दानिएलाचे पुस्तक - क्रमांक चौदा

ज्या सत्याची ओळख योहानाने “येशू ख्रिस्ताचे प्रकटीकरण” अशी करून दिली आहे आणि ज्यावरील मुद्रा यहूदा वंशाचा सिंह जुलै २०२३ पासून आपल्या लोकांसाठी उघडत आला आहे, ते सत्य दानीएलाचा ग्रंथ आणि प्रकटीकरणाचा ग्रंथ एकत्र आणले जातात तेव्हा परिपूर्णतेस पोहोचते. दानीएलाच्या ग्रंथाचा दुसरा अध्याय शेवटच्या दिवसांतील श्वापदाच्या प्रतिमेच्या कसोटीच्या संदर्भात दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करतो. तो कसोटीची एक प्रक्रिया आणि कसोटीचा एक विशिष्ट कालावधी निर्दिष्ट करतो.

दानीएलच्या बंदिवासाच्या सत्तर वर्षांद्वारे दर्शविलेले दानीएलच्या दुसऱ्या अध्यायातील कालखंड आणि प्रक्रिया हे मिलरवादी इतिहासातील प्रोटेस्टंटांच्या कसोटीच्या कालखंडाचे पूर्वप्रतिरूप होते. प्रोटेस्टंट त्यांच्या कसोटीच्या प्रक्रियेत अपयशी ठरले आणि रोमच्या कन्या बनले. भविष्यवाणीच्या प्रतीकभाषेत, कन्या ही तिच्या मातेचे प्रतिरूप असते; आणि रोम हे भविष्यवाणीतील एक श्वापद आहे. त्यांचे अपयश आणि त्यानंतर रोमच्या कन्या म्हणून झालेले त्यांचे रूपांतर हे आपल्या वर्तमान इतिहासातील श्वापदाच्या प्रतिमेच्या कसोटीचे पूर्वप्रतिरूप आहे, कारण ते श्वापदाची प्रतिमा बनले. म्हणून, आपल्या सध्याच्या कसोटीची प्रक्रिया दानीएलच्या सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाद्वारे, तसेच मिलरवादी चळवळीतील दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या इतिहासाद्वारे दर्शविली जाते.

११ सप्टेंबर २००१ रोजी आरंभ झालेल्या दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या इतिहासात एक विशिष्ट कालखंड आणि परीक्षेची प्रक्रिया आहे, जी प्रतीकात्मकरीत्या नबुखद्नेस्सराच्या पशूंविषयीच्या प्रतिमा-स्वप्नाने दर्शविली जाते; कारण बायबलमधील भविष्यवाणीत राज्य हे पशूही असते. नबुखद्नेस्सर आणि खल्दी धार्मिक श्रेष्ठवर्ग हे त्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करतात जे परीक्षेत अपयशी ठरतात, आणि दानिएल व त्याचे तीन निष्ठावंत सहकारी हे त्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करतात जे परीक्षा उत्तीर्ण होतात. तसे नसल्यासारखे दिसू शकते, परंतु नबुखद्नेस्सराचे अपयश दानिएलच्या तिसऱ्या अध्यायात निश्चित केलेले आहे.

दानीएलाच्या पुस्तकाच्या पहिल्या आणि दुसऱ्या या दोन्ही अध्यायांत दर्शविलेल्या कसोटीच्या प्रक्रियेत विशिष्ट भविष्यसूचक मार्गचिन्हे आहेत, जी प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात अलीकडेच मांडण्यात आलेल्या सत्यांशी जुळतात. पहिल्या अध्यायात, “दहा दिवस” हे कसोटीच्या कालावधीचे प्रतीक होते; या कालावधीअंती स्वर्गीय आहार सेवन केल्यामुळे दानीएलाची अधिक सुस्वरूप व अधिक पुष्ट अशी प्रतिमा प्रकट झाली, तर नपुंसकांच्या दुसऱ्या वर्गात राजाचा आहार सेवन करणाऱ्यांची प्रतिमा प्रकट झाली. भविष्यसूचक अर्थाने राजा म्हणजे राज्य होय, आणि भविष्यसूचक अर्थाने राजा किंवा राज्य हे श्वापदही होय. ज्यांच्या चेहऱ्यांवर राजाचा आहार सेवन केल्याचे परिणाम प्रकट झाले, त्यांनी श्वापदाची प्रतिमा प्रकट केली.

दानिएलच्या दुसऱ्या अध्यायात, नबुखद्नेस्सराच्या प्रतिमेसंबंधी स्वप्नातील लपलेल्या “गुपित” समजण्यासाठी दानिएल प्रार्थना करीत होता. त्याला ते स्वप्न काय होते हेही जाणून घ्यायचे होते, आणि त्याचा अर्थ काय आहे हेही. तो शेवटच्या दिवसांत त्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करतो जे येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाच्या उघडण्यात संबंधित गुपिते समजून घेण्याचा प्रयत्न करीत आहेत; कारण येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचे उघडणे हे कृपाकाल समाप्त होण्यापूर्वी उघडले जाणारे शेवटचे भविष्यवाणीतील “गुपित” आहे. दानिएलसह सर्व संदेष्टे शेवटचे दिवस ओळखून दाखवत आहेत. “गुपित” समजून घेण्याचा दानिएलचा प्रयत्न हा जीवन-मरणाचा प्रयत्न होता, आणि तसेच शेवटच्या दिवसांत देवाच्या लोकांसाठी पशूच्या प्रतिमेची परीक्षा आहे.

दानिएलाची प्रार्थना, जेव्हा तो त्या “गूढ” गोष्टीचा अर्थ समजून घेण्याचा प्रयत्न करीत होता, ती शेवटच्या दिवसांत देवाच्या लोकांच्या इतिहासातील एक विशिष्ट मार्गचिन्ह दर्शविते. दानिएलाचे पुस्तक दोन साक्षी पुरविते, जे शेवटच्या दिवसांत “प्रार्थना” या मार्गचिन्हाची स्थापना करतात. ते मार्गचिन्ह प्रत्येक सुधारणा-रेषेच्या दुसऱ्या संदेशाने दर्शविलेल्या कालखंडात स्थित आहे.

दोन्ही प्रार्थनांची भविष्यसूचक पार्श्वभूमी म्हणजे बंदिवासाची सत्तर वर्षे होत; ही वर्षे प्रतीकात्मकरीत्या लेवीयच्या सव्विसाव्या अध्यायातील “सात काळांचे” प्रतिनिधित्व करतात. दानीएलच्या दुसऱ्या अध्यायातील पहिल्या वचनात “नबुखद्नेस्सर” या नावाची द्विरुक्ती झाली आहे, आणि पवित्र शास्त्रात एखाद्या शब्दाची द्विरुक्ती होणे हे दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतीक आहे.

भगिनी व्हाईट यांच्या लिखाणात असे अनेक उल्लेख आहेत, ज्यांत दानीएल ग्रंथाचा तिसरा अध्याय हा रविवारच्या कायद्याचे प्रतीक असल्याचे सांगितले आहे. दानीएल ग्रंथाच्या पहिल्या अध्यायात पहिल्या देवदूताच्या संदेशाची सर्व वैशिष्ट्ये आहेत, आणि आपल्याला असे सांगण्यात आले आहे की, पहिला व दुसरा संदेश असल्याशिवाय तिसरा संदेश (दानीएल ग्रंथाचा तिसरा अध्याय) असू शकत नाही.

पशूच्या प्रतिमेची परीक्षा ही एलेन व्हाईट यांनी अशी परिभाषित केली आहे की, ती अशी परीक्षा आहे जी आपल्याला कृपाकाळ संपण्यापूर्वी आणि आपण मुद्रांकित होण्यापूर्वी उत्तीर्ण करावयाची आहे. दानिएलच्या तिसऱ्या अध्यायात संगीत वाजले तेव्हा, कृपाकाळ प्रतीकात्मक रीतीने संपला, कारण तिसरा अध्याय रविवारच्या कायद्याचे प्रतिनिधित्व करतो. नबुखद्नेस्सरचे संगीत त्या सुरावटीचे प्रतिनिधित्व करते जी सोरची वेश्या पृथ्वीवरील राजांना त्या प्रतीकात्मक सत्तर वर्षांच्या समाप्तीला गाऊ लागते, ज्या काळात तिला विस्मरणात टाकण्यात आले होते.

भगिनी व्हाइट तीन देवदूतांच्या संदेशांना तीन कसोट्या असे संबोधतात.

अनेक साक्षींच्या आधारे, दानीएल ग्रंथाचा दुसरा अध्याय हा दुसऱ्या देवदूताचा संदेश आहे. पहिल्या देवदूताला सामर्थ्य प्राप्त झाल्यापासून न्यायनिवाड्यापर्यंतचा इतिहास हा दानीएलाच्या बंदिवासातील सत्तर वर्षांद्वारे दर्शविलेला इतिहास आहे. दुसऱ्या अध्यायातील दानीएलाच्या प्रार्थनेचा प्रसंग त्या सत्तर वर्षांच्या कालावधीत घडतो; हा कालावधी “सात काळ” यांचे प्रतीक आहे.

नवव्या अध्यायातील प्रार्थनेची सुरुवात सत्तर वर्षांच्या थेट उल्लेखाने होते. दोन्ही प्रार्थनांची भविष्यसूचक पार्श्वभूमी एकच आहे. त्या एकाच प्रार्थनेचे वेगवेगळे पैलू दर्शवतात, परंतु त्या दोन्ही “सात काळ” या एकाच पार्श्वभूमीवर मांडलेल्या आहेत, आणि त्या दोन्ही शेवटच्या दिवसांतील एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या इतिहासात असलेल्या “प्रार्थना” या मार्गचिन्हाशी सुसंगत आहेत.

नवव्या अध्यायात दानीएल प्रार्थना करतो, तेव्हा तो बाबेलच्या राज्याकडून मेदी व पारसी यांच्या राज्याकडे होणाऱ्या भविष्यसूचक “संक्रमणकाळात” असतो. हा संक्रमणबिंदू एक मार्गचिन्हही आहे, आणि तो तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीतील त्याच संक्रमणबिंदूशीही जुळून येतो, जेव्हा देवाचे लोक रस्त्यात “लावदिकीयाकर” म्हणून मृत्यू पावतात आणि कबरेतून “फिलदेल्फियाकर” म्हणून बाहेर येतात. पहिल्या देवदूताच्या चळवळीचा संक्रमणबिंदू दानीएलचा संक्रमणबिंदू आणि तिसऱ्या देवदूताची चळवळ या दोन्हींशी जुळून येतो, आणि हे तिन्ही लेवीयच्या सव्विसाव्या अध्यायातील “सात काळ” यांच्याशी थेट संबंधित आहेत. मिलरवादी चळवळीत फिलदेल्फियाकडून लावदिकीयाकडे झालेले संक्रमण १८५६ मध्ये “सात काळ” यांविषयी “नवा प्रकाश” प्राप्त होणे आणि त्यानंतर १८६३ मध्ये “सात काळ” पूर्णपणे नाकारले जाणे, यांबरोबर घडले. नवव्या अध्यायातील दानीएल, मिलरवादी काळातील पहिल्या देवदूताची चळवळ आणि आपल्या काळातील तिसऱ्या देवदूताची चळवळ या सर्वांमध्ये परस्परांशी जुळून येणारे संक्रमणबिंदू आहेत, आणि हे तिन्ही संक्रमणबिंदू “सात काळ” यांच्या संदर्भात आहेत.

परीक्षेच्या प्रक्रियेच्या इतिहासात, दानियेल त्या संदेशवाहकाचे प्रतिनिधित्व करतो ज्याला प्रकाश देण्यात येतो आणि जो तो प्रथम आपल्या तीन सहकाऱ्यांबरोबर वाटतो; अशा रीतीने तो “एलियाह” या भविष्यवाणीच्या भूमिकेचे प्रतीकरूप ठरतो, जो “अरण्यात पुकारणारा आवाज” आहे.

दानिएल अध्याय दोनमधील “गूढ” हे ओळख करून देते की बायबलमधील भविष्यवाणीतील आठवे राज्य हे “त्या सातांपैकी” राज्य आहे. बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्यांचे पहिले प्रतीकात्मक दर्शन असल्यामुळे, ते प्रकटीकरण अध्याय सतरामध्ये आढळणाऱ्या बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्यांच्या अंतिम प्रतीकात्मक दर्शनाशी जोडलेले आहे. आठवे राज्य, जे “त्या सात” पूर्वीच्या राज्यांपैकी आहे, ते त्या संक्रमणबिंदूस उद्देशून आहे जो आधुनिक बाबेलची स्थापना अजगर, पशू आणि खोटा संदेष्टा यांच्या त्रिविध संघरूपात करतो. नबुखद्नेस्सरच्या प्रतिमाविषयक स्वप्नामध्ये शेवटी भविष्यसूचक इतिहासातील आठव्या भौतिक राज्याची ओळख करून दिली आहे.

बायबलमधील भविष्यवाणीत एक राज्य हे पशू असते; म्हणून नबुखद्नेस्सरच्या मूर्तीच्या स्वप्नाद्वारे दर्शविलेले सत्य हे अंतिम पशूचा पहिला उल्लेख आहे, ज्याची ओळख प्रकटीकरण अध्याय सतरामध्येही करण्यात आली आहे. म्हणून नबुखद्नेस्सरचे स्वप्न शेवटी आठव्या आणि अंतिम पशूच्या प्रतिमेचे स्वप्न आहे. ते “पशूच्या प्रतिमेचे” स्वप्न आहे.

तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीत येणारा संक्रमणबिंदू ओळखण्याचे महत्त्व यातूनच पुष्ट होते; परंतु ते “रहस्य” ही अशी गुरुकिल्लीदेखील आहे, जी १८ जुलै २०२० नंतरच्या इतिहासाविषयी मागील लेखांमध्ये निदर्शनास आणून दिल्या जात असलेल्या अनेक बाबी एकत्र आणते आणि त्यांना प्रस्थापित करते. त्या लेखांमध्ये असे मांडण्यात आले आहे की, दानीएलच्या सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाद्वारे दर्शविल्या गेलेल्या प्रत्येक पवित्र सुधारणा चळवळीतील चार मार्गचिन्हांचा विषय नेहमी एकच असतो.

ख्रिस्ताच्या काळातील ती चार मार्गचिन्हे “मृत्यू आणि पुनरुत्थान” या संदर्भात स्थापित करण्यात आली होती. पहिल्या संदेशाला सामर्थ्य प्राप्त होण्याचे प्रतिनिधित्व करणारे पहिले मार्गचिन्ह म्हणजे ख्रिस्ताचा बाप्तिस्मा होता, जो मृत्यू आणि पुनरुत्थान यांचे प्रतीक आहे. त्या इतिहासातील पहिल्या निराशेचे प्रतिनिधित्व करणारे दुसरे मार्गचिन्ह म्हणजे लाजरचा मृत्यू आणि त्याचे पुनरुत्थान हे होते. मध्यरात्रीच्या हाकेचे प्रतिनिधित्व करणारे तिसरे मार्गचिन्ह म्हणजे यरुशलेममधील विजयी प्रवेश होता. ख्रिस्त आपल्या मृत्यूच्या आणि पुनरुत्थानाच्या दिशेने वाटचाल करत होता, आणि मृत्यू व पुनरुत्थान यांचा जिवंत प्रतिनिधी असलेला लाजर त्या मिरवणुकीचे नेतृत्व करत होता. लाजर हेही सिद्ध करतो की मध्यरात्रीच्या हाकेच्या घोषणेदरम्यान देवाचे लोक “मुद्रांकित” केले जातात.

न्यायाचा चौथा मार्गचिन्ह म्हणजे क्रूस होता, जो मृत्यू आणि पुनरुत्थानही होता. त्या चार मार्गचिन्हांचा कालावधी दानियेलाच्या सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाने दर्शविला आहे.

मिलरवादी इतिहासात “एक दिवस म्हणजे एक वर्ष” हे तत्त्व हाच केंद्रवर्ती विषय होता, आणि ११ ऑगस्ट १८४० रोजी त्या तत्त्वाची पुष्टी झाली. या तत्त्वाच्या चुकीच्या उपयोजनामुळे पहिला अपेक्षाभंग झाला. तेवीसशे वर्षांच्या भविष्यवाणीच्या आणि दोन हजार पाचशे वीस वर्षांच्या भविष्यवाणीच्या संदर्भात, एक दिवस म्हणजे एक वर्ष या तत्त्वाची परिपूर्णता म्हणजे मध्यरात्रीची हाक होती; आणि त्यानंतर २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी या तत्त्वावर आधारित त्या भविष्यवाण्या पूर्ण झाल्यावर अन्वेषणात्मक न्यायनिवाडा सुरू झाला. मिलरवादी इतिहासातील चारही मार्गचिन्हांचा केंद्रवर्ती विषय “एक दिवस म्हणजे एक वर्ष” हे तत्त्व हाच होता. त्या चार मार्गचिन्हांचा कालखंड दानीएलाच्या सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाद्वारे दर्शविला जातो.

दावीद राजाच्या काळात “देवाचा कोश” हा प्रमुख विषय होता. दावीदाला सामर्थ्य प्राप्त झाल्यावर त्याने तो कोश दावीदनगरात आणण्याचा निश्चय केला.

पहिला अपेक्षाभंग उज्जाने कोशाला स्पर्श करून पाप केले तेव्हा झाला. उज्जाच्या बंडखोरीपासून ज्या गथकर ओबेद-अदोमच्या घरी कोश ठेवण्यात आला होता, त्याच्या घराण्याला परमेश्वराने आशीर्वाद दिल्याचे दावीदाला समजले, तेव्हा तिसरे मार्गचिन्ह आले. मग दावीद गेला आणि यरुशलेममध्ये आपल्या विजयी प्रवेशासाठी त्याने कोश परत आणला (पण दावीदाच्या या प्रवेशाबद्दल त्याच्या पत्नीने अवाजवी क्रोध आणि “अपेक्षाभंग” व्यक्त केला). त्या चार मार्गचिन्हांपैकी प्रत्येकाचे प्रतीक कोश आहे. त्या चार मार्गचिन्हांचा कालखंड दानीएलाच्या सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाने दर्शविला जातो.

११ सप्टेंबर २००१ रोजी “तिसऱ्या धिक्काराचा” इस्लाम मोकळा सोडण्यात आला, आणि त्यानंतर रोखण्यात आला. १८ जुलै २०२० ही इस्लामच्या भूमिकेबाबतची एक अयशस्वी भविष्यवाणी होती. मृत, कोरड्या हाडांना जीवन देणारा संदेश “चार वाऱ्यां”कडून येतो, जे इस्लामचे प्रतीक आहेत आणि मध्यरात्रीच्या घोषणेच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करतात. संयुक्त राज्यांमध्ये रविवारी कायद्याच्या राष्ट्रीय धर्मत्यागानंतर येणारा राष्ट्रीय नाश “तिसऱ्या धिक्काराच्या” इस्लामद्वारे घडवून आणला जातो. त्या चार मार्गचिन्हांचा कालावधी दानियेलाच्या सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाद्वारे दर्शविला जातो.

पहिल्या देवदूताची चळवळ तिसऱ्या देवदूताच्या चळवळीचे प्रतिनिधित्व करते, आणि मिलेराइट इतिहासातील मध्यरात्रीच्या हाकाचा संदेश हा पहिल्या निराशेला कारणीभूत ठरलेल्या अयशस्वी भविष्यवाणीस केलेला एक दुरुस्तीकारक संदेश होता.

नॅशव्हिलवर इस्लामी हल्ला होण्याचा जो पुरावा आहे, तोच रविवारी उपासना करण्याच्या सक्तीला प्रतिसाद म्हणून नॅशव्हिलवर होणाऱ्या हल्ल्याचाही पुरावा आहे. भविष्यवाणीच्या आत्म्याचे लेखन कधीही निष्फळ ठरत नाही. नॅशव्हिलवर हल्ला होण्याची भविष्यवाणी भविष्यवाणीच्या आत्म्याच्या लेखनात मांडलेली आहे. नॅशव्हिलविषयीची भविष्यवाणी पूर्ण होईल; परंतु मिलरवादी इतिहासात घडले होते त्याप्रमाणे, नॅशव्हिलवरील हल्ल्याची भविष्यवाणी ही पूर्वी निष्फळ ठरलेल्या भविष्यवाणीच्या दुरुस्तीवर आधारित असेल. या भविष्यवाणीची पूर्तता चौथ्या मार्गचिन्हावर होते, जे “न्यायनिवाडा” दर्शवणारे मार्गचिन्ह आहे.

येशू नेहमीच आरंभाच्या साहाय्याने अंताचे चित्रण करतो, आणि ११ सप्टेंबर २००१ रोजीचे पहिले मार्गचिन्ह म्हणजे इस्लामने केलेला हल्ला होता; त्यामुळे रविवारच्या कायद्याच्या न्यायनिवाड्याच्या वेळी नॅशव्हिलवर इस्लामी हल्ला होईल. त्यात इतर लक्ष्यांचाही समावेश असण्याची चांगलीच शक्यता आहे, परंतु मध्यरात्रीच्या हाकेचा संदेश हा पहिला अपेक्षाभंग घडवून आणणाऱ्या संदेशाची दुरुस्ती करणारा संदेश आहे. पहिला अपेक्षाभंग हा भविष्यकथनाला कालघटक लागू करण्याच्या पापामुळे झाला होता, एलेन व्हाइट यांच्या शब्दांमुळे नव्हे.

पहिल्या संदेशाच्या “सामर्थ्यप्राप्ती”पासून (दानीएलच्या पुस्तकात ही सामर्थ्यप्राप्ती प्रतीकात्मक सत्तर वर्षांच्या आरंभी होते) सुरू होणारी चार मार्गचिन्हे नेहमी एकाच विषयसूत्राने नियंत्रित होतात, हे ओळखणे महत्त्वाचे आहे. ११ सप्टेंबर २००१ रोजीची घटना ही भविष्यवाणीची परिपूर्ती होती असे तुम्ही स्वीकारले असेल, तर भविष्यसूचक अर्थाने तुम्ही “लपविलेले पुस्तक” भक्षण केले आहे. फारच थोड्या लोकांनी हे सत्य प्रत्यक्षात भक्षण केले; परंतु दानीएल ज्यांचे प्रतिनिधित्व करतो असे काही जण होते, ज्यांनी बाबिलोनी आहाराने स्वतःला विटाळू न देण्याचा आपल्या अंतःकरणात निश्चय केला होता. तरीही असे काही लोक आहेत, जे ११ सप्टेंबर २००१ रोजीची घटना ही भविष्यवाणीची परिपूर्ती होती असा विश्वास असल्याचे सांगतात; परंतु ते इस्लाम नव्हते, तर बुश कुटुंब, किंवा जागतिकतावादी, किंवा जेसुइट, किंवा सीआयए, अथवा आधुनिक षड्यंत्र-सिद्धान्तकारांकडून वारंवार वापरल्या जाणाऱ्या याच नेहमीच्या घटकांपैकी काहींचा संयोग होता, असा युक्तिवाद करतात. अल्फा आणि ओमेगा या नात्याने येशू आरंभाद्वारे अंताचे चित्रण करतो; म्हणून ११ सप्टेंबर २००१ रोजी भविष्यसूचक रीतीने कशाचे प्रतिनिधित्व झाले याविषयी आपण चुकीचे असू, तर आपण “सत्याच्या” भविष्यसूचक वचनाचे यथायोग्य विवेचन करण्याची आपली क्षमता नष्ट करत आहोत.

मिलराइट इतिहासातील पहिल्या संदेशाचे “सामर्थ्यप्रदान” हे दुसऱ्या धिक्कारातील इस्लाम होते, आणि त्या सामर्थ्यप्रदानाने 11 सप्टेंबर 2001 रोजी तिसऱ्या धिक्कारातील इस्लामद्वारे घडवून आणलेल्या सामर्थ्यप्रदानाचे प्रतिरूप दर्शविले.

पहिल्या मार्गचिन्हावरील इस्लाम शेवटच्या मार्गचिन्हावरील इस्लामची ओळख पटवून देतो. शेवटचे मार्गचिन्ह न्यायनिवाडा दर्शवते, आणि रविवारच्या कायद्याच्या वेळी अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांचा न्यायनिवाडा होतो. यहेज्केलाच्या सदतिसाव्या अध्यायातील दुसरा संदेशच मृतांना जिवंत करतो, आणि तो संदेश तिसऱ्या मार्गचिन्हाचा, म्हणजेच मध्यरात्रीच्या पुकाराचा संदेश आहे. तो शिक्कामोर्तब करणारा संदेश आहे, ज्याचे प्रतिरूप इस्लामचे प्रतीक असलेल्या एका “गाढवावर” स्वार होऊन ख्रिस्ताने केलेल्या विजयप्रवेशात दिसते. मध्यरात्रीच्या पुकाराचा शिक्कामोर्तब करणारा संदेश इस्लामद्वारे पोहोचवला जातो.

यहेज्केलची दुसरी भविष्यवाणी “चार वाऱ्यां”पासून येते; हे वारे इस्लामचेही प्रतीक आहेत. या सत्याविषयी पूर्ण स्पष्टता असणे अत्यावश्यक आहे, कारण मध्यरात्रीची हाक हा असा संदेश आहे, जो तिसऱ्या अनर्थातील इस्लाम ही रविवारच्या कायद्याच्या वेळी अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांवर न्यायदंड आणणारी आणि त्या आज्ञापत्रानंतर होणारा राष्ट्रीय विनाश घडवून आणणारी सत्ता असल्याचे स्पष्ट करतो.

प्रकटीकरणातील सात कर्णे ही मूर्तिपूजक रोम आणि पोपसत्ताक रोम या दोघांनीही रविवारच्या उपासनेची सक्ती केल्याबद्दल देवाचे न्यायनिर्णय होते.

तिसऱ्या आपत्तीतील इस्लाम हा ११ सप्टेंबर २००१ च्या पहिल्या मार्गचिन्हाचे प्रतिनिधित्व करतो. १८ जुलै २०२० रोजी नॅशव्हिलवर इस्लामचा हल्ला होण्याविषयीचे अयशस्वी ठरलेले भाकीत हे पहिल्या अपेक्षाभंगाचे, म्हणजेच दुसऱ्या मार्गचिन्हाचे, प्रतिनिधित्व करते. यहेज्केलच्या सदतिसाव्या अध्यायातील दुसऱ्या भविष्यवाणीत दर्शविल्याप्रमाणे, इस्लामच्या “चार वाऱ्यांचा” संदेश हा मध्यरात्रीच्या हाकेचे, म्हणजेच तिसऱ्या मार्गचिन्हाचे, प्रतिनिधित्व करतो; आणि त्यानंतर रविवारच्या कायद्याच्या वेळी १८ जुलै २०२० च्या अयशस्वी ठरलेल्या भाकिताची पूर्तता होण्याचे चौथे मार्गचिन्ह येते. दानीएलच्या सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाद्वारे दर्शविलेल्या एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या भविष्यसूचक इतिहासात येणारी ही चार भविष्यसूचक मार्गचिन्हे आहेत.

मध्यरात्रीच्या आक्रोशाच्या संदेशाची ओळख हा त्या “गुपिताचा” एक प्रमुख घटक आहे, जो नबुखद्नेझराच्या प्रतिमा-स्वप्नाचा अर्थ समजून घेण्यासाठी दानिएलने प्रार्थना केली तेव्हा त्याच्यापुढे प्रतीकरूपाने प्रकट करण्यात आला होता. त्याची प्रार्थना ही एक मार्गचिन्ह आहे, जी प्रकटीकरण अकरामधील दोन साक्षीदारांच्या मृत्यूच्या साडेतीन दिवसांच्या शेवटी स्थित आहे. अध्याय नऊमध्ये नोंदविल्याप्रमाणे, दानिएलची लेवीयविधी छब्बीसवरील प्रार्थना दारयावेशाच्या पहिल्या वर्षी झाली होती. यामुळे त्याच्या प्रार्थना संक्रमणाच्या बिंदूंवर स्थित होतात.

मिलराइट इतिहासातील संक्रमणबिंदू १८५६ हे वर्ष होते, जेव्हा जेम्स आणि एलेन व्हाइट यांच्या मते मिलराइट चळवळ फिलाडेल्फियाहून लाओदिकीया येथे संक्रमण पावली. त्याच वर्षी हिराम एडसन यांच्या Review and Herald मधील लेखांमध्ये “seven times” विषयी “new light” प्राप्त झाले; परंतु १८६३ मध्ये (“seven times” नंतर), “seven times” पूर्णपणे नाकारले गेले. दानिएलाने “the prayer” अशी प्रार्थना केली, जी बायबल भविष्यवाणीतील पहिल्या व दुसऱ्या राज्यांच्या संक्रमणबिंदूवर “seven times” च्या “scattering” साठी “the remedy” म्हणून ओळखली जाते.

साडेतीन हे बारा शेसष्ट वर्षांचे प्रतीक आहे, आणि ते पुढे “सात काळां”चे प्रतीक आहे. १८ जुलै, २०२० रोजी, Future for America च्या लाओदिकीया चळवळीने पुन्हा कधीही भविष्यवाणीचा संदेश काळावर टांगू नये या देवाच्या आज्ञेविरुद्ध बंड प्रकट केले. त्यानंतर त्या चळवळीला प्रकटीकरण अकरामधील रस्त्यावर “मारले” गेले आणि “विखुरले” गेले; तो रस्ता यहेज्केलच्या कोरड्या, मृत हाडांच्या दरीतून जातो. त्या “विखुरण्याच्या” काळाच्या शेवटी, जो दहा कुमारींच्या दृष्टांतातील “विलंबाचा काळ” देखील आहे, त्यांना आता “साडेतीन” दिवसांच्या “अरण्यातून” आतून येणाऱ्या “हाक मारणाऱ्या वाणीने” त्यांच्या कबरींतून बाहेर बोलावले जात आहे.

ज्याप्रमाणे मिलरवाद्यांनी अखेरीस ओळखले की ते त्या वेळी मत्तयाच्या पंचविसाव्या अध्यायात आणि हबक्कूकच्या दुसऱ्या अध्यायात वर्णन केलेल्या “विलंबाच्या काळात” होते, त्याचप्रमाणे “अरण्यातील वाणी” पुकारते तेव्हा “दोन मृत साक्षीदारांनी” देखील आपण कोठे आहोत हे ओळखणे आवश्यक आहे. आपण “विखुरलेले” आहोत हे त्यांनी ओळखले पाहिजे. ही जाणीव म्हणजे “प्रार्थनेसाठीचे” आवाहन आहे, परंतु केवळ प्रार्थनेसाठीचे नव्हे; ते दानीएलाच्या लेवीय ग्रंथाच्या सव्विसाव्या अध्यायानुसारच्या प्रार्थनेसाठीचे आवाहन आहे. त्या विशिष्ट प्रार्थनेशिवाय पुनरुज्जीवन होत नाही. हे पुनरुज्जीवन लावदिकीयातून फिलदेल्फियाकडे होणाऱ्या संक्रमणाचा बिंदू दर्शवते आणि आठवा हा त्या सातांपैकी असण्याची भविष्यसूचक घटना घडवून आणते, ज्याला दानीएलाच्या दुसऱ्या अध्यायातील नबुखद्नेस्सराच्या प्रतिमेद्वारे पुष्टी मिळते.

जेव्हा पश्चात्ताप व अंगीकाराची ती प्रार्थना पूर्ण होते, तेव्हा देव आपल्या कराराचे स्मरण करून आपल्या विखुरलेल्या लोकांना पुन्हा एकत्र करील, अशी प्रतिज्ञा आहे. येहेज्केलच्या पहिल्या भविष्यवाणीत त्या हाडांना एकत्र आणले गेले; आणि त्यानंतर “चार वाऱ्यांची” त्याची भविष्यवाणी नव्याने जन्मलेल्या “फिलाडेल्फियन्स” यांचे एका पराक्रमी सेनेत रूपांतर करते… अशा एका पराक्रमी सेनेत की, प्रकटीकरण अकरा अनुसार, त्यांना नंतर “देवदूतांच्या मेघासह” “स्वर्गात उचलले” जाणार होते. तेव्हा ते प्रभूचे “निशाण” ठरतात.

यहूदा वंशाचा सिंह आता प्रकट करीत असलेले दानीएलाच्या दुसऱ्या अध्यायातील “रहस्य” हे “आठवा हा त्या सातांपैकी असणे” या वस्तुस्थितीची पुष्टी करते…आणि दानीएलाच्या दुसऱ्या अध्यायातील इतर प्रत्येक भविष्यसूचक घटक प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायातील दोन साक्षीदारांच्या भविष्यसूचक घटनाक्रमाशी सुसंगत आहे. प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायातील दोन साक्षीदार रविवारचा कायदा लागू होतो त्याच “घटकेला” “निशाण म्हणून उंचावले जातात”, कारण प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायातील “मोठा भूकंप” होतो तेव्हा ते उंचावले जातात. हा “मोठा भूकंप” नगराचा दहावा भाग नष्ट करतो, आणि अमेरिकेची संयुक्त संस्थाने ही “दहा राजां”मधील प्रमुख राजा आहेत, ज्याप्रमाणे फ्रेंच राज्यक्रांतीच्या “भूकंपाने” प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायाची पूर्तता करीत फ्रान्सचा नाश केला तेव्हा फ्रान्स हा प्रमुख राजा होता.

त्या भूकंपाची परिपूर्ण पूर्तता “पृथ्वी”तून आलेल्या श्वापदावर होते, आणि पृथ्वीतून आलेल्या श्वापदाच्या राज्यातील रविवारचा कायदा हादरा घडवून आणतो. जेव्हा “पृथ्वी”तून आलेले श्वापद “हादरवले” जाते आणि राष्ट्रीय धर्मत्यागापाठोपाठ राष्ट्रीय विनाश होतो, तेव्हा रविवारचा कायदा ही प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायातील “भूकंप” याची परिपूर्ण पूर्तता असते. त्या घटकेला ते दोन साक्षीदार “ध्वज म्हणून उंचावले जातात”. ख्रिस्ताने अखेरच्या वेळी स्वर्गारोहण केले, त्याचप्रमाणे ते “मेघांमध्ये स्वर्गारोहण करतात”. ज्यांनाही ध्वज म्हणून स्वर्गात उंचावले जाणार आहे, अशा शेवटच्या दिवसांतील देवाच्या लोकांचे पूर्वप्रतिरूप असलेल्या शिष्यांना त्याने सांगितलेले अंतिम शब्द प्रेषितांची कृत्ये या पुस्तकात नोंदवलेले आहेत.

जे “ध्वज” ठरू इच्छितात त्यांनी “काळ व ऋतू” यांच्या अनुप्रयोगापासून दूर वळले पाहिजे, जर त्यांना “ध्वजा”चे कार्य पूर्ण करण्यासाठी पवित्र आत्म्याचे सामर्थ्य प्राप्त करावयाचे असेल.

दुसऱ्या अध्यायात दानीएलाला प्रकट करण्यात आलेले “रहस्य” हे येशू ख्रिस्ताच्या प्रकटीकरणाचे रहस्य आहे, ज्यावरील शिक्का कृपाकाळ संपण्याच्या अगदी आधी उघडला जातो. त्या “रहस्या”मध्ये “सात मेघगर्जनां”चा “दडलेला इतिहास” समाविष्ट आहे. इब्री वर्णमालेतील पहिले, तेरावे आणि शेवटचे अक्षर एकत्र आणून तयार झालेल्या इब्री शब्दावर त्या इतिहासाची रचना आधारलेली आहे. ही अक्षरे एकत्र आणली असता, त्यांतून “सत्य” या अर्थाचा इब्री शब्द तयार होतो. येशू हे “सत्य” आहेत; तेच पहिले आणि शेवटलेही आहेत. ही तीन अक्षरे प्रत्येक महान सुधारणा चळवळीच्या रचनेचे प्रतिनिधित्व करतात, कारण ती पहिल्या, दुसऱ्या आणि तिसऱ्या देवदूतांचे प्रतिनिधित्व करतात. दानीएलाने बाराव्या अध्यायात “शुद्ध केलेले, धवल केलेले आणि पारखलेले” या शब्दांत दर्शविलेल्या त्रिस्तरीय शुद्धीकरण प्रक्रियेचे ती प्रतिनिधित्व करतात. परीक्षा आणि शुद्धीकरणाची ही त्रिस्तरीय प्रक्रिया फ्यूचर फॉर अमेरिका यांच्याकडून गेल्या दोन दशकांहून अधिक काळापासून मांडली जात आली आहे; परंतु पवित्र सुधारणा-कालरेषांमधील एका “दडलेल्या इतिहासा”चे ती प्रतिनिधित्व करते, हे आता ओळखण्यात आले आहे. हा “दडलेला इतिहास” म्हणजे आतापर्यंत, अर्थात कृपाकाळ संपण्याच्या अगदी आधीपर्यंत, शिक्काबंद ठेवण्यात आलेल्या “सात मेघगर्जनां”ची परिपूर्ण पूर्तता होय.

सात गर्जना या “पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांच्या संदेशांखाली घडून आलेल्या घटनांचे रेखाटन” दर्शवितात, आणि त्या “त्यांच्या क्रमाने उघड केल्या जाणाऱ्या भावी घटनांचे”ही प्रतिनिधित्व करतात, हे बऱ्याच काळापासून समजले गेले आहे. आता “सत्या”च्या प्रकाशनाद्वारे हे प्रकट झाले आहे की, एका सुधारणा-रेषेच्या शेवटच्या तीन वाटचिन्हा या सात गर्जनांचा “गुप्त इतिहास” आहेत. ती वाटचिन्हे “पहिल्या” निराशेपासून आरंभ होऊन “शेवटच्या” निराशेवर समाप्त होतात. मधील वाटचिन्ह मध्यरात्रीचा आक्रोश आहे. पहिली निराशा “विलंबकाळाच्या” आरंभाची खूण करते, जो मध्यरात्रीच्या आक्रोशापाशी समाप्त होतो. मध्यरात्रीच्या आक्रोशाचा संदेश “न्याय” येथे समाप्त होतो, जिथे शेवटच्या निराशेची नोंद होते.

दानीएल ग्रंथाच्या दुसऱ्या अध्यायातील पहिली निराशा म्हणजे आपल्यावर “मृत्युदंडाचा हुकूम” लागू झाला आहे, याची दानीएलला झालेली जाणीव होय. त्यानंतर त्याने “वेळ” मागितला, आणि अशा रीतीने “विलंबकाळाचा” प्रारंभ झाला. त्यामुळे त्याला “रहस्याचे” आकलन झाले; हे रहस्य म्हणजे मध्यरात्रीच्या हाकेचा संदेश होय, जो नंतर नबुखद्नेस्सरास सादर करण्यात आला, जेणेकरून त्याला दानीएलच्या संदेशाचा “न्यायनिवाडा” करता येईल.

दानियेलने सादर केलेल्या स्वप्नाविषयी व त्याच्या अर्थाविषयी नबुखद्नेस्सराने दिलेला “न्यायनिर्णय” हा सात मेघगर्जनांच्या “गुप्त इतिहासाचे” प्रतिनिधित्व करणाऱ्या तीन वाटखुणांपैकी तिसरी वाटखूण ठरतो. तो न्यायनिर्णय दानियेल अध्याय तीनमध्येही पुन्हा घेतला आहे; आणि तेथे दानियेल व प्रकटीकरण या पुस्तकांमध्ये ठामपणे वापरल्या गेलेल्या त्या तत्त्वाचे प्रतिनिधित्व केले आहे; ते तत्त्व म्हणजे “पुनरुक्ती करून विस्तार करणे”.

आपण तिसऱ्या अध्यायाचा विचार पुढील लेखात करू; परंतु तिसऱ्या अध्यायातील तिसऱ्या मार्गचिन्हाचा न्यायनिवाडा ज्या अंतिम अपेक्षाभंगाकडे निर्देश करतो, त्याचे पूर्वप्रतिरूप पहिला अपेक्षाभंग होता, हे येथे नमूद करणे उचित ठरेल. सात मेघगर्जनांचा “गुप्त इतिहास” तीन मार्गचिन्हे दर्शवतो; त्याची सुरुवात आणि समाप्ती अपेक्षाभंगाने होते. दानीएलच्या दुसऱ्या अध्यायात पहिला अपेक्षाभंग नबुखद्नेस्सराने दिलेल्या एका “मृत्युदंडाच्या फर्मानाशी” संबंधित आहे, तर तिसऱ्या अध्यायात अंतिम अपेक्षाभंग नबुखद्नेस्सराने दिलेल्या आणखी एका “मृत्युदंडाच्या फर्मानाशी” संबंधित आहे.

“फ्युचर फॉर अमेरिका” या चळवळीचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या “दोन साक्षीदारांचा” “लपलेला इतिहास” 18 जुलै, 2020 च्या निराशेचे प्रतिनिधित्व करतो. त्यानंतर प्रकटीकरण अध्याय अकरामधील “साडेतीन दिवसांनी” दर्शविल्याप्रमाणे “प्रतीक्षाकाळ” सुरू झाला. “अथांग खाईतून” वर आलेल्या पशूने “रस्त्यांमध्ये ठार मारलेल्या” लोकांचे जागरण व पुनरुत्थान हे देवाच्या भविष्यसूचक वचनात विशेष रीतीने सविस्तर वर्णन केले आहे; परंतु साध्या स्तरावर, जेव्हा ते दोन साक्षीदार जागृत होतात, तेव्हा त्यांना दानियेल अध्याय दोनमध्ये दर्शविलेले “गुपित” समजते.

ते “रहस्य” म्हणजे मध्यरात्रीच्या आरोळीचा संदेश होय, जो ते त्यानंतर दानीएलाच्या तिसऱ्या अध्यायापर्यंत घोषित करतात; त्या वेळी लवकरच येऊ घातलेला रविवारचा कायदा लागू होतो आणि शेवटचा अपेक्षाभंग घडतो. “दानीएल” म्हणून दर्शविलेल्या लोकांनी १८ जुलै २०२० रोजी पहिला अपेक्षाभंग अनुभवला. शेवटचा अपेक्षाभंग “दहा राजे” यांचा नेता असलेल्या संयुक्त राज्य अमेरिकेला अनुभवास येतो, जेव्हा राष्ट्रीय धर्मत्यागामुळे इस्लामकडून राष्ट्राचा विनाश ओढवतो.

पुढील लेखात आपण दानिएल अध्याय दोनचा सारांश आणि निष्कर्ष पूर्ण करू.