The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. Habakkuk chapter two sets forth the heart of the parable when it identifies the vision which speaks at the end.
Арван онгон охины тухай сургаалт зүйрлэл нь нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын түүхэнд үг үсэггүйгээр давтагдан биелдэг. Хабаккук номын хоёрдугаар бүлэг төгсгөл үед айлддаг үзэгдлийг тодорхойлон заахдаа уг сургаалт зүйрлэлийн гол цөмийг илэрхийлдэг.
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.
Би харуулынхаа дээр зогсож, цамхаг дээрээ байрлан, Тэр надад юу айлдахыг, мөн зэмлүүлэгдэхдээ би юу хариулахыг харж хүлээнэ. Тэгээд ЭЗЭН надад хариулж, —Үзэгдлийг бичигтүн, түүнийг хавтан дээр ойлгомжтойгоор сийл; уншигч нь гүйж явахдаа ч уншиж чадахаар болго. Учир нь үзэгдэл нь хараахан тогтоогдсон цагтаа зориулагдсан хэвээр байгаа; харин эцэстээ тэр нь өгүүлж, худал болохгүй. Хэдийгээр саатах мэт санагдавч түүнийг хүлээгтүн; учир нь тэр нь гарцаагүй ирнэ, саатахгүй. Харагтун, биеэ өргөсөн хүний сэтгэл дотор нь зөв шулуун биш; харин зөвт хүн итгэлээрээ амьдрах болно. Хабаккук 2:1–4.
Verse twenty-seven of Daniel eleven also identifies the “appointed time.”
Даниел 11-ийн хорин долдугаар эшлэл мөн “товлосон цаг”-ийг тодорхойлон заадаг.
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.
Энэ хоёр хааны зүрх нь хор хөнөөл үйлдэхэд чиглэх бөгөөд тэд нэг ширээний ард худал ярих болно; гэвч энэ нь бүтэмжгүй байх болно. Учир нь төгсгөл нь тогтоогдсон цагтаа л ирнэ. Даниел 11:27.
The “vision” which is established by Rome is for “an appointed time” and the two kings whose heart is to do mischief and speak lies at one table identify a prophetic waymark which arrives before the vision “speaks.” Before the time appointed two kings speak “lies” and when the vision speaks at the time appointed, it does not lie. The time appointed is the Sunday law in the USA, and the meeting at the table marks the beginning of a prophetic period. The “vision” is fulfilled in history at the Sunday law, but it is established in advance of the Sunday law. This is evident for the faithful are told to wait for the vision, and they are told to publish the vision. They could not publish it in advance of the vision’s fulfillment if the vision was not yet established.
Ромоор тогтоогдсон “үзэгдэл” нь “товлосон цагт” зориулагдсан бөгөөд нэг ширээний ард хор хөнөөл үйлдэхийг зүрхэндээ агуулан худал хэлэлцдэг тэр хоёр хаан нь үзэгдэл “дуугарахаас” өмнө хүрч ирдэг эш үзүүллэгийн тэмдэглэлт үе шатыг илтгэнэ. Товлосон цагаас өмнө хоёр хаан “худал” ярьдаг, харин үзэгдэл товлосон цагтаа дуугарахдаа худал хэлдэггүй. Товлосон цаг нь АНУ дахь Ням гаргийн хууль бөгөөд ширээний ар дахь уулзалт нь эш үзүүллэгийн нэгэн хугацааны эхлэлийг тэмдэглэдэг. “Үзэгдэл” нь Ням гаргийн хуулийн үед түүхэнд биеллээ олдог боловч Ням гаргийн хуулиас өмнө тогтоогдсон байдаг. Итгэмжит хүмүүст үзэгдлийг хүлээхийг хэлсэн бөгөөд мөн үзэгдлийг тунхаглахыг ч хэлсэн нь үүнийг тодорхой харуулдаг. Хэрэв үзэгдэл хараахан тогтоогдоогүй байсан бол түүний биеллээс өмнө түүнийг тэд урьдчилан тунхаглаж чадахгүй байх байсан.
Jeremiah represents those who “wait” for the vision:
Иеремиа нь үзэгдлийг “хүлээдэг” хүмүүсийг төлөөлдөг:
O Lord, thou knowest: remember me, and visit me, and revenge me of my persecutors; take me not away in thy longsuffering: know that for thy sake I have suffered rebuke. Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:15–21.
Эзэн минь, Та мэднэ: намайг санаач, над дээр ирж соёрхооч, мөн намайг хавчигчдаас минь өшөөг минь аваач; Өөрийн тэвчээрт намайг бүү авч одооч: Таны төлөө би зэмлэл амссаныг мэдэгтүн. Таны үгс олдож, би тэдгээрийг идсэн; Таны үг миний зүрхний баяр хөөр, цэнгэл болсон: учир нь, түмэн цэргийн Бурхан Эзэн минь, би Таны нэрээр нэрлэгдсэн билээ. Би дооглогчдын чуулганд суугаагүй, баясаагүй; Таны мутрын учир би ганцаар суусан: учир нь Та намайг хилэнцээр дүүргэсэн билээ. Яагаад миний өвчин үргэлжийнх бөгөөд, эдгэхээс татгалздаг миний шарх эдгэх аргагүй байна вэ? Та үнэхээр надад худалч мэт, тасалддаг ус мэт байх юм уу? Тиймээс Эзэн ийн айлдаж байна, Хэрэв чи эргэн ирвэл, Би чамайг дахин авчирч, чи Миний өмнө зогсох болно: мөн хэрэв чи үнэтэйг өөдгүйгээс салгаж гаргавал, чи Миний ам мэт болно: тэд чам уруу эргэн ирэг; харин чи тэдэн уруу бүү эргэн ир. Би чамайг энэ ард түмэнд хүрлэн бэхлэгдсэн хэрэм болгоно: тэд чиний эсрэг тэмцэх боловч, чамайг дийлэхгүй: учир нь Би чамайг аварч, чөлөөлөхөөр чамтай хамт байна гэж Эзэн айлдаж байна. Би чамайг хорон муу хүмүүсийн гараас аварч, аймшигтнуудын гараас золин чөлөөлнө. Иеремиа 15:15–21.
The Sunday law in the USA is where the symbol of “remembering” is marked. It is there that the Sabbath that is always to be remembered becomes the final testing issue. It is there that the whore of Tyre, who has been forgotten is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon and gives her double judgment.
АНУ дахь ням гаргийн хууль дээр “санах”-ын бэлгэдэл тэмдэглэгддэг. Үргэлж санагдан байх ёстой Амралтын өдөр тэнд эцсийн шалгалтын асуудал болдог. Мартагдсан байсан Тирийн янхан тэнд санагддаг. Бурхан Вавилоны нүглийг тэнд санаж, түүнд хоёр дахин шүүлт өгдөг.
The waymark where speaking is located is the Sunday law in the USA, for there the earth beast “speaks” as a dragon. At the same waymark the ass in Balaam’s line of prophecy “speaks.” When John the Baptist is born his father, Zacharias who has been divinely restricted from speaking, “speaks.”
Ярихуй байрладаг замын тэмдэг нь АНУ дахь Ням гаргийн хууль мөн. Учир нь тэнд газрын араатан луу мэт “ярьдаг.” Яг тэрхүү адил замын тэмдэг дээр Балаамын эш үзүүллэгийн шугам дахь илжиг “ярьдаг.” Иохан Баптист төрөхөд, тэнгэрлэгээр ярих нь хязгаарлагдсан байсан түүний эцэг Захари “ярьдаг.”
And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.
Тэгээд найм дахь өдөр тэд хүүхдийг хөвч хөндөхөөр ирж, эцгийнх нь нэрээр түүнийг Захари гэж нэрлэхийг завдав. Харин эх нь хариулж, —Үгүй, харин түүнийг Иохан гэж нэрлэнэ, гэв. Тэгэхэд тэд түүнд, —Чиний төрөл саданд ийм нэртэй хүн нэг ч үгүй байна, гэв. Тэгээд тэд эцэгт нь дохио зангаагаар, түүнийг юу гэж нэрлэхийг хүсэж байгааг нь асуув. Тэр бичгийн самбар нэхэж авч, —Түүний нэр Иохан, хэмээн бичив. Тэгэхэд бүгд гайхав. Даруй түүний ам нээгдэж, хэл нь тайлагдан, тэрээр ярьж, Бурханыг магтан алдаршуулав. Лук 1:59–64.
At the Sunday law in the USA the deadly wound of the papacy is healed, and she becomes the eighth kingdom that is of the seven, when the USA, whose president Donald Trump is the eighth president that is of the seven. At the same point in time the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The one hundred and forty-four thousand are the eighth church that is of the seven. At the Sunday law the number eight is marked, and it was on the eighth day that John was circumcised and Zacharias spoke. Zacharias means God has “remembered.” The Sunday law is the counterfeit of the true Sabbath that was to be “remembered.” At the Sunday law the whore of Tyre is “remembered.” It is at the Sunday law that God “remembers” the sins of Babylon and doubles her judgment.
Америкийн Нэгдсэн Улсад Ням гаргийн хууль тогтоогдох үед папын засгийн үхлийн шарх эдгэрч, АНУ, ерөнхийлөгч нь долоон дундаас гарсан найм дахь ерөнхийлөгч болох Дональд Трамптайгаа хамт, долоон дундаас гарсан найм дахь хаанчлал болдог. Яг тэр цаг мөчид нэг зуун дөчин дөрвөн мянга нь туг тэмдэг болгон өргөгдөнө. Нэг зуун дөчин дөрвөн мянга нь долоон дундаас гарсан найм дахь чуулган мөн. Ням гаргийн хууль дээр наймын тоо тэмдэглэгддэг бөгөөд Иохан найм дахь өдөр хөвч хөндүүлж, Захариа ярьсан нь тэр билээ. Захариа гэдэг нь Бурхан “дурсан санав” гэсэн утгатай. Ням гаргийн хууль бол “дурсан санагдах” ёстой байсан жинхэнэ Амралтын өдрийн хуурамч дуурайл юм. Ням гаргийн хууль дээр Тирийн янхан “дурсан санагдана.” Ням гаргийн хууль дээр л Бурхан Вавилоны нүглүүдийг “дурсан санаж,” түүний шүүлтийг давхар болгодог.
Jeremiah represents those who suffered the first disappointment and who wait for the vision which tarries. He represents the faithful who become God’s mouth at the appointed time when the vision speaks and does not lie. The vision which speaks at the time appointed is preceded by two kings telling lies to each other at one table. That event precedes the Sunday law and therefore occurs in the history of Panium as set forth in verses thirteen to fifteen, which is the same period when the “robbers of the people” establish the “vision.”
Иеремиа нь анхны урам хугарлыг амссан бөгөөд удаашран саатах үзэгдлийг хүлээгчдийг төлөөлдөг. Тэрээр мөн, үзэгдэл тогтоогдсон цагтаа айлдан, худал хэлдэггүй тэр үед, Бурханы ам болох итгэмжит хүмүүсийг төлөөлдөг. Тогтоогдсон цагт айлддаг тэрхүү үзэгдлийн өмнө, нэг ширээний ард суусан хоёр хаан бие биедээ худал ярьдаг. Тэр үйл явдал нь Ням гаргийн хуулиас өмнө тохиолддог бөгөөд иймээс 13–15-р эшлэлүүдэд өгүүлсэн Паниумын түүхэнд, өөрөөр хэлбэл “ард түмний дээрэмчид” “үзэгдлийг” тогтоодог яг тэр үед, өрнөдөг.
And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
Тэр цаг үед өмнөдийн хааны эсрэг олон хүн босох болно; мөн үзэгдлийг батлан тогтоохын тулд чиний ард түмний дээрэмчид өөрсдийгөө өргөмжлөх боловч тэд унах болно. Даниел 11:14.
The “robbers” are Rome, and Rome in the last days is Catholicism. The pope establishes the vision, and he does so in the period just before the Sunday law. He does so by interceding in the battle of Panium where Trump prevails over Putin. The battle took place in 200 BC, the same year pagan Rome entered prophetic history. Pompey the Great conquered Jerusalem in 63 BC. This event occurred during his campaign in the East, when he intervened in a civil war between the Hasmonean brothers Hyrcanus II and Aristobulus II. Pompey sided with Hyrcanus II, besieged Jerusalem, and eventually took the city after a three-month siege. This marked the end of Judean independence and the beginning of Roman control over the region, which would later become a province under Roman rule.
“Дээрэмчид” нь Ром бөгөөд эцсийн өдрүүд дэх Ром нь Католицизм мөн. Пап үзэгдлийг тогтоодог бөгөөд тэрээр үүнийг Ням гаргийн хууль гарахын яг өмнөх үед үйлддэг. Тэрээр үүнийг Трамп Путиныг дийлдэг Паниумын тулалдаанд зуучлан оролцсоноор үйлддэг. Тэрхүү тулалдаан МЭӨ 200 онд болсон бөгөөд энэ нь харь шашинт Ром эш үзүүллэгийн түүхэнд орж ирсэн тэрхүү мөн он байв. Аугаа Помпей МЭӨ 63 онд Иерусалимыг эзлэн авсан. Энэ үйл явдал түүний Дорнод дахь аян дайны үеэр, Хасмонейн ах дүү Хиркан II ба Аристобул II-ын хоорондын иргэний дайнд тэрээр хөндлөнгөөс оролцох үед болсон юм. Помпей Хиркан II-ын талыг барьж, Иерусалимыг бүслэн, эцэст нь гурван сарын бүслэлтийн дараа хотыг эзлэн авсан. Энэ нь Иудейн тусгаар тогтнолын төгсгөлийг тэмдэглэж, хожим Ромын захиргаанд харьяалагдах муж болон хувирах уг бүс нутагт Ромын хяналт тогтох эхлэлийг тавьсан юм.
Before the Sunday law the pope intercedes into the history associated with the battle of Panium. When he enters prophetic history, his appearance establishes the vision; the vision that will yet “speak” at the “appointed time” of the Sunday law in the USA. The “vision” that tarried is the failed prediction which marked the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. It also marked the arrival of the second angel of the three angels of Revelation fourteen. A failed prediction that ushered in a period of waiting, and an encouragement to “wait” for its fulfillment, even though it tarried.
Ням гаргийн хуулиас өмнө пап Панийн тулалдаантай холбоотой түүхэнд зуучлан оролцдог. Тэр эш үзүүллэгийн түүхэнд орж ирэхэд, түүний илрэл нь үзэгдлийг тогтоон байгуулдаг; тэрхүү үзэгдэл нь АНУ дахь Ням гаргийн хуулийн “тогтоогдсон цагт” хараахан “ярьж” эхлэх юм. “Саатсан” тэр “үзэгдэл” нь арван охины сургаалт зүйрлэл дэх саатлын цагийн эхлэлийг тэмдэглэсэн бүтэлгүй зөгнөл мөн. Энэ нь мөн Илчлэл арван дөрөв дэх бүлгийн гурван тэнгэрэлчийн хоёр дахь тэнгэрэлчийн ирэлтийг тэмдэглэсэн. Энэ нь саатсан хэдий ч түүний биеллийг “хүлээх” урам зоригийг өгч, хүлээлтийн үеийг эхлүүлсэн бүтэлгүй зөгнөл байсан юм.
In Millerite history the tarrying time ended at the Exeter camp meeting from August 12th unto the 17th, 1844. A disappointment brought about by a failed prediction, ushering in a period of waiting designed to finalize character in two classes of virgins, followed by the explanation of the previously failed prediction. The explanation at Exeter identifies the details associated with the vision when it is fulfilled. The same characteristics can be noted in Matthew chapter sixteen, when Christ took His disciples to Caesarea Philippi. From that point onward Christ directly taught the disciples what was going to happen at the cross.
Миллерчүүдийн түүхэнд саатлын хугацаа 1844 оны 8 дугаар сарын 12-ноос 17-ны хооронд болсон Экзетерийн хуарангийн цуглаанаар төгссөн юм. Биелээгүй зөгнөлөөс үүдэлтэй урам хугаралт нь онгон охидын хоёр ангид зан чанарыг эцэслэн тогтоохоор зориулагдсан хүлээлтийн үеийг нээж, үүний дараа өмнө нь бүтэлгүйтсэн зөгнөлийн тайлбар гарч ирсэн. Экзетер дэх тайлбар нь үзэгдэл биелэгдэх үед түүнтэй холбоотой нарийн ширийн зүйлсийг тодорхойлдог. Үүнтэй адил шинжүүдийг Христ Өөрийн шавь нарыг Кесари Филиппид дагуулан очсон Матайн арван зургаадугаар бүлэгт мөн ажиглаж болно. Тэр мөчөөс хойш Христ шавь нартаа загалмай дээр юу тохиолдохыг шууд зааж сургасан юм.
From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:21.
Тэр цагаас хойш Есүс шавь нартаа Өөрөө Иерусалим уруу явж, ахлагчид, ахлах тахилч нар, хуулийн багш нараас олон зовлон амсаж, алуулж, гурав дахь өдөртөө дахин амилах ёстойг үзүүлэн харуулж эхлэв. Матай 16:21.
It should be noted that the verse just cited comes between Jesus identifying that Peter had been directed by the Holy Spirit in his identification of Jesus as the Christ, the son of the living God. Then when Christ began to teach them of the coming cross Peter opposed the message and Christ called Peter Satan. The message that is unsealed when the vision is established produces two classes of worshippers, both represented by Peter.
Дөнгөж иш татсан уг эшлэл нь Есүсийг амьд Бурханы Хүү, Христ хэмээн танин мэдүүлсэндээ Петр Ариун Сүнсээр удирдуулсан байсан гэдгийг Есүс илэрхийлсний дараахан, мөн Христ айсуй загалмайн тухай тэдэнд зааж эхлэхэд Петр тэрхүү мэдээг эсэргүүцсэн тул Христ түүнийг Сатан хэмээн дуудсаны хооронд оршиж байгааг тэмдэглэх хэрэгтэй. Үзэгдэл тогтоогдох үед лац нь тайлагддаг тэрхүү мэдээ нь хоёул Петрээр төлөөлөгдсөн, мөргөгчдийн хоёр ангийг бий болгодог.
Caesarea Philippi is Panium, and they both lead to the appointed time of the cross in the line of Christ, October 22, 1844 in the Millerite history and the Sunday law today. Panium, Caesarea Philippi and Exeter camp meeting are the same prophetic waymark. It is at this waymark that the vision is established with the introduction of the pope into the narrative. The establishment of the vision precedes the appointed time, for Caesarea Philippi preceded the cross, Exeter camp meeting preceded October 22, 1844, and Panium in 200 BC preceded Pompey conquering Jerusalem in 63 BC. Sometime before the Sunday law in the USA the pope, who is the whore of Tyre will enter openly into prophetic history. When he does the vision is established.
Кесари Филиппи бол Паниум мөн бөгөөд тэд хоёул Христийн шугам дахь загалмайн товлогдсон цаг үе, Миллеритийн түүхэн дэх 1844 оны 10-р сарын 22, мөн өнөөгийн Ням гаргийн хуулийг заадаг. Паниум, Кесари Филиппи, болон Экзетерийн кэмп хурал нь эш үзүүллэгийн нэгэн ижил замын тэмдэг мөн. Чухам энэ замын тэмдэг дээр папыг өгүүлэмжид оруулснаар үзэгдэл тогтоогддог. Үзэгдэл тогтоогдох нь товлогдсон цагаас өмнө тохиодог. Учир нь Кесари Филиппи загалмайгаас өмнө байсан, Экзетерийн кэмп хурал 1844 оны 10-р сарын 22-ноос өмнө болсон, мөн МЭӨ 200 онд Паниум нь Помпей МЭӨ 63 онд Иерусалимыг эзлэн авснаас өмнө байсан юм. АНУ дахь Ням гаргийн хуулиас өмнөх нэгэн үед Тирийн янхан болох пап эш үзүүллэгийн түүхэнд ил тод орж ирнэ. Тэгэхэд үзэгдэл тогтоогдоно.
The vision is established in the third proxy war of chapter eleven. The first proxy war illustrates the last proxy war, so the last proxy war will possess the same prophetic characteristics as the first. The king of the south, represented in the name Vladimir, meaning ruler of the community is swept away through an alliance between the pope and the president of the USA. The final pope will be the eighth that is of the seven in fulfillment of Revelation seventeen, and the last president will be the eighth that is of the seven, as will the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Үзэгдэл нь арван нэгдүгээр бүлгийн гурав дахь төлөөлөгчийн дайнд тогтоогдсон байдаг. Эхний төлөөлөгчийн дайн нь сүүлчийн төлөөлөгчийн дайныг дүрслэн үзүүлдэг тул сүүлчийн төлөөлөгчийн дайн нь эхнийхтэй адил эш үзүүллэгийн шинжүүдийг агуулна. «Нийгэмлэгийн захирагч» гэсэн утгатай Владимир хэмээх нэрээр төлөөлөгдсөн өмнөдийн хаан нь пап ба АНУ-ын ерөнхийлөгчийн хоорондын эвслээр хамагдан зайлуулагдана. Илчлэлт арван долоодугаар бүлгийн биелэлтэд эцсийн пап нь долоон дотроос гарсан найм дахь нь байх бөгөөд сүүлчийн ерөнхийлөгч ч мөн долоон дотроос гарсан найм дахь нь байх ба нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын туг тэмдэг ч мөн тийм байх болно.
The relationship between the pope and the president in the beginning was a “secret alliance,” and the alliance of the eighth and final president with the pope will also be “secret,” for in this period the whore of Tyre is prophetically “forgotten.” The alliance between Reagan and Pope John Paul II was secret, but at the same time the pope became the most recognizable face on earth. What is “forgotten” concerning the whore of Tyre who commits fornication with all the kings of the earth is a specific characteristic of the papacy, that incorporates all of her sins into one category of rebellion. That characteristic is the Catholic churches claim to “infallibility.” This fact is so important to see that I will now close this article with a chapter from Sister White. We will continue these lines in the next article, but as you read the following chapter from The Great Controversy, remember that almost every one of Trump’s cabinet members are Roman Catholic, with a mix of Pentecostalism and an ever-present influence from Franklin Graham who recently called for public prayers for the antichrist of Bible prophecy.
Эхэндээ пап ба ерөнхийлөгчийн хоорондын харилцаа нь “нууц холбоо” байсан бөгөөд найм дахь, эцсийн ерөнхийлөгчийн паптай байгуулах холбоо мөн “нууц” байх болно. Учир нь энэ үед Тирийн янхан эш үзүүллэгийн хувьд “мартагдсан” байдаг. Рейган ба Пап Иоанн Павел II-ын хоорондын холбоо нууц байсан боловч үүний зэрэгцээ пап дэлхий дээрх хамгийн танигдамтгай нүүр царай болсон юм. Бүх дэлхийн хаадтай садар самуун үйлддэг Тирийн янхантай холбоотойгоор “мартагддаг” зүйл нь папын засаглалын нэг онцгой шинж бөгөөд түүний бүх нүглийг бослогын нэгэн ангилалд нэгтгэн багтаадаг. Тэр шинж нь Католик сүмийн “эндүүршгүй” байх тухай нэхэмжлэл мөн. Энэ баримтыг харах нь туйлын чухал тул би одоо энэ өгүүллийг Сестра Уайтын нэгэн бүлгээр өндөрлөе. Дараагийн өгүүлэлд бид эдгээр мөрүүдийг үргэлжлүүлэн авч үзэх болно. Харин та The Great Controversy-гийн дараах бүлгийг уншихдаа Трампын танхимын гишүүдийн бараг бүгд нь Ромын Католик шашинтнууд бөгөөд тэдэнтэй Пентекостал урсгалын хольц, мөн саяхан Библийн эш үзүүллэгийн антихристийн төлөө олон нийтийн залбирал уриалсан Франклин Грэмийн байнгын нөлөө хамт оршиж байгааг санагтун.
“Liberty of Conscience Threatened
“Ухамсрын эрх чөлөө заналхийлэлд өртөв”
“Romanism is now regarded by Protestants with far greater favor than in former years. In those countries where Catholicism is not in the ascendancy, and the papists are taking a conciliatory course in order to gain influence, there is an increasing indifference concerning the doctrines that separate the reformed churches from the papal hierarchy; the opinion is gaining ground that, after all, we do not differ so widely upon vital points as has been supposed, and that a little concession on our part will bring us into a better understanding with Rome. The time was when Protestants placed a high value upon the liberty of conscience which had been so dearly purchased. They taught their children to abhor popery and held that to seek harmony with Rome would be disloyalty to God. But how widely different are the sentiments now expressed!
“Романизмийг одоо протестантууд урьдын жилүүдтэй харьцуулахад хавьгүй илүү нааштайгаар үзэх болжээ. Католицизм ноёрхож буй байр сууринд хүрээгүй, мөн папистууд нөлөө олж авахын тулд эвлэрүүлэн зохицох бодлого баримталж буй тэр улс орнуудад, шинэчлэгдсэн сүмүүдийг папын иерархиас тусгаарладаг сургаалуудын талаар өсөн нэмэгдэж буй хайхрамжгүй байдал ажиглагдаж байна; эцсийн дүндээ бид амин чухал асуудлууд дээр урьд нь төсөөлж байсан шигээ тийм ч их зөрдөггүй, мөн манай талаас багахан буулт хийхэд л Ромтой илүү сайн ойлголцолд хүрч чадна гэсэн үзэл газар авч байна. Протестантууд маш өндөр үнээр олж авсан мөс чанарын эрх чөлөөг өндөрт үнэлдэг байсан цаг бий. Тэд хүүхдүүддээ папизмыг жигшин зэвүүцэхийг зааж, Ромтой эв найрамдал эрэх нь Бурханд үнэнч бус явдал мөн гэж үздэг байв. Харин одоо илэрхийлэгдэж буй үзэл санаа хэчнээн өргөнөөр өөрчлөгдсөн байна вэ!”
“The defenders of the papacy declare that the church has been maligned, and the Protestant world are inclined to accept the statement. Many urge that it is unjust to judge the church of today by the abominations and absurdities that marked her reign during the centuries of ignorance and darkness. They excuse her horrible cruelty as the result of the barbarism of the times and plead that the influence of modern civilization has changed her sentiments.
“Папын эрх мэдлийг хамгаалагчид сүмийг гүжирдэн доромжилсон хэмээн тунхагладаг бөгөөд Протестант ертөнц энэ мэдэгдлийг хүлээн зөвшөөрөх хандлагатай байдаг. Өнөөгийн сүмийг мунхаглал ба харанхуйн зуунуудад түүний ноёрхлыг тодорхойлж байсан жигшүүрт бузар явдал, утга учиргүй гажуудлаар шүүнэ гэдэг шударга бус гэж олон хүн үздэг. Тэд түүний аймшигт харгислалыг тухайн үеийн зэрлэг бүдүүлэг байдлын үр дагавар хэмээн өмгөөлж, орчин үеийн соёл иргэншлийн нөлөө түүний сэтгэл санааг өөрчилсөн гэж шалтагладаг.”
“Have these persons forgotten the claim of infallibility put forth for eight hundred years by this haughty power? So far from being relinquished, this claim was affirmed in the nineteenth century with greater positiveness than ever before. As Rome asserts that the ‘church never erred; nor will it, according to the Scriptures, ever err’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), how can she renounce the principles which governed her course in past ages?
“Эдгээр хүмүүс энэхүү ихэрхүү хүчний найман зуун жилийн турш дэвшүүлж ирсэн алдаа мадаггүй байх тухай шаардлагыг мартсан гэж үү? Энэ шаардлагаас татгалзсан нь байтугай, арван есдүгээр зуунд урьд өмнөхөөс ч илүү эргэлтгүйгээр батлан тунхаглагдсан юм. Ром ‘сүм хэзээ ч алдаж байгаагүй; мөн Судрын дагуу хэзээ ч алдахгүй’ гэж мэдэгддэг тул (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), өнгөрсөн эрин үеүүдэд түүний явдлыг жолоодож байсан зарчмуудаас тэр яаж няцах билээ?”
“The papal church will never relinquish her claim to infallibility. All that she has done in her persecution of those who reject her dogmas she holds to be right; and would she not repeat the same acts, should the opportunity be presented? Let the restraints now imposed by secular governments be removed and Rome be reinstated in her former power, and there would speedily be a revival of her tyranny and persecution.
“Папын сүм алдаагүй байх тухай өөрийн нэхэмжлэлээс хэзээ ч татгалзахгүй. Өөрийнх нь сургаалын тогтоолуудыг няцаадаг хүмүүсийг хавчин мөрдөхдөө тэр юу хийсэн бүхнээ зөв байсан гэж үздэг; тэгвэл боломж олдвол тэр мөнөөх үйлдлүүдээ дахин давтахгүй гэж үү? Одоо иргэний засгийн газруудын тавьж буй хязгаарлалтуудыг авч хаяж, Ромыг урьдынх нь эрх мэдэлд дахин сэргээвэл, түүний дарангуйлал ба хавчлага тун удалгүй дахин сэргэх болно.”
“A well-known writer speaks thus of the attitude of the papal hierarchy as regards freedom of conscience, and of the perils which especially threaten the United States from the success of her policy: ‘There are many who are disposed to attribute any fear of Roman Catholicism in the United States to bigotry or childishness. Such see nothing in the character and attitude of Romanism that is hostile to our free institutions, or find nothing portentous in its growth. Let us, then, first compare some of the fundamental principles of our government with those of the Catholic Church.’
“Нэрд гарсан нэгэн зохиолч, ухамсрын эрх чөлөөний талаар папын шатлан захирах тогтолцоо ямар байр суурь баримталдгийг, мөн түүний бодлого амжилт олох аваас ялангуяа Америкийн Нэгдсэн Улсад учрах аюулын тухай ийн өгүүлсэн байдаг: ‘Америкийн Нэгдсэн Улсад Ромын католицизмын талаар төрж буй аливаа болгоомжлолыг мухар сүсэг, эсвэл хүүхдэрхүү явдалд хамаатуулан үзэх хандлагатай хүн олон байдаг. Тийм хүмүүс Ромын католик шашны мөн чанар, байр сууринд манай эрх чөлөөт байгууллуудад дайсагнах юм юу ч олж хардаггүй, эсвэл түүний өсөн тэлж буй байдалд ямар нэгэн түгшүүрт шинж тэмдэг огтхон ч олж хардаггүй. Тэгвэл одоо, юуны өмнө, манай засгийн газрын зарим суурь зарчмыг Католик Сүмийнхтэй харьцуулан үзэцгээе.’”
“The Constitution of the United States guarantees liberty of conscience. Nothing is dearer or more fundamental. Pope Pius IX, in his Encyclical Letter of August 15, 1854, said: ‘The absurd and erroneous doctrines or ravings in defense of liberty of conscience are a most pestilential error—a pest, of all others, most to be dreaded in a state.’ The same pope, in his Encyclical Letter of December 8, 1864, anathematized ‘those who assert the liberty of conscience and of religious worship,’ also ‘all such as maintain that the church may not employ force.’
“Америкийн Нэгдсэн Улсын Үндсэн хууль нь мөс чанарын эрх чөлөөг баталгаажуулдаг. Үүнээс илүү эрхэм, эсвэл илүү суурь үндэстэй зүйл үгүй. Пап IX Пий 1854 оны 8 дугаар сарын 15-ны өдрийн энциклик захидалдаа ийн өгүүлсэн: ‘Мөс чанарын эрх чөлөөг өмгөөлсөн утгагүй, эндүүрэлтэй сургаал буюу солиорол нь хамгийн хортой алдаа мөн—төр улсад бусдаасаа илүүтэйгээр хамгийн их эмээвэл зохих гай тахал мөн.’ Мөн тэрхүү пап 1864 оны 12 дугаар сарын 8-ны өдрийн энциклик захидалдаа ‘мөс чанарын эрх чөлөө болон шашин шүтлэгийн мөргөлийн эрх чөлөөг батлан өгүүлдэг хүмүүсийг,’ түүнчлэн ‘сүм хүч хэрэглэж үл болно хэмээн баримталдаг бүх хүнийг’ хараалд өртүүлсэн.”
“‘The specific tone of Rome in the United States does not imply a change of heart. She is tolerant where she is helpless. Says Bishop O’Connor: ‘Religious liberty is merely endured until the opposite can be carried into effect without peril to the Catholic world.’… The archbishop of St. Louis once said: ‘Heresy and unbelief are crimes; and in Christian countries, as in Italy and Spain, for instance, where all the people are Catholics, and where the Catholic religion is an essential part of the law of the land, they are punished as other crimes.’…
“‘Америкийн Нэгдсэн Улс дахь Ромын онцгой өнгө аяс нь зүрх сэтгэлээ өөрчилснийг илтгэхгүй. Тэр хүчгүй үедээ л хүлцэн тэвчдэг. Бишоп О’Коннор ийнхүү хэлжээ: ‘Шашны эрх чөлөөг Католик ертөнцөд аюул учруулахгүйгээр эсрэгийг нь хэрэгжүүлэх боломж бүрдэх хүртэл ердөө тэвчин зөвшөөрдөг.’ … Сент-Луисын хамба нэгэнтээ ийн хэлсэн байдаг: ‘Тэрс үзэл ба үл итгэл нь гэмт хэрэг мөн; мөн жишээлбэл, Итали, Испани зэрэг бүх ард түмэн нь католик шашинтан байдаг, католик шашин нь улсын хуулийн салшгүй хэсэг болсон Христийн орнуудад тэдгээрийг бусад гэмт хэргийн адил шийтгэдэг.’ …”
“‘Every cardinal, archbishop, and bishop in the Catholic Church takes an oath of allegiance to the pope, in which occur the following words: ‘Heretics, schismatics, and rebels to our said lord (the pope), or his aforesaid successors, I will to my utmost persecute and oppose.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.
“Католик Сүмийн кардинал, архиепископ, епископ бүр папад үнэнч байх тангараг өргөдөг бөгөөд түүнд дараах үгс ордог: ‘Тэрс үзэлтнүүд, хуваагдан салан тусгаарлагчид, мөн манай өгүүлсэн эзэн (пап)-д, эсхүл түүний дээр дурдсан залгамжлагчдад тэрсэлж босогчдыг би чадлынхаа хэрээр эцэст нь хүртэл хавчин мөрдөж, эсэргүүцэх болно.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.”
“It is true that there are real Christians in the Roman Catholic communion. Thousands in that church are serving God according to the best light they have. They are not allowed access to His word, and therefore they do not discern the truth. They have never seen the contrast between a living heart service and a round of mere forms and ceremonies. God looks with pitying tenderness upon these souls, educated as they are in a faith that is delusive and unsatisfying. He will cause rays of light to penetrate the dense darkness that surrounds them. He will reveal to them the truth as it is in Jesus, and many will yet take their position with His people.
“Ромын Католик шашны нэгдэл дотор жинхэнэ Христэд итгэгчид байдаг нь үнэн. Тэр сүм доторх мянга мянган хүн өөрсдөдөө буй хамгийн сайн гэрлийн дагуу Бурханд үйлчилж байна. Тэдэнд Түүний Үгэнд хандах боломж олгогддоггүй учраас үнэнийг ялган таньдаггүй. Амьд зүрх сэтгэлийн үйлчлэл ба зүгээр л хэлбэр ёс, зан үйлийн давталтын хоорондох ялгааг тэд хэзээ ч харж байгаагүй. Төөрөгдүүлэм, сэтгэл ханамж үл өгөгч итгэл дотор хүмүүжигдсэн эдгээр сүнснүүдийг Бурхан өрөвдөн энэрэх уян зөөлөн сэтгэлээр хардаг. Тэр тэднийг хүрээлэн буй өтгөн харанхуйг нэвтлэн гэрлийн цацрагийг оруулах болно. Тэр үнэнийг Есүс доторх байдлаар нь тэдэнд илчлэх бөгөөд олон хүн эцэст нь Түүний ард түмний талд байр сууриа эзлэх болно.”
“But Romanism as a system is no more in harmony with the gospel of Christ now than at any former period in her history. The Protestant churches are in great darkness, or they would discern the signs of the times. The Roman Church is far-reaching in her plans and modes of operation. She is employing every device to extend her influence and increase her power in preparation for a fierce and determined conflict to regain control of the world, to re-establish persecution, and to undo all that Protestantism has done. Catholicism is gaining ground upon every side. See the increasing number of her churches and chapels in Protestant countries. Look at the popularity of her colleges and seminaries in America, so widely patronized by Protestants. Look at the growth of ritualism in England and the frequent defections to the ranks of the Catholics. These things should awaken the anxiety of all who prize the pure principles of the gospel.
“Гэвч Романизм нь тогтолцооны хувьд Христийн сайн мэдээтэй өнөөдөр ч, өөрийн түүхийн урьдын аль ч үед байснаас илүүтэйгээр нийцдэггүй. Протестант сүмүүд асар их харанхуйд байна; эс бөгөөс тэд цаг үеийн тэмдгүүдийг ялган таних байсан. Ромын сүм өөрийн төлөвлөгөө болон үйл ажиллагааны арга барилдаа алсыг хамарсан шинжтэй. Тэрээр өөрийн нөлөөг тэлж, хүч чадлаа нэмэгдүүлэхийн тулд бүхий л арга заль, хэрэгслийг ашиглаж байна. Энэ нь ертөнцийг дахин эрхшээлдээ оруулах, хавчлагыг дахин тогтоох, мөн Протестантизмын хийсэн бүхнийг үгүй хийхийн төлөө ширүүн бөгөөд шийдвэртэй тэмцэлд бэлтгэх явдал мөн. Католицизм тал бүрээсээ байр сууриа тэлж байна. Протестант орнуудад түүний сүмүүд болон мөргөлийн байруудын тоо хэрхэн өсөн нэмэгдэж байгааг хар. Америк дахь түүний коллежууд болон семинаруудын нэр хүнд, Протестантуудын дунд хэр өргөнөөр дэмжигдэж байгааг хар. Англи дахь зан үйлийн чиглэлийн өсөлт, мөн Католикуудын эгнээнд байн байн орж буй урвалтыг хар. Эдгээр зүйлс нь сайн мэдээний цэвэр зарчмуудыг эрхэмлэдэг хүн бүрийн сэтгэл түгшихэд хүргэх ёстой.”
“Protestants have tampered with and patronized popery; they have made compromises and concessions which papists themselves are surprised to see and fail to understand. Men are closing their eyes to the real character of Romanism and the dangers to be apprehended from her supremacy. The people need to be aroused to resist the advances of this most dangerous foe to civil and religious liberty.
“Протестантууд папын ёсыг гажуудуулан хандаж, ивээн тэтгэсэн; тэд папистууд өөрсдөө ч хараад гайхаж, ойлгож үл чадахуйц буулт, зөвшилцлүүдийг хийсэн. Хүмүүс Ромын шашны жинхэнэ мөн чанар болон түүний ноёрхлоос үүдэн болзошгүй аюулуудын өмнө нүдээ аниж байна. Иргэний болон шашны эрх чөлөөний энэ хамгийн аюулт дайсны түрэлтийг эсэргүүцэхийн тулд ард олныг сэрээх хэрэгтэй.”
“Many Protestants suppose that the Catholic religion is unattractive and that its worship is a dull, meaningless round of ceremony. Here they mistake. While Romanism is based upon deception, it is not a coarse and clumsy imposture. The religious service of the Roman Church is a most impressive ceremonial. Its gorgeous display and solemn rites fascinate the senses of the people and silence the voice of reason and of conscience. The eye is charmed. Magnificent churches, imposing processions, golden altars, jeweled shrines, choice paintings, and exquisite sculpture appeal to the love of beauty. The ear also is captivated. The music is unsurpassed. The rich notes of the deep-toned organ, blending with the melody of many voices as it swells through the lofty domes and pillared aisles of her grand cathedrals, cannot fail to impress the mind with awe and reverence.
“Олон Протестантууд Католик шашныг сэтгэл татам бус бөгөөд түүний мөргөл нь уйтгартай, утга учиргүй ёслолын төдий л давталт гэж боддог. Энэ тал дээр тэд эндүүрдэг. Ромын шашин мэхлэл дээр тулгуурладаг боловч бүдүүлэг, болхи луйвар биш юм. Ромын сүмийн шашны үйлчлэл нь туйлын сүрлэг ёслол билээ. Түүний тансаг үзүүлэмж ба хүндэтгэлт зан үйлс нь ард олны мэдрэхүйг татан, ухаан ба мөс чанарын дуу хоолойг намжаадаг. Нүд нь биширнэ. Сүр жавхлант сүмүүд, сүрт жагсаалууд, алтан тахилын ширээнүүд, эрдэнэсээр чимэглэсэн бунханууд, шилмэл уран зургууд, нарийн тансаг барималууд нь гоо сайхныг хайрлах сэтгэлд нь ханддаг. Чих мөн адил булаагдана. Хөгжим нь юутай ч зүйрлэшгүй. Түүний сүрлэг сүм дугануудын өндөр бөмбөгөр орой, баганат хонгилуудаар цуурайтан хөврөхөд, гүн өнгөт эрхтэн хөгжмийн баялаг аялгуу нь олон дуу хоолойн уянгалгатай нийлэх нь оюун санаанд айдас хүндлэл ба бишрэлийг төрүүлэхгүй байж үл чадна.”
“This outward splendor, pomp, and ceremony, that only mocks the longings of the sin-sick soul, is an evidence of inward corruption. The religion of Christ needs not such attractions to recommend it. In the light shining from the cross, true Christianity appears so pure and lovely that no external decorations can enhance its true worth. It is the beauty of holiness, a meek and quiet spirit, which is of value with God.
“Нүгэлд шархалсан сэтгэлийн хүслийг зөвхөн элэглэн дооглодог энэхүү гаднах сүр жавхлан, тансаглал, ёслол хүндлэл нь дотоод завхралын нотолгоо мөн. Христийн шашинд өөрийгөө сайшаан таниулахын тулд тийм соронзон таталтууд хэрэггүй. Загалмайгаас тусах гэрэлд жинхэнэ Христийн шашин тийм цэвэр, тийм эрхэмсэг сайханаар харагддаг тул ямар ч гаднах чимэглэл түүний жинхэнэ үнэ цэнийг улам нэмэгдүүлж үл чадна. Бурханы өмнө үнэтэй нь ариун байдлын гоо үзэсгэлэн, дөлгөөн бөгөөд амгалан сүнс мөн.”
“Brilliancy of style is not necessarily an index of pure, elevated thought. High conceptions of art, delicate refinement of taste, often exist in minds that are earthly and sensual. They are often employed by Satan to lead men to forget the necessities of the soul, to lose sight of the future, immortal life, to turn away from their infinite Helper, and to live for this world alone.
“Хэл найруулгын гял цал байдал нь цэвэр ариун, дээдсэг бодлын заавал илрэл байдаггүй. Урлагийн өндөр дээд ойлголт, амт зүйн нарийн тансаг төлөвшил нь газрынх бөгөөд махан шинжтэй оюун санаанд ч олонтаа оршдог. Эдгээр нь хүмүүсийг сэтгэлийн хэрэгцээг умартуулах, ирээдүйн мөнх амийг нүднээсээ алдах, хязгааргүй Туслагч Эзэнээсээ нүүр буруулах, зөвхөн энэ ертөнцийн төлөө амьдруулахын тулд Сатанд олонтаа ашиглагддаг.”
“A religion of externals is attractive to the unrenewed heart. The pomp and ceremony of the Catholic worship has a seductive, bewitching power, by which many are deceived; and they come to look upon the Roman Church as the very gate of heaven. None but those who have planted their feet firmly upon the foundation of truth, and whose hearts are renewed by the Spirit of God, are proof against her influence. Thousands who have not an experimental knowledge of Christ will be led to accept the forms of godliness without the power. Such a religion is just what the multitudes desire.
“Гаднах хэлбэрт тулгуурласан шашин нь шинэчлэгдээгүй зүрх сэтгэлд сэтгэл татам байдаг. Католик мөргөлийн сүр жавхлан ба ёслол үйл нь сэтгэл булаам, ховсдом хүчтэй бөгөөд үүгээр олон хүн мэхлэгддэг; тэгээд тэд Ромын Сүмийг тэнгэрийн яг үүд хаалга мэтээр үзэхэд хүрдэг. Үнэний суурин дээр хөлөө бат зогсоосон, мөн зүрх сэтгэл нь Бурханы Сүнсээр шинэчлэгдсэн хүмүүсээс өөр хэн ч түүний нөлөөг эсэргүүцэж чаддаггүй. Христийг туршлагаараа танин мэдсэн мэдлэггүй олон мянган хүн хүч чадалгүй атлаа зөвхөн бурханлаг байдлын дүр төрхийг хүлээн авахад хөтлөгдөнө. Ийм шашин л чухам олны хүсэн тэмүүлдэг зүйл мөн.”
“The church’s claim to the right to pardon leads the Romanist to feel at liberty to sin; and the ordinance of confession, without which her pardon is not granted, tends also to give license to evil. He who kneels before fallen man, and opens in confession the secret thoughts and imaginations of his heart, is debasing his manhood and degrading every noble instinct of his soul. In unfolding the sins of his life to a priest,—an erring, sinful mortal, and too often corrupted with wine and licentiousness,—his standard of character is lowered, and he is defiled in consequence. His thought of God is degraded to the likeness of fallen humanity, for the priest stands as a representative of God. This degrading confession of man to man is the secret spring from which has flowed much of the evil that is defiling the world and fitting it for the final destruction. Yet to him who loves self-indulgence, it is more pleasing to confess to a fellow mortal than to open the soul to God. It is more palatable to human nature to do penance than to renounce sin; it is easier to mortify the flesh by sackcloth and nettles and galling chains than to crucify fleshly lusts. Heavy is the yoke which the carnal heart is willing to bear rather than bow to the yoke of Christ.
“Нүглийг уучлах эрхтэй гэсэн сүмийн шаардлага нь Ромын шашинтныг нүгэл үйлдэхэд эрх чөлөөтэй мэтээр мэдрүүлэхэд хүргэдэг; мөн түүний уучлал олгогддоггүй гэмшлийн наманчлалын журам ч бас бузар мууд зөвшөөрөл олгох хандлагатай. Унасан хүний өмнө өвдөг сөхрөн, зүрхнийхээ нууц бодол болон төсөөллүүдийг наманчлан илчилдэг хүн нь өөрийн эр хүний нэр төрийг гутааж, сэтгэлийнхээ аливаа эрхэм дээд зөнг доройтуулж байдаг. Амьдралынхаа нүглүүдийг санваартанд—алдаатай, нүгэлт мөнх бус хүнд, тэр ч байтугай дарсанд болон завхайралд автагдсан байх нь хэтэрхий олонтаа—дэлгэн ярьснаар түүний зан чанарын хэмжүүр буурч, үүний улмаас өөрөө бузарлагддаг. Учир нь санваартан Бурханы төлөөлөгчийн байр сууринд зогсдог тул түүний Бурханы тухай ойлголт нь унасан хүн төрөлхтний дүртэй адил болтлоо доройтдог. Хүнээс хүнд хандсан энэ доройтуулсан наманчлал нь ертөнцийг бузарлан, түүнийг эцсийн сүйрэлд бэлтгэж буй ихээхэн бузар мууг урсган гаргасан нууц булаг мөн. Гэвч биеийн таашаалыг хайрлагч хүнд, сэтгэлээ Бурханд нээхээс илүүтэй нэгэн адил мөнх бус хүнд наманчлан хэлэх нь илүү тааламжтай байдаг. Нүглээс няцахаас илүүтэйгээр нүглийн төлөөс хийх нь хүний төрөлх чанарт илүү амттай; таар хувцас, халгай, ярлуулсан гинжээр махан биеийг тарчлахаас махан тачаалыг цовдлох нь амаргүй. Христийн буулганд бөхийхөөсөө илүүтэй махан зүрхний дуртайяа үүрэх буулга нь хүнд билээ.”
“There is a striking similarity between the Church of Rome and the Jewish Church at the time of Christ’s first advent. While the Jews secretly trampled upon every principle of the law of God, they were outwardly rigorous in the observance of its precepts, loading it down with exactions and traditions that made obedience painful and burdensome. As the Jews professed to revere the law, so do Romanists claim to reverence the cross. They exalt the symbol of Christ’s sufferings, while in their lives they deny Him whom it represents.
“Христийн анхны ирэлтийн үед байсан Иудейн сүм ба Ромын сүмийн хооронд онцгой төстэй байдал бий. Иудейчүүд Бурханы хуулийн бүх зарчмыг нууцаар хөл дороо гишгэлж байсан атлаа гаднаа түүний тушаалуудыг чанд сахидаг мэт харагдаж, дуулгавартай байдлыг шаналалтай, хүнд ачаалалтай болгодог шаардлага, уламжлалуудыг түүн дээр нэмэн ачаалуулж байв. Иудейчүүд хуулийг хүндэтгэдэг хэмээн өөрсдийгөө тунхаглаж байсанчлан, Ромын шашинтнууд ч мөн адил загалмайг хүндэтгэдэг хэмээн мэдэгддэг. Тэд Христийн зовлонгийн бэлгэдлийг өргөмжилдөг атлаа, амьдралдаа түүний төлөөлдөг Нэгэнийг үгүйсгэдэг.”
“Papists place crosses upon their churches, upon their altars, and upon their garments. Everywhere is seen the insignia of the cross. Everywhere it is outwardly honored and exalted. But the teachings of Christ are buried beneath a mass of senseless traditions, false interpretations, and rigorous exactions. The Saviour’s words concerning the bigoted Jews, apply with still greater force to the leaders of the Roman Catholic Church: ‘They bind heavy burdens and grievous to be borne, and lay them on men’s shoulders; but they themselves will not move them with one of their fingers.’ Matthew 23:4. Conscientious souls are kept in constant terror fearing the wrath of an offended God, while many of the dignitaries of the church are living in luxury and sensual pleasure.
“Папистууд сүмүүд дээрээ, тахилын ширээнүүд дээрээ, мөн хувцас хунар дээрээ загалмай байрлуулдаг. Хаана сайгүй загалмайн тэмдэг ялгаран үзэгдэнэ. Хаана сайгүй түүнийг гадна талаар хүндэтгэн өргөмжилдөг. Гэвч Христийн сургаалууд утга учиргүй уламжлалуудын овоолго, хуурамч тайлбарууд, хатуу шаардан тулгалтуудын дор булшлагдсан байдаг. Аврагчийн хэт мухар сүсэгт иудейчүүдийн тухай хэлсэн үгс нь Ромын Католик Сүмийн удирдагчдад бүр ч илүү хүчтэйгээр хамаарна: ‘Тэд хүнд ачааг боож, даахад бэрхийг хүний мөрөн дээр тохдог; харин өөрсдөө тэдгээрийг хурууныхаа үзүүрээр ч хөдөлгөхийг хүсдэггүй.’ Матай 23:4. Шударга мөс чанартай хүмүүс хилэгнэсэн Бурханы уур хилэнгээс эмээн байнгын айдаст автагдан хадгалагддаг байхад, сүмийн олон ихэс дээдэс тансаглал, махан тачаалын цэнгэлд амьдарч байдаг.”
“The worship of images and relics, the invocation of saints, and the exaltation of the pope are devices of Satan to attract the minds of the people from God and from His Son. To accomplish their ruin, he endeavors to turn their attention from Him through whom alone they can find salvation. He will direct them to any object that can be substituted for the One who has said: ‘Come unto Me, all ye that labor and are heavy-laden, and I will give you rest.’ Matthew 11:28.
“Хөрөг дүрс ба шүтээний үлдэгдэл зүйлсийг шүтэхүй, гэгээнтнүүдийг дуудан гуйн залбирахуй, мөн папыг өргөмжлөхүй нь ард олны оюун санааг Бурхан болон Түүний Хүүгээс холдуулан татах Сатаны арга мэхүүд мөн. Тэднийг мөхөлд хүргэхийн тулд тэрээр авралыг зөвхөн Түүгээр дамжин л олж чадна гэдгийг тэдний анхаарлаас зайлуулахыг хичээдэг. Тэрээр: ‘Ачаалал зүдэрч, хүнд дарамт үүрэгч та бүхэн Над уруу ирэгтүн, Би та нарт амралт өгнө’ хэмээн айлдсан Нэгэний оронд тавьж болох аливаа зүйл рүү тэднийг чиглүүлэх болно. Матай 11:28.”
“It is Satan’s constant effort to misrepresent the character of God, the nature of sin, and the real issues at stake in the great controversy. His sophistry lessens the obligation of the divine law and gives men license to sin. At the same time he causes them to cherish false conceptions of God so that they regard Him with fear and hate rather than with love. The cruelty inherent in his own character is attributed to the Creator; it is embodied in systems of religion and expressed in modes of worship. Thus the minds of men are blinded, and Satan secures them as his agents to war against God. By perverted conceptions of the divine attributes, heathen nations were led to believe human sacrifices necessary to secure the favor of Deity; and horrible cruelties have been perpetrated under the various forms of idolatry.
“Бурханы зан чанар, нүглийн мөн чанар, мөн агуу тэмцэлд үнэхээр ямар асуудлууд тавигдаж байгааг гуйвуулан дүрслэх нь Сатаны байнгын чармайлт мөн. Түүний зальт мэхлэл нь Бурханы хуулийн үүрэг хариуцлагыг бууруулж, хүмүүст нүгэл үйлдэх эрх чөлөө олгодог. Үүний зэрэгцээ тэрээр тэдэнд Бурханы тухай хуурамч ойлголтуудыг эрхэмлүүлэхэд хүргэдэг тул тэд Түүнд хайраар бус, харин айдас ба үзэн ядалтаар ханддаг. Өөрийнх нь зан чанарт угаас агуулагддаг харгис чанарыг Бүтээгчид тохон үздэг; энэ нь шашны тогтолцоонуудад шингэж, мөргөлийн хэлбэрүүдээр илэрхийлэгддэг. Ийнхүү хүмүүсийн оюун санаа сохорч, Сатан тэднийг Бурханы эсрэг дайтах өөрийн зэвсэг болгон эзэмддэг. Бурханы шинж чанаруудын тухай гажуудсан үзэл ойлголтын улмаас харь үндэстнүүд Бурханы тааллыг олохын тулд хүний тахил зайлшгүй хэрэгтэй гэж итгэхэд хүрсэн; мөн шүтээн шүтлэгийн янз бүрийн хэлбэрүүдийн дор аймшигт харгислал үйлдэгдсээр ирсэн.”
“The Roman Catholic Church, uniting the forms of paganism and Christianity, and, like paganism, misrepresenting the character of God, has resorted to practices no less cruel and revolting. In the days of Rome’s supremacy there were instruments of torture to compel assent to her doctrines. There was the stake for those who would not concede to her claims. There were massacres on a scale that will never be known until revealed in the judgment. Dignitaries of the church studied, under Satan their master, to invent means to cause the greatest possible torture and not end the life of the victim. In many cases the infernal process was repeated to the utmost limit of human endurance, until nature gave up the struggle, and the sufferer hailed death as a sweet release.
“Ромын Католик Сүм нь харь шүтлэг ба Христийн шашны хэлбэрүүдийг нэгтгэн, мөн харь шүтлэгийн адил Бурханы зан чанарыг гуйвуулан дүрсэлсний улмаас, үүнээс дутахгүй харгис, жигшүүрт үйлдлүүдэд хандсан юм. Ромын ноёрхлын өдрүүдэд түүний сургаалуудад зөвшөөрөл тулган авахын тулд эрүү шүүлтийн хэрэгслүүд байсан. Түүний шаардлагад буулт хийхээс татгалзсан хүмүүст зориулсан шонд шатаах ял байсан. Шүүлтийн үед илчлэгдэх хүртэл хэзээ ч бүрэн мэдэгдэхгүй тийм хэмжээнд хүрсэн хядлагууд байсан. Сүмийн дээд тушаалтнууд өөрсдийн эзэн Сатаны дор, хамгийн ихээр тарчилган зовоох атлаа хохирогчийн амийг таслахгүй байх арга хэрэгслийг сэдэн олохыг судалж байв. Олон тохиолдолд тамын тэр үйл явц хүний тэсвэр тэвчээрийн дээд хязгаарт хүртэл дахин дахин давтагдаж, эцэст нь бие махбод тэмцлээ орхиход, зовогч үхлийг амтат чөлөөлөлт хэмээн угтан авдаг байв.
“Such was the fate of Rome’s opponents. For her adherents she had the discipline of the scourge, of famishing hunger, of bodily austerities in every conceivable, heart-sickening form. To secure the favor of Heaven, penitents violated the laws of God by violating the laws of nature. They were taught to sunder the ties which He has formed to bless and gladden man’s earthly sojourn. The churchyard contains millions of victims who spent their lives in vain endeavors to subdue their natural affections, to repress, as offensive to God, every thought and feeling of sympathy with their fellow creatures.
“Ийм л хувь тавилан Ромын эсэргүүцэгчдэд оногдсон юм. Харин түүнийг дагагчдад тэр ташуурын сахилга, өлсгөлөнгийн тарчлал, бие махбодын хатуужил хэмээх сэтгэл зүрх өвтгөм бүх л төсөөлөгдөх хэлбэрийг оноож байв. Тэнгэрийн тааллыг олохын тулд гэмшигчид байгалийн хуулийг зөрчих замаар Бурханы хуулийг зөрчиж байлаа. Хүний газрын амьдралын аянд ерөөл болж, баясал өгөхөөр Түүний тогтоосон холбоо хэлхээг таслахыг тэдэнд сургасан байв. Оршуулгын газар нь төрөлхийн хайр энэрлээ номхотгох, мөн бусад хүмүүнтэйгээ энэрэнгүйгээр санаа нийлсэн аливаа бодол, мэдрэмж бүрийг Бурханд жигшүүрт зүйл мэт дарж хясах гэсэн хий дэмий чармайлтад амьдралаа элээсэн сая сая золиосын шарилыг агуулж байна.”
“If we desire to understand the determined cruelty of Satan, manifested for hundreds of years, not among those who never heard of God, but in the very heart and throughout the extent of Christendom, we have only to look at the history of Romanism. Through this mammoth system of deception the prince of evil achieves his purpose of bringing dishonor to God and wretchedness to man. And as we see how he succeeds in disguising himself and accomplishing his work through the leaders of the church, we may better understand why he has so great antipathy to the Bible. If that Book is read, the mercy and love of God will be revealed; it will be seen that He lays upon men none of these heavy burdens. All that He asks is a broken and contrite heart, a humble, obedient spirit.
“Хэрэв бид олон зуун жилийн турш илэрхийлэгдсэн Сатаны хатуу ширүүн харгислалыг—Бурханы тухай хэзээ ч сонсоогүй хүмүүсийн дунд бус, харин яг Христийн шашинт ертөнцийн төвд, түүний бүх хүрээ даяар илэрсэн тэр харгислалыг—ойлгохыг хүсвэл, Ромын шашны түүхийг л харахад хангалттай. Энэхүү асар том мэхлэлийн тогтолцоогоор дамжин ёрын муугийн ноён Бурханд гутаан доромжлол авчрах, хүнд зовлон шаналал учруулах гэсэн зорилгоо хэрэгжүүлдэг. Түүнчлэн, тэрээр сүмийн удирдагчдаар дамжин өөрийгөө хэрхэн нуун далдалж, ажлаа хэрхэн гүйцэлдүүлдгийг бид харах үедээ, яагаад тэр Библид тийм их өшөө хорсолтой байдгийг бид илүү сайн ойлгож чадна. Хэрэв тэр Номыг уншвал, Бурханы өршөөл ба хайр илчлэгдэнэ; Тэр хүмүүст эдгээр хүнд ачаануудын алийг нь ч үүрүүлдэггүй нь харагдана. Түүний шаарддаг бүхэн нь гэмшин няцсан, даруу, дуулгавартай сэтгэл юм.”
“Christ gives no example in His life for men and women to shut themselves in monasteries in order to become fitted for heaven. He has never taught that love and sympathy must be repressed. The Saviour’s heart overflowed with love. The nearer man approaches to moral perfection, the keener are his sensibilities, the more acute is his perception of sin, and the deeper his sympathy for the afflicted. The pope claims to be the vicar of Christ; but how does his character bear comparison with that of our Saviour? Was Christ ever known to consign men to the prison or the rack because they did not pay Him homage as the King of heaven? Was His voice heard condemning to death those who did not accept Him? When He was slighted by the people of a Samaritan village, the apostle John was filled with indignation, and inquired: ‘Lord, wilt Thou that we command fire to come down from heaven, and consume them, even as Elias did?’ Jesus looked with pity upon His disciple, and rebuked his harsh spirit, saying: ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:54, 56. How different from the spirit manifested by Christ is that of His professed vicar.
“Христос эрэгтэй, эмэгтэй хүмүүс тэнгэрт тохирохын тулд өөрсдийгөө хийдэд тусгаарлан хаах ямар ч үлгэр жишээг Өөрийн амьдралаар үзүүлээгүй. Тэрээр хайр ба энэрэнгүй сэтгэлийг дарах ёстой гэж хэзээ ч заагаагүй. Аврагчийн зүрх хайр дүүрэн халгин бялхаж байв. Хүн ёс суртахууны төгс төгөлдөрт ойртох тусам түүний мэдрэмж улам хурц, нүглийг танин мэдэх нь улам нарийн, зовж шаналж буй хүмүүст хандах энэрэл нь улам гүн болдог. Пап өөрийгөө Христийн төлөөлөгч хэмээн нотолдог; харин түүний зан чанарыг бидний Аврагчийнхтай хэрхэн жишиж болох вэ? Христийг тэнгэрийн Хаанд мөргөж хүндэтгээгүй учраас хүмүүсийг шорон эсвэл эрүү шүүлтэд тушааж байсан гэж хэзээ нэгэн цагт мэддэг байсан уу? Түүнийг хүлээн зөвшөөрөөгүй хүмүүсийг үхэлд яллаж байсан Түүний дуу хоолой сонсогдож байсан уу? Самарийн нэгэн тосгоны хүмүүс Түүнийг үл тоомсорлоход элч Иохан уур хилэнд автан: ‘Эзэн, Елиагийн үйлдсэнчлэн бид тэнгэрээс гал буулгаж, тэднийг шатаан устгахыг Та хүсэж байна уу?’ гэж асуув. Есүс шавиа өрөвдөн харж, түүний хатуу ширүүн сүнсийг зэмлэн: ‘Хүний Хүү хүмүүсийн амийг устгахаар бус, харин аврахаар ирсэн’ гэв. Лук 9:54, 56. Христээр илэрхийлэгдсэн сүнс ба Түүний өөрийгөө төлөөлөгч хэмээн нэрлэгчийн илэрхийлдэг сүнс хоорондоо ямар их ялгаатай вэ.”
“The Roman Church now presents a fair front to the world, covering with apologies her record of horrible cruelties. She has clothed herself in Christlike garments; but she is unchanged. Every principle of the papacy that existed in past ages exists today. The doctrines devised in the darkest ages are still held. Let none deceive themselves. The papacy that Protestants are now so ready to honor is the same that ruled the world in the days of the Reformation, when men of God stood up, at the peril of their lives, to expose her iniquity. She possesses the same pride and arrogant assumption that lorded it over kings and princes, and claimed the prerogatives of God. Her spirit is no less cruel and despotic now than when she crushed out human liberty and slew the saints of the Most High.
“Ромын сүм эдүгээ дэлхийн өмнө үзэмжит дүр төрх үзүүлж, өөрийн аймшигт харгислалын түүхийг уучлалт шалтагаар халхалж байна. Тэрээр өөрийгөө Христтэй адил хувцсаар өмсгөсөн; гэвч тэр өөрчлөгдөөгүй. Урьдын үеүүдэд оршиж байсан папын засаглалын аливаа зарчим өнөөдөр ч оршсоор байна. Хамгийн харанхуй эринүүдэд зохиогдсон сургаалууд одоо ч хэвээр баримтлагдсаар байна. Хэн ч өөрийгөө бүү мэхлэгдэг. Протестантуудын эдүгээ тийнхүү хүндэтгэхэд бэлэн байгаа тэрхүү папын засаглал нь Бурханы хүмүүс түүний гэм бурууг илчлэхээр амь насаа үл хайрлан босож зогссон Шинэчлэлийн өдрүүдэд дэлхийг захирч байсан мөнөөх л засаглал мөн. Тэр нь хаад ноёдыг захирч, Бурханы эрх мэдлийг өөртөө нэхэмжилж байсан тэр л омог бардамнал, ихэрхүү санаархлыг өнөөдөр ч агуулсаар байна. Түүний сүнс, Хамгийн Дээд Нэгэний ариун хүмүүсийг хядлан, хүний эрх чөлөөг няц дарж байсан тэр цагийнхаас эдүгээ өчүүхэн ч бага харгис, дарангуй биш юм.”
“The papacy is just what prophecy declared that she would be, the apostasy of the latter times. 2 Thessalonians 2:3, 4. It is a part of her policy to assume the character which will best accomplish her purpose; but beneath the variable appearance of the chameleon she conceals the invariable venom of the serpent. ‘Faith ought not to be kept with heretics, nor persons suspected of heresy’ (Lenfant, volume 1, page 516), she declares. Shall this power, whose record for a thousand years is written in the blood of the saints, be now acknowledged as a part of the church of Christ?
“Папын засаглал нь зөгнөлөөр түүнийг юу байхыг тунхагласан яг тэр зүйл мөн, өөрөөр хэлбэл эцсийн цаг үеийн тэрслэлт мөн. 2 Тесалоник 2:3, 4. Өөрийн зорилгыг хамгийн сайн биелүүлэх дүр төрхийг өөртөө авах нь түүний бодлогын нэг хэсэг байдаг; гэвч хамелеоны хувирамтгай өнгө төрхийн дор тэрээр могойн хувиршгүй хорыг нуудаг. ‘Тэрс үзэлтнүүдтэй, мөн тэрс үзэлд сэжиглэгдсэн хүмүүстэй итгэл сахих ёсгүй’ (Lenfant, volume 1, page 516) хэмээн тэр тунхагладаг. Мянган жилийн турш ариун хүмүүсийн цусаар бичигдсэн түүхтэй энэ хүчийг одоо Христийн сүмийн нэг хэсэг хэмээн хүлээн зөвшөөрөх ёстой гэж үү?”
“It is not without reason that the claim has been put forth in Protestant countries that Catholicism differs less widely from Protestantism than in former times. There has been a change; but the change is not in the papacy. Catholicism indeed resembles much of the Protestantism that now exists, because Protestantism has so greatly degenerated since the days of the Reformers.
“Католицизм нь урьдын үеийнхээс протестантизмаас тийм ч их ялгаагүй болсон гэж протестант орнуудад мэдэгдэх болсон нь учир шалтгаангүй хэрэг биш юм. Өөрчлөлт гарсан; гэвч тэр өөрчлөлт нь папын засаглалд бус юм. Үнэхээр, өнөөдөр оршин буй протестантизмын ихэнхтэй католицизм төстэй харагддаг нь, Шинэчлэгчдийн үеэс хойш протестантизм үлэмж доройтсон учраас билээ.”
“As the Protestant churches have been seeking the favor of the world, false charity has blinded their eyes. They do not see but that it is right to believe good of all evil, and as the inevitable result they will finally believe evil of all good. Instead of standing in defense of the faith once delivered to the saints, they are now, as it were, apologizing to Rome for their uncharitable opinion of her, begging pardon for their bigotry.
“Протестант сүмүүд ертөнцийн тааллыг эрэлхийлсээр ирсний улмаас, хуурамч энэрэл тэдний нүдийг сохолсон. Тэд бүх мууны тухай сайнаар бодох нь зөв гэдгийг харахгүй байна; харин зайлшгүй үр дүнд нь эцэстээ бүх сайн зүйлийн тухай муугаар итгэх болно. Нэгэнт гэгээнтнүүдэд хүлээлгэн өгөгдсөн итгэлийг хамгаалан зогсохын оронд, тэд одоо, хэлбэл, Ромын тухай өөрсдийн энэрэлгүй үзэл бодолд уучлал эрэн, өөрсдийн сохор шүтлэгийн төлөө өршөөл гуйж, Ромоос уучлал хүсэж байна.”
“A large class, even of those who look upon Romanism with no favor, apprehend little danger from her power and influence. Many urge that the intellectual and moral darkness prevailing during the Middle Ages favored the spread of her dogmas, superstitions, and oppression, and that the greater intelligence of modern times, the general diffusion of knowledge, and the increasing liberality in matters of religion forbid a revival of intolerance and tyranny. The very thought that such a state of things will exist in this enlightened age is ridiculed. It is true that great light, intellectual, moral, and religious, is shining upon this generation. In the open pages of God’s Holy Word, light from heaven has been shed upon the world. But it should be remembered that the greater the light bestowed, the greater the darkness of those who pervert and reject it.
Ромын шашныг төдийлөн таашаадаггүй хүмүүсийн дотор ч гэсэн түүний хүч чадал ба нөлөөнөөс гарах аюулыг багахан ойлгодог асар олон бүлэг байдаг. Олон хүн Дундад зууны үед ноёрхож байсан оюуны болон ёс суртахууны харанхуй байдал нь түүний сургаал номлол, мухар сүсэг, дарлал мөлжлөг дэлгэрэхэд таатай нөхцөл болсон бөгөөд орчин үеийн илүү өндөр оюун ухаан, мэдлэгийн нийтлэг түгэн дэлгэрэлт, шашны асуудал дахь өсөн нэмэгдэж буй хүлцэнгүй байдал нь үл тэвчих үзэл ба дарангуйлал дахин сэргэхийг үгүйсгэнэ хэмээн нотолдог. Ийм байдал энэ гэгээрсэн эрин үед оршин байна гэх бодол өөрөө элэг доог болдог. Оюуны, ёс суртахууны, шашны агуу гэрэл энэ үед амьдарч буй үеийн дээр үнэхээр тусаж байгаа нь үнэн. Бурханы Ариун Үгийн нээлттэй хуудсуудаас тэнгэрийн гэрэл дэлхий дээр асгарсан билээ. Гэвч олгогдсон гэрэл хэдий чинээ агуу байна, түүнийг гуйвуулж, няцаагчдын харанхуй төдий чинээ агуу байдгийг санах учиртай.
“A prayerful study of the Bible would show Protestants the real character of the papacy and would cause them to abhor and to shun it; but many are so wise in their own conceit that they feel no need of humbly seeking God that they may be led into the truth. Although priding themselves on their enlightenment, they are ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They must have some means of quieting their consciences, and they seek that which is least spiritual and humiliating. What they desire is a method of forgetting God which shall pass as a method of remembering Him. The papacy is well adapted to meet the wants of all these. It is prepared for two classes of mankind, embracing nearly the whole world—those who would be saved by their merits, and those who would be saved in their sins. Here is the secret of its power.
“Библийг залбиралтайгаар судлах нь протестантуудад папын засаглалын жинхэнэ төрхийг илчилж, түүнийг жигшин зайлахад хүргэх байсан; харин олон хүн өөрсдийн мэргэн ухаанд ихэд бардаж, үнэн уруу хөтлөгдөхийн тулд Бурханыг даруухнаар эрэн хайх хэрэгцээг мэдэрдэггүй. Өөрсдийн гэгээрлээр бахархдаг боловч тэд Судруудыг ч, Бурханы хүчийг ч үл мэднэ. Тэд мөс чанараа намжаах ямар нэгэн арга хэрэгсэлтэй байх ёстой бөгөөд хамгийн бага сүнслэг, хамгийн их дорд үзүүлэм зүйлийг эрэлхийлдэг. Тэдний хүсдэг зүйл нь Бурханыг санаж байгаа арга мэт харагдах атлаа Түүнийг мартах арга юм. Папын засаглал нь энэ бүхний хэрэгцээг хангахад нэн зохистой. Энэ нь бараг бүх дэлхийг хамарсан хүн төрөлхтний хоёр ангид—өөрсдийн гавьяагаар аврагдахыг хүсэгчдэд, мөн нүгэл дундаа аврагдахыг хүсэгчдэд—бэлэн зэхэгдсэн байдаг. Үүнд л түүний хүчний нууц оршино.”
“A day of great intellectual darkness has been shown to be favorable to the success of the papacy. It will yet be demonstrated that a day of great intellectual light is equally favorable for its success. In past ages, when men were without God’s word and without the knowledge of the truth, their eyes were blindfolded, and thousands were ensnared, not seeing the net spread for their feet. In this generation there are many whose eyes become dazzled by the glare of human speculations, ‘science falsely so called;’ they discern not the net, and walk into it as readily as if blindfolded. God designed that man’s intellectual powers should be held as a gift from his Maker and should be employed in the service of truth and righteousness; but when pride and ambition are cherished, and men exalt their own theories above the word of God, then intelligence can accomplish greater harm than ignorance. Thus the false science of the present day, which undermines faith in the Bible, will prove as successful in preparing the way for the acceptance of the papacy, with its pleasing forms, as did the withholding of knowledge in opening the way for its aggrandizement in the Dark Ages.
“Оюун санааны асар их харанхуй байсан өдөр папын засаглалын амжилтад таатай байсныг харуулсан билээ. Оюун санааны асар их гэрэлтэй өдөр ч мөн адил түүний амжилтад таатай болох нь бас илчлэгдэх болно. Өнгөрсөн эрин үеүүдэд, хүмүүс Бурханы үггүй, үнэний мэдлэггүй байх үед тэдний нүд боогдсон байсан бөгөөд, хөлд нь тавьсан урхийг олж харалгүй, мянга мянган хүн түүнд орсон байв. Энэ үеийнхэнд ч, хүний таамаглалын хурц гялбаанд, “хуурамчаар шинжлэх ухаан хэмээн нэрлэгдэгч” зүйлд нүд нь гялбан сохордог олон хүн байна; тэд урхийг ялган хардаггүй бөгөөд нүд нь боолттой мэт түүн рүү төдий л амархан алхаж ордог. Бурхан хүний оюуны чадварыг Бүтээгчээсээ ирсэн бэлэг хэмээн үзэж, түүнийг үнэн ба зөвт байдлын үйлчлэлд ашиглагдах ёстойгоор тогтоосон; харин бардамнал ба эрхэмсэг хүсэл тэжээгдэж, хүмүүс өөрсдийн онолыг Бурханы үгээс дээгүүр өргөвөл, тэрхүү оюун ухаан нь мунхаглалаас ч илүү их хор хөнөөл учруулж чадна. Ийнхүү, Библид итгэх итгэлийг сулруулж буй өнөөгийн хуурамч шинжлэх ухаан нь, өөрийн таатай хэлбэр дүрстэй папын засаглалыг хүлээн авах замыг бэлтгэхэд, Харанхуй эрин үед түүний сүр хүчийг өсгөн нэмэгдүүлэх замыг нээхэд мэдлэгийг хааж боогдуулсан явдал ямар амжилттай байсан шиг, төдий л амжилттай болох нь дамжиггүй.”
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.
“Одоогоор Америкийн Нэгдсэн Улсад сүмийн байгууллагууд болон заншлуудад төрийн дэмжлэгийг баталгаажуулахын төлөө өрнөж буй хөдөлгөөнүүдэд протестантууд папистуудын мөрөөр явж байна. Түүнээс ч илүүгээр, тэд папын эрхт ёсыг Хуучин Дэлхийд алдсан ноёрхлоо протестант Америкт дахин олж авахад нь үүдийг нээж өгч байна. Энэ хөдөлгөөнд бүр ч их ач холбогдол өгч буй зүйл нь, төлөвлөгдөж буй гол зорилго нь Ням гаргийг сахихыг албадан мөрдүүлэх явдал мөн бөгөөд энэ нь Ромоос үүсэлтэй заншил бөгөөд тэрээр үүнийг өөрийн эрх мэдлийн тэмдэг хэмээн үздэг явдал юм. Бурханы тушаалуудаас дээгүүр хүний уламжлалыг хүндэтгэх, ертөнцийн зан заншилд нийцэн таарах тэр сүнс—өөрөөр хэлбэл папын эрхт ёсны сүнс—нь протестант сүмүүдэд нэвчин шингэж, тэднийг папын эрхт ёс өөрсдөөс нь өмнө хийсэн Ням гаргийг өргөмжлөх тэр л ажлыг хийхэд хөтлөн хүргэж байна.
“If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.
“Удахгүй ирэх тэмцэлд хэрэглэх хүчнүүдийг уншигч ойлгохыг хүсвэл, өнгөрсөн эринүүдэд Ром ижил зорилгын төлөө ямар арга хэрэгслүүдийг хэрэглэснийг тэмдэглэсэн түүхийг мөрдөн үзэхэд хангалттай. Папистууд ба Протестантууд нэгдэн, өөрсдийн сургаал номлолыг няцаагчидтай хэрхэн харьцахыг тэр мэдэхийг хүсвэл, Ром Амралтын өдөр болон түүнийг хамгаалагчдын эсрэг ямар сүнсийг илэрхийлж байсныг үзэг.”
“Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on “the venerable day of the sun,” but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.
“Хааны зарлигууд, нийтлэг зөвлөлүүд, мөн иргэний эрх мэдлээр дэмжигдсэн сүмийн тогтоолууд нь харь шашны баярыг Христийн ертөнцөд хүндэт байр сууринд хүргэсэн үе шатууд байв. Ням гаргийг сахихыг албадан мөрдүүлсэн анхны олон нийтийн арга хэмжээ нь Константины гаргасан хууль байлаа. (A.D. 321) Энэхүү зарлиг нь хотын оршин суугчдаас “нарны эрхэмсэг өдөр” амрахыг шаардсан боловч, хөдөөгийн хүмүүст хөдөө аж ахуйн ажлаа үргэлжлүүлэхийг зөвшөөрсөн. Хэдийгээр энэ нь үндсэндээ харь шашны хууль байсан ч, Христийн шашныг нэр төдий хүлээн зөвшөөрснийхөө дараа эзэн хаан түүнийг хэрэгжүүлсэн юм.”
“The royal mandate not proving a sufficient substitute for divine authority, Eusebius, a bishop who sought the favor of princes, and who was the special friend and flatterer of Constantine, advanced the claim that Christ had transferred the Sabbath to Sunday. Not a single testimony of the Scriptures was produced in proof of the new doctrine. Eusebius himself unwittingly acknowledges its falsity and points to the real authors of the change. ‘All things,’ he says, ‘whatever that it was duty to do on the Sabbath, these we have transferred to the Lord’s Day.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. But the Sunday argument, groundless as it was, served to embolden men in trampling upon the Sabbath of the Lord. All who desired to be honored by the world accepted the popular festival.
“Хааны зарлиг нь тэнгэрлэг эрх мэдлийг хангалттай орлож чадаагүй тул ноёд, хаадын тааллыг эрэлхийлэгч, мөн Константины онцгой дотнын нөхөр бөгөөд бялдууч нь байсан бишоп Евсеви Христ Амралтын өдрийг Ням гарагт шилжүүлсэн хэмээх шаардлагыг дэвшүүлэв. Энэхүү шинэ сургаалыг батлахын тулд Судраас ганц ч гэрчлэл гаргаж тавиагүй. Евсеви өөрөө ч мэдэлгүйгээр түүний худлыг хүлээн зөвшөөрч, өөрчлөлтийн жинхэнэ зохиогчдыг заадаг. Тэрээр: ‘Амралтын өдөр хийх үүрэгтэй байсан бүхнийг бид Эзэний өдөрт шилжүүлсэн’ гэж хэлжээ.—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. Гэвч ямар ч үндэсгүй байсан энэ Ням гарагийн нотолгоо нь хүмүүсийг Эзэний Амралтын өдрийг гишгэлэн доромжлоход улам зоригжуулсан юм. Дэлхийгээр хүндлэгдэхийг хүссэн бүхэн нийтэд түгсэн энэ баярын өдрийг хүлээн зөвшөөрөв.”
“As the papacy became firmly established, the work of Sunday exaltation was continued. For a time the people engaged in agricultural labor when not attending church, and the seventh day was still regarded as the Sabbath. But steadily a change was effected. Those in holy office were forbidden to pass judgment in any civil controversy on the Sunday. Soon after, all persons, of whatever rank, were commanded to refrain from common labor on pain of a fine for freemen and stripes in the case of servants. Later it was decreed that rich men should be punished with the loss of half of their estates; and finally, that if still obstinate they should be made slaves. The lower classes were to suffer perpetual banishment.
“Папын засаглал баттай тогтсоны хэрээр Ням гарагийг өргөмжлөх үйл хэрэг үргэлжлэн явагдсан юм. Хэсэг хугацаанд хүмүүс сүмийн мөргөлд оролцоогүй үедээ газар тариалангийн ажил эрхэлсээр байсан бөгөөд долоо дахь өдрийг мөн л Амралтын өдөр хэмээн үзсээр байв. Гэвч аажмаар өөрчлөлт хэрэгжиж эхэлсэн. Ариун албан тушаал эрхэлдэг хүмүүст Ням гарагт аливаа иргэний маргаанд шүүн таслахыг хориглов. Үүний дараахан, ямар ч зэрэг дэвтэй бай бүх хүнд Ням гарагт ердийн хөдөлмөрөөс татгалзахыг тушааж, чөлөөт хүмүүст торгууль, зарц нарт ташуурын шийтгэл оногдуулах болсон. Хожим нь, чинээлэг хүмүүсийг эд хөрөнгийнх нь тэн хагасыг хураах ялд шийтгэхээр тогтоов; эцэст нь, хэрэв тэд цаашид ч зөрүүдлэн эсэргүүцсээр байвал боол болгох ёстой гэж заасан. Доод ангийнхан насан туршийн цөллөгийн ял эдлэх ёстой байв.
“Miracles also were called into requisition. Among other wonders it was reported that as a husbandman who was about to plow his field on Sunday cleaned his plow with an iron, the iron stuck fast in his hand, and for two years he carried it about with him, ‘to his exceeding great pain and shame.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.
“Гайхамшгуудыг ч мөн дайчлан ашигласан. Бусад содон явдлын дотор, Ням гарагт талбайгаа хагалахаар завдсан нэгэн тариачин анжаа төмрөөр цэвэрлэж байхад тэр төмөр гартаа тас наалдан, улмаар тэр үүнийг хоёр жилийн турш «үлэмж их зовлон, ичгүүртэйгээр» биедээ авч явсан хэмээн мэдээлэгдсэн байдаг.” —Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, 174-р тал.
“Later the pope gave directions that the parish priest should admonish the violators of Sunday and wish them to go to church and say their prayers, lest they bring some great calamity on themselves and neighbors. An ecclesiastical council brought forward the argument, since so widely employed, even by Protestants, that because persons had been struck by lightning while laboring on Sunday, it must be the Sabbath. ‘It is apparent,’ said the prelates, ‘how high the displeasure of God was upon their neglect of this day.’ An appeal was then made that priests and ministers, kings and princes, and all faithful people ‘use their utmost endeavors and care that the day be restored to its honor, and, for the credit of Christianity, more devoutly observed for the time to come.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.
“Хожим нь пап лам сүмийн харьяа санваартанд Ням гарагийг зөрчигчдөд сануулан захиж, тэднийг сүмд очиж залбирлуудаа үйлдэхийг хүсэхийг тушаасан бөгөөд ингэхгүй аваас өөрсөд дээрээ болон хөршүүд дээрээ ямар нэгэн агуу гай гамшиг авчрах вий хэмээн анхааруулжээ. Сүмийн нэгэн зөвлөл, Ням гарагт хөдөлмөрлөж байх үедээ хүмүүс аянганд цохиулсан тул тэр өдөр нь Амралтын өдөр мөн байх ёстой гэсэн, хожим өргөнөөр хэрэглэгдэх болсон, бүр Протестантуудын дунд ч хэрэглэгддэг болсон тэрхүү нотлолыг дэвшүүлэв. ‘Тэд энэ өдрийг үл тоомсорлосонд Бурханы дургүйцэл хэчнээн их байсныг эндээс илт харж болно’ хэмээн тэрхүү дээд санваартнууд өгүүлжээ. Дараа нь санваартнууд ба үйлчлэгчид, хаад ба ноёд, мөн бүх итгэлт хүмүүс ‘энэ өдрийг нэр төрд нь сэргээн тогтоохын тулд бүх хүч чармайлт, анхаарлаа хэрэглэх, мөн Христийн шашны нэр хүндийн төлөө цаашид үүнийг илүү чин сүсэгтэйгээр сахин мөрдөх’-ийг уриалсан билээ.”—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.
“The decrees of councils proving insufficient, the secular authorities were besought to issue an edict that would strike terror to the hearts of the people and force them to refrain from labor on the Sunday. At a synod held in Rome, all previous decisions were reaffirmed with greater force and solemnity. They were also incorporated into the ecclesiastical law and enforced by the civil authorities throughout nearly all Christendom. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)
Зөвлөлүүдийн тогтоолууд хангалтгүй болох нь илэрсэн тул ард олны зүрхэнд айдас төрүүлж, тэднийг Ням гарагт ажил хөдөлмөрөөс түдгэлзэхэд хүргэх зарлиг гаргахыг иргэний эрх баригчдаас гуйв. Ромд болсон нэгэн синод дээр өмнөх бүх шийдвэрийг улам их хүч, сүр жавхлантайгаар дахин батлав. Тэдгээрийг мөн сүмийн хуульд оруулж, бараг бүх Христийн ертөнц даяар иргэний эрх баригчдаар хэрэгжүүлэв. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)
“Still the absence of Scriptural authority for Sundaykeeping occasioned no little embarrassment. The people questioned the right of their teachers to set aside the positive declaration of Jehovah, ‘The seventh day is the Sabbath of the Lord thy God,’ in order to honor the day of the sun. To supply the lack of Bible testimony, other expedients were necessary. A zealous advocate of Sunday, who about the close of the twelfth century visited the churches of England, was resisted by faithful witnesses for the truth; and so fruitless were his efforts that he departed from the country for a season and cast about him for some means to enforce his teachings. When he returned, the lack was supplied, and in his after labors he met with greater success. He brought with him a roll purporting to be from God Himself, which contained the needed command for Sunday observance, with awful threats to terrify the disobedient. This precious document—as base a counterfeit as the institution it supported—was said to have fallen from heaven and to have been found in Jerusalem, upon the altar of St. Simeon, in Golgotha. But, in fact, the pontifical palace at Rome was the source whence it proceeded. Frauds and forgeries to advance the power and prosperity of the church have in all ages been esteemed lawful by the papal hierarchy.
“Гэсэн хэдий ч Ням гарагийг сахих талаар Судраас эрх мэдэлтэй үндэслэл үгүй байсан нь багагүй бэрхшээл учруулж байв. Хүмүүс, «Долоо дахь өдөр бол ЭЗЭН чиний Бурханы Амралтын өдөр мөн» гэсэн Еховагийн тодорхой тунхаглалыг хойш тавин, нарны өдрийг хүндэтгэх эрхийг багш нартаа хаанаас авсныг асууж байлаа. Библийн гэрчлэлийн энэ дутагдлыг нөхөхийн тулд өөр арга заль хэрэгтэй болов. Арван хоёрдугаар зууны төгсгөл хавьцаа Английн чуулгануудаар явж байсан Ням гарагийг идэвхтэй өмгөөлөгч нэгэн үнэнд үнэнч гэрч нараар эсэргүүцэгдсэн бөгөөд түүний хичээл зүтгэл нь тийнхүү үр дүнгүй байсан тул тэрээр хэсэг хугацаанд тус улсаас явж, сургаалаа албадан хэрэгжүүлэх ямар нэг аргыг эрэлхийлэв. Тэр буцаж ирэхдээ энэ дутагдлыг нөхсөн байсан бөгөөд дараагийн хөдөлмөрт нь илүү их амжилт тохиов. Тэрээр өөртэйгөө Бурхан Өөрөөс нь ирсэн хэмээн мэдүүлсэн нэгэн хуйлмал бичиг авчирсан бөгөөд түүнд Ням гарагийг сахих шаардлагатай тушаал, мөн дуулгаваргүй хүмүүсийг айлгах аймшигт заналхийлэл агуулагдаж байв. Энэхүү үнэт баримт бичиг—тулгуурласан тогтоолынхоо адил өөдгүй хуурамч зүйл байсан тэрхүү баримт—тэнгэрээс унасан бөгөөд Иерусалимд, Голгота дахь Гэгээн Симеоны тахилын ширээн дээрээс олдсон гэж хэлэгдэж байлаа. Гэвч үнэн хэрэгтээ, энэ нь гарсан эх сурвалж нь Ром дахь папын ордон байв. Чуулганы эрх мэдэл ба цэцэглэлтийг ахиулахын тулд хэрэглэсэн залилан, хуурамч үйлдлийг бүх цаг үед папын шашны зиндааныхан хууль ёсны гэж үзсээр ирсэн.”
“The roll forbade labor from the ninth hour, three o’clock, on Saturday afternoon, till sunrise on Monday; and its authority was declared to be confirmed by many miracles. It was reported that persons laboring beyond the appointed hour were stricken with paralysis. A Miller who attempted to grind his corn, saw, instead of flour, a torrent of blood come forth, and the mill wheel stood still, notwithstanding the strong rush of water. A woman who placed dough in the oven found it raw when taken out, though the oven was very hot. Another who had dough prepared for baking at the ninth hour, but determined to set it aside till Monday, found, the next day, that it had been made into loaves and baked by divine power. A man who baked bread after the ninth hour on Saturday found, when he broke it the next morning, that blood started therefrom. By such absurd and superstitious fabrications did the advocates of Sunday endeavor to establish its sacredness. (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)
“Тэр хуйлмал бичиг нь Бямба гаргийн үдээс хойш есдүгээр цагаас, өөрөөр хэлбэл гурван цагаас эхлэн Даваа гаргийн нар мандах хүртэл ажил хөдөлмөр эрхлэхийг хориглож байсан; мөн түүний эрх мэдэл олон гайхамшгаар батлагдсан хэмээн тунхаглагдсан байв. Тогтоосон цагаас хэтрүүлэн ажилласан хүмүүс саажилтад нэрвэгдсэн гэж мэдээлэгдэж байлаа. Үр тариагаа тээрэмдэхийг оролдсон нэгэн тээрэмчин гурилын оронд асгаран урсах цус гарч ирэхийг харсан бөгөөд ус хүчтэй түрэн орж байсан хэдий ч тээрмийн хүрд зогссон байв. Зуурмагийг зууханд хийсэн нэгэн эмэгтэй, зуух маш халуун байсан боловч түүнийг гаргаж авахад түүхий хэвээр байсныг олж мэджээ. Өөр нэгэн эмэгтэй есдүгээр цагт жигнэхэд бэлэн болгосон зуурмагаа Даваа гариг хүртэл хойш тавихаар шийдсэн боловч маргааш нь түүнийг тэнгэрлэг хүчээр талх болгон хэвлэж, жигнэсэн байгааг олжээ. Бямба гаргийн есдүгээр цагаас хойш талх барьсан нэгэн эр, маргааш өглөө нь түүнийг хугалахад цус түүнээс оргилон гарсныг олжээ. Ийм утгагүй бөгөөд мухар сүсгийн зохиомол зүйлсээр Ням гаргийг дэмжигчид түүний ариун чанарыг тогтоохыг чармайж байв. (Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530-ыг үз.)”
“In Scotland, as in England, a greater regard for Sunday was secured by uniting with it a portion of the ancient Sabbath. But the time required to be kept holy varied. An edict from the king of Scotland declared that ‘Saturday from twelve at noon ought to be accounted holy,’ and that no man, from that time till Monday morning, should engage in worldly business.—Morer, pages 290, 291.
Шотландад, Английн адил, Ням гарагийг эртний Амралтын өдрийн нэгэн хэсэгтэй нэгтгэснээр түүнийг илүү хүндэтгэн сахих явдлыг тогтоожээ. Гэвч ариунаар сахих ёстой хугацаа нь ялгаатай байв. Шотландын хааны нэгэн зарлигт, “Бямба гарагийн үдийн арван хоёр цагаас эхлэн ариун хэмээн тооцох ёстой” бөгөөд тэр цагаас Даваа гарагийн өглөө хүртэл хэн ч ертөнцийн ажил хэрэгт оролцож үл болно гэж тунхаглажээ.—Morer, 290, 291-р тал.
“But notwithstanding all the efforts to establish Sunday sacredness, papists themselves publicly confessed the divine authority of the Sabbath and the human origin of the institution by which it had been supplanted. In the sixteenth century a papal council plainly declared: ‘Let all Christians remember that the seventh day was consecrated by God, and hath been received and observed, not only by the Jews, but by all others who pretend to worship God; though we Christians have changed their Sabbath into the Lord’s Day.’—Ibid., pages 281, 282. Those who were tampering with the divine law were not ignorant of the character of their work. They were deliberately setting themselves above God.
“Гэвч Ням гаргийг ариун хэмээн тогтоох бүх хичээл зүтгэлийг үл харгалзан, папын талынхан өөрсдөө Амралтын өдрийн тэнгэрлэг эрх мэдэл болон түүний оронд тавигдсан тогтоолын хүний гарал үүслийг олон нийтийн өмнө ил тод хүлээн зөвшөөрсөн билээ. Арван зургаадугаар зуунд папын нэгэн зөвлөл ийнхүү тодорхой тунхагласан байдаг: ‘Бүх Христэд итгэгчид долоо дахь өдрийг Бурхан ариусгасан бөгөөд үүнийг зөвхөн иудейчүүд бус, харин Бурханд мөргөдөг хэмээн өөрсдийгөө үздэг бусад бүх хүн хүлээн авч сахиж ирснийг санагтун; гэвч бид, Христэд итгэгчид, тэдний Амралтын өдрийг Эзэний өдөр болгон өөрчилсөн юм.’—Ibid., 281, 282-р талууд. Бурханы хуулийг өөрчлөхөөр оролдож байсан хүмүүс өөрсдийн үйл хэргийн мөн чанарыг мэдэхгүй байсангүй. Тэд санаатайгаар өөрсдийгөө Бурханаас дээгүүр тавьж байлаа.
“A striking illustration of Rome’s policy toward those who disagree with her was given in the long and bloody persecution of the Waldenses, some of whom were observers of the Sabbath. Others suffered in a similar manner for their fidelity to the fourth commandment. The history of the churches of Ethiopia and Abyssinia is especially significant. Amid the gloom of the Dark Ages, the Christians of Central Africa were lost sight of and forgotten by the world, and for many centuries they enjoyed freedom in the exercise of their faith. But at last Rome learned of their existence, and the emperor of Abyssinia was soon beguiled into an acknowledgment of the pope as the vicar of Christ. Other concessions followed.
“Өөртэй нь санал нийлэхгүй хүмүүсийн талаар Ромын баримталдаг бодлогын тод жишээ нь Вальденсчуудын эсрэг явуулсан урт удаан, цуст хавчлагаар илэрсэн бөгөөд тэдний зарим нь Амралтын өдрийг сахидаг байсан юм. Дөрөв дэх тушаалд үнэнч байсныхаа төлөө бусад нь ч мөн адилхан зовлон амссан. Этиоп ба Абиссинийн сүмүүдийн түүх онцгой ач холбогдолтой. Харанхуй үеийн бүрхэг дунд Төв Африкийн христианууд дэлхийн хараанаас гарч, мартагдсан бөгөөд олон зууны турш тэд итгэлээ хэрэгжүүлэхдээ эрх чөлөөг эдэлж байв. Гэвч эцэст нь Ром тэдний оршин байгааг мэдэж, Абиссинийн эзэн хаан удалгүй папыг Христийн орлогч хэмээн хүлээн зөвшөөрөхөд мэхлэгдэн хүргэгдэв. Үүний дараа бусад буултууд дагалдан гарч ирэв.
“An edict was issued forbidding the observance of the Sabbath under the severest penalties. (See Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) But papal tyranny soon became a yoke so galling that the Abyssinians determined to break it from their necks. After a terrible struggle the Romanists were banished from their dominions, and the ancient faith was restored. The churches rejoiced in their freedom, and they never forgot the lesson they had learned concerning the deception, the fanaticism, and the despotic power of Rome. Within their solitary realm they were content to remain, unknown to the rest of Christendom.
“Амралтын өдрийг сахин мөрдөхийг хамгийн хүнд шийтгэлийн дор хориглосон зарлиг гаргав. (Майкл Геддес, *Etiopiin Sumiin Tuukh* [Church History of Ethiopia], 311, 312-р хуудсыг үз.) Гэвч папын дарангуйлал удалгүй тэвчихийн аргагүй хүнд буулга болж, Абиссинчууд түүнийг хүзүүнээсээ мултлан хаяхаар шийджээ. Аймшигт тэмцлийн дараа Ромынхныг тэдний эзэмшлээс хөөн зайлуулж, эртний итгэлийг сэргээн тогтоов. Сүмүүд эрх чөлөөндөө баярлан хөөрч, Ромын мэхлэл, сохор туйлшрал, дарангуй ноёрхлын талаар сурсан сургамжаа хэзээ ч мартсангүй. Өөрсдийн ганцаардмал нутаг орондоо тэд Христийн ертөнцийн бусад хэсэгт үл танигдан, тэндээ хэвээр үлдэхэд сэтгэл хангалуун байв.”
“The churches of Africa held the Sabbath as it was held by the papal church before her complete apostasy. While they kept the seventh day in obedience to the commandment of God, they abstained from labor on the Sunday in conformity to the custom of the church. Upon obtaining supreme power, Rome had trampled upon the Sabbath of God to exalt her own; but the churches of Africa, hidden for nearly a thousand years, did not share in this apostasy. When brought under the sway of Rome, they were forced to set aside the true and exalt the false sabbath; but no sooner had they regained their independence than they returned to obedience to the fourth commandment.
“Африкийн сүмүүд папын сүм бүрэн урвалтад орохоос өмнө амралтын өдрийг хэрхэн сахидаг байсан, тийнхүү сахидаг байв. Тэд Бурханы тушаалд дуулгавартай байж долоо дахь өдрийг сахин мөрдсөн атлаа, сүмийн заншилд нийцүүлэн ням гарагт ажлаас түдгэлздэг байв. Дээд эрх мэдэлд хүрмэгцээ Ром өөрийнхөө тогтоосныг өргөмжлөхийн тулд Бурханы амралтын өдрийг хөл дороо гишгэсэн; харин бараг мянган жилийн турш нуугдан байсан Африкийн сүмүүд энэ урвалтад оролцоогүй юм. Ромын ноёрхолд оруулмагц тэд үнэн амралтын өдрийг орхиж, хуурамч амралтын өдрийг өргөмжлөхөд хүчээр тулгагдсан; гэвч тэд тусгаар тогтнолоо эргэн олсон даруйдаа дөрөв дэх тушаалд дуулгавартай байдалдаа буцан орсон юм.”
“These records of the past clearly reveal the enmity of Rome toward the true Sabbath and its defenders, and the means which she employs to honor the institution of her creating. The word of God teaches that these scenes are to be repeated as Roman Catholics and Protestants shall unite for the exaltation of the Sunday.
“Өнгөрсөн үеийн эдгээр тэмдэглэлүүд нь Ромын жинхэнэ Амралтын өдөр болон түүнийг хамгаалагчдын эсрэг дайсагнал, мөн өөрийн бий болгосон тогтоолыг хүндэтгүүлэхийн тулд тэрээр хэрэглэдэг арга хэрэгслийг тодорхой илчилдэг. Бурханы Үг эдгээр үзэгдлүүд Ням гаргийг өргөмжлөхийн тулд Ромын католикчууд ба протестантууд нэгдэх үед дахин давтагдахыг заадаг.”
“The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ The beast with two horns is also to say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast;’ and, furthermore, it is to command all, ‘both small and great, rich and poor, free and bond,’ to receive the mark of the beast. Revelation 13:11–16. It has been shown that the United States is the power represented by the beast with lamblike horns, and that this prophecy will be fulfilled when the United States shall enforce Sunday observance, which Rome claims as the special acknowledgment of her supremacy. But in this homage to the papacy the United States will not be alone. The influence of Rome in the countries that once acknowledged her dominion is still far from being destroyed. And prophecy foretells a restoration of her power. ‘I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Verse 3. The infliction of the deadly wound points to the downfall of the papacy in 1798. After this, says the prophet, ‘his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Paul states plainly that the ‘man of sin’ will continue until the second advent. 2 Thessalonians 2:3–8. To the very close of time he will carry forward the work of deception. And the revelator declares, also referring to the papacy: ‘All that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life.’ Revelation 13:8. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.
“Илчлэлт 13-ын эш үзүүллэгт хурганы адил эвэртэй араатнаар төлөөлөгдсөн хүч нь ‘дэлхий болон түүн дээр оршин суугчдыг’ папын эрх мэдэлд мөргүүлэх болно хэмээн тунхагладаг—энд үүнийг ‘ирвэс мэт’ араатнаар бэлгэджээ. Хоёр эвэртэй араатан мөн ‘газар дэлхий дээр оршин суугчдад араатны дүрийг бүтээх ёстой’ гэж хэлэх бөгөөд цаашлаад ‘бага, их, баян, ядуу, чөлөөт, боол’ бүгдэд араатны тэмдгийг хүлээн авахыг тушаах ёстой. Илчлэлт 13:11–16. Хурганы адил эвэртэй араатнаар төлөөлөгдсөн хүч нь Америкийн Нэгдсэн Улс мөн бөгөөд Ром өөрийн ноёрхлын онцгой хүлээн зөвшөөрөл хэмээн үздэг Ням гаргийг сахихыг Америкийн Нэгдсэн Улс албадан мөрдүүлэх үед энэхүү эш үзүүллэг биелэх нь харуулагдсан. Гэвч папын эрх мэдэлд үзүүлэх энэ хүндэтгэлд Америкийн Нэгдсэн Улс ганцаараа байхгүй. Нэгэн цагт түүний ноёрхлыг хүлээн зөвшөөрч байсан улс орнуудад Ромын нөлөө одоо ч устгагдахаас хол байна. Мөн эш үзүүллэг түүний хүч чадал сэргээгдэхийг зөгнөдөг. ‘Түүний толгойнуудын нэг нь үхтлээ шархадсан мэт байсныг би харсан; харин түүний үхлийн шарх эдгэрчээ. Тэгээд бүх дэлхий араатныг даган гайхан биширсэн.’ 3-р эшлэл. Үхлийн шарх учирсан явдал нь 1798 онд папын эрх мэдэл нуран унасныг заана. Үүний дараа эш үзүүлэгчийн хэлснээр, ‘түүний үхлийн шарх эдгэрчээ. Тэгээд бүх дэлхий араатныг даган гайхан биширсэн.’ Паул ‘нүглийн хүн’ хоёр дахь ирэлт хүртэл үргэлжлэх болно гэдгийг тодорхой хэлдэг. 2 Тесалоник 2:3–8. Тэрээр цаг хугацааны эцсийн төгсгөл хүртэл мэхлэлтийн ажлыг үргэлжлүүлэн явуулна. Мөн Илчлэгч, бас папын эрх мэдлийг заан, ‘амийн номд нэрс нь бичигдээгүй газар дэлхий дээр оршин суугчид бүгд түүнд мөргөнө’ хэмээн тунхагладаг. Илчлэлт 13:8. Хуучин болон Шинэ Дэлхийд аль алинд нь, Ромын Сүмийн эрх мэдэл дээр л бүхэлдээ тулгуурладаг Ням гаргийн байгуулалд үзүүлсэн хүндэтгэлээр дамжин папын эрх мэдэл хүндэтгэл хүлээн авах болно.”
“Since the middle of the nineteenth century, students of prophecy in the United States have presented this testimony to the world. In the events now taking place is seen a rapid advance toward the fulfillment of the prediction. With Protestant teachers there is the same claim of divine authority for Sundaykeeping, and the same lack of Scriptural evidence, as with the papal leaders who fabricated miracles to supply the place of a command from God. The assertion that God’s judgments are visited upon men for their violation of the Sunday-sabbath, will be repeated; already it is beginning to be urged. And a movement to enforce Sunday observance is fast gaining ground.
“Арван есдүгээр зууны дунд үеэс хойш Америкийн Нэгдсэн Улс дахь эш үзүүллэгийг судлагчид энэ гэрчлэлийг дэлхийд тунхаглан ирсэн. Одоо болж буй үйл явдлуудаас тэрхүү зөгнөлийн биелэлт рүү чиглэсэн түргэн ахиц тод харагдаж байна. Ням гаргийг сахих тухайд Протестант багш нарт, Бурханаас өгөгдсөн тушаалын орон зайг нөхөхийн тулд гайхамшгуудыг зохиомлоор үйлдсэн папын удирдагчдын адил, тэнгэрлэг эрх мэдлийн тухай мөн л адил шаардлага, мөн л Бичээсийн нотолгооны дутмаг байдал байна. Хүмүүс Ням-амралтын өдрийг зөрчсөнийхөө төлөө Бурханы шүүлтэд өртөж байна гэсэн мэдэгдэл дахин давтагдах болно; энэ нь хэдийнээ шаардан тулгагдаж эхэлж байна. Ням гаргийг сахиулах хөдөлгөөн ч мөн түргэн хүчээ авч байна.”
“Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?
“Өөрийн ов мэх, зальжин ухаанаараа Ромын Сүм үнэхээр гайхамшигтай. Тэр юу болохыг уншин мэдэж чадна. Протестант сүмүүд худал амралтын өдрийг хүлээн зөвшөөрснөөрөө түүнд хүндэтгэл үзүүлж, мөн түүнийг хэрэгжүүлэхийн тулд урьдын цагт яг өөрийнх нь хэрэглэж байсан арга хэрэгслийг ашиглахаар бэлтгэж байгааг харсаар, тэр цагаа хүлээнэ. Үнэнгийн гэрлийг няцаадаг хүмүүс эцэстээ өөрөөсөө үл эндүүрдэг хэмээн өөрийгөө өргөмжилсөн энэ хүчний тусламжийг эрэлхийлж, түүнээс үүсэлтэй байгууллыг өргөмжлөх болно. Энэ үйл хэрэгт протестантуудад туслахаар тэр хэчнээн дуртайяа ирэхийг таамаглахад бэрх биш. Сүмд дуулгаваргүй хүмүүстэй хэрхэн харьцахыг папын удирдагчдаас илүү хэн ойлгох билээ?”
“The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.
Дэлхий даяар салбарлан тархсан бүх хүрээгээрээ Ромын Католик Сүм нь папын ширээний хяналт дор байж, түүний ашиг сонирхолд үйлчлэхээр зориулагдсан нэгэн асар том байгуулалтыг бүрдүүлдэг. Газар дэлхийн улс орон бүр дэх түүний сая сая шүтэгчид өөрсдийгөө папад үнэнчээр захирагдах үүргээр хүлэгдсэн хэмээн үзэхэд сургагддаг. Тэдний үндэстэн ямар байх, ямар засаг төрд харьяалагдах нь үл хамааран, сүмийн эрх мэдлийг бусад бүхнээс дээгүүрт тооцох ёстой. Тэд төрдөө үнэнч байхаа тангараглан андгайлж болох боловч, үүний цаана Ромд дуулгавартай байх тангараг оршдог бөгөөд энэ нь түүний ашиг сонирхолд харшлах аливаа амлалтаас тэднийг чөлөөлдөг.
“History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.
“Түүх нь түүний үндэстнүүдийн хэрэгт зальжин бөгөөд тууштайгаар шургалан орох гэсэн оролдлогуудыг гэрчилдэг; мөн нэгэнт хөл тавих зай олж авмагцаа, ноёд ба ард олны сүйрэлд хүргэхийн үнээр ч болов, өөрийн зорилгыг цааш ахиулж ирснийг гэрчилдэг. 1204 онд Пап Иннокентий III Арагоны хаан II Петрээс дараах онцын тангарагийг гаргуулан авчээ: ‘Би, Арагончуудын хаан Петр, өөрийн эзэн Пап Иннокентийд, түүний католик залгамжлагчдад болон Ромын Сүмд үргэлж үнэнч бөгөөд дуулгавартай байхаа тунхаглаж, амлаж байна; мөн өөрийн хаант улсыг түүний дуулгаварт байдалд үнэнчээр хадгалж, католик итгэлийг хамгаалан, тэрс үзлийн завхралыг хавчин мөшгөх болно.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.
“55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.
“55. Энэ нь Ромын хамба ламын эрх мэдлийн тухай ‘түүнд эзэн хаадыг огцруулах нь хууль ёсны’ бөгөөд ‘тэрээр харьяат иргэдийг зөв бус захирагчдад өргөсөн үнэнч байдлын үүргээс чөлөөлж чадна’ гэсэн мэдэгдлүүдтэй нийцэж байна.”—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.
“And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.
“Ром хэзээ ч өөрчлөгддөггүй хэмээн сайрхдагийг нь санагтун. Григорий VII болон Иннокентий III-ын зарчмууд өнөө хэр Ромын Католик Сүмийн зарчмууд хэвээр байна. Хэрэв түүнд зөвхөн хүч мэдэл нь байсан бол, өнгөрсөн зуунуудын адил тэр эдгээрийг өнөөдөр ч мөн адил эрчимтэйгээр хэрэгжүүлэх байсан. Ням гаргийг өргөмжлөх үйл хэрэгт Ромын тусламжийг хүлээн авахыг санал болгож буй протестантууд юу хийж байгаагаа төдийлөн мэдэхгүй байна. Тэд зорилгоо хэрэгжүүлэхээр шамдан байх зуур Ром өөрийн эрх мэдлийг дахин тогтоож, алдсан ноёрхлоо сэргээхийг зорьж байна. АНУ-д сүм төрийн эрх мэдлийг ашиглаж, эсхүл хянаж болно; шашны мөрдлөгүүдийг иргэний хуулиар албадан сахиулж болно; товчоор хэлбэл, сүм ба төрийн эрх мэдэл нь мөс чанарыг ноёрхох ёстой гэсэн зарчим нэгэнт тогтоогдвол, энэ улсад Ромын ялалт баталгаатай болно.”
“God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 563–581.
“Бурханы үг айсуй аюулын талаар сэрэмжлүүлсэн; үүнийг үл тоомсорловол, Протестант ертөнц Ромын зорилго үнэхээр юу болохыг урхинаас мултран зайлсхийхэд хэтэрхий оройтсон хойно л мэдэх болно. Тэр чимээгүйгээр хүчирхэгжин өсөж байна. Түүний сургаалууд хууль тогтоох танхимууд, сүмүүд болон хүмүүсийн зүрх сэтгэлд нөлөөгөө үзүүлж байна. Тэрээр урьд цагийн хавчлагуудаа дахин давтах нууц далд булан тохойд асар өндөр, сүр хүчтэй байгууламжуудаа босгож байна. Тэр цохилт өгөх цаг ирэхэд өөрийн зорилгыг урагшлуулахын тулд хүчээ сэм бөгөөд сэжиг үл төрүүлэхээр бэхжүүлж байна. Түүний хүсэж буй бүхэн нь ашигтай байр суурь бөгөөд энэ нь түүнд аль хэдийн өгөгдөж байна. Ромын элементийн зорилго юу болохыг бид тун удахгүй харж, биеэр мэдрэх болно. Бурханы үгэнд итгэж, түүнд дуулгавартай байх хэн боловч үүний улмаас зэмлэл ба хавчлагад өртөх болно.” Агуу Тэмцэл, 563–581.