэдний өмнө буй агуу ажлын төлөө бэлтгэхээр тэнгэрээс тэнгэрэлч нар илгээгдсэн. Хамгийн авьяастай хүмүүс энэ мэдээг хамгийн түрүүнд хүлээн аваагүй. Уильям Миллер энэ мэдээг хамгийн түрүүнд хүлээн аваагүй; харин ч эсрэгээрээ, тэр үүнийг хамгийн сүүлд хүлээн авсан. Тэр энэ мэдээг ойлгохдоо хамгийн авьяастай нь байсан бол Самуэл Сноу хамгийн түрүүнд байсан. Урьд нь энэ ажилд тэргүүлж явсан хүмүүс хашхирааныг хүлээн авч, түүнийг улам өргөжүүлэхэд туслахдаа хамгийн сүүлд байсан. Түүхэн ёсоор, Шөнө дундын хашхирааны мэдээг хүлээн зөвшөөрсөн хамгийн сүүлчийн хүн нь Уильям Миллер байсан.
From The Great Controversy, 376:
“Агуу Тэмцэл” номын 376-р хуудаснаас:
During the empowerment of the Midnight Cry, about 50,000 left the churches. As Miller's work tended to build up the churches, it was initially regarded with favor, but as ministers and religious leaders decided against the Advent doctrine and desired to suppress all agitation on the subject, they opposed it from the pulpit and denied their members the privilege of attending preaching on the second advent or even speaking of their hope in social meetings.
Шөнө дундын хашхирааны хүчирхэгжилтийн үед ойролцоогоор 50,000 хүн сүмүүдийг орхин гарсан. Миллерийн ажил сүмүүдийг бэхжүүлэх хандлагатай байсан тул эхэндээ үүнийг таалалтайгаар хүлээн авч байсан боловч, пасторууд болон шашны удирдагчид Адвентийн сургаалын эсрэг шийдэж, энэ сэдвээрх аливаа хөдөлгөөнийг дарахыг хүсэх үедээ тэд индрээсээ үүнийг эсэргүүцэн, гишүүддээ хоёр дахь ирэлтийн тухай номлолд оролцох, тэр ч байтугай олон нийтийн цуглаанд өөрсдийн найдварынхаа тухай ярих эрхийг ч үгүйсгэсэн.
Leaders in the Adventist Church today who forbid the teaching of this message in the church and even in private homes are prefigured here in the Millerite movement.
Өнөөдөр Адвентист сүм дотор, тэр байтугай хувийн гэр орнуудад хүртэл энэ захиасыг заахыг хориглодог удирдагчид энд Миллерит хөдөлгөөнд урьдаас дүрслэгдсэн байна.
"Believers found themselves in great trial and perplexity. They loved their churches and were reluctant to separate, but as they saw the testimony of God's Word suppressed and their right to investigate the prophecies denied, they felt that loyalty to God forbade them to submit. Those who sought to shut out the testimony of God's Word could not be regarded as constituting the church of Christ. Hence, they felt justified in separating from their former connection. In the summer of 1844, about 50,000 withdrew from the churches."
Итгэгчид өөрсдийгөө асар их сорилт ба төөрөгдлийн дунд байгаагаар олж мэдэв. Тэд сүмүүдээ хайрлаж, тэднээс салахыг хүсдэггүй байсан; гэвч Бурханы Үгийн гэрчлэл дарагдан хаагдаж, эш үзүүллэгүүдийг судлан шинжлэх өөрсдийн эрх нь үгүйсгэгдэж байгааг хараад, Бурханд үнэнч байх нь тэднийг захирагдахыг зөвшөөрөхгүй гэж мэдэрсэн юм. Бурханы Үгийн гэрчлэлийг хаан зайлуулахыг эрмэлзэгчдийг Христийн сүмийг бүрдүүлэгчид хэмээн үзэж болохгүй байв. Иймээс тэд урьдын холбооноосоо тусгаарлах нь зөвтгөгдөнө гэж үзсэн. 1844 оны зуны цагт ойролцоогоор 50,000 хүн сүмүүдээс гарч одсон юм.
Miller's Understanding and the True Midnight Cry
Миллерийн ойлголт ба жинхэнэ Шөнийн дунд гарсан хашхираан
From Elder Damsteegt's book, Foundation of Seventh-day Adventist Message and Mission, Miller believed that the proclamation of Daniel 8:14 and the first angel of Revelation 14 was the Midnight Cry—'Behold, the bridegroom cometh.' He believed this message was identifying the second coming of Christ. Miller thought the entire history was the Midnight Cry, but Ellen White states the Midnight Cry was accomplished at a specific point. Samuel Snow titled his presentation 'The True Midnight Cry' to distinguish it from the Millerite teaching that the Midnight Cry was the general message.
Ахлагч Дамстигтийн Seventh-day Adventist Message and Mission-ын Foundation хэмээх номоос үзвэл, Миллер Даниел 8:14-ийн тунхаглал болон Илчлэлт 14-ийн эхний тэнгэрэлчийн мэдээг “Харагтун, хүргэн ирж байна” хэмээх Шөнийн дунд гарсан дуудлага гэж үздэг байв. Тэрээр энэ мэдээ нь Христийн хоёр дахь ирэлтийг зааж тодорхойлж байна гэж итгэдэг байлаа. Миллер бүхэл бүтэн түүхийг Шөнийн дунд гарсан дуудлага гэж бодож байсан боловч, Эллен Уайт Шөнийн дунд гарсан дуудлага тодорхой нэг цаг үед биелсэн гэж хэлдэг. Самуел Сноу өөрийн илтгэлээ “Жинхэнэ Шөнийн дунд гарсан дуудлага” хэмээн нэрлэсэн нь Шөнийн дунд гарсан дуудлагыг ерөнхий мэдээ байсан гэж үздэг Миллерчүүдийн сургаалаас үүнийг ялган заахын тулд байв.
The most spiritual received the message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. William Miller, who had led the work from 1833 onward, struggled with the Midnight Cry message when it came in August 1844. He was unsure about separating from the churches and had been teaching another understanding of the Midnight Cry for many years.
Хамгийн сүнслэг хүмүүс эхлээд энэ мэдээг хүлээн авсан бөгөөд урьд нь энэ ажлыг удирдаж байсан хүмүүс түүнийг хүлээн авч, тэрхүү дуудлагыг улам хүчтэй болгоход хамгийн сүүлд оролцсон юм. 1833 оноос хойш энэ ажлыг удирдан явуулсан Уильям Миллер 1844 оны наймдугаар сард Иргэсэн Шөнийн Дуу Хашхирааны мэдээ ирэхэд түүнтэй тэмцэн зүтгэсэн. Тэрээр сүмүүдээс тусгаарлагдах талаар эргэлзэж байсан бөгөөд Шөнийн Дуу Хашхирааны талаар өөр ойлголтыг олон жилийн турш зааж ирсэн байв.
William Miller wrote:
Уильям Миллер ийнхүү бичжээ:
'I'd never been positive as to any particular day for the Lord's appearing, believing that no man could know the day and hour. In all my published lectures, it will be seen on the title page, about the year 1843. In all my oral lectures, I invariably told my audiences that the periods would terminate in 1843 if there were no mistake in my calculation, but that I could not say the end might not come even before that time, and that they should be continually prepared. In 1842, some of the brethren preached with great positiveness, the exact year, and censured me for putting in an "if."'
“Би Эзэний ирэх яг тодорхой ямар нэгэн өдрийн талаар хэзээ ч бүрэн итгэлтэй байгаагүй, учир нь өдөр, цагийг хэн ч мэдэж үл чадна гэж итгэж байсан юм. Миний хэвлэгдэн гарсан бүх лекц дээр, гарчгийн хуудсанд ч харагдахчлан, 1843 оны тухай өгүүлсэн байдаг. Миний аман бүх лекцэд би, хэрэв миний тооцоололд алдаа байхгүй бол тэр хугацаанууд 1843 онд төгсөнө, харин төгсгөл түүнээс ч өмнө ирж магадгүйг би үгүйсгэж хэлж чадахгүй, тиймээс тэд үргэлж бэлтгэгдсэн байх ёстой гэж сонсогчдодоо ямагт хэлдэг байсан. 1842 онд ах дүүсийн зарим нь яг тэр он жилийг ихэд итгэлтэйгээр номлож, би “хэрэв” хэмээн оруулсны төлөө намайг буруушаасан.”
In May 1842, the 1843 chart was published, and the brethren told Miller to remove the 'if' from his presentation.
1842 оны 5 дугаар сард 1843 оны хүснэгт хэвлэгдэж, ах дүүс Миллерт илтгэлээсээ “хэрэв” гэдэг үгийг хасахыг хэлэв.
Miller continued, 'The public press had also published that I'd fixed upon a definite day, the twenty-third of April, for the Lord's advent. Therefore, in December of that year, as I could see no error in my reckoning, I published my belief that sometime between March 21, 1843, and March 21, 1844, the Lord would come.' Miller had already concluded the tenth day of the seventh month, and long before Samuel Snow used this conclusion to proclaim the Midnight Cry, Miller had written about it. Miller was the one the Lord used to put together the logic that Samuel Snow employed to identify October 22, 1844.
Миллер цааш нь ийн өгүүлсэн: “Надад Эзэний ирэх өдөр буюу дөрөвдүгээр сарын хорин гуравны өдрийг тодорхойлон тогтоосон хэмээн олон нийтийн хэвлэл мөн нийтэлсэн байв. Иймд тэр жилийн арванхоёрдугаар сард, би өөрийн тооцоололд ямар ч алдаа олж хараагүй тул, 1843 оны 3 дугаар сарын 21-нээс 1844 оны 3 дугаар сарын 21-ний хоорондох аль нэг цагт Эзэн ирнэ гэсэн өөрийн итгэлийг нийтэлсэн.” Миллер долоодугаар сарын арав дахь өдрийн тухай дүгнэлтэд аль хэдийн хүрсэн байсан бөгөөд Самуел Сноу энэ дүгнэлтийг ашиглан “Шөнийн дундын хашхираан”-ыг тунхаглахаас нэлээд өмнө Миллер энэ талаар бичсэн байв. 1844 оны 10 дугаар сарын 22-ны өдрийг тогтоохын тулд Самуел Сноугийн хэрэглэсэн логикийг нэгтгэн бүрдүүлэхэд Эзэн хэрэглэсэн хүн нь Миллер мөн байв.
Miller wrote, 'During the year 1843, the most violent denunciations were heaped upon me and those associated with me by the press and some pulpits. Our motives were assailed, our principles misrepresented, our characters traduced.' Time passed, and March 21, 1844, went by without the Lord's appearing. The disappointment was great, and many walked no more with them. Before this time, from 1840, there were an estimated 200,000 Millerites, but by this point, only 50,000 remained.
Миллер ийн бичжээ: “1843 оны туршид хэвлэл мэдээлэл болон зарим номлолын индрээс надад болон надтай холбоотой байсан хүмүүст хамгийн ширүүн буруутгалууд цутгагдсан. Бидний сэдэл довтолгоонд өртөж, бидний зарчмуудыг гуйвуулан тайлбарлаж, бидний нэр төрийг гутаан доромжилсон.” Цаг хугацаа өнгөрч, 1844 оны 3 дугаар сарын 21 Эзэн үзэгдэхгүй өнгөрөв. Урам хугаралт үлэмж их байсан бөгөөд олон хүн тэдэнтэй цааш хамт явахаа больжээ. Үүнээс өмнө, 1840 оноос эхлэн, Миллерийн хөдөлгөөнийг дагагчид ойролцоогоор 200,000 байсан гэж үздэг боловч энэ үед ердөө 50,000 нь л үлдсэн байв.
Miller continued, 'Previously to this, in the fall of 1843, some of my brethren began to call the churches Babylon and to urge that it was the duty of Adventists to come out of them. With this, I was much grieved. Not only was the effect very bad, but I regarded it as a perversion of the Word of God, a wresting of the Scriptures.' Miller struggled with the second angel's message, making it more difficult for him to accept the true Midnight Cry message. The practice spread, and the churches were closed against them, creating hostility and separating most Adventists from their respective churches.
Миллер цааш нь, «Үүнээс өмнө, 1843 оны намар, зарим ах дүүс минь чуулгануудыг Вавилон хэмээн нэрлэж, Адвентистүүд тэднээс гарах нь үүрэг мөн гэж уриалж эхэлсэн. Үүнд би ихэд харамсан шаналсан. Үүний үр нөлөө маш муу байсан төдийгүй, би үүнийг Бурханы Үгийг гуйвуулсан явдал, Судруудыг мушгин гажуудуулсан хэрэг гэж үзсэн» хэмээн үргэлжлүүлэв. Миллер хоёр дахь тэнгэрэлчийн мэдээтэй тэмцэлдэж байсан нь түүнд жинхэнэ Шөнө дундын Хашхирааны мэдээг хүлээн авахыг улам бэрх болгосон. Энэ дадал дэлгэрч, чуулганууд тэдний өмнө хаагдан, дайсагнал төрүүлж, Адвентистүүдийн ихэнхийг өөрсдийн харьяалагдах чуулгануудаас салгав.
After his published time passed, Miller acknowledged his disappointment regarding the exact period but maintained his faith. He continued his labors in the West during the summer of 1844 until the Seventh Month movement. He had no participation in this movement except for a letter written eighteen months earlier about the Mosaic Law observances pointing to that month. He did not expect that such a use would be made of those topics or that belief in such evidence would become a test of salvation. He had no fellowship with the movement until two or three weeks before October 22, 1844. In a letter to Himes on October 6, 1844, Miller wrote, 'I see a glory in the seventh month which I never saw before... Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, an agreement in the scriptures, for which I've long prayed but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I'm almost home. Glory, glory, glory, glory.'
Өөрийн нийтэлсэн хугацаа өнгөрсний дараа Миллер яг тэр хугацааны талаар урам хугарснаа хүлээн зөвшөөрсөн боловч итгэлээ хадгалсан хэвээр байв. Тэрээр 1844 оны зуны турш Баруун нутагт ажлаа үргэлжлүүлсээр, Долоодугаар сарын хөдөлгөөн хүртэл зүтгэсэн юм. Мозаикийн хуулийн ёслол, сахилгууд тэр сарыг зааж буй тухай арван найман сарын өмнө бичсэн нэгэн захидлаас өөрөөр тэр энэ хөдөлгөөнд ямар ч оролцоогүй байв. Тэрээр эдгээр сэдвийг ийнхүү ашиглана, эсвэл ийм нотолгоонд итгэх нь авралын шалгуур болно гэж огтхон ч төсөөлөөгүй. 1844 оны 10 дугаар сарын 22-ноос хоёр юм уу гурван долоо хоногийн өмнө хүртэл тэр энэ хөдөлгөөнтэй ямар ч нэгдэлгүй байв. 1844 оны 10 дугаар сарын 6-нд Хаймст бичсэн нэгэн захидалдаа Миллер ийн бичжээ: “Би долоодугаар сард урьд нь хэзээ ч харж байгаагүй нэгэн алдрыг харж байна... Эдүгээ, Эзэний нэр магтагдаг, би Судруудад удаан хугацаанд залбирч хүсэн хүлээсэн атлаа өнөөдрийг хүртэл олж хараагүй байсан нэгэн гоо үзэсгэлэн, нэгэн зохирол, нэгэн нийцлийг харж байна. Эзэнд таларх, ай сэтгэл минь. Миний нүдийг нээхэд хэрэгсэл болсон ах Сноу, ах Сторрс болон бусад нь ерөөлтэй еэ. Би бараг л гэртээ ирчихлээ. Алдар, алдар, алдар, алдар.”
Afterward, Miller rethought the Midnight Cry, calling it fanaticism. Damsteegt notes that Snow got his basic outline of the Midnight Cry message from Miller's earlier work.
Дараа нь Миллер “Шөнө дундын хашхираан”-ыг дахин эргэцүүлэн үзээд, түүнийг хийрхэл хэмээн нэрлэв. Дамстигтийн тэмдэглэснээр, Сноу “Шөнө дундын хашхираан” мэдээнийхээ үндсэн тоймыг Миллерийн өмнөх бүтээлээс авсан байна.
Snow's calculations, published in March 1844, aroused little attention until the Exeter camp meeting, August 12–17, 1844. There, his exact date for Christ's return stirred many Millerites, bringing their missionary endeavor to a peak. Their response became known as the Seventh Month movement. Although Millerite leaders were initially skeptical, some weeks before the expected event, they joined the movement and allowed Snow's views to be printed and supported.
Сноугийн тооцооллууд 1844 оны 3-р сард хэвлэгдсэн боловч 1844 оны 8-р сарын 12–17-нд болсон Эксетерийн майхант цуглаан хүртэл төдийлөн анхаарал татсангүй. Тэнд Христийн эргэн ирэлтийн тухай түүний яг таг огноо олон Миллерчүүдийн сэтгэлийг хөдөлгөж, тэдний номлолын үйл хэргийг оргилд нь хүргэв. Тэдний энэ хариу үйлдэл Долоо дахь сарын хөдөлгөөн хэмээн нэрлэгдэх болсон. Хэдийгээр Миллерчүүдийн удирдагчид анхандаа эргэлзэж байсан ч, хүлээгдэж буй үйл явдлаас хэдхэн долоо хоногийн өмнө тэд уг хөдөлгөөнд нэгдэж, Сноугийн үзлийг хэвлүүлэн дэмжихийг зөвшөөрөв.
The Midnight Cry and Its Aftermath
Шөнө дундын хашхираан ба түүний дараах үйл явдал
Ellen White's first vision shows God's people on a path to heaven, with a light behind them called the Midnight Cry. The message Samuel Snow presented needs to be understood. In May 1842, 300 charts were printed for 300 preachers. By March 22, 1844, after the first disappointment, the chart was set aside, and many left the movement. Those who remained were to wait. At the Exeter camp meeting, Snow showed that the Lord would come on October 22, 1844, the Day of Atonement. This impelled them to proclaim the message.
Эллен Уайтын анхны үзэгдэлд Бурханы ард түмэн тэнгэр өөд хүрэх нэгэн зам дээр байгаагаар харагддаг бөгөөд тэдний ард “Шөнө дундын Хашхираан” хэмээх гэрэл байсан. Самуел Сноугийн танилцуулсан мэдээг ойлгох шаардлагатай. 1842 оны тавдугаар сард 300 номлогчид зориулан 300 зурагт хүснэгт хэвлэгдсэн. 1844 оны 3 дугаар сарын 22 гэхэд, анхны урам хугарал өнгөрсний дараа, тэрхүү хүснэгтийг хойш тавьж, олон хүн хөдөлгөөнийг орхисон. Үлдсэн хүмүүс нь хүлээх ёстой байв. Эксетерийн хээрийн цуглаанд Сноу Эзэн 1844 оны 10 дугаар сарын 22-нд, Эвлэрүүллийн өдөр, ирнэ гэдгийг үзүүлсэн. Энэ нь тэднийг тэрхүү мэдээг тунхаглахад түлхэц өгсөн.
Joseph Bates recounted that after the Exeter camp meeting, as he walked through the train cars, he heard voices repeating, 'Behold, the bridegroom cometh!' This movement swept over the United States in two months, leading to the Great Disappointment on October 22, 1844.
Жозеф Бейтс өгүүлэхдээ, Эксетерийн майхант цуглаанаас хойш тэрээр галт тэрэгний вагонуудаар явж байхдаа, “Харагтун, сүйт залуу ирж байна!” хэмээн давтан хэлэх дуу хоолойг сонссон гэв. Энэ хөдөлгөөн хоёрхон сарын дотор Америкийн Нэгдсэн Улсыг бүхэлд нь хамарч, 1844 оны 10 дугаар сарын 22-нд Их Урам Хугаралд хүргэсэн юм.
Damsteegt comments on the Low Hampton Conference of Adventists, December 28–29, 1844, involving Himes and Miller. Himes urged comforting the saints, arousing the Christian world, and proclaiming salvation to sinners. A few weeks later, the Advent Press resumed, and Himes declared the door of salvation open. Miller gradually gave up the extreme shut door concept and returned to his original view of the Midnight Cry. In that same month, Ellen White had her first vision, showing that those who reject the Midnight Cry fall off the path. That vision was for William Miller as much as anyone else.
Дамстэгт 1844 оны 12-р сарын 28–29-нд Хаймс ба Миллерийн оролцсон Адвентистуудын Лоу Хэмптоны бага хурлын талаар тайлбарлахдаа, Хаймс гэгээнтнүүдийг тайтгаруулах, Христийн ертөнцийг сэрээх, мөн нүгэлтнүүдэд авралыг тунхаглахыг уриалсан гэж өгүүлжээ. Хэдхэн долоо хоногийн дараа Адвентист хэвлэл дахин үргэлжилж, Хаймс авралын хаалга нээлттэй хэмээн тунхаглав. Миллер хаагдсан хаалганы туйлширсан үзэл баримтлалаас аажмаар татгалзаж, Шөнө дундын хашхирааны талаарх анхны үзэлдээ эргэн оржээ. Тэрхүү мөн сард Эллен Уайт анхны үзэгдлээ хүлээн авсан бөгөөд уг үзэгдэл Шөнө дундын хашхирааг няцаагчид замаас унаж буйг харуулсан юм. Тэр үзэгдэл нь бусад хэн нэгний адил Виллиам Миллерийн төлөө ч байсан юм.
William Miller's Final Test and Legacy
Уильям Миллерийн эцсийн сорилт ба өв сан
From Early Writings, page 257:
Эртний бичвэрүүд, 257-р хуудаснаас:
"My attention was then called to William Miller. He looked perplexed and was bowed with anxiety and distress for his people. The company who had been united and loving in 1844 were losing their love, opposing one another, and falling into a cold, backslidden state. As he beheld this, grief wasted his strength. I saw leading men watching him, primarily Joshua Himes, and fearing lest he should receive the third angel's message."
Дараа нь миний анхаарал Уильям Миллерт хандуулагдав. Тэр ихэд мэгдэн самуурсан байдалтай харагдаж, ард түмнийхээ төлөө санаа зовнил, шаналлаас болж бөгтийсөн байв. 1844 онд нэгдмэл бөгөөд хайр дүүрэн байсан тэрхүү бүлэг хайр энэрлээ алдаж, бие биеэ эсэргүүцэн, хөрсөн, ухарсан байдалд унаж байлаа. Үүнийг хараад уй гашуу нь түүний хүчийг барав. Би удирдагч эрчүүд, ялангуяа Жошуа Хаймс, түүнийг ажиглан харж, гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээг хүлээн авах вий хэмээн эмээж байгааг үзэв.
The third angel's message in this context is the Sabbath. As Miller leaned toward the light from heaven, these men would lay plans to draw his mind away. Human influence kept him in darkness and retained his influence among those who opposed the truth. Eventually, Miller raised his voice against the light from heaven—the Sabbath. He failed to receive the message that would have explained his disappointment and cast light and glory on the past. He leaned on human wisdom instead of divine. Being broken by labor and age, he was not as accountable as those who kept him from the truth. The sin rests upon them. If Miller could have seen the light of the third angel, many things would have been explained. But his brethren professed such deep love for him that he thought he could never tear away from them. God allowed him to fall under the power of death and hid him in the grave from those who drew him from the truth. Moses erred before entering the Promised Land; likewise, Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan. Others led him to do this; others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God and will come forth at the sound of the last trumpet.
Энэ утга агуулгад гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээ нь Амралтын өдөр мөн. Миллер тэнгэрээс ирэх гэрэл рүү хандах үед, эдгээр хүмүүс түүний оюун санааг түүнээс холдуулахын тулд төлөвлөгөө зохиодог байв. Хүний нөлөө түүнийг харанхуйд байлгаж, үнэнийг эсэргүүцэгчдийн дунд түүний нөлөөг хэвээр хадгалсан. Эцэст нь Миллер тэнгэрээс ирэх гэрлийн—Амралтын өдрийн—эсрэг дуу хоолойгоо өргөв. Тэр өөрийн урам хугарлыг тайлбарлаж, өнгөрсөнд гэрэл ба алдрыг тусгах байсан мэдээг хүлээн авсангүй. Тэр Бурханы мэргэн ухаанд бус, харин хүний мэргэн ухаанд түшиглэв. Хөдөлмөр болон өтөл насанд туйлдсан тул, түүнийг үнэнээс хол байлгасан хүмүүс шиг тэр хэмжээнд хариуцлага хүлээхгүй байв. Нүгэл тэдний дээр ногдоно. Хэрэв Миллер гурав дахь тэнгэрэлчийн гэрлийг харж чадсан бол олон зүйл тайлбарлагдах байсан. Гэвч ах дүүс нь түүнд тийм гүн хайртай хэмээн тунхаглаж байсан тул, тэр өөрийгөө тэднээс хэзээ ч тасран салж чадахгүй гэж боджээ. Бурхан түүнийг үхлийн хүчний дор орохыг зөвшөөрч, үнэнээс нь холдуулсан хүмүүсээс далд байлгахын тулд булшинд нуусан. Мосе Амлагдсан нутагт орохын өмнө алдаа гаргасан; үүнтэй адил, Миллер тэнгэрийн Канаанд тун удахгүй орох гэж байхдаа алдаа гаргасан. Бусад нь түүнийг үүнийг хийхэд хүргэсэн; бусад нь үүний төлөө хариуцлага хүлээх ёстой. Харин тэнгэрэлчүүд Бурханы энэ зарцын үнэт тоосыг манаж байдаг бөгөөд сүүлчийн бүрээний дуугаар тэрээр гарч ирнэ.
Conclusion: Lessons for Today
Дүгнэлт: Өнөө цагийн сургамжууд
In conclusion, William Miller typifies Seventh-day Adventists at the end of the world. Ellen White's first vision is more for our day than for her own. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the light of the Midnight Cry. The light of the Midnight Cry can only be understood by understanding this history. The first disappointment purged the Millerite movement of those there for the wrong reasons and prepared the people for the testing experience that would lead them into the Most Holy Place. Those who come to the first disappointment are blessed only if they wait for October 22, 1844. This time is designed by God to produce a people He will gather into the Most Holy Place. To reject the Midnight Cry and fall off the path is to reject this entire history.
Эцэст нь хэлэхэд, Уильям Миллер нь ертөнцийн төгсгөл дэх Долоо дахь өдрийн Адвентистуудын бэлгэдэл юм. Эллен Уайтын анхны үзэгдэл нь түүний өөрийн цаг үеэс илүүтэйгээр бидний өдрүүдэд хамаарна. Ертөнцийн төгсгөлд Долоо дахь өдрийн Адвентистууд Шөнө дундын Хашхирааны гэрлийг няцаах болно. Шөнө дундын Хашхирааны гэрлийг энэ түүхийг ойлгосноор л ойлгож чадна. Эхний урам хугаралт нь Миллерийн хөдөлгөөнийг буруу шалтгаанаар тэнд байсан хүмүүсээс цэвэрлэж, ард түмнийг Ариун Ариунаас чанагших газар уруу хөтлөх шалгалтын туршлагад бэлтгэсэн юм. Эхний урам хугаралт дээр ирэгчид 1844 оны 10-р сарын 22-ныг хүлээж байж л ерөөгдөнө. Энэ цаг хугацааг Бурхан Өөрийнх нь Ариун Ариунаас чанагших газарт цуглуулах ард түмнийг төрүүлэхээр тогтоосон. Шөнө дундын Хашхирааг няцааж, замаас унах явдал нь энэ бүх түүхийг бүхэлд нь няцааж буй хэрэг юм.
William Miller made three mistakes, and we are always tested by three tests. His first error was rejecting the Midnight Cry in December 1844. His second was listening to men instead of God, which led to his third mistake: rejecting the Sabbath. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the history of the Midnight Cry and the call to return to the old paths because they listen to their leaders. In so doing, they prepare themselves for the mark of the beast, repeating Miller's three-step testing process, which begins with how they relate to the message and history of the Midnight Cry.
Уильям Миллер гурван алдаа гаргасан бөгөөд бид үргэлж гурван сорилтоор шалгагддаг. Түүний эхний алдаа нь 1844 оны арванхоёрдугаар сард Шөнө дундын Хашхирааныг няцаасан явдал байв. Хоёр дахь нь Бурханы оронд хүмүүсийн үгийг дагасан явдал байсан бөгөөд энэ нь түүнийг гурав дахь алдаанд, өөрөөр хэлбэл Амралтын өдрийг няцаахад хүргэсэн. Дэлхийн төгсгөлд Долдугаар өдрийн Адвентистууд удирдагчдынхаа үгийг дагаснаас болж Шөнө дундын Хашхирааны түүх болон эртний жимүүдэд буцан очих уриалгыг няцаах болно. Ингэснээр тэд араатны тамгад бэлтгэгдэж, Миллерийн гурван үе шаттай сорилтын үйл явцыг давтан хэрэгжүүлэх бөгөөд энэ үйл явц нь Шөнө дундын Хашхирааны мэдээ болон түүхтэй хэрхэн харьцаж байгаагаас эхэлдэг.
There are only two prophecies that deal with the history from the first disappointment to the second disappointment: the 2300 days ('Though the vision tarry, wait for it') and the 2520. To reject the 2520 is to reject the Midnight Cry. To reject the Midnight Cry is to fall off the path to the wicked world below.
Эхний урам хугаралтаас хоёр дахь урам хугаралт хүртэлх түүхийг авч үздэг зөгнөл ердөө хоёрхон байдаг: 2300 өдөр (“Үзэгдэл саатавч түүнийг хүлээгтүн”) болон 2520. 2520-ийг няцаана гэдэг нь Шөнийн Дунд Хашхирааныг няцаана гэсэн үг. Шөнийн Дунд Хашхирааныг няцаана гэдэг нь доорх ёс бус ертөнц рүү хүргэдэг жимээс халин унах явдал мөн.
We will address this further in the next presentation.
Үүнийг бид дараагийн илтгэлд цаашид авч үзэх болно.