दानियेलाचे पुस्तक - एकशे पंचविसावे

दानीएलाच्या अकराव्या अध्यायातील चाळीसावे वचन अंतकाळाच्या समयापासून सुरू होते, परंतु ते अंतकाळाचे दोन समय दर्शवते; त्यामुळे भविष्यवाणीच्या अभ्यासकाला अंतकाळाच्या पहिल्या समयाची त्याच्या दुसऱ्या समयाशी सांगड घालता येते. असा अन्वय लावल्यावर, १७९८ मध्ये सुरू झालेली मिलरवादी इतिहासाची कालरेषा १९८९ मधील संयुक्त राज्य अमेरिकेच्या इतिहासाशी समांतर ठरते. या दोन कालरेषा प्रकटीकरणाच्या तेराव्या अध्यायातील पृथ्वीतून वर येणाऱ्या श्वापदाच्या खऱ्या प्रोटेस्टंट शिंगाची कालरेषा आणि प्रजासत्ताकवादी शिंगाची कालरेषा दर्शवतात. दोन्ही कालरेषा १७९८ मधील अंतकाळाच्या समयी सुरू होतात, आणि १९८९ मधील अंतकाळाचा समय हा या वचनात ज्यांवरील मुद्रा उघडल्या जातात त्या सत्याच्या मार्गचिन्हांना केवळ पूरक ठरतो आणि त्यांची दुसरी साक्ष पुरवतो.

तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीचे आगमन २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी झाले, परंतु १८५६ ते १८६३ या सात वर्षांच्या बंडामुळे ही चळवळ पुढे ढकलली गेली. तिसऱ्या देवदूताचे आगमन ११ सप्टेंबर २००१ रोजी पुन्हा झाले. प्राचीन इस्राएलचा कादेश येथील पहिला पडाव आणि दहा हेरांचे बंड हे १८६३ या वर्षाचे पूर्वरूप होते, आणि प्राचीन इस्राएलचा कादेश येथील शेवटचा पडाव आणि मोशेचे बंड हे ११ सप्टेंबर २००१ या दिवसाचे पूर्वरूप होते. १८६३ मधील बंड हे कादेश येथील पहिल्या बंडाचे प्रतिरूप होते, ज्यामुळे अरण्यात मरण्याची शिक्षा सुनावली गेली. ११ सप्टेंबर २००१ रोजीचे बंड हे कादेश येथील शेवटच्या बंडाचे प्रतिरूप होते, ज्यामुळे लावदिकीय ॲडव्हेंटवादाच्या नेतृत्वाचा मृत्यू झाला.

११ ऑगस्ट, १८४० रोजी देवदूताचे अवतरण, ज्याने १८४० ते १८४४ या चळवळीचा प्रारंभ घडवून आणला—जिला सिस्टर व्हाइट यांनी देवाच्या सामर्थ्याचे एक गौरवशाली प्रकटीकरण असे संबोधले—त्याने ११ सप्टेंबर, २००१ याचे प्रतिरूप दर्शविले आणि देवाच्या सामर्थ्याच्या एका गौरवशाली प्रकटीकरणाची ओळख करून दिली.

२२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी तिसऱ्या देवदूताचे पहिले आगमन (पहिले कादेश) हे कार्य पूर्ण करण्यासाठी होते, परंतु देवाच्या लोकांनी नवीन नेत्याची निवड करून मिसरदेशात परत जाणे पसंत केले. १८६३ पर्यंत त्यांनी यरीहोच्या भिंती कोसळविण्याच्या देवाच्या कार्यात सहभागी होण्याऐवजी “यरीहो पुन्हा बांधले” होते. म्हणून त्यांच्यावर वनातील मृत्यूचा शाप आला.

प्राचीन इस्राएलने पहिल्या कादेश येथे यहोशवा व कालेब यांचा संदेश नाकारला होता, त्याप्रमाणेच आधुनिक इस्राएलच्या पहिल्या कादेशातील (1863) बंडखोरीमुळे त्यांच्यावर यहोशवाचा शाप आला. 11 सप्टेंबर, 2001 रोजी (अंतिम कादेश) तिसरा देवदूत परत आला, तेव्हा देव यरीहो व त्याच्या भिंती पाडून टाकण्यापूर्वीचे अंतिम कार्य आरंभ झाले.

२२ ऑक्टोबर १८४४ हा दिवस तिसऱ्या देवदूताचे आगमन दर्शवतो आणि त्याद्वारे तो शेवटच्या दिवसांत लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याचे आगमनही दर्शवतो. १८६३ हे वर्ष २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी सुरू झालेल्या तिसऱ्या देवदूताच्या परीक्षाकाळाचा अंत दर्शवते. म्हणूनच १८६३ हे वर्ष लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याचे प्रतीक आहे, कारण येशू नेहमीच आरंभाद्वारे अंत दर्शवतो. १८६३ साली राष्ट्र दोन वर्गांत विभागले गेले होते आणि त्याचप्रमाणे रविवारच्या कायद्याच्या वेळीही दोन वर्ग प्रकट होतील.

मिलरवादी इतिहासात तिसऱ्या देवदूताचा परीक्षाकाल १८४४ मध्ये सुरू झाला आणि १८६३ मध्ये संपला; त्याचा आरंभ आणि शेवट हे दोन्ही शेवटच्या दिवसांतील रविवारच्या कायद्याचे निदर्शक होते. आरंभ (१८४४) आणि शेवट (१८६३) यांच्या दरम्यानच्या इतिहासात मिलरवादी चळवळीचे बंड (१८५६) घडले. अशा प्रकारे, या कालखंडावर “सत्याची” स्वाक्षरी उमटलेली आहे. ११ सप्टेंबर २००१ रोजी दुसऱ्यांदा कादेशला परतणे हे तिसऱ्या देवदूताच्या परीक्षाप्रक्रियेच्या आरंभाचे निदर्शक आहे; ही प्रक्रिया लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी समाप्त होते, ज्याचे पूर्वसूचक प्रतिरूप १८६३ हे आहे.

त्या रविवारच्या कायद्यापासून मानवी परीक्षाकाल समाप्त होईपर्यंत, त्या इतिहासात दर्शविलेल्या बाबेलच्या वेश्येवरील कार्यकारी न्यायाशी सुसंगत रीतीने यरीहो व त्याच्या भिंती पाडल्या जातील. चाळीसावे वचन 1798 मध्ये आरंभ होते आणि एक्केचाळीसाव्या वचनातील लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्यात समाप्त होते. 1798 मधील अंतकाळ हा देवाच्या मंडळीची अंतर्गत रेषा दर्शवितो, जी पहिल्या देवदूताच्या चळवळीतील मिलराइट्सपासून आरंभ होऊन तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीपर्यंत आणि एक लाख चव्वेचाळीस हजारांपर्यंत पोहोचते. हे सर्व एका वचनात आहे.

दक्षिणेच्या राजाच्या १७९८ मधील वर्चस्वप्राप्तीने सुरू झालेले उत्तरेचा राजा आणि दक्षिणेचा राजा यांच्यातील युद्ध १९८९ मध्ये संपुष्टात आले, जेव्हा बायबलमधील भविष्यवाणीतील पाचव्या व सहाव्या राज्यांच्या युतीने दक्षिणेच्या राजाचा पराभव केला. १७९८ मध्ये सुरू झालेले उत्तरेचा राजा आणि दक्षिणेचा राजा यांच्यातील युद्ध हे रोमविरुद्धचे युद्ध असल्याचे मिलरवाद्यांनी ओळखले होते; त्यांच्या दृष्टीने रोम म्हणजे केवळ मूर्तिपूजकता आणि पोपशाही या उजाड करणाऱ्या दोन सत्ता होत्या. १९८९ मध्ये हे युद्ध संपले तेव्हा उजाड करणाऱ्या तिन्ही सत्ता त्यात सहभागी होत्या, आणि दानीएलच्या अकराव्या अध्यायातील पंचेचाळिसाव्या वचनात भौगोलिकदृष्ट्या दर्शविलेल्या हर्मगिदोनकडे त्या तिन्ही सत्ता जगाला नेत असल्याच्या भविष्यसूचक चित्रणाचा तो आरंभ होता.

चाळीस ते पंचेचाळीस ही वचने समुद्र आणि गौरवशाली पवित्र पर्वत यांच्या दरम्यान पोपचा अंत घडवून आणणाऱ्या तीन सत्तांच्या भविष्यसूचक घडामोडी स्पष्ट करतात. योग्य रीतीने समजून घेतल्यास, एकेचाळिसाव्या वचनात दर्शविलेल्या भविष्यसूचक इतिहासात एकेचाळीस ते चव्वेचाळीस या वचनांचा समावेश होतो.

म्हणून, १९८९ सालातील अंतसमयापासून सुरुवात करून आणि १७९८ सालाची दुसरी साक्ष विचारात घेऊन, दक्षिणेचा राजा आणि उत्तरेचा राजा यांच्यातील युद्धाचा आरंभ व अंत ओळखला असता, एकेचाळीस ते चव्वेचाळीस ही वचने अशा पोपसत्तेची त्रिविध युती दर्शवितात, जिची प्राणघातक जखम बरी झालेली आहे; आणि पंचेचाळिसाव्या वचनात तिचा अंत होतो. या दृष्टिकोनातून पाहिले असता, ही वचने देवाच्या मंडळीबाहेरील इतिहास सादर करतात; प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील सात शिक्के आणि सात मंडळ्या यांच्यातील संबंधातूनही हेच दर्शविले जाते.

१७९८ द्वारे दर्शविलेली भविष्यसूचक इतिहासाची रेषा मुख्यतः तपासणीच्या न्यायाचे प्रतिनिधित्व करते, आणि १९८९ मध्ये त्याच बिंदूपासून आरंभ होणारी रेषा मुख्यतः कार्यकारी न्यायाचे प्रतिनिधित्व करते. १७९८ मुख्यतः कराराच्या दूतासाठी मार्ग सिद्ध करणाऱ्या दूताच्या कार्यावर भर देते, आणि १९८९ मुख्यतः एलियाच्या दूताच्या कार्यावर भर देते.

१७९८ साली दानीएलाच्या ग्रंथावरील मुद्रा काढण्यात आली, तेव्हापासून भविष्यसूचक इतिहासाविषयीच्या ज्ञानात झालेली वाढ आपल्याला दिसून येते; या इतिहासात ख्रिस्त आपल्या लोकांना अशा करारसंबंधात आणतो, ज्याद्वारे देवत्व आणि मानवत्व यांचा कायमस्वरूपी संयोग घडवून आणला जातो. अंतिम काळातील या कराराची ओळख पवित्र शास्त्रात वारंवार करून दिली आहे.

सर्व संदेष्टे शेवटच्या दिवसांची ओळख करून देत आहेत, आणि भविष्यवाणीत “शेवटचे दिवस” हा शब्दप्रयोग न्यायनिवाड्याच्या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करतो. पहिला देवदूत १७९८ मध्ये, अर्थात अंतकाळी, १८४४ मध्ये न्यायनिवाड्याच्या प्रारंभाची घोषणा करण्यासाठी आला, आणि तोच शेवटच्या दिवसांचा आरंभही आहे. शेवटचे दिवस म्हणजे यिर्मयाच्या “त्या दिवसांचा” संदर्भ आहे, जे येतील, जेव्हा देव आपल्या लोकांचे “अधर्म” “क्षमील” आणि त्यांच्या पापांची “आठवण पुन्हा करणार नाही.” ते कार्य ख्रिस्ताद्वारे, प्रतिरूप प्रायश्चित्तदिनी महायाजक म्हणून, “शेवटच्या दिवसांमध्ये,” पूर्ण केले जाते.

जर मिलराइट अ‍ॅडव्हेंटवादाने २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी आलेल्या तिसऱ्या देवदूताच्या प्रगतिशील प्रकाशात विश्वासाने चालणे सुरू ठेवले असते, तर ते आतापर्यंत येशूसमवेत त्यांच्या अनंतकाळच्या निवासस्थानी पोहोचले असते. याचाच अर्थ यिर्मया “त्या दिवसांनंतर” असे म्हणतो तेव्हा अभिप्रेत असतो. “ते दिवस” म्हणजे १८४४ मध्ये नेणारे आणि त्यातच समाप्त होणारे भविष्यसूचक कालखंड होत. दानियेलाच्या बाराव्या अध्यायात ज्यांचा उल्लेख आहे, तेच हे “दिवस” आहेत.

“शेवटच्या दिवसांत,” किंवा यिर्मया म्हणतो तसे, “त्या दिवसांनंतर,” ख्रिस्ताने आपल्या लोकांच्या अंतरंग भागांत आपला नियम ठेवण्याचे आणि त्यांच्या हृदयांवर आपला नियम लिहिण्याचे ठरविले. अंतरंग भाग म्हणजे खालचा स्वभाव, किंवा पौल ज्याला देह असे म्हणतो तो; आणि हृदय म्हणजे उच्च स्वभाव. या करारात आपल्या लोकांना परिवर्तनाच्या वेळी नवे मन, आणि दुसऱ्या आगमनाच्या वेळी नवे शरीर देण्याची प्रतिज्ञा आहे. मनुष्य आदामाबरोबर पतित झाला; आदाम देवाच्या प्रतिमेत निर्माण करण्यात आला होता, आणि तो उच्च स्वभाव व खालचा स्वभाव अशा द्विविध स्वभावासह निर्माण करण्यात आला होता. ख्रिस्ताचा करार म्हणजे पापाच्या शापातून मानवजातीचे त्यांच्या या द्विविध स्वभावासह उद्धार करणे होय.

यिर्मया जेव्हा “त्या दिवसांनंतर” असे म्हणतो, तेव्हा आपल्या मंदिराचे शुद्धीकरण करण्यासाठी ख्रिस्ताच्या तेथे अचानक येण्याने दर्शविलेल्या कार्यापूर्वीचे “दिवस” हे १७९८ आणि १८४४ मध्ये संपलेले भविष्यसूचक कालखंड होते. त्या भविष्यसूचक दिवसांच्या (कालखंडांच्या) समाप्तीने त्या सेहेचाळीस वर्षांचा कालावधी दर्शविला, ज्या काळात ख्रिस्ताने मिलरवादी मंदिर उभारले, आणि जेव्हा तो २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी अचानक आला, तेव्हा तो मलाखीच्या तिसऱ्या अध्यायाची पूर्तता करीत होता; आपल्या सेवाकार्याच्या आरंभी आणि अखेरीस मंदिराचे शुद्धीकरण केले तेव्हाही त्याने याच अध्यायाची पूर्तता केली होती.

आणि “त्या दिवसांनंतर,” त्याने उभारलेले मंदिर शुद्ध करण्याचा ख्रिस्ताचा मानस होता; हे त्याच्या लोकांची अंतःकरणे पापाच्या विटाळापासून शुद्ध करण्याच्या किंवा, यिर्मयाने म्हटल्याप्रमाणे, त्यांच्या अंतःकरणांवर व अंतरंगात आपले नियमशास्त्र लिहिण्याच्या त्याच्या कार्याचे प्रतीक होते.

“ते दिवस” हे दानिएलचे “दिवसांचा शेवट” होते, जे 1798 आणि 1844 मध्ये समाप्त झाले. दानिएल अकराच्या चाळीसाव्या वचनात 1798 मध्ये सुरू होणाऱ्या प्रोटेस्टंट शिंगाची रेषा, एक लाख चव्वेचाळीस हजारांबरोबर स्थापन होणाऱ्या करारसंबंधावर भर देते. “lot” या हिब्रू शब्दाचा अर्थ एक लहान दगड असा आहे, जो एखाद्याचे भविष्य निश्चित करण्यासाठी वापरला जात असे. दानिएलला असे सांगण्यात आले की, “दिवसांचा शेवट” येईपर्यंत त्याने जाऊन विश्रांती घ्यावी (मृत्यूत), जेव्हा 1844 मध्ये न्यायनिवाडा सुरू होईल आणि त्याचे भविष्य निश्चित केले जाईल.

“दिवसांचा अंत” या शब्दप्रयोगातील “दिवस” हे १८४४ मध्ये संपलेल्या कालविषयक भविष्यवाण्यांचे निदर्शक आहेत; कारण त्यानंतर भविष्यसूचक काळ उरणार नव्हता. ख्रिस्ताचे त्याच्या पवित्रस्थानात अचानक प्रकट होणे, असा अर्थ असलेल्या मारेह दृष्टान्ताचा तेवीसशे वर्षांचा कालावधी तेव्हा संपला, आणि अंतिम प्रकोपाचा दोन हजार पाचशे वीस वर्षांचा कालावधीही संपला, ज्याप्रमाणे पहिल्या प्रकोपाचे दिवस १७९८ मध्ये अंतसमयी संपले होते. यिर्मयाने उल्लेख केलेल्या “त्या दिवसांनंतर” याविषयी पौलाने त्यानंतर विवेचन केले. पौल यिर्मयाच्या “त्या दिवसांनंतर” या शब्दप्रयोगाचा दोनदा उल्लेख करतो; कारण पौल केवळ “त्या दिवसांनंतर” प्रस्थापित केला जाणार होता त्या कराराविषयीच विवेचन करत नाही, तर त्याहून महत्त्वाचे म्हणजे, महायाजक म्हणून ख्रिस्ताचे कार्य कोणते आहे हे तो स्पष्ट करतो.

ख्रिस्ताच्या प्रकट होण्याविषयीच्या मारेह दृष्टान्ताची भविष्यवाणी आणि भविष्यसूचक इतिहासाच्या खाझोन दृष्टान्ताची दोन हजार पाचशे वीस वर्षांची भविष्यवाणी यांना जोडणारी दोनशे वीस वर्षे, त्या दोन्ही भविष्यसूचक कालखंडांचे प्रारंभ मानवत्व आणि देवत्व यांच्या संयोगाचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या एका प्रतीकात्मक दुव्याने एकत्र बांधतात, किंवा जोडतात; हा संयोग साधणे हेच ते कार्य आहे, जे ख्रिस्त तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीच्या काळात होणाऱ्या शुद्धीकरणामध्ये पूर्णत्वास नेतो, आणि ज्याची परिणती तो एक लाख चव्वेचाळीस हजार जणांशी करतो त्या करारात होते.

मंदिर पायदळी तुडविले जाण्याचे चित्रण करणारे खाझोनचे दर्शन—जे एदेन बागेत आदामाने बंड केल्यापासून पापाने पायदळी तुडविलेल्या मानवजातीचे दर्शन आहे—आणि मंदिराची पुनर्स्थापना व शुद्धीकरण करण्याच्या ख्रिस्ताच्या कार्याचे चित्रण करणारे माराहचे दर्शन, ही दोन्ही दर्शने २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी पूर्ण झाली. देवाच्या कोपाच्या प्रत्येकी दोन हजार पाचशे वीस वर्षांच्या दोन भविष्यवाण्या आहेत, ज्या सैन्य आणि पवित्रस्थान पायदळी तुडविले जाण्याचे निदर्शक आहेत.

त्या दोन्ही भविष्यवाण्या मानवजातीच्या तुडवून टाकण्याचे प्रतिनिधित्व करतात; आणि मराहच्या दर्शनाद्वारेच त्या स्थितीचे पुनर्स्थापन होणार आहे. आपल्या लोकांविरुद्ध देवाच्या त्या दोन्ही संतापप्रकटीकरणांत पतित मानवजातीवरील संतापाचे प्रतिनिधित्व आढळते; आणि पतित मंदिराचे पुनर्बांधणी व शुद्धीकरण करण्याच्या ख्रिस्ताच्या कार्याद्वारेच तिचे उद्धार व पुनर्स्थापन होणार होते.

हे दोन प्रकोप मानवजातीच्या उच्चतर आणि निम्नतर स्वभावांचे प्रतीक आहेत. आदामाचे पतन झाले तेव्हा निम्नतर स्वभावाने उच्चतर स्वभावावर प्रभुत्व मिळवले; परंतु मानवासाठी ख्रिस्ताची योजना अशी होती की उच्चतर स्वभावाने निम्नतर स्वभावावर अधिपत्य ठेवावे. आदामाचे पतन झाले तेव्हा उच्चतर स्वभाव निम्नतर स्वभावाच्या वासनांना बळी पडला आणि देवाची योजना उलटी झाली. बायबलमधील “परिवर्तन” या शब्दाचा अर्थ हाच आहे. परिवर्तित होणे म्हणजे उच्चतर स्वभावाचे निम्नतर स्वभावावरील अधिपत्य पुन्हा प्रस्थापित होणे होय. परिवर्तन करणे म्हणजे उलट करणे किंवा उलथून टाकणे होय.

उत्तरेकडील राज्याविरुद्धचा पहिला कोप हा पतनाच्या वेळी उच्चतर प्रकृतीला आपल्या अधीन करणाऱ्या निम्नतर प्रकृतीविरुद्धचा कोप होता. तो कोप प्रथम प्रकट झाला, कारण ख्रिस्ताने उद्धाराचे कार्य नेमके जिथे त्याचा प्रथम आरंभ झाला होता, तिथूनच हाती घेतले; आणि त्याचा आरंभ निम्नतर प्रकृतीच्या वासनेपासून, म्हणजेच अन्नलालसेपासून झाला होता. ख्रिस्ताने आपल्या कार्याचा आरंभ चाळीस दिवसांच्या उपवासाने केला.

दुसरा कोप उच्चतर स्वभावाविरुद्ध होता, ज्याचे प्रतिनिधित्व दक्षिणेकडील राज्य करते; देवाने आपले नाव स्थापित करण्यासाठी निवडलेले यरुशलेम नगर याच राज्यात वसलेले आहे. २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी जे कार्य करण्याचा ख्रिस्ताचा उद्देश होता आणि जे कार्य तो आता पार पाडत आहे, ते यहेज्केलाच्या दोन काठ्यांद्वारे दर्शविले जाते.

जेव्हा यहेज्केलच्या दोन काठ्या सदासर्वकाळ एकाच काठीमध्ये जोडल्या जातात, तेव्हा ते त्या कराराची ओळख करून देते, ज्यामध्ये ख्रिस्त आपल्या लोकांपासून पाप सदासर्वकाळ दूर करतो, आणि उच्च व निम्न स्वभाव पुन्हा योग्य श्रेणीबद्ध रचनेत परत आणले जातात, आणि मनुष्य पुन्हा एकदा संपूर्ण होतात. अपरिवर्तित अवस्थेत, मनुष्याचा निम्न स्वभाव, जो पहिल्या संतापाने दर्शविला आहे, तो मनुष्याच्या उच्च स्वभावावर राज्य करीत होता, जो शेवटच्या संतापाने दर्शविला आहे. म्हणूनच, पहिला संताप उत्तरेकडील राज्याविरुद्ध होता, जे भौगोलिकदृष्ट्या दक्षिणेकडील राज्याच्या “वर” होते.

माराह आणि चाझोन या दोन्ही दृष्टान्तांना त्यांच्या परस्पर आरंभांमध्ये देवत्व आणि मानवत्व यांच्याशी जोडणारी दोनशे वीस वर्षे, ख्रिस्त एक लाख चव्वेचाळीस हजार जणांसह तिसऱ्या देवदूताचे कार्य पूर्णत्वास नेतो तेव्हा, एकाच काठीमध्ये एकत्र येतात. दक्षिणेकडील राज्याविरुद्धच्या अंतिम कोपाची भविष्यवाणी हीच १८४४ मधील प्राकट्याच्या भविष्यवाणीशी जोडली जाते, कारण करार मनपरिवर्तनाच्या वेळी नवे मन प्रदान करतो, परंतु नवे शरीर (उत्तरेकडील राज्य) केवळ द्वितीय आगमनाच्या वेळीच, डोळ्याचे पाते लवते न लवते तोच, पुनर्स्थापित केले जाते.

दानीएलच्या अकराव्या अध्यायातील चाळिसावे वचन अंताचे दोन्ही काळ दर्शविते आणि असे करताना प्रकटीकरणाच्या तेराव्या अध्यायातील भूमीतून वर येणाऱ्या श्वापदाच्या इतिहासकाळातील भविष्यसूचक इतिहासाच्या अंतर्गत व बाह्य अशा दोन्ही प्रवाहांवर भर देते. त्या वचनात मुद्रा फोडल्याने प्रकट होणारी सत्ये ही सत्याच्या त्या अंतर्गत व बाह्य अशा दोन्ही प्रवाहांचे प्रतिनिधित्व करतात, ज्यांची ओळख स्पष्ट करण्यासाठी आणि ज्यांना आपल्या लोकांमध्ये सिद्धीस नेण्यासाठी ख्रिस्त आला होता. दैवी स्वभावाशी संयुक्त झालेला मानवी स्वभाव पाप करीत नाही, हे सत्य ज्ञानावरील मुद्रा फोडली जाण्याच्या परिणामाशी निगडित असलेल्या प्रकाशातून दर्शविले जाते आणि ते शेवटल्या दिवसांतील देवाच्या लोकांच्या अंतर्गत सत्याचे प्रतिनिधित्व करते. जगाला हर्मगिदोनाकडे नेणाऱ्या सत्तांमधील युद्धाद्वारे दर्शविला जाणारा प्रकाश हे शेवटल्या दिवसांतील देवाच्या लोकांचे बाह्य सत्य आहे.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.