दानियेलाचे पुस्तक - एकशे बावन्नावा भाग

“जो विद्यार्थी दोन सत्रांचे कार्य एका सत्रात पूर्ण करण्याची इच्छा धरतो, त्याला या बाबतीत स्वतःच्या मनाप्रमाणे वागू देऊ नये. दुप्पट काम करण्याचे उपक्रम हाती घेणे म्हणजे अनेकांच्या बाबतीत मनावर अति ताण आणणे आणि योग्य शारीरिक व्यायामाची उपेक्षा करणे होय. मन मानसिक आहाराचा अतिरेक ग्रहण करून तो आत्मसात व पचवू शकेल, असे समजणे युक्तिसंगत नाही; आणि जसे पाचनेंद्रियांवर भार टाकून पोटाला विश्रांतीची कोणतीही अवधी न देता शरीराला अति खाऊ घालणे पाप आहे, तसेच मनाला अति खुराक देणेही तितकेच मोठे पाप आहे. मेंदू हा संपूर्ण मनुष्याचा दुर्ग आहे, आणि खाणे, वस्त्रप्रावरण धारण करणे किंवा झोपणे यांतील चुकीच्या सवयी मेंदूवर परिणाम करतात, आणि विद्यार्थ्याला ज्याची इच्छा असते—म्हणजे उत्तम मानसिक शिस्त—ती प्राप्त होण्यास अडथळा आणतात. शरीराचा कोणताही अवयव जर विचारपूर्वक जपला गेला नाही, तर तो आपल्या हानीचा संदेश मेंदूपर्यंत पोहोचवील. तरुणांना आपले आरोग्य कसे जपावे हे शिकविताना फार संयम आणि चिकाटी यांचा उपयोग केला पाहिजे. त्यांनी या विषयात उत्तम प्रकारे माहिती संपादन केली पाहिजे, जेणेकरून प्रत्येक स्नायू आणि अवयव इतके बळकट व शिस्तबद्ध होतील की स्वेच्छेच्या किंवा अनैच्छिक क्रियेतून सर्वोत्तम आरोग्याचा परिणाम होईल, आणि अभ्यासाच्या ताणाला समर्थपणे तोंड देण्यासाठी मेंदू सशक्त होईल.” Christian Education, 124.

“पुरुष किंवा स्त्री यांचे मन पवित्रता व शुचिता यांपासून अधःपतन, भ्रष्टता आणि अपराध यांकडे एका क्षणात उतरून जात नाही. मानवी स्वरूपाचे दैवी स्वरूपात रूपांतर होण्यासाठी, किंवा देवाच्या प्रतिमेत निर्माण झालेल्यांना क्रूर किंवा सैतानी अवस्थेपर्यंत अधःपतन पावण्यासाठी, काळ लागतो. आपण जे निरखतो त्याद्वारे आपण परिवर्तित होतो. आपल्या निर्माणकर्त्याच्या प्रतिमेत घडविला गेला असला, तरी मनुष्य आपल्या मनाला अशा प्रकारे शिक्षित करू शकतो की जे पाप त्याला एके काळी घृणास्पद वाटत होते तेच त्याला आनंददायक वाटू लागते. तो जागरूक राहणे आणि प्रार्थना करणे सोडतो तसा तो दुर्ग—हृदय—याचे रक्षण करणेही सोडतो, आणि पाप व अपराध यांत गुंततो. मन अधःपतित होते, आणि नैतिक व बौद्धिक शक्तींना दास्यत्वात आणून त्यांना अधिक नीच वासनांच्या अधीन करण्यासाठी त्याला शिक्षण दिले जात असताना, त्या भ्रष्टतेतून त्यास उन्नत करणे अशक्य होते. शारीरिक वृत्तीच्या मनाविरुद्ध सतत युद्ध चालू ठेवले पाहिजे; आणि देवाच्या कृपेच्या परिष्कृत करणाऱ्या प्रभावाने आपल्याला सहाय्य लाभले पाहिजे, जो मनाला वरच्या दिशेने आकर्षित करील आणि त्याला शुद्ध व पवित्र गोष्टींचे चिंतन करण्याची सवय लावील.” Adventist Home, 330.

“पित्याला केलेल्या आपल्या प्रार्थनेत, ख्रिस्ताने जगाला असा एक धडा दिला जो मनावर आणि आत्म्यावर कोरला जावा. तो म्हणाला, ‘सार्वकालिक जीवन हेच आहे, की त्यांनी तुला, एकमेव खरा देव, आणि ज्याला तू पाठविले आहेस त्या येशू ख्रिस्ताला ओळखावे.’ योहान 17:3. हाच खरा शिक्षण आहे. ते सामर्थ्य प्रदान करते. देवाचे आणि त्याने पाठविलेल्या येशू ख्रिस्ताचे अनुभवजन्य ज्ञान मनुष्याला देवाच्या प्रतिमेत रूपांतरित करते. ते मनुष्याला स्वतःवर प्रभुत्व देते, कनिष्ठ स्वभावातील प्रत्येक प्रेरणा व वासना यांना मनाच्या उच्च शक्तींच्या नियंत्रणाखाली आणते. ते त्याच्या धारणकर्त्याला देवाचा पुत्र आणि स्वर्गाचा वारस बनविते. ते त्याला अनंताच्या मनाशी सहवासात आणते, आणि त्याच्यासमोर विश्वातील समृद्ध खजिने उघडते.” Christ’s Object Lessons, 114.

तुमच्यात हीच वृत्ती असो, जी ख्रिस्त येशूमध्येसुद्धा होती: तो देवाच्या स्वरूपात असूनही, देवासमान असणे हे आपण बळकावून धरावे अशी गोष्ट आहे, असे त्याने मानले नाही; परंतु त्याने स्वतःला निरप्रतिष्ठ केले, आणि सेवकाचे स्वरूप धारण केले, आणि मनुष्यांच्या सदृश्य झाला; आणि मनुष्यस्वरूपात आढळून त्याने स्वतःला नम्र केले, आणि मरणापर्यंत, होय, क्रूसावरील मरणापर्यंत आज्ञाधारक झाला. फिलिप्पैकरांस 2:5–8.

म्हणून जे ख्रिस्त येशूमध्ये आहेत, जे देहाप्रमाणे चालत नाहीत तर आत्म्याप्रमाणे चालतात, त्यांच्यावर आता काहीही दोषारोप नाही. कारण ख्रिस्त येशूमधील जीवनदायी आत्म्याच्या नियमाने मला पाप आणि मरणाच्या नियमापासून मुक्त केले आहे. कारण जे नियमशास्त्र करू शकले नाही, कारण ते देहामुळे दुर्बल होते, ते देवाने आपल्या स्वतःच्या पुत्रास पापी देहाच्या सदृशतेत आणि पापासाठी पाठवून केले; आणि देहात पापाचा दोष ठरविला; यासाठी की नियमशास्त्राची धार्मिक मागणी आमच्यात पूर्ण व्हावी, जे देहाप्रमाणे नव्हे तर आत्म्याप्रमाणे चालतात. कारण जे देहानुसार आहेत ते देहाच्या गोष्टींवर मन लावतात; परंतु जे आत्म्यानुसार आहेत ते आत्म्याच्या गोष्टींवर. कारण देहाधिष्ठित मनोवृत्ती म्हणजे मरण; परंतु आत्माधिष्ठित मनोवृत्ती म्हणजे जीवन आणि शांती. कारण देहाधिष्ठित मनोवृत्ती ही देवाविरुद्ध वैर आहे; कारण ती देवाच्या नियमशास्त्राच्या अधीन होत नाही, आणि होऊही शकत नाही. म्हणून जे देहात आहेत ते देवाला संतुष्ट करू शकत नाहीत. परंतु जर देवाचा आत्मा तुमच्यामध्ये वास करीत असेल, तर तुम्ही देहात नसून आत्म्यात आहात. आता जर कोणाकडे ख्रिस्ताचा आत्मा नसेल, तर तो त्याचा नाही. आणि जर ख्रिस्त तुमच्यामध्ये असेल, तर पापामुळे शरीर मेलेले आहे; परंतु धार्मिकतेमुळे आत्मा जीवन आहे. रोमकरांस 8:1–10.

“‘मी पुनरुत्थान आणि जीवन आहे’ (John 11:25). ज्याने म्हटले होते, ‘मी माझे जीवन अर्पण करतो, जेणेकरून ते मी पुन्हा घेईन’ (John 10:17), तो स्वतःमध्ये असलेल्या जीवनासह कबरेतून बाहेर आला. मानवस्वभाव मरण पावला; दैवीस्वभाव मरण पावला नाही. आपल्या दैवीस्वभावात ख्रिस्ताजवळ मृत्यूचे बंध तोडण्याची सत्ता होती. तो घोषित करतो की, ज्यांना तो इच्छितो त्यांना जिवंत करण्यासाठी जीवन त्याच्यामध्ये स्वतः आहे.” Selected Messages, book 1, 301.

“ख्रिस्ताने स्वतः घातलेल्या पायावर प्रेषितांनी देवाची मंडळी बांधली. पवित्र शास्त्रांत मंडळीच्या उभारणीचे स्पष्टीकरण करण्यासाठी मंदिर उभारण्याची प्रतिमा वारंवार वापरली जाते. जखऱ्या ख्रिस्ताचा उल्लेख प्रभूचे मंदिर बांधणारी ‘फांदी’ असा करतो. या कार्यात अन्यजाती लोक सहाय्य करतील, असे तो म्हणतो: ‘जे दूर आहेत ते येतील आणि प्रभूच्या मंदिरात बांधकाम करतील;’ आणि यशया जाहीर करतो, ‘परक्यांचे पुत्र तुझ्या भिंती उभारतील.’ जखऱ्या 6:12, 15; यशया 60:10.”

“या मंदिराच्या उभारणीविषयी लिहिताना पेत्र म्हणतो, ‘ज्याच्याकडे येत आहात, त्या जिवंत दगडाकडे—जो मनुष्यांकडून नाकारला गेला खरा, तरी देवाकडून निवडलेला व मौल्यवान आहे—तुम्हीही, जिवंत दगडांप्रमाणे, आध्यात्मिक घर म्हणून बांधले जात आहात, पवित्र याजकवर्ग म्हणून, येशू ख्रिस्ताद्वारे देवाला ग्राह्य अशा आध्यात्मिक अर्पणांस अर्पण करण्यासाठी.’ 1 Peter 2:4, 5.”

“यहुदी व अन्यजातीय जगाच्या खाणीत प्रेषितांनी परिश्रम केले, पायाावर ठेवण्यासाठी दगड बाहेर काढीत. एफिस येथील विश्वासूंना लिहिलेल्या आपल्या पत्रात पौल म्हणाला, ‘म्हणून आता तुम्ही परके व विदेशी राहिलेले नाही, तर पवित्र जनांचे सहनागरिक आणि देवाच्या घराण्यातील आहात; आणि प्रेषित व संदेष्टे यांच्या पायाावर तुम्ही बांधले गेले आहात; येशू ख्रिस्त स्वतःच मुख्य कोनशिला आहे; ज्याच्यामध्ये सर्व इमारत योग्य रीतीने जुळविली जाऊन प्रभूमध्ये पवित्र मंदिर होण्यासाठी वाढत जाते; ज्याच्यामध्ये तुम्हीही आत्म्याद्वारे देवाच्या वासस्थानासाठी एकत्र बांधले जात आहात.’ इफिसकरांस 2:19–22.”

“आणि करिंथकरांस त्याने असे लिहिले: ‘मला दिलेल्या देवाच्या कृपेनुसार, एक कुशल मुख्य बांधकामकार म्हणून मी पाया घातला आहे, आणि त्यावर दुसरा बांधीत आहे. परंतु प्रत्येक मनुष्याने तो त्यावर कसा बांधीत आहे याची खबरदारी घ्यावी. कारण जो पाया घातला गेला आहे, तो येशू ख्रिस्त आहे; त्याच्यावाचून दुसरा कोणताही पाया कोणी घालू शकत नाही. आणि जर कोणी या पायावर सोने, चांदी, मौल्यवान दगड, लाकूड, गवत, काडीकचरा बांधीत असेल, तर प्रत्येकाचे काम प्रगट होईल; कारण तो दिवस ते उघड करील, कारण ते अग्नीने प्रकट केले जाईल; आणि प्रत्येकाचे काम कशा प्रकारचे आहे, हे अग्नी तपासून पाहील.’ 1 करिंथकरांस 3:10–13.”

“प्रेषितांनी एक खात्रीशीर पायावर, अर्थात युगानुयुगांचा खडक यावर बांधकाम केले. या पायावर त्यांनी जगातून कोरून काढलेले दगड आणले. बांधणारे अडथळ्यांशिवाय परिश्रम करीत नव्हते. ख्रिस्ताच्या शत्रूंच्या विरोधामुळे त्यांचे कार्य अत्यंत कठीण झाले. जे खोट्या पायावर बांधकाम करीत होते, त्यांचा धर्मांधपणा, पूर्वग्रह आणि द्वेष यांच्याविरुद्ध त्यांना झुंज द्यावी लागली. मंडळीचे बांधकाम करणारे अनेकजण नहेम्याच्या दिवसांतील भिंतीचे बांधणारे यांच्याशी तुलना करण्याजोगे होते; ज्यांच्याविषयी असे लिहिले आहे: ‘जे भिंत बांधीत होते, जे ओझी वाहात होते, आणि जे माल चढवीत होते, त्यांपैकी प्रत्येक जण एका हाताने काम करीत होता, आणि दुसऱ्या हातात शस्त्र धरून होता.’ नहेम्या 4:17.” प्रेषितांची कृत्ये, 595, 596.

“मनुष्याचा पतन झाल्यामुळे संपूर्ण स्वर्ग शोकाने भरून गेला. देवाने निर्माण केलेले जग पापाच्या शापाने कलुषित झाले होते, आणि दुःख व मृत्यू यांसाठी नेमलेल्या प्राण्यांनी ते वसविले होते. ज्यांनी नियमशास्त्राचे उल्लंघन केले होते, त्यांच्यासाठी सुटकेचा कोणताही मार्ग दिसत नव्हता. देवदूतांनी आपली स्तुतिगीते थांबविली. संपूर्ण स्वर्गीय प्रांगणांत पापाने घडवून आणलेल्या विनाशामुळे शोक पसरला होता.”

“देवाचा पुत्र, स्वर्गाचा गौरवशाली सेनापती, पतित मानवजातीबद्दल करुणेने स्पर्शित झाला. हरवलेल्या जगाचे दुःख त्याच्यासमोर उभे राहिले तसे त्याचे हृदय अनंत दयाळूपणाने आंदोलित झाले. परंतु दैवी प्रेमाने अशी एक योजना ठरवली होती की ज्यायोगे मनुष्याचे उद्धार होऊ शकेल. देवाच्या भंगलेल्या नियमशास्त्राने पाप्याचा जीव मागितला. संपूर्ण विश्वात केवळ एकच असा होता, जो मनुष्याच्या वतीने त्याच्या मागण्या पूर्ण करू शकत होता. दैवी नियमशास्त्र देवाप्रमाणेच पवित्र असल्यामुळे, देवाशी समसमान असलेलाच त्याच्या उल्लंघनाचे प्रायश्चित्त करू शकत होता. ख्रिस्ताशिवाय अन्य कोणीही पतित मनुष्याला नियमशास्त्राच्या शापापासून सोडवू शकत नव्हते आणि त्याला पुन्हा स्वर्गाशी सुसंवादी करू शकत नव्हते. ख्रिस्त स्वतःवर पापाचा दोष आणि लज्जा घेणार होता—असे पाप, जे पवित्र देवाला इतके घृणास्पद आहे की त्यामुळें पित्याचा आणि त्याच्या पुत्राचा विलगाव झाला पाहिजे. उद्ध्वस्त झालेल्या मानवजातीची सुटका करण्यासाठी ख्रिस्त दुःखाच्या अगाध तळापर्यंत पोहोचणार होता.”

“पित्यापुढे त्याने पाप्याच्या वतीने विनवणी केली, तर स्वर्गातील सैन्य त्या परिणामाची अशी तीव्र उत्कंठेने वाट पाहत होते की जी शब्दांनी व्यक्त करता येत नाही. ते गूढ संभाषण—‘शांतीचा सल्ला’ (जखऱ्या 6:13)—पतन पावलेल्या मनुष्यपुत्रांसाठी दीर्घकाळ चालू राहिले. तारणाची योजना पृथ्वीच्या निर्मितीपूर्वीच ठरविण्यात आली होती; कारण ख्रिस्त हा ‘जगाच्या स्थापनेपासून वधिलेला कोकरू’ आहे (प्रकटीकरण 13:8); तरीही दोषी मानवजातीसाठी आपल्या पुत्राला मरणास देणे हे विश्वाच्या राजालाही एक संघर्ष होते. परंतु ‘देवाने जगावर एवढी प्रीति केली, की त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला, यासाठी की जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवितो त्याचा नाश होऊ नये, तर त्याला सार्वकालिक जीवन प्राप्त व्हावे.’ योहान 3:16. अहो, उद्धाराचे गूढ! ज्या जगाने त्याच्यावर प्रेम केले नाही, त्या जगावरील देवाची प्रीति! ‘ज्ञानाच्या पलीकडे जाणाऱ्या’ त्या प्रेमाची खोली कोण जाणू शकेल? अनंत युगानुयुगे, अमर मने त्या अगम्य प्रेमाचे गूढ समजून घेण्याचा प्रयत्न करीत, विस्मयचकित होतील आणि उपासना करतील.”

“देव ख्रिस्तामध्ये प्रकट होणार होता, ‘जगाला स्वतःबरोबर समेट करून घेत होता.’ २ करिंथकरांस ५:१९. मनुष्य पापामुळे इतका अधःपतित झाला होता की, ज्याचा स्वभाव पवित्रता व सद्गुणीपणा आहे, त्याच्याशी स्वतःच्या बळावर सुसंगतीत येणे त्याला अशक्य झाले होते. परंतु ख्रिस्ताने मनुष्याला व्यवस्थेच्या दोषारोपणापासून मुक्त केल्यानंतर, मानवी प्रयत्नांशी एकरूप होण्यासाठी तो दैवी सामर्थ्य प्रदान करू शकत होता. अशा प्रकारे देवाकडे पश्चात्ताप आणि ख्रिस्तावरील विश्वास यांद्वारे आदामाची पतित संतती पुन्हा एकदा ‘देवाची मुले’ होऊ शकत होती. १ योहान ३:२.” पितर आणि संदेष्टे, ६३, ६४.