दानीएलचे पुस्तक - एकशे एकेचाळीस क्रमांक

आपण सध्या त्या इतिहासातील भविष्यवाणीपर वैशिष्ट्यांकडे अत्यंत बारकाईने पाहत आहोत, ज्यामध्ये पोपसत्ता पृथ्वीच्या सिंहासनावर आठवे मस्तक म्हणून, म्हणजे सात मस्तकांपैकी एक म्हणून, पुनरागमन करते. आपण असे करीत आहोत, जेणेकरून त्या इतिहासातील भविष्यवाणीपर वैशिष्ट्ये काळजीपूर्वक ओळखता येतील, जेव्हा आठवा अध्यक्ष, म्हणजे सात अध्यक्षांपैकी एक, पोपसत्तेच्या पशूच्या प्रतिमेची रचना पूर्ण करतो. आपण या सत्यांविषयीचे आपले विचार कर्मेल पर्वत आणि हेरोदाच्या वाढदिवसापासून आरंभ केले आहेत. ही दोन्ही पवित्र दृष्टांत संयुक्त संस्थानांमध्ये लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार-कायद्याचे प्रतिनिधित्व करतात, ज्याचे प्रतिनिधित्व दानियेल अध्याय अकराच्या एकेचाळीसाव्या वचनातही केलेले आहे.

त्या वचनात उत्तर दिशेचा बनावट राजा वैभवशाली देशात प्रवेश करतो. प्राचीन इस्त्राएलच्या इतिहासात वैभवशाली देश म्हणजे यहूदा देश होता, आणि तो दूध व मध वाहणारा देश म्हणून दर्शविला गेला होता; आणि इतर कारणांबरोबर याच कारणामुळेही तो वैभवशाली होता. तो वैभवशाली होता, कारण ख्रिस्ताने त्याची राजधानी यरुशलेम ही आपल्या मंदिराचे स्थान म्हणून, आणि ज्या नगरात त्याने आपले नाव ठेवण्याचे निवडले त्या नगराप्रमाणे निवडली होती.

यहूदाचा प्रत्यक्ष देश हा प्रत्यक्ष प्राचीन इस्राएलासाठी वैभवशाली देश होता, आणि संयुक्त संस्थाने ही आध्यात्मिक यहूदाची भूमी आहे, म्हणजे आध्यात्मिक आधुनिक इस्राएलासाठी वैभवशाली देश.

उत्तर दिशेच्या बनावट राजाने दक्षिणेकडील राजावर (पूर्वीचा सोव्हिएत संघ) चाळिसाव्या वचनात, इ.स. १९८९ मध्ये विजय मिळवल्यानंतर, तो पुढे गौरवशाली देशावर (युनायटेड स्टेट्स) विजय मिळवतो. एकेचाळिसाव्या वचनात “countries” हा शब्द पुरवून घातलेला आहे, आणि तो पूर्णपणे अचूक नाही; कारण रविवारीच्या कायद्याच्या वेळी, जे “many” उलथून टाकले जातात ते लोकांचा असा एक वर्ग आहे, ज्यांना रविवारीचा कायदा येण्यापूर्वी सातव्या दिवसाच्या शब्बाथ आणि सूर्याच्या दिवस यांतील भेद माहीत होता.

लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी जे “पुष्कळ” उलथवून टाकले जातात, तो वर्ग म्हणजे ते लोक होत, ज्यांना सब्बाथच्या प्रकाशाबद्दल जबाबदार धरले जाईल; हा तोच प्रकाश आहे जो त्या काळासाठी देण्यात आलेला आहे, आणि जो कलीसिया व राष्ट्रे या दोघांच्या इतिहासातील एक वळणबिंदू आणि एक संकट आहे. तो वर्ग म्हणजे लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिझमची ती कलीसिया होय, जी बंडखोरीच्या अरण्यातील आपल्या भटकंतीच्या समाप्तीपर्यंत पोहोचली आहे. तेथेच त्यांना प्रभूच्या मुखातून अनंतकाळासाठी ओकून टाकले जाते. लाओदिकीया-अॅडव्हेंटिझम म्हणजे ते लोक होत, ज्यांना तिसऱ्या देवदूताच्या प्रकाशाकडे बोलावण्यात आले होते—किंवा 1844 ते 1863 या इतिहासातील पहिल्या कादेश येथे, किंवा 2001 ते रविवारच्या कायद्यापर्यंतच्या इतिहासातील दुसऱ्या कादेश येथे.

तिसऱ्या देवदूताचा आवाज, मग तो 1844 मध्ये असो किंवा 2001 मध्ये, विवाहासाठीचे एक बोलावणे होता. रविवारच्या कायद्याच्या वेळी जे “पुष्कळ” पाडले जातात, तेच ते “पुष्कळ” आहेत ज्यांनी ख्रिस्ताच्या नीतिमत्त्वाच्या विवाहवस्त्रास नाकारले, आणि त्याऐवजी दहा राजांच्या रोमच्या वेश्येशी होणाऱ्या विवाहसमारंभाचा भाग बनतात. त्या विवाहासाठी मनुष्याला स्वतःचीच वस्त्रे ठेवता येतात, कारण त्यांचा अपमान दूर करण्यासाठी त्यांना एवढेच पुरेसे आहे की, त्यांना दहा राजांवर राज्य करणाऱ्या त्या वेश्येच्या आडनावाने हाक मारली जावी.

ते पहिल्या आहारविषयक परीक्षेत अपयशी ठरले, कारण त्यांनी स्वर्गीय भाकरीऐवजी स्वतःचीच भाकरी खाणे निवडले. देवाचे चरित्र प्रकट करून त्याचे गौरव करायचे होते त्या दुसऱ्या परीक्षेतही ते अपयशी ठरले, परंतु त्यांनी त्याऐवजी स्वतःचीच वस्त्रे धारण करणे निवडले. तिसऱ्या निर्णायक परीक्षेतही ते अपयशी ठरले, कारण त्यांनी ख्रिस्ताचे नाव (चरित्र) नाकारण्याचे निवडले असल्यामुळे त्यांनी पशूचे नाव (चरित्र) प्रकट केले. बाबेलच्या पहिल्या उल्लेखात निम्रोदाने एक नगर (राज्य) आणि एक मनोरा (चर्च) बांधण्यामागील उद्देश असा होता की, त्याने स्वतःसाठी एक नाव कमवावे.

नाव हे स्वभावाचे प्रतीक आहे; आणि सातांपैकी असलेल्या आठव्या पशूचे भविष्यसूचक स्वरूप म्हणजे चर्च (मनोरा) आणि राज्य (नगर) यांच्या संयोगाच्या द्वैती स्वरूपाचे प्रतीक होय. शेवटच्या दिवसांच्या संकटसमयी मनुष्य दोन वर्गांत विभक्त होतील.

एक वर्ग पशूच्या प्रतिमेचे प्रतिनिधित्व करील, आणि दुसरा वर्ग ख्रिस्ताच्या प्रतिमेचे प्रतिनिधित्व करील. एकाने ख्रिस्ताचे विवाहवस्त्र परिधान केलेले असेल, आणि दुसऱ्या वर्गाने “स्वतःचे वस्त्र” परिधान केलेले असेल. एक वर्ग स्वर्गीय आहार घेत असेल, आणि दुसरा “स्वतःची भाकर” खात असेल. जो वर्ग स्वतःची भाकर खातो आणि स्वतःचे वस्त्र धारण करून ठेवतो, तो तिसऱ्या देवदूताच्या आवाजाने बोलावले गेलेल्या “अनेकांचे” प्रतिनिधित्व करतो; आणि लवकरच येणाऱ्या रविवार-कायद्याच्या वेळी उलथून टाकले जाणारे तेच “अनेक” आहेत. रविवार-कायद्याच्या संकटसमयी त्यांचे चरित्र प्रकट झाल्यावर त्यांच्या हरविलेल्या अवस्थेचे परिमार्जन करण्याचा त्यांचा प्रयत्न ही ती खोटी आशा आहे की, जर त्यांनी रोमच्या व्यभिचारिणीचे नाव स्वीकारले, तर असे केल्याने त्यांचा “कलंक” दूर होईल.

त्या वेळेस, निवडले गेलेले थोडके लोक एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या ध्वजाप्रमाणे उंचावले जातात; आणि त्यानंतर एकेचाळीसाव्या वचनात आणखी एक समूह आहे, जो मग उत्तर दिशेच्या बनावट राजाच्या हातातून “सुटतो.” एकेचाळीसाव्या वचनात “सुटतो” असा अनुवाद केलेल्या हिब्रू शब्दाचा अर्थ असा आहे की, निसरडेपणामुळे जणू काही सुटणे; आणि त्या व्याख्येत पाण्यातील साबणाची वडी हातात धरल्यावर, साबणाच्या निसरडेपणामुळे ती हातातून निसटून जाण्याची कल्पना व्यक्त होते. हिब्रू भाषेत हा शब्द वापरला जातो तेव्हा, त्याच्या अर्थाची मुख्य बाब अशी आहे की जे काही सुटते, ते सुटण्यापूर्वी ज्या गोष्टीपासून ते सुटते तिच्या नियंत्रणाखाली होते.

एकेचाळीसाव्या वचनात, अजगर, पशू आणि खोटा संदेष्टा यांचे त्रिविध ऐक्य पूर्णत्वास येते.

जेव्हा संयुक्त संस्थाने रविवारच्या कायद्याच्या वेळी संयुक्त राष्ट्रसंघाशी आणि पोपसत्तेशी हातमिळवणी करतात, तेव्हा अशा लोकांचा एक समूह असतो की जे यापूर्वी पोपसत्तेच्या हातात होते, आणि जे नंतर बनावट उत्तरराजाच्या हातातून “सुटतात.” ते लोक पूर्वी पोपीय सत्तेच्या पकडीत धरले गेलेले होते. त्या लोकांचे प्रतीक हेरोदाच्या वाढदिवसाच्या मेजवानीत योहान बाप्तिस्त याच्याद्वारे दर्शविले गेले आहे, जो त्या वेळी रोमन कारागृहांच्या बंदिवासात होता आणि मृत्यू किंवा सुटका यांची वाट पाहत होता. रविवारच्या कायद्याच्या वेळी जे लोक पोपसत्तेच्या बंदिवासातून सुटतात, ते तीन वंशांद्वारे प्रतिनिधित्व केलेले आहेत, आणि त्यामुळे आधुनिक बाबेलच्या त्रिविध रचनेचे प्रतीक ठरतात.

त्या अगदी त्याच वेळी, प्रकटीकरणाच्या अठराव्या अध्यायातील दुसरा आवाज त्या लोकांना बाबेलमधून बाहेर पळून जाण्यास बोलावितो, जेणेकरून ते तिच्यावर मग आरंभ होऊ लागणाऱ्या न्यायांत सहभागी होऊ नयेत. तो दुसरा आवाज ख्रिस्ताचा आवाज आहे, परंतु तो त्या एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या आवाजाचे प्रतिनिधित्व करतो, जे त्या वेळी मोठ्या आवाजाने तिसऱ्या देवदूताचा संदेश घोषित करीत आहेत. जेव्हा जे लोक हातापासून सुटतात (जो अधीनतेचे प्रतीक आहे), तेव्हा ते उत्तराच्या बनावट राजाच्या हातापासून सुटतात, आणि मग त्यांना उत्तराच्या खऱ्या राजाचा हात सापडतो.

कर्मेल पर्वतावर बालचे संदेष्टे ठार मारले गेले, आणि ते ज्या पुरुषप्रधान खोट्या देवतेचे प्रतिनिधित्व करतात ती राज्यसत्ता आहे, तर अश्तारोथचे संदेष्टे मंडळीचे प्रतिनिधित्व करतात. एलियाने बालच्या संदेष्ट्यांचा वध केला, अशा रीतीने सहाव्या राज्याच्या समाप्तीची ओळख पटविली; तरीही सलोमेने प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविलेला धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवादाचा धर्म अद्याप प्रतिनिधित्वात होता. धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवाद म्हणून सलोमे हेरोदाला भुरळ घालते, आणि दहा राजे सात मस्तकांपैकी असलेल्या आठव्या मस्तकासह मंडळी-आणि-राज्य युतीत प्रवेश करण्यास सहमत होतात. सलोमे हीच ती आहे जिची रक्तसंबंधविरुद्ध पाप करणारा हेरोद आपल्या अंतःकरणात वासना धरतो.

हेरोदाच्या अंतःकरणातील अनाचारपूर्ण वासनेने त्यांच्या देहांना त्याच्या अंतःकरणात एकत्र जोडले, आणि त्यामुळे तो सलोमेबरोबर एक झाला.

हेरोदाच्या वाढदिवसाच्या मेजवानीत, हेरोद आणि सलोमी एकरूप झाले, आणि आहाबाचे प्रतिरूप असलेला हेरोद हा उत्तरेकडील राज्यातील दहा राजांचा प्रमुख आहे. लवकरच येऊ घातलेल्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी, पृथ्वीवरील पशूचे सहावे राज्य समाप्त होते, जेव्हा शिंगे—जी एक शिंग झाली होती आणि जी मंडळी व राज्य यांच्या संयोगाचे (पशूची प्रतिमा) प्रतिनिधित्व करीत होती—एलियाने ठार मारली जातात. त्यानंतर सलोमी हेरोदाला मोहित करते, त्याच्याशी एक होते, आणि त्याच्या राज्याचा अर्धा भाग (जागतिक राज्य) तिच्या आईस (जागतिक मंडळीला) देण्यास त्याला प्रवृत्त करते. अशा प्रकारे सलोमीने आहाब आणि त्याच्या दहा वंशांवर ताबा मिळविला आहे, कारण ते दहा राजे सर्व एकमेकांशी सहमत आहेत.

ते आपली सत्ता व सामर्थ्य ज्याला देतात तो पशू म्हणजे ती वेश्या ज्यावर आरूढ आहे तोच पशू होय. हा पशू त्या प्रतिमेच्या स्वरूपाचे प्रतिनिधित्व करतो, जी चर्च आणि राज्य यांच्या संयोगाने बनलेली आहे; आणि त्या नातेसंबंधात स्त्री (चर्च) नियंत्रणात आहे, कारण तो एक लॅटिन विवाह आहे, ज्यात आडनाव हे पत्नीचे नाव असते, आणि जिथे स्त्री खऱ्या वैवाहिक नातेसंबंधाविरुद्ध बंड करून पुरुषावर राज्य करते.

ते दहा राजे एकमताचे व एकहृदयी आहेत.

अहाब, किंवा हेरोद, हा ज्यांचा नेता आहे असे ते दहा राजे, हेरोदियाची कन्या सलोमे हिच्याकडून मोहित झाले आहेत. संयुक्त राष्ट्रसंघ, जो रविवारच्या कायद्याच्या वेळी सलोमे—म्हणजेच धर्मत्यागी प्रोटेस्टंटवादाचा खोटा धर्म—याच्याकडून मोहित होतो, आणि जो पूर्वी बायबलमधील भविष्यवाणीतील सहावे राज्य होता, तो त्या दहा राजांच्या राज्यावर नियंत्रण मिळवतो; आणि ते सर्व जण आपले अर्धे राज्य कॅथलिक धर्माला देण्यास संमती देतात. ते हा एकमताने निर्णय करतात, कारण सर्व राजे सलोमेच्या मोहक नृत्याने मोहित झाले होते. योहान बाप्तिस्त याच्याद्वारे ज्यांचे प्रतिनिधित्व केले जाते अशा लोकांना ठार मारण्याच्या कार्यात आपली संयुक्त शक्ती लावण्यास ते संमती देतात.

पशू (संयुक्त राष्ट्र) याचे शासन एका प्रमुख राजाकडून (ईझेबेलची मुलगी) चालविले जाते. ईझेबेलने आपल्या मुलीस हेरोद व इतर राजांबरोबर व्यभिचारी आणि अनैतिक रक्तसंबंधाची सुरुवात करण्यास प्रवृत्त केले होते, कारण ती वेश्यांची माता आहे. ती आपल्या स्वतःच्या मुलीची दलाल आहे. हेरोद, अहाब आणि संयुक्त राष्ट्र यांना खोट्या संदेष्ट्याने, म्हणजे संयुक्त राज्यांनी, मोहित केले. बाळाच्या संदेष्ट्यांचा वध झाला तेव्हा संयुक्त राज्ये सहावे राज्य राहात नाहीत; आणि अश्तारोथचे संदेष्टे (सलोमे) तात्काळ सातव्या राज्याची सत्ताधारी शक्ती बनतात, कारण त्यांनी संयुक्त राज्यांत जे नुकतेच साध्य केले, त्याचीच पुनरावृत्ती ते जगात करतात.

पशू म्हणजे त्या राजे होत, जे त्या वेश्येच्या कन्येशी संबंधात आहेत; आणि वेश्या ती स्त्री आहे जी त्या पशूवर राज्य करते. येशू एखाद्या गोष्टीचा शेवट, तिच्या आरंभीद्वारे स्पष्ट करतो. जसे प्रकटीकरण अध्याय सतरा मधील आठ राज्यांचे प्रतीकात्मक चित्रण दानिएल अध्याय दोन मधील आठ राज्यांचे उलगडणे करते, तसेच पशू आणि त्या पशूवर आरूढ असलेली स्त्री आणखी एका भविष्यवाणीतील सत्याचे उलगडणे करतात, जे या तत्त्वावर आधारलेले आहे की पहिले शेवटचे प्रतिनिधित्व करते.

प्रकटीकरण अध्याय सतरावा हा बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्यांचा शेवटचा उल्लेख आहे; आणि म्हणून दानियेल अध्याय दुसरा, जो बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्यांचा पहिला उल्लेख आहे, त्यानेही भविष्यसूचक आवश्यकतेनुसार आठ राज्यांचेच प्रतिनिधित्व केले पाहिजे, ज्यांपैकी आठवे राज्य हे त्या सातांपैकीच होते. त्याचप्रमाणे, अध्याय सतराव्यामध्ये त्या स्त्रीचा आणि ती ज्या पशूवर आरूढ आहे त्याचा न्याय, 1798 मधील वेश्येच्या पहिल्या न्यायामध्येही दर्शविला गेला पाहिजे.

सतराव्या अध्यायाच्या प्रारंभी देवदूताने योहानास कळविले की, तो त्याला त्या मोठ्या वेश्येचा आणि ती ज्या पशूवर आरूढ आहे त्याच्या न्यायाचा दाखला देणार आहे. वेश्येचा प्रथमच न्याय झाला तो 1798 मध्ये, जेव्हा पोपसत्तेला तिचा प्राणघातक घाव बसला आणि अंतकाळ आला, असे योग्य रीतीने समजले गेले आहे. तथापि, भविष्यवाणीच्या इतिहासात जेव्हा “अंतकाळ” दर्शविला जातो, तेव्हा मनुष्यांच्या प्रतीकांतून सूचित केलेले असे नेहमीच दोन चिन्हबिंदू असतात. अहरोन आणि त्याचा भाऊ मोशे यांचा जन्म त्या इतिहासातील अंतकाळ होता. त्या दोन चिन्हबिंदूंनी योहान बाप्तिस्त्याचा जन्म प्रतिरूपरित्या दर्शविला, आणि सहा महिन्यांनी त्याचा चुलतभाऊ येशू याचा जन्म झाला; अशा रीतीने त्या इतिहासासाठी अंतकाळ चिन्हांकित झाला. सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाच्या शेवटी, जो 1798 मधील अंतकाळाचे प्रतिरूप आहे, दारयावेश आणि त्याचा पुतण्या कोरेश हे अंतकाळाचे दोन चिन्हबिंदू आहेत. एकत्रितपणे, ते 1989 च्या अंतकाळात रेगन आणि पहिला बुश यांचे प्रतिरूप आहेत.

१७९८ हे समाप्तीच्या काळाचे वर्ष होते, जेव्हा मिलरवादी इतिहासात दानिएलचे पुस्तक उघडण्यात आले; त्या काळाने कॅथलिकतावादाच्या पशूच्या राजकीय घटकाच्या भविष्यसूचक मृत्यूची ओळख करून दिली. नेपोलियनचा सेनापती बर्थिये सरळ व्हॅटिकनमध्ये गेला, पोपाला अटक केली आणि कॅथलिकतावादाच्या पशूचा राजकीय अधिकार संपुष्टात आणला. एक वर्षानंतर, १७९९ मध्ये, शतकानुशतके त्या पशूवर आरूढ झालेली स्त्री, जी पोपाद्वारे दर्शविली गेली होती, बंदिवासात मरण पावली. वेश्येवरील न्यायामध्ये तिने राष्ट्रांवर राज्य करण्यासाठी उपयोगात आणलेल्या त्या पशूवरील न्यायाचाही समावेश आहे. प्रकटीकरण अध्याय सतरावा हा पशूवरील न्याय तसेच त्या पशूवर राज्य करणाऱ्या व त्याच्यावर आरूढ होणाऱ्या वेश्येवरील न्यायही ओळखून दाखवितो.

आठवे मस्तक, जे त्या सातांपैकी आहे, ते पोपसत्ताक सामर्थ्य होय, जे त्या पशूवर राज्य करते; आणि तो पशू दहा राजांनी बनलेला आहे, ज्यांवर त्या पशूवर आरूढ असलेल्या वेश्येच्या कन्येकडून शासन केले जाते. आठव्या राज्याचे घटक—म्हणजे त्या सातांपैकी असलेल्या राज्याचे—संयुक्त संस्थानांच्या अंतर्गत पशूची प्रतिमा घडविली जाईल त्या वेळी, त्या सात राष्ट्राध्यक्षांपैकी असलेल्या आठव्या व अंतिम राष्ट्राध्यक्षामध्ये दिसले पाहिजेत. रिपब्लिकनतावाद आणि प्रॉटेस्टंटतावाद यांच्या धर्मत्यागी शिंगांच्या संयोगास, पशूच्या प्रतिमेवर राज्य करणारे एक “मस्तक” असणे आवश्यक आहे, आणि तो शासक विलक्षण प्रकारचा हुकूमशहा असेल.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.