दानिएलाचे पुस्तक - क्रमांक एकशे अठरा

यरुशलेमच्या रस्त्यांवरून “वरखाली फिरत, नगरावर येऊ घातलेल्या संकटांची घोषणा करणाऱ्या” त्या मनुष्याने इ.स. ६३ पासून इ.स. ७० पर्यंत दिलेला सात वर्षांचा इशारा, याचे पूर्वरूप, प्रथम ख्रिस्ताच्या सेवाकार्यात आणि नंतर शिष्यांच्या सेवाकार्यात, अशा मिळून साडेतीन-साडेतीन वर्षे यरुशलेमला देण्यात आलेल्या इशाऱ्याद्वारे दाखविण्यात आले होते. मागील लेखांमध्ये आधीच हे दर्शविले गेले आहे की, यरुशलेमचा विनाश क्रूसावरील प्रसंगी, किंवा नंतर स्तेफनाच्या दगडमाराच्या वेळी, घडवून आणला जाऊ शकला असता; परंतु देवाच्या दीर्घसहनशीलतेमुळे त्या नगरावर आणि त्या लोकांवर त्याचा न्याय पुढे ढकलण्यात आला.

ज्या सात वर्षांच्या काळात त्या मनुष्याने यरुशलेमला साक्ष दिली, तो काळ पहिल्या वेढ्याच्या वेळी बारा शंभर साठ दिवसांच्या दोन समान कालखंडांत विभागला गेला होता. ती सात वर्षे यरुशलेमच्या विनाशाचे प्रतिनिधित्व करीत होती, आणि ख्रिस्त व शिष्यांच्या सेवाकार्याची सात वर्षे यरुशलेमच्या विनाशाच्या आरंभाचे प्रतिनिधित्व करीत होती; आणि येशू नेहमी आरंभाच्या साहाय्याने शेवट स्पष्ट करतो. ती सात वर्षे उत्तरेकडील राज्याविरुद्ध असलेल्या “सात काळांद्वारे” देखील प्रतिरूपित करण्यात आली होती, जे बारा शंभर साठ वर्षांच्या दोन समान कालखंडांत विभागले गेले होते.

जेव्हा आधुनिक रोम, मूर्तिपूजक आणि पोपसत्ताक रोमने अक्षरशः आणि आध्यात्मिक यरुशलेमला तुडविलेल्या इतिहासाची पुनरावृत्ती करते, आणि जेव्हा आधुनिक रोम, इ. स. ६३ पासून इ. स. ७० पर्यंतच्या मनुष्याने दिलेल्या इशाऱ्याच्या दोन कालखंडांच्या त्या दोन इतिहासांची पुनरावृत्ती करते, आणि जेव्हा आधुनिक रोम, ख्रिस्त व शिष्यांनी साडेतीन वर्षे यरुशलेममध्ये ये-जा केली त्या दोन कालखंडांनी दर्शविलेल्या इतिहासाची पुनरावृत्ती करते, तेव्हा शेवटच्या दिवसांत, “आता कालावधी उरला नाही,” असे असले तरी, दोन भिन्न कालखंड प्रकट होतील.

त्या दोन कालखंडांपैकी शेवटचा कालखंड म्हणजे प्रतीकात्मक बेचाळीस महिने होत, ज्यामध्ये आधुनिक रोम, लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार-कायद्यामुळे तिची प्राणघातक जखम बरी झाल्यानंतर, विश्वासूंचा अंतिम छळ पूर्ण करते. ते प्रतीकात्मक बेचाळीस महिने हे दोन कालखंडांपैकी दुसरे आहेत, आणि ते आधुनिक रोमवरील कार्यकारी न्यायाचा कालखंड आहेत. त्या कालखंडाच्या आधी लाओदिकियाई अॅडव्हेंटिझममधील जिवंतांच्या शोधक न्यायाचा कालखंड येतो.

ज्याने प्रत्यक्ष यरुशलेमला इशारा दिला तो मनुष्य टायटसच्या वेढ्यात मरण पावला. तो विनाशाच्या वेळी मरण पावला नाही, तर त्या विनाशापूर्वी झालेल्या वेढ्याच्या काळात मरण पावला; कारण यरुशलेमच्या विनाशात एकही ख्रिस्ती मरण पावला नाही.

तो मनुष्य वेढ्याच्या काळात मरण पावला, परंतु अंतिम विनाशाच्या वेळी नाही; आणि अंतिम विनाश हा कृपाकाळाच्या समाप्तीचे व शेवटच्या सात पीडांचे प्रतिनिधित्व करतो. त्यामुळे तो मनुष्य पहिल्या वेढ्याच्या वेळी यरुशलेम सोडून जाण्याच्या संदेशाचे प्रतीक आहे. त्या वेळी ख्रिस्ती लोक पळून गेले, आणि पहिल्या साडेतीन वर्षांत तो मनुष्य अशा एका समूहाचे प्रतीक होता जो यरुशलेममध्ये मरत नाही; आणि दुसऱ्या साडेतीन वर्षांत तो कृपाकाळ संपण्यापूर्वी मरण पावणाऱ्या शेवटच्या ख्रिस्ती लोकांचे प्रतीक आहे. पहिल्या कालखंडात तो एक लाख चव्वेचाळीस हजारांची ओळख करून देतो, आणि दुसऱ्या साडेतीन वर्षांच्या कालखंडात तो दुसऱ्या कालावधीत मरण पावणाऱ्या त्या मोठ्या लोकसमुदायाचे प्रतिनिधित्व करतो.

त्या मनुष्याचा संदेश इतिहासकाराने नोंदविला होता, आणि तो सहा आवाजांनी व्यक्त झाला होता. शेवटी जेव्हा त्याला कैद करण्यात आले, तेव्हा त्याचा सातवा आणि अंतिम संदेश यरुशलेम व तिच्या रहिवाश्यांवर “हाय, हाय” असा होता. नोंदविण्यात आलेला पहिला “आवाज” “पूर्वेकडून आलेला आवाज” असा होता, आणि त्याचा शेवटचा संदेश “हाय” असा होता. त्याच्या संदेशाचा पहिला घटक आणि त्याच्या संदेशाचा शेवटचा घटक हे इस्लामचे प्रतिनिधित्व करणारे बायबलमधील प्रतीक होते; कारण बायबलमध्ये इस्लाम हा “पूर्वेच्या” संततीचा आहे, आणि त्यांचे प्रतिनिधित्व “पूर्ववारा” याने केले जाते. त्याच्या अंतिम संदेशातील “हाय” या शब्दाची द्विरुक्ती आधुनिक बाबेलच्या अंताचे प्रतिबिंब दर्शविते, जेव्हा पृथ्वीचे राजे तीन वेळा “हाय, हाय, ते महान शहर” असे आक्रोश करतात. प्रकटीकरणाच्या अठराव्या अध्यायातील त्या तीन वचनांमध्ये ज्याचा अनुवाद “हाय” असा करण्यात आला आहे, तोच ग्रीक शब्द आठव्या अध्यायाच्या तेराव्या वचनात “हाय” असा अनुवादित करण्यात आला आहे.

त्या मनुष्याची “हाय, हाय” अशी घोषणा तीन शापांच्या तिहेरी अनुप्रयोगाचे प्रतिनिधित्व करते; कारण पहिल्या शापाचे घटक, दुसऱ्या शापाच्या घटकांबरोबर “ओळीनंतर ओळ” एकत्र केल्यावर, तिसऱ्या शापाचे घटक ओळखू येतात; जसे अठराव्या अध्यायात पृथ्वीवरील राजांनी केलेल्या “अहाहा, अहाहा” या तिहेरी उद्गारांनी, पहिल्या व दुसऱ्या शापांद्वारे स्थापित केल्याप्रमाणे, तिसऱ्या शापाचे प्रतिनिधित्व केले आहे. त्या मनुष्याच्या संदेशाचा आरंभ आणि शेवट यांनी तिसऱ्या शापातील इस्लामच्या संदेशाचे प्रतिरूप दाखविले.

त्याच्या संदेशाची पहिली अभिव्यक्ती “पूर्वेकडून” येणारा एक आवाज होती, आणि “पूर्व” हे इस्लामचे प्रतीक आहे; परंतु ते पूर्वेकडून उदयास येणाऱ्या त्या मुद्रांकित करणाऱ्या देवदूताचीही ओळख आहे.

कर्मेल पर्वतावरील एलियाच्या कथेमध्ये, जेव्हा त्याने समुद्राकडे पाहिले आणि एक मेघ पाहिला, तेव्हा तो पश्चिमेकडे पाहत होता, कारण कर्मेल पर्वत भूमध्य समुद्राजवळ स्थित आहे.

एलियाह पश्चिमेकडे, म्हणजे भूमध्य समुद्राच्या दिशेने, तोंड करून उभा असता. लूक अध्याय बारा मध्ये, ख्रिस्त आपल्या संदेशाविषयी असे म्हणतो की तो विभाजनाचा संदेश आहे.

यरुशलेमसाठी दूताचा संदेश अल्फा आणि ओमेगा यांची छाप धारण करतो, कारण प्रारंभ आणि शेवट तिसऱ्या धिक्काराच्या इस्लामची ओळख करून देतात, आणि “पूर्वेकडील” आवाजाद्वारे तो एकाच वेळी इस्लामचा संदेश हा शिक्कामोर्तब करणारा संदेश आहे, हेही दर्शवितो. “पश्चिमेकडून” येणारा “दुसरा आवाज” उत्तरवर्षावाची ओळख करून देतो, जो अंतिम वर्षाव आहे, आणि सर्व संदेष्टे शेवटच्या दिवसांविषयीच संबोधित करीत आहेत. “पश्चिमेचा” संदेश हा उत्तरवर्षावाच्या संदेशाचे प्रतीक आहे, जो उपासकांचे दोन वर्ग उत्पन्न करतो. त्यांपैकी एक वर्ग उत्तरवर्षावाचा संदेश ओळखू शकत नाही, कारण ते “या काळाला ओळखत नाहीत.”

दूताच्या संदेशातील पुढील घटक म्हणजे “चार वाऱ्यांचा” आवाज होय, जो शिक्कामोर्तब करण्याचा संदेशही आहे आणि तिसऱ्या धिक्काराद्वारे दर्शविलेल्या इस्लामच्या क्रोधित घोड्याचा संदेशही आहे. पुढील घटक यरुशलेम व मंदिराविरुद्ध आहे; अशा रीतीने तो सर्व संदेष्ट्यांचा संदेश ओळखून देतो, जो अशा लोकांच्या एका वर्गाची ओळख करून देतो की ज्यांना वगळून पुढे जाता येत आहे; कारण त्यांनी आपल्या तारणाच्या दाव्याचा आधार ख्रिस्तामध्ये नव्हे, तर मंदिरात आणि देवाचे निवडलेले लोक म्हणून आपल्या वारशात ठेवला आहे. तेच ते आहेत, ज्यांचे संपूर्ण पवित्र इतिहासात “परमेश्वराचे मंदिर, परमेश्वराचे मंदिर आम्ही आहोत” असे घोष करीत असल्याप्रमाणे प्रतिनिधित्व केले गेले आहे. यरुशलेम व मंदिराविरुद्धचा संदेश म्हणजे लाओदिकीयेचा संदेश होय.

त्यानंतर त्या दूताने वर आणि वधू यांच्याविरुद्ध आपल्या इशाऱ्याच्या संदेशाचा स्वर उंचावला; हे “ओळीवर ओळ” या कार्यपद्धतीचे प्रतीक होते, कारण शेवटच्या दिवसांतील भविष्यवाणीची ओळ नोहाच्या दिवसांतील भविष्यवाणीच्या ओळीप्रमाणेच असेल, जेव्हा ते लग्न देत होते, अगदी त्या वेळीच जेव्हा विनाशाचा पूर त्यांच्या सांसारिक महत्त्वाकांक्षा आणि योजना वाहून नेण्यासाठी उसळून येण्याच्या बेतात होता.

इशाऱ्याचा शेवटचा घटक मागील उताऱ्यामध्ये विशेषत्वाने अधोरेखित केला आहे. “सर्व लोकां”विरुद्धच्या स्वरूपात दर्शविलेला संदेश हा सनातन सुवार्ता आहे, जी तारण मिळविण्यासाठी सुवार्तेच्या अपेक्षा पूर्ण करणे आवश्यक आहे, हे स्पष्ट करते. सनातन सुवार्तेची पहिली अपेक्षा म्हणजे देवाचे भय बाळगणे; आणि त्या भयाचा पाया या वास्तवावर आधारित आहे की जिवंत देवाचा पुत्र असलेल्या ख्रिस्ताला क्रूसावर चढविण्यास कारणीभूत आपली पापेच होती.

त्याच्या सेवाकार्यातील सात वर्षांच्या काळात यरुशलेमकडे पाठविण्यात आलेल्या दूताच्या प्रत्येक घटकाने सनातन सुवार्तेचे प्रतिनिधित्व केले; आणि हीच ती अगदी तंतोतंत सुवार्ता होती जी इ.स. २७ ते इ.स. ३४ या कालावधीत ख्रिस्ताने पुष्कळांशी करार दृढ केला त्या सात वर्षांत प्रस्तुत करण्यात आली. हीच ती सनातन सुवार्ता आहे जी अखेरच्या दिवसांच्या अंतिम दोन कालखंडांतही घोषित केली जाते; आणि ती उत्तरवृष्टीच्या संदेशाशी निगडित असून, ती तिसऱ्या धिक्काराच्या इस्लामचा संदेश आहे. ती एक लाख चव्वेचाळीस हजारांवरील शिक्का मारणे, गहू व कोंडा यांचे विभाजन, कोंड्यांची लाओदीकेयी स्थिती, आणि उत्तरवृष्टीच्या कार्यपद्धतीचे प्रतीक म्हणून भविष्यवाणीचा त्रिविध उपयोग—जो “ओळीवर ओळ” असा आहे—हे सर्व दर्शविते.

त्या इतिहासातील सात वर्षांचा संदेश भविष्यसूचक रीतीने “सूडाच्या दिवसां”मध्ये स्थापित केला गेला आहे; आणि हेच ख्रिस्ताच्या संदेश व कार्याच्या अगदी पहिल्याच उल्लेखाचा एक भाग होते; तसेच त्याचा संदेश व कार्य शेवटच्या दिवसांत एक लाख चव्वेचाळीस हजारांद्वारे पुन्हा प्रकट केले जाणार आहे. तेव्हा ते आपला संदेश “देवाच्या सूडाच्या दिवसां”च्या भविष्यसूचक संदर्भात ओळखून दाखवतील. देवाच्या “सूडाचे” दोन बायबलाधिष्ठित प्रतिरूपे त्याच्या वचनात दर्शविली आहेत—त्याच्या स्वतःच्या लोकांवरील त्याचा सूड, आणि त्याच्या शत्रूंवरील त्याचा सूडही.

लेवीयव्यवस्था सव्वीस मधील “सात वेळा” हे देवाच्या बंडखोर लोकांवरील त्याच्या सूडाचे दर्शन घडवितात, आणि त्या सूडामध्ये पवित्रस्थान व सैन्य यांचे अक्षरशः तसेच आध्यात्मिक पायदळी तुडविणे अंतर्भूत आहे. पवित्रस्थान आणि सैन्य यांच्या तुडविले जाण्याच्या प्रतीकात्मकतेमध्ये देवाच्या आपल्या शत्रूंवरील सूडाची प्रतीकात्मकताही दर्शविली आहे. अंतिम दिवसांत देवाचा आपल्या लोकांविरुद्धचा सूड, लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिझमला ओकून टाकण्याच्या रूपात दर्शविला आहे. त्या मार्गचिन्हावर आधुनिक बाबेलावरील त्याचा सूड देखील आरंभ होतो.

टायरच्या वेश्येवर आणि ती ज्या पशूवर आरूढ आहे व ज्याच्यावर ती राज्य करते त्याच्यावर होणाऱ्या कार्यकारी न्यायनिवाड्याच्या पाठोपाठ येणारा, लाओदीकेयातील अॅडव्हेंटिझमवर जिवंतांचा होणारा शोधक न्यायनिवाडा, हा शेवटच्या दिवसांचा भविष्यसूचक इतिहास आहे, जिथे प्रत्येक दर्शनाचा परिणाम पूर्ण केला जातो. प्रत्येक दर्शन त्या दोन भविष्यसूचक कालखंडांना लागू केले पाहिजे, कारण उत्तरवृष्टीची कार्यपद्धती म्हणजे भविष्यवाणीवर भविष्यवाणीची ओळ लागू करणे होय. त्या दोन इतिहासांच्या प्रारंभी येशूने एक “चिन्ह” ओळखून दिले, जे सिद्ध करते की त्या वेळी जिवंत असलेले लोक पृथ्वीच्या इतिहासातील शेवटच्या पिढीत आहेत.

पहिला कालखंड ११ सप्टेंबर २००१ रोजी एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या सील करण्यास प्रारंभ झाला तेव्हा सुरू झाला. याच मार्गचिन्हाच्या अंतर्गत ख्रिस्ताने लूक २१ मध्ये ओळख करून दिलेले “चिन्ह” स्थापित करण्यात आले.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.