दानिएलचे पुस्तक - एकशे तीन क्रमांकाचे

आपण भविष्यवाणीच्या त्रिगुणित अनुप्रयोगांचा विचार करीत आलो आहोत. आपण हे यासाठी करीत आहोत की, १९८९ मध्ये “अंतकाळी” सोव्हिएत युनियनच्या पतनाच्या वेळी प्रभूंनी दानियेल अकराव्या अध्यायातील शेवटची सहा वचने उघड केली, तेव्हा “ज्ञानाची वाढ” निर्माण झाली होती, जी देवाच्या लोकांच्या त्या पिढीची परीक्षा घेणार होती, हे ओळखता यावे.

यहूदाच्या वंशातील सिंह जेव्हा एखादे सत्य उघड करतो, तेव्हा सैतान त्या संदेशाचा प्रतिकार करण्यासाठी कार्य करतो. दानियेल अकराच्या त्या अंतिम वचनांमध्ये उघड झालेल्या सत्यांविरुद्ध उभारलेल्या प्रतिकारामुळे, त्या वचनांशी संबंधित सत्यांचा अधिक सखोल अभ्यास करणे भाग पडले, जेणेकरून उघड झालेल्या सत्यांना दुर्बल करण्यासाठी मांडण्यात आलेल्या चुकांविरुद्ध उभा करण्यात आलेला पवित्र बचाव डळमळीत होऊ नये. त्या वादाच्या मध्यभागी प्रकाशात आलेल्या तत्त्वांपैकी एक म्हणजे भविष्यवाण्याचा त्रिगुणित अनुप्रयोग होय. दानियेलाच्या पुस्तकातील “the daily” हे काय दर्शविते (मूर्तिपूजा) याविषयी योग्य असण्याच्या गरजेशी संबंधित संदर्भात, आणि “the daily” काढून टाकण्याशी संबंधित योग्य इतिहास (इ.स. 508) याच्या अनुषंगाने, ते प्रथम ओळखण्यात आले.

भविष्यवाणीची चौकट म्हणून तीन उजाड करणाऱ्या शक्तींची ओळख ही, भविष्यवाणीची चौकट पहिल्या दोन उजाड करणाऱ्या शक्ती आहेत या मिलरवादी चौकटीशी समांतर होती; आणि “the daily” ही मूर्तिपूजा आहे अशी मिलरवाद्यांनी केलेली ओळख, दानिएल अकराव्या अध्यायाच्या शेवटच्या सहा वचनेशी सुसंगत असा इतिहास पुरवित होती, जसे सिस्टर व्हाइट यांनी तसे असले पाहिजे असे म्हटले होते. अशा प्रकारे, 1989 मध्ये अंतकाळी न उघडलेल्या ज्ञानाविरुद्ध झालेल्या प्रतिकारामुळे अधिक मोठा प्रकाश उत्पन्न झाला; कारण ज्ञान वाढविण्यात आले होते, आणि त्याचबरोबर त्याने तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीकरिता विशिष्ट नियमही ओळखून दिले, जे पहिल्या देवदूताच्या चळवळीत विल्यम मिलर यांनी एकत्र केलेल्या व उपयोगात आणलेल्या काही भविष्यवाणीविषयक नियमांच्या विकासाशी समांतर होते.

आपण रोमच्या तिहेरी अनुप्रयोगाचा, बाबेलच्या तीन पतनांचा, आणि तीन एलियांचा विचार केला आहे; आणि आता आपण कराराच्या दूतासाठी मार्ग सिद्ध करणाऱ्या तीन दूतांचा विचार करीत आहोत. आपण रोमच्या त्या तिन्ही अवस्थांचा बाबेलच्या तीन पतनांशी घनिष्ठ आच्छादन व समांतर संबंध ओळखला आहे, तसेच तीन एलिया आणि मार्ग सिद्ध करणारे तीन दूत यांच्याशीही निकटचे समांतरत्व ओळखले आहे. अंतिम दिवसांत विल्यम मिलर आणि Future for America हे दोघेही तिसऱ्या एलियाचे, तसेच मार्ग सिद्ध करणाऱ्या तिसऱ्या दूताचे प्रतिनिधित्व करतात. येशू नेहमी एखाद्या गोष्टीच्या आरंभाद्वारे तिचा अंत स्पष्ट करतो, आणि पहिल्या देवदूताची चळवळ तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीशी समांतर आहे.

पहिल्या आणि दुसऱ्या देवदूतांच्या चळवळीचे नेतृत्व विल्यम मिलर यांनी केले. सिस्टर व्हाईट मिलर यांना “निवडलेला दूत” असे संबोधतात.

तिने हेही स्पष्ट केले की मिलर यांचे प्रतिरूप एलियाह आणि बाप्तिस्मा देणारा योहान या दोघांद्वारे दर्शविले गेले होते.

योहान बाप्तिस्ता, जो येशूनुसार दुसरा एलियाह होता, तो कराराच्या दूतासाठी मार्ग सिद्ध करणारा पहिलाही दूत होता. म्हणून हे स्पष्ट आहे की तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीला एक “नियुक्त दूत” असेल. त्या दूताचे प्रतिरूप एलियाह, योहान बाप्तिस्ता आणि विल्यम मिलर यांच्यामध्ये पूर्वसूचित झालेले असेल. मिलरबरोबर हे दोन्ही नियुक्त दूत प्रकटीकरण चौदा मधील तीन देवदूतांच्या चळवळीच्या आरंभ आणि समाप्तीचे प्रतिनिधित्व करतात; आणि असे करताना, ते एकत्रितपणे तिसऱ्या एलियाहचे तसेच कराराच्या दूतासाठी मार्ग सिद्ध करणाऱ्या तिसऱ्या दूताचेही प्रतिनिधित्व करतात.

प्रारंभीच्या अथवा अखेरच्या निवडलेल्या संदेशवाहकाचा संदेश नाकारणे म्हणजे मृत्यू होय, आणि फ्यूचर फॉर अमेरिकाचा संदेश उत्तरवृष्टीची कार्यपद्धती असलेल्या “ओळीवर ओळ” या तत्त्वाच्या भविष्यसूचक उपयोजनावर आधारित आहे. “ओळीवर ओळ” या तत्त्वाच्या उपयोजनाद्वारे हे सिद्ध होते की मिलरवादी चळवळ ही फ्यूचर फॉर अमेरिकाच्या चळवळीचे पूर्वरूप होती. मिलरवादी चळवळीच्या इतिहासातील एक मार्गचिन्ह म्हणजे “निवडलेला संदेशवाहक” विल्यम मिलर होय. ते मार्गचिन्ह नाकारणे म्हणजे संदेश नाकारणे होय; त्यामुळे अॅडव्हेंटवादाच्या आरंभ व अखेर यांवरून हे सिद्ध होते की संदेशवाहकाला नाकारणे म्हणजे संदेशही नाकारणे होय, कारण संदेशच निवडलेल्या संदेशवाहकाची ओळख करून देतो. म्हणून, संदेश नाकारणे म्हणजे संदेशवाहकाला नाकारणे आणि संदेशवाहकाला नाकारणे म्हणजे संदेश नाकारणे होय. नर्तकाशिवाय नृत्य नसते.

ज्यांनी “योहानाची साक्ष नाकारली त्यांना येशूच्या शिकवणींचा काहीही लाभ झाला नाही,” आणि ज्यांनी “पहिला संदेश नाकारला त्यांना दुसऱ्याचा लाभ होऊ शकला नाही; तसेच मध्यरात्रीच्या हाकेतूनही त्यांना काही लाभ झाला नाही.” योहानाची सेवा ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्यापूर्वी झाली; त्यानंतर लवकरच त्याने आपल्या सेवाकार्याच्या प्रारंभी मंदिर शुद्ध केले. २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी तो अकस्मात आला तेव्हा ख्रिस्ताने लेवीच्या पुत्रांना शुद्ध करावे यासाठी मिलरची सेवा तयारी करून गेली. या दोन्ही साक्षीदारांपैकी कोणत्याही उदाहरणात, मार्ग तयार करणाऱ्या दूताचा नकार म्हणजे मृत्यू होय.

ख्रिस्ताने कराराच्या दूताच्या नात्याने आपल्या कार्यात जे शुद्धीकरण व पवित्रीकरण केले, त्याचा उद्देश असा होता की, जगापर्यंत तारणाचा संदेश पोहोचविण्याचे कार्य सिद्ध करण्यासाठी एक लोकसमूह उभा करावा. कार्य त्या कालखंडाच्या आधीच पूर्ण केले जाते, जो कार्यकारी न्यायनिवाडा आरंभ होतो त्या वेळेचे प्रतिनिधित्व करतो. शिष्यांच्या इतिहासातील यरुशलेमाचा विनाश हा कार्यकारी न्यायनिवाड्याचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि अॅडव्हेंटिझमने ते कार्य पूर्ण करण्याच्या आपल्या जबाबदारीकडून पाठ फिरविली; परंतु प्रभूने त्यांना एकत्र जमविण्याचा प्रयत्न केला होता. त्याने आपल्या लोकांना 1850 चा चार्ट प्रकाशित करण्यास मार्गदर्शन केले, जो त्या संदेशाचे आलेखरूप प्रतिनिधित्व होता, जो ते जगापर्यंत पोहोचवू शकले असते.

जर अ‍ॅडव्हेंटिझमने केवळ आपला विश्वास दृढपणे धरून ठेवला असता, तर “त्यांचे कार्य पूर्ण झाले असते.”

१८४४ च्या वसंत ऋतूत, कराराचा दूताने मिलरवादी चळवळ शुद्ध केली, आणि नंतर शरद ऋतूत तिसऱ्या देवदूताचा संदेश आणला. मिलर, त्याचा संदेश, आणि त्याने प्रतिनिधित्व केलेली चळवळ, यांनी दहा कुमारिकांच्या दृष्टांताची पूर्तता केली होती. एक्सेटर, NH येथील शिबिरसभेत मध्यरात्रीच्या आक्रंदनाचा संदेश आला आणि अल्प अशा दोन महिन्यांत कोणत्या कुमारिकांकडे तेल होते हे प्रदर्शित झाले. त्या दोन वर्गांचे प्रकटीकरण झाले, आणि तिसरा देवदूत आपल्या हातात असा संदेश घेऊन आला जो खाल्ला जाणे आवश्यक होते, परंतु शहाण्या कुमारिकांनी “संशय आणि अनिश्चिततेच्या काळात” “आपला विश्वास सोडून दिला.”

“संशय आणि अनिश्चिततेचा कालावधी” हा त्याच्या मृत्यूसमयी शिष्यांद्वारे दर्शविला गेला होता; परंतु तिसऱ्या दिवशी त्याने आपल्या पुनरुत्थानाचा संदेश आपल्या शिष्यांसमोर उलगडण्यास आरंभ केला, आणि त्यांनी “आपला विश्वास सोडला नाही.” पहिल्या आणि दुसऱ्या देवदूतांच्या संदेशांच्या चळवळीतील शहाण्या कुमारींसाठीचा संशय आणि अनिश्चिततेचा कालावधी साधारणपणे तीन वर्षे चालू राहिला; त्या वेळी प्रभूंनी सिस्टर व्हाइट यांना प्रकट केले की, त्याने आपल्या हात पुढे करून आपल्या लोकांच्या उरलेल्या अवशेषास पुन्हा एकदा एकत्र जमविले आहे. त्याने आपल्या लोकांना त्यांचे प्रकाशनकार्य सुरू करण्यास आणि हबक्कूकची दुसरी पट्टी तयार करण्यास मार्गदर्शन केले; परंतु “अनेक अॅडव्हेंट विश्वासणाऱ्यांनी आपला विश्वास सोडला.... त्यामुळे कार्यात अडथळा आला, आणि जग अंधारात राहिले.”

१८४९ मध्ये, पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांच्या संदेशाचा निवडलेला दूत विल्यम मिलर याला समाधी देण्यात आली. जर २२ ऑक्टोबर १८४४ च्या सुज्ञ कुमारिकांनी “आपला विश्वास दृढ धरून ठेवला असता आणि देवाच्या उलगडत जाणाऱ्या प्रॉव्हिडन्समध्ये एकचित्ताने पुढे चालत राहिल्या असत्या,” तर प्रभुने एलियाच्या आत्मा व सामर्थ्यात दुसरा एक दूत उभा केला असता. त्याऐवजी “ख्रिस्ताचे आगमन” “विलंबित” झाले आणि त्याचे लोक “तशाच प्रकारे” प्राचीन इस्राएलाप्रमाणे “या पाप व दु:खाच्या जगात” “अनेक वर्षे” “राहतील.”

१८६३ मधील बंडानंतर एकशे सव्वीस वर्षांनी, प्रभूने तिसऱ्या देवदूताचा निवडलेला संदेशवाहक उभा केला. त्याचे कार्य असे होते की कराराचा दूत अचानक आपल्या मंदिरात येण्यासाठी मार्ग तयार करणे आणि तपासणी न्यायाच्या अंतिम प्रसंगांत एक लाख चव्वेचाळीस हजारांबरोबर करारसंबंधात प्रवेश करणे; तसेच, लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारी कायद्यापासून सुरू होणाऱ्या कार्यकारी न्यायाच्या काळात अहाब, येजाबेल आणि तिचे संदेष्टे यांच्या त्रिविध संघटनेला सामोरे जाणारा संदेश सादर करणे.

मार्ग सिद्ध करणारा तिसरा दूत हा तपासणी न्यायाच्या अंतिम प्रसंगांत एक कार्य, एक संदेश, एक दूत आणि एक चळवळ यांचे प्रतिनिधित्व करतो. तिसरा एलियाह हा कार्यकारी न्यायाच्या अंतिम प्रसंगांत एक कार्य, एक संदेश, एक दूत आणि एक चळवळ यांचे प्रतिनिधित्व करतो. मार्ग सिद्ध करणाऱ्या दूताचा संदेश, आणि एलियाहचा संदेश, हा प्रकटीकरण ग्रंथाच्या आठव्या ते अकराव्या अध्यायांतील तीन हायांपैकी तिसऱ्या हायाचा संदेश आहे.

मार्ग तयार करणाऱ्या दूताने दर्शविलेल्या इतिहासात, तिसऱ्या धिक्काराचा संदेश त्या तुरईचे प्रतिनिधित्व करतो जी लाओदीकेयातील अॅडव्हेंटवादाला असे आवाहन करते: “अग्नीत तावून सुलाखून घेतलेले सोने माझ्याकडून विकत घे, म्हणजे तू धनवान होशील; आणि पांढरे वस्त्र, म्हणजे तू वस्त्र परिधान करशील आणि तुझ्या नग्नतेची लज्जा प्रकट होणार नाही; आणि डोळ्यांना अंजन लाव, म्हणजे तू पाहू शकशील.” हा देवाच्या प्रेमाचा संदेश आहे, जो देवाच्या लोकांना त्यांचे अपराध दाखवितो; कारण “ज्यांज्यांवर” तो प्रेम करतो, त्यांना तो “ताडतो व शिस्त लावतो.” हा ख्रिस्ताच्या नीतिमत्त्वाचा संदेश आहे, जो मनुष्यांना त्याचे चरित्र स्वीकारण्यास बोलावितो; ते चरित्र त्या कालखंडात प्रगट होते जेव्हा कराराचा दूत आत्ममंदिर शुद्ध करण्याचे कार्य पूर्ण करीत असतो; आणि म्हणूनच तो ज्यांच्यावर प्रेम करतो त्यांना त्याचे चरित्र प्रगट करण्यास, “म्हणून उत्कट हो आणि पश्चात्ताप कर,” असे आवाहन करतो; कारण तो त्या व्यवस्थापनकालीन “दाराशी” आहे, जे कृपाकालाच्या समाप्तीचे प्रतिनिधित्व करते, जिथे तो लाओदीकेयातील अॅडव्हेंटवादाला आपल्या “तोंडातून” “ओकून टाकील.” ते व्यवस्थापनकालीन “दार” तेच दार आहे जे तो “उघडतो, आणि कोणी बंद करीत नाही; आणि बंद करतो, आणि कोणी उघडीत नाही.”

“ओळीवर ओळ” या तत्त्वाच्या उपयोगाने सुटणारा एक भासमान विरोधाभास आहे; परंतु अनेकांना तो भासमान विरोधाभास ओळखताही येणार नाही. तो सुटल्यावर, लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी घडणाऱ्या तपासणी न्यायापासून कार्यकारी न्यायापर्यंतच्या संक्रमणाविषयी अधिक स्पष्टता प्राप्त होते. तो यामुळे सुटतो की, पेन्टेकोस्ट हे संयुक्त संस्थानांतील लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याचे प्रतीकात्मक पूर्वरूप आहे, हे स्वीकारले जाते. तपासणी न्यायामध्ये प्रतीकरूपाने मार्ग तयार करणारा तिसरा संदेशवाहक, याच्या विचाराची सांगता करण्यासाठी—आणि कार्यकारी न्यायाचे प्रतीक असणाऱ्या तिसऱ्या एलियाच्या विरोधात—आपण या भासमान विरोधाभासाचा विचार करू.

पुढील लेखात आपण हा अभ्यास पुढे चालू ठेवू.