दानिएलचे पुस्तक - एकशे एकोणपन्नासावा क्रमांक

आम्ही दानियेल अध्याय अकराच्या चाळीसाव्या वचनात दर्शविलेल्या इतिहासाचा विचार करीत आलो आहोत. आता आम्ही त्या वचनातील इतिहासाच्या अंतर्गत रेषेकडे लक्ष देत आहोत, जी पृथ्वीतील पशूच्या प्रोटेस्टंट शिंगाच्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करते. तिसरा देवदूत येतो त्या वेळी, ख्रिस्ताने आपल्या दैवीत्वास मानवतेशी एकरूप करून देवाच्या गूढार्थाची ओळख करून दिली; त्या देवाच्या गूढार्थाची ओळख पटविण्यासाठी आम्ही यहेज्केलाच्या सदतीसाव्या अध्यायातील दोन काठ्यांच्या एकत्र येण्यास संदर्भबिंदू म्हणून वापरत आहोत. ओळीवर ओळ, योहानाने सातव्या तुतारीच्या निनादाच्या काळात पूर्णत्वास येत असल्याचे ओळखलेला देवाच्या गूढार्थाचा संदेश, प्रेषित पौलाने विशेषतः लाओदिकियाला पाठविला होता. यहेज्केल, योहान आणि पौल यांची साक्ष त्याच देवाच्या गूढार्थाशी सुसंगत आहे, जो १८८८ मध्ये जोन्स आणि वॅगनर यांच्या संदेशात प्रतिनिधित्व केला गेला होता; आणि तोच लाओदिकियाला दिलेला संदेश होता.

दैवीत्व आणि मानवत्व या दोन काठ्यांना एकत्र जोडण्याचे, प्रायश्चित्ताचे कार्य तिसरा देवदूत आला तेव्हा सुरू झाले; परंतु पॉल या दोन काठ्यांच्या एकत्रीकरणाच्या अंतिम आणि परिपूर्ण परिपूर्तीविषयी बोलत आहे, जी देवाचे रहस्य आहे. म्हणून तो या संदेशाची ओळख लाओदिकीया येथील त्या संदेशाशी करतो, जो प्रथम १८५६ मध्ये आला, नंतर १८८८ मध्ये पुन्हा सांगितला गेला, आणि मग ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी त्याची परिपूर्ण परिपूर्ती झाली. देवाचे रहस्य, जे सातव्या तुतारीच्या निनादात पूर्ण होणार होते, ते सादर करताना पॉल मंदिराची ओळख द्वैती स्वरूपात करतो. तो त्या रहस्याचे मस्तक आणि शरीर अशा दोन भागांत विभाजन करतो.

ख्रिस्त हे मस्तक आहेत, ज्यांना सर्व गोष्टींत सर्वोच्च प्राधान्य असावे; आणि त्यांची मंडळी हे शरीर आहे. मस्तक व शरीर मिळून देवत्व आणि मानवत्व यांचा संयोग दर्शवितात, आणि आणखी एक महत्त्वाची गोष्टही येथे अधोरेखित होते. मस्तक व शरीर यांचे नाते असे आहे की, शरीरावर मस्तकाचेच प्राधान्य असावे. देवाच्या प्रतिमेत निर्माण झालेल्या मानवामध्ये उच्च शक्तींनी (मस्तकाने) अधःस्थ शक्तींवर (शरीरावर) राज्य करावे. मिळून ते एकच अस्तित्व बनवितात; किंवा योहानाने ज्याचे मोजमाप करावयाचे होते त्या मंदिराच्या परिभाषेत, ते पवित्र स्थान (मानवत्व, शरीर) आणि परमपवित्र स्थान (देवत्व, मस्तक) यांचे प्रतिनिधित्व करतात. ही दोन्ही “एक काठी,” किंवा एक शरीर, यांत कशी जोडली जातात, हे “at-One-ment” चे कार्य आहे. पौल पुढे म्हणतो:

एक लक्ष चव्वेचाळीस हजारांची परिपूर्णता, जी “प्रत्येक मनुष्याला ख्रिस्तामध्ये परिपूर्ण” सादर करते, तीच “देवाचे रहस्य” आहे; आणि ते म्हणजे दैवीपणाचे मानवतेशी एकीकरण, किंवा पौल जसे म्हणतो तसे, मानवतेमध्ये “ख्रिस्त” — “वैभवाच्या आशेचा” आधार. सातव्या तुरईच्या निनादाच्या दिवसांत ते रहस्य पूर्ण होते. यहेज्केल जेव्हा त्या संयुक्ततेची ओळख करून देतो, तेव्हा तो दोन काठ्या वापरतो—एक उत्तरेकडील राज्यासाठी आणि एक दक्षिणेकडील राज्यासाठी—जेणेकरून त्या प्रतीकात्मक संबंधाची ओळख पटावी; आणि तो संबंध “शहाचाळीस” या संख्येद्वारे मंदिराचे प्रतिनिधित्व करतो. “शहाचाळीस” या प्रतीकात्मक संबंधाची काठी “दोनशे वीस” या प्रतीकात्मक संबंधाशी जोडली जाणार आहे.

दोनशे वीस हा दैवीत्व आणि मानवत्व यांच्या संयोगाचे प्रतीक आहे. 1611 मध्ये किंग जेम्स बायबल प्रकाशित झाल्यापासून 1831 मध्ये मिलरच्या संदेशाचे पहिले सादरीकरण होईपर्यंत, आणि त्यानंतर 1833 मध्ये Vermont Telegraph मध्ये त्या संदेशाचे प्रकाशन होईपर्यंत, दोनशे वीस वर्षे होतात. मिलरचा संदेश हा बायबलमधून प्राप्त झालेल्या ज्ञानवृद्धीचे औपचारिकीकरण होता, जेव्हा 1798 मध्ये दानियेलाचे पुस्तक उघडण्यात आले. 1611 या प्रारंभीच्या तारखेला एक दैवी दस्तऐवज प्रकाशित झाला होता, आणि 1831 या अंतिम तारखेला 1798 मध्ये उघड झालेल्या दैवी सत्यावर आधारित एक मानवी प्रकाशन झाले होते.

त्या तीन तारखा केवळ दोनशे वीस वर्षांचेच प्रतिनिधित्व करीत नाहीत, तर त्या इब्री वर्णमालेतील “सत्य” या शब्दाच्या रचनेचेही प्रतिनिधित्व करतात; कारण “सत्य” हा शब्द इब्री वर्णमालेतील पहिले, तेरावे आणि शेवटचे अक्षर एकत्र करून तयार केला जातो. आरंभी एक दैवी प्रकाशन आणि शेवटी एक मानवी प्रकाशन; आणि 1798 हे ज्ञानवृद्धीचे प्रतिनिधित्व करते, जी अशा दुष्ट लोकांच्या एका वर्गाला प्रकट करील की ज्यांनी त्या ज्ञानाला नाकारले, आणि अशा रीतीने त्यांनी तेराव्या अक्षराचे प्रतिनिधित्व केले, जे बंडखोरीचे प्रतीक आहे. दोनशे वीस वर्षांचा तो संबंध पहिल्या देवदूताच्या चळवळीत स्थापित करण्यात आला होता, आणि तिसऱ्या देवदूताची चळवळ दुसरी साक्ष पुरविते.

१७७६ मध्ये, दैवी दस्तऐवज, स्वातंत्र्याची घोषणा, प्रकाशित झाली; आणि त्यानंतर दोनशे वीस वर्षांनी, १९९६ मध्ये, मानवी दस्तऐवज *The Time of the End* मासिक प्रकाशित झाले. हा मानवी दस्तऐवज १९८९ मध्ये अंतकाळी उत्पन्न झालेल्या ज्ञानवृद्धीतून उद्भवला; आणि १७९८ प्रमाणेच, त्यातून स्वातंत्र्याच्या घोषणेद्वारे दर्शविलेल्या दैवी संदेशाविरुद्ध बंड उत्पन्न झाले. १९९६ मधील ज्ञानवृद्धीने अमेरिकेचे भविष्य ओळखून दाखविले, की लवकरच येऊ घातलेल्या रविवार-कायद्याच्या वेळी ती १७७६ मध्ये ज्या स्वातंत्र्याची व स्वतंत्रतेची घोषणा केली होती, ते गमावील. यामुळे दुसरी साक्ष प्राप्त होते की दोनशे वीस हा अंक दैवीत्व व मानवत्व यांच्या संयोगाचे प्रतिनिधित्व करतो; आणि ती दुसरी साक्ष “Truth” या स्वाक्षरीसह मांडली गेली, आणि पहिल्या देवदूताच्या इतिहासात (पहिला) एका पहिल्या साक्षीद्वारे, तसेच तिसऱ्या देवदूताच्या इतिहासात (शेवटचा) दुसऱ्या साक्षीद्वारे ती दर्शविण्यात आली.

१७७६ हे वर्ष पृथ्वीवरील पशूच्या बायबलमधील भविष्यवाणीतील सहाव्या राज्याच्या प्रत्यक्ष आरंभावापूर्वी असलेल्या एका कालखंडाच्या प्रारंभाचेही चिन्ह होते. त्या तयारीच्या कालखंडात सत्याची स्वाक्षरी पुन्हा एकदा १७७६ द्वारे ओळखली गेली, ज्याने संयुक्त संस्थानांच्या प्रारंभाला चिन्हांकित केले, आणि १७९८ ने बायबलमधील भविष्यवाणीतील सहावे राज्य म्हणून संयुक्त संस्थानांच्या प्रारंभाला चिन्हांकित केले. त्या प्रारंभ व समाप्तीच्या इतिहासाच्या मध्यभागी, १७८९ ने केंद्रस्थ अक्षराला चिन्हांकित केले, कारण तेरा वसाहतींनी राज्यघटनेची पुष्टी केली. या तीनही तारखा संयुक्त संस्थानांच्या “बोलण्याचे” प्रतिनिधित्व करतात; १७७६ मधील स्वातंत्र्याची घोषणा, १७८९ मधील राज्यघटना, आणि १७९८ मधील Alien and Sedition Acts यांद्वारे. तो इतिहास बावीस वर्षांचे प्रतिनिधित्व करतो, जे दोनशे वीस यांचा दशांश किंवा दहावा भाग आहे; म्हणून तो देवत्व आणि मानवत्व यांच्या संयोगाच्या प्रतीकाचेही प्रतिनिधित्व करतो.

त्याचे प्रतीकात्मक दर्शन त्या पृथ्वीपशूच्या इतिहासाचे आहे, जो कोकरूप्रमाणे (देवत्व) आरंभ करीत असल्याचे आणि अजगराप्रमाणे (मानवता) समाप्त होत असल्याचे दर्शविला आहे. 1776 हे स्वातंत्र्यघोषणेद्वारे देवत्वाचे चिन्ह म्हणून आरंभ होते, आणि Alien and Sedition Acts मानवतेचे प्रतिनिधित्व करतात; आणि पृथ्वीपशूच्या बायबलमधील भविष्यवाणीतील सहाव्या राज्याच्या राज्यकारभाराच्या आरंभावपूर्वीच्या त्या बावीस वर्षांत, कोकरूपासून अजगराकडे होणाऱ्या संक्रमणाचे प्रतिरूप दाखविले गेले आहे.

यहाच्या दक्षिण राज्यावर, म्हणजे यहूदावर, आलेल्या दोन हजार पाचशे वीस वर्षांच्या न्यायाची सुरुवात, दानियेल अध्याय आठ, वचन चौदा येथील दोन हजार तीनशे वर्षांच्या सुरुवातीशी संबंधित आहे. यहूदामधील पवित्रस्थान व सैन्य यांचे तुडविणे इ.स.पू. ६७७ मध्ये सुरू झाले, आणि दोन हजार तीनशे वर्षांची भविष्यवाणी त्यानंतर दोनशे वीस वर्षांनी, म्हणजे इ.स.पू. ४५७ मध्ये सुरू झाली. दक्षिण राज्य यहूदाची काठी, उत्तर राज्याशी छेचाळीस या प्रतीकाशी जोडलेली आहे, आणि दोनशे वीस या दुव्याद्वारे ती दोन हजार तीनशे वर्षांशीही जोडलेली आहे.

पौलाने स्वतःला देवाच्या व्यवस्थापनाचा सेवक असल्याचा दावा केला, आणि पुढे ज्या व्यवस्थापनाचा तो सेवक होता त्याची व्याख्या देवाच्या गूढरहस्याप्रमाणे केली, म्हणजे ख्रिस्त तुमच्यामध्ये—वैभवाच्या आशेचा स्रोत. हीच सत्यता तो पुढे तीमथ्याला लिहिताना अधिक स्पष्टपणे मांडतो.

पौल येथे म्हणतो की भक्तीचे गूढ म्हणजे देहामध्ये प्रकट झालेला देव होय. देव हे मस्तक आहे, आणि देह हे शरीर आहे. भक्तीचे गूढ म्हणजे विश्वासणाऱ्यामध्ये असलेला ख्रिस्त; ते दैवीत्वाचे मानवत्वाशी झालेले संयोग आहे. होशेयाप्रमाणेच पौलही विवाहाचे रूपक वापरतो.

सदतीसाव्या अध्यायात, जेव्हा यहेज्केल अंतिम दिवसांच्या कराराची ओळख करून देतो—जो एक लाख चव्वेचाळीस हजार असे ओळखल्या गेलेल्यांबरोबरचा नूतनीकृत करार आहे—तेव्हा तो दोन काठ्या एकत्र जोडण्याचे एक दृष्टांत देतो. त्या दोन काठ्यांमध्ये, ओळीवर ओळ, होशेय व पौल यांच्या विवाहाच्या रूपकाचा समावेश होतो. त्या एकत्र जोडल्या गेल्यावर, त्या पुढे दोन राष्ट्रे राहणार नव्हती, तर सदासर्वकाळ एकच राष्ट्र असणार होती.

यहेज्केलमधील एकत्र जोडले जाणे हे तेव्हा दर्शविते, जेव्हा ते पुढे विभागलेले राहणार नाहीत, किंवा अधिक पाप करणार नाहीत, जेव्हा ते शुद्ध केले जातील, आणि जेव्हा देवच त्यांचा एकमेव देव असेल, आणि त्यांना एकच राजा असेल. २२ ऑक्टोबर रोजी कराराचा दूत आपल्या लोकांना “शुद्ध” करण्यासाठी अकस्मात मंदिरात आला. तो एक राज्य प्राप्त करण्यासाठी आला, ज्याचे लोक पेत्राच्या म्हणण्यानुसार तेव्हा याजकांचे आणि राजांचे राज्य होणार होते. त्या तारखेला वरही विवाहासाठी आला, जो पौल आणि होशेया यांनी ओळखलेले रहस्य आहे, आणि जो दैवीत्वाचे मानवतेशी एकत्रीकरण दर्शवितो. योहान ओळखतो की ते रहस्य, ज्याला पौल “तुमच्यामध्ये ख्रिस्त, गौरवाची आशा” असे म्हणतो, सातव्या देवदूताच्या नाद करण्याच्या दिवसांत पूर्ण होईल.

सातवा देवदूत म्हणजे तिसरे हाय, जे ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी आले. १८४४ च्या इतिहासात तिसरा देवदूत आला तेव्हा सातव्या देवदूताने नाद करणे सुरू केले, आणि पुढेही तसेच राहिले; परंतु १८६३ च्या बंडाने हे कार्य पूर्ण होण्यास अडथळा आणला. तिसरा देवदूत आला आणि सातव्या कर्ण्याचा नाद ११ सप्टेंबर, २००१ रोजी पुन्हा सुरू झाला, आणि यावेळी “देवाचे गूढ” “पूर्ण” होणार आहे. ते “गूढ” म्हणजे मानवतेबरोबर दैवीत्वाचे संयोग, ज्यातून एकशे चव्वेचाळीस हजार निर्माण होतात, आणि ते नंतर देवाचा ध्वज व सैन्य बनतात. याच कारणास्तव, यहेज्केलाचा सदतीसावा अध्याय यहेज्केलाला मृत, कोरड्या हाडांच्या दरीत नेण्यात येण्याने सुरू होतो. ती हाडे ११ सप्टेंबर, २००१ रोजीच्या लाओदिकीया अॅडव्हेंटिझमचे प्रतिनिधित्व करतात, आणि याच कारणामुळे पौल देवाच्या गूढाच्या आपल्या सुवार्तेचा संबोध लाओदिकीया लोकांना करतो.

हे देखील तेच वर्णन आहे जे सिस्टर व्हाइट यहेज्केलच्या मृत, कोरड्या हाडांशी संबद्ध करतात.

लाओदीकेयाचा संदेश प्रथम १८५६ मध्ये अॅडव्हेंटवादासमोर सादर करण्यात आला, हाच तो वर्ष होता ज्यात प्रभूने लेवीय पुस्तकाच्या सव्वीसाव्या अध्यायातील “सात वेळा” या प्रगत होत जाणाऱ्या प्रकाशाचे उघडकरण केले. १८५६ चा संदेश, जो पश्चात्तापासाठी आवाहन करणाऱ्या अंतर्गत संदेशाचा आणि भविष्यवाणीच्या बाह्य संदेशाचा बनलेला होता, तो १८६३ मध्ये नाकारण्यात आला. “ख्रिस्त तुमच्यामध्ये, गौरवाची आशा” या रहस्याचा लाओदीकेयाचा संदेश १८८८ मध्ये एल्डर्स जोन्स आणि वॅगनर यांच्या द्वारे पुन्हा सांगण्यात आला, आणि त्या संदेशाचीही सिस्टर व्हाईट यांनी लाओदीकेयास दिलेला संदेश अशी ओळख करून दिली.

ओळीवर ओळ, यहेज्केल अध्याय सदतीसाची सुरुवात यहेज्केलास आध्यात्मिकरीत्या ११ सप्टेंबर २००१ येथे नेण्यात येते, जिथे त्याला पापे व अपराध यांमध्ये मेलेल्या लाओदिकी Adventism चे दर्शन दिले जाते. त्याला दोन भिन्न भविष्यवाणीपर संदेश देण्यास सांगितले जाते. पहिल्या संदेशामुळे एकत्र जोडणी होते, परंतु देह अद्याप मेलेलेच असतात. दुसरी भविष्यवाणी “चार वारे” यांच्या संदेशाने त्या हाडांमध्ये जीवनाचा श्वास फुंकला जावा, अशी हाक देते. चार वाऱ्यांचा संदेश हा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाचा संदेश आहे, जो चार वारे धरून ठेवणाऱ्या चार देवदूतांची ओळख करून देतो. सिस्टर व्हाइट त्या चार वाऱ्यांची ओळख “क्रोधित घोडा” अशी करून देतात, जो आवरला जात असल्यामुळे तुटून सुटण्याचा प्रयत्न करीत आहे. इस्लामचा तो क्रोधित घोडा तुटून सुटून आपल्या मार्गात मृत्यू व विध्वंस आणण्याचा प्रयत्न करीत आहे, जसे त्याने ११ सप्टेंबर २००१ रोजी केले, आणि तो लवकरच येणाऱ्या Sunday law वेळी पुन्हा सोडला जाईल.

तो संदेश त्या मृत देहांना त्यांच्या पायांवर उभे असलेल्या एकसंघ सैन्यात परिवर्तित करतो. ते एकसंघ सैन्य सातव्या देवदूताच्या संदेशाला प्रतिसाद म्हणून आपल्या पायांवर उभे केले जाते; कारण सातव्या देवदूताच्या निनादाच्या दिवसांत, ख्रिस्ताबरोबरच्या एकशे चव्वेचाळीस हजारांच्या विवाहाचे रहस्य पूर्ण केले जाईल.

त्यानंतर यहेज्केलाला दोन काठ्या एकत्र जोडल्या जाऊन एक राष्ट्र होत असल्याचे दाखविले जाते. त्या दोन काठ्या म्हणजे इस्राएलचे उत्तरेकडील राज्य आणि यहूदाचे दक्षिणेकडील राज्य होय; त्यांच्या परस्पर विखुरलेपणाच्या दोन हजार पाचशे वीस वर्षांच्या कालावधींच्या समाप्तीच्या वेळी ती दोन्ही एक राष्ट्र म्हणून एकत्र जोडली जातात. त्यांच्या या परस्पर समाप्तीमुळे एक आध्यात्मिक मंदिर निर्माण होते, ज्याचे प्रतीक परस्पर विखुरलेपणाच्या काळांच्या आरंभी आणि शेवटी असलेल्या सेहेचाळीस वर्षांनी दर्शविले जाते.

आपण हा अभ्यास पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.