It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

Илчлэлт номд тайлагдан нээгдэж буй мэдээг ойлгоход Протестантын Шинэчлэлийн үндэс, хөгжил, ач холбогдлыг танин мэдэх нь нэн чухал юм. Тэрхүү Шинэчлэлийн түүхэн доторх гурван үндсэн шугам нь Библи, мөн Библийг судлахад хэрэглэх зөв аргачлал, түүнчлэн тэрхүү түүхийн туршид сонгогдон илгээгдсэн элч нар нь уг түүхийн замын тэмдгүүд мөн болохыг авч үздэг. Үргэлжийн адил Сатан хэд хэдэн хуурамч хувилбараар Хаан Жеймсийн Библийг нуухыг оролдсон, мөн Библийг ойлгох зөв аргачлалыг хэд хэдэн хуурамч орлуулгаар халхлахыг чармайсан, түүнчлэн тэрхүү түүхийн явцад өргөгдөн гарч ирсэн зөв элч нарыг (замын тэмдгүүдийг) мөн нуухыг эрмэлзсэн юм.

“But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

“Гэвч Сатан зүгээр суусангүй. Тэрээр шинэчлэлийн бусад бүх хөдөлгөөнд оролдож ирсэнтэй адил, жинхэнэ ажлын оронд хуурамч зүйлийг тэдэнд тулган өгч, ард олныг мэхлэн сүйтгэхийг одоо оролдсон юм. Христийн сүмийн нэгдүгээр зуунд хуурамч Христүүд гарч ирсэнтэй адил, арван зургадугаар зуунд мөн хуурамч эш үзүүлэгчид гарч ирэв.” The Great Controversy, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

1840 оноос 1844 он хүртэлх Миллерчүүдийн түүхэнд Протестантизмын нөмрөг (энэ нь АНУ хэмээх газрын араатны хоёр эвэрний нэг мөн) Миллерчүүдийн Адвентизмд шилжин, тэд Протестантын эвэр болсон юм. Үүнтэй зэрэгцэн, урьд нь өөрсдийгөө Протестант хэмээн тунхаглаж байсан сүмүүд урвасан Протестантизм болж, эсвэл Миллерчүүдийн тодорхойлсноор “Ромын охид” болсон юм. 1843 онд Протестантууд эхний тэнгэрэлчийн мэдээг няцаахад тэд унаж, Протестантизмын нөмрөгийг Миллерчүүд үргэлжлүүлэн авч явсан юм. Миллерчүүдийн түүх нь Бурханы Өөрийн “цөл дэх чуулган”-ыг Бурханы Үгийг бүрэн дүүрэн ойлгох байдалд хүргэх ажлын оргил үе байсан юм.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

Мөрдөн шалгах шүүлт эхэлсэн нь Бурханы хуулийн, ялангуяа Амралтын өдрийн сорилтыг авчирсан. Гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээг тунхаглахын тулд Харанхуйн зууны турш папын уламжлал, заншлын дор булшлагдсан байсан Бурханы хуулийг сахин баримталдаг сүм шаардлагатай байв. Христ Протестантуудыг 1840-өөс 1844 оны түүхэн үед хүргэн авчирч, Елиагийн сорилтыг тэдэнд тавьсан бөгөөд Уильям Миллер түүний дүр төрхөөр төлөөлөгдсөн юм. Протестантууд Миллерийн мэдээг няцаахад тэд Ром руу буцсан. Миллерээр дамжин хүргэгдсэн эхний тэнгэрэлчийн мэдээний сорилт нь Кармел уулан дээрх Елиагаар дүрслэгдсэн байв.

And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

Елиа бүх ард түмэнд ирж, —Та нар хоёр өөр бодлын хооронд хэдий болтол тээнэгэлзэх вэ? Хэрэв ЭЗЭН Бурхан мөн бол Түүнийг дагагтун; харин хэрэв Баал мөн бол түүнийг дагагтун гэж хэлэв. Ард түмэн түүнд ганц ч үг хариулсангүй. Хаадын дээд 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

1840 онд Миллер болон эхний тэнгэрэлчээр төлөөлөгдсөн Елиагийн мэдээтэй нүүр тулгарах үед протестантууд Баалыг сонгосон!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

Протестант шинэчлэл нь Библийн үнэнүүдийн лацыг нээсэн явдал байсан бөгөөд энэ нь Тиатирагийн чуулганы түүхээр дүрслэгдсэн үеийн туршид өгөхөөр амлагдсан “өглөөний од”-оос эхэлсэн юм. Библийн эсрэг чиглэсэн шууд дайралт үүнээс хэдэн зууны өмнө эхэлсэн бөгөөд энэ нь, ялангуяа Валденсчуудын түүхээр, The Great Controversy номд тодорхой өгүүлэгддэг. 1930 онд Бенжамин Вилкерсон Our Authorized Bible Vindicated хэмээх номыг хэвлүүлсэн. Тэрхүү номд King James Библийг орчуулахад эцэст нь ашиглагдсан ариун эх бичвэрүүдийн эсрэг өрнөсөн тэмцэл, мөн Католик шашинтнууд, урвасан протестантизм болон Лаодикеагийн Адвентистуудын дэмжсээр ирсэн, одоо ч дэмжсээр буй Сатаны төрөл бүрийн хуурамч эх бичвэрүүдийг баримтжуулсан байдаг. Тэрхүү тэмцэл Валденсчуудын түүхээс нэн эрт эхэлсэн боловч, тэд бол эцэст нь 1611 оны King James Библид орчуулагдсан зөв гар бичмэлүүдийн ач холбогдлыг гэрчлэхийн тулд амиа өргөсөн хүмүүсийн тэмдэг ба бэлгэдэл мөн.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

1611 онд Хаан Жеймсийн Библийг бүтээн гаргах ажил тун нарийн тодорхой орчуулгын үйл явцаар дамжин хэрэгжсэн. Библийг орчуулж, хэвлэн нийтлэх үйл явц нь бүтээлийн долоон үе шатаар гүйцэлдсэн юм. Мөн үүнийг гүйцээхэд долоон жил шаардагдсан бөгөөд библийн долоон жил нь хоёр мянга таван зуун хорин өдөр юм. Энэ нь мэдээж Даниел есдүгээр бүлгийн биелэл болгон Есүс олон хүний төлөө гэрээг баталсан эш үзүүллэгийн өдрүүдийн тоотой адил юм. Тэр ариун долоо хоногийн яг төвд Христ цовдлогдсон бөгөөд мэдээж цовдлогдсон Христ бол Библийн төв мөн. Бурханы цэвэр Үгийг бүтээн гаргах тэр долоон үе шат нь дараах байдалтай байв.

  • First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

    Нэгдүгээрт: Хувь хүмүүсийн хийсэн анхны орчуулга: Ойролцоогоор 50 орчуулагчийг зургаан хороонд хувааж, тус бүрийг Библийн өөр өөр хэсгүүдийг хариуцуулав. Эдгээр хүмүүс эх хэлүүдээс (еврей, арамей, болон грек) англи хэл рүү орчуулах ажлыг гүйцэтгэсэн.

  • Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

    Хоёрдугаарт: Хорооны хянан шалгалт: Хороо бүр тухайн хэсгийн орчуулгаа дуусгасны дараа, уг ажлыг хорооны гишүүд өөрсдөө хянан үзсэн. Энэ нь хамтын санал оруулах, алдааг засах боломжийг бүрдүүлсэн.

  • Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

    Гуравдугаарт: Ерөнхий хорооны хянан магадлалт: Дараа нь тухайн хороодын орчуулгуудыг Ерөнхий хороо хэмээн нэрлэгддэг эрдэмтдийн илүү өргөн бүрэлдэхүүнтэй бүлэгт өргөн мэдүүлсэн. Энэхүү хороо нь орчуулгын зургаан хороо тус бүрийн төлөөлөгчдөөс бүрдэж байв. Тэд нийт бүтээлийг бүхэлд нь хянан үзэж, өөр өөр хороодын орчуулгуудыг харьцуулан нийцүүлсэн.

  • Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

    Дөрөвдүгээрт: Нэмэлт хянан үзэлт ба засвар: Ерөнхий хорооны засварласан хувилбарыг цаашид дахин хянан үзэж, улам боловсронгуй болгохын тулд тус тусын хороодод буцаан илгээв. Энэхүү давталтат үйл явц нь орчуулгыг тууштай нийцтэй бөгөөд үнэн зөв байлгахад туслав.

  • Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

    Тавдугаарт: Эцсийн хянан нягтлалт ба батламж: Тус тусын хороод засваруудаа дуусгасны дараа эцсийн төслийг Эцсийн хянан нягтлалт, батламж авахаар Ерөнхий хороонд өргөн мэдүүлэв.

  • Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

    Зургаадугаарт: Хааны батламж ба хэвлэн нийтлэлт: Батлагдсан орчуулгыг дараа нь Хаан Жеймс I-д түүний батламжийг авахаар өргөн барив.

  • Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

    Долоодугаарт: Тэрээр хааны ёсны зөвшөөрлөө өгсний дараа уг орчуулга 1611 онд Библийн Хаан Жеймсийн Хувилбар (Authorized Version) нэрээр хэвлэгдэн нийтлэгдэв.

The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

ЭЗЭНий үгс бол цэвэр ариун үгс мөн; газар шороон зууханд хайлуулж, долоонтаа цэвэршүүлсэн мөнгө мэт. ЭЗЭН, Та тэдгээрийг хадгална; Та тэдгээрийг энэ үеийнхнээс мөнхөд хамгаална. Дуулал 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

Сатаны Бурханы Үгийн эсрэг, мөн Түүний Үгийг зөв хуваан тайлбарлахад хэрэглэгдэх ёстой зөв аргачлалын талаар, илчлэгдэн дэлгэрч буй тэрхүү түүхийн янз бүрийн элч нараар төлөөлөгдсөн тэмдэгтүүдийн эсрэг хийдэг тэмцэлд, 1611 оны King James Bible нь Дуулал арван хоёрт онцгойлон тодорхойлсон нэгэн тэмдэгт мөн. Эвдэрч гутаагдсан Католик гар бичмэлүүдээр дамжин бий болсон хуурамч янз бүрийн Библиэс аль нь ч Дуулал арван хоёрын шалгуурыг хангадаггүй. Долоон үе шаттай явагдсан ариусгалын үйл явц болон хоёр мянга таван зуун хорин өдрийн хугацаа нь King James Bible бол Бурханы “цэвэр үгс” мөн гэдгийг тодорхойлдог. Бурхан King James Bible-ийг Өөрийн цэвэр Үг болгон үүрд сахин хамгаална хэмээн амладаг бөгөөд иймээс Тэрээр Протестант шинэчлэгчид, түүний дотор William Miller-ийн хэрэглэж байсан “historicism” хэмээх аргачлалыг ч мөн батлан хамгаална хэмээн амладаг.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

Арван дөрөвдүгээр зуунд, “Их тэмцэл” номд “Шинэчлэлийн үүрийн од” хэмээн тодорхойлогдсон Жон Виклифийг Бурхан энгийн жирийн хүн хүртэл ойлгож чадах хэлээр Библийг орчуулахад ашигласан юм. Тэрээр Протестант шинэчлэлийн эхлэлийн тэмдэглэгээг заасан элч мөн.

“The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

“Виклифийн эхлүүлсэн тэрхүү агуу хөдөлгөөн нь, мөс чанар ба оюун ухааныг чөлөөлж, Ромын ялалтын тэрэгт өдий олон жил хүлэгдэн байсан үндэстнүүдийг эрх чөлөөтэй болгох ёстой байсан бөгөөд, өөрийн ундаргаа нь Библид байлаа. Энд, арван дөрөвдүгээр зуунаас хойш амийн ус мэт үе үеийн турш урсан ирсэн, тэрхүү ерөөлийн урсгалын эх булаг оршиж байв. Виклиф Ариун Судрыг Бурханы хүслийн онгодоор өгөгдсөн илчлэл хэмээн, мөн итгэл ба амьдралын хэрэгжлийн хангалттай хэмжүүр хэмээн туйлын итгэлээр хүлээн авсан. Тэрээр Ромын Сүмийг бурханлаг, эндэгдэшгүй эрх мэдэл хэмээн үзэж, мянган жилийн турш тогтсон сургаал ба заншлыг эргэлзээгүй хүндлэлээр хүлээн авахуйц боловсрол эзэмшсэн байсан; гэвч тэрээр эдгээр бүхнээс нүүр буруулж, Бурханы ариун үгийг сонсохыг сонгосон. Энэ л бол ард түмэнд хүлээн зөвшөөрөхийг тэрээр уриалсан эрх мэдэл мөн байв. Сүм папаар дамжин айлдахын оронд, тэрээр цорын ганц үнэн эрх мэдэл нь Өөрийн үгээр дамжин айлдаж буй Бурханы дуу хоолой мөн хэмээн тунхагласан. Тэрээр зөвхөн Библи бол Бурханы хүслийн төгс илчлэл мөн гэдгийг заагаад зогсохгүй, Ариун Сүнс бол түүний цорын ганц тайлбарлагч мөн, мөн хүн бүр түүний сургаалуудыг судлах замаар өөрийн үүргийг өөрөө мэдэх ёстой хэмээн заасан. Ийнхүү тэрээр хүмүүсийн оюун санааг пап ба Ромын Сүмээс Бурханы үг рүү эргүүлсэн юм.”

“Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

“Уиклиф бол Шинэчлэгчдийн дундаас хамгийн агуу хүмүүсийн нэг мөн. Оюуны цар хүрээ, бодлын тодорхой байдал, үнэнийг баримтлан хамгаалах тууштай хатуу чанар, түүнийг өмгөөлөн хамгаалах зоригийн хувьд түүний дараа гарч ирсэн хүмүүсээс цөөн хэдхэн нь л түүнтэй эн зэрэгцэж чадсан юм. Амьдралын ариун байдал, суралцахуй болон хөдөлмөрт үл ядрах хичээл зүтгэл, авлигалд үл автах шударга үнэнч чанар, мөн өөрийн үйлчлэл дэх Христтэй адил хайр ба үнэнч байдал нь Шинэчлэгчдийн анхдагчийг тодорхойлж байв. Тэр өөрийн гарч ирсэн үеийн оюуны харанхуй байдал болон ёс суртахууны завхралын дунд байсан хэдий ч ийм байлаа.”

“The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

“Уиклифийн зан чанар нь Ариун Бичээсийн хүмүүжүүлэн өөрчилдөг хүчний гэрчлэл мөн. Түүнийг ямар хүн болгосон нь Библи өөрөө байв. Илчлэлтийн агуу үнэнүүдийг ухааран ойлгох гэсэн чармайлт нь хүний бүх чадварт шинэлэг байдал, эрч хүчийг өгдөг. Энэ нь оюун ухааныг тэлж, ойлгох чадварыг хурцалж, шүүн тунгаах чадварыг боловсруулдаг. Библийг судлах нь бусад ямар ч судлалаас илүүтэйгээр бодол, мэдрэмж, тэмүүлэл бүрийг эрхэмсэг болгоно. Энэ нь зорилгын тогтвортой байдал, тэвчээр, зориг, хатуужлыг өгдөг; зан чанарыг ариусган, сэтгэлийг гэгээрүүлдэг. Суралцагчийн оюуныг хязгааргүй Оюунтай шууд харьцуулан авчирдаг, Бичээсийг чин сэтгэлээсээ, хүндэтгэлтэйгээр судлах явдал нь, хүний философийн өгч чадах хамгийн шилдэг сургалтаас урган гарч байсан бүхнээс ч илүү хүчирхэг, илүү идэвхтэй оюун ухаантай, мөн илүү эрхэм зарчимтай хүмүүсийг ертөнцөд төрүүлэх байсан. “Таны үгийн нээлт,” хэмээн дуулалч хэлдэг, “гэрэл өгдөг; энэ нь ухаарал өгдөг.” Дуулал 119:130.” Агуу тэмцэл, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

“Их тэмцэл” ном дахь Жон Уиклифийн тухай гэрчлэлийн дараа Систер Уайт эцэстээ шинэчлэгч Жон Нокст хүрэх итгэлтэй шинэчлэгчдийн (тэмдэгт үе шатнуудын) жагсаалтыг өгдөг. Тэрээр Шотландын хатан Маригаас Жон Нокст тавьсан нэгэн чухал асуултыг онцлон тэмдэглэдэг.

“John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

“Жон Нокс сүмийн уламжлал ба нууцлаг сургаалиудаас нүүр буруулж, Бурханы Үгийн үнэнээр тэжээгдэж байсан бөгөөд Вишартын сургаал нь түүнд Ромын сүмийн нөхөрлөлөөс няцаж, хавчигдан мөшгөгдөж байсан шинэчлэгчидтэй өөрийгөө нэгтгэх шийдвэрийг нь бататгасан юм....”

“When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

“Шотландын хатантай нүүр тулан уулзах үед, протестантуудын олон удирдагчийн хичээл зүтгэл түүний өмнө суларч байсан ч, Жон Нокс үнэнд гуйвшгүй гэрчлэл өгсөн юм. Түүнийг энхрийлэн аргадах замаар өөртөө татаж чадаагүй; заналхийллийн өмнө ч тэр эмээсэнгүй. Хатан түүнийг тэрс үзэлтэй хэмээн буруутгав. Тэрээр ард олонд төрөөс хориглосон шашныг хүлээн авахыг заасан бөгөөд ингэснээр захирагдагсдад ноёддоо дуулгавартай байхыг тушаасан Бурханы зарлигийг зөрчсөн гэж хатан мэдэгдэв. Нокс баттайгаар хариулав:—‘Зөв шашин нь ноёдоос гарал үүсэл, эрх мэдлээ авдаггүй, харин зөвхөн мөнхийн Бурханаас авдагтай адил, захирагдагсад ч мөн шашнаа ноёдынхоо таалалд нийцүүлэн тогтоох үүрэг хүлээдэггүй. Учир нь олонтаа тохиолддог нь, бүх хүмүүсийн дундаас ноёд л Бурханы жинхэнэ шашны талаар хамгийн үл мэдэгч байдаг. Хэрэв Абрахамын бүх үр удам өөрсдийн олон жил захирагдаж явсан Фараоны шашныг дагасан байсан бол, хатагтай минь, дэлхийд ямар шашин байх байсан бэ? Мөн хэрэв элч нарын өдрүүдэд бүх хүн Ромын эзэн хаадын шашныг дагасан байсан бол, хатагтай минь, эдүгээ газар дэлхий дээр ямар шашин байх байсан бэ? … Иймээс, хатагтай минь, захирагдагсад ноёддоо хүндэтгэл үзүүлэхээр тушаагдсан байдаг хэдий ч, тэдний шашныг дагах үүрэгтэй биш гэдгийг та ойлгож болно.’”

“Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

Мариа ийн хэлэв: “Та нар Судрыг нэг янзаар тайлбарлаж байна, харин тэд [Ромын шашны багш нар] өөрөөр тайлбарлаж байна; би хэнд нь итгэх ёстой вэ, мөн хэн нь шүүгч байх вэ?”

“‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

“‘Түүний Үгэндээ тодорхойгоор айлддаг Бурханд та нар итгэх ёстой’ хэмээн шинэчлэгч хариулав; ‘Үг та нарт юуг заана, түүнээс цааш та нар энэ ч биш, тэр ч биш, хэнд ч бүү итгэ. Бурханы Үг өөрөө тодорхой бөгөөд хэрэв аль нэг газарт бүдэг бадаг зүйл байвал, Өөртэйгөө хэзээ ч зөрчилддөггүй Ариун Сүнс түүнийг өөр газруудад илүү тодорхой тайлбарладаг. Иймээс зөрүүдлэн мунхаг хэвээр үлдэхийг хүсэгчдээс бусдад ямар ч эргэлзээ үлдэж болохгүй.’ Амь насаа эрсдэлд оруулан, аймшиг үл мэдэх тэр шинэчлэгч хаадын сонорт ийнхүү үнэнийг тунхагласан юм. Тэрээр мөн л төдийхөн няцашгүй зоригтойгоор зорилгодоо үнэнч байж, залбирч, Эзэний тулалдааныг тулалдсаар, эцэст нь Шотланд папын шашнаас ангижирсан юм.” Агуу тэмцэл, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

Шинэчлэгч ба хатан хааны хоорондын харилцан яриа нь шинэчлэлийн түүхэн дэх гурав дахь шугамыг тодруулан харуулдаг бөгөөд энэ нь Библи, шинэчлэгчид, мөн Библийг судлах арга зүйг хуурамчаар орлуулахын төлөөх Сатаны оролдлогыг илтгэнэ. Хатан хаанд Иоханы өгсөн хариулт нь зөв арга зүй бол “түүхчилсэн тайлал” мөн бөгөөд энэ нь Ариун Сүнс нэг эш үзүүллэгийн түүхэн шугамыг нөгөө эш үзүүллэгийн түүхэн шугамаар тайлбарладаг гэсэн үндэслэл дээр тогтдог.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

Гэрэл харанхуйд нээгдсэн байв. Виклиф болон эхэн үеийн шинэчлэгчид, Миллерийн хөдөлгөөний түүхийг дуустал, “түүхчилсэн арга” хэмээн нэрлэгддэг Библийн судлалын аргыг хэрэглэж байлаа. Библийг судлах энэхүү Библийн аргын түүхийг олонтаа үл хайхардаг боловч, Миллер болон түүнээс хойш Future for America-ийн баримталсан эш үзүүллэгийг тайлбарлах дүрмүүдийн ач холбогдлыг хүн үнэхээр олж харахыг хүсвэл үүнийг танин мэдэх нь зайлшгүй чухал юм.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

Систер Уайт Бурханы нэрлэсэн ард түмэн гэж тодорхойлсон сүм зөвхөн хоёрхон байдаг. Тэдгээр нь эртний Израиль болон Долоо дахь өдрийн Адвентист сүм мөн.

“The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

“Бид Бурханы ард түмэн хэмээн нэрлэгддэгийн учруудыг дахин дахин давтан хэлэх ёстой. Дэд хууль 4:1–13” Гар бичмэлийн нийтлэлүүд, 8-р боть, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

“Элч нарын сүм”, папын харанхуйн үеийн цөл дэх сүм нь хэзээ ч Бурханы нэрээр нэрлэгдсэн ард түмэн гэж дуудагдаж байгаагүй. Учир нь “нэрлэгдэх” гэсэн энэ нэр томьёо нь Бурханы хуулийг хадгалан сахигч байх хариуцлага хүлээсэн сүмийг илэрхийлдэг бөгөөд Адвентизмын хамт тэд мөн Бурханы эш үзүүллэгийн үнэнүүдийг хадгалан сахигч байх ёстой байсан юм.

“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

“Бурхан эртний Израилийг дуудсанчлан, энэ өдрүүдэд Өөрийн чуулганыг газар дэлхий дээр гэрэл болон зогсохоор дуудсан билээ. Тэрээр үнэний хүчирхэг огтлогчоор, нэгдүгээр, хоёрдугаар, гуравдугаар тэнгэрэлчийн мэдээнүүдээр дамжуулан, тэднийг сүмүүдээс болон ертөнцөөс салгаж, Өөртөө ариун ойр дөт байдалд авчирсан юм. Тэрээр тэднийг Өөрийн хуулийн хадгалуулагчид болгож, энэ цаг үед хамаарах эш үзүүллэгийн агуу үнэнүүдийг тэдэнд даатгасан. Эртний Израильд даатгагдсан ариун эшлэлүүдийн адил, эдгээр нь дэлхий дахинд дамжуулагдах ёстой ариун итгэл даатгал мөн. Илчлэл 14-ийн гурван тэнгэрэлч нь Бурханы мэдээнүүдийн гэрлийг хүлээн авч, газар дэлхийн өнцөг булан бүрээр сэрэмжлүүлгийг тунхаглахаар Түүний элч төлөөлөгчид болон урагшлан гардаг хүмүүсийг төлөөлдөг.” Testimonies, volume 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

Уильям Миллер Бурханы эш үзүүллэгийн үнэнүүдийг нээхээр сонгогдсон элчийг төлөөлж байсан бөгөөд тэдгээр үнэнүүд 1844 онд нэгэн ардыг Хамгийн Ариун газрын нээлттэй хаалганд хүргэхэд Бурхан Өөрийн хуулийг нээн илчилсэн юм. Уиклиф Библийг нээж, Протестант Шинэчлэлийн эхлэлийг бий болгох үйл явц дахь нэгэн замын тэмдэг мөн боловч, тэрээр түүнчлэн “эш үзүүллэгийн агуу үнэнүүд”-ийг тогтоох Бурханы ажлын замын тэмдэг мөн. Жон Уиклиф нь папын засаглалын нэг мянга хоёр зуун жаран жилийн түүхэнд тодорхойлогдсон өглөөний од байв. Түүний ажил арван дөрөвдүгээр зуунд эхэлсэн бөгөөд дараа нь арван долоодугаар зуунд тэрхүү эш үзүүллэгийн шугамын өөр нэгэн замын тэмдэг нь 1611 онд Хаан Жеймсийн Библи хэвлэгдсэн явдал байлаа. Тэрхүү шугам дээр бид эцэст нь Миллерийн эш үзүүллэгийг тайлбарлах дүрмүүдийн замын тэмдэгт хүрдэг. Миллер бол тэр үнэний шугам дахь замын тэмдэг бөгөөд түүний дүрмүүд ч мөн адил юм. Түүний дүрмүүд нь Адвентизмын төгсгөл дэх эш үзүүллэгийн замын тэмдэгт гэрчлэл өгдөг бөгөөд тэр нь Prophetic Keys-ийн хэвлэлээр төлөөлөгдөнө.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

Хэрэв бид Миллерийн дүрмүүд нь эш үзүүллэгийн түүхийн нэгэн шугам дахь тэмдэглэгээ бөгөөд Библийн анхны, зөв эхүүдийг хадгалан хамгаалах ажил, мөн Библийн жинхэнэ ойлголтыг нээх ажилыг төлөөлдөг, үүний тулд шинэчлэгчид “түүхчилсэн тайлбарын арга” хэмээн нэрлэгдэх судлалын ариун аргачлалыг ойлгож, хэрэглэж сурахаар удирдуулсан гэдгийг ойлгохгүй бол, Адвентизмийн төгсгөлд гурав дахь тэнгэрэлчийн гэрлийг тунхаглан хүргэх болон хадгалан хамгаалах ажилтай холбоотой эш үзүүллэгийн үнэнүүдийг танин мэдэхэд шаардлагатай мэдээлэл бидэнд дутагдана. Ийм учраас түүхийн тэрхүү шугамыг товчхон авч үзэх нь чухал юм.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

“Протестант” хэмээх үгийн цорын ганц жинхэнэ тодорхойлолт нь Ромыг эсэргүүцэх явдал мөн. Хэрэв сүм Ромыг эсэргүүцэхээ боливол, тэр нь цаашид протестант байхаа больж, улмаар эхний тэнгэрэлчийн мэдээг няцаасан протестантуудын адил Ромын охин болдог. Католик сүмээс гарч ирсэн протестантуудын “уриан үг” болсон үндсэн ойлголт нь “Библи бөгөөд зөвхөн Библи” байв. Гэвч түүх Библийг зөвөөр хуваан тайлбарлах шаардлагатай байсныг гэрчилдэг.

Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

Үнэний үгийг зөвөөр тайлбарлан, ичих хэрэггүй ажилчин байж, өөрийгөө Бурханд таалалд нийцсэн нэгэн болгон харуулахыг хичээ. Харин бузар, хоосон чалчаанаас зайлсхий; учир нь тэдгээр нь улам их бурханлаг бус явдал руу хөтөлнө. 2 Тимот 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

Үнэн үгийн утгыг зөвөөр ялган тайлбарлахын төлөө Протестантуудын хэрэглэж эхэлсэн Библийн судлалын арга нь “түүхэн үзэлт тайлбарын арга” юм. Энэ арга нь Сатаны довтлохоор онилсон тодорхой бөгөөд ноцтой бай байсан бөгөөд тэр үнэхээр довтолсон юм.

“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

“Христийн шашин юунаас бүрддэгийг, үнэн гэж юу болохыг, бидний хүлээн авсан итгэл юу болохыг, Библийн дүрмүүд—хамгийн дээд эрх мэдлээс бидэнд өгөгдсөн тэдгээр дүрмүүд юу болохыг бид өөрсдөө мэддэг байх ёстой.” The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

Шинэчлэгчдээс эхлээд Уильям Миллерийг хүртэл, мөн түүнийг хамруулан хэрэглэж байсан Библийн арга зүйг доройтуулах явц нь арван тавдугаар зуунд Франсиско Рибера (1537–1591) хэмээх нэгэн иезуит эрдэмтнээс эхэлсэн хэмээн онцгойлон тодорхойлогддог; түүнийг футурист тайлбарыг түгээн дэлгэрүүлсэнд нь хамааруулдаг. Тэрээр Илчлэл номын талаар нэгэн тайлбар бичиж, эш үзүүллэгүүдийг түүхэн нөхцөл байдлаас нь салган, ирээдүйд хамааруулсан тайлбарыг дэвшүүлсэн. Рибера энэхүү арга зүйг историцизмын арга зүй үргэлж гарган ирдэг үнэнийг эсэргүүцэхийн тулд санаачлан бий болгосон. Тэрхүү үнэн нь Ромын пап бол Библийн эш үзүүллэг дэх антихрист мөн гэсэн явдал байв.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

Арван долоо, арван наймдугаар зууны үед Протестантизм Риберагийн хуурамч аргачлалыг сатанлаг бөгөөд үндэслэлгүй гэж мэдэж байсан нь баримтаар нотлогддог. Тэр үеийн протестантууд Иезуит эрдэмтний “ариун бус, хий хоосон цэцэрхлийг” эсэргүүцсэн номууд болон товхимлууд бичиж байв. Гэвч 1909 онд Трояны морь болох Scofield Reference Bible хэвлэгдэн гарч, Библийн хуудасны доорх тайлбаруудад оруулсан эшлэлүүд нь Риберагийн болон Мануэл Лакунза (1731–1801) хэмээх өөр нэг Иезуитын сургаалд тулгуурласан байлаа. Лакунза Juan Josafat Ben-Ezra хэмээх нууц нэрээр бичиж, The Coming of the Messiah in Glory and Majesty нэртэй ном хэвлүүлсэн. Түүнээс өмнөх Риберагийн адил, уг ном нь Илчлэлт ном дахь эш үзүүллэгүүдийн биелэлтийн эсрэг чиглэсэн шууд халдлага байсан юм.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

Сатан будлиан төөрөгдлөөр бүрхэх шаардлагатай байсан мэдээ нь Илчлэлийн номоос ирдэг эцсийн анхааруулгын мэдээ гэдгийг мэдэж байв. Скоуфилдын тайлбарт Библи доторх эшлэлийн тайлбаруудад иезуит хоёр санваартны бузар, хоосон чалчааг шингээн оруулснаар Сатан тэрслүү протестантуудыг иезуит аргачлалуудыг хүлээн зөвшөөрөхөд хүргэж, улмаар тэднийг үнэнээс сохолгов. Ингэхдээ Сатан Библийн зөгнөлийн антихрист хэн болохыг тодорхой таних боломжийг үгүй хийдэг Католикийн хэд хэдэн зөгнөлийн загварыг нэвтрүүлснээр зорилгодоо хүрсэн. Энэ нь Сатанд хэцүү мэхлэл байгаагүй, учир нь протестантууд 1843 онд Миллерийн мэдээг няцааснаараа аль хэдийн Ромын сүмд эргэн очсон байсан юм.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

Христосыг цовдлогдсоны дараах эхний хэдэн зуунд эхэлсэн Сатаны Библийн эсрэг довтолгоог баримтжуулсан хэд хэдэн ном, өгүүлэл олон жилийн турш хэвлэгдэн гарсан байдаг. Тэрхүү довтолгоо хуурамч Библи бүтээхийн тулд хуурамч гар бичмэлүүд нэвтрүүлэгдэх хэмжээнд хүрсэн юм. Сатан мөн Бурханы үгийг хамгаалан сахихаар өргөгдсөн шинэчлэгчдэд тэднийг амьд ахуйд нь ч, тэр байтугай тэдгээр Шинэчлэгчид нас барсны дараа ч довтолсон.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

Орчин үеийн Долоо дахь өдрийн Адвентист түүхчид, теологичид Уильям Миллерийн асуудалд хэрхэн ханддгийг тунгаан бодогтун. Тэд түүний ясыг ухаж гаргаад Миссисипи мөрөнд хаячихсан мэт ажээ.

“William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

“Уильям Миллер Сатаны хаант улсыг түгшээж байсан бөгөөд тэрхүү эртний дайсан энэ мэдээний нөлөөг саармагжуулахыг эрмэлзээд зогсохгүй, элчийг нь өөрийг нь ч устгахыг завдсан юм. Эцэг Миллер Судрын үнэнийг сонсогчдынхоо зүрх сэтгэлд бодитойгоор хэрэгжүүлэн хэрэглэж байхад, өөрсдийгөө Христэд итгэгч хэмээн нэрлэгчдийн уур хилэн түүний эсрэг дүрэлзэн бадарсан нь, яг л иудейчүүдийн хилэн Христ болон Түүний элч нарын эсрэг асан шиг байв. Сүмийн гишүүд доод давхаргынхныг өдөөн турхирч, хэд хэдэн удаа түүнийг цуглааны газраас гарч явах үед нь амийг нь хөнөөхөөр дайснууд нь хуйвалдсан. Гэвч ариун тэнгэрэлчүүд олны дунд байсан бөгөөд тэдний нэг нь хүний дүрээр ирж, Эзэний энэ зарцын гараас хөтлөн, уур хилэнт олны дундаас эсэн мэнд авч гарсан юм. Түүний ажил хараахан дуусаагүй байсан бөгөөд Сатан болон түүний элч нар зорилгодоо хүрч чадалгүй урам нь хугарсан билээ.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

Адвентизмын тэрхүү ижил хоёр ангилал (теологичид ба түүхчид) Миллерийн дүрмүүдийн хүчин төгөлдөр байдлыг хэрхэн багасган үнэлж, халхлан нууж ирснийг хар; харин Эгч Уайт бидэнд, эдгээр дүрмүүдийг гурван тэнгэрэлчийн мэдээг үнэхээр тунхагладаг бүх хүн хэрэглэнэ хэмээн мэдэгддэг.

“Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

“Гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээг тунхаглах ажилд оролцож буй хүмүүс Эцэг Миллерийн баримталсан яг тэр зарчмын дагуу Судруудыг шинжлэн судалж байна. «Зөгнөлүүдийн үзэл ба зөгнөлийн цаг тоолол» хэмээх жижиг номдоо Эцэг Миллер Библийг судлах болон тайлбарлах талаар дараах энгийн атлаа ухаалаг бөгөөд чухал дүрмүүдийг өгүүлсэн байна:—

“[Rules one through five quoted.]

“[Нэгдүгээрээс тавдугаар дүрмийг эш татав.]”

“The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

“Дээр өгүүлсэн нь эдгээр дүрмийн нэг хэсэг мөн; бөгөөд Библийг судлахдаа бид бүгдээрээ дэвшүүлэн тавьсан зарчмуудыг анхааран дагах нь зүйтэй.” Review and Herald, 1884 оны 11 дүгээр сарын 25.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

Бурханы Үгийн хөгжил ба тогтоолттой холбоотой эш үзүүллэгийн түүхийн шугамын гурван урсгалыг эргэн авч үзэхгүйгээр, өөрийн мэдээг тунхаглахдаа Елиагаар дүрслэгдсэн элч мөн байсан, зөвт хүмүүсийн амилалтад Миллер босгон тавигдана гэсэн амлалтад Мосегоор дүрслэгдсэн байсан, мөн тариалангийн газраа орхин Елиагийн мэдээнд үйлчлэхэд бэлэн байснаараа Елишагаар дүрслэгдсэн байсан Уильям Миллерийг батлан хамгаалах нэгэн том гэрчлэлийн ач холбогдлыг олж харах боломжгүй юм. Систер Уайт библийн эдгээр гурван баатрыг бүгдийг нь Уильям Миллерийг дүрслэгчид хэмээн тодорхойлдог бөгөөд өнөөдөр орчин үеийн Адвентист теологичид ба түүхчид түүнийг зүгээр л арван наймдугаар зууны “хөөрхий нэгэн фермийн хүү” байсан мэтээр үздэг билээ.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

Уильям Тиндейл бол эш үзүүллэгийн энэ түүхэн шугамд босгогдсон олон шинэчлэгчдийн нэг байсан. Ингэж хэлж болох аваас, түүнтэй харилцаж байсан папын элч нарын эсрэг түүний “үйлсийн тунхаг” нь: “Би анжис хөтөлдөг хөвгүүнд та нараас илүүгээр Судруудыг мэддэг болгоно” гэсэн үг байв. Уильям Миллер бол анжис хөтөлдөг тэр тариачин хөвгүүн байсан бөгөөд Тиндейлийн эш үзүүллэгийг биелүүлсэн юм.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

Одоог хүртэл бидний тайлбарлан өгүүлсэн зүйлийг дэмжихэд ашиглаж болох бүх түүхэн баримтыг харгалзан үзвэл, энэхүү оршлыг үлэмж хэмжээгээр хялбаршуулсан болно. Одоо бид Альфа ба Омегагийн зарим тэмдгийг авч үзэж, улмаар Миллерийг замын тэмдэг бөгөөд элч хэмээн эргэн авч үзэхэд хүрнэ.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

Даниелын ном нь хоёр номоос бүрдэх нэгэн номын эхлэл мөн. Тэрхүү номын төгсгөл нь Илчлэлийн ном юм. Хэдийгээр тэд хоёр тусдаа ном боловч хамтдаа нэгэн номыг илэрхийлдэг.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

Хэдэн жилийн өмнө би Долоо дахь өдрийн Адвентист сүмийн Ерөнхий Чуулганы Библийн Судалгааны Хүрээлэнд ажилладаг, олонд танигдсан нэгэн Долоо дахь өдрийн Адвентист теологичтой олон нийтийн хүрээнд харилцан хэлэлцсэн юм. Тэр теологич Даниел номын арван нэгдүгээр бүлгийн сүүлийн зургаан эшлэлийн талаарх миний ойлголтыг, мөн Даниел ном дахь “өдөр тутмын”-ы талаарх миний ойлголтыг залруулахыг оролдож байв. Бидний тодорхой хугацаанд өрнөсөн тэрхүү харилцан хэлэлцүүлэг нь түүний нэг өгүүлэл гаргаж, түүнд нь би хариу бичиж, дараа нь тэр эргүүлэн хариулж, улмаар мэдээж би өөрийн бодлыг дахин илэрхийлж, энэ мэтээр үргэлжилснээс бүрдэж байсан юм. Уг хэлэлцүүлгийн явцад тэрээр Ерөнхий Чуулган дахь өөрийн ажилладаг хороондоо Даниел номын шинжээч хэмээн тооцогддог бөгөөд түүний нэг хамтран зүтгэгч Илчлэлт номын байнгын шинжээч хэмээн тооцогддог гэж надад мэдэгдсэн. Бидний харилцан хэлэлцүүлгүүдийн үеэр тэрээр Илчлэлт ном дахь асуудлуудыг хэлэлцэхийг хүсээгүй, харин тэдгээрийг өөрийн хамтран зүтгэгчид шилжүүлэн хандуулахыг хүссэн. Тэрээр хэлэлцүүлгийг зөвхөн Даниел номын хүрээнд байлгахыг хүсэж байсан.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

Уайт эгч Даниел ба Илчлэлт нь нэг ном мөн болохыг тодорхой хэлдэг. Тэр түвшиндээ тэд хуучин ба шинэ гэсэн хоёр номоос бүрдэх атлаа нэг ном болох Библийг төлөөлдөг. Уайт эгч мөн зөвхөн хуучин номыг л тэр нэг ном гэж үздэг Иудейн сүмийн талаар, түүнчлэн шинэ номыг л ойлгодог, эсвэл зөвхөн түүнийг ойлгохыг хүсдэг тул хуучин номыг үл тоомсорлодог хүмүүсийн талаар ч тайлбарладаг. Түүний онгодоор өгөгдсөн гэрчлэл нь хэрэв чи зөвхөн шинийг хүлээн авбал хуучныг няцааж байна, мөн эсрэгээрээ ч адил гэсэн явдал юм. Теологич хүн өөрийгөө Даниелын мэргэжилтэн мөртөө Илчлэлтийнх биш хэмээн мэдэгдэх нь Хуучин Гэрээг л хүлээн зөвшөөрдөг Иудейн үзлийг давтаж буй хэрэг бөгөөд тэр явцуу үзэл иудейчүүдийг хаашаа хүргэснийг бид мэднэ. Асуудлын аль нэг талыг баримтлах нь—хуучныг хүлээн авч шинийг үгүйсгэх, эсвэл шинийг хүлээн авч хуучныг үгүйсгэх нь—бүхэл гэрчлэлийг няцааж буй хэрэг мөн.

“The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

“Аврагч шавь нараасаа эдгээр зүйлийг ойлгосон эсэхийг асуув. Тэд: ‘Тийм ээ, Эзэн’ гэж хариулав. Тэгэхэд Тэр тэдэнд хандан: ‘Иймээс Тэнгэрийн хаанчлалд сургагдсан бичээч бүр эрдэнэсийн сангаасаа шинэ ба хуучин зүйлсийг гаргаж ирдэг гэрийн эзэнтэй адил юм’ хэмээн айлдав.” Энэ сургаалт зүйрлэлээр Есүс Өөрөөс нь хүлээн авсан гэрлийг дэлхийд өгөх үүрэгтэй хүмүүсийн хариуцлагыг шавь нарынхаа өмнө тавьсан юм. Тэр үед оршин байсан Судар нь бүхэлдээ Хуучин Гэрээ байсан; гэвч тэр нь зөвхөн эртний хүмүүст зориулан бичигдээгүй, харин бүх цаг үеийнхэнд, бүх ард түмэнд зориулагдсан байв. Есүс Өөрийн сургаалын багш нарыг Өөрийг нь эш үзүүллэгт урьдаас зөгнөгдсөн Мессиа мөн болохыг батлан тогтоож, мөн дэлхийд чиглэсэн Түүний эрхэм зорилгын мөн чанарыг илчилдэг тэрхүү гэрлийг Хуучин Гэрээнээс хичээнгүйлэн эрж хайхыг хүссэн. Хуучин ба Шинэ Гэрээ нь салшгүй холбоотой, учир нь хоёулаа Христийн сургаал мөн. Зөвхөн Хуучин Гэрээг хүлээн зөвшөөрдөг иудейчүүдийн сургаал нь авралд хүргэдэггүй, учир нь тэд хуулийг болон эш үзүүллэгүүдийг биелүүлсэн амьдрал ба үйлчлэлтэй Аврагчийг үгүйсгэдэг. Мөн Хуучин Гэрээг няцаадаг хүмүүсийн сургаал ч авралд хүргэдэггүй, учир нь энэ нь Христийн тухай шууд гэрчлэл болох зүйлийг үгүйсгэдэг. Үл итгэгчид эхлээд Хуучин Гэрээг үл тоомсорлон эхэлдэг бөгөөд үүний дараагийн ганцхан алхам нь Шинэ Гэрээний хүчин төгөлдөр байдлыг үгүйсгэх явдал байдаг; ийнхүү хоёуланг нь няцаадаг.”

“The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

“Есүсийн хувийн сургаал дахь шинэ эрдэнэсүүдийг гарган тавихдаа еврейчүүд үнэний хуучин эрдэнэсүүдийг хаяж орхидог учраас, тэд Христийн ертөнцөд тушаалуудын, тэр дундаа заавал сахих Амралтын өдрийн хуулийн ач холбогдлыг харуулах тал дээр өчүүхэн нөлөөтэй байдаг. Нөгөө талаар, христианууд Христийн сургаалыг тэнгэрлэг мэргэн ухааны хэл хэмээн хүлээн авахад еврейчүүдэд нөлөөлж чаддаггүй хамгийн хүчтэй шалтгаан нь, Түүний үгийн эрдэнэсийг гарган тавихдаа тэд Бурханы Хүүгийн Мосегоор дамжуулан өгсөн анхны сургаалууд болох Хуучин Гэрээний баялгийг жигшин үздэгт оршино. Тэд Синайгаас тунхаглагдсан хуулийг, мөн Едений цэцэрлэгт тогтоогдсон дөрөвдүгээр тушаалын Амралтын өдрийг няцаадаг. Харин Христийн сургаалыг дагадаг сайн мэдээний үйлчлэгч, тэдгээрийг ард түмэнд салшгүй нэгэн бүхэл болгон—нэг нь нөгөөгөөсөө хамаарч, нөгөөгөө гэрэлтүүлдэг байдлаар—жинхэнэ гэрэлд нь толилуулахын тулд Хуучин болон Шинэ Гэрээний алиныг нь ч гүнзгий мэддэг болно. Ийнхүү Есүс шавь нартаа заасанчлан, тэд өөрсдийн эрдэнэсээс ‘шинэ ба хуучин зүйлсийг’ гаргана.” Зөгнөлийн Сүнс, 2-р боть, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

Өмнөх зөвлөгөө нь Лаодикийн Адвентистуудад өөр нэгэн хэрэглээтэй. Хуучин ба Шинэ Гэрээг хоёуланг нь хамруулсан Библийг бүхэлд нь итгэдгээ хүлээн зөвшөөрдөг атлаа Зөгнөлийн Сүнсийг үгүйсгэнэ гэдэг нь зөвхөн нэг гэрчлэлийг хүлээн авдагтай адилхан төөрөгдөл мөн. Үнэнийг тогтоохын тулд хоёр гэрч шаардлагатай; тиймээс нэг гэрчээр үнэнийг тогтоох боломжгүй. Хэрэв хэн нэгэн тийнхүү хийхийг оролдвол, тэр нь хоёул гэрчийг үгүйсгэж буй хэрэг бөгөөд тэд өөрсдийн итгэлийг “хагас үнэн” хэмээн нэрлэгддэг зүйл дээр үндэслүүлж байна.

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

Одоо би 2023 оны 7 дугаар сараас хойш гарч ирсэн анхны өгүүллүүдийн нэгэнд байсан нэгэн асуултыг дахин давтан хэлье. Тэр асуулт нь: “1863 оноос хойш Адвентизмаас ямар шинэ гэрэл гарч ирсэн бэ?” Хариулт нь энгийнээр, “Юу ч үгүй.”

“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

“Даниел болон Илчлэлт номууд нь нэг юм. Нэг нь эш үзүүллэг, нөгөө нь илчлэл; нэг нь лацдан битүүмжилсэн ном, нөгөө нь нээгдсэн ном юм. Иохан аянгуудын өгүүлсэн нууцуудыг сонссон, харин тэдгээрийг бичихгүй байх тушаал авсан.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

Иймээс Альфа ба Омега нь Даниелыг эхнийх, Илчлэлийг сүүлчийнх болохыг тодорхойлж байна. Даниел нь Адвентизмийн эхлэлийг, харин Илчлэл нь Адвентизмийн төгсгөлийг төлөөлдөг.

“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

“Илчлэлт бол лацдан битүүмжилсэн ном мөн, гэвч тэр бас нээгдсэн ном юм. Энэ нь дэлхийн түүхийн эцсийн өдрүүдэд болох гайхамшигт үйл явдлуудыг тэмдэглэн өгүүлдэг. Энэхүү номын сургаалууд нь тодорхой болохоос биш, нууцлаг бөгөөд ойлгомжгүй биш юм. Үүнд Даниелд гардагтай адил зөгнөлийн нэгэн шугамыг үргэлжлүүлэн авч үзсэн байдаг. Зарим зөгнөлийг Бурхан давтан хэлсэн нь тэдгээрт ач холбогдол өгөх ёстойг харуулж байна. Их Эзэн үлэмж ач холбогдолгүй зүйлсийг давтан хэлдэггүй.” Manuscript Releases, 9-р боть, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

Адвентизмийн эхэн үед, Адвентизмийн төв тулгуур болох, 1798 онд лац нь тайлагдсан тэрхүү эшлэлүүдэд Есүс Өөрийгөө “Палмони,” гайхамшигт Тоологч хэмээн танилцуулсан. Адвентизмийн төгсгөлд Есүс Өөрийгөө “Альфа ба Омега,” гайхамшигт хэл шинжээч—Бурханы Үг хэмээн танилцуулж байна. Иймийн учир Адвентизмийн эхлэл болон нэгдүгээр тэнгэрэлчийн мэдээ нь “цаг хугацаанд тулгуурласан” байв. Адвентизмийн төгсгөлд гуравдугаар тэнгэрэлчийн мэдээ нь Түүний Үгэн дээр тулгуурлагдах болно.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

Адвентизмын эхлэл ба төгсгөл нь Библийн эш үзүүллэгийн зургаа дахь хаант улсын түүхийн үед тохиолддог; тиймээс тэдгээр нь мөн АНУ-ын эхлэл ба төгсгөлийн үед өрнөдөг. АНУ-ын эш үзүүллэгийн түүх нь Бүгд найрамдах үзэл ба Протестантизмын хоёр эврийн түүх мөн. Тэр түүхийн төгсгөлд тэр хоёр эвэр хурганаас луу болж хувирсан байх болно. Бүгд найрамдах үзэл ардчилал болон өөрчлөгдөж, Протестантизм урвасан Протестантизм болон өөрчлөгдөнө. АНУ-ын сорилтын хугацааны аяга төгсгөлдөө ойртож эхлэхэд, яг одоо болж байгаачлан, урвасан Бүгд найрамдах үзэл ба урвасан Протестантизмын хоёр эвэр араатны дүрийг байгуулж, улмаар сүм ба төрийг нэгэн луу мэт ярьдаг эвэр болгон нэгтгэнэ. Гэвч Бурхан гэрчгүй үлдэхгүй. Учир нь Тэр АНУ-ыг төгсгөлд нь хүргэх үйл явцын дунд, АНУ дахь араатны дүрийн эсрэг, түүнчлэн түүнээс хойш бүх дэлхийтэй нүүр тулан зогсох араатны дүрийн эсрэг эсэргүүцэн дуугарах жинхэнэ Протестантизмын эвэрийг босгон гаргана. АНУ-ын төгсгөлд Протестант эвэрийг босгон гаргах нь АНУ-ын эхэнд Протестант эвэр босгон гаргагдсан тэр л ижил түүхэн бүтцийн хүрээнд хэрэгжинэ. Урьдын гэрээт ард түмнийг өнгөрч, шинэ ард түмэн шинэ гэрээт ард түмэн болно. Нарны доор шинэ юм гэж үгүй.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

Бид Миллеритын түүхэнд ойлгож, танилцуулсан цаг хугацааны эш үзүүлгүүдийг ашиглан Альфа ба Омегаг үнэлэхэд, тэд нэг бөгөөд адил мөн болохыг олж хардаг. Цаг хугацааны эш үзүүлэг бүр нь тухайн эш үзүүлэг тунхаглагддаг нэгэн түүхээс эхэлдэг бөгөөд тэрхүү түүх нь уг эш үзүүлэг биелэгдэх үеийн түүхийг ямагт хэвшмэлээр төлөөлдөг.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

Хоёр мянга гурван зуун жилийн зөгнөлийн түүх МЭӨ 457 онд гарсан гурав дахь зарлигаас эхэлж, 1844 оны 10 дугаар сарын 22-нд гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээгээр төгсөв. Гурав дахь зарлиг ирэхээс өмнөхөн, боловч хараахан ирээгүй байх үед сүм болон Иерусалимыг босгон байгуулах ажил биелсэн байв. Үүнтэй адил, гурав дахь тэнгэрэлчийн ирэлтэд хүргэх түүхэнд Миллерит сүмийн суурь үнэнүүд тогтоогдсон юм.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

МЭӨ 723 онд умардын арван овгийг тараан сарниулснаар эхэлсэн хоёр мянга таван зуун хорин жилийн эш үзүүллэг 1798 онд биеллээ олсон. Тэрхүү эш үзүүллэг нь нэг мянга хоёр зуун жаран жилийн хоёр үеийг зааж, бодит харь Ром бодит сүмийг болон бодит Иерусалимыг гишгэлэн доромжилсныг тэмдэглээд, үүний дараа папын Ром сүнслэг хотыг болон сүнслэг сүмийг нэг мянга хоёр зуун жаран жилийн турш гишгэлэн доромжилсныг илэрхийлдэг. Эш үзүүллэг нь умардын хаант улсын сүйрлээр болон тэр хаант улсын иргэдийн тараан сарниулалтаар эхэлсэн. Эш үзүүллэгийн дунд үе болох 538 он нь Библийн эш үзүүллэг дэх дөрөвдэх хаант улс болох харь Ром Бурханы ард түмнийг гишгэлэн доромжилсны төгсгөлийг тэмдэглэж, мөн Бурханы сүмийг Харанхуй зууны цөл рүү тараан сарниулахыг бий болгодог. 1798 онд тэрхүү цаг хугацааны эш үзүүллэг төгсөх нь Библийн эш үзүүллэг дэх тав дахь хаант улсын төгсгөлийг тэмдэглэдэг. Умардын арван овгийн тараан сарниулалт, мөн цөл рүү зугтсан Христийн сүмийн тараан сарниулалт нь Протестантизмын эвэр болохоор тавилантай хүмүүсийн цугларалтыг төлөөлдөг. Замын тэмдгүүд нь олонтаа эсрэг зүйлсээр төлөөлөгддөг бөгөөд тараан сарниулалт нь цугларалтыг төлөөлж болдог, яг л Елиа нь Иохан Баптистыг төлөөлдөгтэй адил. Тэрхүү адил эш үзүүллэгийн сөргөлдөөнд Елиа үхдэггүй, харин Иохан Баптист үхдэг.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

МЭӨ 677 онд өмнөд овог болох Иуда (Сударт мөн алдарт газар хэмээн тодорхойлогддог) хоёр мянга таван зуун хорин жилийн турш сарнин тархсан бөгөөд энэ хугацаа 1844 оны 10-р сарын 22-нд төгссөн. Тэрхүү эш үзүүллэг нь Бурханы ард түмэн гишгэлэгдэн доромжлогдохыг зааж байсан бөгөөд Даниел 8:13, 14-т Даниел тэднийг “цэрэг” хэмээн нэрлэсэн байдаг.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

Тэгээд би нэгэн ариун хүний ярьж байхыг сонсов. Тэгэхэд ярьж байсан тэрхүү нэгэн ариун хүнд өөр нэгэн ариун хүн хандан, Өдөр тутмын тахилын тухай, мөн эзгүйрүүллийн гэм нүглийн тухай, ариун газрыг ч, цэргийг ч хөл дор гишгэгдэхээр өгөх тэр үзэгдэл хэзээ хүртэл үргэлжлэх вэ? гэв. Тэр надад, Хоёр мянга гурван зуун өдөр хүртэл; дараа нь ариун газар ариусгагдах болно, гэж айлдав. Даниел 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

МЭӨ 677 онд эхэлсэн хоёр мянга таван зуун хорин жилийн эш үзүүллэгтэй нэгэн зэрэг төгссөн хоёр мянга гурван зуун жилийн эш үзүүллэг нь Даниел 8:13, 14-т тэмдэглэгдсэнчлэн ариун газрыг хөл дор гишгэлэн доромжлохыг зааж байв. МЭӨ 677 онд Иуда тархан бутрах тухай эш үзүүллэгийн өмнө Небухаднезараас ирсэн гурван довтолгоо болсон бөгөөд тэрхүү эш үзүүллэг 1844 оны 10 дугаар сарын 22-нд гурав дахь мэдээ ирснээр төгссөн юм.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

Тус тусдаа 1798 болон 1844 онд төгсдөг хоёр мянга таван зуун хорин жилийн эш үзүүллэг нь Миллерит сүмийн суурийг барьсан дөчин зургаан жилийг тодорхойлдог. Мосе сүмийг барих тухай зааврыг хүлээн авахдаа дөчин зургаан хоног байсан; Христийн цаг үед Херодын сүмийг шинэчлэн засварласан ажил дөчин зургаан жил үргэлжилж, энэ нь Христийн баптисм хүртсэн жилээр дууссан. Баптисмаас хойш Тэрээр дөчин хоногийн турш цөл уруу явсан бөгөөд буцаж ирэхдээ сүмийг анх удаа цэвэрлэсэнд, маргаанч иудейчүүд Тэр ийм зүйлийг ямар эрх мэдлээр үйлдсэнийг мэдэхийг хүсэв.

And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

Иудейчүүдийн Дээгүүр Өнгөрөх баяр ойртож байсан тул Есүс Иерусалим уруу өгсөн очив. Тэр сүм дотор үхэр, хонь, тагтаа худалдагчид, мөнгө сольгчид сууж байхыг олж харав. Тэгээд Тэр олсоор жижиг ташуур хийж, тэднийг бүгдийг нь, хонь ба үхэртэй нь хамт, сүмээс хөөн гаргаж, мөнгө сольгчдын мөнгийг асган, ширээнүүдийг нь хөмрүүлэв. Мөн тагтаа худалдагсдад хандан, Эдгээрийг эндээс авч яв; Миний Эцэгийн өргөөг наймааны өргөө болгож бүү хувирга гэж айлдав. Түүний шавь нар, Таны өргөөний төлөөх хичээл зүтгэл намайг идэв хэмээн бичигдсэнийг санав. Тэгэхэд иудейчүүд Түүнд хариулан, Чи эдгээрийг үйлдэж байгаа тул бидэнд ямар тэмдэг үзүүлэх вэ? гэв. Есүс тэдэнд хариулан, Энэ сүмийг нураа, тэгвэл Би үүнийг гурав хоногийн дотор босгоно гэв. Тэгэхэд иудейчүүд, Энэ сүмийг барихад дөчин зургаан жил болсон, харин Чи үүнийг гурав хоногийн дотор босгох юм уу? гэцгээв. Харин Тэр Өөрийн биеийн сүмийн тухай ярьж байжээ. Иймээс Тэр үхэгсдээс амилсны дараа шавь нар нь Тэр үүнийг тэдэнд хэлснийг санаж, Судар болон Есүсийн айлдсан үгэнд итгэв. Иохан 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

Миллерит ариун сүм нь эхний хоёр мянга таван зуун хорин жилийн эш үзүүллэгийн төгсгөл болох 1798 оноос эхлэн дөчин зургаан жилийн турш баригдаж, хоёр дахь хоёр мянга таван зуун хорин жилийн эш үзүүллэг 1844 онд биелэхэд, түүнээс хойшхи дөчин зургаан жилийн дараа төгссөн юм. Тэрхүү дөчин зургаан жил нь эхний тэнгэрэлчийн ирэлтээр эхэлж, гурав дахь тэнгэрэлчийн ирэлтээр төгссөн, учир нь Христ Өөрийн ариун сүмийг гурван өдрийн дотор босгоно гэж айлдсан билээ. Хэрэв та эдгээр баримтыг харахыг хүсэхгүй байгаа бол, хүсэлгүй бөгөөд хөрвөөгүй зүрх сэтгэлд байж болох асуудлуудаас гадна, энэ нь үндсэн хоёр асуудлын улмаас юм. Эхний асуудал нь та эш үзүүллэгийн Үгийг түүх давтагддаг гэсэн өнцгөөс хандах хүсэлгүй байгаад оршино. Та түүхч үзэлтэн биш. Нөгөө асуудал нь Бурханы Үгэн дотор тэмдэглэгдсэн бэлгэдэлт үгсийг Бурханы Үгээр тайлбарлан хэрэглэх чадваргүйд оршино. Эдгээр бүх эш үзүүллэгийн эхлэлүүд төгсгөлийг заадаг бөгөөд тэдгээр нь дан ганц давтагддаг түүхүүдийг бус, үргэлж түүнээс хавьгүй илүүг заадаг юм.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

Библид бид Ариун Сүнсний сүм мөн бөгөөд биеийн сүм нь дөчин зургаан хромосомоос бүрддэг гэж хэлдэг. Тэрхүү дөчин зургаан хромосомыг судалдаг эрдэмтэд хорин гурван эрэгтэй хромосом, хорин гурван эмэгтэй хромосом нь загалмайн хэлбэртэй уургийн эргэн тойронд ороогдсон байдаг хэмээн бидэнд мэдээлдэг.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

Даниелын арван хоёрдугаар бүлэгт хоорондоо уялдсан цаг хугацааны гурван зөгнөл байдаг. Эхнийх нь ариун ард түмний хүч тараагдахыг заасан бөгөөд энэ нь Левит хорин зургаад дурдагдсан “долоон үе”-ийг төлөөлдөг. Тэднээр биелсэн ариун ард түмний хүч тараагдсан хугацаа хоёр мянга таван зуун хорин жил байсан хэдий ч, Даниелын арван хоёрдугаар бүлэгт энэ хугацааны зөвхөн сүүлийн хагасыг л дурдсан байдаг. Энэ нь Даниел уг тунхаглалын утгыг ойлгоогүй байсан хэмээн дүрсэлдэг.

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

Тэгээд би голын усан дээгүүр зогсож байсан маалинган хувцаст хүнийг баруун гараа болон зүүн гараа тэнгэр өөд өргөн, мөнхөд амьдрагчаар тангараглахыг сонсов. Тэрээр, энэ нь нэг хугацаа, хугацаанууд, хагас хугацааны турш байх бөгөөд ариун ардын хүчийг тараан сарниулах явдал гүйцэлдэх үед энэ бүх зүйл төгсөнө гэв. Би сонссон боловч ойлгосонгүй. Тэгээд би, Эзэн минь, эдгээр зүйлийн төгсгөл нь юу байх вэ? гэж хэлэв. Даниел 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

Даниел арван хоёр нь төгсгөлийн цагт лац нь тайлагдах мэдээг дүрслэн үзүүлж байгаа бөгөөд тэр цаг нь 1798 он байв. Энэ хэсэгт Даниел нь тэрхүү түүхэн үе дэх мэргэн хүмүүсийн үндсэн бэлгэдэл болох Уильям Миллерийг төлөөлдөг. Миллер эхлээд Левит хорин зургаад буй хоёр мянга таван зуун хорин жилийн эш үзүүллэгт хөтлөгдөн хүргэгдсэн бөгөөд долоо, наймдугаар эшлэлүүдэд тэрээр хоёр мянга таван зуун хорин жилийн сарниалт нь гарцаагүйгээр Бурхан Өөрийн ардыг сарниулсан явдал мөн гэдэг үнэнийг нийцүүлэн ойлгох ёстой мэргэн хүмүүсийг төлөөлдөг.

And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

Хэрэв та нар энэ бүхний төлөө ч Надад дуулгавартай сонсохгүй хэвээр байвал, Би та нарыг нүглүүдийн чинь төлөө долоо дахин илүүгээр шийтгэнэ. Мөн Би та нарын хүч чадлын бардамналыг хэмхэлж, та нарын тэнгэрийг төмөр мэт, газрын чинь хөрсийг гууль мэт болгоно. Левит 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

Эртний Израилийн “бардамнал” нь тэд Бурханыг өөрсдийн Хаан хэмээн няцааж, хүний хааныг сонгохыг зөвшөөрөгдсөн тэр явдал байв. Тэдний уналтын өмнө явдаг бардамнал (Сургаалт үгс 16:18) нь өөрсдийг нь хүрээлсэн бүх шүтээн шүтэгч хаанчлалуудын адил болох гэсэн хүсэл байлаа. Эхлээд хойд хаанчлалыг, дараа нь өмнөд хаанчлалыг зайлуулсан нь тус тус МЭӨ 723 онд болон МЭӨ 677 онд эрх мэдлийн (хааны) тараагдал байсан юм.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

Миллер нь Даниелын арван хоёрдугаар бүлгийн өмнөх эшүүдэд лац нь тайлагдан ил болсон мэдлэгийн өсөлтийг ухаарсан мэргэдийг төлөөлсөн бөгөөд долоо, наймдугаар эшүүдэд тэрээр Бурханы ардын тараагдлын хоёр мянга таван зуун хорин жилтэй нэг мянга хоёр зуун жаран жилийн уялдаа холбоог ойлгоогүйгээр дүрслэгддэг. Даниел нь Адвентизмын төгсгөл дэх Бурханы ардыг, мөн Адвентизмын эхэн үе дэх Миллерийг төлөөлж байна. Адвентизмын төгсгөлд ч мөн адил бэрхшээл тулгардаг; учир нь Адвентизм Миллерийн “долоон цаг хугацаа”-ны талаарх ойлголтыг хойш тавьснаар, тэд нэг мянга хоёр зуун жаран жилийг зөвхөн Харанхуй эрин үе гэж л тодорхойлохоос өөр аргагүй болсон. Төгсгөлийн мэргэдийн өмнө Даниел, Миллер хоёрын дүрслэн үзүүлдгийн адил шийдвэрлэх ижил төстэй асуудал байв. Яагаад Левит хорин зургаагийн нэр томьёог долоон цаг хугацааны оронд гурав хагас цаг хугацааг дүрслэн үзүүлэхэд хэрэглэсэн юм бэ?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Миллер энэ бэрхшээлийг хэзээ ч бүрэн эвлэрүүлэн шийдэж чадаагүй; харин 1856 онд сүүлчийн “шинэ эш үзүүллэгийн гэрэл” нь хэзээ ч төгсгөлд хүрээгүй зургаан өгүүллийн цувралаар танилцуулагдсан бөгөөд тэнд “долоон цаг”-ийг Бурханы бодит Израилийг гишгэлэн дарсан харь үндэстний Ромын гурван жил хагасын хугацааг, үүний дараа сүнслэг Израилийг гишгэлэн дарсан папын Ромын гурван жил хагасын хугацааг төлөөлдөг хэмээн тодорхойлсон байв. Долоон жилийн дараа Адвентизм “долоон цаг”-ийн талаарх бүх гэрлийг ил тод няцаасан бөгөөд ингэснээр төгсгөлийн үед мэргэдэд зориулсан энэ бэрхшээлийг 1989 онд бэлтгэсэн юм. Тэр үед, Даниелын арван нэгдүгээр бүлгийн дөчдүгээр зүйлд дүрслэгдсэнчлэн, хуучин Зөвлөлт Холбоот Улсыг төлөөлж байсан улсууд пап ламт засаг болон Америкийн Нэгдсэн Улсад хамагдан зайлуулагдсан юм.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

Миллерт өгөгдсөн анхны гэрэл 1863 онд няцаагдсан бөгөөд энэ сэдвийн талаарх сүүлчийн гэрлийг Хайрам Эдсон тэрхүү зургаан өгүүллээр дамжуулан өгсөн юм. Тэдгээр өгүүллүүдийг зогсоосон бөгөөд долоон жилийн (цаг хугацааны) дараа орчин үеийн Израилийн хүч чадлыг, түүнээс хэдхэн жилийн өмнө Вавилоны охид хэмээн зөв танигдсан шүтээнлэг сүмүүдийг дуурайн дагахын тулд, нэг тийш тавьсан юм. Левит хорин зургаад гардаг долоон цаг хугацаа нь эш үзүүллэгийн сургаалын хувьд бүдрэх чулуу болж, мөн Саулыг өөрсдийн дээр хаан болгон ноёрхуулахыг хүссэн тэдний хүслээр илэрхийлэгдсэн эртний Израилийн бардамнал дахин давтагдсан юм. Есүс төгсгөлийг эхлэлээр төлөөлүүлдэг.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

Даниелын номд мөн 508 онд “өдөр тутмын”-ыг зайлуулснаар эхэлдэг нэг мянга хоёр зуун ерэн жилийн эш үзүүллэг, түүнчлэн нэг мянга гурван зуун гучин таван жилийн эш үзүүллэгийг тодорхойлсон байдаг. “Өдөр тутмын”-ыг зайлуулсан явдал нь 538 онд папын эрх мэдэл мандахад саад болж байсан харь Ромын эсэргүүцлийг арилгасныг төлөөлдөг. 538 онд папын эрх мэдэл дэлхийн сэнтийд залрахын өмнө гучин жилийн шилжилтийн үе байсан бөгөөд үүний дараах үлдсэн нэг мянга хоёр зуун жаран жил 1798 онд төгсөнө. Нэг хаанчлалаас дараагийн хаанчлалд шилжих тэрхүү гучин жил нь 1798 онд Библийн эш үзүүллэгийн зургаа дахь хаанчлал дэлхийн сэнтийд залрагдахад хүргэдэг папын ноёрхлын эцсийн жилүүдийг зааж өгдөг. Нэг мянга хоёр зуун ерэн жилийн эш үзүүллэгийн эхлэл нь Библийн эш үзүүллэгийн нэг хаанчлалаас дараагийн хаанчлалд шилжихийг тодорхойлдог бөгөөд тэр эш үзүүллэгийн төгсгөл ч мөн адил тийнхүү тодорхойлдог.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

508 онд “өдөр тутмын”-ыг зайлуулснаар эхэлсэн нэг мянга гурван зуун гучин таван жилийн зөгнөл 1843 онд төгсөнө.

And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

Өдөр тутмын тахилыг зайлуулж, хоосролыг үйлдүүлэгч жигшүүрт юмыг босгох үеэс эхлэн нэг мянга хоёр зуун ерэн өдөр болно. Хүлээн тэвчиж, нэг мянга гурван зуун гучин таван өдөрт хүрэгч нь ерөөлтэй еэ. Даниел 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

Нэг мянга гурван зуун гучин таван жилийн эш үзүүллэг 1843 онд төгссөн бөгөөд Даниел, тэр эш үзүүллэг биелэх үед “хүлээсэн” хүмүүс ерөөгдөнө гэж хэлдэг. Эгч Уайт үүнийг ингэж өгүүлдэг.

“Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

“1843 ба 1844 онд үзэгдсэн зүйлсийг харсан нүднүүд ерөөлтэй еэ.”

“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

“Энэ мэдээ өгөгдсөн. Мөн цаг үеийн тэмдгүүд биелж байгаа тул энэ мэдээг дахин тунхаглахад ямар ч саатал байж болохгүй; төгсгөлийн ажил хийгдэх ёстой. Агуу ажил богино хугацаанд хийгдэх болно. Удалгүй Бурханы томилолтоор нэгэн мэдээ өгөгдөж, тэр нь чанга хашхираан болон өргөжинө. Тэгээд Даниел өөрийн хувь заяанд зогсож, гэрчлэлээ өгөх болно.” Manuscript Releases, 21-р боть, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

Тиймээс нэг мянга гурван зуун гучин таван жилийн эш үзүүллэгийн эхлэл нь шүтээнлэгийн шашнаас папын шашинд шилжихийг зааж, улмаар Протестантизмаас Миллерийн Протестантизмд шилжих шилжилтийг мөн тодорхойлж байна.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

Адвентизмын суурь үнэнүүдийг үгүйсгэдэг тэрхүү Адвентистууд Миллеритуудын дэвшүүлсэн бүх цаг хугацааны эш үзүүллэгийг, тэр байтугай Даниел 8:14-ийн хоёр мянга гурван зуун жилийг ч үгүйсгэдэг. Тэд энэ баримтыг үнэхээр үгүйсгэж болох ч, энэ нь үнэн болохыг логикийн үүднээс харуулж болно. Гэвч миний одоогийн гол санаа өөр тул, энэ өгүүллийг төгсгөхийг оролдох зуур одоохондоо үүнийг орхиё.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

МЭӨ 677 онд Иудагийн “үзэсгэлэнт нутаг” сарнин бутарсан нь Даниел 8:13, 14-т гардаг “цэрэг”-ийн хөлд гишгэгдсэнийг төлөөлдөг бөгөөд орчин үеийн үзэсгэлэнт нутаг болох Америкийн Нэгдсэн Улс байгуулагдахыг зааж байна. Мөнхүү эшлэлүүд дэх хоёр мянга гурван зуун жил МЭӨ 457 онд эхэлсэн бөгөөд энэ нь “ариун газар”-ын хөлд гишгэгдсэнийг төлөөлдөг.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

Тэгээд би нэгэн ариун хүний ярьж байхыг сонсов; мөн өөр нэгэн ариун хүн ярьж байсан тэрхүү ариун хүнд, “Өдөр тутмын тахилын тухай, мөн сүйрэлд хүргэгч гэм нүглийн тухай, ариун газрыг ч, цэргийг ч хөл дор гишгүүлэхээр өгөгдөх тэр үзэгдэл хэр удаан үргэлжлэх вэ?” хэмээн хэлэв. Тэгэхэд тэр надад, “Хоёр мянга гурван зуун өдөр хүртэл; тэгээд ариун газар цэвэрлэгдэх болно” гэв. Даниел 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

МЭӨ 677 он болон МЭӨ 457 он нь Бурханы ард түмэн ба Бурханы ариун сүмийн харилцаагаар хоорондоо холбогдсон он цагууд юм. 1844 оны 10-р сарын 22-нд Бурхан цэрэг болон ариун сүмийг нэгэн зэрэг дахин хамтад нь авчирсан юм. МЭӨ 677 он ба МЭӨ 457 оны хоорондох хоёр зуун хорин жил нь Бурхан гэрлийн өсөлтийг илэрхийлсэн нэгэн замын тэмдгийг тогтоодог үеийг бэлгэддэг. 1844 оны 10-р сарын 22-нд гурав дахь тэнгэрэлчийн гэрэл ирж, ариун сүмийн гэрэл гийж эхэлсэн бөгөөд тэрхүү гэрлийг тунхаглах цэрэг тэнд байв.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

Сатан ба Христосын оролцсон гурван талт дайныг тодорхойлдог эш үзүүллэгийн шугамд 1611 оны King James Bible хэвлэгдэн гарсан. Яг хоёр зуун хорин жилийн дараа, 1831 онд, William Miller өөрийн мэдээг анх удаа нийтэлсэн:

“For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

“Есөн жилийн турш Уильям Миллер өөрийн мэдээг чуулгануудад хүргэх ёстой гэдэгт итгэлтэй байсан; гэвч тэрээр удалгүй ирэх Аврагчийн баярт мэдээг хүлээн зөвшөөрөгдсөн ямар нэгэн эрх мэдэлтэн тунхаглана хэмээн найдсаар хүлээжээ. Ийнхүү хүлээсэн нь тэрхүү мэдээний үнэн болохыг л баталсан юм; тэд амьд хэмээх нэртэй байсан боловч түргэнээр үхэж байв. 1831 онд Миллер эш үзүүллэгүүдийн талаар анхны айлдвараа хэлжээ.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

Бурхан Библийг бүтээхэд хэрэглэгдсэн анхны ариун бөгөөд зөв эх бичвэрүүдийг хамгаалсан. Дараа нь Тэрээр Өөрийн Библийг 1611 онд бий болгосон. Дараа нь Тэрээр Библи дотор байрлаж, тэндээс уламжлан гарч, тэнд тогтоогдсон дүрмүүдийг хэрэглэн эхний тэнгэрэлчийн мэдээг гаргах элчийг босгосон. 1831 онд Миллерийн мэдээ нь Христийн түүхэнд Баптист Иоханы мэдээ албажсанчлан, мөн шинэчлэлийн хөдөлгөөн бүрд мэдээ албажиж ирсэнтэй адил албажсан. Шүүлт эхэлснийг тунхагласан эхний тэнгэрэлчийн мэдээ болох Миллерийн мэдээ нь хоёр зуун хорин жилийн эш үзүүллэгийн цаг хугацааны үеийг хэрэглэх явдлаар шууд батлагддаг. Энэ нь Библийн эш үзүүллэг дэх зургаа дахь хаант улсын—Америкийн Нэгдсэн Улсын—эхлэл дэх анхааруулгын мэдээ байсан.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

1996 онд Future for America-гийн үйлчлэл эхэлж, 1989 онд лац нь тайлагдсан гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээ—папын эрх мэдлийн үхлийн шарх эдгэрч буйг болон удахгүй Ням гаргийн хууль ирэхийг тодорхойлсон тэрхүү мэдээ—The Time of the End нэртэй сэтгүүлд нийтлэгдэв. Адвентизмын төгсгөлийн үеийн мэдээ нь, эхэн үеийн мэдээ албан ёсоор томьёологдож байсанчлан, мөн адил албан ёсоор томьёологдсон байв. Эхэндээ тэрхүү мэдээ нь цаг хугацаанд тулгуурлан тогтоогдож, Бурханы Үгэнд агуулагдсан үнэнүүдийн цаашдын хөгжилтийг илэрхийлж байв. 1776 онд Америкийн Нэгдсэн Улс байгуулагдсанаас хойш хоёр зуун хорин жилийн дараа буюу 1996 онд, Адвентизмын төгсгөлийн үеийн мэдээ албан ёсоор томьёологдож, гурван тэнгэрэлчийн мэдээнүүдийн цаашдын хөгжилтийг илэрхийлсэн юм.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

Библийн эш үзүүллэгийн зургаа дахь хаант улсын түүхэн дэх Бүгд Найрамдах эвэр болон Протестант эврийн зэрэгцээ түүхийг авч үзэхдээ, Протестант эвэр гэж хэн болохыг, мөн хэн биш болохыг ойлгох нь зүйтэй.

Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

Үнэний үгийг зөвөөр тайлбарладаг, ичгүүр хүлээх хэрэггүй ажилчин болон өөрийгөө Бурханд сайшаагдсан нэгэн хэмээн харуулахын тулд хичээнгүй бай. Харин бузар, хоосон цэцэрхлээс зайлсхий; учир нь тэдгээр нь улам их сүсэггүйдэлд хүргэнэ. 2 Тимот 2:15, 16.